შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გრძნობების სახლი...(თავი 12)


28-03-2017, 15:43
ავტორი თუკა
ნანახია 5 354

– ესეიგი.. იქნება უფრო კარგად ამიხსნა, რაც შეეძლო მშვიდად მითხრა მამაჩემმა და თვალებში ჩამხედა...
– რას გადაეკიდე ახლა. გასაგებად თქვა რომ დათოსთან გადადის საცხოვრებლად. რა არის ამაში ცუდი?
– ის არის რომ, რადგან ერთხელ იყო გათხოვილი, ეს იმას არ ნიშნავს რომ შეუძლია ასე ადგეს და სხვაგან გადავიდეს საცხოვრებლად...
– მამა, მისმინე. მე პატარა არ ვარ..და ეგ მიცვლის რამეს რომ ერთხელ ვიყავი გათხოვილი.. ლაშას მერე ვერასოდეს ვიფიქრებდი რომ , გამოჩნდებოდა ჩემს ცხოვრებაშ ადამიანი, ვინც ასე შეძლებდა ჩემს გაბედნიერებას. მასთნ მშვიდად ვარ. ვენდობი და მჯერა ვისი. ვიცი რომ დამიცავს და იზრუნებს ნიტაზეც...
– ნიტაც უნდა წაიყვანო?– თვალებში ცრემლი ჩაუდგა და მის ფეხებტან მოტამაშე ბავშვი კალტაში ჩაისვა..
– შენ გონი ნიტას დარდი გაქვს არა? არა თავიდან აქ დაგიტოვებ რამოდენიმე დღე, როცა მორიგე ვიქნები მოგიყვან ხოლმე. სხვა დროს როცა შენ გაგიხარდება მაშნ მოდი და ნახე, ან წამოიყვანე და გყავდეს. ჩემო მამიკო,ასე მგონია ახლა პირველად მათხოვებ, მაშინ არ გინერიულია ასე...
– მაშინაც ვნერვიულობდი, მაგრამ მაშინ ნიტა არ იყო.. ახლა ვერ წარმოიდგენია მის გარეშე ..
– დამიჯერე ნიტასაც ძალიან გაუჭირდება უთქვენოდ. აქვე ახლოს ვიქნებით. როცა შენს ლამაზ გულს გაუხარდება მაშინ მოდი..
კიდევ დიდხანს ისაუბრებდა მამაჩეი ნიტაზე და მის მიართ იმ სიყვარულზე რაც ასე ჰქონდა გამჯდრი, მაგრამ ოთახში თათოსთან და ქეთოსთან ერთად შემოსული დათოს დანახვაზე მაშინვე გაჩმდა და ფეხზე წამოდგა...
ვუყურებდი და ვგრძნობდი, რომ ეს ბიჭი ნამდვილად ის იყო, ვისთვისაც ღირდა გამერისკა ცხოვრება... ვისთვისაც არ ვიყავი უბრალოდ გასართობი ქალი, როგორც ამას აქამდე მაჩვენებდა ცხოვრების გზაზე გადაღობილი ყოველი მამაკაცი, მიუხედავდ იმისა რო უკვე ვიყავი დედა, მაინც ვუვარდი ისე როგორც უნდა ვყვარებოდი....
მისკენ სახეგაბადრული წავედი და მთელი ძალით შემოვხვიე ხელები... ის გავიტრუნე როგორც ნიტა იტრუნებოდა ხოლმე ჩემს იხუტებაზე..ძლიერი მკავები ვიგრძენი წელზე და თავზე ცხელი ტუჩები...
– რატომ არ მითხარი რომ მოდიოდი? – ისე ვუთხარი არ მოვშორებივარ..
– თათოს ვუთხარი ჩვენი ამბავი და წამომიყვანა, არ ვაპირებდი...
– იქნებ გაუშვა ხელი დათოს და დავსხდეთ და ისე ვილაპარაკოთ ? – თათოს სიცილმა გონს მომიყვანა და მისკენ გავიხედე... ასე ბოლოს როდის გნახე არ ახსოვს გეფიცები.. ისეთი ბედნიერი სახე გაქვს ანა, მეც ბედნიერი ვარ.. მინდა სულ ეს ციცია ვარსკვლავები გენთოს თვალებში...
– შენ კი არა მეც არ ვიცი ბოლოს როდის ვიყავი ასე კარგად თამრჩიკ – ღიმილით გავეპასუხე და სტუმრებს ადგილი მოვუცალე..
ისე ამაყად და დამაჯერებლად საუბრობდა მააჩემთან, თლილ თითებს შიგდაშიგ იყენებდა ასახსნელად.. მალულად აპარებდა თბილ მზერას და ვგრძნობდი როგორ უნდოდა ჩემთან მოხუტება.
– ჩვენ ერთად გადავწყვიტეთ ცხოვრება ბატონო გელა – ააყად გამოუცხადა მააჩემს და მის პასუხს დინჯად დაელოდა.. იმედი მაქვს წინააღმდეგნი არ იქნებით არც თქვენ და არც მანანა დეიდა, მე მინდა რომ იცოდეთ ჩემი დამოკიდებულობის შესახებ. ანა ჩემს ცხოვრებაში რიგითი ქალი არაა, მინდა რომ ჩემი ცოლი და ჩემი შვილების დედა იყო. იუხედავად იმისა რომ ერთი შვილი გვყავს მინდა ბევრი დედმამიშვილი ყავდეს ნიტას. მე არავინ მყავს. გარდა ჩემი ძმაკაცებისა.. და ვიცი ეს რა საშინელებაა...
– შენ, ასე თამამად ამბობ რომ შეგიძლია ნიტას შვენი შვილი უწოდო?–დაეჭვებულმა შეხედა მამაჩემმა და ჩაი ფრთხილად მოსვა
– ველოდი ამ კითხვას. დიახ შემიძლია თამამად ვუწოდო ჩემი შვილი. ნიტა ჯერ ორი წლისაა, მე შემიძლია მას მამობა გავუწიო და ის სითბო ვაჩვენო რაც ლაშამ ვერ აჩვენა.. მივიჩვევ. მეყვარება და მასაც შევუყვარდები ზუსტად ვიცი.
– ისე დამაჯერებლად საუბრობ შვილო, წაროუდგენელია არ დავიჯერო...
– მე მხოლოდ ერთი რამ მაწუხებს– სიტყვით გამოვიდა დედაჩემი და ნიტას დახედა.. ბავშვებს სხვადასხვა გვარი ექნებათ. არ მმწონს ეს, იქნებ..
– რა სისულლეს ამბობ დედა? მეტჯერ ა გაიფიქრო ეგ, არამც თუ თქვა. ნიტა ლაშას შვილია და ის მუდამ მამამისის გვარზე იქნება. როცა გაიზრდება ავუხსნით და ვეტყვით.
– მე არანაირი პრეტენზია არ გამაჩნია ამასთან დაკავშრებით, საოცარი აზრები მაშინვე უკუაგდო დედაჩემა და გამიღიმა...– უბრალოდ ვიფიქრე ასე უკეთესი იქნებოდა...
– ასე ჯობია მანანა დეიდა, ნიტა ლაშას ნაწილია..ამას ვერავინ წაართმევს მას. ის ლაშას შვილია მისი სისხლი და ხორცი..
– ამ თეაზე საუბარი არც კი ღირს, უმალ მხარი ამიბა თათომ და დათოს თვალი ჩაუკრა...
იმ საღამოს მხოლოდ პირველადი მოხმარების ნივთები წავიღე,ახლადშეძენილ სახლში, საძინებელში ჯერ კიდევ გაოგნებული ვიჯექი და ვერ ვხვდებოდი ეს რა იყო რაც ხდებოდა ჩემს თავს, ეს ყველაფერი კარგი იყო თუ ცუდი.. ის რომ მე ლაშა სხვაზე გავცვალე ეს რა თამაშ იყო, ბედის თუ ცხოვრების.. გარემობამ შემიქმნა ეს სიტუაცია თუ მე თვითონ მინდოდა გვერდით დასაყრდენი მყოლოდა..
არადა არასოდეს მიფიქრია. სხვა ამაკცზე, სხვას თუ შევეხებოდი და ჩემად ვიგულებდი, ვერასოდეს წარმოვდგებდი.... სიკვდილის წინ ლაშამ მხოლოდ ის მითხრა ბედნიერი იყავიო... მხლოდ ახლა გავიაზრე რისი თქმა უნდოდა. აი რა იყო ბედნერება.. ის რომ გყავდა ვიღაც ვინც გიცავდა და ვინც შენზე ზრუნავდა....
კარში შეოსულ დათოს ამღვრეული თვალებით ავხედე და შეძლებისაგადვარად გავუღიმე..კალტაზე აქმდე დალადებული აისურები საწოლზე გადავაწყე და ფეხზე წამოვდექი...
მისი ძლიერი მკლავები მაშინვე ვიგრძენი წელზე.. მთელი ძალით მიმიკრა ზედ და დადუდა. არაფრის თქმა არ უნდოდა. უნდოდა დაეკერებონა მასაც რომ მე მასთან ვიყავი... რომ მისი მერქვა და არ ვპირებდი არსად წასვლას...
– ბიჭები ამოვლენ,–ძლივს გავიგონე მისი ნათქვამი და ისე დავეთანხე თავი არ გამიწევია... რამეს მოამზადებ? – მხოლოდ ახლა მივხვდი რომ ძმაკაცებზე საუბრობდა..
– რა თქმა უნდა. რა გინდა რომ გავაკეთო? – მაშინვე მოვირგე ცოლის როლი და გავუღიმე.. პიცა და ცეზარი? არა, მგონი არ გეყოფათ.. სამსახურებდან მოვლენ ეშიებათ.. წავალ და მოვიფიქრებ რაიმეს...– კარებისაკენ წავედი რომ დამიჭირა და მომატრიალა..
– როგორ მიყვარხარ, რომ იცოდე ანა.. ასე როგორ გამაგიჟე არ ვიცი.. მიყვარხარ და სულ არ მადარდებს არავინ და არაფერი....
– წამოდი. ჩემთან სამზარეულოში და ვისაუბროთ... – ხელკავი გამოვდე და ძალით წავათრიე სამზარეულომდე...
სანამ კარტოფილს ვთლიდი , დათოს დავაება მივეცი ხორცი დაეჭრა, გამიზნულად მაგიჟებდა და ცდილობდა ჩემთის არ დაეჯერებინა..
– მისმინე, მოდი ეს ხუმრობა იქეთ იყოს და საუბარი მინდოდა შენთან.. დედაშენზე და იმ ამბავზე..
– ეს საკითხი არ განიხილება– მაშნვე მითხრა და დანა დაფაზე დადო..
– დათო არ არსებობს საკითხი ჩვენს შორის რომელსაც ვერ განვიხილავთ, არ მინდა ასე... მინდა ყველა საკითხი განვიხილოთ, პრობლემა მოვაგვაროთ.
– მესმის მაგრამ...
– არანაირი მაგრამ. ის დედაშენია.. რაც არ უნდა იყოს. მესმის რომ არ ღირდა ამ ყველაფრის გამო ასეთ ამბის ატეხვა მაგრა ეს ხომ მამიდაშენმა დაიწყო... იქნებ მართლა ღირებული იყო ის ლარნაკი, და მართლა ნიტმ გატეხა...
– ახლა იმათ გასამართლებლად ნიტას გადააბრალე ანაა? როგორ ფიქრობ იმ სიმაღლიდან როგორ გადმოაგდებდა ერთი ციდა ბავშვი.. მამაჩეი არასოდეს იტყუება,მან გატეხა და ამიტომ იყო ასე ბედნიერი, ეგონა ხუმრობაში გაატარებდა. მარამ არ ვიცი ნინო რა გააგიჟა, ასეთი არსოდეს მინახავს.. უამრავი ლარნაკი თუ რაცაა ის დაიმტვრევია ბავშობაში...
– მე მესის.. ნიტა მათი ნაწილი არაა, არც მე ვეხატები გულზე ამიტო...
– რაც იყო იყო...
– არა დათო, ასე არ შეიძლება. ის დედაშენია, რატომ არ მისმენ... დედა ყოველთის პატიობს შვილს ყველანაირ შეცდომას. ხშირად როცა სამყარო ზურგს გაქცევს და არავის სჭირდები დედააა ის ერთადერთი რომელიც კალთაში ჩაიდებს შენს თავს და თაზე გეფერება და გიხსნის რომ ყველაფერი დროებითია რომ უარესიც ხდება ცხოვრებაში და არ უნდა დანებდე...
– დედაჩემს მსგავსი არასოდეს გაუკეთებია... მისგან ერთი კოცნა არ მახსოვს ანა..
– ზოგიერთ ადაიანს არ შეუძლია ასე სითბოს გამოხატვა, თუცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ არ უყვარხარ და შენზე გული არ შესტკივა..
– მოდი ამაზე არ ვილაპარაკოთ რა. უბრალოდ დედაჩეს მეტი დრო უნდა ეტყობა რომ რაღაცეებს შეეჩვიოს და სულ ესაა..სულ მინდოდა ეგ გაეგო, შეეგნო, მაგრამ ამას ვერანაირად ვერ ივაღწიე ანა.. დღეს შენ ხარ პრობლემა, ხვალ სხვა ვინმე და რამე იქნება.. დედა სულ ასე იო.. როგორ გგონია მამაჩემი რატომაა მოსკოვში ძირითადად? ქალბატონო თინას პრეტენზიებმა აიძულა წასულიყო..
– მე , მესმის დათო შენ გაცდის და ემოციის, შენი პრობლემების მაგრამ..
– გპირდები რომ მოვაგვარებთ ყველაფერს, მოდი ახლა დრო არ დავკარგოთ და სადილს მიხედე კარგი? მალე მოვლენ და იცოდე ლევნი აუტანელია როდესაც მშიერია..
– კარგი. ვეცდები სწრაფად გავაკეთო ყველაფერი. მაშნ შენ მაღაზიაში წადი და დანარჩენი საჭირო რაღაცეებიც ამოიტანე– პატარა ბავშვივით დავარიგე დათო და მაღაზიაში ჩავუშვი..
**

შვიდზე უკვე საავადმყოფოში ვიყავი. მორიგეობა მიწევდა. თუცა სულაც არ მიჭირდა. მას მერე რაც დათო მყავდა ყველაფერი ლამაზად მეჩვენებოდა, ღამის გატეხვაც კი.. მთელი ღამე წიგნის კითხვაში გავატარე...გატენიისას აინც წამიღო ძილმა... ის იყო დივანზე მივწექი რომ სირბილით შემოვიდა შორენა და საოპერაციოში გავიქეცი...
სამი საათის განმავლობაში გაკეთებდითოპერაციას... დაცლილი და განადგურებული გამოვედი საოპერაციოდან.. არანაირი გრძნობა არ გამაჩნდა, არც დაღლის და არც უძილობის. მხოლოდ ერთი განცდა მქონდა დარჩენილი რომელსაც მძაფრად აღვიქვამდი ტკივილის.. მთელს სხეულს მიწამლავდა, ეს სიტყვა სხეულში როგორც შხამი ისე მქონდა მოდებული...
კაბინეტში შევედი თუ არა ერთიანად წამსკდა ტირილი.. უკნტროლოდ ვტიროდი, გამწარებული ვურტყავდი მუშტებს მაგიდას და ცხოვრებაზე გაავეულს შემეძო ყველაფრის განადგურეა.
ეს პირველი შემთხვევა იყო, როდსაც ადამიანი ხელიდან გამეცალა.. ეს პირველად მოხდა ჩემს ცხოვრებაში რომ ვიღაცას ვერ ვუშველე...
– შენი ბრალი არააა – კაბინეტში შემოსულმა შორენამ მაშინვე მითხრ და დივანზე ძალით დამსვა.
– არ მჯერა რომ გარდაიცვალა შორე, ვერ ვუშველე...
– მისმინე ანა, ის უკვე განწირული იყო... დარტყმის დროს ძალიან მძიმედ დაშავდა, ფაქტიურად ტვინი არც უმუშავებდა, ვეცადეთ მაგრამ..
– ის სულ პატარა იყო შორენა, ათი წლის, განა რა დააშავა ასეთი? რა ცოდვა ჩაიდინა რომ ასე გაწირა უფალმა?
– არა ანანო, ცოდვა რა შუაშა, ალბათ ღერთსაც უნდა ანგელოზები თავისთან. რამოდენიმე მეტრზე გადააგდო მანქანამ დარტყმის დროს , მიკვირს აქამდე ცოცხალი რომ ოიყვანეს..
– მხოლოდ გული უძგერდა, როგორ მინდოდა მისი გადარჩენა შორენა, რა ვუთხრა დედამისს, როგორ ვუთხრა რომ აღარ ჰყავს შვილი. რომ გარდაიცვალა.. ღმერთო როგორ მტკივააა ეს ტკივილი–– გამწარებული ვბღაოდი და ამაოდ ცდილობდა შორენა ჩემს დამშვიდებას.
დილით ფერდაკარგული მივედი სახლში... დედაჩემს თვალები გაუფართოვდა.. გონზე მოსვლა მაცადა. ყავა დამისხა და ჩემს წინ დაჯდა.. ვერაფრით ხვდებოდა რა შეუძლება ყოფილიყო ჩემი ცუდად ყოფნის მიზეზი....
მაგრად შემოვხვდიე ხელებიი ნიტას და თავზე ვაკოცე... გული შემეკუმშაა ტკივილისაგან. ერთიანად იფეთქა ჩემში ემოციამ და ტირილი წასკდა..
მივხვდი რომ თვალებში შიში ჩაუდგა დედაჩეს.. ჩემს ტირილზე ნიტაც იწყებდა ტირილს.. თავი ხელში ავიყვანე და რაც შემეძო გულზე მივიკარი ნიტა..
– რა ხდება? დათოს ეკამათე? – ანა ნუ მაშინებ – ერთმანეთს აყრიდა კითხვებს დედაჩემი და ჩემი პასუხების მოლოდინშ სული ელეოდა..
– არა , დედა არა. საშნელი ღამე მქონდა. საშინელი ცოტაა იმ ტკივილის გმოსახატავად რაც მტკივა.. ვერ წარმოიდგენ, ხელებში ჩამაკვდა, არადა როგორ ვეცადე რომ გადმერჩინა... ათი წლის იყო.... ჩემმა სიტყვებმა რომ მისი შვილი ვერ გადარჩა დედამისიც მოკლა, ცოცხლად დამარხა. წარმოიდგინე როგორ იქნება ახლა.. როგორ მტკივა ეს ყველაფერი, ვერ გადავარჩინე. პირველად ვერ გადავარჩინე და თანაც ბავშვი....
– ანანო, შენ ექიმი ხარ. ესშენი მოვალეობააა, რას ვიზამთ შვილო, ცხოვრება ასეთია, ბოროტია, ულმობელია. ამას მე და შენ კი არა ვერავინ ვერ შეცვლის ხომ იცი...
– ვიცი მაგრამ, ლაშას მერე , ეს ისეთი მტკივნეული იყო დედა.. მაშინ მეგონა რომ არასოდეს , მეტი აღარავინ სიკვდილს არ ვნახავდი მაგრამ ერთიანად გაცოცხლდა ჩემში ყველა სურათი. ფილმის კადრებივით დაიწყეს სირბილი ჩემს გონებაში, ისევ სისხლიანი მქონდა ხელები.. ისევ ვტიროდი დედა...
– კარგი. ყავა დალიე. ბავშვი შეაშინე, შეხედე რა სახე აქვს. ცოდოა მიეფერეე. მიუწექი წადი და დამშვიდდებ შენც და ნიტაც. წუხელ მთელი ღამე გეძებდა...
– ჩემი პაწია, დღეს წავიყვან და დედასთან იქნება სულ..
– სულ? კი მაგამ ანა...
– დედა დამშვიდდი, შენ როცა მოგინდება მაშინ წმოიყვანე.. მინდა რომ დათოს შევაჩვიო, მანამდე სანამ ნიტა გაიზრდება დიდი დროა. მინდა რომ ..
– მესმის, არაფერზე გსაყვედურობ... მისმინე ანანო, იქნება ჯობდეს დალისაც უთხრა, იცოდეს რომ მარტო არა ხარ ..
– ვეტყვი დედა. საღამოს დავურეკავ და ვეტყვი..– ძლივს ამოვღერღე და ნიტასთან ერთად საძინებელში გავედი..



№1  offline მოდერი bibo

ჩემი გემრიელი ხარ თუკჩო heart_eyes kissing_heart ტკბილი თბილი მურაბა ვჰგიჟები ვაფრენ მე შენზე სიტყვებზე და ემოციებზე მეტი ხარ გემრიელო ალუბალო heart_eyes kissing_heart მაგიჟებ ჭკუიდან გადაგყავარ უფ სასწაულზე მეტი ხარ პაწაწოვ heart_eyes kissing_heart რამდენ სევდას და ტკივილს იტევს ანა მინდა ბედნიერი იყოს და დათოდა ნიტასთან ერთად ანათებდე heart_eyes დათო კიდე ადამიანი პიროვნება ვაჟკაცი უბრალოდ კაცური კააცია ეგ ყოპილა რაც ყოფილა heart_eyes kissing_heart იმედია ლევანის დედა არ გაგიჟდება რო თხოვდება მეორედ არ აუშვებს ფრთებს და კიდე არ გამწარებენ ამ საწყალ გოგოს disappointed expressionless თინა და ნინო კიდე თხა ჭაკი ჯუა არიან ეგ ვირები გადავაბამ და ვისვრი მტკვარში ორივეს joy joy ვგლაზა ვჩიქნუ ორივეს იმ ფოი ფოი დედაბერებს დაბლოკვა არ ეცოდინებათ ეგ უნდ ამაგათ joy joy საოცრება ხარ სასწაული ვაშლ ატამო ალუბალო ჩემო გემრიელო საოცარო ადამიანო heart_eyes kissing_heart

 


№2  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

ძალიან მომწონს. საიამოვნო წსაკიტხია.
შინაარსი და სიუჯეტიც გადასარევია.
მოლლედ მიყვარს უბრალოდ ეს ისტორია.
მოუთბენლად ველი შემდეგს!!!!!
აბა შენ იცი

 


№3  offline აქტიური მკითხველი ნიტა♡♡

ეხლა წავიკითხე ყველა თავი ერთად როგორც ყოველთვის საოცრად კარგიი ხარ წერ ისე სასწაულად და სასიამოვნოდ.სიტყვებიც კი მეცოტავება ❤

 


№4  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

ზალიან ძალიან მაგარი იყო როგორც ყოველტვის ველოდები ახალ თავს სულმოუტმენალდდ :*

 


№5  offline აქტიური მკითხველი terooo

რატომ მტკივა ასე ძალიან მე ეს ტკივილი,,,
როცა ექიმი უძლურია,
მძულს ფრაზა
ვწუხვარ ის დაიღუპა

 


№6  offline აქტიური მკითხველი terooo

ადამიანები ხომ რკინის ემოციებით ვართ დახუნძლული

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent