შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ მოვკლათ ახალგაზრდა პრეზიდენტი 18+ (18) დასასრული


11-07-2017, 01:08
ავტორი ენ ჯეინი
ნანახია 2 910

როგორ მოვკლათ ახალგაზრდა პრეზიდენტი  18+ (18) დასასრული

ლილე

- ლეო, ლეო - ვაფხიზლებდით მე და დემნა.
ნინა გაჭირვებით წამოდგა საწოლიდან და ოთახში შემოვიდა.
- რა დამართე? - მკითხა გაოგნებულმა.
- საკანცელარიო დანით გამოვჭერი ყელი - ვუპასუხე უგუნებოდ და მითიშულ ლეოს წყალი შევასხი სახეზე.
- მაგით ვერ დაეხმარები - წაიბუზღუნა დემნამ.
- თუ ვერც დავეხმარები. კიდე მე უნდა ვიჭყლიტო ტვინი, რითი დავეხმარო? გაიღვიძე შე დამპალო - მივაძახე ლეოს.
- დაწყნარდით რაა, თავი მტკივა - აბუზღუნდა ნინა.
- უკაცრავად, ჩემი მეგობარი გათიშული გდია და ისევ თქვენ წუწუნებთ? - გაგვიბრაზდა დემნა.
- ჰოო, ჩვენ ვწუწუნებთ - დავუყვირე და ნინას შევხედე - რატომ აპატიე ამას საერთოდ? არ იმსახურებენ.
- რა ვიცი - მხრები აიჩეჩა ნინამაც.
- რა? რა იცი? - გაოგნდა დემნა.
- ჰოო, ჯერ კიდევ უნდა დავფიქრდე, მაგრამ ნინიას გამო, ჯანდაბას, ვიქნები შენთან.
- ღმერთო, მეღადავები? - აიხედა დემნამ ჭერში.
- რა ხდება? - ამოილუღლუღა უეცრად ლეომ.
- ცოცხალია - შევძახე გაბრწყინებული ხმით.
- მკვდარი გეგონეთ და არც ერთი არ ტირიხართ? აი მესმის ცხოვრება. - არ ესიამოვნა.
- ჩემთვის ტირილი არ შეიძლება - შევიფერე ფეხმძიმობა და მუცელზე მოვითათუნე ხელი.
- რას ამბობ, ყოველი სატელევიზიო გადაცემის ყურებისას ტირი ლილე - გამცა ნინამ.
- შენ ჩემი დაქალი ხარ თუ ამათი?
- შენი.
- მადლობ.
- უკაცრავად, იქნებ წყალი მომიტანოთ? - თქვა ლეომ. მე და ნინამ დემნას შევხედეთ.
- კაი, მივდივარ წყლის მოსატანად - წაიბუზღუნა და ოთახიდან გავიდა.
- ანუ ჩემი ბავშვი ხო? - მკითხა ლეომ.
- მეც გავალ - თქვა ნინამ და ეგეც გაიძურწა.
- ჰო, შენი ბავშვი - საყვედურებით სავსე მზერით მივტრიალდი ლეოსკენ.
- ღმერთო, რა ბედნიერებაა - სიხარულით აენთო თვალები.
- ბედიერებას მოგცემ - მეხივით გავსკდი - როცა გინდა მიმატოვებ, როცა გინდა დაბრუნდები, როცა გინდა ისევ მიმატოვებ. სადაა ეგეთი ცხოვრება? უპასუხისმგებლო, უგრძნობი, საზიზღარი კაცი ხარ - ამოვიღე ყველაფერი, რისი თქმაც მთელი ეს დრო, ჰაერივით მჭირდებოდა.
- შეგიძლია გააგრძელო.
- ნახე, მაინც, რომ იღიმის - სიმწრის ტაში შემოვკარი - კარგია ხო? ბრახ და უცებ ბავშვი გეყოლება. ტაშიიიი. როცა გინდა მაშინ დაწვები ჩემთან და როცა მოგინდება, მაშინ დამივიწყებ?
- ლილე, ხომ იცი, რომ არასდროს არ დამვიწყებიხარ. და სადაა, ეს წყეული წყალი?
- მე მეგონა, ლაპარაკობდი და წყლისთვის არ გეცალა - გავიგონეთ კარის მიღმა დემნას ხმა.
- შემომიტანე ჩქარა და მაქედან მოსმენას, აქვე დადექით ბარემ. რა მნიშვნელობა აქვს.
- კაი, რა იყო, რას ბრაზობ - აბუზღუნდა დემნა. ჭიქა ხელში მიაჩეჩა უკმაყოფილოდ ლეოს. - არ მინდა თქვენი არაფერი, გავედი.
- მადლობ - მიაძახა ლეომ და მე შემომხედა. - აბა, რას ვაპირებთ ლილე?
- მე მეკითხები?
- არა, შენს უკან რომ დგას, იმ ლილეს.
- ვხუმრობთ კიდეც? - შევუბღვირე.
- მაპატიე, მაპატიე - წამოდგა საწოლიდან - რა გავაკეთო მითხარი? უშენოდ ცხოვრება ვერ წარმომიდგენია. ჩემი მზე ხარ და თუ ჩემს გვერდით არ იქნები, ვერც დედამიწა ვერ გათბება და ვერც ჩემი სიცოცხლე.
- ოჰ, პოეტურიც გაგხადეს იმ დიდიძუძ*ებიანმა საყვარლებმა?
- მე მხოლოდ შენი ძუძ*ები მჭირდება. ერთადერთი ქალი ხარ, რომლისთვისაც არასდროს მიღალატია. შენთან ერთად როცა ვარ, სხვა არ მინდება. არც არასდროს მომინდება. ჯანდაბა, ასეთი უმწეო არასდროს ვყოფილვარ. არავის წინაშე არ ვმდგარვარ, არ ამიხსნია სიყვარული, არ მითხოვია პატიება...
- მომწონს, უნდა გაგასაზიზღროს ამ ცხოვრებამ. - მაინც არ ვცხრებოდი.
- არასდროს წარმომედგინა შვილი, მაგრამ თუ მეყოლებოდა, უთუოდ შენგან უნდა ყოფილიყო. მე სხვა შვილის დედა არ მჭირდება. რაც არ უნდა მითხრა, მაინც იცოდე, რომ ყველაზე ბედნიერი კაცი ვარ მთელს დედამიწაზე, რადგან შენ ატარებ მუცლით ჩემს ბავშვს.
- კაი ახლა - დარწმუნებული ვარ, ლოყები შემიწითლდა სიამოვნებისგან - არა, არა, საზიზღარი კაცი ხარ. - თავი გიჟივით გავაქნიე, რომ სიყვარულის ფანტელები გამეყარა ჩემი მუცლიდან.
- კარგი რაა - მომიახლოვდა ლეო და მე ავტომატურად უკან დავიხიე. ძალიან მეშინოდა, რომ სული წამძლევდა, მის სიახლოვეს ვერ ავიტანდი და წამში ჩავუარდებოდი მკლავებში.
- უკან დაიწიე. ცოტა ხანს დაფიქრება მჭირდება.
- მაინც რამდენ ხანს?
- არ ვიცი. რამდენიც დამჭირდება. იქნებ ცოტა ხნით შემეშვა? უკვე სამი საათია ამ ოთახში ვართ.
- მოგშივდა? - მკითხა ლეომ.
- ჰოო, მომშივდა.
- რამეს გავაკეთებ და ყველამ ერთად ვჭამოთ - სამზარეულოში გავარდა.
- ღმერთო, მეღადავები თუ ეს მართლა ლეოა? - გავიგონე ნინას გაოგნებული შეკითხვა.
- მემგონი ლეოა და ხახვს სჭრის - უპასუხა დემნამ სიცილით.
- უყურეთ ცოტახანს, მალე მობეზრდება - ამოვიოხრე და სამზარეულოში გავედი.
ყველაზე საოცარი ის იყო, რომ ლეოს არ მობეზრებია. ყოველ დილას მაცივარი სხვადასხვა პროდუქტებით და საჭმლით მხვდებოდა გამოტენილი. პირველი ერთი კვირა, რომ ნერვებს მიშლიდა ხოლმე დილის რვა საათზე კარებზე კაკუნით, მერე ავდექი და სახლის გასაღები მივეცი. არ შევმცდარვარ, საძინებლიდან გამოსვლისთანავე მხვდებოდა საუზმის მადისაღმძვრელი სუნი.
- იცი, რაღაც მოგიტანე - შემომიღო ერთ დილას სააბაზანოს კარი.
- ჯანდაბა, ვბანაობ - დავიჩხავლე პანიკაში ჩავარდნილმა. - და ბედი შენი, რომ ვბანაობ, იქნებ უნიტაზზე ვიჯექი?
- არაუშავს, მე შენი ყველაფერი მიყვარს - გაეცინა - თან ჩაკეტავდი კარს სხვა შემთხვევაში. ეტყობა, შემოსვლის შანსი დამიტოვე, არა?
- იდიოტო - ნერვები მომეშალა, რომ ასე მალე გამფაქტა. - რა მომიტანე? ისედაც საკმარისზე უფრო გასიებული ვარ შენ ხელში.
- არაფერიც, ყველაზე ლამაზი მოდელი ხარ, ვინც კი ოდესმე მინახავს - თქვა კმაყოფილი სახით და ტანსაცმლის პარკი დამიდო აბაზანასთან. თვითონ კი გავიდა. ხელი გადავყავი, ვოცნებობდი, მათრახი და ბუმბულებიანი ბორკილი არ ყოფილიყო.
- ვაიმე, ბრალეტი - წამოვიძახე სიხარულით. ძალიან ლამაზი იყო, წვრილი ძაფით ნაქსოვი, ვარდისფერი. იცოდა, რომ ვარდისფერს ვერ ვიტანდი, მაგრამ ჩახვეული ჰქონდა, ყველაფერი გიხდებაო. ლამაზი კაბაც იყო დამატებით,ღრმად ამოჭრილი, ფრიალა და გრილი, ალბათ ამ ბრალეტზე უნდა გადამეცვა ზემოდან და ეს ერთგვარი ნამიოკი იყო, რომ ნაქსოვი ლიფისამარა არ მეტანტალა შუა ქუჩაში. ბრალს ვერ დასდებ, მიცნობდა კაცი. ამ მოშვებულმა კაბამ კიდევ ერთხელ გამახსენა, რომ შუა ივლისში ფეხმძიმედ ვარ და ვიტირე. ცოტახანს კაცების მოდგმა ვწყევლე ლეოს თამადობით. მერე ჩავიცვი ვაჟბატონის ნაჩუქარი ტანისსამოსი და გარეთ გავედი.
- ყველაზე მშვენიერი ხარ - მითხრა ღიმილით.
- ჰო, მშვენიერი და ორსული - ვუპასუხე გამწარებულმა. მერე მუცელზე ხელი მოვიკიდე, ცოტათი ნამუსმა შემაწუხა ამდენს რომ ვწუწუნებდი. არადა, ნამდვილად მომწონდა, შუა ღამისას ვიღაცის წიხლების ბრახუნით გამოღვიძება.
- დედაჩემს ვუთხარი, რომ ჩემგან ბავშვს ელოდები - გამომიცხადა წყნარად. ლამის ავყირავდი, ფორთოხლის წვენი ისე გადამცდა, მაგრად გადავრჩი, ცხვირიდან რო არ გამოვასხი ნახევარი ჭიქა.
- მერე? - ვკითხე შიშით.
- სიხარულისგან იტირა. ზუსტად ვიცი, სხვა არც ერთი ქალი არ უნდოდა ჩემ გვერდით, შენ გარდა.
- ოჰ - ვითომ ირონიულად, მაგრამ მაინც კმაყოფილმა ვთქვი. რაღაც მომენტში, ჩემს მკერდს ისე მიაშტერდა ლეო, მეგონა თვალებს დაითხრიდა და ძუძ*ებში ჩამიგდებდა. - ჰოო, გამეზარდა. გილოცავ - ვუთხარი გაბრაზებულმა. ბრალეტი ცოტა მაღლა ამოვქაჩე, მაგრამ არ წამომყვა.
- ეგრე დარჩება თუ დაიფუშება? - ძალიან სერიოზულად მკითხა.
- ნუ, რავიცი, მემგონი რჩებათ ხოლმე პირველი მშობიარობის შემდეგ. - მეც ჩამაფიქრა მაგ ამბავმა.
- და მეორეთაც რო დაორსულდები, კიდე გაგეზრდება?
- რა ვიცი ლეო, ჯერ პირველი არ.... - უცებ დავფიქრდი - აუ, საზიზღარი ადამიანი ხარ, დამანებე თავი. ჩემი მკერდის ზომის გასაზრდელად, მზად ხარ, რომ მეორე ბავშვიც ჩამისახო?
- სხვა ქალისგან მაინც არ ვაპირებ ბავშვის ყოლას და ბარემ, სადაც ერთი, იქაც მეორე, მესამე და გავმრავლდეთ ძირფესვიანად.
- სულ შენი გვარის გასამრავლებლად გავჩნდი აბა რაა - დავვიჯუჯღუნე და არ შევიმჩნიე, რომ მესიამოვნა.
- კარგი, წავედი ახლა მე, საღამოს შემოგივლი.
- სად მიდიხარ? - ვკითხე გაბუსხულმა.
- საქმეზე - მოვიდა და ლოყაზე მაკოცა. მართალი ყოფილა ეს ისიოტური სერიალები: ორსულობის პერიოდში სულ მოფერება და ალერსი გინდება ადამიანს. ერთხელ მაკოცა ლოყაზე, მე კიდე ისე მოვდუნდი, ნეტარებისგან ლამის ზღართანი გავადინე იატაკზე.
საღამოს მომწერა, აუცილებლად უნდა წამომყვე სადღაცო. მთელი დღე არც კი ვიცოდი, სად დაეხეტებოდა და ნერვები მქონდა მოშლილი. მაინც დავთანხმდი. ხო ვიცი, ჩემ სასარგებლოდ წამიყვანდა, სადაც არ უნდა წავსულიყავით. სწორედ ეს იყო ამ ცხრა თვის პლიუსი.
- რა ხდება? - ვკითხე მე.
უკვე მანქანაში ვიყავით და სადღაც მივდიოდით.
- სიურპრიზი მაქვს - მიპასუხა ხალისიანად.
- კარგი - მეძინებოდა და თავი ფანჯარას მივადე.
- ამითი გაერთე მანამდე - დონატებით სავსე ყუთი გადმომიდო მუხლებზე.
- ეკლერები მერჩივნა, მაგრამ არაუშავს - ვუთხარი ღიმილით და სამი დონატი ადგილზევე შევჭამე. მანქანა პატარა ეზოში შეიყვანა. ყვავილების ლამაზი ბაღი ჰქონდა ამ ეზოს, შუაგულში კი ბუნგალო იდგა ხის სკამებით.
- სად ვართ? - ვკითხე დაინტრიგებულმა.
- სახლში - მიპასუხა ღიმილით.
ორსალთულიანი სახლი იყო. ისევ ეჭვისთვალით ვუყურებდი ყველაფერს, მაგრამ შესვლისთანავე მივხვდი, რომ ზუსტად იმის მსგავსი იყო, მე და ლეოს, რომ გვიოცნებია, ერთმანეთისთვის უთქმელად.
- ჯანდაბა - ცრემლებით სავსე თვალები მქონდა, როცა სახლში შევედი და დიდი მისაღებიდან დერეფნით ბავშვისთვის მოწყობილ ოთახში აღმოვჩნდი.
- ჯანდაბას ნუ ამბობ ყოველთვის - აბუზღუნდა ლეო.
- მაპატიე - გამეცინა და თვალებიდან ცრემლები გადმოვყარე.
- მეორე სართულიც კარგია. როგორც უკვე აღვნიშნე, სხვა შვილებისთვისაც მოვიტოვე ოთახები - მითხრა ღიმილით - სარდაფში სასმელების ბარია და ლამაზი ბუხარი. ავეჯით არ გადამიტვირთავს. შენი გემოვნებით, რომ მოგეწყო ყველაფერი.
- იდეალურია - ვთქვი სლუკუნით - ღმერთო, არ მჯერა - შემოვტრიალდი ლეოსკენ.
- კარგი, მისმინე - თქვა ჩუმად.
ხელები უკანკალებდა და სახეზე ფერი არ ედო. მივხვდი, საითაც მიჰყავდა ყველაფერი. მეც ისე ავნერვიულდი, იქვე, პატარა სკამზე ჩამოვჯექი გაშეშებული. - ყოველ დღე მაბედნიერებ შენი სიცილით, თმით, სუნით, მაგ გამობერილი მუცლით და ნება მომეცი, რომ სამუდამოდ მეც ვცდილობდე შენს გაბედნიერებას. - ჯიბიდან ბეჭედი ამოიღო. ისეთი საყვარელი და გამოუცდელი ჩანდა, ნებისმიერი ქალი დაუფიქრებლად დასთანხმდებოდა ყველაფერზე - გამომყვები ცოლად? - მკითხა ხმის კანკალით. - მაპატიე, არ ვიცი, სხვანაირად როგორ კეთდება - თქვა და მერე დაიჩოქა.
- არც მე ვიცი - აღმომხდა ტირილნარევი სიცილი - მაგრამ თანახმა ვარ - თითქმის დავიკივლე და სკამიდან წამოვხტი, მის მკლავებს მთელი სიძლიერით ჩავაფრინდი.


დემნა
სამსახურში ღამის თორმეტ საათამდე შემოვრჩი. მაგას კიდევ არაუშავს, მთელი ღამეც გამითენებია. ქვეყანაა ბოლოს და ბოლოს. ნინას საათში ერთხელ ვურეკავდი ხოლმე. სტრესისგან თავის დახსნის უებარი საშუალება მისი ხმა იყო. ნარკოტიკივით მითრევდა, მითრევდა, მერე მისი სახე მახსენდებოდა, სხეული, ღიმილი და ძირითადად, იმიტომ მიწევდა ამდენი ხანი ჩემს კაბინეტში ყურყუტი, რომ დროის ნაწილს ნინაზე ფიქრში ვატარებდი. უკვე წამოსვლას ვაპირებდი, კარებზე კაკუნი, რომ გაისმა.
- შემოდით - ვთქვი ცოტა არ იყოს, მკაცრი, სერიოზული ხმით. დამუღამებული მქონდა „შემოდის“ განსაკუთრებული ტონალობით თქმა და მართობდა ხოლმე ეგ ფაქტი.
- შეიძლება ბატონო პრეზიდენტო? - გავიგე ნინას ნაზი ხმა.
სიცილი ამიტყდა. მან კი კარები გადაკეტა და ნელი ნაბიჯით მომიახლოვდა. ხალათის სტილის შავი კაბა ეცვა, გრძელქუსლიან შავ ფეხსაცმელთან ერთად.
- თქვენთვის ყოველთვის შეიძლება - ვუპასუხე ეშმაკური ღიმილით.
- ნუ გეცინებათ - გამიბღვირა ნინამ - მე თქვენთან შენიშვნებით ვარ მოსული. საშინელი პრეზიდენტი ხართ.
- გისმენთ ქალბატონო, რა ხდება? - როლში შევიჭერი, შეწუხებული სახით ავდექი სავარძლიდან.
- პირველ რიგში, თქვენი მდივანი უნდა გამოცვალოთ. არ მომწონს, შეუფერებლად და გამომწვევად აცვია. სამსახურიდან ნუ დაითხოვთ, უბრალოდ, სხვაგან გადაგზავნეთ. შემიძლია, ჩემი ძველი მდივნით ჩავანაცვლო. შრომისმოყვარე ქალია, შვილიშვილები ჰყავს და ორმოცდაათსაა გადაცილებული.
მის ნათქვამზე გადავიხარხარე.
- ჩუუ - დამიყვირა ნინამ - სერიოზულად მოეკიდეთ ჩემს შენიშვნებს.
- უკაცრავად, მაპატიეთ - ხელები მაღლა ავწიე.
- მეორეც, ძალიან არ მომწონს თქვენი მაგიდა. რაღაც, ზედმეტად ბევრი ქაღალდი ყრია.
- ამას მარტივად მოვაგვარებ - ერთი ხელის მოსმით ყველაფერი ძირს გადმოვყარე. კმაყოფილი ნინა თამამად შემოსკუპდა მაგიდაზე.
- ახლა თქვენი ჯერია - გამიღიმა ნინამ და კაბა შეიხსნა.
- შე გარყვნილო - თვალები ბუდიდან ლამის გადმომცვივდა. კაბის ქვეშ არაფერი ეცვა.
- ჰო, შენ წარმოიდგინე, საკუთარი მანქანა მყავს და ვერავინ დამინახავდა გზაში, რომ ფეხებშუა რაღაც-რაღაცეები მიჩანს.
- ნამდვილი შეშლილი ხარ - გაგიჟებული მივვარდი მის ტუჩებს.
ჰალსტუხზე მთელი ძალით დამეჯაჯგურა. ცალი ხელი წელზე შემოვხვიე, მეორეთი კი მის თმას ჩავაფრინდი, მთლიანად გავუწეწე. საშინლად მწყუროდა მისი სურნელი, მისი სხეულის ყველა დეტალის შეგრძნება. ნინამ ფეხები მაგრად მომიჭირა წელზე, ქამარი შემიხსნა და მაგდიდან ჩემს ასოზე გადმოჯდა. მთელს კაბინეტში მისი განწირული კვნესა ისმოდა, განსაკუთრებით კი მაშინ, როცა უკანალზე ვჩქმეტდი გამალებით. ნინას ტუჩებისა და მკერდის სითბოს ვერ ვწყებოდი. ისე ძლიერად მიფხაჭნიდა ზურგს, რომ დარწმუნებული ვარ, მის კვნესასთან ერთად, ჩემი ხრიალის ხმაც აღწევდა კარს გარეთ.


ოთხი წლის შემდეგ
დემნა

ზუსტად არჩევნების დღე იყო, როცა ტელეფონმა დამირეკა. ათასი შეხვედრა მქონდა დაგეგმილი ახალ პრეზიდენტან, რომელიც კაცმა არ იცის, ვინ იქნებოდა.
- გისმენთ. რა მოხდა? სასწრაფოდ წამოვალ, ახლავე გამოვვარდები - ვამბობდი მთელი ემოციით, დაფეთებული და განერვიულებული. ტელეფონი დავკიდე, მინისტრებს შევხედე, რომლებიც ცნობისმოყვარეობით შემომყურებდნენ. - კომფიდენციალური საქმეა. დაცვის ბიჭებისა და ყველაფრის გარეშე უნდა გავვარდე. ახსნის დრო არ მაქვს, ძალიან სასწრაფოა - მივაყარე ერთმანეთზე.
- მიდი დემნა.
- როგორ გეკადრებათ, მიბრძანდით.
- აბა რაა ბატონო დემნა - მომაწიეს გზაში თავიანთი თანხმობები, როცა უკვე გაქცეული ვიყავი შენობიდან.
მანქანით წავედი, საცობები იყო და დაახლოებით ერთი საათი დამჭირდა წყნეთში ასასვლელად. დიდი სახლის ეზოში შევედი, მანქანიდან გადმოვედი და კარი გავაღე.
- სად ხარ ამდენ ხანს? - შემეფეთა ნინას უკმაყოფილო გამომეტყველება.
- მაპატიე, მაგრამ არც ისე ადვილია ხუთი მინისტრის წინაშე ისეთი გამომეტყველების მიღება, თითქოს სასწრაფო საქმეზე ვარ გასაქცევი. როცა, სინამდვილეში ცოლი მელაპარაკება იმაზე თუ, როგორი ველური სექსი გველის ამ ღამეს.
- მაპატიე, ცოტა გადავამეტე - ტუჩზე იკბინა მაცდურად.
- ყველაზე გარყვნილი და გაფუჭებული პირველი ლედი ხარ - ტუჩებში ვნებიანად ვაკოცე ცოლს.
- აქ ბავშვები არიან - მომესმა ლეოს ხმა.
- უი, თქვენც მოხვედით?
- აბა მართლა ველური სექსი კი არ გელის ღამე - ახარხარდა ლილე და მერე ტუჩებზე მიირტყა ხელი, როცა პატარა, წითური გოგონა ჩამოეკონწიალა კალთაზე.
- დედიკო სექსი რა არის? - ჰკითხა ბავშვმა.
- მოდი, ეგ სიტყვა გარეთ არ თქვა, კარგი? - სასოწარკვეთამ მოიცვა ლილეს გამომეტყველება.
- მაინც იტყვის, ხო იცი, რა ჯიუტიცაა - გაეცინა ლეოს.
- ნეტა ვის ჰგავს - თვალები გადაატრიალა ლილემ და ცოტახანში გვარიანადაც იკივლა, როცა ბავშვა თმები ჩამოქაჩა მაგრად. - ანა, რას შვრები? - დაუცაცხანა შვილს.
- გვარცხნი - სრული სერიოზულობით უპასუხა ბავშვმა.
- დასხედით ყველა - ხმა აიმაღლა ნინამ - დღეს ჩემი მეუღლისა და მთლიანად ჩვენი ოჯახის ოთხწლიანი პატიმრობისგან დახსნის დღეა - გამოაცხადა საზეიმოდ.
- და ისევ, რომ აირჩიონ? - ჰკითხა თავისი ოთახიდან ამ წამს გამოსულმა ნინიამ.
- მაშინ ქმარს ვეყრები და ჩემთან გადავდივართ საცხოვრებლად - უპასუხა ნინამ ღიმილით.
- ჩართე ტელევიზორი, შედეგებია. - ვთხოვე ნინიას.
ყველანი სმენად ვიქეცით. მარტო ანა დახტოდა აქეთ-იქით, ხან ლეოს ეკონწიალებოდა კისერზე, ხან დედამისის თმებით თამაშობდა.
- ამის დედაც, 45%-ით გაიმარჯვე - დაიყვირა სასოწარკვეთილმა ნინამ.
- ჯანდაბა - აღმომხდა და გაოგნებულმა ცოლს შევხედე. ტელეფონზე რეკვები ატყდა, ალბათ მილოცავდნენ, ქალაქში უნდა გავვარდნილიყავი და სასწრაფოდ მიმართვა ჩამეწერა.
- ახლა, რომ ხალხით გადაჭედილ ქუჩაზე უნდა ვიდგეთ მე და შენ და „რუპორით“ ჩვენი ქვეყნის სიძლიერეზე, რომ უნდა გაჰკიოდე, საკმის კურსში ხარ? - მკითხა ნინამ საცოდავად.
- საქმის კურსში ვარ ჩემო მეცხედრევ - ვუპასუხე უგუნებოდ. ლუდის ბოთლი გავხსენი - ძალიან დავიღალე, ცოტას დავფიქრდები, იქნებ გადავდგე.
- ჰო, ცოტა დროის გამონთქავისუფლება ნამდვილად დაგჭირდება ჩემთვის, ნინიასთვის და ბავშვისთვის - მომიგო ნინამ ღიმილით.
- ჰოო, დამჭირდება - ვთქვი გაუზარდებლად და მერე გიჟივით შევხედე ჩემს ცოლს - ვინ ბავშვისთვის?
- რა ვიცი, ზოგჯერ კაცს და ქალს ბავშვი უჩნდებათ ხოლმე - მხრები აიჩეჩა ნინამ. მხოლოდ ახლა შევატყვე, რომ ლუდის მაგივრად, ფორთოხლის წვენს სვამდა და სიგარეტსაც არ ეწეოდა.скачать dle 11.3




№1  offline წევრი Mmariami)

მიყვააარს პირველი რო ვარ ხოლმე!
ვგიჟდები შენს ჰეფი ენდებზე და სულ ესე უნდა დაამთავრო ხოლმე.
ეს იყო ყველაზე ტკბილი და თბილი დასასრული.
არ მჯერა რო დამთავრდა, ცოტა კი არა ძალიან მომენატრებიან.
ლეოს გულის წასვლიდან, ბავშვამდე ყველა სცენა ისე რეალურად წარმოვიდგინე სულ გაღიმებულმა ჩავიკითხე დასაარული.
ისეთი ბედნიერი და კმაყოფილი ვარ სიტყვები არ მაქვს უბრალოდ.
ბოლო სცენაზე დემნას სახე რო წარმოვიდგინე ეგ იყო პანიკა:)
ნინია უკვე დიდი გოგო როა, ლილე და ლეო.
აუუუ ყველაფერი მიყვარს.
ვერ ველევი რაღაცნაირად.
ეხლა რომ ახალ ისტორიაზე მომიწევს წუწუნი და ჩემი პრეზიდენტი დადე თქო, "პ.ს"-ებში რომ ვეღარ მოვიხსენიებ გული მწყდება :(
ისე დემნასნაირი პრეზიდენტი კარგი იქნებოდა ;დ.
დემნას მოუწევს ახალ მდივანზე ფიქრი ან
გადადგომაზე ;)
ბავშვისთვისო.
მოკლედ ეს იყო დასასრული რომელსაც ეს ისტორია იმსახურებდა და ძალიან ძალიან ძალიან ბევრი ბედნიერება იყო ამ დასასრულში.
რა სიფსიხეაა ;დ
შენ ხარ ზე გოგო!

 



№2  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

Dzalian magari iyo. Ragai gvagirse finali tanac aseti kargi ragasdavedzeb.
Dzaan magari iyo bolo nawili gansakutrebit!!!!

 



№3 სტუმარი Ani

Vgijdebi vgijdebi vgijdebi amatze! erti demna kvela gogos cxovrebashi!*_*

 



№4  offline აქტიური მკითხველი La-Na

შენ ხარ უმაგრესი გოგო.როგორ გამიხარდა დასასრულმა იმედები რომ არ გამიცრუა.ძალიან მაგარი იყო.ვაიმე ლეოზე ვიცინე,რეაქცია ჰქონდა არაჩვეულებრივი.დემნაზე და ნინაზე არაფერს ვამბობ.სასწული ხარ
--------------------
ლანა

 



№5  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

როგორ მიყვარს ეს ისტორია
პერსონაჟები ხო საერთოდ
თუ დავფიქრდები ყველა პერსონაჟს აქვს ნაკლი, რაც სასტიკად მაღიზიანებს, მაგრამ შენ ისე გამოგყავს ყველაფერი რო ეს ნაკლიც მიყვარდება ამ პერსონაჟებში.
უნდა წერო, წერო და წეროოოო!!!!!!
შესანიშნავი მწერალი ხარ
ჩემი ერთ-ერთი ფავორტი .
და როგორც ყოველთვის არ დაიკარგო ❤
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



№6  offline ახალბედა მწერალი ენ ჯეინი

ვაიმე, მადლობა ბავშვებო. ძალიან მიყვარხართ

 



№7  offline წევრი blondeangel631

ძალიან მაგარი იყო :)

 



№8  offline წევრი lamazmani

Vaime ai dzaan magari iyo ramdeni xani velodi am istoriis karg dasasruls dzalian magari dasasruli qonda momewona dzaan velodebi sheni istoriis gagardzelebas moutmenlad esec momenatreba. Warmatebebi❤❤❤

 



№9 სტუმარი l1lu

http://geosociali.ru/index.php

ქართული სოც ქსელიhttp://geosociali.ru/index.php

 



№10  offline მოდერი zia-maria

საოცრება იყო,ახლა წავიკითხე ყველა თავი ერთად. kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent