შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნუ ყვირი.


6-04-2021, 16:40
ავტორი ელ პინი
ნანახია 483

შუაღამეა. ისე წვიმს, ლამის ცა ძირს ჩამოვიდეს. კომენდანტის გამო ქალაქს ღრმა ძილით ძინავს და ეს ხმაურიანი წვიმა, რომელიც გამეტებით აწყდება ფანჯრებს, ისე ცდილობს ყველას შეფხიზლებას, რომ მხოლოდ ეგოისტობას თუ მივაწერთ ამ ქცევას. ცხელი, ლიმონიანი ჩაის ფინჯნით ხელში ვდგავარ და მისაღები ოთახიდან გამომავალი სიყვითლის ფონზე ფანჯარაში არეკლილ ჩემს გამოსახულებას ვუყურებ. ერთ ადგილს მივეყინე, ვერ ვიძვრი, არც სამოძრაო არეალი მაქვს - ასეც შეიძლება ითქვას. ყველაფერი რუტინაა.

გათენდება.
შუადღეა.
დაღამდება.

დრო ჩვეულებრივია, არაფერს ცვლის, არც თვითონ იცვლება, არც სხვებს აცდის შეცვლას. თვითონ უმოქმედოა და სხვასაც არ ამოქმედებს. რაღაც კონკრეტული ტრაექტორია მოუხაზავს, ასე სამას სამოც გრადუსიანი და ისე წკაპა-წკუპით დაძრწის, თითქოს უნდა რომ სხვებიც არ გაექცნენ ამ დიამეტრს, რადიუსს, ქორდას, ნებისმიერს, რასაც დრო შემოხაზავს.

და ეს ყველაფერი ისე მაგიჟებს, გული მეწვის. თვალების გახელა მეზიზღება. დახუჭვა იმდენად არა, ვისვენებ, ყველაფრის შეგრძნებას ვკარგავ, არაფერი მესმის, მაგრამ ყოველი დაღამება ჩემთვის სადიზმის ტოლფასია. ცრემლებით დაღლილს თავისით მეთვლიმება. ვფიქრობ რა უნდა მეშველოს, თუმცა - არაფერი. არაფერი არ იქნება არასდროს, თუ შენ არ მოინდომებ, მაგრამ მე ვერ ვინდომებ. აღარ მაქვს ძალა იმის, რომ რამე მინდოდეს. უფლებასაც ვეღარ ვაძლევ თავს, რომ რამე სიახლე მოხდეს. ვთქვათ, რამე კარგი; ან უფრო ცუდი. სულერთია - რა იქნება.

ხელის ფრჩხილიდან ფეხის ფრჩხილამდე დაღლილი ვარ. ერთადერთი, რასაც ჩემს თავთან ვგულწრფელობ, სიკვდილის “არ მოახლოებაა”. ეს ისე არ მინდა, როგორც ყოველ დილით ნაადრევი გათენება და იმის შეტყობინება, რომ ისევ საზიზღარი დილა გათენდა და ტყუილად თქვა იმ გენიოსმა “აღარ გათენდება დილა საზიზღარი, რომელი საათია, რომელი საათია?”. არაფრით აგვიანებს. არ გაცდის სიმშვიდეს, საწოლში თბილად ყოფნას, არაფერს გაცდის. დღე ზუსტად ისეთია, როგორიც დრო.

ღამე მიყვარს და თან - მძულს. ღამე სასტიკია, მაგრამ შვილები ჰყავს; და მისი შვილების ტკივილებს უსმენს; ცრემლებს უმშრალებს; ცლის, ამოაღებინებს იმას, რაც ახრჩობს. და დღისით ყველა გხედავს, მაგრამ ვერავინ გამჩნევს. ვერ ხედავენ - ვინ დგას შენ უკან და რა უნდა მას, რა სჭირდება, რომ ბედნიერი გახდეს. ადამიანებს ჰგონიათ რომ ის, რაც გაქვს შენ, სრულებით საკმარისია ბედნიერებისთვის. მე არ მყოფნის ასეთი ბედნიერება. არ ვარ ბედნიერი, ვერ ვიქნები. ზოგჯერ მგონია, რომ არ არის ამის საშუალება. როგორც ექიმი უწერს პაციენტს რეცეპტს, ისე გამომიწერა ღმერთმა - ბედნიერების “არქონა”.

ახლა ყველაფერს ღმერთს ვაბრალებ. მაშინ, როცა მას უნდა ვიცავდე და, როცა მისით სულით უნდა ვსაზრდოობდე, იმაზე გადავედი რომ - დავადანაშაულო. ასე მგონია, ყველაფერი მისი ბრალია. მერე მახსენდება, რომ მსგავსად ადამიანები იქცევიან. არ მინდა “ადამიანები” ვიყო, არ მინდა მათსავით “პროსტა” არსებად ვიქცე. გააზრება იმის, რომ ამ ტანჯვასაც აქვს თავისი ხიბლი - ჭკუიდან მშლის. ჩემთვის უთქვამთ ყველა განსაცდელს ზღვა ბედნიერება მოსდევსო. ზოგჯერ მჯერა, ზოგჯერ - არა და ზოგჯერ ვცდილობ, რომ სხვებს დავაჯერო ეს. თითქოს ამით საკუთარ თავს ვიმსუბუქებ.

ყველას ვუსმენ და ყველა მტკივა - საკუთარი თავის გარდა. ჩემს თავს ვერ ვუსმენ. ვერ გავიგე - რა უნდა. ალბათ, ამიტომაც არის ასეთი დაღლილი, უსუსური. არადა, ზოგჯერ ისე ვარ, აი, ახლა ამ მთას ავიღებ და გადავდგამ - მეთქი - ვფიქრობ.

ჩემი სამყარო ფიქრობს, რომ ძლიერი ვარ. მას ჰგონია, რომ მე შემიძლია ეს სამყაროც კი შევცვალო. ასე არ არის. მან უნდა იცოდეს, რომ ზოგჯერ მეც ვიღლები; ზოგჯერ სუნთქვაც მეზარება; ზოგჯერ მინდა - მეც მისმენდნენ; ზოგჯერ... ო, იმდენი ზოგჯერ არის. მოვიცელე.

დედაჩემი არ მიცნობს. ალბათ, ამ ამბავში ყველაზე დიდი ტრაგედია ეს არის. არც უნდა მიკვირდეს. ჩემი არსებობის არც ერთი წელი მისი მხრიდან ჩემ უკან მდგარი სხეულის გაცნობით არ გალეულა. წელთან რა მინდა, საათიც არ გასულა. საათი კი არა, არც წუთი, არც წამი, არც წამის მეასედი. ამის დედაც! დედაჩემი მძულს. ზოგჯერ დედები ტყუილად არსებობენ, მუცლით თრევასაც გამადლიან და რომ არ გავჭიანურდე, დედაჩემს ჩემი არ ესმის და ვერც გაიგებს. მორჩა.

ლაპარაკი მეზარება. იმის გამოხატვა რომ ცუდად ვარ, შეუძლებელია. არა, რომც შევძლო, ვიღაცას ეგონება რომ კარგად ვარ და ასე გამოვხატავ. ეს “ვიღაცა” ახლო რომ აღმოჩნდეს, საკუთარ თავს დავკარგავ. იმედი აღარ მექნება, რომ ოდესმე ვინმე გამიგებს. რთულია. საშინლად რთულია ყოფა.

გათენდება.
შუადღეა.
დაღამდება.



№1  offline მოდერი Mary Drey

ელი! heart_eyes
"ყოველი დაღამება ჩემთვის სადიზმის ტოლფასია."
"ღამე მიყვარს და თან-მძულს."

შემაძრწუნა.
ძალიან შიშველი იყავი ამ ჩანახატში.
ძ ა ლ ი ა ნ !

ე ლ ი !
მონოტორული ცხოვრება ყველაზე საშინელი რამაა. უშინაარსო. დაუსრულებელი. დაუკმაყოფილებელი.

ახლა მზიანი დღეებია ელ... რამდენიმე საათობრივ დაბნელებას გადააგორებს კაცი. იმედით. რწმენაშერყეული იმედით, თუმცა მზის სხივები დილის ალიონზე აუცილებლად გამოჩნდება და უწინდელ დარდებს გააქარვებს.

მესმის.
ამოვიკითხე.
მეტკინა.
ვიგრძენი.

შენი თითოეული სიტყვა ისეთი ახლო და პირადია ჩემთვის... heart_eyes

 


№2  offline მოდერი Nuki-rocks

წავიკითხე,ელ.. ეს წავიკითხე,წინასაც წავიკითხავ.
მერე გეტყვი იმას,რასაც ვფიქრობ.❤
წარმატებები შენ,ჩემო კარგო.

 


№3 სტუმარი

"ღამეა,
ცრემლის გამშრობი,
კოშმარის მშობი,
ფიქრთ წარმომშობი.."

ელპინ..

 


№4  offline ადმინი ელ პინი

Mary Drey
ელი! heart_eyes
"ყოველი დაღამება ჩემთვის სადიზმის ტოლფასია."
"ღამე მიყვარს და თან-მძულს."

შემაძრწუნა.
ძალიან შიშველი იყავი ამ ჩანახატში.
ძ ა ლ ი ა ნ !

ე ლ ი !
მონოტორული ცხოვრება ყველაზე საშინელი რამაა. უშინაარსო. დაუსრულებელი. დაუკმაყოფილებელი.

ახლა მზიანი დღეებია ელ... რამდენიმე საათობრივ დაბნელებას გადააგორებს კაცი. იმედით. რწმენაშერყეული იმედით, თუმცა მზის სხივები დილის ალიონზე აუცილებლად გამოჩნდება და უწინდელ დარდებს გააქარვებს.

მესმის.
ამოვიკითხე.
მეტკინა.
ვიგრძენი.

შენი თითოეული სიტყვა ისეთი ახლო და პირადია ჩემთვის... heart_eyes

მარ, არ ვილაპარაკებ. არ მიყვარს და არ შეიძლება. იცი შენ და მორჩა.

Nuki-rocks
წავიკითხე,ელ.. ეს წავიკითხე,წინასაც წავიკითხავ.
მერე გეტყვი იმას,რასაც ვფიქრობ.❤
წარმატებები შენ,ჩემო კარგო.

ნუკი, ზოგჯერ უსიტყვო ვარ. იმდენას რომ - რომც ვილაპარაკო - ვერ გაიგებენ. . .

"ღამეა,
ცრემლის გამშრობი,
კოშმარის მშობი,
ფიქრთ წარმომშობი.."

ელპინ..

ეგრეა, ეგრე.

 


№5 სტუმარი სტუმარი ნინო

როგორი ემოციური იყო ელ.რომ კითხულობ და განიცდი რაღაცნაირად.მართლაც რომ "საშინლად რთულია ყოფა"

 


№6  offline წევრი Life is beautiful

სუსხია, გცივა
და ჩუმად გმინავ.
კოშმარულ ფიქრებს,
უსიტყვოდ იტან.
ღამეა...
ისევ ღამეა.
მახრჩობელა ვაკუუმის,
პირმშო.. ღამეა.



ის მაინც ასეთი პირქუში დარჩება.. იდუმალი და მატყუარა.

 


№7 სტუმარი Ana-maria

"საშინლად რთულია ყოფა"-ასეა ეს, მაგრამ მწამს ყოველ დაღმართს აუცილებლად მოყვება აღმართი. ვკითხულობდი და მეტკინა.ძნელია სულის ტკივილი. პატარა ისტორია, მაგრამ დიდი გრძნობით.

 


№8  offline ახალბედა მწერალი K. I.

ელ პინ, ხომ იცი, როგორ გყვარობ? ❤️
კითხვის დროს იმდენად ახლოს იყავი, თან შორს...
მაგრამ ცხადად მესმოდა შენი ხმით ნათქვამი სიტყვები.
მინდოდა, მეთქვა, "ყველაფერი გაილის და კარგად იქნება-მეთქი", მაგრამ ნეტა ეს სიტყვები ოდესმე ვინმეს დახმარებია?..
ჩვენ, ისევ ჩვენ ვეხმარებით ათასგზის გატეხილ სულებს წებოს პოვნაში და ხელმეორედ შეკოწიწებაში, რომ ისევ ვათრიოთ, სანამ სამუდამოდ არ დაგვიღამდება...
"დედაჩემი არ მიცნობს"... -რა გასაკვირია?
მხოლოდ ჩვენ ვიცნობთ ჩვენს თავებს ყველაზე კარგად და სიღრმისეულად.
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№9  offline ადმინი ელ პინი

სტუმარი ნინო
როგორი ემოციური იყო ელ.რომ კითხულობ და განიცდი რაღაცნაირად.მართლაც რომ "საშინლად რთულია ყოფა"

ემოციები არ მკითხო, მახრჩობს, რასაც ჰქვია.
ყველაფერი საშინელებაა ზოგჯერ, დაბადებაც კი. . .

Life is beautiful
სუსხია, გცივა
და ჩუმად გმინავ.
კოშმარულ ფიქრებს,
უსიტყვოდ იტან.
ღამეა...
ისევ ღამეა.
მახრჩობელა ვაკუუმის,
პირმშო.. ღამეა.



ის მაინც ასეთი პირქუში დარჩება.. იდუმალი და მატყუარა.

ლამაზია. მართლა. და უფრო მეტად - ყველაფრის მთქმელი.
მადლობა. . .

Ana-maria
"საშინლად რთულია ყოფა"-ასეა ეს, მაგრამ მწამს ყოველ დაღმართს აუცილებლად მოყვება აღმართი. ვკითხულობდი და მეტკინა.ძნელია სულის ტკივილი. პატარა ისტორია, მაგრამ დიდი გრძნობით.

ზოგჯერ სუნთქვაც ძნელია, მაგრამ რომ არ გწამდეს, უფრო გაგიჭირდება.
თუმცა ზოგჯერ ისიც ძნელია - მიხვდე - როგორ მოიქცე. . .

ქეთი იმერლიშვილი
ელ პინ, ხომ იცი, როგორ გყვარობ? ❤️
კითხვის დროს იმდენად ახლოს იყავი, თან შორს...
მაგრამ ცხადად მესმოდა შენი ხმით ნათქვამი სიტყვები.
მინდოდა, მეთქვა, "ყველაფერი გაილის და კარგად იქნება-მეთქი", მაგრამ ნეტა ეს სიტყვები ოდესმე ვინმეს დახმარებია?..
ჩვენ, ისევ ჩვენ ვეხმარებით ათასგზის გატეხილ სულებს წებოს პოვნაში და ხელმეორედ შეკოწიწებაში, რომ ისევ ვათრიოთ, სანამ სამუდამოდ არ დაგვიღამდება...
"დედაჩემი არ მიცნობს"... -რა გასაკვირია?
მხოლოდ ჩვენ ვიცნობთ ჩვენს თავებს ყველაზე კარგად და სიღრმისეულად.

გული მაინც მწყდება, რაც და -ვინც არ უნდა იყოს.
ქეთ. . . ❤

და კიდევ, მინდოდა ზოგადად მეთქვა, არ ვიცი როგორ მოხვდით აქ ამდენი ადამიანი ჩემ მხარდასაჭერად, მაგრამ მჭირდებოდით - გულწრფელად. . .

 


№10 სტუმარი . . .

სილამაზე ღამიდან იშობა. სილამაზე შუაღამის პირმშოა. ღამე ასევდიანებს თვალებს, სევდიან თვალებზე მშვენიერი ცოტა რამ არის. ქარიშხლებს და ქარტეხილებს რომ გადაურჩება, ის გემია ყველაზე ლამაზი, სხვა ყველა გემი ჯართის გროვაა. თეთრად გათენებულ ღამეებს რომ დაითვლი, თუ შენი ასაკის მეოთხედი გამოვა, ანუ იცხოვრე. ყველა ღამე ნათელი ვერ იქნება, ისე როგორც ყველა სიბნელე ვერ იქნება ღამე.
ხშირად გაუღიმე სარკეს, ყველაზე ლამაზ ღიმილებს დაიტოვებს.
მენატრებოდი, შენსავით. . .

 


№11  offline ადმინი ელ პინი

. . .
სილამაზე ღამიდან იშობა. სილამაზე შუაღამის პირმშოა. ღამე ასევდიანებს თვალებს, სევდიან თვალებზე მშვენიერი ცოტა რამ არის. ქარიშხლებს და ქარტეხილებს რომ გადაურჩება, ის გემია ყველაზე ლამაზი, სხვა ყველა გემი ჯართის გროვაა. თეთრად გათენებულ ღამეებს რომ დაითვლი, თუ შენი ასაკის მეოთხედი გამოვა, ანუ იცხოვრე. ყველა ღამე ნათელი ვერ იქნება, ისე როგორც ყველა სიბნელე ვერ იქნება ღამე.
ხშირად გაუღიმე სარკეს, ყველაზე ლამაზ ღიმილებს დაიტოვებს.
მენატრებოდი, შენსავით. . .

ჩემი გული ხარ!

 


№12  offline მოდერი guroo

გისურვებ, რომ შენი ოთახის ამაზრზენი სიჩუმე და ბალიშზე დატოვებული ცრემლები რაიმე კარგით ჩაანაცვლო. გთხოვ, მალე ამოავსე ეს ნაპრალები, გულსა და სულში რომ უადგილოდ გაგჩენია. ტკივილისა და სევდისთვის არ მემეტები, მიუხედავად იმისა, რომ თურმე ეგ შენი რუტინაა.

მიყვარხარ, პინო❤️

 


№13  offline ადმინი ელ პინი

guroo
გისურვებ, რომ შენი ოთახის ამაზრზენი სიჩუმე და ბალიშზე დატოვებული ცრემლები რაიმე კარგით ჩაანაცვლო. გთხოვ, მალე ამოავსე ეს ნაპრალები, გულსა და სულში რომ უადგილოდ გაგჩენია. ტკივილისა და სევდისთვის არ მემეტები, მიუხედავად იმისა, რომ თურმე ეგ შენი რუტინაა.

მიყვარხარ, პინო❤️

უნდა გავექცე ამ რუტინას, სხვა გზა არაა. ისევ და ისევ. . .

 


№14 სტუმარი სტუმარი ნათია

როგორ მიყვარხარ, ბევრი ღიმილი და ბედნიერება მინდა შენ სახეზე

 


№15  offline ადმინი ელ პინი

სტუმარი ნათია
როგორ მიყვარხარ, ბევრი ღიმილი და ბედნიერება მინდა შენ სახეზე

მეც მინდა. მადლობა სიყვარულისთვის. . .
ისიც მინდა, რომ თქვენ - ყველანი ბედნიერები იყოთ.

 


№16 სტუმარი one

chveni gogo ❤️yoveltvis sultan akhlos )))
sheni kalami ar unda gacherdes-gvchirdebi❤️

 


№17  offline ადმინი ელ პინი

one
chveni gogo ❤️yoveltvis sultan akhlos )))
sheni kalami ar unda gacherdes-gvchirdebi❤️

ხალხო, ძალიან მიყვარხართ და უზომოდ მეიმედებით. არც კი ვიცი, ვინ ხართ ზოგიერთი, მაგრამ გული გამითბეთ.
უღრმესი, უდიდესი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის!

 


№18  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

ალბათ შენი რუტინაც იგივეს ჩივის შენზე, ჩემო ელლ..
დედაჩემი არ მიცნობსო საერთოდ..
ყველანაირ რუტინასაც ხომ თავად ვშობთ ხოლმე..
გაიღიმე..
ღვთაებრიობა ცხოვრობს მაგ პაწაწინა ღიმილში.. ვიცი, არ გიფიქრია, მაგრამ ერთი წამით წარმოიდგინე როგორ ოცნებობს ეს პატარა ბალღი, რომელსაც რუტინა ჰქვია, ხელში აიყვანო, გაიღიმო, მოეფერო და გააფერადო..
როცა გათენდება, ის მაინც გეცოდინება რომ უკეთესი დედა იქნები..
და იცი რა მოხდება მერე?!
მერე დედასაც აიყვან ხელში.. იმ სიცარიელეს ამოუვსებ, მარტოკინას რომ ხვდა გასალევად წუთისოფლისა..
იმ დაკარგულ რწმენად დაუბრუნდები გულში, რომ ეგონა, შენი სახით მოსწყდა სხეულს..
როცა დროსავით უმწეო და მარტო რჩები ადამიანი, უამრავ წრეზე დადიხარ ადამიანი, იმ იმედით რომ ოდესმე მიხვალ ღმერთამდე..
დრო კი უბრალოდ ჩამოჯდა ამ წრეწირზე და ისე ტრიალებს როგორც პატარა საქანელაზე...
უცდის..
უცდის როდის მოვა მამა..
მამა რომელიც დაეკარგა..
დედა უბრალოდ აღარ ახსოვს...
შვილები ხანდახან მაინც ვჯობივართ დედებს..
სანამ ახლოსაა გვეზედმეტება ეს უსიყვარულო არსებობა..
მაგრამ..
აბა ვინმემ წაგვიყვანოს და დაგვტოვოს სადმე..
მარტო..
მაინც დედას დავუძახებთ პირველს, თუნდაც ყველაზე დიდი მონსტრი იყოს იმ წყვდიადსა და სიმარტოვეში იგი..
არაფერია შენ ლიმონიან გემრიელობებზე ტკბილი იმ საქართველოში, სადაც ლიმნისფერია ლიტერატურა blush

 


№19  offline წევრი ქეთათო4

ხანდახან ძალიან შორეული ადამიანი, რომელსაც არ იცნობ, არ იცი სადაა, ისეთი ახლობელი აღმოჩნდება ხოლმე. გამარჯობა ელ, შენ ჩემი ძალიან ახლობელი ხარ! მე და შენ ტყუპები ვართ, განცდებით, ფიქრებით. არა-მაინც მგონია, რომ შენ უფრო ძლიერი ხარ ვიდრე მე. იმიტომ, რომ შეძელი დაგეწერა. დაგეწერა შენზე, ჩემზე და იმ ადამიანებზე, რომლებად ყოფნაც არ გსურს. ელ, შენ ყველგან ხარ იმიტომ, რომ ეგ განცდები ჩვენშია. მოწამლულები ვართ. მე მიყვარს შენი ლიმნისფერი ჩანახატების კითხვა, აქ სულს ვპოულობ და ცოტხანს ვმშვიდდები.
და ბოლოს, შენ შეგიძლია, ნამდვილად შეგიძლია, მთების გადადგმა. დიდებული ადამიანის სიტყვები მოიშველიე. რაღაცით ჰგავხარ იცი? შენს სულშიც მხოლოდ ღამემ ჩაიხედა...
პ.ს. აქვე, შესაძლოა არ არის შესაფერისი ადგილი, მაგრამ არაუშავს რაა. ბოდიში ჩემი უაგრესიო აგრესიისთვის პირადში... მიხვდები...
გაიღიმე ელ...

 


№20  offline ადმინი ელ პინი

ლაზარე 13
ალბათ შენი რუტინაც იგივეს ჩივის შენზე, ჩემო ელლ..
დედაჩემი არ მიცნობსო საერთოდ..
ყველანაირ რუტინასაც ხომ თავად ვშობთ ხოლმე..
გაიღიმე..
ღვთაებრიობა ცხოვრობს მაგ პაწაწინა ღიმილში.. ვიცი, არ გიფიქრია, მაგრამ ერთი წამით წარმოიდგინე როგორ ოცნებობს ეს პატარა ბალღი, რომელსაც რუტინა ჰქვია, ხელში აიყვანო, გაიღიმო, მოეფერო და გააფერადო..
როცა გათენდება, ის მაინც გეცოდინება რომ უკეთესი დედა იქნები..
და იცი რა მოხდება მერე?!
მერე დედასაც აიყვან ხელში.. იმ სიცარიელეს ამოუვსებ, მარტოკინას რომ ხვდა გასალევად წუთისოფლისა..
იმ დაკარგულ რწმენად დაუბრუნდები გულში, რომ ეგონა, შენი სახით მოსწყდა სხეულს..
როცა დროსავით უმწეო და მარტო რჩები ადამიანი, უამრავ წრეზე დადიხარ ადამიანი, იმ იმედით რომ ოდესმე მიხვალ ღმერთამდე..
დრო კი უბრალოდ ჩამოჯდა ამ წრეწირზე და ისე ტრიალებს როგორც პატარა საქანელაზე...
უცდის..
უცდის როდის მოვა მამა..
მამა რომელიც დაეკარგა..
დედა უბრალოდ აღარ ახსოვს...
შვილები ხანდახან მაინც ვჯობივართ დედებს..
სანამ ახლოსაა გვეზედმეტება ეს უსიყვარულო არსებობა..
მაგრამ..
აბა ვინმემ წაგვიყვანოს და დაგვტოვოს სადმე..
მარტო..
მაინც დედას დავუძახებთ პირველს, თუნდაც ყველაზე დიდი მონსტრი იყოს იმ წყვდიადსა და სიმარტოვეში იგი..
არაფერია შენ ლიმონიან გემრიელობებზე ტკბილი იმ საქართველოში, სადაც ლიმნისფერია ლიტერატურა blush

უმიზეზოდ არაფერი არ ხდება ამ ქვეყნად და ალბათ, რამე კარგი შედეგიც ექნება გინდ ამას და გინდ "ლიმნისფერ ლიტერატურას".
მადლობა. . . ❤

ქეთათო4
ხანდახან ძალიან შორეული ადამიანი, რომელსაც არ იცნობ, არ იცი სადაა, ისეთი ახლობელი აღმოჩნდება ხოლმე. გამარჯობა ელ, შენ ჩემი ძალიან ახლობელი ხარ! მე და შენ ტყუპები ვართ, განცდებით, ფიქრებით. არა-მაინც მგონია, რომ შენ უფრო ძლიერი ხარ ვიდრე მე. იმიტომ, რომ შეძელი დაგეწერა. დაგეწერა შენზე, ჩემზე და იმ ადამიანებზე, რომლებად ყოფნაც არ გსურს. ელ, შენ ყველგან ხარ იმიტომ, რომ ეგ განცდები ჩვენშია. მოწამლულები ვართ. მე მიყვარს შენი ლიმნისფერი ჩანახატების კითხვა, აქ სულს ვპოულობ და ცოტხანს ვმშვიდდები.
და ბოლოს, შენ შეგიძლია, ნამდვილად შეგიძლია, მთების გადადგმა. დიდებული ადამიანის სიტყვები მოიშველიე. რაღაცით ჰგავხარ იცი? შენს სულშიც მხოლოდ ღამემ ჩაიხედა...
პ.ს. აქვე, შესაძლოა არ არის შესაფერისი ადგილი, მაგრამ არაუშავს რაა. ბოდიში ჩემი უაგრესიო აგრესიისთვის პირადში... მიხვდები...
გაიღიმე ელ...

ნუ იდარდებ, მართლა.
ხან ისე ხდება და ხან - ასე.
ადამიანები ვართ.
თუ გშველი, მიხარია და ბედნიერი ვარ.
ოდესმე ყველაფერი გამოსწორდება, ამის უნდა გჯეროდეს და გწამდეს, სხვა გამოსავალი არ არსებობს.
ხშირად წამიკითხე, იქნებ უფრო მეტადაც გიშველო. . .

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent