შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ანგელოზის დღიური


15-05-2019, 18:25
ავტორი Tako.el
ნანახია 114

ანგელოზის დღიური

უკვე გაზაფხულიც დადგა , მოგეხსენებათ ეს ის დროა როცა ყველა ხე , ყვავილი თუ მთელი ბუნება ყვავის , გამოაქვთ კვირტები , ლამაზი ყვავილები ირგვლივ ისეთი ნაზი სურნელია ისეთი სიო ქრის , ისე ფანტავს ამ სიხასხასეს და მთელ დედამიწას ჰფენს. მერცხლებიც დაბრუნდნენ თბილი ქვეყნებიდან ჭიკჭიკით გვამცნობენ გაზაფხულის შემობრძანებას , ყვავილებიც გვილოცავენ ქალბატონებს დედის დღეს , 8 მარტს . გვჩუქნიან ისინი თავიანთ თავებს.ის იყო და ის რომ ჩემი ამბის მოყოლა უნდა დავიწყო .
დილაა, მზიანი დილა ისეთი სითბოა და თან სინათლე , რომ ზამთრის სუსხიც კი გადაფარა , დაგვავიწყა ის მოწითალო გაყინული ცხვირი , ხელთათმანებში შეხვეული ხელები და ის წვიმიანი ამინდდეიც კი.
დილით რომ გავიგვიძე გამიხარდა , ქარი იყო და თან მზე ასხივებდა ყველაფერს. ვიცოდი რომ ეს მატყუარა ამინდი იყო მაგრამ მაინც არ შევიაკვე თავი და გავედი სახლიდან. ახლაც მახსოვს როგორი ხასხასა მკვეთრი ლურჯი ფერის კაბა მეცვა. მოვამზადე ჩემი ჩანთა , ჩავდე ჩემი დღიური რომელსაც ყოველთვის პირველს ვდებდი , რომ რამე უცევ ახალი სიახლე ყოფილიყო უცებ ჩამეწერა . ვგეგმავდი რომ ამ დრიურს ერთ დღესაც წიგნად გამოვაცემიებდი ვინმეს , მხოლოდ ერთი პირობით რომ იქნებოდა ანონიმური.
სკოლაში რომ შევედი რაღაცნაირად ვიგრძენი თავი , მეგონა ვინმე უკან მომყვებოდა. რომ მოვტრიალდი ქერა ბიჭი დავინახე კედელზე მიწოლილი იყო და ტელეფონში იყურებოდა . სახეზე არ შემიმჩნევია ვინ იყო ამიტომ გავტრიალდი გავაგრძელე ჩემი გზა. კლასში შესულმა ჩემი მეგობარი გოგო ანა დამეტაკა და მეუბნება :
- ვაიმე სალო ნახე რა ბიჭია გარეთ ? მთელი კლასი გაგიჟებულია
-რატომ ანა ? ვინაა ასეთი ?
- უნდა აირჩიოს რას ისწავლის . ნეტა ჩვენთან დაჯდეს კლასში . არქიტექტურაზე.
-კაი მიდი მიდი დაირეკა ზარი , არ გადაირიო
დასვენებაა , მარკეტში რომ შევედი ისევ ეს ქერა ბიჭი დავინახე . ისე გავიდა სახე ვერ დავინახე . მაინტერესებდა ინ იყო. ვიფიქრე ეს ალბათ ის პრინცია რაში სადღაც რომ დარჩა ან არა დაესვარა და გასარეცხად რომ წაიყვანათქო :დ . სალო მორბის გული ხელში უკავია და მეუბნება
-სალო ნახე?
-ვინ ანა?
-არავინ
-აბა რას მეკითხები ნახეო
-არაფერი შენ სულ ხომ დახუჭული თვალებით დადიხარ
დილაა , ისეთი სითბო და მზეა გარეთ , მაგრამ რარაც არ ვარ კარგად მახველებს არც ადგომა მინდა არც დაწოლა რავქნა არ ვიცი თან რაღაც ბედნიერი ვარ ესეთი დიდი ხანი არ ვყოფილვარ , გუშინ ზღვაზე ვსეირნობდი , არც ქურთუკი მეცვა, ბოლოს რომ აცივდა , მივხვდი რომ სახლში წასვლის დრო უკვე იყო. სახლისკენ მიმავალმა აი ის ქერა ბიჭი დავინახე , დილით რომ ვნახე სადარბაზოში კლასში შესვლამდე. მარკეტში იყო , მეც მაშინ შევედი იქ და გაზიანი სასმელი იყიდა ორი , მე კი წყალი ვიყიდე , განვაგრძე გზა. მარკეტიდან რომ გავედი გამაჩერა და მითხრა:
-სალო ერთი წუთით ; ამბობს ნიკო
-ბატონო; გავიკვირვე უცებ , მეთქი ჩემი სახელი საიდან იცისთქო
-სალო გეცოდიდება ახალი ვარ კოლეჯში , ამ დილით გნახე და გიცანი , გავიცნოთ ერთმანეთი ?
-ჩემს კოლეჯში?
-კი ; თქვა ნიკომ
-კაი მოდი პირველს მე გკითხავ რახან ჩემი სახელი უკვე იცი, რა გქვია?
- მე ნიკო ვარ . ამ დილით დაგინახე დერეფანში , ამ ქალაქში ახალი ჩამოსული ვარ , მინდა არქიტექტურა ვისწავლო. და რაც შენს სახელს შეეხება შენი სახელი მარკეტში გავიგე ანა რომ გელაპარაკებოდა
- აჰაა . შენ უკვე ყველას გაცნობა მოგისწრია
- არა რას ამბობ სალო პირველი ხარ, ახლა დაგინახე და მაგიტომ ვიფიქრე გავიცნობმეთქი , მეგობრები ხომ საჭიროა ყველგან, აი აიგე
-ცოტა უხეშად გამომივიდა მგონი არა , მადლლობა გაზიანი სასმელისთვის
ეს იყო ჩვენი პირველი დიალოგი რომ იმდენი ვილაპარაკეთ და იმდენი ვიხუმრეთ რომ აი არვიცი 2ის ნახევარი იყო სახლში რომ მოვედი , იმდენი მაცინა ისეთი კარგი ამბები მომიყვა გული გამითბო.
აი ზუსტად ამიტომ ვარ ასე , გავცივდი უკვე მახველებს ტემპერატურა მიწევს ზემოთ, თავი კი ჰაერში ადის მისკდება ტკივილისაგან, მაგრამ გუშინდელ საღამოდ კი ნამდვილად ღირდა.
იცით რა საყვარელია ნიკო , არასდროს დამავიწყდება ჩვენი პირველი შეხვედრა მემ ლურჯ კაბაში ქერა და ცისფერთვალება ის თეთრ პერანგში , ლურჯ შარვალში და თეთრ ბოტასებში . რაგა დაემთხვა მგონია მეც ზუსტად ამ ფერებში ვიყავი. მეც თეთრი კედები მეცვა და ლურჯი კაბა ტილის ტყავივით , როგორი თბილია როცა შემცივდა მან თავისი ქურთუკი მომაცვა და პირობა დამადებია რომ ასე თხლად არ ჩვიცმევდი. პირობა რაღად მინდა აგერ შეფუთული ვწევარ და ცხელ ჟოლოს ჩაის ვწრუპავ ნელნელა.
ტელეფონის ზარმა გამაღვიძა , ვერ მოვუსწარი, 10 გამოტოვებული ზარი და 13 წერილი დამხვდა
-დილამშვიდობისა ახალო მეგობარო :)
-სალ პრივეტ <3
-სალ როგორ ხარ?
-საალ :(
-სალო რამე გეწყინა რატო არ იგებ ტელეფონს
და ასეთი ხასიათის წერილი დანარჩენები.
დავურეკე ნიკო ბოდიში ჩამძინებია სიცხე მაქვს თან მახველებს მეთქი , ვკითხე ნომერი საიდან გაიგე მეტქი თურმე ანისთვის უთხოვია. მადლობა გადავუხადე მოკითხვისთვის.
დღეს ორშაბათია , კოლეჯში მივდივარ ნიკო უნდა ვნახო, სულ მკითხულობს ესს დღეებია , შეხვედრაც მთხოვა მაგრამ უარი ვუთხარი მეთქი ხო არ გადაგდებ ვირუსსთქო და დავითანხმე.
გაუხრდა ჩემი დანახვა თურმე ისიც ჩვენ ჯგუფშია მაგრამ ერთი რამ არ მომეწონა , ჩემ ადგილას დამჯდარა ეს დღეიდან ჩემი ადგილი იქნებაო და გავუბრაზდი . გავიჩოჩე და მაინც გავწიე სხვა მხარეს :) ჩემი ადგილი მაინც დავიბრუნე.
მე და ნიკო კარგად დავმეგობრდით , ისე რომ ანიც უკვე ეჭვიანობას იწყებდა ხოლმე , ჩემთვის არ გცალია და წუწუნებდა. ზაფხულიც ერთად გავატარეთ ბევრს ვხალისობდით , ზღვაზე მდინარეზე ერთდა ვიყავით სულ. ვამჩნევდი რომ ანის მოსწონდა ნიკო, მაგრამ ის იყო რომ ნიკოს მე ვუყვარდი. მეც მქონდა პატარა გრძნობები მის მიმართ სანამ არ გავიგე რომ უკვე ავად ვიყავი.
კიბო ისე­თი და­ა­ვა­დე­ბაა, რომ თით­ქმის ყვე­ლა­ნა­ი­რი სიმპტო­მი შე­იძ­ლე­ბა ახ­ლავ­დეს თან. ნიშ­ნე­ბი და სიმპტო­მე­ბი იმა­ზეა და­მო­კი­დე­ბუ­ლი თუ სხე­უ­ლის რა ნა­წილ­შია კიბო, რამ­დე­ნად დი­დია მისი ზომა და რამ­დე­ნად ძლი­ერ ეფექტს ახ­დენს ორ­გა­ნო­ებ­სა თუ ქსო­ვი­ლებ­ზე. ამას­თან, თუ უკვე გავ­რცე­ლე­ბუ­ლია მე­ტას­ტა­ზე­ბი, სიმპტო­მე­ბი სხე­უ­ლის სხვა­დას­ხვა ნა­წილ­ში ჩნდე­ბა. რო­დე­საც კიბო იზ­რდე­ბა, დარ­ტყმა ახ­ლომ­დე­ბა­რე ორ­გა­ნო­ებს, სის­ხლძარ­ღვებ­სა და ნერ­ვულ სის­ტე­მას აქვს. თუ კიბო კრი­ტი­კულ არე­შია, მა­გა­ლი­თად ტვი­ნის გარ­კვე­ულ ნა­წილ­ზე, ყვე­ლა­ზე პა­ტა­რა ზო­მის სიმ­სივ­ნეც კი სიმპტო­მებს გა­მო­იწვევს.
რაც კი სიმპტომი იყო ყველაფერი სახეზე მქონდა,5 კილოზე მეტი დავიკელი უცებ , 50 კილო ვარ 20 წლის გოგო გამხმარივით თითქოს არასდროს არ იკვებებოდაო ესო.უცებ დაკლება , კანის ცვლილება ,ტკივილი, დაღლა და ციებ-ცხელება სიმპტომები რაც კი მე მქონდა , გული მეწვოდა შიგნიდან მე ხომ სიცოცხლე ახლა მინდოდა . მინდოდა კარგი ხელოვანი ვყოფილიყავი სემექმნა ჩემი შედევრები მაგრამ ბედი? ბედს ხომ შენ ვერ შექმნი არა.
დავიწყე ძიება თუ რა იყო და როგორი ეს დაავადება.ექიმმაც დამიდასტურა , არ მითქვამს ანისთვის და ნიკოსთვის ეს გული ეტკინებათ მეთქი. უფრო თავი იმიტომ შევიკავე რომ ანის ხომ უყვარდა ნიკო , და ვიფიქრე რომ ყურადრებას იმაზე მეტს მომაქცევს ვიდრე ადრე და ანის გული დაწყდებათქო.ეს იყო მიზეზი.
ზამთარია ვიცი დიდი დრო არ მაქვს უკვე ყველამ ყველაფერი იცის ჩემი მშობლები ჩამოვიდნენ ყველა თავს მევლება , ანი ჩემ დანახვაზე სულ ტირის , ნიკოს ნახვა არ უნდა ვიცი მერე ცუდად გავხდებიო. თუ არადა უფრო სიყვარულით ვიწვი ვიდრე ტკივილით, სულ სასწრაფო აყენია ჩვენს სადარბაზოსთან. დაღლილი ვარ რაღა ვქნა აღარ ვიციდავიღალე სახლში ჯდომით. და აი ამ უსაქმურობის ჟამს ვიფიქრე მე მაინ აღარ ვიქნები და იქნებ გაჭირვებულებს დავურიგოთქო ჩემი ტანსაცმელი და ნივთები. ნიკო დავითნხმე და გავიყოლე , ბავშვთა სახლში მივიტანე , სოიალურად დაუცველებს მივუტანე , ოჯახშიც დავურიგე მრავალშვილიანებს. ასე მეგონა უკვე დიდი ქველმმოქმედი ვიყავი. აქეთობას ნიკო მეუბნება:
-სალი ... რა მოხდება ?
-ნიკო ანგელოზებთან წავალ სამოთხეში.
-აქაურობაზე მეტი სამოთხე რაღა უნდა ინატრო . აქაა სალო სამოთხე აქ , შენ აქ უნდა იყო ჩემთან. თავს ვიკავებ ხომ იცი , ვერ გეუბნები სათქმელს რისი თქმაც მინდა, იცი რომ მიყვარხარ ამის უფლებას რატო არ მაძლევ მითხარი სალო გამაგებინე
საღამოა ვუყვირე ნიკოს არ შეიძლება ჩვენი სიყვარული მეთქი , ეწყინა მაგრამ ასე ჯობს რა გავაკეთო ვიცოდე ნეტა , მეც მიიყვარს ანისაც უყვარს , მე მომაკვდავი ვარ არ მინდა იმაზე მეტი გული დაწყდეს ამიტო ვარ ჩუმად და ვ იწვი შიგნიდან.
გამარჯობათ , მე ნიკო ვარ ! ეს სალოს დღიურია . სალი უკვე დავკარგეთ აღარ გვყავს , ცუდად გახდა და სასწრაფოს მანქანაში დატოვა მისი სხეულიდან სული. ახლა ვზივარ და ვტირივარ რომ მანქანაში ამიხსნა სიყვარული , მითხრა რომ ვუყვარვარ და მაკოცა , დღეს მას ის თეთრი კედები და ლურჯი კაბა ეცვა მიუხედავად ზამთრისა და უამინდობისა. მიყვარს და მეყვარება სიცოცხლის ბოლომდე , მენანება მიწისთვის. ამ დღიურს კი საჯაროდ გამოვაქვეყნებ. მე და ანი ერთად ვართ , ანი ელოდება ჩემ გრძნობებს როდის შემიყვარდება . მიყვარს მეგობრულად მეტი მე არ შემიძლია თურმე რა უძლურია მამაკაცი და რა ძლიერი გამოდგა სალი რომ ამდენი იბრძოლა. სალიმ გაიმარჯვა ის ცოცხალია , ჩვენს გულში ცოცხალია <3 მე ის მიყვარს<3

ცანახატი მოგვითხრობს გოგონაზე რომელსაც კიბო აქვს , აწარმოებს დღიურს და არის სასიყვარულო სამკუთხედი. ჩანახატში ფიგურირებს 3 პიროვნება ანი სალი და ნიკო <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.