შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

შენთან ერთად


8-05-2019, 19:38
ავტორი უნდა ვწერო
ნანახია 412

შენთან ერთად

„მე მოგცემ ჩემს ფიქრს, თუ კი შენს სხეულს
არ დაღლის მძიმე, ვეება ფრთები“
თამაზ ჭილაძე

მთვარის შუკი მკრთალად ანათებს ოთახში ნახევრად გადაწეული ფარდიდან. ალბათ მალე ბოლომდე მიიმალება ღრუბელთა შორის და მალე ეს ნათელი წერტილიც გაქრება მოღუშული ციდან.
-გაქრება და გაქრეს ! - ვიხედები ფანჯრიდან და ჩემთვის ვჩურჩულებ.
წამიერად ინდიფერენტიზმი მიპყრობს, თუმცა ისე არა, როგორც უწინ. ორ ცალ დამამშვიდებელ ერთდროულად ვწუწნი და საწოლზე ვეშვები.მირჩევნია ჭერს ვაკვირდებოდე, ვიდრე ცას; დღეს ხომ საბოლოოდ და უკანასნელად დავეშვი მიწაზე, დავეშვი და ვეღარასდროს წავალ ზეცისკენ.
მეც ერთი ჩვეულებრივი მოკვდავი ვარ, რომელიც ძალიან ბანალურად მიჰყვება ცხოვრებას და ზოგჯერ საპირისპიროდაც აბრუნებს ხოლმე, ვააანალიზებ და ვეკითხები საკუთარ თავს, ოდესღაც თავი რატომ მეგონა განსაკუთრებული.
თითებზე ვითვლი აუსრულებელ ოცნებებს, შემდეგ კედელზე დაკიდებულ უზარმაზარ კალენდარს ვაშტერდები, ვიხსენებ, რამდენი წლის ვარ; მგონი, საუკუნე გავიდა მას შემდეგ, რაც დავიბადე, თითქოს საკუთარი არსებობა მხრებზე ძლიერად მაწვება და მინდა დავისვენო...
დიახ, მინდა, დავისვენო, მაგრამ არა ისე, როგორც უწინ...
ახლა უბრალოდ მინდა, შენს გარშემო ვიბრუნო, ვიცხოვრო, ვიგემო ცხოვრების ყველაზე ტკბილი და ყველაზე აკრძალული ნებისმიერი ხილი...
მინდა, არ ვიფიქრო, რა იქნება ხვალ, ზეგ, მაზეგ... თუნდაც სამყარო თავზე ჩამომექცეს...
ფიქრებს ვთოკავ და ფეხზე ვდგები...
სააათს ვუყურებ - შვიდს აკლია თხუთმეტი. ზუსტად ის დროა, როცა შენ გაგიცანი.
ვიწყებ თვეების თითებზე თვლას და როცა მეორე ხელზეც გადავდივარ, უბრალოდ მეღიმება. სწრაფად ვიცვამ ზუსტად იმ ტანსაცმელს, რომელიც მაშინ მეცვა.. ვიცვამ და უბრალოდ შენკენ მოვდივარ...
ვხედავ, როგორ მიღიმი სწორედ ისე, როცა პირველად... მიღიმი და ჩემს წინ ცისარტყელა ჩნდება, თუმცა ეს სულ სხვანაირი ცისარტყელაა, ბედნიერების მომტანი და ბოლომდე შეუცნობადი.
-მინდა, ასე ვიდგეთ, შემდეგ კი ძალიან დიდხანს ვიბოდიალოთ ქალაქში - გეუბნები, შენ კი ძველებურად აკვირდები ჩემს ტუჩებს.
ვიცი, რისი თქმაც გინდა..
შემიძლია, უსიტყვოდ წავიკითხო შენი ფიქრებიც კი...
ფიქრები, რომელშიც მეორე ცხოვრებას ვიწყებ და ვაგრძელებს...
ფიქრები, სადაც იწყება ცხოვრების ლამაზი ფურცლები...
თვალები , სადაც წყდება ამაოებაზე ფიქრი და ახალ სიხარულს ედება სათავე...

08.05.19

___
ბოდიშს გიხდით, ვეღარ ვაგრძელებ ბოლოს დაწყებულ ისტორიას. თავიდან დრო არ მქონდა, ახლა კი საერთოდ ამოვვარდი გაგრძელების მდინარეთიდან.
მომიტევეთ..
აწი, სანამ არ დავასრულებ, არ დავდებ.
სამწუხაროდ, ჯერ-ჯერობით გრძელ რომანთა ფანტაზია ამომეწურა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ჰმმ..ძალიან მოუხდა ჭილაძის სიტყვებით დაწერა????პატარა და საყვარელი ჩანახატია.რაღაცები გამახსენა,ის დღე,ის საათი,ის სამოსი, ის დრო და ის ყველაფერი,რაც "მაშინ"მქონდა მეც პერსონაჟის მსგავსად,თუმცა მომეწონა,რომ ჩემგან გამსხვაბებით იმედიანად დასრულდა...
"მინდა,არ ვიფიქრო რა იქნება ხვალ,ზეგ,მასზეგ.."❤️❤️❤️

 


№2 სტუმარი Aluda zviadauri

ძალიან სასიამოვნო საკითხავია

 


№3  offline ადმინი უნდა ვწერო

შემოდგომის-ფერი
ჰმმ..ძალიან მოუხდა ჭილაძის სიტყვებით დაწერა????პატარა და საყვარელი ჩანახატია.რაღაცები გამახსენა,ის დღე,ის საათი,ის სამოსი, ის დრო და ის ყველაფერი,რაც "მაშინ"მქონდა მეც პერსონაჟის მსგავსად,თუმცა მომეწონა,რომ ჩემგან გამსხვაბებით იმედიანად დასრულდა...
"მინდა,არ ვიფიქრო რა იქნება ხვალ,ზეგ,მასზეგ.."❤️❤️❤️

დიდი მადლობა.
მიხარია, თუ ახლოს მოვიდა შენთან
Aluda zviadauri
ძალიან სასიამოვნო საკითხავია

დიდი მადლობა

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.