შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ მოვკლათ ახალგაზრდა პრეზიდენტი 18+ (13)


3-04-2017, 23:34
ავტორი ენ ჯეინი
ნანახია 2 323

როგორ მოვკლათ ახალგაზრდა პრეზიდენტი 18+ (13)

ნინა

იმ დღის მსგავსი კოშმარი მადლობა ღმერთს, აღარაფერი განმეორებულა ჩვენს ცხოვრებაში. საავადმყოფოდან დაგვირეკეს, რომ ავარიაში მოყვნენ ლილე, ლეო და გიორგი. მომენტი იყო, როცა მთელმა განვლილმა ცხოვრებამ წამში თვალწინ ჩამიარა და ამ ცხოვრების მთავარ ეტაპებზე არც ჩემი ყოფილი ქმრები და არც დემნა არ იყო. იყო მხოლოდ ლილე... თავისი მზისფერი თმით, ქვესკნელისფერი თვალებით, რომელიც სიცოცხლის სიხარულს მგვრიდა და ლაღი, ბავშვური ღიმილით, რამე თავისთვის საოცნებო ბრენდის ტანსაცმლის შეძენის შემდეგ, რომ დასთამაშებდა ხოლმე სახეზე.
- ღმერთო - დავიყვირე ხმამაღლა. ნინია ცოტა დავაფრთხე, დემნას სულ არ ესმოდა ჩემი ხმა, ისიც თავის შეგრძნებებს მოეცვა და წამიერად ისე მოვწყდით სამყაროს, თითქოს არც არაასოდეს ვყოფილიყავით ცოცხლები.
- გადარჩნენ? - მეკითხებოდა სახეალეწილი.
- ჰოო - ვთქვი ჩუმად, თუმცა ამ სიჩუმეში რამდენი ენით გამოუთმელი კივილი ჩავატიე, არ მახსოვს. ნინია მარტო დავტოვეთ. ალბათ, მაშინ ყველაზე გაუაზრებელი საქციელი იყო თბილისის სახლში ბავშვის მარტო დატოვება.ერთხელ თქვა ჩვენი რეაქციებით შეშინებულმა, რომ წადით, მე დავწვები, დავიძნებო და ისე უსიტყვოდ გავვარდით სახლიდან, იმისი თქმაც დაგვავიწყდა, რომ გაზს არ მიეკაროს, ასანთი არ აანთოს, სიგარეტი არ მოწიოს, თუმცა, რომც მოეწია ოთხი წლის ბავშვს, მაგაზეც არაფერს ვეტყოდით იმ წამებში.
მანქანაში ვისხედით მე და დემნა. მხოლოდ იმის თქმა გავბედე, ცოტა ნელა ატარე მეთქი. ასეთი განერვიულებული არასდროს მინახავს. აქ მივხვდი, რომ ექსტრემალურ სიტუაციებში მხოლოდ ჩემზე არ ვფიქრობდი. ჩემი ღია ხორბლისფერთმიანი და ლოყებჩაჩხვლეტილი ბიჭი იმ წამებში ძალიან ცუდი სანახავი იყო. ისე ნერვიულობდა, ვიფიქრე, ჯანდაბას ყველაფერი! ოღონდ ამას გულის შეტევა არ დაემართოს მეთქი. შემდეგ კი ლილე გამახსენდა. ოღონდ ეცოცხლა და რას არ მივცემდი. მთელს სამყაროს ამოვატრიალებდი, ყველაფერს გავუძლებდი, ბარის ბოლო ადგილას მჯდარი ორი წითური კიდევ ერთხელ, რომ მენახა, როგორ შესციცინებდნენ ერთმანეთს თვალებში. იღიმოდნენ, იცინოდნენ, კოცნიდნენ და თითქოს ამაზე დიდი ბედნიერება ჯერ არ ენახათ. მართალიცაა, აქამდე არც ერთი ყოფილა შეყვარებული და ღმერთს ვევედრებოდი, ჯერ ნუ დამსჯიდა ცხოვრების ცოდვების გამო. ან მე დავესაჯე, რადგან ლილე და ლეო მხოლოდ ახლა ტკბებოდნენ ნამდვილი სიყვარულით, აქამდე არც ერთს არ გამოეცადა ამ გრძნობის სიძლიერე საკუთარ თავზე. დემნას მუხზე ნელა გავაცურე ხელი. მინდოდა გახსენებოდა, რომ მე ჯერ კიდევ აქ ვარ, მის გვერდით და ასე იქნებოდა, რაც არ უნდა მომხდარიყო.
საავადმყოფოში თავქუდმოგლეჯილები შევვარდით. პირველივე შემხვედრ ექიმს ორივემ კითხვები დავაყარეთ. საქმის კურსში ცოტა ნაკლებად იყო, თუმცა ის თქვა, რომ ორივე ცოცხლები არიანო.
- გიორგი - აღმოხდა დემნას. მხოლოდ ახლა გაგვახსენდა ლეოს ძმა. ალბათ რა ეგოიზმია, როცა მარტო იმაზე ფიქრობ, ვინც გიყვარს. სხვა ყველაფერი გავიწყდება ამ სამყაროში. მთავარი ექიმიც მოვიდა ამ დროს და როცა გაიგო, ვისი მეგობრებიც ვიყავით, დანანებით გააქნია თავი.
- გიორგი ვერ გადარჩა - თქვა დამძიმებული ხმით. მანქანის ფანჯრიდან გადავარდნილა და ასფალტზე ისე მძიმედ დაურტყამს თავი, ადგილზევე გარდაიცვალა. ლეო და ლილე კი ღვედმა გადაარჩინათ. ცრემლიანი თვალებით ვაკოცე იმ წამს დემნას. ამხელა ტრაგედიის შემდეგ, იმას გაიაზრებს ხოლმე ადამიანი, რაც ყველაზე ფასეულია ამ სამყაროში. ისევ ის წყეული ბარი მახსენდება. ისევ ვზივართ ჩვენ ოთხნი და რაღაცაზე ვიცინით, ნინია მახსენდება, რომელსაც დემნას მსგავსად ეჩხვლიტება ხოლმე ლოყები ღიმილისას.....


დემნა

- ნინასთან თუ მიდიხარ, მეც წამოვალ - მითხრა ნინიამ დაჟინებით, როცა შემატყო, რომ ზედმეტად ვემზადებოდი გარეთ გასასვლელათ.
- შენ მერე ნახავ - შევეცადე ძალიან არ დამეწყვიტა მისთვის გული.
- ეხლა მინდა - გულზე ხელები დაიკრიფა და ზუსტად ისე ასწია მარჯვენა წარბი, როგორც ნინა აკეთებდა ხოლმე, როცა უკმაყოფილო იყო. მის წინ ჩავიკუზე, ხელები პატარა მხრებზე მოვხვიე და ჩავეხუტე.
- გპირდები, რომ ნინას ნახავ, ოღონდ დღეს არა - ყელში ვაკოცე. ისე მიყვარდა, როგორც საყვარელი ქალის მუცლიდან გაჩენილი ბავშვი ეყვარებოდა მოსიყვარულე ქმარს. მნიშნელობა არ ჰქონია ჩემთვის, ვისი ბიოლოგიური შვილი იყო. ყოველთვის, როცა ვხედავდი, მასში ნინას მზერას, ნინას თვისებებს ვაწყდებოდი და ეს საკმარისზე მეტი აღმოჩნდა იმის საფიქრალად, რომ დედამისი ჩემი საყვარელი ქალი, ნინა იყო...
ვერ ვიტყვი, მის სანახავად როგორ მივედი. არ მახსოვს. მხოლოდ ის მახსოვს, რომ რესტორნის ერთ-ერთ მაგიდასთან ქალი იჯდა ლამაზი, ზურგამოღებული კაბით. ამ ზურგს ვკოცნიდი ხოლმე ყოველ დღე, ყოველ წამს. მასთან შეხების თითოეული დეტალი ზუსტად მახსოვს. მახოვს როგორი არომატი ჰქონდა, ნესტოებში, რომ მეღვენთებოდა მისი სიტკბო და გაყინულ სხეულს არაამქვეყნიური მხურვალებით მივსებდა. რატომ მოვიდა ჩემზე ადრე მეთქი, გავიფიქრე და ისე შემოტრიალდა, თითქოს ჩემს აზრებს კითხულობსო. დაჟინებული, გამჭოლი მზერა მესროლა. აი ისეთი, როგორიც ნინიას გადასდო.
- გამარჯობა - თქვა ღიმილით და წამოდგა. არ ვიცოდი, უნდა გადამეკოცნა თუ არა. ან თუ გადავკოცნიდი, ის არ ვიცოდი, როგორ გავუძლებდი მის სიახლოვეს, თან სიახლოვეს, რომელსაც სრულად ვერ შევიგრძნობდი, რადგან ნინა ჩემი უკვე აღარ იყო.
- მოხდა რამე? - ვკითხე და თვალები ავარიდე. ზედმეტად ლამაზი იყო. მე კი ზედმეტად სუსტი მის წინაშე.
- სალაპარაკო მაქვს - ჩამოჯდა, სკამზე მიმითითა, დაჯექიო და ასეც მოვიქეცი. - შენი საყვარელი ღვინო შევუკვეთე. თუ, რა თქმა უნდა, ჯერ კიდევ გიყვარს - ცინიკურად გამიღიმა. არაუშავს, იმ წამს დანა რომც ჩაერტყა ჩემთვის მკერდში, მაგასაც ავიტანდი.
- კი, მიყვარს - ჭიქას შევხედე, ჩამოსხმული იყო უკვე სასმელი. ნინას ჭიქას კი წითელი პომადის კვალი ეტყობოდა. გამეღიმა, პატარა ლოთი მყავსთქო- ვიფიქრე. მერე მივხვდი, ღიმილი უადგილო იყო, ისევ ნინას მივაპყარი თვალები - რა მოდა? - ვკითხე „დაიზმენებულმა“.
- ნინიაზე უნდა გელაპრაკო - პირდაპირ მაჯახა. უკვე მივხვდი, რაშიც იყო საქმე. ღვინის ჭიქა მაღლა ავწიე.
- შენ გაგიმარჯოს ნინა - წარმოვთქვი ოდნავ ხმამაღლა და ერთი ამოსუნთქვით დავლიე.
- მშვენივრად ხვდები, რაც მინდა - ტონი გაამკაცრა, მარჯვენა წარბი ასწია. ჯანდაბა, ჰაერი აღარ მყოფნიდა. ჰალსტუხი მოვიშვი. დედამისია, აბა რა არის. ნუთუ მათი დაშორების უფლება მქონდა? ოფიციანტმა ისევ შეგვივსო ჭიქები.
- რატომ არ გძულვარ? - ვკითხე გულახდილად. პასუხის მოსმენამდე კიდევ ერთი ჭიქა დავლიე. მეტყობოდა, როგორც ვნერვიულობდი, თუმცა სულ ფეხებზე მეკიდა. ხუთი თითივით მიცნობდა. სულაც სახეგაბადრული, რომ ვმჯდარიყავი, მაინც შეამჩნევდა ჩემს სისუსტეს.
- შენ არ იცი, როგორ მძულხარ - ფეხზე წამოდგა და მომიახლოვდა. ჩანთიდან რაღაც ქაღალდს იღებდა. წინ დამიდო. მის სურნელს ახლა ყველაზე მძაფრად ვგრძნობდი, მაგრამ თავი საშინლად მემღვრეოდა. ჰაერი არ მყოფნიდა, ჰალსტუხს კი ისევ ჯიუტად ვაწვალებდი, თითქოს მაგის ბრალი ყოფილიყო.
- მე მიყვარხარ - ამოვღერღე ჩუმად. არ ვიცი, როგორ გამომიფრინდა ეს სიტყვები პირიდან, მაგრამ არ მინდოდა. თავისით მოხდა. შეგრძნება დამეუფლა, თითქოს ამის თქმის უკანასკნელი შანსი მომეცა და უნდა გამომეყენებიდა როგორც შემეძლო, რაც შეიძლებოდა სწრფად.
- მე მძულხარ - მიპასუხა - მაგრამ თუ ხელს მოაწერ, ერთხელ კიდევ მეყვარები - გაეღიმა ეშმაკურად. თუმცა ცინიზმისა და სიეშმაკის ნაზავი უფრო იყო ეს ღიმილი... ვაღმერთებდი ამ ცინიზმს, რომელიც საოცარი სექსუალურობით ავსებდა. საკუთარ სიცოცხლესაც კი დავთმობდი მისი ერთი წვეთი სიყვარული მაინც, რომ დამებრუნებინა... ისევ ძველებური კითხვა მიტრიალებდა თავში: „ნეტავ რატომ დასტამაშებდა თვალებში ასეთი ეშმაკები?“
- რას აპირებ ნინა? - და ხმამაღლა ამოვთქვი სიტყვები.
- შენი აზრით, რას უნდა ვაპირებდე.
- რაღაც საშნელებას. - ვუპასუხე გულახდილად.
- ჰო, გამახსენდა. შენ ხომ ვერ იტან საშინელ ადამიანებს - ისევ ირონიულად გამიცინა. საწერი კალამი ქაღალდზე დადო. თავბრუ ისე მეხვეოდა, თითქოს მთელი ბოთლი არაყი დამელია. ძლივს ძლივობით წამოვდექი და მზერა გავუსწორე.
- რა ჩამიყარე დასალევში? - ვკითხე სერიოზულად.
- საწამლავი... გკლავ - მიპასუხა მტკიცედ. - და მინდა, რომ შენი სიკვდილის შემდეგ, ნინია მე დამრჩეს.
- ნინიასაც ასე ენდომებოდა - გამეცინა და ქაღალდს დავხედე. საკუთარ ყურებს არ ვუჯერებდი. ნუთუ მართლა მკლავს? მკლავს? თავბრუსხვევისა და უჰაერობის პარალელურად ისე მეცინებოდა, ჩემი თავის მიკვირდა.
- რა გაცინებს - გაბრაზდა ნინა.
- ჩემი მოკვლა შეძელი? - ვკითხე მხიარულად.
- შენს ადგილას, უკანასკნელ სიტყვებს შევარჩევდი.
- უკანასკნელი სიტყვები - ჩავიჩურჩულე. სადაცაა, დავვარდებოდი, მაგრამ ეგეც ფეხებზე მეკიდა. მთავარია, რომ გულისრევის შეგრძნება ცოტა დამეოკებინა. არც ისეთი კარგია, როცა ცხოვრების უკანასკნელ წუთებში საყვარელ ქალს არწყევ. არა! ასეთ რამეს ვერ წარმოვიდგენდი. ხელი წელზე წავატანე, შემოვხვიე ისე, რომ არ გამიძალიანდა. ჯანდაბა! ნუთუ მართლა მკლავს? თვითონ არ დაულევია ღვინო. მოიცა, მართლა საწამლავი ჩაყარა.... გარშემო მიმოვიხედე. ოფიციანტიც არსად ჩანდა, რესტორანში ჩვენს გარდა არავინ იყო.
- შეგაშეინე პატარა ბიჭო? - თმაზე მომეფერა და ტუჩზე ვნებიანად იკბინა. ნელ-ნელა ვრწმუნდებოდი, რომ მართლა სასიკვდილო განაჩენი გამომიტანა საყვარელმა ქალმა. ჯანდაბა! ახლაც ძველებურად მიყვარს.
- შენ იცი, ჩემი უკანასკნელი სიტყვები
- ის, რომ გიყვარვარ?
- ჰო - თავი დავუქნიე.
- ამაზე აქამდე უნდა გეფიქრა.
- შენ მკვლელი არ ხარ ნინა - გამეღიმა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი Mariammmo

რამდენი ხანი უნდა ველოდოთო ეხლა მომდევნო თავს? :(
არადა ეხლა იწყება ყველაფერი :(
მომენატრნენ <3

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

მაპატიეთ ბავშვებო. თქვენ არ იცით, მე როგორ მენატრებიან ხოლმე ჩემივე პერსონაჟები, მაგრამ იმისთვის, რომ როცა მომინდება მაშინ ვწერო, ეხლა ცოტა დრო და ენერგია უნდა გავცე heart_eyes heart_eyes

 


№3  offline წევრი tamuna.s

ამდენი ხნით აგვიანებ და თან ასეთ პატარა თავებს დებ angry

 


№4  offline წევრი Indigo

მოსაკლავი ხარ, მარა რა ვქნა რო ვერ გიმეტებ? joy joy joy joy joy joy
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 


№5  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

M-A-R-I
მოსაკლავი ხარ, მარა რა ვქნა რო ვერ გიმეტებ? joy joy joy joy joy joy

მაინც გიყვარვარ მაინც :დდდ

Margaritha Loki
მეგონა "დემნა ფორ ბალენსიაგას" იტყოდა ბოლოს :დდ პატარა თავი იყო ,მაგრამ ძააააალიან კარგი სისთა❤❤❤❤❤

ვაყვირებ ერთხელ იქნება :დდდ სექსის დროს ვაყვირებ მაგას :დდდ

 


№6  offline აქტიური მკითხველი La-Na

იმედია მართლა არ მოკლა და რაღაცას უჩალიჩებს მარტო.არ დაგვეკარგო რა
--------------------
ლანა

 


№7  offline წევრი Cavello

Chemi cxovreba istoriaa ❤️

 


№8  offline წევრი Indigo

ენ ჯეინი
M-A-R-I
მოსაკლავი ხარ, მარა რა ვქნა რო ვერ გიმეტებ? joy joy joy joy joy joy

მაინც გიყვარვარ მაინც :დდდ

Margaritha Loki
მეგონა "დემნა ფორ ბალენსიაგას" იტყოდა ბოლოს :დდ პატარა თავი იყო ,მაგრამ ძააააალიან კარგი სისთა❤❤❤❤❤

ვაყვირებ ერთხელ იქნება :დდდ სექსის დროს ვაყვირებ მაგას :დდდ


და ეგ მაგიჟებს მეც ზუსტად თან შენც როგორ იყენებ ჩემ უზომო სიყვარულს შენდამი... ნწ, ნწ, ნწ, ნწ... cry cry cry cry disappointed_relieved
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 


№9  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

M-A-R-I
ენ ჯეინი
M-A-R-I
მოსაკლავი ხარ, მარა რა ვქნა რო ვერ გიმეტებ? joy joy joy joy joy joy

მაინც გიყვარვარ მაინც :დდდ

Margaritha Loki
მეგონა "დემნა ფორ ბალენსიაგას" იტყოდა ბოლოს :დდ პატარა თავი იყო ,მაგრამ ძააააალიან კარგი სისთა❤❤❤❤❤

ვაყვირებ ერთხელ იქნება :დდდ სექსის დროს ვაყვირებ მაგას :დდდ


და ეგ მაგიჟებს მეც ზუსტად თან შენც როგორ იყენებ ჩემ უზომო სიყვარულს შენდამი... ნწ, ნწ, ნწ, ნწ... cry cry cry cry disappointed_relieved

დავდე, დავდე. აღარ გიყენებ :დდდ

 


№10  offline წევრი Indigo

ენ ჯეინი
M-A-R-I
ენ ჯეინი
M-A-R-I
მოსაკლავი ხარ, მარა რა ვქნა რო ვერ გიმეტებ? joy joy joy joy joy joy

მაინც გიყვარვარ მაინც :დდდ

Margaritha Loki
მეგონა "დემნა ფორ ბალენსიაგას" იტყოდა ბოლოს :დდ პატარა თავი იყო ,მაგრამ ძააააალიან კარგი სისთა❤❤❤❤❤

ვაყვირებ ერთხელ იქნება :დდდ სექსის დროს ვაყვირებ მაგას :დდდ


და ეგ მაგიჟებს მეც ზუსტად თან შენც როგორ იყენებ ჩემ უზომო სიყვარულს შენდამი... ნწ, ნწ, ნწ, ნწ... cry cry cry cry disappointed_relieved

დავდე, დავდე. აღარ გიყენებ :დდდ

ისევ მიყენებ ხო? არა რა შენი გამოსწორება არ იქნება. ხო ხარ ღირსი აგისრულო დანაპირები და გადაგჩეხო სადაც გადაუხვიე. rage rage rage rage rage
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent