შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბინდისფერი


15-01-2021, 12:08
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 631

არასდროს ყოფილა "დასაწყისი" ასეთი რთული.
არასდროს დამიწყია ამბის თხრობა სიტყვით "არასდროს"
არასდროს მქონია ასე მძაფრად გაშიშვლების მოთხოვნილება.

საღამო იყო, ბინდისფერი დაისი ეფარა სამყაროს თავზე და აქა იქ შემორჩენილ დღის სხივებსაც გარდაუვალი შთანთქვით ემუქრებოდა სიბნელის პირას მყოფი ღამის მეუფე.
წვიმდა.
ძალიან არა მაგრამ იმდენად მაინც თავისი კვალი რომ წარუშლელად დაეტოვებინა ადამიანთა სხეულებზე.
მაგრამ სად იყვნენ ადამიანები?
არსად!
სინამდვილეში ყველგან მაგრამ ამავდროულად არსად!
ჰუმანურობა დაკარგა დედამიწამ, კომერციულობა შემოვიდა მოდაში. ვერაფერს იტყვი შესანიშნავი დრო დაუდგა გრძნობებამოგლეჯილ ადამიანებს.
უმეტყველო თვალები.
ცივი მზერა
და არაფრისმომცემი ფიქრები.
არაჯანსაღი ფსიქიკა და
რაც მთავარია სრულიად ცარიელი თავები.
ცარიელი ყველაფრისგან,
ფიქრისგან,
აღქმისგან,
შეგრძნებისგან,
გრძნობებისგან,
სიყვარულისგან.

- გრძნობები რა არის?
- საცოდავო. - ძალიან მომინდა ამომეგლიჯა ჩემში არსებული მე.
- სიყვარული რა არის?
- არ მოკეტავ? - არ მინდოდა მაგრამ ამეტირა.

ზუსტად ის დრო იყო სრულად რომ შთანქა ღამემ ჯერ კიდევ შემორჩენილი დღის სხივები, ზუსტად ის დრო იყო უკვალოდ რომ გაქრა ჩემში ჯერ კიდევ არსებული ყოველი წვრილმანი. წვრილმანი ღირებულებები.
წვრილმანი განცდები.
წვრილმანი მოგონებები არც თუ ისე შორეული წასრულიდან.

ბინდისფერ ნისლს არეული ნაბიჯებით გამოეყო ნაცნობი სხეული, ახლაც ისევ ისე შემეკრა სუნთქვა როგორც პირველად, როგორც მესამედ და როგორც მეათედ როცა კი შევხვდი, როცა კი მზერა გავუსწორე მის ღამისმაგვარ, ბინდისფერ თვალებს, თვალებს სამყაროს რომ ერთ წერტილში აქცევდა და წარმოდგენაც არ მქონდა ამას როგორ ახერხებდა.

- მოხვედი. - როგორ მინდოდა პასუხის გაცემა თუმცა არც ერთი სიტყვა არ მომაგონდა და მხოლოდ თვალები დავხარე დარცხვენილმა. - ისევ მოხვედი. - სულაც არ იყო მისი ხმა ტკბილი. მონოტორული სუსხიანი ნოტები თავისდაუნებურად სწყდებოდა ხორხიდან და ყოველგვარი მორიდების გარეშე მაფრქვევდა წვიმით დაცვარულ სახეზე.
- ხელებზე რა გჭირს?
- ღამე გადამქონდა ტილოზე. - გაეღიმა და დასვრილ თითებს დახედა ჯერ კიდევ რომ აჩნდა საღებავის ღრმა კვალი.
- მე როდის უნდა დამხატო?
- შენ უკვე დაგხატეს ზევით. - თითი ზეცისკენ გაიშვირა და ღიმილით დაამატა. - კორექტირება რა საჭიროა. - მინდოდა მეთქვა საჭიროა-მეთქი მაგრამ თავი შევიკავე.
წვიმდა. ძლიერად არა მაგრამ იმდენად მაინც სიცივეს რომ ავეტანე.

- გცივა. - კითხვა არ იყო, ახლაც ჩემს გარეშე გადაწყვიტა რომ მციოდა. სულ ასე ხდებოდა. მან უკეთ იცის, ჩემზე უკეთ იცის კომერციულ სამყაროში, გრძნობების გარეშე დარჩენილ ადამიანთა შორის, ჯერ კიდევ გრძნობაშემორჩენილი, ჯერ ისევ სულშემორჩენილი ადამიანი რომ ვერგე წილად.
ადამიანების შინაგანი სამყარო ჯოჯოხეთს ჰგავს მხოლოდ იმ განსხვავებით რომ ჩვენ ცოცხალ ქმნილებებს ჩვენი წილი ჯოჯოხეთი ყველგან თან დაგვაქვს, ძილის დროსაც კი ვერ ვთავისუფლდებით მისგან და იძულებულები ვართ ზავი დავდოთ მასთან, ვკვებოთ ჩვენივე ემოციებით და წყურვილიც მოვუკლათ საკუთარი ფიქრების გაზიარებით.

წვიმამ უმატა, ზუსტად ისე როგორც ბინდმა. უფრო უხილავი გახდა სამყარო ვიდრე მანამდე, უფრო უხილავი და პირქუში ვიდრე ატანა შემეძლო.

- რამდენი ხანია რაც უხმოდ მივდივართ?
- არ ვიცი, რა მნიშვნელობა აქვს. - არც კი მიყურებს, მხოლოდ იღიმის და ისევ გზას განაგრძობს.
- არ გინდა მესაუბრო რა გაწუხებს?
- იქ სიცარიელეა. - ვიცი არ სურდა მაგრამ გული მატკინა მისმა სიტყვებმა. - ადამიანს შეუძლია ყველაფერს გაუძლოს მხოლოდ თუ სული ცარიელია, ყოფის აუტანლობა პიკს აღწევს და ამ დროს ისმის კითხვა. რისთვის ვცხოვრობ? ცხოვრება ისეთი არ არის როგორიც გვგონია, არც ადამიანები არიან ისეთები როგორადაც თავს გვაჩვენებენ. ყოველ ადამიანში ცხოვრობს არა ერთი არამედ ბევრი. სურვილი… შინაგანი სიჩუმე… ბობოქარი სული… ძლიერი მე და სუსტი მეობა… პატივმოყვარე, ამბიციური ლიდერი… ორ სამყაროს შორის გახლეჩილი საკუთარ თავს და სურვილებს ამაოდ ვებრძვი. გგონია ვიცი რას ვებრძვი?
- წამოდი. - ღიმილით ჩავავლე ხელი თუმცა არ დამანება. ბინდისფერი თვალები მომაპყრო და გაიღიმა.
- სად მივდივართ?
- ღამე გადავიტანოთ ტილოზე.
- იყო იქ სადაც ხარ და ამავე დროს არ იყო-ეს ძალიან რთულია. დრო მტაცებელია და ის ჩვენზე ნადირობს. ყოველთვის გაუსწორე ცხოვრებას თვალი და ისეთი დაინახე როგორიც არის და ბოლოს რომ გაიცნო გიყვარდეს ისეთი როგორიც არის და მერე.... გაუშვი...
- გეყოფა გთხოვ. - არ მომეწონა მისი საუბარი.
- ორივემ ვიცით რომ შენმა წარმოსახვამ შემქმნა, ორივემ ვიცით რომ მე არ ვარსებობ, ორივემ ვიცით რომ სადღაც, შენი გონების რომელიღაც უჯრიდან შემთხვევით გადმოვვარდი. უნდა გამიშვა გესმის? უნდა გამიშვა რომ დანახვა შეძლო, უნდა გამიშვა!
- და თუ არ მინდა?
- როცა გგონია ყველაფერი დასრულდა სწორედ იმ წამს იწყება სრულიად ახალი, ცხოვრებაში უკვე ბევრჯერ იყავი სუფთა ფურცელი და ბევრჯერ დაიწერა ამ ფურცლებზე სხვადასხვა ისტორია.
- მაგრამ ყველას ფინალი ერთია...
- ათას ნიღაბს მორგებული წლებია საკუთარ თავს გარედან აკვირდები და მის შესწავლას ცდილობ. - გაეღიმა და მზერა გამისწორა. - გახსოვს ის დღე შიში პირველად რომ შემოუში შენში?
- თორმეტი წლის ვიყავი, მისი სახის გახსენებას ამაოდ ვცდილობ. ფრაგმენტებად ქცეული დროის ის მწირე მონაკვეთი, რაც ერთად გაგვიტარებია, წლებთან ერთად უფრო გაქცეული ხელით შექმნილ ტილოს ემსგავსება, მისი სახე უფრო და უფრო შორდება შემორჩენილ მეხსიერებას და როგორც არ უნდა შევეცადო ძალიან ღრმად ჩაკეტვას, რომ ვერავინ გადარეცხოს მისი ხატება, დრო თავის საქმეს მაინც შესანაშნავად ართმევს თავს, ყოველდღირად უფრო და უფრო მეტ ფრაგმენტს აფერკმრთალებს მისი სახიდან.
- ის თუ გახსოვს პირველად რომ იხილე ზღვა?
- საკმაოდ მოზრდილი ვიყავი. მახსოვს ის გაოცება, რასაც უკიდეგანოდ გადაჭიმული წყ/ის მთელი ეს მარაგი იწვევდა ჩემში და გემო, რომელიც ინტერესის გამო გავუსინჯე. ვინ მექაჩებოდა.. - გამეღიმა. - მთელი საღამო პირღებინებით ვკვდებოდი. ორ დღეში კი მზემ ისეთი კრემაცია გაუკეთა ჩემს სხეულს, ზაფხულის არდადეგების ბოლომდე, მძიმე დამწვრობებით ვიტანჯებოდი. ალბათ ამიტომაც არ მიყვარს ზღვა. ცუდ მოგონებებს აღძრავს ჩემში.

წვიმდა, წვიმდა ისე თითქოს სრულად აპირებდა სამყარო ადამიანთა მიწიდან აღგვას, თითქოს მათი არსებობით დაღლილმა დამსახურებული შვებულების აღება გადაწყვიტა.
შვებულება ყველა სულიერისგან შორს.
ჰუმანურობა დაკარგა დედამიწამ, კომერციულობა შემოვიდა მოდაში. ვერაფერს იტყვი შესანიშნავი დრო დაუდგა გრძნობებამოგლეჯილ ადამიანებს.
ადამიანებს წვიმის რომ ასე ეშინიათ.

- გეცივდები. - სახით ზეცისკენ შებრუნებულს ისევ სუსხით სავსე ნოტები მომწვდა და გამეღიმა.
- ეს უნდა იგრძნო.
- მე ვგრძნობ რომ ჭკუიდან იშლები.
- იცი ჩემი ფსიქოლოგიც ამას ამბობს. - არ მინდოდა მაგრამ გამეღიმა. - აბა როგორ არ იქნები შეშლილი და საცოდავი იმ სამყაროში რომლის არც ერთ მიზანსა და ფიქრს არ იზიარებ?!
- უნდა გამიშვა.
- ვიცი. - თვალები დავხუჭე და ღრმად ამოვისუნთქე, წვიმა შეუბრალებლად მანადგურებდა მაგრამ არ მადარდებდა. - წადი.
- მივდივარ. - პაუზას სევდით გაჟღენთილი ამოსუნთქვა მოსდევს თან და შემდეგ მძიმე ნაბიჯების ხმა, რომელიც ნელნელა მშორდება.

წარმოედგენა არ მაქვს რამდენ ხანს ვიარე წვიმის თანხლებით, გრძელი გზის დასასრულს ჩემი სახლიც გამოჩდა და მხოლოდ მაშინ მივხვდი ზუსტად იქ აღმოვჩნდი სადაც ყველაზე ნაკლებად მსურდა ყოფნა. ცხოვრება წრეა, აქ ყველაფერი მეორდება.

მისი საფლავის წინ მარტო ვიდექი და მომღიმარ სახეს ვუცქერდი, რატომ არის ყველა საფლავის ქვა მომღიმარი უკანასკნელი პორტრეტის გამომხატველი. იშვიათად თუ შეხვდებით კოპებშეკრული ადამიანის გამოსახულებას... საფლავიდან კენჭები ავიღე და ჯიბეში ვუკარი თავი. ერთხელ კიდევ შევავლე მის მომღიმარ სახეს თვალი, როგორც ყოველთვის ახლაც უამრავმა პასუხგაუცემელმა კითხვამ ჯოჯოხეთურ ცეცხლში გადამაგდო, მზერა ჰორიზონტს მოვავლე, არაფერია, გარდა ტრიალი მინდორისა და საფლავებისა. მშობლები, ძმები, დები, ბიძაშვილები, დეიდაშვილები, მამიდაშვილები, შვილებიც კი. აქ ცალკე სახელმწიფოა, ყველა გვარის ყველა ასაკის წარმომადგენელი. მე კი მხოლოდ სტუმარი ვარ, მათ სახელმწიფოში დროებით შეჭრილი, მგზავრი და სხვა არავინ.

შუაღამე იყო, ბინდისფერი წყვდიადი ეფარა სამყაროს თავზე და აქა იქ შემორჩენილ ვარსკვლავებსაც გარდაუვალი შთანთქვით ემუქრებოდა.
წვიმდა. ისე ძალიან აღარ მაგრამ იმდენად მაინც თავისი კვალი რომ წარუშლელად დაეტოვებინა ადამიანთა სხეულებზე.
მაგრამ სად იყვნენ ადამიანები?
არსად!
სინამდვილეში ყველგან მაგრამ ამავდროულად არსად!



№1 სტუმარი Sibila

Xoda dae' iwvimos' ise iwvimos' grznoba amoglejili adgili mgrznobiare gauxdet -etkinot..gmerto'rogor ar unda gabenierebdes wvimit dasveleba..tkbili ki iqac gtkiva'saflavis win..gauwvimeblaad..en.rogor gawvimebula shenken..chavikitxe da mivxvdi'ar minda I'm wutis mere vicocxlo' wviima rom ar mesiamovneba...ici'zogjer iqneb civa'magram ragac ucnaur sitbos Tu ar igrznob fanjris migma gawvimebas rom gaxedav..

 


№2  offline ადმინი ენ ბლექი

Sibila
Xoda dae' iwvimos' ise iwvimos' grznoba amoglejili adgili mgrznobiare gauxdet -etkinot..gmerto'rogor ar unda gabenierebdes wvimit dasveleba..tkbili ki iqac gtkiva'saflavis win..gauwvimeblaad..en.rogor gawvimebula shenken..chavikitxe da mivxvdi'ar minda I'm wutis mere vicocxlo' wviima rom ar mesiamovneba...ici'zogjer iqneb civa'magram ragac ucnaur sitbos Tu ar igrznob fanjris migma gawvimebas rom gaxedav..


ყოველთვის ყველგან ხარ...
ხო გაწვიმდა, რაღაცნაირად გაწვიმდა

 


№3 სტუმარი სტუმარი ლია

ენ კალმის ჯადოქარი ხარ, არასდროს შეწყვიტო წერა და გისურვებ მალე შენი ნაშრომი წიგნის მაღახის თაროზე მენაცოს ბესცელერად ...
????????????????

 


№4  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი ლია
ენ კალმის ჯადოქარი ხარ, არასდროს შეწყვიტო წერა და გისურვებ მალე შენი ნაშრომი წიგნის მაღახის თაროზე მენაცოს ბესცელერად ...
????????????????


მადლობა საყვარელო <3

 


№5  offline წევრი A.N.A

როგორც ჩანს მართლა დიდი გავლენა იქონია იმ ადამიანმა ვისზეც ჯგუფში დაწერე.
ბრუნდები ენ?❣️

 


№6  offline წევრი Margo Tokyo

ენ ბლექ!
ვინმემ რომ მკითხოს, ყველაზე შემდგარი, ჩამოყალიბებული, ამ სამყაროდან ძაან გასული მწერალი ვინ არისო,
შენ გამახსენდები.
იმიტომ, რომ სიგიჟეს ქმნი,
ერთხელ და ორჯერ კი არა,
სულ.
არცერთი შენი ისტორია არ არის ნორმალურთან მიახლოებულიც კი.
მაგრამ ეს ჩანახატი... არ ვიცი, იქნებ იმის ბრალია, ზედმეტად სენსიტიური რომ ვარ, ან იქნებ იმის, იმ თემას რომ შეეხე, ყველაზე მეტად რომ მაწუხებს.
საოცრებაა.
ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით.
როცა წიგნს ვკითხულობ, არ არსებობს, რომ ფრაზა არ ამოვწერო, მაგრამ ძირითადად ისეთი ნაწილების ამოწერა მიყვარს, სადაც შემზარავად გაშიშვლებულია ადამიანის ბუნება, ან შემზარავად უმნიშვნელოა ავტორის მიერ დაწერილი წინადადება მკითხველისთვის, რადგან არაფერს მოუწოდებს მას.
საიტზე წაკითხული ისტორიებიდან არაფერი ამომიწერია,
მაგრამ ახლა ვცდილობ, შენი მთლიანი ჩანახატი გადავიტანო ჩემს განძ ბლოკნოტში.:)
აქვე გაგიზიარებ ჩემს საყვარელ წინადადებებს, რომლებსაც ენ ბლექის ავტორობა ამშვენებს :))
"სად იყვნენ ადამიანები?
არსად!
სინამდვილეში ყველგან მაგრამ ამავდროულად არსად!
ჰუმანურობა დაკარგა დედამიწამ, კომერციულობა შემოვიდა მოდაში."
ყველაზე მეტად ეს ნაწილი მომეწონა,
ალბათ, იმიტომ, რომ ამ ძალიიიან პატარა მონაკვეთით თქვი ის, რაც გვჭირს და კიდევ ერთხელ გამახსენე, თუ რატომ არ მომწონს ხალხი, მაგრამ "ვერაფერს იტყვი შესანიშნავი დრო დაუდგა გრძნობებამოგლეჯილ ადამიანებს" :)
ვისურვებდი იმ სამყაროდ ყოფნას, შვებულება რომ აიღო ყველა სულიერისგან.
ყოველი წინადადება იმაზე დატვირთულია, ვიდრე გგონია.
ყოველი სიტყვა მძიმეა.

"აქ ცალკე სახელმწიფოა, ყველა გვარის ყველა ასაკის წარმომადგენელი. მე კი მხოლოდ სტუმარი ვარ, მათ სახელმწიფოში დროებით შემოჭრილი, მგზავრი და სხვა არავინ."
უსტიყვოდ უნდა დავტოვო ეს.
ყველაზე მეტად იმოქმედა,
ყველაზე მეტად!

ეს კიდევ ძალიან ცოტაა, რისი თქმაც შემიძლია.
ვისურვებდი, რომ ეს ბინდისფერი ჩანახატი უფრო ფართოდ გაფრენილიყო,
ზედმეტად ღირებულია.
ზედმეტად ბევრს ამბობს დღევანდელობაზე.

 


№7  offline ადმინი ენ ბლექი

A.N.A
როგორც ჩანს მართლა დიდი გავლენა იქონია იმ ადამიანმა ვისზეც ჯგუფში დაწერე.
ბრუნდები ენ?❣️


ჯერ არ ვიცი :)

Margo Tokyo
ენ ბლექ!
ვინმემ რომ მკითხოს, ყველაზე შემდგარი, ჩამოყალიბებული, ამ სამყაროდან ძაან გასული მწერალი ვინ არისო,
შენ გამახსენდები.
იმიტომ, რომ სიგიჟეს ქმნი,
ერთხელ და ორჯერ კი არა,
სულ.
არცერთი შენი ისტორია არ არის ნორმალურთან მიახლოებულიც კი.
მაგრამ ეს ჩანახატი... არ ვიცი, იქნებ იმის ბრალია, ზედმეტად სენსიტიური რომ ვარ, ან იქნებ იმის, იმ თემას რომ შეეხე, ყველაზე მეტად რომ მაწუხებს.
საოცრებაა.
ამ სიტყვის სრული მნიშვნელობით.
როცა წიგნს ვკითხულობ, არ არსებობს, რომ ფრაზა არ ამოვწერო, მაგრამ ძირითადად ისეთი ნაწილების ამოწერა მიყვარს, სადაც შემზარავად გაშიშვლებულია ადამიანის ბუნება, ან შემზარავად უმნიშვნელოა ავტორის მიერ დაწერილი წინადადება მკითხველისთვის, რადგან არაფერს მოუწოდებს მას.
საიტზე წაკითხული ისტორიებიდან არაფერი ამომიწერია,
მაგრამ ახლა ვცდილობ, შენი მთლიანი ჩანახატი გადავიტანო ჩემს განძ ბლოკნოტში.:)
აქვე გაგიზიარებ ჩემს საყვარელ წინადადებებს, რომლებსაც ენ ბლექის ავტორობა ამშვენებს :))
"სად იყვნენ ადამიანები?
არსად!
სინამდვილეში ყველგან მაგრამ ამავდროულად არსად!
ჰუმანურობა დაკარგა დედამიწამ, კომერციულობა შემოვიდა მოდაში."
ყველაზე მეტად ეს ნაწილი მომეწონა,
ალბათ, იმიტომ, რომ ამ ძალიიიან პატარა მონაკვეთით თქვი ის, რაც გვჭირს და კიდევ ერთხელ გამახსენე, თუ რატომ არ მომწონს ხალხი, მაგრამ "ვერაფერს იტყვი შესანიშნავი დრო დაუდგა გრძნობებამოგლეჯილ ადამიანებს" :)
ვისურვებდი იმ სამყაროდ ყოფნას, შვებულება რომ აიღო ყველა სულიერისგან.
ყოველი წინადადება იმაზე დატვირთულია, ვიდრე გგონია.
ყოველი სიტყვა მძიმეა.

"აქ ცალკე სახელმწიფოა, ყველა გვარის ყველა ასაკის წარმომადგენელი. მე კი მხოლოდ სტუმარი ვარ, მათ სახელმწიფოში დროებით შემოჭრილი, მგზავრი და სხვა არავინ."
უსტიყვოდ უნდა დავტოვო ეს.
ყველაზე მეტად იმოქმედა,
ყველაზე მეტად!

ეს კიდევ ძალიან ცოტაა, რისი თქმაც შემიძლია.
ვისურვებდი, რომ ეს ბინდისფერი ჩანახატი უფრო ფართოდ გაფრენილიყო,
ზედმეტად ღირებულია.
ზედმეტად ბევრს ამბობს დღევანდელობაზე.


ერთი მკითხველი მყავდა ადრე, ნუ ახლა მყავს, უბრალოდ კარგა ხანია პირადი შეტყობინებების სახით განვიხილავთ ხოლმე ჩემს ისტორიებს, უბრალოდ ვახსენე იმიტომ რომ მისი ყოველი ახალი გამოჩენა ჩემთვის მუდამ განსხვავებულად სასიამობნო იყო რადგან შეეძლო და შეუძლია იმ სიღრმეებში ჩავიდეს რასაც სიტყვის მიღმა ვმალავ ხოლმე. ეს ნიჭია, ნიჭა დაინახო სიტყვების წყობის მიღმა არსებული რეალობა და მინდა მადლობა გითხრა ამითვის, მინდა შეგაქო ამისთვის და კიდევ... მიხარია რომ გამოჩდი, მიხარია რომ შეძელი და მიხარია რომ წა"მიკითხე"

 


№8  offline მოდერი Mathew

ამდენი ხნის შემდეგ მოვედი.
ალბათ გახსოვარ ენ, მე კი ასე უსინდისოდ გეჭრები აქ...

ეს სივრცე უნდა დაგირღვიო, ისევ მინდა შევიგრძო,ისევ მინდა განვიცადო ენ ბლექის მიერ გადმოცემული ემოციები ჩემში.

გული მაქვს აჩქარებული ყველაფერს გეფიცები, სადაცაა ცხარე ცრემლებით ავტირდები. კანკალიც ამიტანს.

ვერც კი წარმოიდგენ რამხელა ძალა გაქვს ენ, არ გაჩერდე, სხვა თუ არა საკუთარი თავისთვის წერე. მე კი ასე უსინდისოდ ისევ შემოგეჭრები, იმედია მიმიღებ.

 


№9  offline ადმინი ენ ბლექი

Mathew
ამდენი ხნის შემდეგ მოვედი.
ალბათ გახსოვარ ენ, მე კი ასე უსინდისოდ გეჭრები აქ...

ეს სივრცე უნდა დაგირღვიო, ისევ მინდა შევიგრძო,ისევ მინდა განვიცადო ენ ბლექის მიერ გადმოცემული ემოციები ჩემში.

გული მაქვს აჩქარებული ყველაფერს გეფიცები, სადაცაა ცხარე ცრემლებით ავტირდები. კანკალიც ამიტანს.

ვერც კი წარმოიდგენ რამხელა ძალა გაქვს ენ, არ გაჩერდე, სხვა თუ არა საკუთარი თავისთვის წერე. მე კი ასე უსინდისოდ ისევ შემოგეჭრები, იმედია მიმიღებ.


ანანა? ???????????? სერიოზულად?
ცოტა პირი დავაღე იცი? ????????????
არ მეგონა ისევ თუ გახსოვდი

 


№10  offline მოდერი Mathew

ენ ბლექი
Mathew
ამდენი ხნის შემდეგ მოვედი.
ალბათ გახსოვარ ენ, მე კი ასე უსინდისოდ გეჭრები აქ...

ეს სივრცე უნდა დაგირღვიო, ისევ მინდა შევიგრძო,ისევ მინდა განვიცადო ენ ბლექის მიერ გადმოცემული ემოციები ჩემში.

გული მაქვს აჩქარებული ყველაფერს გეფიცები, სადაცაა ცხარე ცრემლებით ავტირდები. კანკალიც ამიტანს.

ვერც კი წარმოიდგენ რამხელა ძალა გაქვს ენ, არ გაჩერდე, სხვა თუ არა საკუთარი თავისთვის წერე. მე კი ასე უსინდისოდ ისევ შემოგეჭრები, იმედია მიმიღებ.


ანანა? ???????????? სერიოზულად?
ცოტა პირი დავაღე იცი? ????????????
არ მეგონა ისევ თუ გახსოვდი

სიმართლე რომ გითხრა არც არასდროს დამვიწყებიხარ.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent