შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წლების შემდეგ ისევ შენს მახეში გავები 15 თავი


25-07-2017, 19:20
ავტორი Gogona rmigraciidan
ნანახია 1 106

წლების შემდეგ ისევ შენს მახეში გავები 15 თავი

ბედნიერი ვიყავი, რადგან ყველა ჩემი ახლობელი, ნათესავი თუ მეგობარი ჩემს, გვერდით იყო. დამიჯერეთ ამაზე დიდი, ბედნიერება არ არსებობს.
დილით უსიამოვნო, შეგრძნებამ გამაღვიცა. თავი საშინლად მტკიოდა, თავბრუც მეხვროდა. საწოლიდან წამოდგომა დავაპირე, თუ არა ეგრევე გულის რევის, შეგრძნება დამეუფლა.
სასწრაფოდ შევარდი სააბაზანოში. სახეზე ცყალი შევისხი, ვიფიქრე ცოტას გამივლის თქო. ყველაფერი გუშინდელ დალევას მივაწერე. გუშინ ყველანი ბარში ვიყავით, მე როგორც ყოველთვოს, ვაკოს ვეჯიბრებოდი და მოვუგე კიდეც. წყალი გადავივლე, ტანსაცმელი ჩავიცვი, ქვემოთ ჩავედი. მკვდარი სულივით დავდიოდი, თავის ტკივილმა მაინც არ გამიარა. არადა ჩემს ქორწილამდე, ორი დღე დარჩა. დღეს კაბაზე უნდა წავიდე, თუმცა ესეთ მდგომარეობაში, ვერსად წავალ.
- დილამშვიდობის მანჩო. უღიმღამოდ ვთქვი მე, თან იქვე ბარის, მაგიდასთან ვიკავებ ადგილს.
- დილამშვიდობის ნინა, როგორ ხარ?
მეკითხება ის ისე, რომ არც შემოუხედავს.
- საშინლად ვარ.
- რას გევხარ ნინა? ეხლაღა ამჩნევს ჩემს სახეს. - თვალები რას გიგავს, ან ფერი სულ დაგიკარგავს, ხო მშვიდობა?
- პახმელიაზე ვარ ისევ, რამე დამალევინე გთხოვ. მუდარით ვეუბნები, თან თავს მაგიდაზე ვდებ.
- აიღე ნაბეღლავი, ჯერ ეს დალიე შემდეგ, ბლინებს გაგიკეთებ.
- ფუ არა, ოღონდ ბლინები არა. ბლინის გაგონებისას, ეგრევე გული ამერია, სააბაზანოში შევარდი.
უკან დაბრუნებულს, მანჩო შეშინებული მომშტერენოდა.
- ნინა რა გჭირს?
- არვიცი, მგონი მოვიწამლე. ყველაფერზე გული მერევა.
- ნინა, შენ ორსულად ხომ არ ხარ?
- არა, მანჩო რასამბობ.
- კი მაგრამ, შენ და დაჩი.
- კი, როგორ არა მაგრამ, არამგონია.
- გაიკეთე მაინც ტესტი, იქნებ ხარ.
- კარგი გავიკეათებ. ზემოთ მაქვს, შენახულო სადღაც.
ჩემი ოთახისკენ გავიქეცი, პირდაპირ სააბაზანოში შევარდი. უკვე ნახრვარი საათია, ბოთლსა ვცემ ჩემს ოთახში. მეშინია რომ დავხედო, და იმედებო გამიცრუვდეს, ძალიან მინდა მეორე შვილი. პატარა გოგო.
შიშით მოვკიდე ხელი, ორსულობის ტესტს. ღმერთო ჩემო ორსულად ვარ, რა მაგარია ისევ დედა გავხდები. ყვირილით ჩავრბოდი კიბეებზე.
- მანჩო, მანჩო დადებითი აჩვენა, მანჩო სად ხარ.
კიბეზე ფეხი ამიცდა, რომ არა დაჩი იქვე დავეცემოდი.
- ნინია გრთხილად, რა მოგივიდა.
- აა არაფელი. დაბნეული ვეუბნები მე.
- რას ამბობდი, რა დადებითიო?
- არაფელი, მანჩოს რაღაც აინტერესებდა.
- აჰა გასაგებია. დღეს კაბაზე არ მიდიხარ?
- კი როგორ არა. ლინა გამომივლის და წავალთ. შენ აქ რაგინდა?
- მომენატრე და მოვედი. რაიყო არ შეიძლება?
- კი როგორ არა, უბრალოდ გამიკვირდა. მეგონა სამსახურში იქნებოდი.
- ვიყავი მაგრამ, ძალიან მომენატრე და მოვედი. ტუჩებზე მოწყვეტით მაკოცა, და სამზარეულოსკენ წავიდა.
- დაჩი.
- - ხო ნინია.
- შეგიძლია დღეს სკოლიდან, შენ გამოიყვანო ოთო?
- კი როგორ არა.
- შენ, ბევრი საქმე გაქვს დღეს?
- კი საკმაოდ რატომ?
- ბიჭები ბარში მივდივართ, წამოხვალთ შენ და ლინა?
- აუ არაა, გუშინ ბევრი დავლიე. საშინლად ვარ, თან მგონი მოვიწამლე.
დაჩისთვის ორსულობის, შესახებ ჯერ არაფელს ვეტყვი. მინდა სიუპრიზი გავუკეთო.
- კარგი თუ გინდა არც მე წავალ?
- არა რასამბობ, რატომ უნდა დარჩე წადი. მირჩევნია დავისვენებ ცოტას.
- აი ლიმაც მოვიდა. მეუბნება დაჩი, მეც კარისკენ ვიხედები. სადაც ჩემი გოგო მხვდება.
- აბა როგორ ხართ გვრიტებო?
- კარგად ვართ, შენ როგორ ხარ გიჟო. ვეუბნები მე და თან ვეხუტები.
- რავიცი მე რა მიჭირს. აბა წავიდეთ თორემ დაგვაგვიამდება.
- სად დაგვაგვიამდება? რას ამბობ.
- კაბაზე. ადრიანად უმდა მივიდეთ, საუკეთესო ჩვენ რომ შეგვხვდეს.
- კარგი ხო, კარგი წავიდეთ.
დაჩის ვაკოცე, და ლიმას უკან ავრდევნე. ისე გარბოდა ძვლივს დავეწიე.
- ცოტა ნელა რა, ვერ გეწევი ესე.
- შენც აუჩქარე ფეხს.
- რაგჭირს შენ? ვეუბნები თან თვალებში ვაშტერდები, აშკარად ნამტირალევია.
- შენ რა იტირე?
- არა რასამბობ. უბრალოდ ალერგია მაქვს.
- ლინ კაი რა, მე რას მატყვილებ. რა მოხდა მითხარი?
- ნიკას ვეჩხუბე.
- რატომ?
- დავიღალე ნი.
- რა მოხდა? ჩემო ლამაზო რატომ ტირი?მოდი ჩემთან ჩემო სიხარულო.
- აღარ შემიძლია ესე, სულ ფეხებზე ვკიდივარ. რამდენს ველაპარამები, ჩემთვის არასოდეს სცალია, სულ მის მეგობრებთანა, ვიღაც ახალი ბიჭები გაიცნო. იმათთან ერთად ბოლდება. რამე თუ ვუთხარი სწყინს. მე კიდე დავიღალე, გესმის აღარ შემიძლია ესე, გაგრძელება უნდა დავშორდე.
- რას ამბობ ლინ, ხომ იცი ნიკოლოზს როგორ უყვარხარ. ვინ ბიჭებს გადაეკიდა. მე დაველაპარაკები გავაძრობ სიფათს აი ნახავ. სად არის ეხლა?
- არ ვიცი იმათთანა მგონი.
- კაიც მოიცა.
ტელეფონზე ნიკას ნომერი ავკრიბე, და ველოდებოდი როდის მიპასუხებდა. უკვე მესამედ რომ დავრეკე, მხოლოდ მაშინ მიპასუხა.
- ნიკა სად ხარ?
- კარგად ვარ, ნინა შენ?
- ნიკა სად ხარ მეთქი?
- ხო მშვიდობა? ნინა
- ნიკა მოთმინება მეწურება სად ხარ?
- ბარში ვარ ბიჭებთან.
- ვინ ბიჭებთან?
- ნინა რა, ეჭვიანი ცივით ლაპარაკობ. რახდება?
- ნიკა ვინ ბიჭებთან?
-  დემესთან და ვაკოსთან.
- რომელბარში?
-დემეს ბარში.
- კარგი. ტელეფონი გავთიშე და დემეს გადავურეკე. ვიცოდი ნიკა მატყვილებდა.
- ხო ნინა
- დემე სადხარ?
- ბარში ვარ ნინა რახდება?
- ნიკა შენთან არის?
- არა აქ არა. ლინასთან ერთად არის.
- რასამბობ ეგ ვიმგითხრა?
- ნიკამ თქვა.
- ა კაი გასაგებია მადლობა.
- რახდება ნინა? მეკითხება ლინა.
- ნიკა მატყვილებს, დემესთან ვარო. დემესთვის უთქვია, ლინასთან ვარო.
- ხომ ვამბობდი, იმათთან იქნება.
- გასაგებია, ანუ ესე მომატყვილა. ნახე მაგას რა გავუკეთო.
- ნინა რას აპირებ?
- სულ მალე ნახავ.
საბას დავურეკე ვთხოვე გაეგო, ნიკას მდებარეობა. მაგას ვანახებ მე სეირს, ნახოს როგორ უნდა, ჩემი გოგოს გამასხარავება.
საბამ როგორც კი, მისამართი მომწერა, ყველაფერს მივხვდი. ის ონისესთან იყო. იმ ადგილოსკენ გავემართე. თან ვთხოვე რამოდენიმე, საპატრულო  ეკიპაჭი დამახვედრე თქო. თვითონაც იქ დამხვდებოდა.
მე და ლინა დანიშნულების, ადგილას მალევე მივედით. შიგნით მარტო შევედი, დანარჩენებს ვთხოვე, გარეთ დარჩენილიყვნენ.
თვალებით ნიკას ვეძებდი, ის კი ბატონ ონისესთან ერთად იჯდა. ონისე სუწინიორია, ასევე პატარა ნარკო ტრანზიტებს აკონტროლებს, თუმცა ფაქტზე ერთხელაც ვერ ავიყვანეთ.
მათ მივუახლოვდი, ნიკას მხარზე ხელი ჩამოვადე და გვერდით მივუჯექი.
- ბატონო ნიკოლოზ, ანუ  დემესთან ხარ არა?
- ნინა აქ რას აკეთებ? როგორ მომაგენი?
- მგონი დაგავიწყდა ვინ ვარ არა?
- შენ რა მითვალთვალებ?
- ეგღა მაკლია, შენ და შენნაირებს გითვალთვალოთ.
- ქალბატონო ნინა რა პატივია, თქვენი აქ სტუმრობა.
საუბარში ონისე ჩაერთო.
- მე შენ რა გაგაფრთხილე? ხომ გითხარი ჩემებს არ გაეკარო თქო.
- მე არავის არაფელს არ ვაიძულებ.
- თქვენ ერთმანეთს, საიდან იცნობთ? მეკითხება ნიკა.
- რას ამბობ, ესეთ სექსუალურ ქალს როგორ, შეიძლება ვინმე არ იცნობდეს.
ამბობს ონისე.
- ნიკა შენ რას აკეთებ, აქ ამ ნარკომანთან ერთად? ონისეს სიტყვებს, ყურადღებას არ ვაქცევ, ნიკას მივუბრუნდი.
- ონისე ჩემი მეგობარია.
- მეგობარი არა?
- ხო რატომ გიკვირს?
- ნიკა, შენც ჩემი მეგობარი იყავი.
თუმცა მომიწია ისეთი რამის გაკეთება, რასაც ეხლა გავაკეთებ.
- რას აპირებ ნინა?
- მიუხედავათ იმისა რომ, ჩემი მეგობარი ხარ. შენი დაკავების ორდერი მაქვს ნიკა.
- რას ამბობ?
ფეხზე წამოვდექი, ნიკას ბორკილები დავადე თან ვეუბნები.
- ბატონო ნიკოლოზ, თქვენ დაკავებული ხართ, უკანონო ნარკოტიკის, შეძენა შენახვა, გამოყენების გამო. თქვენს მიერ ნათქვამი, ყოველი სიტყვა სასამართლოზე იქნება, გამოყენებული. თქვენ გაქვთ დუმილის უფლება, ასევე გაქვთ უფლება,  მოითხოვოთ ადვოკატი, თუ ამის საშვალება არ გაქვს, სასამართლო გამოგიყოფთ, სახაზინო ადვოკატს.
- ნინა რას აკეთებ.
- საბა შემოდით. რაციაში ჩავძახე საბას.
სულ რაღაც ერთ საათში, ყველანი პროკურატურაში ვიყავით. ბიჭები გაგიჟებულები იყვნენ, ჩემგან ამას არ ელოდენ.
- ნინა ეს რა გააკეთე? ყვირილით მეუბნება ვაკო.
- ვაკო ტონს დაუწიე, არ დაგავიწყდეს ვინ ვარ? ენას თუ არ გააჩუმებ, შენც გვერდით მიუჯდები შენს ძმაკაცს.
- არა, რა ეს როგორ გააკეთე. ეხლა დემე ჩხუბობს.
- მოკეტეთ, ყველამ მოკეტეთ. იმხელა ხმაზე ვიყვირე, ყველა მე მიყურებდა.
- ეხლა კარგად მომისმინეთ ყველამ, წლებია ნარკომანებს, მკვლელებს, ყაჩაღებს დავზდევ. ვცდილობ როგორმე მშვიდობა დავამყარო. ძალიან კარგად იცით, უსამართლობას ვერ ვიტან. სხვას როგორ მოვთხოვო პასუხი,  როდესაც ჩემი მეგობარი ნარკომანი ხდება. ეხლა ვერ ხვდებით თუმცა, სულ მალე მადლობას მეტყვით. მე რომ ხელი, არ შემეშალა ვინ იცის სადამდე  შეტოპავდა. მერე უკვე გვიან იქნებოდა. ეხლა კი მოკეტეთ და დაელოდეთ. მათთვის არც მომისმენია, ისე გამოვეცალე იქაურობას.
თავბრუსხვევამ შემაწუხა, იქვე კიბესთან ჩამოვჯექი. ვიგრძენი ვიღაც მომიახლოვდა, თუმცა თავი არ ამიწევია. მეგონა დაჩი იქნებოდა თუმცა.
- ქალბატონო ნინა კარგად ხართ?
მესმის თორნიმეს ხმა.
- თორნიკე შენ, შენ აქ რას აკეთებ?
- შენი ნახვა მიმდოდა.
- ხო მშვიდობა?
- კი, კი ყველაფერი კარგადა. უბრალოდ კიდევ ერთხელ, მადლობას გიხდი. შენ ჩემი ცხოვრენა შეცვალე.
- არარის ამდენი მადლობა საჭირო.
- არის, არის შენ რომ არ ყოფილიყავი. მე მას ვერ გავიცნობდი.
- ვის?
- მას მერე, რაც შენ შანსი მომეცი. მე ამერიკაში წავედი, იქ კიდევ ჩემი ცოლი გავიცანი.
- ვინ გაიცანი?
- გოგო რომელსაც, ცხოვრება დავუკავშირე.
- ძალიან კარგი. მიხარია ბედნიერს რომ გხედავ.
- შენი დამსახურება.
- შენ ამას იმსახურებდი თორნიკე
- ეს ჩემი მისამართია, თუ გინდა მეწვიე. ჩემს მეუღლეს გაგაცნობ. მეუბნება ის თან, რაღაც ფურცელს მაწვდის.
- იცი ორ დღეში, ჩემი ქორწილია. გამიხარდება თუ მოხვალ, მეუღლესთან ერთად.
- დიდი სიამოვნებით. ეხლა უნდა წავიდე, კარგად ნინა.
- დროებით თორნიკე.
თორნიკეს წასვლოს შემდეგ, ჩემთან თანამშრომელი მოვოდა. მთხოვა დაკითხვის ოთახთან მივსულიყავი.
 დერეფანი ისე გავიარე, არცერთი ჩემი მეგობრისთვის, ყურადღება არ მიმიქცევია. დავინახე როგორ იყო კუთხეში, მიყუჟული ლინა და ტიროდა.
დაკითხვის ოთახთან მისულს, მომესმა ნიკას ხმა.
- მხოლოდ ნინას მივცემ ჩვენებას.
- ბატონო ნიკა, ქალბატონ ნინას არ ცალია.
ეუბნება საბა.
- მე მხოლოდ, მას მივცემ ჩვენებას. რამდენჯერ უნდა გავიმეორო.
დაკითხვის კაბინეტის კარი შევაღე.
- საბა დაგვტოვე.
- კი მაგრამ, ნინა
- საბა დაგვტოვე თქო. ხმამაღლა ვეუბნები მე, ის კი იქაურობას ტოვებს.
- აბა რა ხდება? რისი თქმა გსურთ?
- ნინა მეგობარო
- ქალბატონო ნინა ესე მომმართე, აქ მე შენი მეგობარი არ ვარ. სერიოზული სახით ვეუბნები.   - აბა გისმენთ, რა უმდა გეთქვათ?
- ნინა, ქალბატონო ნინა. ვიცი შეცდომა დავუშვი, იმ ბამდიტთან რომ დავიჭირე საქმე. ონისე ჩემი მეგობრისგან გავიცანი.
- რომელი მეგობრისგან?
- ერთი გოგოა ქრისტინე.
- შემდეგ?
- ქრისტინე ჩემთან ერთად მუშაობს, ის ონისეს შეყვარებული იყო. იმ დღეს, მე და ლინამ ვიჩხუბეთ. ბარში ვიყავი, ქრისტინე რომ მოვიდა. მითხრა დასამშვიდებლად, საუკეთესო რაღაცას გაგასინჯებო. გავყევი მან ონისესთან მიყვანა, იმ დღეს პირველად გავსინჯე ნარკოტიკი. შემდეგ ორგანიზმი მთხოვდა, ონისეს რამოდენიმეჯერ მივაკითხე, მხოლოდ ვისუნთქავდი. ნელ-ნელა ნარკომანი ვხდებოდი, ონისესთან მივედი ვუთხარი, საქმიდან გავდივარ თქო. თუმცა ის დამემუქრა, თუ გახვალ შენს, შეყვარებულს მოვკლავო.
- მოიცადე. ნიკას ლაპარაკი შევაეწვეტინე, დაკითხვის ოთახიდან გამოვედი და იქვე მდგომ საბას ვთხოვე, ჩემი მეგობრები მოეყვანა.
უკამ დავბრუნდი, ნიკას ვანიშნე გააგრძელე თქო.
- შემდეგ იყო ის რომ, უკვე მომხმარებელი კი არა. გაგრძელება უჭირდა თუმცა თავს, ძალას ატანდა.
- ბარიგაც გავხდი, ბინაში მაკითხავდნენ  კლიენტები, ნინა ხომ გესმის არა. ეს რომ არ გამეკეთებინა, ლინას მოკლავდნენ.
- და ჩემთან რატომ არ მოხვედი?
- შემეშინდა, მათი ხალხი მითვალთვალებდა. შენთვის რაიმე რომ მეთქვა, ყველაფერი ცუდად დამთავრდებოდა. თან ვცდილობდი, მტკიცებულებები მომეპოვებინა.
- ნიკა უკვე სამი წელია, ვცდილობ მის დაჭერას. კვალზე გავდიოდი და იქვე მთავრდებოდა, ვერცხეთხელ ვერ დავადექი, ცხელ კვალზე და შენ როგორ მოახერხებდი.
- ეს იმიტომ რომ, სწორედ აქედან გადიოდა ყველაფერი. სწორედ შენი დეპარტამენტიდან.
- შენ რა, გინდა მითხრა აქ კრისა მყავს?
- გითხარი უკვე ნინა. რაოყო რა გიკვირს, ერთხელ გყოლიათ თუ ორჯერ.
- ნიკა გეყოს, გააგრძელე საუბარი თემასთან დაკავშირებით. შეეშვი ჩემს თანამშრომლებს. აქ მე მოვაგვარებ ყველაფერს.
- შემდეგ მოხდა, ისე რომ. უკვე გოგოებთანაც მიმიწვდებოდა ხელი. გოგოებთან გარიგებას ონისე დებდა. ვცდილობდი როგორმე, ერთი გოგო მაინც გამეპარებინა. ყოველდღე თითო გოგო გარბოდა.
ყველა საბუთი შევაგროვე. დღეს ყველაფრისთვის წერტილი უნდადამესვა. თუმცა როგორც ყოველთვის, შენ ყველაფერი დამასწარი.
- სად არის საბუთები?
- ყველაფერი შენს კაბინეტშია. ნინა მადლობას გიხდი, რომ გადამარჩინე. შენ რომ არა, ეხლა აქ ვერ ვიქნებოდი.
დაკითიხვის ოთახიდან, თავაწეული გამოვდივარ. ყველანი მე მომაშტერდა, თუმცა მათთან საუბარი არ მსურდა. ჩემს კაბინეტში შევედი, ის საბუთები მოვძებნე, რომელზეც ნიკა მესაუბრა. საქმე მთლიანად საბას გადავაბარე.
- საბა, შენ აგებ პასუხს ყველაფერზე. თუ ამ საქმეში, რამე გაუთვალისწინებელი მოხდა, შემდგომში ჩემთან აღარ იმუშავენ.
- და შენ?
- მე, მე ამ საქმიდან გავდივარ. იმაზე მეტი გავაკეთე, რაც შემეძლო.
- კარგი ნინა. ყველაფერს მე მივხედავ.
საბას საბუთები მივაწოდე და წამოვედი. უკვე საღამოს 9 საათი იყო. პირდაპირ სახლში წავედი. ეხლა მხოლოდ, ჩემი შვილის ჩახუტება მსურსა. სახლის კარები შევაღე, თუ არა ოთო პირდაპირ, კისერზე შემახტა.
- მომენატრე დე
- მეც მომენატრე, ჩემო პატარავ. დღეს ძალიან დავიღალე, არ გინდა, დედიკოსთან ერთად დაიძინო.
- კი დე როგორ არა. ოთო ხელში, ავიყვანე და ოთახისკენ წავედით.
ჩემი შვილის მკლავებში, გატრუნულს ჩამეძინა.

დილით ადრიანად გამეღვიძა, დღეს ჩემი ოთიკოს, გარდაცვალების დღეა. 13 წელი გავიდა, იმ დაწყევლილი დღიდან. ისევ ისე მოუშუშებლად, მტკივა გული როგორც იმ დღეს.
სახლიდან ოსე გავრდი, არავის დავრმშვიდობე. ვარდების დიდი თაიგული ვიყიდე, და ჩემი ბიჭის საფლავთან მივედი.

ვარდები იქვე დავდე, შემდეგ მის მომღიმარ ფოტოს ვაკოცე.
ყოველთვის როცა, მასთან მოვდიოდი სულ ვმშვიდდებოდი. ყველაფერს ვუყვებოდი, ახსარებასავით იყო, მასთან ლაპარაკი.
- ოთო ჩემო ოთო, მე ისევ მოვედი. ძალიან მენატრები იცი, მთელი 13 წელი შენ მოგონებაში ვცხოვრობ. გახსოვს ეს სამაჯური, შენ რომ მაჩუქე. შენი ბოლო სიტყვრბი, სულ ყურში ჩამესმის.

- ნინა ჩემო, ლამაზ თვალებავ.
ეს სამაჯური სულ თან ატარე. როცა მოგენატრები, ჩემს სამაჯურს დახედე, და გამიხსენებ. იცოდე მე სულ, შენს გვერდით ვიქნები. არასოდეს იფიქრო რომ მიგატოვე. არასოდეს გესმის. მე სულ შენი ოთო ვიქნები. ყოველთვის როცა მოგენატრები, აი აქ.
 გულზე ხელს მადებს.
- აი აქ შენს გულში სულ მე ვიქნევი. შენი ოთო სულ დაგიცავს. მხოლოდ ერთს გთხოვ, თუ ბიჭი გაგიჩნდება, ჩემი სახელი  დაარქვი.
- ოთო ამას როტომ ამბობ? ხომ იცი შენ სულ ჩემთან იქნები. ვეუბნები მე, ის კი საპასუხოდ, შუბლზე მკოცნის და მიდის.
იმ დღეს დაინგრა ყველაფერი, იმ დღეს ოთიკოს, უსულო სხეული სახლში მოიტანეს. ვერ ვეგუებოდი მის ცივ, გაყინულ ხელებს, ვერ ვეგუებოდი მის სიკვდილს. ის ჯერ მხოლოდ 24 წლის იყო. მე კიდევ ცამეტის.

შუადღის სამი საათი, იქნებოდა რომ წამოვედი. მაღაზიაში წავედი საქორწინო კაბა ვიყიდე. ძალიან ლამაზი იყო მომეწონა. იმედია ყველაფერი, კარგად ჩაივლის.
სახლში შევდიო, საბამ რომ დამირეკა.
- გისმენ საბა.
- ნინა, ნიკა გაანთავისუფლეს.
- როგორ?
- სასამართლემ გირაო, დააკისრა და გამოუშვეს.
- ძალოან კარგი, მადლობა საბა.
ანუ გამოუშვეს, ძალიან კარგი. იმედია ესეთ რაღაცაში, აღარ გაებმევა.
სახლში შესულს, მანჩო შემომეგება.
- სად იყავი ნინა? გირეკავდი და არ მპასუხობდი.
- მაღაზიაში ვიყავი მანჩ, არ მესმოდა როდის დამირეკე.
- მაღაზიაში არა, თვალები ჩაწითლებული, რატომ გაქვს? მაღაზიაში კარგი კაბა, ნახე და ვერ იყიდე ხო? ნინა ვიცი დღეს რა დღეცა.
- ხოდა თუ იცი, რაღას მეკითხები. ხმამაღლა ვეუბნენი მე, და პირდაპირ ჩემი ოთახისკენ მივდივარ.
საწოლზე ვემხობი,  მახსენდება ყოველი დღე, ოთიკოსთან გატარებული. როგორ მძულს 26 სექტემბერი. რომ შემეძლოს ამ დღეს, კალენდრიდან ამოვჭრიდი.
არ მახსოვს როდის ჩამეძიმა, გონს კარზე კაკუნს მოვყავარ. ხმა არ გამიცია, ეხა არავის ნახვა არ მინდა.
კარი იღება, ოთაცში დაჩი შემოდის. საწოლზე გვერდით მიჯდება, ერთი ხელის მოსმით, მის კალთაში მსვამს.
- რა გჭირს ნინია?
- არაფერი. მოკლედ ვამბობ მე.
- როგორ თუ არაფერი, შენ რა ტიროდი?
- ხო ვტიროდი.
- და რატომ? წყნარად ამბობს ის.
- მინდოდა და ვტიროდი, ესეც თქვენ უნდა გკითხით? ან მე არ მომიც, უფლება აქ შემოსვლის. რატომ შემოხვედი? მარტო ყოფნა მინდოდა.
- კარგი, კარგი აქ ვიქნები, და ხმას არ ამოვიღებ. უფრო ახლოს მიმიხუტა, გატრუნული ვიყავი მის მკლავებში, არც კი გავინძრეოდი რომ არა, გულის რევის შეგრძნება. აბაზანაში შევარდი და კარი ჩავკეტე.
- რა ხდება ნინია? რა გჭირს?
კარს უკან, დაჩის ანერვიულებული ხმა მესმის.
- არაფელი საყვარელო, ეხლავე გამოვალ.
სახეზე წყალი შევისხი, ეხლაღა გამახსენდა დღეს, არაფელი მიჭამია. ესე არ შეიძლება ნიმა, ბავშვს ავნებ. ჩემს თავს ვეუბნები და კარრბს ვაღებ.
- რა მოგივიდა საყვარელო.
- არაფერი დაჩი, უბრალოდ დღეს, არაფერი მიჭამია.
- კარგი რა ნინია, ეგრე არ შეიძლება. ეხლავე ჩამოდი ქვემოთ, რამეს მოგიმზადებ და ჭამე.
დაჩისთან ერთად ქვემოთ ჩავედი, მანჩო სამზარეულოში დაგვხვდა, ზურგით იდგა, ბარის მაგიდასთან ჩამოვჯექით.
- მანჩო გვაჭმევ რამეს? ეკითხება დაჩი, ის ჩვენკენ ტრიალდება. ვამჩნევ მანჩოს ნამტირალევ სახეს. ღმერთო ჩემო მანჩო ჩემს, გამო ტიროდა. მე ხომ მას დავუყვირე. მასთან ახლოს მივდივარ ვეხვევი.
- მანჩ მაპატიე, დღეს ძალიან განერვიულებული ვიყავი. შენ არაფელ შუაში ხარ. მაპატიე გთხოვ, შენთვის არ უნდა მეყვირა.
- არაუშავს საყვარელო, არ უნდა ჩავძიებოდი. ვიცი დღევანდელი დღე, შენთვის რასაც ნიშნავს, ჩემი ბრალია.
- არა, არა შენ ღაფელ შუაში ხარ. თავს ნუ იდანაშაულებ. ლოყაზე ხმაურით ვკოცნი, ისიც იგივეს აკეთრბს.
- კარგი ეხლა, დაჯექი რამეს გაჭმრვთ.
- მანჩ რამე სალათა არაგაქვს?
- კი როგორ არა.
- მაიონეზის გარეშე. ვეუბნები მე, და მაიონეზის ხსენებაზე , სახეს ვმანჭავ.
- მაიონეზის გარეშე სალათა, ცოტახნით ჩაფიქრდა.
- კი როგორ არა, აი შენ პომიდორი.
- კარგირა მანჩო, ხომ იცი ვერ ვიტან პომიდორს.
- აბა, მაიონეზის გარეშე არაფერი მაქვს.
- კარგი ჯანდაბას.
- აი სკრაბის სალათი, კიდევ ვინეგრეტი.
- და ჩემი სალათი არაგაქვს. ვეკითხები მანჩის, თან ინტერესით ვაკვირდები.
- კი როგორ არა.
ჩემს საყვარელ სალათს, წინ მიდებს.
გემრიელად მივირთმევ, იმდენს ვჭამ მე თვითონაც მიკვირს.
- ნინია კარგად ხარ? რამდენს ჭამ.
მეუბნება დაჩი და თეფშს მაცლის.
- დამიბრუნე დაჩი, ძალიან მშია.
- კარგით შვილები, ნუ ჩხუბობთ. გვეუბნება მანჩო ღიმულით.
- ნინა შენი საყვარელი, შოკოლადის ტორტი არ გინდა?
-არა, არა არ მინდა მანჩ.
- ხვალინდელი დღისთვის, ფიგურა უნდა შეინარჩუნოს. ირონიით ამბობს დაჩი.
- რა ხდება ხვალ? ვეუბნები მე, თითქოს არაფელი მახსოვს.
- ნინია. გავრაზებული ამბობს ის.
- კარგი, კარგი ვიხუმრე. - ყველაფერი მზად არის ხომ?
- კი რათქმაუნდა, მე და მაქსუმემ ყველაფერი მოვაგვარეთ, ბიჭებთან ერთად.
- ძალიან კარგი. დაჩი ხვალ რამე, ისე რომ არ მოხდეს როგორც დავგეგმეთ, იცოდე ჩემი ხელით მოგკლავ.
- ნინია ხვალ ყველაფერი კარგადიქნება, ნუ ნერვიულობ კარგი?
- ხოდა ეგრე.
-მანჩო ოთო სად არის?
- ოთო ბაბუასთან ერთად, კომპანიაში წავიდა ნინა.
- იქ რა უნდა?
- მაქსიმემ თქვა, აქედანვე უნდა ვასწავლო ბიზნესმენობაო.
- გამაგიჟებს მამაჩემი, ესეთ პატარა ასაკში, რა უნდა ასწავლოს.
- მაქსიმეს არ იცნობ ნინა.
- ვიცნობ მანჩ, როგორ არ ვიცნობ. არ მოისვენებს სანამ ოთოს საუკეთესოდ, არ აღზრდის.
-გახსოვს ნინა, შენს დროს როგორ იყო?
- როგორ არ მახსოვს. სულ ცდილობდა, მისი ბიზნესის სათავეში მე ვყოფილიყავი. თუმცა იმედები გავუცრუე. მე ყოველთვის სამართლის, აღსრულება მიყვარდა.
- ხო მახსოვს, მაქსიმე ძალიან გაგიბრაზდა, შენი გადაწყვეტილება რომ გაიგო.
- მანჩო, ნინია როგორი ბავშვი იყო? ლაპარაკში დაჩი ჩაერთი.
- ნინა, ნინა ძალიან ლამაზი ბავშვი იყო. თუმცა ძალიან ჯიუტი, აი ოთოს ხომ ხედავ, ზუსტად ნინას გავს. ესეც მასსავეთ ჯიუტი იყო. თუმცა ძალიან, საყვარელი ბავშვი იყო. რამეს რომ დააშავებდა. ( აქ ჩაეცინა) ჩუმად შემოიპარებოდა, ჩემთან მაქსიმეს ემალებოდა. მახსოვს ერთხელ, მაქსიმეს საბუთები მოიპარა, ყველაფერი აუზში ჩაყარა. მაქსიმე გაგიჟებული დადიოდა, ნინა კი არსად ჩანდა. არჩილთან გაქცეულა და იქ იმალებოდა.
- მეც აქ ვარ მანჩ. ვეუბნები გაბრაზებული.
- ესეთი ცელქი იყავი, ჩემო გოგოვ. მეკითხება დაჩი.
- არა რას ამბობ, იგონებს მანჩო. მე ისეთი წყნარი ვიყავი, გარეთ რომ დავრჩენილიყავი, ხმას არ გავიღებდი.
გავიპრანჭე და ისე გავხედე მანჩოს.
-აჰა ანუ ხმას არ ამოიღებდი. ვინ იყო ის,  ერთხელ სკოლიდან, წამოყვანა რომ დაავიწყდათ. მთელი სკოლა კივილით აიღო, მასწავლრბელი ეუბნებოდა მე წაგიყვანო, ის კიდე გაჰკიოდა, მამამ უნდა წამიყვანოსო.
არადა მაქსიმე, გერმანიაში იყო მივლინევით.
- მე მამა მინდოდა, და რა მექნა.
- აბა ვინ წამოიყვანა? დაინტერესდა დაჩი.
- არჩილმა, ისიც რაღაც სპეც ოპერაციაზე იყო.
- მამა მინდოდა, და რა მექნა.
- კარგი, საყვარელო მე წავედი. მეუბნება დაჩი,  თან ფეხზე დგება.
- სად მიდიხარ?
- რესტორანში შეცივლი, ვნახავ ხომ ყველაფერი კარგადაა. შემდეგ მკერავთან გავივლი პიჯაკზე.
-და ბოლოს ბარში, გაივლი ბიჭებთან ხო.
- არა საყვარელო, ბიჭები დღეს სახლში ამოვლენ ჩემთან.
- გასაგებია.  მკოცნის და კარში უჩინარდება.







დიდი ბოდიში პრობლემების გამო დადება ვერ მოვახერხე. ისტორიის დასრულრბა მინდოდა თუმცა ჯერ ვერ ვახერხებ. იმედია ჩემს პრობლემებს მალრ მოვაგვარრბ და ისტორიასაც დავასრულებ. გთხოვთ დატოვეთ კომენტარები თუ მოგეწონებათ ეს თავი. მადლობა ყველას რომ კითხულობთ<3скачать dle 11.3

 





№1  offline √ წევრი ™ უბრალო ადამიანი

ველოდები შემდეგს ვიცი რო მალე არიქნება მარა მე ველოდები სხვისი არვიცი

 



№2  offline √ წევრი ™ Gogona rmigraciidan

უბრალო ადამიანი
ველოდები შემდეგს ვიცი რო მალე არიქნება მარა მე ველოდები სხვისი არვიცი

ვეცდები რაც შემეძლება მალრ დავდვა. უბრალოდ ძალიან ბევრი პრობლემა მაქვს და. რაც შემიძლია მალე დავდებ. მადლობა შენ რომ კითხულობ <3

 



№3 √ სტუმარი ™ Guest ბლა

”მატყუებ”! ”მატყვილებ” რა კოშმარია

 



№4  offline √ წევრი ™ Gogona rmigraciidan

Guest ბლა
”მატყუებ”! ”მატყვილებ” რა კოშმარია

კოშმარიი.... როდესმე წაგიკითხავს ისტორია სადაც ერთი " კოშმარი" მაინც არ ყოფილიყო. ნუ გამოხვალთ გრამატიკოსები.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent