შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთი დღის ფიქრები


29-04-2019, 16:51
ავტორი P.A.
ნანახია 347

ერთი დღის ფიქრები

ცაც კი მტვერდება.. დედამიწიდან ატყორცნილ, მიგდებულ გრძნობათა ნაწილაკებით, რომლებიც ღრუბელთა კიდეზე იკალათებენ და ისღა დარჩენიათ, განუსაზღვრელი დროით უდარაჯონ მსუბუქად მოფარფატე თეთრ ფენათა ტირილს.
რა საოცარია სამყარო, არა?!
ცასაც კი ატირებს.. ატირებს დაუნდობლად და მიწის ზედაპირს ისე ამუქებს, სქელ ფარდაგად გვესახება გადაღლილ ადამიანთა ტერფებქვეშ. სხვადასხვა ზომის, სიმძიმის, სხვადასხვა ემოციების მატარებელია ეს ტერფები. ბევრი მათგანი ბავშვისაა, ბევრი მოზარდის, ბევრიც მობეზრებული, ცხოვრებისგან გასავათებული მოზრდილის.. და სწორედ ამ უკანასკნელთა ფეხისგულები ეყრდნობა ყველაზე ძლიერ, ყველაზე მჭიდროდ მყარ ზედაპირს. მათ არსად მიეჩქარებათ.. აღარსად. ისე დაუნდობლად ტკეპნიან შეფერადებულ მიწას, თითქოს სიმაგრე აკლდეს.
აი, რამდენიმე წლის ადამიანები კი მხოლოდ თითის წვერებს შეახებენ, ქუსლის დადგმაც არ სჭირდებათ ისე დაფრიალებენ ჰაერში. თითქოს შეუხებლად ადგამენო ნაბიჯებს, თითქოს შესცოდებიათ იმ მოზრდილთა მიერ დამძიმებული ადგილები. ციდან ჩამოცვენილ წვეთებსაც უფრო თამამად ხვდებიან.. არც ატალეხებულ გუბეებად ქცეულ პატარა ტბებს აუვლიან გვერდს. ისე გადაახტ–გადმოახტებიან ჯერ კიდევ სიყვარულნარევი, კისკისა ხმით, ხელისგულებსა და თხელ მატერიაზეც რომ იგრძნონ სასიამოვნო სისველე.
მათი შემყურეა დიდ ადამიანებს რომ თავი ეზიზღებათ. მათი ბრალია.. პატარა არსებების, რადგან არავის ახსოვს ასეთი საკუთარი თავი, არავის ახსოვს სხეულზე სულისშემხუთველად მიტმასნილ პერანგს მიღმა ასეთი ჟინით აძგერებული საკუთარი მკერდი. და სწორედ ამ უხსოვარობის გამო ეჭიდებიან თავისუფლების ტკბობით შეპყრობილ პატარა თითებს.. ისეთი ძალით, ისეთი ფორიაქით, თავადაც რომ ვერ ამოუხსნიათ. მიზეზი კი, მარტივია.. მარტივზე მარტივი – ეჩქარებათ. ეჩქარებათ ნაბიჯების გადადგმა, ეჩქარებათ ღრუბელთა სევდისგან თავის დაღწევა, ეჩქარებათ ცხოვრება.. ეჩქარებათ და იმ პატარა სიცოცხლესაც თავის მსგავსად აჩვევენ ამ სიჩქარეს.. ვითომ ხასიათთან ერთად თანდაყოლილს, ვითომ აუცილებელს.
საოცარია სამყარო.. საოცარია, როგორ გვაიძულებს გავექცეთ თავისსავე შექმნილს. იმას, რაც ცოცხლად გვაგრძნობინებს თავს. საოცარია, რადგან ყველა მისი ემოცია დაუკითხავად ძვრება ჩვენს სხეულებში.
და იქნებ.. იქნებ, ერთ დღესაც მივხვდეთ მის ფერადობას. იქნებ, განსაკუთრებულ დღედ მხოლოდ მზის სხივთა სტუმრობა არ ჩავთვალოთ. იქნებ ატირებულსაც დავუგდოთ ყური.. იქნებ, ჩვენც პატარა ადამიანებივით შევდგეთ ფეხისწვერებზე, ჰაერში გადავდგათ ნაბიჯები.. ისე, რომ არაფერი დავამძიმოთ, რომ მიწა კი არა, საკუთარი სხეულები წარმოვიდგინოთ მხოლოდ საყრდენად.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ცუდი არ იყო, მე მომეწონა

 


№2 სტუმარი სტუმარი ლელა

აუ ამ სიახლესთან არაფერ კავშირშია მაგრამ, შენი ერთი ისტორია ძალიან მომწონდა ერხელ წავიკითხე ძვლის სახელი გავიხსენე და აღარ გიდევს თურმე ????

 


№3  offline წევრი მერცია

აი სწორედ ამიტომაა ყველა ჯერზე, აქ შემოსვლისას, შენს სიახლეებს რომ დავეძებ ხოლმე... მოგვენატრე! :*

 


№4  offline წევრი P.A.

სიყვარული გულს გვტკენს
ცუდი არ იყო, მე მომეწონა

მადლობაა❤️❤️

სტუმარი ლელა
აუ ამ სიახლესთან არაფერ კავშირშია მაგრამ, შენი ერთი ისტორია ძალიან მომწონდა ერხელ წავიკითხე ძვლის სახელი გავიხსენე და აღარ გიდევს თურმე ????

ჰო, აღებული მაქვს ზოგი მათგანი სამწუხაროდ:*


მერცია
აი სწორედ ამიტომაა ყველა ჯერზე, აქ შემოსვლისას, შენს სიახლეებს რომ დავეძებ ხოლმე... მოგვენატრე! :*

ვაიმე მეც, თან როგორ ძალიან!❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.