შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ავალიანი (თავი 17)


27-06-2017, 02:46
ავტორი Everything
ნანახია 2 587

ავალიანი (თავი 17)

თავი 17.
გამოფიტული, მომჩვარული სხეული ძლივს აითრია უკვე კარგად დაღამებულზე.
ერთიანად გამოსჩალვოდა პირი და ორგანიზმი. უსკდებოდა თავი და სხეული, მაგრამ ეს იმ ტკივილთან ოდნავადაც ვერ მივიდოდა რასაც მისი სული განიცდიდა , სული რომელსაც მოუშორებელი ჭირივით მიკვროდა დანაშაულისა და საკუთარი თავის ზიზღისს გრძნობა.ლასლასით მივიდა ფანჯარამდე და ბუნებას გადახედა , ეს ის მომენტი იყო როცა უკვე მშვიდ გარემოსაც არ შეეძლო შველა.
ამდენი წლის ნამარხი, იქ სადღაც კუთხეში ძლივს მიყუჟული გრძნობა ისევ აფეთქდა... აფეთქდა და კიდევ უფრო დაამძიმა გოგონა. იყო კი მიყუჟული?! რავიცი...რავიცი
უნებურად გადმოსცვივდა მშრალი ცრემლები ნაზ კანზე. ეშინოდა ,ეშინოდა იმის რომ ნიკოლოზი ისევე უარყოფდა როგორც მან გააკეთა ერთ დროს.
ეშინოდა იმის, რომ ასმაგად ეტკინებოდა.
ეშინოდა იმის ,რომ ახალაიას უკვე ეპოვნა გულის სწორი და ის ერთდროს დიადი გრძნობა , ახლა სხვას ეკუთვნოდა.
ეშინოდა ყველაფრის, ყველა ვარიანტსა და აზრს უშვებდა, ფიქრობდა, ეძებდა და ხვდებოდა რომ საშინლად რისკავდა....
იცოდა, იქ გულის იმ პატარა კუნჭულში იცოდა, ყველაფერს გადაიტანდა მაგრამ ნიკოლოზის სიძულვილით სავსე თავლებს ვერა...
მოთქვამდა მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
უნდა გაერისკა თუ კი უნდოდა ამ ქვეყნიდან ყველაში და ყველაფერში ბოლომდე გარკვეული წასულიყო .
#
გაქვავებული, არაფრის მომცემი სახე მიეღო ისევ , მაშინ როცა მთელს სხეულში შურისძიების წყურვილით სევდითა და ტკივილით გაჯერებული სისხლი დასდიოდა....ზედმეტად დიდი გამოცდილება ჰქონდა იმისთვის რომ არ გამოსვლოდა, ურეაქციობა და უგულობა.
რობოტი ბრუნდებოდა, ადამიანი არაადამიანის სახეს იღებდა, ისეთის მხოლოდ საქმეზე რომ იფიქრებდა ისეთის გრძნობა რომ არ შერჩებოდა.
მაშინ ჰყავდა არსება რომელიც ჩიხიდან გამოიყვანდა და გამოიყვანა კიდეც ,მაგრამ ახლა? ახლა როცა თვითონ იმ პიროვნებამ ჰკრა ხელი კლდის პირას მდგომს.
ახლა რა იქნებოდა ვიღა უშველიდა?
ეტყობა ეს იყო მისი ბოლო- რობოტად ქცეული, უგრძნობი არსება.
#
წუხდნენ ბიჭები ხვდებოდნენ ვერავერი რომ ვეღარ იქნებოდა ისე, ტკიოდათ მეგობრის გადაწყვეტილება მაგრამ იცოდნენ სიტყვას ვერ ეტყოდნენ , ან რა უნდა ეთქვათ?იყო კი რაიმე სათქმელი?
იმ ღამესვე, ბარგი ჩაალაგა და თბილისში დაბრუნდა. არავინ მიუკარებია კვირამდე , სახლში იყო და უბრალოდ სვამდა... სხვა არაფერი... სვამდა მაგრამ დაეფიცება ერთი წვეთი ალკოჰოლიც კი ვერ იგრძნო მისმა სისხლმა.
მერე? მერე თაია ჩამოვიდა, მისთვის თიკო/თალიკო ბავშვობიდან რომ ასე ეძახდა, რატომ? თავისი დის გაბუტული სახის ყურება რომ უყვარდა იმიტომ.
მოვალეობის მოხდის მიზნით ივახშმა მშობლებთან ერთად და საკმაოდ გვიან გავიდა სახლიდან, მანქანაში ჯდებოდა თაიას ხმა რომ მოესმა.
-ნიკოლოზ...-როგორც ყოველთვის მშვიდი ხმა ჰქონდა უმცროს ახალაიას.
ავტომანქანის გაღებულ კარს ხელი უშვა მამაკაცმა და ოდნავ გულ გამთბარი მიუბრუნდა დას.
-რა მოხდა თაია?-თვალები გაკვირვებისგან ჭყიტა გოგომ, ეჭვები მაშინვე გაუღრმავდ მიხვდა 99% რაღაც ხდებოდა ძმის თავს, ის ხომ არასოდეს ეძახდა ასე?!
თვალებში უყურებდა ბიჭს და გული ეწვებოდა,არვიცი ვერ გეტყვით რამდენი ხანი იდგა დაძმა ასე გაუნძრევლად, გაშეშებული.
თაია- სახლის კართან მდგომი.
ნიკოლოზი-მანქანის.
თითქოს თავისკენ ექაჩებოდა და, რომ ცხოვრებას დაბრუნებოდა ცხოვრებას რომელიც სახლის კარს გავდა.
ნიკოლოზი კი იდგა და ფიქრობდა რაღა დარჩენოდა იქ? იქ საიდანაც მერამდენედ მოისროლეს ის კი ისევ ჯიუტად ეჩრებოდა შიგნით უკვე მერამდენედ, ეტყობა არ იყო მისი ადგილი ცხოვრებაში...
ალბათ მხოლოდ უნდა ეარსება.
დაძმის თვალებით პაექრობა კიდევ კარგა ხანს გაგრძელდებოდა, ციდან მოწყვეტილი ვარსკვლავივით რომ არ გამქრალიყო თაია თავისი ადგილიდან და მაგრად არ მიჰკროდა ძმის სხეულს.
-მე ხომ იცი როგორ მიყვარხარ...-ბიჭის ყელიდან თავი არც აუწევია ისე ახალა ახალგაზრდა ქალმა. თითქოს მიმხვდარიყო რახდებოდა უფროსი ახალაიას თავს.
გონს მოეგო აქამდე ბურანში მყოფი კაცის გონება, მიხვდა კიდევ ჰყავდა ადამინი ვისთვისაც ის პაწაწინა სითბო უნდა შეენახა გულში,ის ერთიბეწო სინათლე რომელიც მხოლოდ თაიას გაანათებდა. მხოლოდ თაკოსი იქნებოდა...
უხმაუროდ მიხურა მანქანის კარი გოგონამ და ძმას მაგრად ჩაჰკიდა თავისი სიფრიფანა ხელი.
-ეხლა იცი რა ვქნათ? ლიანას გამოვძალოთ უამრავი სასუსნავი ჩემს ოთახში ავიდეთ და როგორც ადრე რაიმე კარგს ვუყუროთ-ისე როგორც პატარა ბავშვს უხსნიან თითოეულ ნაბიჯს, მსგავსად აკეთებდა გოგონა და ჯიუტად არუშვებდა ძმას ხელს, „სახლისკენ“ მიჰყავდა ბიჭი და ეს უკანასკნელიც ხმა ამოუღებლად ემორჩილებოდა „ბედს“-მერე გათენებამდე ვილაპარაკოთ და ბოლოს ერთად დავიძინოთ.-აგრძელებდა ქალი და დიდი დერეფნის გავლის შემდეგ ახლა უკვე მარმარილოს გრძელ ფართე კიბეს მიუყვებოდა.-და საერთოდაც სულაც არ გაგიშვებ ეს ერთი კვირა სადმე, სულ ჩემთან ერთად უნდა იყო! მონატრება ხომ უნდა ავინაზღაურო ბოლოსდაბოლოს.-ტიტინებდა და ტიტინებდა თაი ,რომელსაც უკვე თავის დიდ ნათელ,ფერად ოთახში შეეყვანა ძმა.- მე დაბლა ჩავალ და ბევრ ტკბილეულს ამოვზიდავ შენ მანამდე აქ დაჯექი და ფილმი შეარჩიე, იცოდე ოთახში რომ არ დაამხვდე საერთოდ დამივიწყე, გასაგებია?!-ლოგინზე ჩამომჯდარ ბიჭს ბეჯითად უხსნიდა დაიკო,ბოლოს საჩვენებელი თითის ქნევით რომ დაემუქრა.z
თაიას ოთახიდან გასვლა და ნიკოლოზის ტუჩის კუთხის შენძრევა ერთი იყო,ყველაფერი ცუდი თითქოს ერთად წაიღო თიამ ამ რამდენიმე წუთში.
ოდნავი შვება და თავდავიწყება იგრძნო ბიჭმა და მოწყვეტით გადაწვა ლოგინზე.
#
ვიტრაჟთან მდგარ რბილ სავარძელში. ახლა უკვე მარტო ჩაშვებულიყო,ფეხები აელაგებინა და მაგრად შემოეკრა თბილი პლედი.
ჯიუტად მიშტერებოდა ხედს და ყველაფერს აანალიზებდა გონებაში. არ ასვენებდა სული, თითქოს დიდი ცოდვა ჩაედინა ავალიანთან ,რომ გულწრფელი იყო, ერქვა კი ამას გულწრფელობა საერთოდაც რა ერქვა იმას რაც რამდენი საათის წინ იყო მომხდარი?! იცოდა კი?! რავი აბა, რაღაც არამგონია...
გრძნობდა დანაშაულის უნორმო ფორმას ბავშვების მშობლების ნათესავების ნაცნობებისა და უბრალო გამვლელების მიმართაც კი, ვერ აცნობიერებდა რა ემართებოდა ,ის ხომ არასოდეს აქცევდა ყურადღებას ხალხის უაზრო საუბარს?! მაგრამ იყო კი ხალხი ნენე? დათი? ნიაკო? გიორგი? თორნიკე? და მერე ....
ნიკოლოზი?! ნიკუშა? თავისი „ნიიიიიკ“ ?
უეცარი ბიძგით შეერყა გონება, დიდ დარტყმას მიამსგავსა მისი სახელი.
ცრემლები მოაწვა, ვერაფერი გაეგო რა უნდა ექნა? ვისზე უნდა ეთქვა უარი? კაცზე რომელიც უყვარდა და რაღაცნაირ საყრდენად გრძნობდა მიუხედავად იმისა რომ მასზე სიტყვაც კი არ იცოდა თუ ადამიანზე რომელსაც მთელი 18 წელი აღმერთებდა, ენდობოდა, ეყრდნობოდა....
უკვე მერამდენედ ანებებდა თავს ამ ყველაფერზე ფიქრს თითქოს არ უნდოდა ცივი გონებით შეეხედა იმისთვის რაც მის თავს ხდებოდა....
პარადოქსი იყო გაურბოდა სიმართლე სრომელიც არც კი იცოდა....
#
ჩამოაღამდა რაჭას...
საშინლას მოიღუშა ცა..
-მოთოვს!-მშვიდად თქვა ავალიანმა და ხელში აიტაცა გოგონა.
-ეი ,ავალიანო! რას აკეთებ? დამსვი!!-შეხტა ქალი და წუწუნს მოჰყვა,პირზე შეაშრა კითხვა რა უნდოდა თოვლს შუა ივნისში.
ხმა არ ამოუღია ალექსანდრეს ისევ ისეთი მოჟამული სახით მიაბიჯებდა უკვე კიბეზე.როცა ეს უკანასკნელიც ჩაამთავრა ,ძლიერი ბიძგით შეხსნა ერთერთი ოთახის კარი და აქამდე მასზე მიშტერებული ნინია დაბლა დაუშვა...
-მოკლედ,ყველაფერი აქაა მომდევნო რამდენიმე დღე ,ხუთშაბათამდე...თუ კი მანამდე რაიმე გაუთვალისწინებელი არ მოხდა პროექტზე აქ ვიმუშავებ, არქიტექტორებს, პროექტ მენეჯერებს და ყველას ვისაც საჭიროა კომპიუტერით დავუკავშირდებით, ყველა ჩასატარებელ და ჩაუტარებელ თათბირსაც მსგავსად ჩავატარებთ და როგორც თბილისში აქაც ასევე ვიმუშავებთ. ყველაფერია რაც კი შეიძლება დაგვჭირდეს,დოკუმენტები ხელშეკრულებები ნახაზები და სხვა. თუ კი რაიმე კითხვა გაქვს შეგიძლია ბრძანო მაგრამ მაინც ვფიქრობ რომ ყველაფერი გაიგე.თან ორივესთვის უფრო კომფორტული იქნება ასეთ მშვიდ გარემოში ყოფნა.-დამახასიათებელი მშვიდი ,წყნარი ,უმკაცრესი ტონით ჩამოაყალიბა და ბოლოს გააპარა მზერა გახევებული ქალისკენ,რომელმაც უნებურად დააქნია თავი თანხმობის ნიშნად.
-კარგი ახლა კი ყველა სამზარეულოში, დაგვიანებული ვახშმის დროა!-წამის წინანდელი სიმშვიდით მოტრიალდა ავალიანი და ისევ ისე აიტაცა გოგო,თითქოსდა მას სიარული არ შესძლებოდა.გავლისას ხმამაღლა შესძახა ანამარიას ვახშამზე და სხარტად დაეშვა კიბეზე.ასეთივე სიწყნარით შევიდა სამზარეულოში სადაც უკვე ყველაფერი გაემზადებინა.
რბილ სკამზე ჩამოსვა ბურანში მყოფი ქალი და გაზქურისკენ მიბრუნდა.
-მე სიარული შემიძლია.-პატარა ბავშვივით ამოიბუტბუტა თმა აბურძგნულმა გოგომ და ავალიანის ზურგს მიაშტერდა-რა საჭირო იყო ხელით ტარება?!-საყვარლად შეკრა წარბები ნინამ და ჩამოვარდნილი პლედი შეისწორა.
უცებ მობრუნდა ალექსანდრე და ქალის წინ მუხლებზე დაჯდა.
გაკვირვებულმა ჩახედა ნინამ "რას აკეთებსო"
-მე შენ მთელი ცხოვრება ხელში ატაცებული უნდა გატარო,ამ დამპალი მიწის სიბინძურე რომ არ შეგეხოს!-მკაცრად უთხრა და გაღიმებულმა დაუსვა ხელი ქალის ნაზ კანს.
რაღაცა დამაბრმავებლად ლამაზმა გაიბრწყინა ნინიას ნუშისფერ თვალებში ,ერთიანად დაბურძგლა გოგო წამისწინანდელმა სიტყვებმა და ავალიანის შეხებამ.
ისევ გამოეთიშა ამ სამყაროს და თავისი თბილი ხელები შეახო კაცის ოდნავ მოზრდილი წვერით დაფარულს სახეს.
-არ მინდა ეს სიტუაცია ჯერ არ გაგებულმა სიმართლემ ჩამოშალოს და გამინადგუროს...
საშინლად არ მინდა ალექსანდრე!-თვალები აემღვრა ბაბუციძეს,ისევ გადაირია ავალიანი, ისევ გააგიჟა გოგოს ჯერ არ დადინებულმა ცრემლებმა და გიჟივით ეცა ქალის თვალებს ტუჩებით. დიდ ტორებში მოექცია ნინიას სახე და ნაზად კოცნიდა თითოეულ მილიმეტრს განსაკუთრებით თვალებს.
-არაკაცი ვიყო ჩემს თავს ყველაფერი თუ არ ვაპატიო,შენი ცრემლების გარდა. აქამდე ისედაც სულ ტყუილად გაღვრევინე ახლა როცა ყველაფერში გავერკვიე ამის უფლებას ვერასოდეს მოგცემ, გესმის?-პატარა ბავშვივით ხსნიდა წარბებშეკრული და ისევ ეფერებოდა სახეზე.
-ყველაფერი უნდა მომიყვე ალექსანდრე,ისე ვერაფერი იქნება ჩვენს შორის...-ყველაზე მნიშვნელოვანს გადაწვდა ქალი.
-რათქმაუნდა-მოიღუშა კაცი და მსუბუქად შეეხო ნინას ტუჩებს.
ნაზად შეუცურა ხელები გოგომ მამაკაცს მხრებზე და მის თმებში ახლართა თითები.
აჰყვა შეძლებისაგვარად და წამიერ არაამქვექნიურობაში გადაეშვა.
ერთმანეთს რომ მოწყდნენ სწორედ მაშინ შეაბიჯა ოთახში აქამდე კართან მდგომმა ანამარიამ რომელიც ხელოვნური სიმშვიდითა და მხიარულებით შენიღბულიყო მას შემდეგ რაც ნიკოლოზთან მოგონებებს თავი დააღწია.
მასაც გაახსენდა იქ კართან მდგომს , თავისი შეყვარებული ძმისა და მომავალი რძლის შემყურე მისი და თავისი დაკარგული სიყვარულის მსგავსივე სცენები,სევდიანად გაეღიმა და როგორც უკვე ვთქვი ხელოვნურ გრძნობებს ამოფარებული შეაბიჯა ოთახში.
მშვიდად ივახშმეს,უმცროსი ავალიანი ძალით იტენიდა საკვებს პირში იმის შიშით თავის ძმას რაიმე არ შეემჩნია,მაგრამ ოდესმე რაიმე ეპარებოდა ავალიანს განსაკუთრებით მათგან ვისაც აღმერთებდა?
არამც და არამც!
ყველაფერი იცოდა უფროსმა და ერთიანად ასკდებოდა საფეთქლებზე სისხლი,ახალაიას ცემით მოწყურებულს.
შეამჩნია ნინამ ალექსანდეს მოუსვენრობა და ხელი გააპარა მის დიდი ტორისკენ,მშვიდად გადააკრა თავისი პატარა თითები კაცის დაძარღვულ ხელს და ასე განაგრძო ჭამა.
გაკვირვებულმა შეხედა კაცმა ჯერ თავის ხელს შემდეგ კი ქალს. ესიამოვნა .
საერთოდაც ავალიანის გამწარებულ სულზე ოდნავი ნინას შეხება და მაშინვე სიმშვიდე იბუდებდა მამაკაცში . ყოველთვის ასე იყო ეს.
ამაში შემდეგ უფრო კარგად დარწმუნდებით....
-დავამთავრე,ჩემს ოთახში ავალ...მეძინება! ღამემშვიდობის!-წყნარად თქვა მარიამ და წამოდგა. მშვიდად აუარა გვერდი მაგიდას,კარში უნდა გასულიყო უფროსი ძმის სიტყვებმა ,რომ გააჩერა.
-ჯერ არ დაიძინო საქმე მაქვს ადი და ამოვალ!- უემოციო სახით თქვა ავალიანმა ისე, რომ დისთვის არც შეუხედავს და წყალი მოსვა.
გააცია უმცროსს მაგრამ აღარაფერი უთქვამს კარგიო ამოიხრიალა და კიბეს აუყვა.
ვერ გაბედა სიტყვის თქმა ნინამ ალექსანდრეზე,ან რა უნდა ეთქვა? არც კი იცოდა ავალიანი რაზე უნდა დალაპარაკებოდა თავის დას, ცუდს არაფერს გააკეთებსო გაიფიქრა და უკან დაიხია,არაფერი თქვა.
#
გაშტერებულმა მიხურა ოთახის კარი. ერიანად აკანკალებდა იმის შიშით ისევ რაიმე არ გაეკეთებნა საკუთარ ძმა სნიკოლოზისთვის.
ცალკე საყვარელ მამაკაცზე წუხდა ცალკე ღვიძლ ძმაზე რომელიც ცხოვრების კიად მიაჩნდა.
ბოლოს დაწყვიტა ლაითად ვიტყვი სათქმელს და საერთოდაც ასეთ მდგომარეობას სხვას დავაბრალებო.
#
-შენი დესერტუ მაცივარშია და შეგიძლია მიირთვა! მე მალე ჩამოვალ...-მშვიდად ადგა ალექსანდრე ,გაოცებულ ნინას შუბლზე აკოცა და კიბეს აჰყვა.
ერთახანს იჯდა ქალი ასე ჩაფიქრებული,ყველაზე და ყველაფერზე. საიდან იცოდა ავალიანმა ჭამის შემდეგ აუცილებლად რომ უნდა მიიერთმია რაიმე ტკბილი!? გუშინაც ხომ იდო რძიანი შოკოლადი ალექსანდრეს ატანილ სადილთან?!
ბოლოს, რომ ვერაფერი მოიფიქრა ყველაფერი უბრალო დამთხვევას დააბრალა და წამოდგა, მაგიდის ალაგებას მოჰყვა.
ნეტავ თინა მხედავდესო ფიქრობდა გულში.
#
-შეიძლება?-მსუბუქად დააკაკუნა შეხსნილ კარზე სადაც მხოლოდ თავი შეეყო.
-რათქმაუნდა!-მსუბუქად გაიღიმა ფანჯარასთან მჯდომმა მარიამ.
დინჯი, მოზომილი ნაბიჯებით გაემართა ძმა უმცროსი დისაკენ ,რომელიც ნინიასავით სხარტად აიტაცა ხელში და მასთან ერთად ჩაეშვა სავარძელში.
თავი ჩაეხარა გრძნობააშლილ ანამარიას და ძმის მაისურს მიშტერებოდა.
-შემომხედე! რამდენჯერ უნდა გითხა ,რომ მე არაფერს უნდა მიმალავდე ანამარია?! მზერასაც კი...-მშვიდად მაგრამ მკაცრად დაიწყო ალექსანდრემ.
-არაფერს გიმალავ ალექსანდრე!-ამოიბუტბუტა გოგომ ისე რომ სახე არ აუწევია.
-მე არ ვთქვი შემომხედეთქო? შენ არც შემომხედე და არც რაიმე მითხარი,ამასთან ერთად მატყუებ კიდეც...-სახე აუხურდა ტონაწეულ, გაბრაზებულ ავალიანს .
-ვერ ვხვდები,რა გინდა...-აცრემლებული თვალები შეანათა მარიამ.
-შენი ბედნიერება და კარგად ყოფნა პატარავ! სხვა არაფერი...-თავის ტორებში მოიქცია ახლა უკვე თავისი დის სახე და შუბლზე აკოცა.-არ იტირო, ხო იცი ტირილზე როგორ ვჭედავ...-მკერდზე მიიკრა აცახცახებული სხეული.
-ჩემი ბედნიერება ახალაიაში!-ამოიხავლა გოგომ და ტირილს უმატა.
-მაგ ახ*რის სახელი არ გამაგონო გესმის?! ეგ შენი ღირსი არაა,არა!! მირჩევნია მოვკვდე ვიდრე მაგ ნაბიჭ*არს შენი თავი გავატანო, სულ რამდენი თვე მოვუშვი ისიც იმიტომ, რომ შენ ბედნიერებისგან ფრინავდი და რა გაგიკეთა ვერ ნახე? მე მაგის...-თავს ძლივა მოერია რომ ქალთან არ შეეგინა, ერთიანად ადუღებუიყო, ესიკვდილებოდა დის ასე ყურება თან ვისგამო?! ადამიანის რომელსაც წლები იყო დასანახად ვერ იტანდა...
-ალექსანდრე....მას ...მას არაფერი დაუშავებია ...ის -წინადადებას ვეღარ ამთავრებდა აკანკალებული გოგო.
-ანამარია ნუ გამაგიჟე,ახლავე შეწყვიტე ტირილი!ახლავე!!-აწითლებული თვალებით,გიჟივით უყურებდა დის ცრემლებს და ჭკუა ეკარგებოდა ისე უნდოდა ახალაიას სახის კიდევ ერთხელ შელამაზება.
-ჩემი ოთახიდან გადი ალექსანდრე, გთხოვ!!-უკან დაიხია ოდნავ დაწყნარებულმა გოგომ და ძალაგამოცლილი წალასლასდა ლოგინისკენ.
-ესეთ მდგომარეობაში მყოფი დაგტოვო? საერთოდ რეებს მეუბნები მარია?!-გაოცება გაეპარა განრისხებულ ხმაში უფროსს ავალიანს პირველად იყო და თავს რომ არიდებდა.
-წადი ალექსანდრე,დასვენება მჭირდება გესმის?!-მშვიდა მიუგო ქალმა და გადაბრუნება დააპირა გვერდით რომ მიუწვა ალექსანდრე.-რას აკეთებ?!-პატარა ბავშვივით გაიკვირვა ანამარიამ.
-უნდა დაგაძინო, ჩემო პატარა!
სანამ მშვიდს არ გნაავ ვერ მოვისვენებ. შუბლზე აკოცა და გულზე მიიკრა სიფრიფანა სხეული.
-ნიკოლოზთან რომ ვიყო,უარმყოფ??-უცბად ახედა ქალმა და პირდაპირ აჯახა ავალიანს რომელსაც ფერი დაეკარგა სახეზე.
-დაიძინე!-როგორც კი თავს მოერია მაშინვე ამოთქვა და ისევ მიიხუტა მარია.
-მიყვარხარ!-კარგა ხნის შემდეგ დაიჩურჩულა ანამარიამ და მორფეოსს მიჰყვა.
-მეც უნორმოდ, ჩემო ციცქნა!-თბილად აკოცა ჯერ კიდევ მისი წინანდელი კითხვით გაოგნებულმა და დაბნეულმა შუბლზე, საბანი კარგად დააფარა გათბობა შამოწმა და ოთახი დატოვა.
#
მართლაც საოცრად დადებითი და ბედნიერი საღამო გამოუვიდათ და-ძმა ახალაიებს. სულ მთლად დავიწყებას თუ არა იმ მომენტში არ ფოქრს მაინც ცდილობდა ნიკოლოზი თაიას შემყურე.
ბოლოს გამოგიტულ ყველაფრისგან დაღლილ და დაქანცულ თაის ნიკოლოზზე მიეძინა,რომელიც ამ უკანასკნელმა ფრთხილად გადააწვინა გვერდით თვითონ კი აივანზე გავიდა.
მშვიდად ჩაჯდა რბილ სავარძელში და ის ღამე ჭიქა ვისკთან უამრავ მოგონებასა და მომავალზე ფიქრებთან ერთად გაატარა.
#
სამზარეულოს დალაგება დაესრულებინა და გემრიელად შეექცეოდა თავის კუთვნილ შოკოლადის ფაფუკ ტორტს თან აივნისკენ მიიწევდა,გზაზე უფროსი ავალიანი რომ შეეჩეხა.
წყნარად დაატორმუზა ნინიამ და პატარა ბავშვივით მიაშტერდა მასზე ბევრად მაღალ სილუეტს.
ყველაფერი დაავიწყდა ალექსანდრეს, ტუჩებმოთხვრილ, თმაგაჩეჩილ ნინიას რომ შეხედა რომელსაც ფეხები გრძელ წინდებში მოეთავსებინა მხრებზე კი პლედი მოეგდო და ხელში ტორტ შეჩეჩებული ბაღის ბავშვივით უყურებდა ქვემოდან. ზუსტად ერთი წამი დაჭირდა რომ თეფში არ ახსოვს სად მაგრამ, მაინც სადმე დაედო და ხელში აეტაცებინა დაბნეული ნინია.იმ მომენტში,მისი სავსე ვარდისფერი ტუჩების გარდა რომელსაც კონტურივით შემოჰყოლოდა შოკოლადი, არავინ და არაფერი აინტერესებდა უკვე გაგიჟებულ ავალიანს. ველურივით ეცა ქალს რომელმაც ჯერ არაფრით შემდეგ კი თამამი კოცნითვე უპასუხა, ცოტაც და რკინის მაჟრიალებელ გემოს იგრძნობდა რომელიმე რომ არა ჰაერის უკმარისობა და ლოგინზე აღმოჩენილი ნინა.
მიბნედილი თვალებით შეჰყურებდნენ ერთმანეთს და ორგანიზმში დატრიალებული ქარიშხლის მიუხედავად ცდილობდნენ ეაზროვნათ.
-ცოტას მოგეფერები, პატარა ქალბატონო!-საშინლად ჩახრინწული ხმით თქვა ალექსანდრემ და ქალის ყელს თავისი ტუჩები შეაგება.
უკონიდა მხრებს, ხელებს ,თითებს ,თვალებს ,ტუშებს ,ლოყებს ,ღაწვებს ,ყელს ლავიწს და თითოეულ ხალს რომელიც მრავლად დაჰყროდა როგორ სახეზე ასევე ტანზეც ბაბუციძეს.
გიჟდებოდა იმდენად უნდოდა ბოლომდე ეგრძნო საყვარელი ქალი მაგრამ როდის იყო ავალიანი თავის სიტყვას გადადიოდა?!
ბოლოდ პირაპირ ლავიწზე დასკუპებულ ხალს უნაზესად შეეხო და ამპლანეტაზე არ მყოფი ნინია გულზე მიიკრა.
-ჩემო ნუშისფერო ქალბატონო!-ჯერ კიდევ ხრინწიანი ხმით თქვა კაცმა და შუბლზე აკოა პატარა ბავშვივით მიხუტებულ გოგოს.
არცერთს დაუძინია,იჯდნენ ასე ერთმანეთზე მიხუტებულები, ერთმანეთის გახშირებული სუნთქვის ამარა ,ისევ და ისევ დიდი ვიტრაჟის წინ. ბოლოს ავალიანი წამოიწია ბუხრის დანთება უნდოდა,იცოდა მოთოვდა.
მისი შენძრევა და ნინიას წამოდგომაც ერთი იყო.
-დაწექი,დაისვენე!-თბილადუთხრა ბიჭმა და ლოყაზე მიეფერა.
-შენთან მინდა!-ყოველი სიტყვა გულიდან აფრინდებოდა ნინას და ეს ორიც მათი თანამგზავრი იყო.
-ჩემო ნუშისფერო!-გულგამთბარმა მთელი სახით გაიცინა ალექსანდრმ და ნინიასთან ერთად დაეშვა კიბეზე.
#
წამისწინ გახურებულ ბუხარს უკვე ტკაცუნი დაეწყო,ზუსტად ისეთი საღამო იყო როგორიც ორივეს სჭირდებოდა,ჭიქა წითელი ღვინისა და თბილი პლედების თანხლებით.
ისევ ერთმანეთზე მიხუტებულები გასცქეროდნენ რაჭის თვალწარმტაც ბუნებას.
ნელნელა ჯერ ერთი ფიფქი მოხვდა ვიტრაჟს,შემდეგ მეორე,მეორეს მესამე მოჰყვა და ასე გაუჩერებლად ძმიერი თოვაც დაიწყო. გაოგნებული მიშტერბოდა ნინია სანახაობას.
-ნახე შენსავით თეთრები არიან.-ტუჩჩატეხილმა ამოილაპარაკა კაცმა და თითით მიუთითა ფიფქებისკენ. შემდეგ კი ქალის ქათქათა თეთრ კანს მიაკრა ტუჩები
-მინდა რომ გარეთ გავიდეთ!-გაბრწყინებულმა ამოთქვა ნინიამ და ავალიანს მიუბრუნდა.
-გამეყინები!-წარბებშეჭმუხნულმა შეწუხებულმა ამოთქვა ალექსანდრემ.
-კარგი რაა,მინდა!-ტუჩები დაბრიცა გოგომ.
-ეგრე ნუ აკეთებ!-თვალებ დაუბრიალა ბიჭმა.
-ალექსანდრეეე...
-ჰო კარგი კარგიოღონდ თბილად ჩაიცვი!-გამაფრთხილებლად დააქნია საჩვენებელი თითი კაცმა და წამოდგა.
ბავშვივით გახარებულმა აირბინა კიბეები და ოთახში შევარდა,ყველაფერი ჩაიცვა რაც კი თბილი ეგულებოდა და დაბლა გაჩნდა.
-წავედით!-გახარებულმა შეჰყვირა უკვე გამზადებულ ავალიანს რომელსაც თხელი დუტის ქურთუკი მოეცვა(საგულდაგულოლ ჰქონდა შენახულიიცოდა ბიჭმა რაჭის კლიმატი)და სახლის კარი გამოხსნა.
ღიმილი არ მოშორებია ალექსანდრეს თავისი ქათქათა საცოლის შემყურე. გონს მაშინ მოეგო გუნდა რომ უთავაზა "ნუშისფერმა ქალბატონმა."
-პატარა ქალბატონო გამასწარი აქედან! -დაუყვავა აკისკისებულ ქალს და მისი მიმართულებით გაიქცა.
#
შუა ივნისში,რაჭის რომელიღაცა მაღალმთიანი სოფლის ერთერთ ეზოში ორი ერთმანეთზე გაგიჟებული ადამიანი დარბოდა თოვლით სავსე ბაღში.
ისმოდა კისკისი,უამრავი თბილი სიტყვა და გულის გაუჩერებელი პულსაცია...
#
ველი არ დამსახურებულ კომენტარებს...скачать dle 11.3




№1 სტუმარი Eto

Vaime saocreba iyoo.. magram shenze gabrazebuli var damaviwyda kidec wina tavshi ra moxda xelaxla rom ar gadamekitxa.. rato daikarge..imedia xval dadeb axal tavs da cota dids ar meyo :D ra garkia rom mati urtiertoba iluketesobisken midis exla umcrosi avalianis a nikushas jeria, niniam rame unda igonos ro shexvdnen ertmanets... kargi tavi iyo <3

 



№2 სტუმარი Guest megi

Dzaaan magari iyo,magram upro didi tavebi dade ra da imedia axal tavs male dadeb!!

 



№3 სტუმარი Guest თამარი

მაგიჟებ!! არც ერთ თავზე დამიწერია კომენტარი მაგრამ სულ ვკითხულობ და ამაზე აუცილებლად უნდა დამეწერა❤ ისეთი პერსონაჟები გყავს რომ ყველა მათგანი იმსახურებს ბედნიერებას! ველოდები❤

 



№4  offline აქტიური მკითხველი grafo

ველოდი რომ ამ თავში მაინც წავიწევდით ოდნავ, სუულ ოდნავ წინ. მეჩვიდმეტე თავია უკვე წრეზე ვტრიალებთ: რომ ავალიანი მაგარია, ახალაია მაგარია, ოღონდ ცალცალკე. ვერ შერგებული ბედნიერება თუ დადანაშაულება საკუთარი თავის რომ ბედნიერი ხარ და ა.შ+ ამხელა პაუზა თუ შვებულება ყოველ ახალ თავზე:))). ისტორიის სრულყოფისთვის (ჩემთვის) ვისურვებდი ბედნიერებისთვის რეალურად მებრძოლი ადამიანების ხილვას შემდეგ თავში და არა არაფრის მაქნისი(შეიძლება ითქვას ერთიდაიგივე) ემოციების ფრქვევას. ძალიან, ძალიან მომწონს ისტორია და მწყინს რომ ერთფეროვნებით, მონოტონურობით აფუჭებ. მაშინ როდესაც გრტყობა, რომ გაცილებით მეტი შეგიძლია:*.
რა თქმა უნდა შენი გადასაწყვეტია რას და როგორ დაწერ.

 



№5  offline აქტიური მკითხველი Anuki96

ვაიმეეეე.... რა უნდა ვთქვა არ ვიცი. უბრალოდ ძაან ნუ გაწელავ სიმართლე მოიტანე ჩვენამდე.

 



№6  offline აქტიური მკითხველი La-Na

შენ რაღა დაგვიბრუნდი რა მამკლავს რა smile კარგი იყო და როდის შერიგდებიან ავალიანი და ახალაი ერთი სული მაქვს.

არ დააგვიანო და დაგვეკარგო ასე.გამიხარდი
--------------------
ლანა

 



№7 სტუმარი Guest ანჩო

ნუ წინა თავზე იმდენი ვწერე მემგონი მიხვდი ჩემ აზრს ამ მოთხრობაზე (ამიტომ აღარ ვიბოდიალებ ბევრს), აი სასწაულად გამიხარდა 17თავის დანახვა <333 აი აღარ ვიცი რავთქვა, უბრალოდ სიტყვები ზედმეტია ^^

 



№8  offline წევრი Sali_sali

იმედია აღარ დაიკარგები heart_eyes მაგარიაა ძაან და ველი შერიგებას

 



№9  offline წევრი Everything

უდიდესი მადლობა ასეთი ობიექტური კომენტარისთვის,ბევრს ნიშნავს ჩემთვის ადამიანის გულწრფელობა. სიმართლეს გეტყვი ვაპირებდი ალექსანდრეს ალაპარაკებას ამ გავში მაგრამ ისე იავი ლამის ტელეფონზე ჩამომეძინა და შევეშვი,მაგრამ გპირდები შემდეგ თვებში გავერკვeviit ....
grafo
ველოდი რომ ამ თავში მაინც წავიწევდით ოდნავ, სუულ ოდნავ წინ. მეჩვიდმეტე თავია უკვე წრეზე ვტრიალებთ: რომ ავალიანი მაგარია, ახალაია მაგარია, ოღონდ ცალცალკე. ვერ შერგებული ბედნიერება თუ დადანაშაულება საკუთარი თავის რომ ბედნიერი ხარ და ა.შ+ ამხელა პაუზა თუ შვებულება ყოველ ახალ თავზე:))). ისტორიის სრულყოფისთვის (ჩემთვის) ვისურვებდი ბედნიერებისთვის რეალურად მებრძოლი ადამიანების ხილვას შემდეგ თავში და არა არაფრის მაქნისი(შეიძლება ითქვას ერთიდაიგივე) ემოციების ფრქვევას. ძალიან, ძალიან მომწონს ისტორია და მწყინს რომ ერთფეროვნებით, მონოტონურობით აფუჭებ. მაშინ როდესაც გრტყობა, რომ გაცილებით მეტი შეგიძლია:*.
რა თქმა უნდა შენი გადასაწყვეტია რას და როგორ დაწერ.


ძალიანიდი ბოდიში და უღრმესიმადლობა ჩენო კარგო,ვერ დეგედავები გაბრაზების ღირსი ვარ აბა რა. ყlanairad vecdebi ar davagviano
Eto
Vaime saocreba iyoo.. magram shenze gabrazebuli var damaviwyda kidec wina tavshi ra moxda xelaxla rom ar gadamekitxa.. rato daikarge..imedia xval dadeb axal tavs da cota dids ar meyo :D ra garkia rom mati urtiertoba iluketesobisken midis exla umcrosi avalianis a nikushas jeria, niniam rame unda igonos ro shexvdnen ertmanets... kargi tavi iyo <3


ვნახოოთ შეიძლება პატარები დავდო და ხშირხშირაა
Guest megi
Dzaaan magari iyo,magram upro didi tavebi dade ra da imedia axal tavs male dadeb!!


ანუკიი მადლობა საყვარელო შემდეგ თავშიბიქნება ეგ ყველაფერი
Anuki96
ვაიმეეეე.... რა უნდა ვთქვა არ ვიცი. უბრალოდ ძაან ნუ გაწელავ სიმართლე მოიტანე ჩვენამდე.


აჰაჰა ლანაა მადლობაა დიახ დავბრუნდიიიმედია ხშირხშირად გესტუმრებიიატ
La-Na
შენ რაღა დაგვიბრუნდი რა მამკლავს რა smile კარგი იყო და როდის შერიგდებიან ავალიანი და ახალაი ერთი სული მაქვს.

არ დააგვიანო და დაგვეკარგო ასე.გამიხარდი


აი შენ ხარ მარტო შემი ოგო სულ ჩემი უნამუსოდ ჩემი. საოცრად მაბედნიერებ ანჩოოო
Guest ანჩო
ნუ წინა თავზე იმდენი ვწერე მემგონი მიხვდი ჩემ აზრს ამ მოთხრობაზე (ამიტომ აღარ ვიბოდიალებ ბევრს), აი სასწაულად გამიხარდა 17თავის დანახვა <333 აი აღარ ვიცი რავთქვა, უბრალოდ სიტყვები ზედმეტია ^^


ვნახოთ რქ იქნება სალიი
Sali_sali
იმედია აღარ დაიკარგები heart_eyes მაგარიაა ძაან და ველი შერიგებას

 



№10  offline წევრი tatiko.1995

Dzan kargi iyo

 



№11  offline წევრი eto-elene

არ მჯერა რომ მე ეხლა ეს ისტორია წავიკითხე ^_^ მაგარი თავი იყო მომეწონა რომ ნიკოლოზი და ანამარიაც გამოაჩინე :* ძან მაგარი იყო ოღონდ გეხვეწები შეცადე რომ შემდეგი თავი ასე აღარ დაგვიანო რა აბა შენ იცი წარმატებები :* მიყვარხარ მე შენ :* ^_^

 



№12  offline წევრი Everything

თამაარ,ეხლა ვნახე შენი კომენტარი,ეტყობა გამომრჩა!
აი არვიცი რაუნდა გითხრა! იმდენად გამაბედნიერე რომ ფრთებიღა მაკლია გ ა ს ა ფ რ ე ნ ა დ!
გავგიჟდიი, უღრმესი მადლობა რომ მომყვები მე არაპუნქტუალურს.მაპატიე ყველაფრისთვის! მიყვარხარ!
Guest თამარი
მაგიჟებ!! არც ერთ თავზე დამიწერია კომენტარი მაგრამ სულ ვკითხულობ და ამაზე აუცილებლად უნდა დამეწერა❤ ისეთი პერსონაჟები გყავს რომ ყველა მათგანი იმსახურებს ბედნიერებას! ველოდები❤


უდიდესი მადლობა, თათიკოო!
tatiko.1995
Dzan kargi iyo


აიმეეე ანი ეგ არ გამიკეთო, თქვენი კომენტარებით ვსაზრდოობ მე,რაც შეეხება შემდეგ თავს დაიწყე უკვე და ვეცდები მალ ავტვირთო მაგრამ დიდს ვერ შეგპირდებით.მირჩევნია ხშირხშირად გესტუმროთ და ესე მოკლე თავებიით.
უდიდესი მადლობა შენ ,რომ მკითხულოობ!
მიყვარხართ მე თქეენ!
ანი ანი
ღმერთო იმედია არ მეჩვენები... ამასაც თუ მოვესწარი აწი აღარ მოვკვდები :დ :დ
ძლივს დაადგა საშველი შემდეგი თავიც რო ამდენხნიანი პაუზის მერე დადო შეილება გავრეკო....
ანამარიას და ნიკოლოზოს საოცარ წყვილს ველი მოუთმენლად.. მალე დადე მალეეეეეეეეეეე არ დააგვიანო იცოდე თორე კომენტარებს აღარ დავწერ


eto-elene
არ მჯერა რომ მე ეხლა ეს ისტორია წავიკითხე ^_^ მაგარი თავი იყო მომეწონა რომ ნიკოლოზი და ანამარიაც გამოაჩინე :* ძან მაგარი იყო ოღონდ გეხვეწები შეცადე რომ შემდეგი თავი ასე აღარ დაგვიანო რა აბა შენ იცი წარმატებები :* მიყვარხარ მე შენ :* ^_^
ჩემი ეთოო, ჩემი ელენე, აი საშინლად ველოდებოდი შენს კომენტარს ! არ ვიცი რა ხარ! აი ვერ ავღწერ უბრალოდ საოცრად მიყვარხარ და მაათასფერადებ!
უდიდესი ბოდიში შენ ასეთი გაურკვევლობისთვიია! ვშიშობ დიდხანს აღარ დავიკარდებიი!

 



№13  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ისევ ?! როდის დადებ

 



№14 სტუმარი Guest Nano

Everything ძაან ცუდი გოგო ხარ, და რატო იცი ? სულ თავიდან ყოველ დღე დებდი ახალ თავს, მკითხველი მიიზიდე და მერე სუყველა ერთად ბოდიში და ,,დაგვიკიდე'' :@ ძალიან მომწონს შენი ისტორია მაგრამ განვმეორდები და ვიტყვი რომ ხარ უპასუხისმგებლო! :@ :@

 



№15 სტუმარი ტატუკა

სულ ვამოწმებდი დადებდი თუ არა და აი დადგა ნანატრი დღე.ძალიან მომწონს ეს ისტორია და ასე ნუ დააგვიანებ.მოუთმენლად გელოდები და იმედი მაქვს ნათელი მოეფინება ყველაფერს.

 



№16  offline წევრი Everything

ვერაფერს გეტყვი,არც თავს ვიმართლებ....
იყოს ისე როგორც ფიქრობ...

მეორე დღესვე დავიწყე მეთვრამეტე თავი ჯერ არ დამისრულებია ყველანაირად ვეცდები მალე იყოს.
მადლობა რომ კითხულობ,ტატუკა.
ტატუკა
სულ ვამოწმებდი დადებდი თუ არა და აი დადგა ნანატრი დღე.ძალიან მომწონს ეს ისტორია და ასე ნუ დააგვიანებ.მოუთმენლად გელოდები და იმედი მაქვს ნათელი მოეფინება ყველაფერს.


ვწერ ანა...ვეცდებიყველანაირად მალე დავდო.
ანი ანი
ისევ ?! როდის დადებ

 



№17  offline წევრი Everything

ბავშვები ვაგრძელებ წერას ეხლა და ამ დღეებში იქნებ დავდოოო

 



№18  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

?????????????? რამდენხაააააან?????????? უკვე შინაარსიც კი დამავიწყდა :/

 



№19 სტუმარი Guest Nano

ამ დღეებში 1 წელი იგულისხმება? :@ ვაფშე როაღარ დადო ჯობია, დაგვაწამე და დაგვაგლიჯე ნერვები :@ არცერთი ავტორი არ აკეთებს იმას რასაც შენ აკეთებ :@ ეგ უკვე უპასუხისმგებლობაც არაა და ძაან მაგრა ტეხავს...

 



№20  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

Guest Nano
ამ დღეებში 1 წელი იგულისხმება? :@ ვაფშე როაღარ დადო ჯობია, დაგვაწამე და დაგვაგლიჯე ნერვები :@ არცერთი ავტორი არ აკეთებს იმას რასაც შენ აკეთებ :@ ეგ უკვე უპასუხისმგებლობაც არაა და ძაან მაგრა ტეხავს...

მართლა მაგრად ტეხავს რაზეა ისტორია ისიც კი დამავიწყდა.... უპასუხისმგებლობაა

 



№21 სტუმარი Guest Nano

ანი ანი
Guest Nano
ამ დღეებში 1 წელი იგულისხმება? :@ ვაფშე როაღარ დადო ჯობია, დაგვაწამე და დაგვაგლიჯე ნერვები :@ არცერთი ავტორი არ აკეთებს იმას რასაც შენ აკეთებ :@ ეგ უკვე უპასუხისმგებლობაც არაა და ძაან მაგრა ტეხავს...

მართლა მაგრად ტეხავს რაზეა ისტორია ისიც კი დამავიწყდა.... უპასუხისმგებლობაა

უპასუხისმგებლობა ძაან ხმადაბალი ნათქვამია :) ბოდიში სულ მზადააქვს და სულ წერს, მაგრამ ჩვენამდე ვერასოდეს ვერ მოაქვს, არადა ძაან მაგრად წერს ასეთებს რიმარ აკეთებდეს ))) სულ თავიდან ყოველდღე თუარა ყოველ მეორე დღეს დებდა ახლა კი მიიზიდა მკითხველი და ვსოოო, სიამოვნებს მგონი ამდენს რომ გვაწამებს, ბევრჯერ ვთქვი აღარ წავიკითხავთქო და აქამდე გმირულად ველოდე :დ აწი დაჯდეს და იკოთხოს თვითონ :დ მე მოვრჩი ლოდინს :დ

 



№22  offline წევრი DevilGirl

არ დამსახურებული არა ტოლმა! ძალიანმაგარი გოგოხარ ! ნეტა აქამდე მენახა რო დადე ეს თავები წასული ვიყავი და სად მქონდა ინტერნეტი თორე სიხარულისგან ხტუნვას დავიწყებდი! ვაიმე ძააანსასწაული ხარ! არაუშავს,რომ აგვიანებ ამას გადავიტან სამაგიეროდ ისეთ თავს დებ დაგვიანების შემდეგ ამისთვის 4 წელი ლოდინიც კი მიღირს..<3

 



№23  offline წევრი Everything

ღმერთოო ჰოფელს!!
არვიცი რაუნდა გითხრანსაყვარელო დავფრინავ,ანჩოს ელესა და შენს კომენტარებზე. ისეთებს წერთ ლამისაა გავგიჟდე.მიყვარხაარ აი უზომოდ და ძალიან დიდი მადლობა და ბოდიში შწნ ჩემგან ❤️❤️❤️❤️❤️❤️
Hopeless
არ დამსახურებული არა ტოლმა! ძალიანმაგარი გოგოხარ ! ნეტა აქამდე მენახა რო დადე ეს თავები წასული ვიყავი და სად მქონდა ინტერნეტი თორე სიხარულისგან ხტუნვას დავიწყებდი! ვაიმე ძააანსასწაული ხარ! არაუშავს,რომ აგვიანებ ამას გადავიტან სამაგიეროდ ისეთ თავს დებ დაგვიანების შემდეგ ამისთვის 4 წელი ლოდინიც კი მიღირს..<3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent