შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აბსურდი #4


25-06-2019, 17:15
ავტორი Catherine Di Perso
ნანახია 208

აბსურდი #4

სცადა გამოფხიზლებულიყო ძილიდან. აღარ შეეძლო წარსულის მოგონებების ატანა და ის შეგრძნებაც აწუხებდა, რომ მას ძილში უყურებდნენ. ცალი თვალი ზანტად გაახილა და შეკრთა. საკუთარი თავი დაინახა, რომელიც დანით ხელში ედგა სასთუმალთან. გაფართოებული და გაგიჟებული თვალებით უმზერდა მას და ჩურჩულით იმეორებდა.

“შენ ცოცხალი არ უნდა იყო. შენ მაშინ უნდა მომკვდარიყავი. შენ ცოცხალი არ უნდა იყო. შენ მამა მოკალი. შენ დედა მოკალი. შენ უნდა მოკვდე !”
ამბობდა და დანა ასწია, ის-ის იყო უნდა დაერტყა, რომ კარი გაიღო და სახლში ენჯი შემოვიდა. ნიკიტას ზმანებამ მომენტალურად და რაც შეეძლო სწრაფად დაიხია უკან. ენჯის ეგონა, რომ ნიკის ჯერ კიდევ ეძინა, ამიტომ ფრთხილი ნაბიჯებით და ჩუმად გავიდა სააბაზანოში . როგორც კი წყალი მოუშვა, ზმანებამ ელვის სისწრაფით დატოვა სახლი და ბოლო, რაც თქვა იყო - “შენ უნდა მოკვდე ნიკიტა ვლასოვა.”
იგი სახლიდან აშკარად დაბრუნების პერსპექტივით წავიდა. სიტუაცია მეტისმეტად დაძაბული იყო. ხმას ჰალუცინაციაც დაემატა. ჰალუცინაცია, რომლის არსებობა-არარსებობაში ადამიანს ეჭვი შეეპარებოდა და რა თქმა უნდა, არც ნიკიტა იყო გამონაკლისი. ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც იგი თავს არწმუნებდა, რომ ეს მართლაც ზმანება იყო, გახლდათ ხმა, რომელიც მის გონებაში მამამისის ამაზრზენი ტემბრით ისმოდა.
- რა ხდება, რა შეშინებული სახე გაქვს. - აბაზანიდან პირსახოცისამარა გამოვიდა ენჯი.
- მე… მე… - სათქმელს თავი ვერ მოუყარა ნიკიტამ. ამასობაში ენჯიმ მოასწრო ფართხუნა მაისური გადაეცვა. წითური კი საწოლზე წამოჯდა და მას სახეში შეაჩერდა.
- მისმინე, თუ ეს იმის გამოა, რომ მე არ წაგიყვანე ბარბარასთან და უხეშად გაგეცი პასუხი, უბრალოდ ასე იყო საჭირო ჩემთვის. მაპატიე, უნდა ამეხსნა. - თქვ და ნიკისკენ გადადგა ნაბიჯი, როდესაც მის ნესტოებს მიზანმიმართულად მოედო აწ უკვე ნაცნობი, ალუბლის მოტკბო-მომჟავო არომატი და წარბი შეკრა. სწრაფი ნაბიჯებით მივიდა ნიკიტასთან და საწოლზე გვერდით მიუჯდა. ღრმად ჩაისუნთქა და კიდევ ერთხელ დარწმუნდა, რომ ქალს მსგავსი სურნელი ახლოსაც არ ჰქონდა.
- მე… ის დავინახე. - ამოიხავლა ნიკიტამ.
- ვინ დაინახე ? - მსწრაფლ მოეგო გონს ენჯი. სმენა, ყნოსვა და მხედველობა მომენტალურად დაძაბა. დააკვირდა და დარწმუნდა იმაშიც, რომ ამჟამად სახლში მათ გარდა არავინ იმყოფებოდა.
- მე… მე დავინახე. ის მე იყო. არა, არა. ჰალუცინაცია იყო. ის რეალურად არ ყოფილა. - ლუღლუღი დაიწყო.
- რატომ გგონია, რომ ჰალუცინაცია იყო ?
- იმიტომ, რომ მე ხმა მესმის.
- რა ხმა?
- მამაჩემის ხმა. - ზიზღით ამოილაპარაკა გოგომ.
- კაარგი. რას გეუბნება ეგ ხმა ?
- თითქმის იდენტურს, რაც ჰალუცინაციამ მითხრა.
- რა გითხრა “ჰალუცინაციამ” ? - სულსწრაფი იყო მის მიერ დასმული კითხვები.
- რომ ცოცხალი არ უნდა ვიყო და უნდა მოვმკვდარიყავი. - ამის გაგონებისას ენჯი დაიძაბა. მიხვდა, რომ ნიკიტას სიცოცხლეს საკუთარ თავთან ერთად ვიღაც სხვაც უქმნიდა არსებით საფრთხეს. იმდენად დიდს, რომ მის ბუნაგშიც კი მოაკითხა. ამჯერად კი სცადა სიტუაცია განემუხტა. დელიკატურად ცოტა იუმორით მიუდგა საკითხს.
- მაშინ ღმერთებმა შემოგითხვალეს არა-ო, ამიტომ მაგ შენ ჰალუცინაციას და ხმას უთხარი, რომ ჯერ ადრეა და ოდესმე ყველა მოვკვდებით. გულდაწყვეტილი არც ერთი დაგრჩება, არც მეორე. - იცინოდა მორგანი და ამავდროულად საკუთარ თავზე ბრაზდებოდა, რომ პიტენციურმა მკვლელმა ნიკის სახურავზე მოაგნო.
- ეს მე ვიყავი. - გულუბრყვილოდ მიუგო წითურმა.
- მოიცა, ცალი თვალი მოჭუტა. ჰალუცინაცია შენ იყავი ? ანუ ის გამოიყურებოდა ისევე, როგორც შენ ? - როგორ უნდოდა ქალს, რომ ნიკის არა ეპასუხა.
- ჰო, ზუსტად ჩემნაირი იყო. - ხელები სახეზე მოისვა ნიკიმ. - ხელში დანა ეჭირა და უნდა დაერტყა. მაგრამ შენ შემოხვედი. - მორგანს სისხლი ერთიანად აუდუღდა. კლუბის ინციდენტი გაახსენდა, ეს ალუბლის არომატიც და ყველაფერი ერთ პაზლად აიწყო. ვიღაცას ვინც ნიკიტას ძალიან ჰგავდა, სურდა ქალი მოეკლა. ყბები საგრძნობლად დაეჭიმა, მაგრამ სცადა ქალთან არაფერი შეემჩნია.
- საოცრად სექსუალური მოჩვენება ყოფილა. - უდარდელად ჩაილაპარაკა. საწოლზე გადაწვა და ნიკის შეხედა.
- ნუ მიხსენებ ნურაფერს, რაც მაგ საკითხთან ახლოს კავშირშია. - აკანკალდა ნიკი და ბალიშში თავი ჩარგო.
- იძალადეს ? - მოიღუშა ენჯი.
- ჰო. - ძლივსძლივობით უპასუხა და თვალწინ კვლავ ძალადობის კადრები დაუდგა.
- ვინ ?
- მამამ.
- სადაა?
- მოვკალი.
- აი, ეს მესმის. - დაუსტვინა ქალმა და მიუხედავად იმისა, რომ გაიაზრა, მის საწოლში ახლა თვითმკვლელთან ერთად მკვლელიც იმყოფებოდა, მაინც არ გასჩენია სურვილი, რომ ნიკიტასგან შორს ყოფილიყო. პირიქით, უჩვეულო სიახლოვე იგრძნო ახლა.
- შენ ჰომ არაფერი იცი. - გაოცდა წითური.
- მერე, რა. ყველა ჩვენგანს თავისი ჩონჩხი ჰყავს კარადაში. ასე არაა? - საწოლზე გვერდულად მოთავსდა.
- შენც? - ჩაეკითხა ქალი.
- რა თქმა უნდა, მეც. ყველა ადამიანს გააჩნია თავისი ისტორია, წარსული, რომლის გახსენებაც არ უნდა. წარსული, რომელმაც ჩვენი, როგორც პიროვნებების ჩამოყალიბება განაპირობა. - აუღელვებლად ესაუბრებოდა ქალს. ამ დროს კი მის გონებაში გარდა იმისა, რაზეც ლაპარაკობდა, კიდევ ათასი ფიქრი ტრიალებდა.
- არ მომიყვები ?
- რა მიზნით ინტერესდები ?
- მე… უბრალოდ… არ ვიცი. - თავი ჩახარა ნიკიტამ.
- თხუთმეტი წლის ვიყავი, როდესაც პირველად გავსინჯე ნარკოტიკი. - მშვიდად, მაგრამ მძიმედ დაიწყო ენჯიმ. - მომეწნონა და შევჯექი. დოზა არასდროს შემშლია, მაგრამ დოზაშეშლილ ხალხს ბევრჯერ დავხმარებივარ. - ამ სიტყვებზე ნიკის ბიჭის ინციდენტი გაახსენდა, რა მოხერხებულად და სწრაფად მოახერხა ენჯიმ მისი მდგომარებიდან გამოყვანა. - მე პირადად მთელი ხუთი წლის განმავლობაში ვიღებდი ამ საზიზღრობას. - ხელები ამოიდო თავქვეშ და ზიზღით გააგრძელა. - მშობლები ავიაკატასტროფაში დაიღუპნენ, როცა პირველად გავსინჯე. იმ წყეულ დღეს ჩემი და ამეკიდა, წვეულებაზე წამიყვანეო. მაშინ ჩვიდმეტის იყო, ჩვიდმეტის. გინდა თუ არა, აუცილებლად უნდა წამოგყვეო. სხვა გზა უბრალოდ არ დამიტოვა, მაგრამ ახლა რომ ვუყურებ, მერჩივნა ძალით არ წამეყვანა. - ენჯის რიტმულ ხმას ბზარი დაეტყო. სიგარეტს დასწვდა, მოუკიდა და ზედიზედ რამდენიმე ძლიერი ნაფაზი დაარტყა. - გავიკეთე. კაიფში ვიყავი, გიჟური სექსი მქონდა, როცა ის ერთობოდა და ვიღაც ტიპმა გაიყვანა. ჯგუფურად გააუპატიურა ოთხმა კაცმა და დღემდე არ მესმის, მისი ხმა როგორ ვერ გაიგეს. გააუპატიურეს და დატოვეს. მე ამ დროს კაიფში ვიყავი, ქალთან ვიყავი, სიცოცხლე მსიამოვნებდა. ყველაზე ცოცხალი ვიყავი იმ მომენტში, მთელი სამყარო ცალ ფეხზე მეკიდა. სუნთქვა მიყვარდა. - გაეცინა და თვალზე ცრემლი მოადგა. საკუთარ თავს, ცხოვრებას, სიკვდილს დასცინოდა. - წამალი იშოვა და “ოვერდოზით” თავი მოიკლა, იმ ღამესვე. იმ დედმოტ^ყნულ ღამსვე, როცა მე, მისი და, მისი მშობელი, მეგობარი, მისი ყველაფერი იქვე სიამოვნებისგან ვკანკალებდი. - თავჩაქინდრული უსმენდა ამ ამბავს ნიკიტა. ათასი ემოცია ერთად აეშალა, მაგრამ ერთადერთი, რისი თქმაც მოახერხა იყო:
- ისინი…
- რა ?
- იმ კაცებს რა ბედი ეწიათ ? - ენჯის გაეცინა და მთელი თავისი ცინიზმი, რაც კი გააჩნდა, სახეზე დაიხატა.
- თითოეული მათგანი ცოცხლად შეჭამეს ვირთხებმა.
- ძალიან კარგი. - ესიამოვნა ქალს.
- რატომ ?
- ყველამ ის უნდა მიიღოს, რაც დაიმსახურა.
- ჩვენ ვწყვეტთ, ვინ რას იმსახურებს ?
- როდესაც სახელმწიფოს არ ძალუძს საკადრისი დასჯის განხორციელება, კი, ჩვენ ვწყვეტთ.
- იქნებ დასჯიდა სახელმწიფო იმათაც და მამაშენსაც ?
- ვერა. ციხეში გამოკეტვა არც ერთ შემთხვევას უშველიდა, არც მეორეს. - კბილები ერთმანეთს ძლიერად მიაჭირა ნიკიტამ.
- ვინმემ ჩემ გარდა იცის რა მოხდა?
- საკუთარი დედა რომ არ დაგიჯერებს, სხვას ვის უნდა მოუყვე ? - სიმწრით ჩაეცინა წითურს.
- ხალხს საზოგადოების აზრი უფრო მნიშვნელოვანი ჰგონია ხოლმე მაშინ, როდესაც ახლობლის ყველაზე მტკივნეულია.
- რას იტყვის ხალხი ?!
- ბრბოს ძირითადი საკვებია ადამიანების ცხოვრების დეტალები. რა მნიშვნელობა აქვს ვისთან ვწევარ, რამდენი მაქვს ხელფასი და რა მაცვია. მგონი ზედმეტად ფილოსოფიაში გავიჭერით.
- ყოველდღიურობაა ეგეც. ბრბოს ნაწილებიც კი მისი მსხვერპლნი არიან.
- პროფესია?
- ჰაკერი.
- ვირტუალური სივრცე რეალურის ნაცვლად. - გაეცინა ენჯის.
- ბევრად მარტივია ხალხთან ურთიერთობა, როცა მათ ვერ ხედავ. დარწმუნებული ხარ იმაში, რომ ვერ შეგეხებიან. კონტაქტი არ მოგინდება და უბრალოდ შეწყვეტ.
- ახლა აქ ხარ და ცოცხალ ადამიანს ესაუბრები. - აღნიშნა ანჯელინამ.
- ჰო, არ ვიცი… ეს… ეს უცხოა ჩემთვის. - უხერხულად შეიშმუშნა და ფეხები მუხლებში მოხარა.
- მომიყვები რა მოხდა?- ახლოს მიიწია ენჯი. ნიკი ოდნავ დაფრთხა. გული აუჩქარდა და ხელები მუხლებს შემოხვია.
- ვერ გენდობი. - ჩახრინწული ხმით უთხრა და თვალებში შეაჩერდა.
- ე.ი. ნდობაა შენი პრობლემა. მოდი გამოვიცნობ. მამაშენი ძალიან გიყვარდა და უსაზღვროდ ენდობოდი. მან კი შენს ნდობას არათუ უღალატა, ფეხქვეშ გათელა და სულიერად დაგანგრია.
“გააჩუმე! უარესად გკლავს! მოაკეტინე ! მოკალი!”
აღრიალდა ხმა ნიკიტას გონებაში. თავი იმდენად ასტკივდა, რომ დაკივლებაც ვერ მოასწრო ისე გაითიშა. სული სტკიოდა, სხეული სტკიოდა, თავისი ფუჭი არსებობა სტკიოდა.
ენჯი თავიდან ვერ მიხვდა ქალს რა დაემართა, შემდეგ კი ელვის სისწრაფით აიტაცა ხელში და სააბაზანოსკენ გააქანა.
- ჯანდაბა, ნიკი! მიჩალიჩებ, რა. - ადრე ნათქვამი ფრაზა ისროლა და წითურს სახეზე წყალი შეასხა. ათიოდე წუთის განმავლობაში ცდილობდა, რომ გამოეფხიზლებინა, მაგრამ ბოლოს უკვე იმედი გადაეწურა და სასწრაფოში აპირებდა დარეკვას. ძალიან ნერვიულობდა, კედელს მუშტებ დაუშინა და დაისისხლიანა. სასწრაფო დახმარების ნომერი უკვე აკრეფილი ჰქონდა, როდესაც ნიკიტამ თვალი გაახილა და აცრემლებული მზერა მიაპყრო მას.
- უნდა მოგკლა ! - გატანჯული ხმით ამოილაპარაკა და წამოდგომა სცადა.
- უკეთესი რამის გაკეთებაც შეგიძლია ჩემთვის.- გაეცინა ანერვიულებულ ენჯის და ოდნავ გულზე მოეშვა, როცა ნიკი გამოფხიზლდა და ფეხზე ადგომა შეძლო.
- აი, ეს ხდება, როცა ხალხთან ვურთიერთობ. - თქვა ნიკიტამ და სარკეს მუშტი მთელი ძალით მოუქნია. მინა ჩაიმსხვრა და ნიკიმ ბასრ ნატეხს ხელი მოჰკიდა. მაგრად მოუჭირა და ხელისგულები დაესერა. აი, აქ მორგანი უკვე მიხვდა, რომ ქალი, რომელიც საოცრად მოსწონდა, მართლაც აპირებდა მის მოკვლას, ამან კი მასში არა უარყოფითი, არამედ უფრო ჩამთრევი, ინტერესითა და ადრენალინით გაჟღენთილი დამოკიდებულება შექმნა ანჯელინას მხრიდან. არარეალური აღზგნება იგრძნო და გააჟრჟოლა. წითურს კი ენჯის მოკვლის გარდა სხვა სურვილი გონებაში არ უჭანჭანებდა.
სწრაფი და მოქნილი მოძრაობით მიაჭრა ქალთან და რომ არა ამ უკანასკნელის ელვისებური რეაქცია, ახლა თვალი ექნებოდა ამოთხრილი. ენჯიმ თავის გაწევა მოასწრო, ყვრიმალზე დარჩა მცირე ნაკაწრი მხოლოდ.
- F^uck, girl. რეაქციის სისწრაფე შემმცირებია, ამაზე უნდა ვიმუშავო. - თქვა და ყვრიმალზე ჩამოგორებული სისხლის ორიოდე წვეთს ცერა თითი აუსვა და ენაზე წაიცხო. მომენტალურად შევიდა იმ როლში, რომელსაც სახურავზე ასრულებდა ხოლმე და რომლითაც ნიკიტას თავდაპირველად გაეცნო. ამინდიც თითქოს ხელს უწყობდათ თავდაპირველი სცენის აღსადგენად. კოკისპირულად წვიმდა, ელავდა და გულისგამაწვრილებლად გრუხუნებდა.
- ნუ მეთამაშები. - აღრიალდა ნიკიტა, როცა ენჯის სახეზე ანთებულ ღიმილს მოჰკრა თვალი.
- აქ თამაში მხოლოდ შენ გინდა, ნიკი.
- მოგკლავ. - ჩაიჩურჩულა ქალმა და სარკის ნატეხი, რომელიც ხელში ეჭირა, მორგანს ესროლა.
- უპს, ამცდა. შემდეგი რა იქნება ? - მართლაც თამაშის ხასიათზე მოვიდა და ეს წამით ცუდად ენიშნა, მაგრამ მყისიერად უკუაგდო ეს ფიქრი და გააგრძელა დაწყებული საქმე.
- მოკეტე ! - იკივლა გოგომ და სარკის რამდენიმე ნატეხს ერთდროულად, დაუდევრად მოჰკიდა ხელი. გაჭრილი ხელებიდან სისხლი გაჩერებას არც კი ფიქრობდა. მოდიოდა ნელა, მაგრამ შეჩერების არანაირ პერსპექტივას არ ტოვებდა.
მათი ბრძოლა ოციოდე წუთის განმავლობაში უწყვეტად მიმდინარეობდა. ხან შორი მანძილიდან აპირებდა გოგო მორგანის მოკვლას, ხან ეს ყოველივე ახლო, ხელცართულ ბრძოლაში გადაიზრდებოდა. ნიკიტა გამეტებით ურტყამდა, კაწრავდა და კბენდა ანჯელინას. ზუსტად ისე, როგორც ოდესღაც მამას. ენჯი კი მაქსიმალურად ცდილობდა ნიკის მიერ ვერშესრულებული მკვლელობა გართობაში გადაეზარდა. მართლაც, საოცარი გართობის ხერხი ჰქონდა, ვერაფერს იტყოდი. ბარბარას ხანდახან სერიოზულად ეპარებოდა ეჭვი ენჯის ადეკვატურობაში და სავსებით სამართლიანადაც. ამ პროცესში ენჯი ცდილობდა, რომ ყველაფერი გაემწვავებინა და საკონტროლო ფრაზა, რომელიც ნიკიტას გასახელებლად მოისროლა და მიზანში ისარი მეტისმეტად ღრმად ჩააჯინა იყო :
- ნიკი, პატარა, მოდი მამასთან ! - თქვა და ხმამაღლა ახარხარდა, მაგრამ როცა ნიკიტას აზრდაკარგული, წაშლილი სახე დაინახა, რომელზეცმარილიანი ბურთულები მიზანმიმართულად იკვლევდნენ გზას და ბრაზისგან აწითლებულ ღაწვებს უსერავდნენ, იგი მიხვდა, რომ ზედმეტი მოუვიდა და დრო იყო ქალი გაეჩერებინა. - ჯანდაბა ! - წამოიძახა და გააფთრებულ ქალს ზურგიდან მოექცა. ხელები ზურგიდან მოუგრიხა ისე, რომ გოგო ვერ განძრეულიყო და მეორე ხელი წინიდან მოჰხვია. აიძულა ქალი, რომ მისთვის სახეში შეეხედა და როცა გამოუვიდა, ტუჩები ყურთან მიუტანა და ჩურჩული, მაქსიმალურად ხმადაბლა წარმოთქვა.
- იცი როგორი ლამაზი ხარ ? - გოგო კი მაინც ეწინააღმდეგებოდა. - იცი ის ხმა თავს რატომ არ განებებს ? იცი რატომ გაქვს ჰალუცინაციები, რომლებიც შენი თავიდან მოშორებას ცდილობენ ? იცი? - წითური უკვე აღარ ხტოდა ენჯის ხელებში, არ ტოკავდა. უბრალოდ ღრმად, ქოშინით სუნთქავდა და გაფაციცებით უსმენდა მას. - იმიტომ, რომ შენი შურთ. იმიტომ, რომ საოცარი ხარ. იმიტომ, რომ შენ შენ ხარ. - წითური საბოლოოდ მოდუნდა. ცრემლებცამდგარი თვალები ენჯის მიაპყრო. შეათვალიერა და როცა მის სხეულზე თავისი ნახელავი დაინახა, თავი ჩახარა, შერცხვა.
- ეს… ეს მე გავაკეთე… - ისე ამოილაპარაკა, რომ მისკენ არ გაუხედავს.
- ჩშშშ, მოდი აქ. - გვერდულად გაეღიმა ენჯის. ფრთხილად მიუახლოვდა და თვალებში შეაცქერდა.
- ძალიან მომწონხარ. - თქვა ქალმა და ჟღალის სახეზე გაოცება ამოიკითხა.
- ამ ყველაფრის მერე ?
- ზუსტად ამ ყველაფრის მერე. - თქვა და სახე მაქსიმალურა ახლოს მიუტანა. ერთმანეთის სუნთქვა ეცემოდათ სახეზე და ჟღალი ძალიან აღელდა. ისედაც დასახიჩრებული ხელების ტეხვა მოჰყვა. ენჯიმ ცალი ხელი დაუჭირა ისე, რომ პოზა არ შეუცვლია. მეორე ხელით ქალის ნიკაპს ფრთხილად, ნაზად შეეხო და ძალიან ნელი ტემპითა და მგზნებარედ მიაწება თავისი ბაგენი მისსას.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline წევრი Barbare ❤

კარგია ❤ გაგრძელებას ველი

 


№2  offline მოდერი Catherine Di Perso

Barbare ❤
კარგია ❤ გაგრძელებას ველი

აუცილებლად იქნება <3

სტუმარი ქეთი
ძალიან კარგია და საინტერესო. როგორ მომწონს ენჯი. მაგრამ დამაფიქრა იმ მოჩვენებამ, ვინ უნდა იყოს?

ვინ იცის ? :დ ჩემი წერის მანერიდან ის მომწონს, რომ ძირითადად წინასწარ რა იქნება არ ვიცი :დ ამიტომ, ერთად დავფიქრდეთ :დ <3

 


№3 სტუმარი სტუმარი ქეთი

Catherine Di Perso
Barbare ❤
კარგია ❤ გაგრძელებას ველი

აუცილებლად იქნება <3

სტუმარი ქეთი
ძალიან კარგია და საინტერესო. როგორ მომწონს ენჯი. მაგრამ დამაფიქრა იმ მოჩვენებამ, ვინ უნდა იყოს?

ვინ იცის ? :დ ჩემი წერის მანერიდან ის მომწონს, რომ ძირითადად წინასწარ რა იქნება არ ვიცი :დ ამიტომ, ერთად დავფიქრდეთ :დ <3

ახლა უფრო დამაინტრიგე იცი? გელოდები მოუთმენლად❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent