შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ალქაჯს ურჩხული შეუყვარდა (დასასრული)


11-05-2016, 14:52
ავტორი sameone crazy girl
ნანახია 11 245

ბავშვები მალე გამოჯანმრთელდნენ , თორნიკეს გვერდით ვიყავით ყველანი. დაჩის და ლიზის ძალიან შევეჩვიე , იმდენად თბილი ბავშვები არიან ვბედნიერდები მათთან ურთიერთობით. დაჩი მართალია ზედმეტად ჰგავს თორნიკეს ისიც მასსავით წარბშეკრული მოძრაობს ,მაგრამ დრო გვაქვს კიდევ რომ შევაჩეროთ ეს მეტამორფოზა. თორემ ორი თორნიკე ზედმეტია ჩემთვისაც კი . ეს რომ ვუთხარი ისე გამომხედა უფროსმა ერისთავმა მეგონა დამახრჩობდა. ახალი ამბავი გავიგე, თორნიკე ბავშვებთან ერთად ბინაში ცხოვრობდა ,მას შემდეგ რაც გერმანიაში წავედი ზედმეტად გაღიზიანებული ყოფილა და მარტო გადასულა. ორი წლის შემდეგ დაჩი იშვილა ,რომელიც უკვე საკმაოდ მოზრდილი იყო . ლიზიკო კი სულ რამდენიმე თვის იყო როდესაც აიყვანა და მასთან ზედმეტად თბილია ,იმდენად რომ მიკვირს ხოლმე როგორ შეუძლია ჩემს ურჩხულს ასეთი კარგი იყოს. ფაქტიურად არ ვლაპარაკობდით ჩვენს ურთიერთობაზე უბრალოდ არც ვკამათობდით , თანდათან ლაგდებოდა ყველაფერი, როგორღაც მთელი ზაფხული ისე გავიდა რომ საავადმყოფოში მუშაობა არ მომდომებია. ქუთაისში ვიყავით მთელი აგვისტო ,სრული შემადგენლობით ახალდაქორწინებულები და თორნიკე ბავშვებითურთ . ელენე ისეთი გახარებული იყო , ძლივს ამ სახლში ბავშვები დარბიანო გაოცებული ვიყავი , მერე შემომიბღვერდა და რამეს ისეთს მეტყოდა რომ გავებრაზებინე .
საშინლად ცხელოდა, საწოლში ვერ მოვისვენე და გარეთ გავედი, ზედმეტად ადრე ავედი საძნებელში და ახლა მომიწევს გათენება აბა რას ვფიქრობდი 10 საათზე რომ დავწექი ქათამივით. დერეფანში გავედი და დავინახე შუქი გამოდიოდა ბავშვების ოთახიდან იქეთ წავედი და თორნიკეს ხმაც გავიგე
-კარგი რა დაჩი მოდი რა გთხოვ ... ხომ ვისეირნეთ დღეს პარკშიც იყავი, მერე ნაყინები გაჭამეთ შოკოლადით ხომ იჯერეთ გული იმ გიჟების დამსახურებით ვინ იცის რამდენი ხნის წინ უნდა დაგეძინათ და კიდევ არ მიჯერებ ...
-აუ არ მეძნება და რა ვქნა
-დაწექი ლა ნუ აბაძებ მამიკოც
-არ მეძინება !
-კარგი ნუ დაიძინებ სააბაზანოში შევიდეთ დაიბან ,პიჟამოს ჩაიცმევ და მერე რამეს ვუყუროთ ნადირობის სეზონს ან რა ვიცი რამეს
-არ მინდა
-აბა ასე დასვრილი უნდა იყო? მტვერში ხარ ამოსვრილი დაჩი არ გაწუხებს?
-მულთქია ეც -ლიზიკო უკვე საწოლში იყო მოკალათებული ქერა კულულები სველი ჰქონდა ბოლოებში, პიჟამოს ზედა მოკლე მკლავით და შორტი ეცვა , ისეთი საყვარელი იყო პუტკუნა ფეხები და ხელები მოუჩანდა ხელში პატარა ბაჭია ეჭირა და აკვირდებოდა სიტუაციას.
-წამო რა დაჩი გთხოვ -ოთახში რომ შევედი ბატონი დაჩი დივანზე იდგა თორნიკე მის წინ იყო და უშედეგოდ არწმუნებდა
- ამბავი მომივიდა, რომ ვიღაც ურევს ...
-მალთააა- ლიზიკო სწრაფად წამოხტა და საწოლის ბოლოსკენ გამოიქცა, მეც ხელში ავიყვანე და ვაკოცე-იცი დაჩი ალ იბანც, ალც იძინებც და მამიტო გააბაძა - უცებ ჩამოარაკრაკა და ხელებით თმაზე წამეთამაშა
-დაჩი შეყევი მამაშენს სააბაზანოში თორე მე შეგიყვან
-რა შენ..
-ხო აი მართა შეგიყვანს თუ გირჩევნია ..შენ არ იცი ეს რა ჯიუტი და ცუდია, ჩემსავით ლმობიერი კი არაა- სხვა დროს ამაზე ვიხარხარებდი ,თორნიკე ამბობს მე ვარ ლმობიერიო ხალხო ეს რა მესმის...
-თურმე ცუდიც ვყოფილვარ - ჩუმად ვთქვი და ლიზისთან ერთად დავეშვი საწოლზე -ხვალ თქვენს წაყვანას ვაპირებდი,მაგრამ ეს ბიჭი თუ არ იბანავებს და გამოიძინებს როგორ წავიყვანო
-მივდივარ ხო აჰაა - ჩამოვიდა დივნიდან და წარბებშეკრული წავიდა სააბაზანოსსკენ. თორნიკეც უკან გაჰყვა, იქედან კიდე ისმოდა მისი ჯუჯღუნის ხმა ბოლოს სველი გამოვიდა მხარზე ესვა დაჩი რომელსაც მანქანების გამოსახულებით პიჟამა ეცვა და იცინოდა
-დამცინე ხო დამცინე ...როგორ ახერხებ ასე უცებ ჩემს დასველებას ვერ ვხვდები ...ოთახში გავდივარ მე უნდა გამოვიცვალო ჭკვიანად -სწრაფად წავიდა მე კი დაჩისაც მოვხვიე ხელი და ჩემსკენ მივაჩოჩე
-სად მივდივართ ხვალ?
-საირმეშიი ... ძალიან ლამაზი ბუნებაა წყაროებია მოგეწონებათ... ბურთი წავიღოთ და ვითამაშოთ, ტყეში მწვადი შევწვათ ,ფოტოები გადავიღოთ
-ანდლო და ზულაც ქო წამოვლენ?
-რა თქმა უნდა წამოვლენ
-მამიკო გამოგვიშებს?
-თავადაც წამოვა ...უყვარს ბუნება და განსაკუთრებით ტყეში სეირნობა. მწვადზე ხო გიჟდება
-ჩენ ლა იცი
-სცოდნია თურმე- თორნიკე შემოვიდა ზღაპრების წიგნი აიღო კარადიდან და საწოლის მეორე მხარეს დაწვა . მართლა ახლა აღმოვაჩინე ,ორი წლის მანძილზე როგორ ვერ დავიმახსოვრებდი რა უყვარდა და რა არა. მაგალითად ზეთისხილს ვერ იტანს . ხორცისგან თუ რამე მზადდება ყველაფერი უყვარს , მაგრამ მწვადი გამორჩეულად.
-ზღაპრის დროა
-ძილინებისა - ჩემი წასვლის დრო იყო . ბავშვებს ვაკოცე და წამოდგომა დავაპირე ერთდროულად რომ მითხრეს ბავშვებმა
-დარჩი რა მართა
-ხო მაგრამ თორნიკეს ხმაზე შეიძლება მეც ჩამეძინოს -გავიცინე და ერისთავს გავხედე ტუჩის კუთხეში ღიმილი რომ შეეპარა
-სამი ბავშვი ... მოისვენეთ ახლა ვიწყებ კითხვას ..შენ სად მოძვრები
-აცე მინდა მე- ლიზიკო მის მუცელზე ახოხდა კომფორტულად მოეწყო პატარა ცქნაფა და გაიტრუნა . დაჩი გვერდიდან მიეკრო მე რა მექნა
- მე მარტო დამტოვეთ? უკაცრავად რა მეც მინდა ჩემს ურჩხულთან- სწრაფად გადავბობღდი მეორე მხარეს და ჩავეხუტე ,მის ყელში ჩავმალე სახე და ვიგრძენი როგორ შეეკრა სუნთქა, შემდეგ ჩაახველა და კითხვა დაიწყო მაგრამ აშკარად ვერ ახერხებდა კონცენტრირებას . ბავშვებს ჩაეძინათ და წიგნი გადადო
-მარიამ...
-რა არის?
-საერთოდ არაფერი -ფრთხილად გადააწვინა საწოლზე ლიზი და მე ხელი მომხვია
-რას აკეთებ
-უნდა გაგიყვანო დროულად სანამ თავის შეკავება შემიძლია - ოთახიდან გამიშვა რასაც ჰქვია ,გონს ვერ მოვედი ისე მეძგერა ტუჩებზე .მე რომ მიყვარს ისე მკოცნიდა და კიდეც ჩავადნი მკლავებში, შემდეგ თითები ლოყაზე გადამატარა, თვალებში მიყურებდა და იღიმოდა
-მგონი ზედმეტად დავაგვიანეთ..
-მე კიდე მგონია რომ ახლაც ვიგვიანებთ- ხელი მაისურის საყელოში ჩავავლე და ჩემს საძინებელში შევიყვანე. სწრაფად გადავაძრე მაისური და წარბი მაღლა ავზიდე- გასუქდი ? ცუდია უნდა ივარჯიშო ისედაც მოხუცი ხარ- უცებ მივაყოლე ჩემი ხალათი და რომ დავაპირე კოცნა ისე უცებ მომშორდა დამტოვა ხახამშრალი
-ახალგაზრდები გერმანიაში გეყოლებოდა და დარჩენილიყავი - მაისური აიღო გადაიცვა და დამტოვა . ასე ხომ? დავიმახსოვრებ ბატონო თორნიკე მაგას .
მეორე დღეს დაპირებული შევასრულე ,ყველანი წავედით საირმეში. ბავშვებმაც და დიდებმაც კარგი დრო გავატარეთ, ჩხეიძემ სალომე ხომ შეაწუხა და შეიკლა მაგრამ ჩვენ ვხალისობდით. ანდრო და ნინო სად მიიმალებოდნენ და დასეირნობდნენ მარტო ღმერთმა უწყის. გიგიმ და ნიკუშამ ვიღაც გოგონები იპოვნეს და იმათთან ერთად მოძრაობდნენ, თორნიკემ ჩვენ დაგვიტოვა ბავშვები თვითონ მოგვიანებით უნდა ამოსულიყო ,ბოლოს კი ეს ორი გიჟ შემრჩა მე. კიდევ კარგი მოთმინების უნარი მაქვს და ვახერხებ ბავშვების მოლბობას თორემ რა მეშველებოდა არ ვიცი. ბოლოს რომ ვიდევდი დავინახე გადაუხვიეს გზიდან და სადღაც სხვაგან გაიქცნენ, ძალაგამოცლილი ძლივს მივაღწიე და თორნიკე რომ დავინახე ბავშვებთან მეც მივეკარი
-დავიღალე.. ესენი ვინ ყოფილან ვაიმე- ღრმად ვსუნთქავდი და საყრდენს არ ვშორდებოდი . მან კი იქვე დამსვა და დამაიგნორა. კარგი ამ ერთხელ კიდევ შევცდი ,ჯანდაბას.
ვზივარ ჩემთვის წყალს მივირთმევ და ვიღაც მკოცნის ლოყაზე წარბებშეკრულმა გავიხედე და დამხვდა ბატონი გაბრო ჩემი ყოფილი სკოლელი
-ქალბატონო მართა როგორ ბრძანდებით
-გაბრიელ? რა სიურპრიზია შენ რგოორ ხარ?
-არაჩვეულებრივად, შენი ხილვით გახარებული . არ ვიცოდი საქართველოში თუ იყავი ,ბოლო ცნობით გერმანიაში წახვედი
-ხო ახალი ჩამოსული ვარ .. ძალიან გამიხარდა შენი ნახვა ... მეგობრებთან ერთად ხარ ?
-არ ვარ დასასვენებლად სასტუმროს მენეჯერი ვარ უბრალოდ შესვენება მაქვს და გამოვიპარე დავიქანცე რა.. სხვა რა ხდება შენსკენ ახალი და კარგი
- არაფერი ისეთი , სექტემბრიდან დავიწყებ მუშაობას უკვე მივიღე შემოთავაზება , მოკლედ ბოლო დღეები მაქ დასასვენებლად
-ანუ აქეთ არ რჩები ...ცუდია - ვსეირნობდით და ვიხსენებდით სკოლის პერიოდს,ისეთი მომენტები გაიხსენა სიცილს ვერ ვიკავებდი ,უკვე ვეღარ ვსუნთქავდი .მის მხარზე მედო თავი და ვიცინოდი ,ვალები ცრემლიანი მქონდა ამდენი კისკისით მაგრამ კარგად გავარჩიე ერისთავის შავი თვალები კარგს რომ არაფერს მაუწყებდნენ
-მარიამ მივდივართ უკვე !-რას მატყუებს ვერ ვხვდები საღამოს ვაპირებდით წასვლას. უცებ დავმშვიდდი და ხელსდავხედე ასე მონდომებით რომ ჩაბღაუჭებოდა ჩემს თეძოს და მიჭერდა თან
-კარგი წადით მე მოგვიანებით წამოვალ ...- ეს რომ ვუთხარი გაბოს მოაშორა მზერა და მე შემხედა, მგონი ნაპერწკლებს ისროდა
-უბრალოდ მოდიხარ და მორჩა!
-ნახვამდის მართა ... იმედია შევხვდებით კიდევ ,უკვე მეჩქარება - გაბრიელი დამემშვიდობა და წავიდა . გააგდო ფაქტიურად და ვინ ვერ მიხვდებოდა ახლა მის დამოკიდებულებას.
-ხელი გამიშვი
-რომ არ გაგიშვა? - ამჯერად მეორე ხელის მომხვია და სხეუზე ამიკრა -როდის გადაეჩვევი ვიღაც ს... ერთად ბოდიალს რომლებიც თვალებს გიჟუჟუნებენ და მომენტს ელიან რომ შეგაბან
- ნეტა შენ რა გაწუხებს იქნებ შემაბა კიდეც ვინმემ ხუთი წელი ცოტა ხომ არ გგონია- ხელი გავაშვებინე როგორღაც ,ვისარგებლე ბავშვების გამოჩენით და წავედი. იქედან სიე წამოვედით არ მივეცი დალაპარაკების საშუალება, უბრალოდ ნერვების მოშლა არ მინდოდა.
კიდევ ერთი კვირა დავრჩი ქუთაისში, ყველანი დაბრუნდნენ თბილისში მე კი ბოლო დღეებსაც მშობლიურ ქალაქში ვატარებდი. მხოლოდ სამსახურში გასვლის წინა დღეს დავბრუნდი, მოვემზადე ახალი სამუშაოსთვის და მშვიდად დავიძინე მეორე დღის მოლოდინში.
მზის ამოსვლასთან ერთად გავიღვიძე , სავარჯიშოდ წავედი, შემდეგ მოვწესრიგდი, მსუბუქად ვისაუზმე და სამსახურს მივაშურე. თავდაპირველად დირექტორის გაბინეტში შევედი, შემდეგ ჩემი ოთახი მაჩვენეს , სხვა ექიმები გავიცანი და შევუდექი საქმეს. შესვენებაზე კაფეტერიაში რამდენიმე კოლეგას უკეთ გავეცანი და დღის ბოლოს დაღლილმა დავტოვე კლინიკა . ყველაფერი კარგად მიდიოდა სამსახურშიც სახლშიც მოკლედ საოცრად ნაყოფიერი თვე გამოვიდა სექტემბერი . თორნიკესთან ურთიერთობაც სხვა მიმართულებით განმივითარდა, როცა ვხვდებოდით ხოლმე ნორმალურად ვსაუბრობდით არა ჩვენს ურთიერთობაზე, მაგრამ მასთან მშვიდად ყოფნაც ბედნიერება იყო ჩემთვის. ისეთი შეგრძნება მქონდა ყოველ ჯერზე რომ ჩემს ქმედებებს სწავლობდა, თითქოს ელოდა გიჟურ ქცევას და იმედს ვუცრუებდი. ვერ ვიტყვი რომ დინჯი გავხდი, უბრალოდ ასაკის მატებასტან ერთად ზედმეტად ბავსვური ქცევა დავივიწყე, ახლა უბრალოდ მხიარული ,ხალისიანი ,ცოტა გიჟი ექიმი ვარ რომელსაც ყველაფრის გაკეთება შეუძლია ბავშვის განწყობის ასამაღლებლად. იმდენად შევეცვიე ბავშვებთან ურთიერთობას ძალიან მშვიდად ვიყოლიებ ნებისმიერ ანალიზზე ,მართალია ნემსზე ძალიან ძნელია ,მაგრამ შემსუბუქებაც საქმეა.
.....

სამსაურიდან დაქანცული გამოვედი სახლში კი დამხვდა ხალხმრავლობა . ამდენი თავისუფალი ადამიანი ერთად სად იყო . სუფრა იყო გაშლილი, ჩემთვის უცნობი რამდენიმე ბიჭი და გოგოც ისხდნენ და მაგარ განწყობაზე იყვნენ. სხვა სიტუაციაში შევუერტდდებოდი ,მაგრამ ამჯერად მარტო ყოფნა მერჩივნა , გამოვიცვალე და სახლი ისევ დავტოვე. თბილისის ქუჩებშ დავხეტიალებდი, უკვე საკმაოდ გვიანი იყო არ ვიცი რატომ, მართლა არ დამიგეგმავს უბრალოდ თორნიკეს სახლის წინ ვიდექი . ეზოში შევედი და კარზე დავაკაკუნე. მალევე გაიღო ,თორნიკეს ხელში ეჭირა ფაფით მოთხვრილი ლიზი და თავადაც კარგად იყო შელამაზებული
-მარიამ?
-მალთააა მოვიდაა- ქალბატონმა დასვრილი ხელები გამოსწია ჩემსკენ და მის ღიმილთან ერთად დასრულდა ჩემი დაღლილობა . თორნიკეს ღვერა დავაიგნორე და უბრალოდ იმით დავტკბი რომ მათთან ერთად ვიყავი. ბავშვი ხელშ ავიყვანე და სახლში შევედი. ვაჟბატონი კართან იდგა კიდე
-არ მოდიხარ? - ისე ვუთხარი არც კი გამიხედავს, დაჩი კომპიუტერთან იჯდა და მულტფილმს უყურებდა . ყველაფერი არეული იყო, საომარ ტერიტორიას ჰგავდა, იარაღი კი აშკარად სათამაშოები იყო ,ძირითადად გოგონას . მაგიდაზე საჭმელი იყო დაღვრილი -ქალბატონო არ ჭამე ხო ფაფა
-ალ მიკალც ეს ფაფა და ლა ვქნა?
-არც მე არ მიყვარს
-რას ეუბნები ბავშვ...როგორი ექიმი ხარ შენ
-ვიღაციც ბუზღუნის ხმა მესმის - სამზარეულოსკენ დავიძარი ,ქალბატონი მაგიდაზე დავსვი მე კი გერკულესი გამოვიღე და მომზადებას შევუდექი
-არ შეჭამს ...
-შენ ვერ აკეთებ იმას არ ნიშნავს რომ არ შეჭამს
-ნერვების მოსაშლელად მოხვედი? ისედაც გადაღლილი ვარ
-თუ არ დამელაპარაკები არც მოგეშლება ნერვები -ყველი ჩავახეხე და ისე გავაკეთე როგორც მე მიყვარს- აბა ქალბატონო შეიძლება მეც რო ვჭამო? იცი დილიდან კლინიკაში ვარ და საშინლად დავირალე, ამას თუ შევჭამ კარგად გავხდები . მერე თამაშითაც ბევრს ვითამაშებ, მამიკოსაც გაუხარდება შენ ხო გინდა რომ თორნიკე გაახარო? ხომ ძალიან გიყვარს თორნიკე?
-მიკალც ...- თავი დამიკრა თანხმობის ნიშნად და თეფშს დახედა
-მოდი შევეჯიბროთ გინდა? ვინც მეტს შეჭამს თორნიკე შოკოლადს მისცემს -ვიცოდი დამალული ექნებოდა დავინახე როგორ აძლევდა ორ სამ ცალს -ხომ მოგვცემ თორნიკე?
-თუ დაიმსახურებთ კი ..მაგრამ მეეჭვება ეგ ჭამოს
-კალქი იცოდე ალ მომატკუოც... მალა მამიკო ალ იტკუება - უცებ გაიცინა და პირი დამიღო. მეც თავისი კოვზით მივაწოდე და შემდეგ თვითონ მომაწოდა ჩემი თეფშიდან . დავისვარე მაგრამ ბევრიც ვიხალისე , დაჩი რომ დასკუპდა სკამზე მეც მინდა შოკოლადი და მაჭამეთო თორნიკეს ისედაც გაფართოებული თვალები შუბლზე აუვიდა . ბოლოს კი ჩვენ ჩვენი ულუფა დავასრულეთ, მე დავისვარე მთლიანად ბავშვებიც დათხვრილები იყვნენ , ლიზის თმებშიც კი ჰქონდა ფაფის წვეთები ,ეს ჩემი დამსახურება ნამდვილად არ არის. სამივემ ერთად გავხედეთ თორნიკეს
-აა ჰო შოკოლადი - უცებ გაახსენდა და ყველას მოგვცა შოკოლადები, ჩემი საყვარელი რომ გამომიწოდა გამიკვირდა - რა? ეს ხო გიყვარს
-კი- გამეღიმა და მადიანად ჩავკბიჩე. მე ხო შოკოლადზე უარს არასდროს ვამბობ .
-ახლა ვაჟბატონო და ქალბატონო აუცილებლად უნდა იბანაოთ თორემ ტკბილები კი ხართ და ჭიანჭველები შემოგესევიან- ლიზას ხელი დავავლე და რაკეტის პოზიციაში მყოფი მეორე სართულისკენ გავაფრინე. -შენი ოთახი საითაა
-აი იქ- ხელით მანიშნა თან კისკისებდა . დაჩი და თორნიკე უკან მოგვყვებოდნენ
-პირველს ლიზის შევიყვან უფრო დასვრილია- თორნიკემ დაჩი დასვა და ლიზიკოს გამორთმევა სცადა
- აუ მე ვაბანავებ რა
-შანსი არაა დამიხრჩობ ბავშვს ...
-ღმერთო რა პანიკიორი ხარ.. ასეთი არ მეგონე
-ვაიმე მარიამ ნუ გამაგიჟებ ახლა ძალიან გთხოვ ...მომეცი ბავშვი
-შენ მგონი ისევ 17 წლის ბავშვი გგონივარ თუმცა იმ 17 წლის ბავშვს შვილის გაცენას სთხოვდი ერთ დროს და ახლაც მაგაზე ხარ გაგიჟებული უარი რომ გითხრა
- მაგ 17 წლის ბავშვს მე არ ვთხოვდი ბავშის გაზრდას და ყველაფერზე თავის დანებებას სახლში დახვედრას ცხელი ვახშმით და სამზარეულოში ტრიალს .უბრალოდ მინდოდა უკეთესი ურთიერთობა გვქონოდა, გამოსავალს ბავშვში ვხედავდი და
-კარგი რა როგორ შეიძლებოდა იმ ქალისგან ბავშვი გყოლოდა რომელიც არ გიყვარდა ..ქალი გადამეტებულია ბავშვი ვიყავი შენგან განსხვავებით ემოციებს მაინც გამოვხატავდი
-რა ემოცია უნდა გამომეხატა მეტი რა უნდა გამეკეთებინა
-მეტი? რამეს აკეთებდი? ისე გამიშვი ერთი სიტყვაც არ გითქვამს რომ არ გდომოდა გაყრა ხელს შემიშლიდი
-და რა გამეკეთებინა რადგან მიდიოდი და საქმეს აყენებდი ცემზე წინ ესეიგი არ გიყვარდი მე რა უნდა გამეკეთებინა, ისედაც არ გინდოდა ჩემთან ყოფნა ის ორი წელიც გაგაწამე და უარესად უნდა გამენადგურებინე?
-ყოველთვის ყველაფერს ართულებს შენი სიჩუმე, გაიფიქრებ და ჰოპ გგონია რომ მართალია, სინამდვილეში კი ერთმა სიტყვამ შეიძლება ყველაფერი შეცვალოს რომელსაც არასდროს ამბობ. მაშინ ვერ ვხვდებოდი ,გაბრაზებული ვიყავი, არეული და არ ვიცოდი რა მინდოდა რისი გაკეთება შემეძლო-ბავშვი ჯაკუზში ჩავსვი თავის სათამაშოებთან ერთად თან ვლაპარაკობდი . ლიზიკო გაოცებული გვიყურებდა და ვერ ხვდებოდა რაზე ვსაუბრობდით.
-თავის დაბანა არ უყვარს მიმიშვი- უკან გამწია და ბავშვს ძალიან ფრთხილად დაბანა თმა -არ იტირო პრინცესა მალე დავასრულებ - თან ელაპარაკებოდა , ისიც გაყუჩული იყო. შემდეგ პირსახოცი მივაწოდე შიგ გაახვია ქალბატონი და ლოყები დაუკოცნა-შენს თავზე რომ საუბრობ იქნებ მეც არეული ვიყავი მერე რა რო ასაკით დიდი ვიყავი, არასდროს არავინ მყვარებია ,ხომ გითხარი არავისთან მქონია სერიოზული ურთიერთობა და საერთოდ მეშინოდა რამის აღიარების, ვერც ვიაზრებდი -საწოლზე დასვა ლიზი და კარადიდან ანსაცმელი გამოიღო-ჩააცმევ? მე დაჩის შევიყვან
-მიდი- ტანსაცმელი გამოვართვი და ლიზიკო გამოვაწყვე. შემდეგ კულულები დავუვარცხნე და აღმოვაჩინე რომ მეც სველი ვიყავი- აქ იყავი მოვალ კარგი?
-კაქი
თორნიკეს ოთახში გავედი და კარადიდან მაისური ავიღე, ჩემი დასვრილი ზედა სააბაზანოში დავდე და მისი მოვირგე ,როგორ მომენატრა მისი სამოსის მორგება.ლიზიკოსთან დავბრუნდი , მალე თორნიკე და დაჩიც გამოვიდნენ. უკვე ათი საათი იყო ,ბავშვები დააძინა და მისაღებში ჩავედით. ვისკი გამოიღო და ჭიქაში დაასხა, აშკარად ღელავდა
-დალევ?
-არა ...თორნიკე მე ...
-ყველაფერი ვიცი და მგონი დროა ვილაპარაკოთ .უფრო სწორედ შენ სულ ამობობდი სათქმელს - ვისკი მოსვა და არეული თმა ყურს უკან გადამიწია .- თავიდან როგორც გითხარი ვერ ვიაზრებდი , ვერ ვეგუებოდი შექმნილ მდგომარეობას, იმდენად ცუდად ვიყავი იმის გამო რაც გავაკეთე, დამნაშავედ ვთვლიდი თავს შენი ცხოვრების არევის გამო .იმის გამო რომ ცუდად იყავი და ვერაფერს ვაკეთებდი , თითოეული შეუკავებელი ემოციის გამო. მინდოდა თბილი ვყოფილიყავი, ნორმალური ურტიერთობა გვქონოდა მაგრამ არ გამომდიოდა . არ შემიძლია დათმობა, მართლა ურჩხული ვარ და იდიოტიც. რომ გაგიშვი მერე მივხვდი რა ცუდად ვიყავი შენს გარეშე, დილა რომელიც უშენოდ იწყებოდა, აღარც შენი სიცილი მესმოდა, აღარც საუბარი, ყველაფერი ჩაქრა და დავცარიელდი. მერე საკუთარ თავს ვარწმუნებდი რომ შენთვის ასე იყო უკეთესი . მაინც ვერ მოვითმინე, იმდენად მენატრებოდი მეორე წელს რომ ჩამოვედიშენს სანახავად მეშინოდა , რომ ვიღაც იქნებოდა შენს გვერდით. ვიცოდი სადაც ცხოვრობდი, სად სწავლობდი და შორიდან გიყურებდი,ყველა შენს მოძრაობას ვაკვირდებოდი. რამდენჯერაც დავაპირე მოსვლა ,იმდენჯერ გავიაზრე რომ ასე ყველაფერს ავრევდი, ისევ დაბრუნება მოგიხდებოდა თუ გადმოვდგამდი ნაბიჯს რადგან ვეღარ გაგიშვებდი,მე კი გერმანიაში გადმოსვლა აღარ შემეძლო უკვე დაჩი მყავდა,რომელმაც გრძნობების გამოხატვას მიმაჩვია . როგორც კი სადმე წასვლა მიწევდა აუცილებლად ჩამოვდიოდი და ეგოისტურად მიხაროდა მხოლოდ სახლსა და უნივერსიტეტს შორის რომ მოძრაობდი . ეგოისტურად ვბედნიერდებოდი როცა მარტოს გხედავდი და არავინ იყო შენთან ისეთი ვინც შენს თავს წამართმევდა. არ ვიცი როგორ გავუძელი ამდენი ხანი ალბათ ორივეს საქმე გვქონდა იმდენი დრო აღარ გვრჩებოდა ერთმანეთზე ფიქრისთვის . თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს რომ ჩვენი გრძნობა სუსტი იყო. ალბათ ყველაზე სწორი გადაწყვეტილება იყო წასვლა, მაგრამ არასწორი ჩემი ქცევა იყო ,უბრალოდ უნდა გამეშვი ისე როგორც საყვარელი ქალი ,ერთადერთი და განუმეორებელი ალქაჯი რომელიც ამქვეყნად ყველაზე მეტად მიყვარს, არც კი ვიცი როდის შემოაღწიე ჩემში, ან ასე როგორ გაიდგი ფესვები უბრალოდ ვიცი რომ მიყვარხარ და იდიოტი ვიყავი როცა დაგშორდი. ვიცი რომ შენც გიყვარვარ , ზნელია ასე უცებ შერიგებას გთხოვ, ავლაპარაკდი და რადგან ვთქვი რომ მიყვარხარ მაშინვე შემირიგდე მაგრამ მართლა აღარ შემიძლია, რაც ჩამოხვედი უფრო ცუდად ვარ ვერც კი წარმოიდგენ როგორ მიჭირს გიყურო შორიდან , არ გაკოცო, არ ჩაგეხუტო შენს გვერდით არ ვიყო . მანძილის მიუხედავად შორს ხარ და ამას ვეღარ ავიტან ,სულ რომ ძალის გამოყენება დამჭირდეს იცოდე ამჯერად აღარსად გაგიშვებ, ჰაერივით მჭირდები მართა ყიფიანო
შეიძლება ასე მარტივად არ უნდა დასრულებულიყო ყველაფერი, უბრალო სიტყვებს არ უნდა დაესრულებინათ მაგრამ არ იყო ეს ყველაფერი ზედაპირული. იმ დღეს დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა .მართალია ალქაჯს ურჩხული როცა შეუყვარდა ძალიან პატარა იყო ,მაგრამ ბედნიერება სწორედ იმ დღიდან შევიგრძენი. აღარ ვიყავი პატარა ბავშვი რომელმაც სიტუაციიდან გამოსავალის პოვნა არ იცოდა, ყველა დაბრკოლებას ერთად ვხვდებოდით, მარტივი იყო ყველაფერი რადგან ერთმანეთის გვესმოდა, იმდენი მოვახერხე რომ დავსტაბილურდით .გაცნობიდან 10 წლის შემდეგ მე აღარ ვიყავი ცანცარა ბავშვი ,ის კი უჟმური ბიძია,როგორც გაცნობისას ვუწოდე.

ერთი წელი „დალაგებას, დამშვიდებას“ დასჭირდა. ერთად ცხოვრებას შევეჩვიეთ თავიდან,რადგან ამჯერად ორივე ვმუშაობდით, უამრავი საქმე გვქონდა ერთმანეთთან ყოფნის გარდა , ორი გადარეული, საყვარელი, ცელქი ბავშვი რომელთა გამკლავება არც ისე მარტივი იყო .თუმცა ერთი კოცნა და ყველაფერი გვავიწყდებოდა. ისწავლეს ამ პატარა მაიმუნებმა აფერისტობა და უცებ „გვკერავენ“ ნუ მართალია თორნიკეს სულ ებავდნენ და არ მახსოვს ერთხელ მაინც ეთქვას“არა“ , მაგრამ მეც რომ გადამიყვანეს თავის ჭკუაზე ?
ყველაზე მაგარი ამბავი ჩვენს ოჯახში ის იყო რომ ,როგორც იქნა ნინო და ანდრო დაქორწინდნენ . მართალია ერთად მანამ გადაცხოვრდნენ და მხოლოდ იმიტომ გადაწყვიტეს ხელის მოწერა ქალბატონმა ადვოკატმა და ჩემმა ეკონომისტმა ძამიკომ რომ როგორც დავიჟინე ნინუცა მართლაც ფეხმძმედ იყო ,იმდენი ხანი მეწინააღმდეგა სანამ არ გადაიღალა ამდენი მუშაობით და არ დაკარგა კაბინეტში გონება, ექიმმა ანალიზები არ აუღო და არ უთხრეს რო ფეხმძიმედ იყო . რა თქმა უნდა პირველმა მე გავიგე ,ჩემთან მოიყვანეს საავადმყოფოში . ისე გამიხარდა ჭკუაზე აღარ ვიყავი ჩემი გოგო კი ტიროდა და ვერ იჯერებდა . საღამოს სახლში დავაბრუნე . ანდრონიკე გვიან დაბრუნდა, ქალბატონი დაწოლილი რომ დახვდა იმდენი რამ თქვა გააგიჟა გოგო ,თორე ისე კი არ უნდოდა ასე პირდაპირ ეჯახებინა. ანდროს ისე გაუხარდა , პანიკიორი ხომ იყო და ნინის მას მერე თითის განძრევის საშუალებას არ აძლევდა, ლამის დაშორდნენ ქალბატონმა სამსახურიდან დათხოვნაზე უარი რომ განაცხადა . მართლაც ექვს თვემდე დადიოდა, შემდეგ ვეღარ გაუძლო, ზედმეტად იღლებოდა და ანდრომაც მოისვენა. ზედმეტად პრეტენზიული ფეხმძიმე არ იყო ,გაუმართლა ჩემს ძამიკოს. მშობიარობა იმაზე ერთი კვირით ადრე დაიწყო ვიდრე ველოდით , არ დამავიწყდება მოლოდინი, ყველანი დერეფანში ვიყავით . ანდრეამ იმდენი წრე დაარტყა თავი აგვატკივა. როგორც იქნა გვახარეს პატარა ყიფიანების ვაჟკაცის დაბადება . იმ ღამით ყველა ისე დავთვერით გონი დავკარგეთ, დილით ვის სად გაეღვიძა კაცმა არ იცის. საოცარი ის იყო რომ ბატონი ლაშიკო მუცელში თუ მშვიდად იყო და არავის აწუხებდა დაბადების შემდეგ ისეთი ჭირვეული იყო , ბატონ ანდროს და ქალბატონ ნინოს ორი თვის მანძილზე არ სძინებიათ ახლა კი დამშვიდდა და ჩამოუყალიბდა ძილის რეჟიმიც. უკვე ისვენებენ ,“დაუმუღამეს“ ბავშვს როგორც იქნა. ნუ თორნიკეს დამსახურება კი იყო,რომელმაც გამაკვირვა ისეთი რაღაცეები იცოდა.თუმცა გასაკვირი რა იყო ლიზიკო ხო სულ პატარა ჰყავდა და ყველაფერი იცის.
რაც შეეხება ზურაბ ცხეიძისა და სალომეას წყვილს .ჯერ-ჯერობით ბავშვზე მუშაობას არ ჩქარობენ . ისე კი ყველაფერი რიგზეა , მართალია ზოგჯერ ისევ ჩემი გიჟი ბიჭის გამო კამათობენ ,მაგრამ როგორც აბრაზებს ისევე მაგრად შემოირიგებს ხოლმე ქალბატონს და მერე მთელი კვირა არ ჩანანან. პატარა თაფლობის თვეს იწყობენ ,გვრიტები. ნუ მართალია ნიკუშამ და გიგიმ ვერ მოითმინეს და ერთხელ დაადგნენ და ააწიოკეს . ზურა უბღვერდა ორივეს იმდენ ხანს რო მე საღადაო თემა მომეცა და კარგადაც ვიხალისე.
მოკლედ ასე გავიდა ერთი წელი , შეუდარებელი ერთი წელი, კამათიდან დაწყებული ბილი და ტკბილი მოგონებებით დასრულებული ერთი წელი.

დილა ერისთავებთან ენერგიულად იწყებოდა. თორნიკეს კოცნა მაღვიძებდა . თვალის გახელისას მისი ღიმილის დანახვა იმდელა ენერგიით მავსებს ილუზია მიჩნდება რომ მტებს გადავდგამ
-დილამშვიდობის ალქაჯო
-დილამშიდობის ჩემო ურჩხულო- გავეკრიჭე და ხელები ყელზე მოვხვიე .ველოდებოდი როდის მომილოცავდა ჩვენი ქორწინების წლისთავს, თვალებში შევციცინებ ვუღიმი ის კი უბრალოდ მკოცნის და არაფერს მეუბნება .
-ჩემო ტკბილო...სწრაფად წავიდეთ თორემ საქმეები მაქვს დღეს ძალიან ბევრი- ტუჩები დამიგემოვნა და დამტოვა გულნატკენი. დავრბოდით, ვუყურებდი და ველოდი ერთ სიტყვას მაინც, შემდეგ ტრენაჟორებზეც არაფერი გააკეთა . ჩვეულებრივად ჩაიარა ვარჯიშმა, უკან დავბრუნდით. დაქანცული ვიყავი, შხაპმა მიშველა, სწრაფად ჩავიცვი და საუზმის მოსამზადებლად ამჯერად მე ჩავედი . თორნიკეც მალე შემოვიდა, ხელში ვარდი ეჭირა ვიფიქრე ახლა მაინც მილოცავსთქო და უბრალოდ მაკოცა
-ჩემს მშვენიერ ქალბატონს ... რას ამზადებ?-როგორც კი მაკოცა მაგიდას გადახედა. ნუთუ ჩემს განაწყენებულ მზერასაც ვერ ამჩნევს .
-ბავშვებთან ავიდეთ, მოვამზადოთ თორემ დავაგვიანებთ - გაზქურა გამოვრთე და გავედი. ქალბატონს ვაკოცე და მაშინვე ჭყიტა თვალები, ვაჟბატონმა კი ბალიშ დაიფარა და აბუზღუნდა
-არ მინდა რა
-მე ჩემი ვარდისფერი კაბა მინდა
-დაჩიი ადექი სწრაფაად
-არ მინდა ბაღში რა პარასკევია დღეს გთხოვ
-აუ ადექი ბიჭო რა იყო ...- ჩემი კუდრაჭა გოგო წამოდგა და კარადაში შეძვრა-აი ამ კაბაზე გეუბნებოდი
-ჩაიცვი პრინცესა რა პრობლემაა
-კარგიი- სააბაზანოში შევიდა, მეც შევყევი დავეხმარე და დაჩიც შემოფრატუნდა. ვაჟბატონი დავტოვეთ ჩვენ კი მოვემზადეთ .თმები გავუშალე და ნამდვილი ფერია იყო ჯადოსნური ჯოხის გარეშე. სარკის წინ სანამ ტრიალებდა თორნიკემ დაჩი დააჩქარა და ტანსაცმელები მიაწოდა. პრეტენზია არ ჰქონია საერთოდ არ ანაღვლებს რას ჩაიცმევს,რასაც ლიზიკოზე ვერ ვიტყვით.იმდენ ხანს უყურა საკუთარ თავს ბოლოს ჩვეული ფრაზა გავიგე“ მართა ეს კაბა არ მინდა „
-ლიზიკო დაგვაგვიანდება
-არ მინდა მამა და რა გავაკეთო?-ისე შეიცხადა თიტქოს რაიმე საოცრებას ვავალებდით.თორნიკემ სიიცლი ვერ შიეკავა ხელში აიყვანა და ლოყევი დაუკოცნა
-ქალბატონო აბა რა ჩაგცვა?
-აი ეს შორტი და მაისური ..კიდევ ეს კედები
-კარგი ,... სწრაფად თორემ ნინა მასწავლებელი გაგვიბრაზდება
-დიდი ამბავი ეგ თუ გაბრაზდა- დაჩიმ გაიცინა , ლიზიკო კი ჩქარობდა. როგორც იქნა გავედით. ბავშვები უკან ჩასხდნენ, მე კი წინ დავიკავე ადგილი. თორნიკე სულ ნელა ატარებს როცა ისინი სხედან მანქანაში. ქალბატონი ლექსს ჰყვებოდა,რომელიც მასწავლებლისტვის უნდა ჩაებარებინა, შემდეგ დაჩიც ავამეტყველეტ. მოკლედ ბოლოჯერ ჩავიბარე იმ დღეს ლექსები და ბაღთან ჩამოვედით. ბავშვები დავტოვე მე კი დავბრუნდი. ხომ ვამბობ ამათთან ყველაფერი მავიწყდება, მარტო როგორც კი დავრჩით ისევ გამახსენდა ჩვენი ქორწინების დღე და მოვიღუშე, თორნიკე ისევ მაიგნორებდა. გაბრაზებული გადავედი მანქანიდან და კლინიკაში შევედი. მთელი დღე ველოდი ზარს,თუმცა უშედეგოდ.
სახლში დაქანცული დავბრუნდი და თვალები ამიცრემლიანდა ემოციისგან, ყველგან სანთლები ენთო, ჩემი საყვარელი მელოდია ისმოდა . მაგიდა იყო ორ კაცზე გაშლილი და ჩემი ურჩხული ,მომაჯადოებლად მიღიმოდა. სანამ გონს მოვეგე ხელები მომხვია ,მაკოცა და ყურთან გადაინაცვლა
-ჩვენი ქორწინების წლისთავ გილოცავ ... მეორე ქორწინებიდან რვა და პირველი შეხვედრიდან 11 წლის გასვლას-უცებ ჩამოაყალიბა და მაკოცა -როგორ იფიქრე რომ დამავიყდებოდა
-არაფერი მითხარი და რა უნდ მეფიქრა.-ტუჩები დავბრიცე, შემდეგ კი გავიღიმე -ულამაზესი სიურპრიზია
-სიურპრიზი ეს არ არის... შვებულებაა ერთ თვიანი ჩვენ და ბავშვები წავალთ . დამღლელი ;წლის შემდეგ დასვენება არ გვაქწყენს , თაფლობის თვეც გამოგვივა,ბავშვებიც იტრაბახებენ- გაიცინა და ისევ მაკოცა. მაგიდასთან მივედით, სკამი გამოსწია და უნდა დავმჯდარიყავი როცა შევჩერდი და გაბრაზებულმა ავხედე
-მოიცადე ჩემს საჩუქარს არ ელოდები?
-არაფერი მითხარი ქალბატონო და ისევ შენ მიგიღებ საჩუქრის სახით- გაიცინა და მეც გამეღიმა. რა მაცინებს ისეთი რამ უნდა ვუთხრა შეიძლება სიხარულისგან რამე დაემართოს .ნუ მეც შოკი მივიღე ამ დილით როცა კლინიკაში ანალიზების პასუხი მივიღე და ჩემი ეჭვი გამართლდა. ახლაც შოკირებული ვარ და მგონია რომ რაღაც საოცარ სღაპარს ვხედავ და გაჟღერებისაც კი მეშინია- არ მეტყვი მარიამ? რა უნდა მაჩუქო?
-გაჩუქო რა ფაქტიურად შენ მაჩუქე, ისევ შენი შექმნილია და ისეთივე საჩუქარია ,უფრო მეტად ჩემთვისაა საჩუქარი რადგან მთელი ცხრა თვე ჩემს სხეულში იქნნება, მე შევიგრNძობ მის არსებობას ,თითოეულ მოძრაობას და ყველაზე დიიდ კავშირი მე მექნება ,მაგრამ ყველაზე დიდი საჩუქარია ღმერთის მიერ ნაბოძები ... იმედია შენი თვალები ექნება მაგ საჩუქარს და ჩემი ხასიათი.. კარგი ხო იმედია შენ დაგემსგავსება,,სულ სულ სულ ყველაფერით შენ
-შეუძლებელია...-რამდენიმე წამი არც კი სუნთავდა შემდეგ მუცელზე მეფერებოდა, მკოცნიდა, თანდათან „ლღვებოდა“ და ბოლოს ყვიროდა, იცინოდა მკოცნიდა და ლაპააკობდა იმდენ რამეს რომ ნახევარი ვერც კი გავიგე- ჩემი საოცრება ხარ ჩემო პატარავ როგორ გამახარე -თავბრუსხვევა მაწუხებს და თუ დამსვამ კარგი იქნება
-ახლავე .აპატიე უბრალოდ..კარგად ხარ?- ისე უცებ შეეცვაა გამომეტყველება ახლა რომ არ გამეცინა მოვკვდებოდი, კიდეც ვიკისკისე დიდხანს . რეაქცია არ ჰქონდა, მუცელზე მეფერებოდა და მკოცნიდა
-ნეტა გოგოა თუ ბიჭი ,გოგო თუ იქნება აშკარა მატრიარქატი წავა შენ ლიზიკო და კიდე ერთი გოგო ჩემი პრინცესა ... ბიჭი რო იყოს?
-იქნებ თორნიკე ვადროვოთ რამდენიმე თვე და გავიგოთ ...
-რამდენი თვის ხარ?
-სამი კვირისაა ჯერ ... სიმპტომებს არც დავაკვირდებოდი უბრალოდ ანალიზებს ხომ ვიკეთებ ხოლმე და ამ დილით რომ მითხრა ზაზა ექიმმა ცვლილებააო იმდენი რამე ვიფიქრე ლამის გული გამისკდა
-ჩემი საოცრება ,ჩემი ბედნიერება ხარ შენ- გულზე მიმიკრა და სახე დამიკოცნა. ისე ნაზად მეფერებოდა ჩავადნი ხელში ,თვალები მიმელულა და გატრუნული ვიჯექი მთელი ღამე. ვსაუბრობდით, გეგმებს ვაწყობდით .ბოლოს ბავშვები მოგვენატრა მაგრამ უკვე 12 საათი იყო და დიდი ხნის დაძინებულები იქნებოდნენ თორემ წამოვიყვანდით. მის მკლავებში მოქცეულს ჩამეძინა .
დილით ჩემი ურჩხულის სიმხურვალემ გამომაფხიზლა, ისე ვიყავი მასზე მოქცეული ლამის დავიწვი. თვალები გავახილე და დავინახე როგორ მიყურებდა. ვაკოცე და ისევ დავადე თავი მკერდზე
-ჩემო ფერია რას მიირთმევ ? რამე განსაკუთრებული ხო არ გინდა?
-არ მაქ არანაირი მოთხოვნილება განსაკუთრებულ კერძზე , არც ტოქსიკოზი მაქ, არც არაფერი მაწუხებს და მადროვე რა. დატკბი სიმშვიდით თორემ ხომ იცი არ დაგინდობ- ცხვირი ყელზე გავუხახუნე და ტუჩები მივაწებე -მიყვარხარ ჩემო ურჩხულო... ბავშვები მოვიყვანოთ რა შაბათია დღეს ვისვენებ და თქვენთან ერთად რამდენი ხანია არსად ვყოფილვარ. იმათაც დავურეკოთ რა ჩვენთან მოვიდნენ . ახალი ამბავი არ უნდა გავაგებინოთ?
-მოგვკლავენ .. რომ ვეტყვი გუშინ გავიგე და არ გითხარითთქო ,ისე ვიყავი სად მახსოვდა -თითებს ჩემს თმაში დაასრიალებდა და საერთოდ მიკარგავდა აზროვნების უნარს. მოვდუნდი და გავიტრუნე.
-ხომ იცი ასე რომ აკეთებ მეძინება - ლუღლუღით ვუთხარი და ლავიწზე ვაკოცე
-დაიძინე... ენერგია გჭირდება და დასვენება. დეკრეტულს როდის აიღებ?
-ჯერ ძალიან ადრეა
-როცა ისეთ გრაფიკით მუშაობ როგორიც შენ გაქ ადრე კი არაა უნდა იჩქარო. რამე ვირუსი რო შეგეყაროს ? გადაღლაზე აღარაფერს ვამბობ
-არაფერი არ დამემართება . მინის შუშაში ვერ დავჯდები ... დამშვიდდი
-ექიმთან როდის წავიდეთ? ან ვისთან ..მე ვერ ვერკვევი
-ორშაბათს მივიდეთ ... ბავშვებს მოიყვან?
-ჯერ ეძინებათ მაინც... მოგვიანებით წავალ .დაიძინე შენ- შუბლზე მაკოცა ,თითებს ხერხემალზე დაატარებდა და სასიამოვნო იმპულსებს აგზავნიდა. თავდათან დამიმძიმდა ქუთუთოები და ტკბილად ჩამეძნა.

ბავშვების თავდასხმით რომ დაიწყო საღამოს ყველამ იცოდა და მგონი გამაგიჟებენ ამ ცხრა თვეში ესენი ასე თუ გააგრძელებენ. ისე იქცეოდნენ თითქოს რაღაც დაავადება შემეყარა და უნდა მომფრთხილებოდნენ .
ექიმთან ვიზიტი იყო ორივესთვის ამაღელვებელი. გულისცემა შემისუსტდდა ბავშვის გულისცემის გაგებამდე შემდეგ დავინახე თორნიკეს გაბრწყინებული თვალები და თითები უფრო მოვუჭირე მის ხელს.
-მიყვარხართ ძალიან- შუბლზე მაკოცა და მონიტორს შეხედა რომელზეც ბევრს ვერაფერს გავარჩევდით ჯერ-ჯერობით.
ექიმის თქმით ყველაფერი ნორმაში იყო, რამდენიმე ვიტამინი დამინიშნა მოკლედ მითითებები მომცა და მომდევნო ვიზიტის დრო დაგვინიშნა.
...
ერთ თვეში იმდენად დამღალეს ქუთაისში გავიქეცი და იქ დედაჩემმა ამიკლო. დილიდან რომ დაიწყებდა იმდენ რამეს მაჭმევდა მგონი ისე გავსუქდები ვეღარასდროს დავიკლებ და ვიქნები ფუმფულა .
-გამარჯობაა - მისაღებში შევედით მე და თორნიკე. სადაც ჩემი რამდენიმე კლასელი იყო. ყველას მივესალმე ისე გამიხარდა მათი ნახვა ყველაფერი დამავიწყდა და გადავეშვი მოგონებების ზღვაში. საღამოს დავემშიდობე გოგონებს და ეზოში დავჯექით.
-დე ხილის წვენი გინდა?
-აღარ მინდა ელენე ხო დავლიე უკვე ორი ჭიქა
-თორნიკე უთხარი რამე თორემ გავგიჟდები. ფეხმძმე ქალმა ორჯერ მეტი უნდა მიირთვას ,მარტო შენ კი არ გჭირდება ენერგია ბავშვსაც უნდა გაუნაწილო . სუსტი თუ იქნები ბავშვიც არ იქნება ჯანმრთელი
-დედა ექიმი მე ვარ თუ შენ ... მგონი უკეთ ვიცი რა არის უკეთესი და რა არა გთხოოვ
-შენგან განსხვავებით მე ორი შვილი გავაჩინე
-კი გვეტყობა როგორი მაგრები ვართ
-თქვენ დედა გიჟები იყოთ მე რა შუაში ვარ ჯანმრთელები ხართ ორივე ,ღვთის წყალობით
-აუუ თორნიკე რამე უთხარი რაა - სასოწარკვეთილი ჩავეხუტე ქმარს და სახე მის ყელში ჩავრგე -რა სუნამოა? რამე ახალი იყიდე- უცებ მოვშორდი და სახე დავმანჭე, გულისრევის შეგრძნება დამეუფლა
-არა არაფერი ისევ იგივეა- მაისურის საყელო ცხვირთან მიიტანა- რა ხდება მარიამ?
-რა იგივე კარგი რა შენს სურნელზე ვგიჟდები ეგ კიდე ცუდად მხდის ფუუ
-ვაიმე დე ტოქსიკოზი ხო არ გეწყება
-არა რა ოღონდ ეგ არა გევედრები პატარავ არ მინდა რა ... ორი თვის ხარ ჯერ რა დროს შეწუხებაა. დედიკომ უნდა იმუშაოს და შენ თუ ჭკვიანად არ იქნები აბა როგორ?
-მართლა აპირებ მუშაობას? ვითომ სადმე დაცულ ადგილას მუშაობს პირდაპირ ავადმყოფებთან , იმდენი ვირუსია როგორ შეიძლება მართა .სულ გაგიჟდი შილო? ახლა უნდა მოუფრტხილდე ბავშვს და საკუთარ თავს ყველაზე მეტად, სად გაიქცევა ეგ შენი სამსახური გამაგებინე . შენ ალბათ რომ იმშობიარებ მეორე დღესვე მიუგდებ ბავშვს ძიძას და გაიქცევი იმ შენს ბავშვებთან . შვილო გამაგიჟებ შენ მე
-დედაა არავის არ მივუგდებ ბავშვს, ვერ ვხვდები რა გავაკეთო , კარგად ვარ, ყველაფერი წესრიგშია და რატომ უნდა დავჯდე უსაქმოდ სახლში. ასე ყოფნა რომ მდომოდა უკვე შიდი შვილი მეყოლებოდა 17 წლიდან მოყოლებულს . იმის ნაცვლად რომ მშიდად ვიყო უფრო მაბრაზებ
-ნეტა რა გაბრაზებს მართა?
-ისეთ თემებზე მესაუბრები რაზეც ვერ შევთანხმდებით. მე და თორნიკე მივხედავთ როგორმე მაგ ამბავს
-შენ თუ სამსახურშ გახვალ მე მაინც დამიტოვე ბავშვი
-არ დაბადებულა დედა ჯერ მაგაზე საუბარი ადრე ხომ არ არის. ჩემს შვილს კიდე თავად გავზრდი, იცი მგონი ჩემი დამოკიდებულება ამ საკითხთან დაკავშირებით და ტყუილად რაღატო მალაპარაკებ? აცივდა უკვე სახლში შევიდეთ . ანდრო და ნინო სად არიან ამდენ ხანს?
-ამ პატარა ბავშვს რატო დაატარებენ ამხელა გზაზე ის გამაგებინა არ მინდა მეტი არაფერი. ჩვენ ჩავიდოდით. ცოდო არაა ბავშვი?
-დედა მენატრებაო იკლავ თავს და მოჰყავთ
-მონატრებას დავეძებ? ბავშვს რო რამე დაემართოს
-ვაიმეე გავგიჟდები ახლა წავედი მე ჩემს ოთახში ვიქნები რომ მოვა ჩემი ბიჭი ჩამოვალ მერე
-მიბრძანდი ...
თორნიკე უკან მომყვებოდა და როგორც ყოველთვის ჯუჯღუნს აპირებდა
-არაფერი თქვა.. რა გავაკეთო ნერვებზე მოქმედებს
-ეგეტი ტიპია ნერვიულობს და რა გააკეთოს?
-ოჰ მოკლედ სიდედრისკენაა სულ ცოლი ვის აინტერესებს.-„გაბუტული“ ჩამოვეკიდე ყელზე და ვაკოცე - ჩემი ტკბილი... მითქვამს რომ ვგიჟდები შენს ტუჩებზე? -ქვედა ტუჩზე ვუკბინე და მერე ისევ ვაკოცე. თორნიკეს თვალები ჭინკებით აევსო. ხელი წელზე შემიცურა და კოცნა თავად გაახანგრძლივა . იცის როგორ გამაგიჟოს და იყენებს.
რამდენიმე საათში სახლში მარტო ანდრო და ნინუცა კი არ შემოვიდნენ მტელი სასტავით გაივსო. როგორც ყოველთვის მარტო არ მოძრაობენ. როგორც იქნა მშიდად ვიყავი, შემეშვა ყველა, ვიყავი მშვიდად და ვხალისობდი.
ასე მშვიდად გაგრძელდა მომდევნო ოთხი თვე. ნელ-ნელა გავიბერე , ჩემი პატარა თანდათან იზრდებოდა , უკე ხვანცალებდა , არ ასვენებდა დედიკოს , რომელიც იმდენს ესაუბრებოდა ბოლოს იყურსებოდა და ძლის საშუალება ჰქონდა. მამიკო იმდენს ეფერებოდა და ესაუბრებოდა, სულ იტრუნებოდა, ან ხელს ამოსწევდა ხოლმე ან ფეხ მოარტყამდა . ბავშვები ისეთი გახარებულები იყვნენ, ნახევრად ჩვენთან ეძინათ. ჩამეხუტებოდნენ და ათას კითხვას მაყრიდნენ, რომელზე პასუხის გასაცემად ფანტაზიას ვიშველიებდი და ათას რამეს ვიგონებდი.
ჩემი მაინც გავიტანე და ექვს თვემდე ვმუშაობდი . შემდეგ უბრალოდ იმდენად რთული მდგომარეობა იყო ,მართლა შემეშინდა ვისურუსების და შვებულება ავიღე. ნახევარი დღე მარტო ვიყავი, ბავშვები ბაღში იყვნენ, თორნიკესაც ხშირად უწევდა წასვლა.
დილიდან ვერ მოვისვენე, ბავშვები ბაღში გავუშვი, მეუღლე მოგვიანებით გავიდა, ვიღაცამ დაურეკა და სასწრაფოდ გავარდა. რამდენიმე საათი მარტო ვიყავი, ვიბუნჩულე ჩემთვის, მერე მომწყინდა და გადავწყვიტე თორნიკესთან წავსულიყავი. სალომეს მაინც დაველაპარაკებოდი თორნიკე თუ თათბირზე იქნებოდა. გაზაფხულის პირველი თვე იწურებოდა, მართალია ხშირად წვიმდა მაგრამ მაინც ყველაფერი ლამაზი იყო, თანდათან იღვძებდა ბუნება.
შენობაში შევბაჯბაჯდი, ლიფტში შევედი და მესამეზე ავედი. სალომე არ იყო ამიტომ პირდაპირ კაბინეტში შევედი და ადგილზე მივეყინე. ვიგრძენი როგორ გამომეცალა ძალა, მინდოდა თვალები დამეხუჭა და ყველაფერი გამქრალიყო. სუნთქვა შემეკრა , მინდოდა ჩამესუნთქა მაგრამ ვერ ვახერხებდი, საშინელი ტკივილი ვიგრძენი მუცლის არეში და მოალერსე წყვილს იდილეა დავურღვიე . იმდენად აშკარა იყო ქალბატონი თათულის კმაყოფილი მზერა მგონი ნანახიც დამავიწყდა და იქედან გაქცევაც გადავიფიქრე. სახელურზე ჩაჭიდული ხელი თმაზე გადავისვი და კაბინეტში შევედი. ჩემი მეუღლე ისე მიცქერდა მისი ყრების სურვილი ნაკლებად მქონდა, თორემ ეჭი მაქვს თავად მოვუბოდიშებ ,რის გამო არ ვიცი მაგრამ ფაქტია რომ ჩხუბს ვერ მოვახერხებ. აი ყველაზე ვერაგი არსებისკენ დავიძარი ,თანდათან ვაცნობიერებდი რამდენად ეშმაკი არსებაა ქალი ,რომელიც საწადელს ვერ აღწევს და ყველანაირი ხერხით იბრძვისიმის მისაღებად რაც არასდროს გახდება მისი . ყოველთვის მეგონა რომ მოღალატეს არც კი მოვუსმენიდ და იქვე გავწყვეტდდი ყველაფერს, დავასრულებ კიდეც უბრალოდ ამ ქალს იმ ბედნიერებას არ მივანიჭებ და ასე უბრალოდ არ გადავულოცავ ჩემს ქმარს ხელში.
-მარიამ ...
-გაჩუმდი !-ხელი ავუწიე გაჩუმების ნიშნად მეუღლეს და თათულის წინ დავდექი ,რომელმაც რამდენიმე წამში ისეთი საბრალო, შერცხვენილი ქალის სახე მოირგო ოსკარს გადავცემდი ამ როლისთვის ,მაგრამ არ მაქვს . რა სამწუხაროა
-მართა მაპატიე ... მე ჩვენ უბრალოდ ... ისე არ არის
-ვიცი რომ ისე არ არის ჩემო კარგო ... შეუძლებელია თავისი სურვილით მოვიდეს ჩემს შემდეგ შენთან კაცი რომელსაც მტელი ცხოვრება გვერდით ჰყავდი და ერთხელაც არ გამოუჩენია შენთან ყოფნის სურვილი. ალბათ იცოდა როგორი სულმდაბალი იყავი და საერთოდ არ ჰქონდა ინტერესი შენს მიმართ. მეცოდები იცი? ასეთი ქალი როგორიც შენ ხარ სულ იმახინჯებ იმის დაუფლების სურვილით ვინ არასდროს იქნება შენი. თუნდაც მოახერხო და დავშორდეთ, რომ მოატყუო კიდევ ათასჯერ და დაარწმუნო რომ ყველაზე თბილი, კეთილი და სათნო არსება ხარ . შენი მაინც არ იქნება რადგან არ უყვარხარ , რაც არ უნდა მოიფიქრო ბოლომდე ისეთ ადამიანს ვერ შეინარჩუნებ ვისაც გრძნობა არ აქვს შენს მიმართ. მხოლოდ ერთს მიაღწევ დაკარგავ ფუჭად წლებს და უამრავ ცოდვას დაიმატებ .გახსოვს ერთხელ მიტხარი ,რომ თორნიკეს შენზე უკეთ არავინ იცნობდა , რომ შენს გარდა არავინ იყო მისი ღირსი . მაშინ ვფიქრობდი რომ მართალი იყავი ,მაგრამ ახლა დარწმუნებული ვარ რომ შენნაირ სულმდაბალ , უთავმოყვარეო არსებას არავინ ეკუთვნის შეუძლებელია ვინმე იმსახურებდეს შენთან ყოფნას . ახლა კი თუ შეიძლება ისევე დატოვე ეს კაბინეტი როგორც მოხვედი და სამუდამოდ გაქრი ჩვენი ცხოვრებიდან
-უკვე ყელში ამოხვედი იცი? ხომ წახვედი მთელი ხუთი წელი ფეხზე დაიკიდე თორნიკე და წახვედი. არ გაინტერესებდა როგორ იყო რა უჭირდა . მერე უცებ ჩამოხვედი მოგინდა მასთან ყოფნა ეტყობა უკეთესი საყვარელი ვერ იშოვნე ან ვერავინ შეაბი და დაბრუნდი ... მამაჩემმაც შენს წისქვილზე დაასხა წყალი და ვერ მოვახერხე აქამდე დაბრუნება . რაც არ უნდა გააკეთო რამდენჯერაც არ უნდა დაქორწინდე და რამდენი ბავშვიც არ უნდა გააჩინო ყველაფერი ფუჭი იქნება და ბედნიერი ვერასდროს იქნები არ დავუშვებ ამას -როგორც იქნა გამოავლინა ნამდვილი სახე, მართალია თორნიკე რომ სწვდა მკლავში და მომაშორა უცებ მოლბა მაგრამ უკვე გვიანი იყო. თავის შეკავება ძალიან მიჭირდა, აღარ მესმოდა თორნიკეს სიტყვები, უბრალოდ ვიცი რომ ყვიროდა , არაფრის თქმას აცლიდა თათულის ბოლოს გააგდო. ყურები დამიგუბდა , თვალები მეწვოდა და ვიგრძენი როგორ ამევსო მლაშე სითხით, როგორ არ მინდოდა მეტირა, მაგრამ თავისთავად წამოვიდა თბილი სითხე ღაწვებზე და მალე მთელი სახე დაფარა. ძალა მეცლებოდა როცა ვიგრძენი ძლიერი ხელების მოხვევა. სხვა დროს გამიხარდებოდა, მაგრამ ახლა ყველაზე მეტად მისი შეხება მტკენდა . სამწუხაროდ ძალა არ მქონდა , ირგვლივ ყველაფერი დატრიალდა და წყვდიადმა დაისადგურა.
გონს პალატაში მოვედი , წვეთოვანი მედგა . წამლების სუნმა ცხვირი ამიწვა და სახე დავმანჭე. მარჯვენა ხელზე სიმძმეს ვგრძნობდი და დავხედე, მასზე მოხვეულ თორნიკეს რომელსაც სახეზეც კი ეტყობოდა ღელვა. სურვილი გამიჩნდა მომეშორებინა ,მაგრამ მისი ჩახუტების და არასდროს დათმობის სურვილმა მსძლია. ფრთხილად შევახე თითები სახეზე და ვიგრძენი როგორ გააჟრჟოლა. სწრაფად გაახილა თვალები , რომელიც მთლიანად ჩაწითლებული ჰქონდა
-მარიამ გაიღვიძე...- მეხამუშა მისი ხმის გაგება, ჩახველება დასჭირდა ხმის დასაბრუნებლად- როგორ ხარ?
-ბავშვი როგორაა?
-კარგადაა ...ყველაფერი რიგზეა ემოციური ფონის გამო დაკარგე გონება .მე ..-რაღაცის თქმას აპირებდა მაგრამ ექიმი შემოვიდა. მართლაც დავმშვიდდი ,არაფერი იყო საგანგაშო. სახლში გამოგვიშვა. გზაში საუბარს არ ვაპირებდი, ჩუმად ვისხედით მანქანაში, მხოლოდ მის მზერას ვგრძნობდი .
სახლში მშვიდად შევედი , წყალი დავისხი, პირი საშინლად მიშრებოდა და დივანზე დავჯექი. ის კი იდგა და მიყურებდა, იმდენად უემოციო გამომეტყველება მქონდა დარწმუნებული ვარ ვერ ხვდებოდა რის გაკეთებას ვაპირებდი
-მარიამ ... მე მართლა არ მიღალატია უფრო სწორად ვიცი რომ დაინახე როგორ მკოცნიდა მაგრამ გეფიცები ... აზრადაც არ გამივლია . შევცდი მასში ,მეგონა რომ შემეშვა და შეეგუა ჩვენს ერთად ყოფნას , არ ვიცოდი ასე თუ მოიქცეოდა. ვიცი ძნელია დამიჯერო... შენთვის ბევრჯერ მიღალატია მაშინ ადრე ,როცა არ ვიყავი გარკვეული ჩემს გრძნობებში ,მაგრამ ახლა გეფიცები შენს გარდა არავის შევხებივარ .მეორეხარისხოვანია ჩემთვის ყველა ქალი რადგან შენ ხარ ერთადერთი ვინც მთელი სულით და გულით მიყვარს, მთელს ჩემს არსებას მოიცავს და ახლა როცა ბავშვი უნდა გვეყოლოს გთხოვ ,გევედრები იმ ქალის გამო ნუ დამშორდები ...
-საქმე იმ ქალში კი არ არის ან რომელიმე ქალშ თორნიკე . საქმე შენშია , შენ იყავი ყოველთვის დამნაშავე . არ აქვს მნიშვნელობა მიღალატე თუ არა , მთავარი ისაა რომ ვერ დაიცავი ჩვენი ოჯახი, იმასაც კი ვერ მიხვდი რომ ის ქალი გეთამაშებოდა . ან იქნებ ხვდებოდი უბრალოდ არ გინდოდა მოშორება. ეჭვი არ მეპარება რომ გიყვარვარ,მაგრამ ასე უბრალოდ ვერ გაგრძელდება. როცა ჩემგან გსურს გვერდით დგომა, მოფრთხილება, ერთგულება შენც იგივე უნდა გააკეთო რომ ურთიერთობა მყარი იყოს თორემ მხოლოდ სიყვარული ვერ შეინარჩუნებს ისეთ რთულ ჯაჭვს როგორიც ოჯახია. საქმე მხოლოდ ღალატში არ არის, ვიღაცასთან დაწვე და ამით დასრულდეს ყველაფერი, რომ იფიქრო და სურვილი გაგიჩნდეს ეგაა ყველაზე ცუდი და მიუტევებელი, რადგან იქ სრულდება ყველაფერი , იმას ნიშნავს რომ სხვასთან ყოფნა გინდა, მე აღარ გაინტერესებ და მორცა. შემდეგ აზრი არ აქვს თავს შეიკავებ ერთხელ აკოცებ , სექს.. გექნებათ თუ უბრალოდ შორიდან დაიწვები მისი სურვილით . ვიცი რომ ახლა არაა მსგავსი სიტუაცია მაგრამ ოდესმე რომ მსგავსი რამ მოხდეს არც კი იფიქრო ბოდიშის მოხდა, ყვირილი, ტირილი და მუხლებში ჩავარდნა .უბრალოდ დამემშვიდობე და წადი. ... დრეისტვის ზედმეტი ემოცია მივიღე, რაც ბავშვისთვის სახიფათოა და იმედია იმას მაინც მოახერხებ რომ ის ქალი აღარასდროს გამოჩნდეს ჩვენს ცხოვრებაში.
საძინებელში ვიწექი და დაძინებას ვცდილობდი. ჩუმად შემოვიდა და გვერდით მომიწვა, ძალიან ნაზად მომხვია გამობერილ მუცელზე ხელი და ზურგიდან ამეკრო, სახე ჩემს თმებში ჩამალა და სურნელი ღრმად შეიგრძნო
-რატომ ვთმობთ ამდენ რამეს .. რატომ მირიგდები ასე მარტივად შენ ხომ გეზიზღება ეს ყველაფერი...
-ალქაჯს თავისი ურცხული უყვარს... შეყვარებული ქალი კი ზოგჯერ ,ცუდია მაგრამ უპრინციპო ხდება და უბრალოდ გულის კარნახს უსმენს. მერე რა რომ ჩემი გონება ეწინააღმდეგება ამას ,არ უნდა შენი სჯეროდეს, თუმცა მაინც სჯერა. არ უნდა შეგირიგდეს მაგრამ მაინც გირიგდება .თუმცა ყველეფერს თავისი ლიმიტი აქვს ამ ცხოვრებაში და თუ ხელი არ შეუწყვე დროის გახანგრძლივებას ყველაფერი ძალიან მალე დასრულდება .
-ვიცი რომ ჩვენი ცალ-ცალკე ყოფნა შეუძლებელია ასე რომ არასდროს დასრულდება ეგ დრო ... ურჩხულს სულ ეყვარება ალქაჯი და არასდროს გაუშვებს ,რადგამ მისი მსგავსი სხვა არ არის , მის მსგავსად სხვას ვერ შეიყვარებს ......

ძალიან გამიჭირდა ჩვეულ კალაპოტში დაბრუნება, მაინც ვღიზიანდებოდი თათულის გახსენებისას. თორნიკეს მას შემდეგ საეჭვიანოდაც კი არ მოუცია მიზეზი ,მაგრამ მაინც . ორმა თვემ ელვის სისწრაფით ჩაირბინა და უკვე ისე გაიზარდა ჩემი პატარა,რომლის სქესიც არ გავიგე განგებ,რომ მოძრაობა მიჭირს. მაისის ბოლო რიცხვები იწურებოდა, ჩემთან იყვნენ ყველანი, ჩემს პატარა ლაშიკოს ვეფერებოდი როდესაც ძლიერი ტკივილი ვიგრძენი., იმდენად რომ კივილი ვერ შეივიკავე. იმ წამიდან დაიწყო და შემდეგ ისე უცებ განვითარდა მოვლენები გონს ვერ მოვდიოდი, უბრალოდ ვცდილობდი ძალა მომეკრიბა და ჩემს პატარას დავხმარებოდი . თორნიკე მაინც შევიყვანე სამსობიარო ბლოკში და მგონი ათი წელი დავუმატე იმდენი ინერვიულა. ბედნიერება უსაზღვრო ხდება როდესაც პირველად გაიგებ მის ხმას , ვინც ამქვეყნად ყველაზე და ყველაფერზე მეტად გიყვარს, შენს ნაწილს დაინახავ და შეეხები, მის პატარა თითებს, აკოცებ და მის გულისფეთქვას გაიგებ. იქ სრულდება ყველაფერი, ყველა უმნიშვნელო ხდება , აღარ გაინტერესებს არაფერი მხოლოდ ის და სხვა არავინ. რაც არ უნდა მოხდეს ,ცხოვრებაშ ვინც არ უნდა დაკარგო, რამდენიც არ უნდა იბრძოლო მას ვერასდროს შეელევი, მის გამო ყველაფერს გააკეთებ ათასჯერ ძლიერი იქნები, შეუძლებელს შეძლებ , ენერგიის წყაროს თავად წარმოადგენს ,რომელიც უშრეტია .
ჩემი ვაჟკაცი ნამდვილი გიგანტია, მთლიანად მაცლის ენერგიას . იმდენად ვიღლები რომ აღარაფრის გაკეთება აღარ შემიძლია. მითუმეტეს თორნიკე აკეთებს ყველაფრს სახლში, ნუ დამხმარე ქალი გვყავს რომელიც ალაგბს,მაგრამ ბავშვებს ერისთავი უვლის. მეც მეხმარება რა თქმა უნდა. ხალხმრავლობა არ წყდება და ხელიდან ხელში გადადის ჩემი ფუმფულა ბათუ . ჯერ ვერ ვხვდები მე მგავს თუ თორნიკეს . მართალია ლიზიკო იძახის რომ თორნიკეს ასლია ,მაგრამ არ მჯერა ბოლომდე . უნდა დავრწმუნდე , ისე უნდა ვაღიარო რომ რაც უფრო იზრდება მით უფრო ემსგავსება ფოტოებზე გამოსახულ პატარა თორნიკეს,მართალია ვაჟბატონი ასეთი ფუმფულა არ იყო მაგრამ მაინც ჰგავს .
გამთენიისას ვაჭამე და გათიშულს დამეძინა. დილით კი ისევ ტირილის ხმამ გამომაფხიზლა, ვაჟბატონს შიოდა და მითათუნებდა მკერდზე ფუმფულა თითებს , ვერ მოახერხა პერანგის მოშორება და თანდათან უფრო ბრაზდებოა. ვის ჰქონდა იმედი რომ თორნიკეს არ დაემსგავსებოდა? თვალებს ზანტად ვახელ და ვუყუებ ორ ვაჟბატონს, გატყუებთ, საწოლი ორს უკავია თუმცა ქალბატონი ლიზიკო ჩემს ზურგს უკანაა მოცუცქნული, დაჩი კი თორნიკეს ზემოთაა მოქცეული და მშვიდად ძინავს . წუხელ ისე წვიმდა ერთდროულად შემოვარდნენ ბავშვები . ჩემს ბუთხუზას ხელი ჩავკიდე და მკერდზე მივიკარი , როგორც კი იხელთა საჭმელი მაშინვე გახალისდა, საოცარ ხმებს გამოსცემდა ,ქვემოდან მიყურებდა კმაყოფილი და ხელებს მითათუნებდა. ისე აფართხალებდა ფეხებს შემეშინდა ლიზიკოსთვის არ დაერტყა და ადგილი შევიცვალე. ქალბატონი ამჯერად მამიკოს მიეკრა , სამივეს მშვიდად ეძინა. ბართლომემაც იჯერა გულიშემდეგ ცხვირი გამიხახუნა მკერდზე ერთი გამიცინა და მალევე დაიძინა . ცოტა ხნით ვუყურებდი , ოდნავ მოზრდილ გიშრისფერ თმაზე ვეფერებოდი,ისეთი საოცარი სურნელი აქვს ვტკბები და ვთბები როცა ვკოცნი. ისევ საწოლში დავაბრუნე , ხელი მოხვიე და დავიძინე. უკვე მეორედ გიჟებმა გამაღვიძეს, სანამ არ გავახილე თვალები არ მოისვენეს, იმდენჯერ მაკოცეს, მანჯღრიეს და მეძახეს გავახილე თვალები აბა რა მექნა
-რა ხდება ყაჩარებო?- ხელი მოვხვი ორივეს და საწოლზე დავყარე- იცოდეთ ჩუმად-გავაფრთხილე მათი კისკისის ამბავი რომ ვიცოდი და ჩავკოცნე.
-ახლა დედიკოს ჯერი აღარ არის? მეუღლემ მოხვია ხელი და ურცხვად დამეკოცნა ტუჩებზე..კი მინდოდა გავბრაზებულიყავი ,ბავშვების თვალწინ რომ მაკოცა მაგრამ სად შემეძლო . როგორც იქნა შეწყვიტა და ტუჩის კუთხეს კბილები დაასო
-სანამ მოვლენ ის გიჟები და აგვაწიოკებენ , შევკრათ ბოლომდე ბარგი და წავიდეთ.გველოდება ელენე და ლაშა
-არავითარ შემთხვევაში- ყელზე მოვხვიე ხელი და ისევ ვაკოცე- ასე მარტივად ვერ ვნაყრდები ხომ იცი. ვაიმე შენ სად მიღოღავ ბიჭო- ჩემს ბიჭს უკვე გაუღვიძია ლიზიკოს ხელიდან დაუსხლტა და სადღაც მიხოხავდა, იმდენი იხვანცალა.
-ამათ მე მივხედავ , შენ ამ დათვის ბელს მიხედე ..თუმცა ბარგია ჩასალაგებელი მე მეზარება არც ვიცი რა დაგწირდება ასე რომ ბარგი შენ ჩაალაგე და ბავშვებს მე ივხედავ- ჩემი ბუთხუზა გამომართვა ჩაკოცნა გემრიელად იმის მიუხედავად რომ გავაფრთხილე ბავშვს შენი წვერი ლოყებს უწითლებსთქო . ლიზიკო და დაჩიც ჩამოყარა საწოლიდან და გაუშვა თავიანთი ოთახისკენ. ბათუ „კენგურუში“ ჩასვა და ასე მიხედა ყველაფერს, მე კი მშვიდად ჩავბარგდ. ყველას ნივთები ჩავალაგე და კი გავავსე სამი დიდი ჩემოდანი. შემდეგ ჩავიცვი, მომბეზრდა ტანტალი და ბავშვების ოთახშ გავედი. თორნიკეს ყველანი ხალიჩაზე ჰყავდა დასმული , თვითონ იწვა და ეს სამი ზემოდან ახტებოდა . ბათუმ თმები დააწიწკნა და წარბები შეკრა
-რას მიკეთებ მამა? ისედაც გამცვივდეს შეიძლება მალე და შენ ძალით მაცლი თმას შვილო?
-ისე ეუბნები ვითომ იგებს-დაციმ გაიცინა და ბავშვი მუხლებზე დაისვა - დაჩიი...თქვი დაჩიი
-ვაიმეე რა შეუგნებელი ხარ ... პატარა ჯერ რას იტყვის დაჩის აღუ იცის მარტო და დედას ისწავლის ან მამას
-ოჰ გენიოსო შენს სახელს რომ ასწავლიდი ხომ იყო კარგი
-ბავსვებო დავიშალოთ ახლა დროზე ეზოში ..მამიკო ჩანთებს ჩამოიტანს და წავიდეთ
-აუ ქუთეიში მივდივართ სიმონ?- დაჩიმ ისე საყვარლად თქვა ყველანი ვიცინოდით, ბათუმ რომ დაგვინახა მართალია ვერ გაიგო რატო ვიცინოდით მაგრამ აფართხალდა უცებ და გაიცინა .
ბავშვები მანქანაში ჩავსვი ღვედი შევუკარი, ჩემი თოჯინა თავის სავარძელში ჩავსვი , საწოვარა მივეცი და აცეცებდა შავ თვალებს . თორნიკემ როგორც იქნა ჩამოიტანა ბარგი და ჩადო საბარგულში.
-რა ჩააწყვე ამდენი ერთი თვით მივდივართ თუ უნდა ჩავესიძო .
-ბავშვებს არ სჭირდებათ ტანსაცმელი? რას წუწუნებ თუ ხელით უნდა ატარო
-კარგი ხო ... ჩხეიძემ დამირეკა გავედით ჩვენ უკვე თქვენთან აღარ მოვდივართ რატი წუწუნებ და გზაში გაერთობაო
-რაღას ვუცდით წავიდეთ ... ლამის შიდი თვეა არ ვყოფილვარ .
ბავშვებმა ბოლომდე ვერ გაძლეს და ჩეძინათ, მანამდე კი იმდენი იჭიკჭიკეს გავერთე. ბათუს ისედაც მშვიდად ეძინა ,არ აწუხებდა ამათი ხმაური უკვე ისე მიეჩვია. როგორც კი შევაბიჯე ეზოში , სხვანაირად ამიძგერდა გული, რა ვქნა მაინც ყველაზე მეტად ეს სახლი მიყვარს. ბავშვები მაშნვე გაიქცნენ. ყველანი იქ იყვნენ უკვე. ერეკლემ და ლიზიკომაც კი დაგვასწრეს. ბავშვი მაშინვე გამომსტაცეს ხელიდან
-მე კი არავინ მხვდება ყველა ბათუს კიტხულობს?
-შენ დედა რო გეფერებოდი არ გინდოდა და გვაცადე ახლა რას მეწუწუნები... ბებოს სიხარული რამხელა გაზრდილხარ ბე ამ ერთ თვეში.. ბოლოს რომ გნახე ბებიკო სულ სხვანაირი იყავი- ელენემ რომ აიყვანა ბავშვი ხელში აღარც გაუშვია . მერე დანარჩენებიც მიისვა გვერდით, ლიზიკოც გადაიბირა და ჩვენ მიგვიშვა საქმის საკეთებლად. აქამდე ხომ გემსახურეთ ახლა ამდენი შვილიშვი მყავს სადღა შემიძლიაო და შეგვატოვა ყველაფერი. ბიჭები ეზოში იყვნენ, ჩვენ კი სამზარეულოში ვფუსფუსებდით, სალომეც ჩვენთან ერთად იყო მაგრამ ხორცის სუნზე ისეთი რეაქცია ჰქონდა იმ წამსვე გავუშვით . დავღცით მე და ნინიკო
-არა რა ნიკუშას და გიგის ცოლი თუ არ შევართვევინეთ ცუდადაა საქმე . ქალბატონ სალოს ტოქსიკოზი აქვს ისეთი ჩხეიძეს გაამწარებს
-ძალიან კარგი მოუხდება მაგას ,თორნიკეს ხო უშლიდა ნერვებს როგორ დაგარბენინებს ყიფიანის ქალი ხომ ხედავო
-შენ კიდევ რარაც მაინც გინდებოდა, მე ხო არაფერი მინდოდა და ანდროს ამაზეც აბრაზებდა.. არ დაიწვას ეს ... გიგიიიიიიიიი
-აქ ვარ ქალბატონო- უცებ შემოვარდა ჟღენტი
-აჰა შამფურები და ხორცი დანარჩენი თქვენ მოაგვარეთ-მიაჩეჩა უცებ და სიტყვის თქმა არ აცადა
-შენს ქმარს ვერ დაუძახე? რომ წამოგორდა მინდორზე და არც ტოკდება. რა გაუკეთე ასეთი წელი აქ მოწყვეტილი კაცს
-იყიალე დიდხანს მარტო და ვერც გაიგებ მაგას - ნინიკომ ენა გამოუყო და ისევ გააბრაზა გიგი
-რას შემაწუხეთ ხალხო არ მინდა ეს ცოლი ვაა
-ისე ამბობს ვითომ რიგი უდგას გოგონების და ვერ ირჩევს... ვინ გამოგყვება შენ ჭკვიანი გოგონები არიან უკვე ვის მოატყუებ შენ - უცებ წავკბინე და ისე გამომხედა სიცილი ვერ შევიკავე ,არადა როგორ მინდოდა სერიოზული გამომეტყველების მიღება. სანამ მე გიგუნას ვაბრაზებდი პატარა ლაშიკო შემობაჯბაჯდა , პინგვინივით მძრაობდა, ახლახანს გაიარა და ისე საყვარლად დადის ინსტიქტურად მეცინება . ნინუცას აეტუზა და კაბაზე მოქაჩა ...ქვემოდან უყურებდა და უღიმოდა
-რაო დე გამოეპარე ბებოს? რა გინდა დე წყალი? ხოო?- ბავშვმა თავი დაუქნია და რაღაც ბგერები გამსოცა რომლის ახსნაც მთლად ბოლომდე არ შემიძლია , ყველა სხვადასხვას იძახის და რას გაიგებ. ნინუცამ დაალევინა წყალი და ისევ გაიყვანა . შემდეგ ლიზიკო მოგვიცუცქდა რომელსაც რა ტქმა უნდა შოკოლადი უნდოდა, ერთი რომ გამომტყუა მერე წარბი მაღლა აზიდა
-რა გინდა ლიზიკო?
-ერთი მე , დაჩის არ უნდა?
-აჰა ესენი და მორჩა - მუჭით ამოვიღე, მაისურის ბოლო ავუკეცე და ჩავუყარე- სად მიდიხარ კოცნა?
-ისედაც გაკოცებდი - გამიცინდა და ისე ტკბილად მაკოცა ჩამოვდნი
-ჩემი ტკბილი- უცებ მოვხვიე ხელი და ჩავკოცნე
.......
ყველანი მუხის ძირში ვისხედით. ისე როგორც მაშინ როცა პირველად შევხვდი თორნიკეს. ვუყურებდი მაგიდასთან შეკრებილებს, ბავშვები ირგვლივ დარბოდნენ, თამაშობდნენ, პატარები კი თავიანთ ოთახებში ეძინათ . უცებ მომეხვია ზურგიდან ჩემი ურჩხული და ყელში მაკოცა. უკვე კარგად შეზარხოშებული იყო, თითებს მუცელზე დაატარებდა და მკოცნიდა . სწრაფად შევბრუნდი მისკენ და ხელები ყელზე მოვხვიე, შავი სფეროები ჭინკებით ჰქონდა სავსე, ლოყაზე მომაკრა ცხელი ტუჩები და ბაგეებისკენ გადაინაცვლა
-შენს ურჩხულს უყვარხარ
-შენს ალქაჯს უფრო უყვარს თავისი ურჩხული ...უზომოდ უყვარს ...უსასრულობამდე , უსაზღვროდ, უკიდეგანოდ - ვჩურჩულებდი და მათრობელა ბაგეებს ვუკოცნიდი . შემდეგ თავის მკლავებში მომიქცია და თავზე მაკოცა .
ჩვენი ცხოვრება არ ყოფილა მშვიდი , ბევრჯერ ვიკამათეთ, ლამის დავხოცეთ ერთმანეთი . ორივე ამოვიფრქვეოდით მიძინებული ვულკანივით და შემდეგ ისევ ვმშვიდდებოდით. იყო ეჭვიანობა, კამათი ათას სისულელეზე მაგრამ შერიგება იყო ისეთი მაგარი , შეიძლება შინაგანად ძალიან გვინდოდა ჩხუბი და ათას მიზეზს ვპოულობდით. არცერთი დღე ყოფილა როცა პრობლემა გვქონდა და ერთად არ ვიყავით. ერთი შეხედვაც საკმარისი იყო და ვიცოდით ყველაფერი. სამ ბავშვს ვზრდიდით , რაოდენობის გაზრდის პერსპექტივით .მოკლედ ჩვენი საინტერესო, ენერგიული ცხოვრება არცერთ წესს არ ემორჩილებოდა . უბრალოდ შეუძლებელი იყო ურჩხულს და ალქაჯს ჩვეულებრივი ოჯახი გვქონოდა .


უღრმესი მადლობა ყველა ჩემს საყვარელ მკითხველს. თითოეული თქვენი კომენტარი ბევრს ნიშნავს ჩემთვის . მაპატიეთ თუ ვერ გავამართლე ბოლომდე თქვენი იმედები, ვიცი ცუდი გოგო ვარ ,ამდენხანს რომ ვიგვიანებდი და გაბრაზებდით . ალბათ არ უნდა დამეწყო ახალი ისტორია რადგან ვიცოდი რომ ვერ შევძლებდი ჩვეულ ფორმაში ყოფნას .
ველი შეფასებას და გემშვიდობებით მომდევნო ისროტიამდე . ძალიან, ძალიან მიყვარხარტ ყველანი



№1 სტუმარი Mariami

Vau ra magaria. saocreba xar..vgijdebi me shens istoriebze..

 


№2  offline წევრი kora

მარიამ, ოქროს გოგო ხარ შენ! უზომიდ თბილი და საოცარი ფანტაზიის ნიჭი გაქვს. დამატკბო ამ თავმა, ზუსტად ისე იყო ყველაფერი როგორსაც ველოდი, ზუსტად შენთვის დამახასიათებელი ❤️ მე პირადად სულაც არ მიგვრძვნია შენი დაგვიანება, რადგან ერთ თავშიც იმხელა ემოციას ვიღებ, რომ შეუძლებელია რქმდენიმე დღე არ გეყოს. ასე რომ მაგაზე ნუ დარდობ, მთავარია მალე დაბუნდე ახალი და ისევ, ჩემთვის და ბევრისთვის ასე გულშიჩამწვდომი და მხოლოდ შენთვის დამახასიათებელი სტილით ❤️❤️❤️ მართალია არ გიცნობ, მაგრამ შენი ისტორიებიდან ზუსტად წარმოვიდგენ როგორი თბილი საყვარელი და უუუზომოდ მეგობრული ხარ, რადგან შეუძლებელია ადამიანი ასე აღწერდეს სხვის მეგობრობას რომ ეს გრძნობა და ფასეულობა თვითონ მასშიც არ იყოს
--------------------
kira.G

 


№3  offline მოდერი sameone crazy girl

kora
მარიამ, ოქროს გოგო ხარ შენ! უზომიდ თბილი და საოცარი ფანტაზიის ნიჭი გაქვს. დამატკბო ამ თავმა, ზუსტად ისე იყო ყველაფერი როგორსაც ველოდი, ზუსტად შენთვის დამახასიათებელი ❤️ მე პირადად სულაც არ მიგვრძვნია შენი დაგვიანება, რადგან ერთ თავშიც იმხელა ემოციას ვიღებ, რომ შეუძლებელია რქმდენიმე დღე არ გეყოს. ასე რომ მაგაზე ნუ დარდობ, მთავარია მალე დაბუნდე ახალი და ისევ, ჩემთვის და ბევრისთვის ასე გულშიჩამწვდომი და მხოლოდ შენთვის დამახასიათებელი სტილით ❤️❤️❤️ მართალია არ გიცნობ, მაგრამ შენი ისტორიებიდან ზუსტად წარმოვიდგენ როგორი თბილი საყვარელი და უუუზომოდ მეგობრული ხარ, რადგან შეუძლებელია ადამიანი ასე აღწერდეს სხვის მეგობრობას რომ ეს გრძნობა და ფასეულობა თვითონ მასშიც არ იყოს

უღრმესი მადლობა wink უზომოდ მიხარია თუ მოვახერხე იმის გადმოცემა რაც მსურდა და ძალიან ცუდი არ გამოვიდა ,გადარბენაზე ვიყავი და ძალიან გამიჭირდა დაწერა feel

 


№4 სტუმარი avadmyofi

ვაიმე ეს რაიყოოოო რასაყვარელიხარ შენ ^_^ ყოჩაღ, ძალიან მომეწონა აი ასეთი თბილი ურთიერთობის წაკითხვა მიყვარს მე ^_^ ლიზიკოზე და დაჩიზე ვაბოდებ, ეს ბართლომეო რაუბედურებაა :დდდ მაგრამ მაინც მაგარია თორნიკე კიდევ ისეთი საყვარელი იყო ვოუუ :დ <3 მართა რაღაც საოცრება მოკლედ სასწაული ისტორია გამოგივიდა <3 :*

 


№5  offline წევრი თათულიTN

shen xar saswauli gogo da dzalian miyvarxar sheni istoriebiturt. dzalian kargi dasasruli iyo, magram guli damwyda rom damtavrda. :* geli axali istoriit, rogorc ki shedzleb gagvaxare :*

 


№6 სტუმარი kati

აუ რა მალე დამთავრდა, მინდოდა კიდევ გაგრძელებულიყო. ყოველი ისტორიის დამთავრებისას ხელმეორედ ვკითხულობ წინა ისტორიებს და ახლა თუ სადმე რომელიმე სიტყვა გამომრჩა წაუკითხავი, ახალი ისტორიის დადებამდე ისევ წავიკთხავ. მარიამის ისტორიების ფანი კი არა, გიჟი გავხდი. წარმატებები.

 


№7  offline მოდერი sameone crazy girl

თათულიTN
shen xar saswauli gogo da dzalian miyvarxar sheni istoriebiturt. dzalian kargi dasasruli iyo, magram guli damwyda rom damtavrda. :* geli axali istoriit, rogorc ki shedzleb gagvaxare :*

avadmyofi
ვაიმე ეს რაიყოოოო რასაყვარელიხარ შენ ^_^ ყოჩაღ, ძალიან მომეწონა აი ასეთი თბილი ურთიერთობის წაკითხვა მიყვარს მე ^_^ ლიზიკოზე და დაჩიზე ვაბოდებ, ეს ბართლომეო რაუბედურებაა :დდდ მაგრამ მაინც მაგარია თორნიკე კიდევ ისეთი საყვარელი იყო ვოუუ :დ <3 მართა რაღაც საოცრება მოკლედ სასწაული ისტორია გამოგივიდა <3 :*

მადლობა wink wink მეც გყვარბთ wink

 


№8  offline წევრი nuki-nuka

ძალიან, ძალიან მომეწონა. love
ყველა თავი იყო განსხვავებული და ყველა თავში იდო სხვადასხვა ემოცია. love
უმაგრესი გოგო ხარ და ველი მთელი გულით შენს შემდეგ ნამუშევარს love

 


№9 სტუმარი mtvaro svani

vaimeee ra magari iyo gavgijdi.ise gavtbi ra vici.zalian momecona

 


№10  offline წევრი მარიამისეული

Xom vambob, magari gogo xar!
Dzalian momewona. Arvici, shen istoriebs, dauglelad, gagimebuli saxit vkitxulob...
Imedebic msvenivrad gamimartle.
Xoda veli shemdeg istorias.
Mariam, magari gogo xar shen !

 


№11  offline აქტიური მკითხველი aanamaria

ვაიმე რა მაგარი იყო გავგიჟი საოცრად ნიჭიერი გოგო ხარ შენ love love

 


№12  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

იმაზე მეტად გადააჭარბე მოლოდინს ვიდრე მე ველოდი.. ისეთი მაგარი, ისეთი საოცარი, ისეთი სასიმოვნო იყო ისეთირო უბრალოდ ამის აღსაწერად სიტყვები არ არსებობს საუკეთესო უყო უნაკლო და საოცრება მართლაც რომ მშვენიერი, განსხვავებული და რაც მე ყველაზე ძალიან მიყვარს ისტორიებში,რომელიც ამ შენს ისტორიაში საკმაოდ იყო ეს იყო იუმორი მხიარულობა და გიჟი მეგობრების სასტავი love lol მართლაც ენით აუღწერელი სიამოვნება იყო ამ ისტორიის თითოეული თავის წაკითხვა feel ძალიან ბევრი ემოცია იყო და ეს უფრო მრავალფეროვანს ხდიდა ამ ყოველივეს.
მართალია ის რომ ხშირად აგვიანებდი მაგრამ ისეთი თავები იყო რომ ყველაფერს გავიწყებდა love
და დიდი სიამოვნებით წავიკთხავ შენს დაწერილლ კიდევ ერთ ისტორიას და დაგელოდები მომდევნო ისტორიამდე lol love

 


№13 სტუმარი avadmyofi

sameone crazy girl
თათულიTN
shen xar saswauli gogo da dzalian miyvarxar sheni istoriebiturt. dzalian kargi dasasruli iyo, magram guli damwyda rom damtavrda. :* geli axali istoriit, rogorc ki shedzleb gagvaxare :*

avadmyofi
ვაიმე ეს რაიყოოოო რასაყვარელიხარ შენ ^_^ ყოჩაღ, ძალიან მომეწონა აი ასეთი თბილი ურთიერთობის წაკითხვა მიყვარს მე ^_^ ლიზიკოზე და დაჩიზე ვაბოდებ, ეს ბართლომეო რაუბედურებაა :დდდ მაგრამ მაინც მაგარია თორნიკე კიდევ ისეთი საყვარელი იყო ვოუუ :დ <3 მართა რაღაც საოცრება მოკლედ სასწაული ისტორია გამოგივიდა <3 :*

მადლობა wink wink მეც გყვარბთ wink

^_^ ვამე <3

 


№14  offline წევრი მოლურჯო

კარგი დასასრული
ხომ იცი რომ არ მიყვარს
ერთ შენს ისტორიაში მაინც მექნება ნათქვამი
ჰოოო....
დასასრულიო
არ გამკვირვებია ველოდებოდი
დიდად სიყვარულის არ მჯერა
და არც იმის რომ ასეთი ოჯახი შეიძლება არსებობდეს
მაგრამ...
შენს გეგმებში არასდროს შედის ცუდად დამთავრება
სულ თუ ასე გაგრძელდა ცოტა მოსაბეზრებელი იქნება
მაგრამ მაინც
საოცრება ხარ
გელოდები ძალიან მალე
ახალი ისტორიით
ბევრად უკეთესით...
ამ ისტორიაში ჩანდა ყველაფერი რისი დანახვაც მინდოდა
სიყვარული
ვნება
ტკივილი
იმედგაცრუება
რასაც გთხოვდი ყველაფერი დამანახე
მადლობა შენ ამისთვის
კარგი გოგო ხარ
--------------------
მარიამი

 


№15  offline წევრი Pepper

iseti dasasruli iyo rogorc shegefereba :* <3
Saswauli istoria iyo <3

 


№16 სტუმარი marikuna

au rrakargi iyoo arc momabezrebeli da arc cudi dzalian kargi iyoo ❤️❤️❤️

 


№17  offline მოდერი sameone crazy girl

სევდიანი გიჟი
კარგი დასასრული
ხომ იცი რომ არ მიყვარს
ერთ შენს ისტორიაში მაინც მექნება ნათქვამი
ჰოოო....
დასასრულიო
არ გამკვირვებია ველოდებოდი
დიდად სიყვარულის არ მჯერა
და არც იმის რომ ასეთი ოჯახი შეიძლება არსებობდეს
მაგრამ...
შენს გეგმებში არასდროს შედის ცუდად დამთავრება
სულ თუ ასე გაგრძელდა ცოტა მოსაბეზრებელი იქნება
მაგრამ მაინც
საოცრება ხარ
გელოდები ძალიან მალე
ახალი ისტორიით
ბევრად უკეთესით...
ამ ისტორიაში ჩანდა ყველაფერი რისი დანახვაც მინდოდა
სიყვარული
ვნება
ტკივილი
იმედგაცრუება
რასაც გთხოვდი ყველაფერი დამანახე
მადლობა შენ ამისთვის
კარგი გოგო ხარ

მიხარია wink
როგორი მოსაბეზრებელიც არ უნდა იყოს უბრალოდ არ შემიძლია ცუდად დასრულება. რამდენჯერმე ვეცადე მაგრამ ისე გამიჭირდა მაინც კარგად დავასრულე . ვერასდროს დავწერ ალბათ ისტორიას რომელიც რეალური იქნება და შესაბამისად განვითარდება დასასრულიც.

 


№18 სტუმარი taso

წავიკითხე და კომენტარის დასაწერად დავბრუნდი. საოცრად კარგი დასასრული იყო <3 ზუსტად ამას ველოდი შენგან :* ყველა შენი ისტორია გამოირჩევა სითბოთი და სიყვარულით. პერსონაჟების სიუხვით და ცალკე მათი ისტორიებით. მოკლედ კარგი გოგო ხარ შენ. წარმატებები <3

დამავიწყდა მეთქვა საერთოდ არაა კარგი დასასრული ყველა ისტორიის მომაბეზრებელი. რეალურ ცხოვრებაშიც კმარა ნეგატივი. მომცონს მე შენი პოზიტივი <3

 


№19  offline წევრი p♥♥h ^^

Mgoni amatma su sxva rame waikitxes o_O
--------------------
ყოველ ადამიანში მზეა-აცალეთ, რომ ანათოს!

 


№20  offline წევრი Annlabel

mmmm super msuye dasasruli iyo

 


№21  offline წევრი malikuna

ყოველთვის ვგიჟდებოდი შენ ისტორიებზე, ესეც საოცარი იყო..ძალიან მსიამოვნებს კითხვა.. კარგი ხარ მარიამ, ყოჩაღ.. <3

 


№22  offline წევრი im a crazy girl

Ubralod emociebis gareshe ver waikitxav am istorias sul gimilit vkitxulobdi titqmis kvela tavs umagresi istoria umagresi avtorit<3

 


№23 სტუმარი salo salo

Saocari fantazia gaq vafsheyvelaze magarimotxrobis vafsheyvelaze magari avtorixar <3 argicnob magram vgijdebishenze am motxrobebidanac sheidzleba ragaceebis sheswavla adamianze <3 uzomod magari xar <3 arc dzaan welav movlenebs mosabezreblad da arcamokleb <3 unakloa y elaferi <3 sityvebi zedmetia <3

 


№24  offline აქტიური მკითხველი uchveulo

dzaan dzaan dzaan dzaan magarii iyooo saocrebaa vaime ra kargebi da sayvarlebi arian mec gavtbi <3 imedia axali istoriit male dagvibrundebii

 


№25  offline მოდერი zia-maria

ეხლა წავიკითხე ერთიანად და დასასრულმა საოცარი შეგრძნება დამიტოვა.ძალიან,ძალიან,ძალიან კარგი იყო.

 


№26  offline წევრი FunnyGirl

უზომოდ მაგარი გოგოხარ აი სასწაული და ვგიჟდები შენზე

 


№27  offline წევრი eto-elene

ძალიან მაგარი გოგო ხარ ძან მაგრად წერ ძალიან მაგარი იყო :)

 


№28 სტუმარი etiko

saocari istoriaa vgijdebi chemi usayvarlesi wyvilia tornike da mariami mec minda eseti kai bichi roca dro iqneba :D :D upro magari iqneboda samive bavshvi mariams gaechina <3 dzalian miyvarxar saocari istoriebi gaqvs <3 <3 guli damwyda ro damtavra ise miyvarda es istoria magram sauketeso wyvilis sauketeso istoriaa dasasruli iyo <3 <3 :*

 


№29 სტუმარი stumari77

საოცარია, ძალიან მომწონს ყველა შენი ისტორია, იმდენად თბილი და პოზიტიურია. ეს ყველაფერი შენი ბუნებიდან გამომდინარეობს. რაც შეეხება დასასრულს, ერთ კომენტარში წავიკითხე , თითქოს ასეთი დასასრული მოსაბეზრებელია. არ დაიჯერო, ცხოვრება იმდენად რთული და ზოგჯერ სასტიკია.... ასეთი თბილი ისტორიები კი გულს მითბობენ, ასეთი მომწონხარ . წარმატებები , წარმატებები...

 


№30  offline წევრი masu

Velodebi axal istorias <3 magari iko <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent