შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ზღვრამდე #7


26-07-2017, 01:54
ავტორი elle...
ნანახია 1 690

ზღვრამდე #7

***
შენ ხარ ის, ვინც დილით გაღვიძებულს ჩემი საწოლის მარცხენა, ცარიელ მხარეს უნდა მივსებდეს.
შენ ხარ ის, ვინც გამოღვიძებულს პირველ „დილამშვიდობისას“ უნდა მეუბნებოდე.
შენ ხარ ის, ვინც სამზარეულოში გასულს საწოლში, საზურგესმიყრდნობილი უნდა მელოდებოდეს, როდის მოვუმზადებ საუზმეს.
შენ ხარ ის, ვის გამოც სამახურში წასვლა უნდა მეზარებოდეს.
შენ ხარ ის, ვისაც მთელი ცხოვრება დაველოდები სააბაზანოს კარებთან აყუდებული „სამსახურში მაგვიანდება, ხვალ უკვე ვეღარ შემასწრებ“ ძახილით.
შენ ხარ ის, ვისაც ყველაზე დიდი სიამოვნებით გავუმზადებ ტანსაცმელს და მიუხედავად იმისა რომ არ ვიცი, მაინც ვეცდები ჰალსტუხის შეკვრას.
შენ ხარ ის, ვისაც სამსახურში უნდა მივყავდე. მერე შესვენების დროს ვერ გამოხვიდე და მე გაგებუტო.
შენ ხარ ის, ვის გარეშეც მერე სახლში წავალ და ამაზე შენც გაბრაზდები. სახლში მოსულს გაბრაზეული სახე გექნება, ჩემს მსგავსად. იმის მიუხედავად, რომ გაბრაზებული ვიქნები, ვახშამს მაინც დაგახვედრებ სამზარეულოს მაგიდაზე. შესულს, გაგეღიმება. გაბრაზება წამში გადაგიარს, კაცების აზროვნება ხომ კუჭზე’ც გადის. მე საძინებელში ვიქნები, ისევ მარჯვენა მხარეს, ამჯერად შენი მხარის ზურგშექცევით. კარების ხმას რომ გავიგებ, უფრო მეტად დავხუჭავ თვალებს და საბანში უკეთ გავეხვევი. შენ ჩემს მხარეს ჩამოჯდები და შემომხედავ. ძალიან დიდხანს მიყურებ. ვერ გხედავ, მაგრამ ვგრძნობ, როგორ დადის შენი თვალები ჩემს შეხვეულ სხეულზე, მაგრამ მაინც მგონია, რომ შიშველი ვარ და შენი ხელებით ყველგან მეხები. შენი მზერა ამდენად ძლიერია ჩემთვის. მერე ნელა დაიხრები და ჩუმად მეტყვი: „შემომხედე.“ არ შემოგხედავ იმის იმედით, რომ ისევ გამიმეორებ. ქალებისთვის ხომ ასეა, ვაკეთებთ იმას, რასაც კაცების მოქმედება უმალ უნდა მოჰყვეს. შენ ეს იცი და იქამდე იმეორებ საოცრად თბილ სიტყვებს, სანამ არ შემოგხედავ. მიღიმი.
მიღიმი
და
შენ ხარ ის, ვისი ღიმილიც წამში მინგრევს ყველა გაბრაზებას. ყველა გაბუტვას. ყველა იმედგაცრუებას, რომელიც შენს შემთხვევაში არ არსებობს, მაგრამ რომც არსებობდეს, ასე იქნება.
შენ ხარ ის, ვინც ძალიან ძლიერად შემომხვევს ხელებს და უამრავჯერ მეტყვის, როგორ ვუყვარვარ. როგორ ვენატრები, როცა ვერ მხედავს და მაშინაც, როცა ასე ძლიერად მიკრავს სხეულზე.
შენ ხარ ის, ვისაც სიტყვა „მიყვარხარს“ პირველად და უკანასკნელად ვეუნები და,
შენ ხარ ის, ვისთვისაც ასეთი ყოველდღიურობა, თუნდაც ერთი დღე, დარჩენილი სიცოცხლის დღეებად მიღირს.

შენ ხარ ის, ვისაც ყველაზე მეტად ვუხდები და ისიც, ვინც ყველაზე მეტად მიხდება.

***
არაფერი იყო იმ დროს ბეროსთვის ელიზე ლამაზი. უყურებდა მორცხვი ბედნიერებით სავსეს, ამღვრეული თვალებით როგორ უყურებდა მისი მარჯვენა ხელის არათითზე ბრწყინავ ნივთს და ეღიმებოდა. მერე გაეცინა და სიცილთან ერთად, ცრემლებიც გადმოეღვარა გაბრწყინებული თვალებიდან. მის წინ იყო ჩამუხლული და მთელი ცხოვრების მანძილზე, ეს მდგომარეობა ერჩივნა ყველაფერს. სიგიჟემდე მიიყვანა იმ ფაქტმა, რომ მისი საყვარელი ადამიანი ბედნიერებას მის გამო განიცდიდა. იმ სიტუაციის გამო, რომლის მთავარი ნაწილი ახლაც თვითონ იყო და მომავალშიც ასე იქნებოდა. ფეხზე წამოდგა და ელიც წამოაყენა. ნაზად მოხვია წელზე ხელი და მთელ სხეულზე აიკრო. იმ დროს მხოლოდ ელის გრძნობდა. მხოლოდ ელის იმიტომ, რომ მის გარდა სხვა არც არაფერი და არც არავინ არსებობდა. მათ შორის თვითონც. იყო მხოლოდ ელი, რომელიც უკვე ოფიციალურად გახდა მისი საცოლე.
-საუკეთესო ხარ.-ყრუ, მოგუდული ხმა მოესმა მისი ყელიდან. ელის მთელი სახე ბეროს კისერში ჩაემალა. ძალიან, ძალიან ბერჯერ წარმოედგინა ხელის თხოვნის სიტუაცია. ჯერ, ის ვერ გაეგო, რა მნიშვნელობა ჰქონდა ხელის თხოვნას. ვერასდროს იგებდა, რატომ ხელი და არა სხვა რამე. ბევრჯერ უკამათია ანკასთან, სისულელეაო. აბა, რა მოგეწონება, შეყვარებულმა თითი რომ გთხოვოს, ან ფეხიო?! უკვირდა ანკას, თუმცა საბოლოოდ იმ დასკვნამდე მიდიოდნენ, რომ იქამდე ვერ გაიგებდნენ, სანამ ეს წუთები არ დაუდგებოდათ და ასეც იყო. იმ წამს გრძნობდა, რომ ნებისმიერ სიტუაციაში აქვს ამ ყველაფერს თავსი დატვირთვა. იმ წამს გრძნობდა, რომ ბეროსთვის გაწვდილი ხელი, მერე მის მიერ ჩაჭიდებული, თავიანთ მომავალ ცხოვრებას ნიშნავდა. ეს იყო სიმბოლური, მაგრამ მაინც ყველაზე მეტად შეესაბამებოდა რეალობას. მთელი შეგნებით იაზრებდა ნაზ მელოდიას აყოლილი, ბეროს სხეულს მიკრული, რომ ცხოვრების ახალი ეტაპი ეწყებოდა, თბილისში ყველაზე მაგარ ბიჭთან ერთად. ის იყო ის ერთადერთი, რომელიც ბეროს ცოლის სტატუსით ისარგებლებდა მთელი ცხოვრება. მთელ სხეულში უვლიდა ეს სიტყვა და ბოლოს გულისცემას ჰყვებოდა რიტმულად. „ბეროს ცოლი,“ „ბეროს მეუღლე,“ „ბეროს მეორე ნახევარი.“ ბევრი ვარიანტი წარმოუდგებოდა გონებაში, თუმცა ყველა ერთი მნიშვნელობის. ყველა ერთიანად ნიშნავდა ბეროს სიცოცხლეს, სიყვარულს, მისი შვილების დედას. ამაზე გაფიქრებისას გააჟრჟოლა. ააკანკალა და უფრო მეტად ჩაეხუტა მასზე მოხვეულ სხეულს. წარმოიდგინა სიტუაცია, როგორ იღვიძებდა დილით ადრე, უფრო სწორად, როგორ გააღვიძებდა ბერო ბევრი კოცნით. მერე თვითონაც იგივეს გაიმეორებდა და ზუსტად ამ დროს გაიგონებდნენ ტირილის ხმას. ორივე ერთიანად დაფეთებულები წამოვარდებოდნენ საწოლიდან და პატარა, სასაცილო ადამიანს ერთად დააწყნარებდნენ. გააკანკალა ამის წარმოდგენისას და გაეღიმა.
-რაზე ფიქრობ?-მამაკაცურმა ხმამ გამოიყვანა ფიქრებიდან.
-მომავალზე. შენ?
-ჩვენს სახლზე, შვილებზე... ყველაფერზე.
მთლიან სხეულში დაუარა შეგრძნებამ, რომ ბერო ყველაფერ იმას აკეთებდა, ყველაფერ იმაზე ფიქრობდა, რაზეც თვითონ.
-შენ ყველაფერ ბანალურს შენებურად ისე მიტრიალებ, ვერც კი ვხვდები ამდენი როგორ შეგიძლია.
-პიტერ პენი ვარ.-გაეცინა ბეროს და თავზე აკოცა.
-არა, ჩემი ბერო ხარ. ყველაზე კარგი, საუკეთესო.
-მიდი, მიდი ილაპარაკე. მე გისმენ.-ისევ იცინოდა და უფრო მაგრად იხუტებდა.
-ჩემგან ესეც საკმარისია.-ელისაც გაეცინა და ოდნავ უკან დაიხია. თვალებში ჩახედა და გაეღიმა.-ასე რომ მიყურებ, მგონია მთლიანად ხვდები რას როგორ ვფიქრობ, თითქოს ჩემს შესწავლას ცდილობ, გინდა მთლიანად გამშიფრო, სულ ყველა ნაწილით დამიკავშირდე და მერე აღარაფერი იყოს მარტო ჩემი, გახდეს საერთო.
-ჰო, მე შენს ფიქრებზეც ვეჭვიანობ.-ისევ გაეცინა და წითელი სითხით სავსე ჭიქა აიღო, ერთი ელის გაუწოდა.-Моя любимая грузинка. (ჩემი საყვარელი ქართველი).
-Обожаю тебя. (ვგიჟდები შენზე, (გაღმერთებ)).
-პატარა ელი.
-სიგიჟემდე მიყვარხარ! მგონი ამ სიტყვას ყველაზე მეტად მე გავაბანალურებ, იმდენჯერ გეტყვი.
-არაფერია ბანალური იქ, სადაც ორს ერთმანეთი უყვარს. ეს გარედან ჩანს ასე იქამდე, სანამ ნებისმიერი არ იგრძნობს იგივეს. ყველა სიყვარული ინდივიდუალურია. არცერთი ჰგავს ერთმანეთს და ძალიან დიდი სისულელეა, ელი, ამას ბანალური დაერქვას. არასწორია ის, ვინც ასე ხედავს.
-ეს გრამაფონი სად იშოვე? მახსოვს ბაბუს ჰქონდა, ძალიან ადრე ისიც. ახლაც არ ვიცი სად არის, გაფუჭდა ალბათ.
-მამას ანტიკვარია, ჩათვალე. მთელი კაბინეტი ამის ფირფიტებით აქვს სავსე. მოუსმინე, ვაბშე სხვა ხმა აქვს, სულ სხვა ჟღერადობა ისმის.
-მეც მინდა ასეთ სახლში.-პატარა ბავშვით დაიწყო ელიმ.
-გვექნება, პატარა ელი. ყველაფერი გვექნება, რაც შენ გინდა.
-შენთან ერთად ყველაფერს ერთიანად ვგრძნობ. ამ დროს ყველაზე ბედნეირი ვარ. არ ვიცი როგორ აგიხსნა. წარმოიდგინე, ვდგავარ სცენაზე და ჩემთვის ყველაზე საყვარელ ცეკვას ვცეკვავ ყველაზე საყვარელ მელოდიაზე. თითქოს აქ არ ვარ, სხვა სამყაროში ვარ და იქ მხოლოდ ჩვენ ვარსებობთ. ვსუნთქავთ ერთმანეთით, ვიკვებებით იმ გრძნობით, რომელიც ერთმანეთთან გვაკავშირებს. გვიყვარს თავდავიწყებით და ბოლომდე ვგრძნობთ იმას, რასაც სხვები მხოლოდ გარეგნულად ამჩნევენ. სიყვარულს არ ითხოვენო, ბერო, მაგრამ არ შემიძლია არ გთხოვო, ბევრი წლის შემდეგაც ზუსტად ასე გიყვარდე, ასე იდგე ჩემს წინ და ასეთი თვალებით მიყურებდე. შეიძლება ისეთი პერიოდიც იყოს, ჩემზე ძალიან გაბრაზდე ან პირიქით. მაგრამ მაგ დროს ყველაზე მეტად მინდა ვიგრძნოთ, ერთმანეთი როგორ გვიყვარს. მაგ დროს მინდა არასდროს დაგვავიწყდეს, რომ სიყვარული მარტო ასეთი ბედნიერი წუთები არ არის. ყველაფერია ერთიანად და ჩვენ, ძალიან უბრალოდ ვეცადოთ, რომ იმის პარალელურად ესეც მოვიწყოთ. მითხარი, ბერო. ხომ ყოველთვის ასე იქნება? ბევრი წლის შემდეგ, ძალიან რომ გაბრაზდები ჩემზე, ჩემი დანახვა რომ არ გენდომება, მთელი შეგნებით რომ მოგინდება ჩვენი გაცნობის დღე არ არსებობდეს, ხომ მაინც გეყვარები? ხომ იგრძნობ?
ელი ელაპარაკებოდა, თან ხელებს სახეზე უსვამდა. ეფერებოდა და თითოეულ სიტყვას მთელ შინაგანს ატანდა. იმ დროს ყველაზე ძალიან სჭირდებოდა პირობა. პირობა იმისა, რომ ყველაფრი შეცვლის მიუხედავად, გრძნობა მაინც იგივე დარჩებოდა.
-ყველაფერი შეიძლება შეიცვალოს, მეც, შენც, ნებისმიერი რამ. შეიძლება ვაბშე სხვა ჰაერით ვსუნთქავდეთ, სულ სხვა ქალაქში ვცხოვრობდეთ, სხვა დამოკიდებულებები ჩამოგვიყალიბდეს და ყველა, საერთოდ ყველა შეიცვალოს ჩვენ ირგვლივ, მაგრამ ელი, შენ სულ გახსოვდეს, რომ ყოველთვის, ნებისმიერ შემთხვევაში ჩემი პატარა ელი იქნები. მეყვარები იმდენად, რამდენადაც ჩემი შეგნება იარსებებს.
-ზღვარი ექნება?
-არაფერს, არასდროს.

***
ყველა ტკივილის,
ყველა იმედგაცრუების,
ყველა სიბრაზის,
ყველა წყენის შემდეგ
შენი სხეული ერთადერთია, რომელიც მინდა რომ დაძინებულს მეხვეოდეს.

***
ბედნიერი იყო. მთელი არსებით, შეგნებით. ყველაფერს უდიდესი ენთუზიაზმით აკეთებდა და ვერ ხვდებოდა, აქამდე ამის გარეშე როგორ მოვიდა.
არ იყვნენ ჩვეულებრივები.
პირიქით.
ყველაფერ ჩვეულებრივს არანორმალურად აკეთებდნენ. საშინლად თავისებურად. უნებლიედ, თუმცა მაინც ასე გამოდიოდა. კამათის დროს ბერო ძალიან ბევრს ხალისობდა.
-აი, საერთოდ არ მაინტერესებს. კოსტამ მითხრა, გუშინ VIP კლიენტები ჩამოფრინდნენ კიევიდან და ჩვენს სასტუმროში მოვიდნენო. ბერო ემსახურებოდა მთელი ღამეო.-პატარა ბავშვივით წუწუნებდა.
-ეს ვემსახურებოდი რა სიტყვაა?-ხმამაღლა გაეცინა ბეროს.-ჰო, მთელი ღამე ჭიქებით და თეფშებით დავრბოდი.
-მე არ მეხუმრება.
-მერე ვინ ხუმრობს?!-სერიოზული სახით გაშალა ხელები და ირგვლივ მიმოიხედა.-მე არ ვხუმრობ, შენ არ ხუმრობ. აქ არავინაა.
-კოსტამ 7-დან 5 ქალი იყოო.-ისევ დაიწუწუნა და სავარძელში ჩაეშვა.
-იყო. მერე რა, პატარა ელი?
-შენს გარდა იქ სხვა არ იყო?
-მოგატყუე, ელი, კოსტამ.-გაუღიმა და სავარძელი მისკენ მისწია.
-კოსტა არ იტყუება, ხოლმე.
-ჰოდა, ახლა მოგატყუა. პირველი ხარ, შეგიძლია სურვილი ჩაიფიქრო.
-ნუ მეღადავები, რა.-ბოლოს მასაც გაეცინა და უცებ გადაუჯდა ბეროს კალთაში.
-აი, რომ მეწუწუნები, ახლა რას მიკეთებ და მერე ხო ვაბშე თავზე დამახურავ, ცოლი რომ იქნები? მთელი საათია წამოყოლას გთხოვ.
-ასე ცუდად თუ მოიქცევი, უარესს ვიზამ.-თვალი ჩაუკრა და ლოყაზე აკოცა.-ვგიჟდები აქ რომ გკოცნი.
-რა იყო, ბავშვობას მახსენებინებ?
-რატომ?
-ეგრე პირველი შეყვარებული მკოცნიდა და მერე შენსავით უწითლდებოდა ლოყები.
-შენ ხარ ძალიან, ძალიან ცუდი ბიჭი!-ფეხზე წამოდგომას აპირებდა, ბეროს ხელებმა არ გაუშვა.
-ბაღის ამბებს გიყვები. გეხვეწები, შენამდე ვინც მყავდა, იმათზე მაინც აღარ იეჭვიანო, რა.
-მე ნუ მადარებ!
-კაი, ბოდიში, შემეშალა.-სიცილით ეუბნებოდა და მთელ სახეზე კოცნიდა.-მაკოცე.
ბეროს აგარაკის აივანზე ისხდნენ. ბეროს „მაკოცემ“ კი იმდენი გააკეთა, რამდენიმე წუთში საძინებელში აღმოჩნდნენ.
-ცივა.-უფრო მეტად აეკრო ძლიერ სხეულს და თვალები დახუჭა.
-როგორი გაყინული გაქვს ფეხები, ელი.-ხელებს უსვამდა მკლავებზე, ზურგზე, წელზე.
-ბერო, ისინი ხომ უკვე გაფრინდნენ?
ისევ ბავშვივიტ იკითხა, მეამიტურად.
-კი, თბილ ქვეყნებში გადაფრენილ ფრინველებს გაჰყვნენ.
-ეღადავე იცი ვის?
-ვის?
-ვისაც, რა.-ვერაფერი რომ ვერ მოიფიქრა, გაბრაზებული შეეცადა გადაბრუნებას.
-ჯო დასენს?-ბეროს ისევ ეცინებოდა. ნებისმიერ სიტუაციაში შეეძლო ელის თავისი ბავშვურობით, გულწრფელობით კარგ ხასიათზე დაეყენებინა.
-ჰო, მაგას.-ალტერნატივის გამოჩენა საოცრად გაუხარდა და ხმამაღლა აკისკისდა.
ბეროსთვის ეს ყველაზე, „ყველაზე საუკეთესო“ მელოდია იყო. ესმინა სიცილისთვის, რომელიც თავის საყვარელ ქალს ეკუთვნოდა.

***
ქორწილი ძალიან სადა, ჩვეულებრივი უნდოდათ. არც იმდენი პომპეზურობით და არც იმდენად ჩუმი, რომ ვერავის გაეგო. სადღაც, საშუალო. ზუსტად ისეთი, მხოლოდ თავიან საახლობლოს რომ დაიტევდა. ესეც მხოლოდ იმიტომ გადაწყვიტეს, რომ ელის უნდოდა, ბეროს არა.
-ვაბშე არ გვინდა ქორწილი. სადმე ძალიან მაგარ ადგილას წავიდეთ. მარტო ჯვარი დავიწეროთ, რა. ვერ ვიტან შენს თავს ვფიცავარ ამ უაზრო სუფრებს.-ეწუწუნებოდა კომპიუტერის ეკრანთან მჯდომს, ინტერიერს რომ არჩევდა.
-კარგი, რა. ერთხელ ვთხოვდები და სადედოფლო კაბაც არ გინდა მეცვას?
მერე დაფიქრდა.
საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და თვალებდახუჭულმა წარმოიდგინა ძალიან გრძელ, თეთრ კაბაში გამოწყობილი ელი, თმები რომ მაღლა აეწია. ყელი, ლავიწის ძვლები უფრო გამოკვეთილად რომ აჩნდა, სახეზე სადა, ჩვეულებრივი მაკიაჟი და ხელში თეთრი ვარდები. ხელზე ნიშნობის ბეჭედი და იქვე ოქროსი, პატარა რგოლი. ნებისმიერ დეტალს წარმოიდგენდა და გააკანკალა, ისეთი ლამაზი ეჩვენა წარმოდგენილი სილუეტი. მერე თვალები გაახილა და ელის გვერდით ჩამოჯდა.
-კაბას მე აგირჩევ.-ჩუმად უთხრა და მხარზე აკოცა.
-შენ არ იცი, საქმრომ კაბა რომ არ უნდა ნახოს?!
-არ ვიცი.
-ჰოდა, ახლა ხომ იცი?!
-რა ვიცი?
-რა და, საქმრომ რომ კაბა არ უნდა ნახოს, ქორწილამდე.
-რაღაც ხმები მესმის, შენც გესმის?!-თეატრალურად წამოიძახა და თვალები მოჭუტა.
-კარგი, ჰო! იყოს ისეთი, როგორიც შენ გინდა.-ღიმილით უთხრა და ხელები კისერზე ჩამოადო.

***
ყველაზე მაგარი მომენტია რაღაც პირველად რომ ხდება შენს ცხოვრებაში.
ჯერ მარტო სიტყვაა იმდენად მაგარი, სხვა ყველაფერს ავტომატურად ეკარგება მნიშვნელობა.
პირველი - მოიაზრებს იმ ყველაფრის დასაწყისს, რაც აუცილებლად განმეორდება შენს ცხორებაში, მაგრამ ვერასდროს ექნება ისეთი ეფექტი, როგორც მაშინ, ხშირ შემთხვევაში.
ტყუილად კიარ ამბობენ, პირველ სიყვარულს ვერასდროს დაივიწყებო. ნუ, ამ ცნებაზე ძალიან დიდხნიანი კამათი შეიძლება. იმდენად დიდი, რამდენადაც ადამიანებს სჯერათ, რომ სიყვარული მხოლოდ ერთხელ მოდის. მოდის და რჩება, სულ, ყოველთვის. არ აქვს მნიშვნელობა სხვა ამას იღებს თუ არა. მთავარია დაიბადა და თუ დაიბადა, მერე ყოველთვის არსებობს.
და ის კიდევ უფრო მაგარი მომენტია, პირველი პირველობას რომ ინარჩუნებს და სულ ისე რომ ხდება, ყოველთვის რომ გაგრძნობინებს პირველად ეფექტს.

ასეც ხდება. იშვიათ შემთხვევებში, მაგრამ ხდება.
ბედნიერი და უბედური პირველიც, არის პ ი რ ვ ე ლ ი . თავდაპირველი. დასაწყისი.
პირველი სიყვარული იმდენად რჩება შენთვის პირველი, რომ დათვლა ავტომატურად წყვეტ.
თითქოს, შენთვის რიცხვ 1-ის გარდა სხვა არ არსებობს. გაქრა.

***
-ხომ იცი, რომ ლოდინი მღლის, ელი?
-მე რომ მელოდები, ისიც?
-რა განსხვავებაა?!
-როგორ არ არის?!-გაიკვირვა.-სად ვიღაც მეზობელ ლამზირას რომ ელოდები, და სად - მე. ლოდინი მაშინ გიღირს, თუ იცი, რომ დასასრულს მე დაგხვდები.-დატრიალდა და მერე ისევ წინ დაუდგა.-ხედავ? ჩემნაირ გოგოს რომ ელოდები, რამე დაგღლის? მეწყინა.
-რა მეშველება?!-ხელები გაშალა და ზემთ აიხედა ბერომ, სიცილით.
ხშირად ჰქონდათ ასეთი შემთხვევები. სერიოზულად რომ იწყებდნენ საუბარს და მერე რომელიმე, აუცილებლად, ბავშვურ ხუმრობაში გაატარებდა ყველაფერს. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე, განსაკუთრებით ბერო, საშინლად სერიოზული იყო სხვა შემთხვევაში, როცა მარტო რჩებოდნენ გამორიცხული იყო რამე სისულელეზე არ გაეცინათ.
ყველა დღე რაღაც ახლის აღმოჩენის იყო, ორივესთვის. იმის შემდეგ, რაც ბერომ ელის მშობლებს რუსეთში ჩააკითხა და გაიცნო, ყველა დღეს, 24/7-ზე ერთად ატარებდნენ. ლელა სულ ეხუმრებოდა, ქორწილი რად გინდათ, მაინც ცოლ-ქმარივით ცხოვრობთო.
-დისტანცია რა, ბერო.-სიცილით ეუბნებოდა ლელას სიტყვების შემდეგ ელი და მეორე სავარძელზე ჯდებოდა.
-აი, შენიანი რომ გაგიკეთებს, ისე ვერავინ, რა.
-მხოლოდ ქორწილის შემდეგ!
-ისიც, ჩვენ რომ ვიცით?-წარბებს სასაცილოდ უთამაშებდა და ელის გაწითლებულ ლოყებზე ძალიან ხმამაღლა იცინოდა.
-გავიდეთ, რა. ნიკუშამ ჩემთან ვიკრიბებითო.
-საქმე მაქვს, ელი. სასტუმროში უნდა გავიდე.
-როდის მორჩები?
-არ ვიცი, საღამოს ალბათ. შენ დაგტოვებ მანდ და გავალ მერე.
მთელი საღამო მოწყენილი იყო. ვერ იტანდა ასეთ სიტუაციებს, როცა დროს ბეროს გარეშე ატარებდა.
-შენ რა იყო, ბეროს გარდა აღარავინ გინდა?-სიცილით ეუბნებოდა ნიკუშა.
-ახალი ამბავი, შე*ემა.
-აუ, რომელი გამიყვანთ?
-სად?
-სად და პანთეონში. ბეროსთან, ნიკუშ.-სიცილით უთხრა და ფეხზე წამოდგა.
სასტუმროში შესულს სულ არ დახვდა ისეთი სიტუაცია, როგორსაც წესით ელოდა. სასადილო ოთახში გასულს ხმამაღალი სიცილის ხმა მოესმა. მერე ორი სილუეტიც დაინახა. ეგ არაფერი იქამდე, სანამ არ გაიაზრა მამაკაცი ვინ იყო. ბერო იჯდა ვიღაც ქალთან ერთად, რომელიც აშკარად უკრაინელი იყო. გრძელი, ქერა თმებით და საოცრად ლამაზი, გარუჯული სხეულით. უცებ გაახსენდა კოსტას სიტყვები, სიცილით რომ ეხუმრებოდა, მთელი ღამე ბერო იყო მაგათთანო, მერე ბეროსიც, ეგ მხოლოდ ხუმრობა იყოო. საკუთარი თავი იმაში გამოიჭირა, რომ ეს სიტუაცია ძალიან მოქმედებდა მასზე. ერთიანად დაენგრა აქამდე ნაშენები ნდობაც და საკუთარი თავის პატივისცემაც. ეს უკანასკნელი კი მხოლოდ იმიტომ, რომ მაშინ, იქ რომ იდგა, იმას ფიქრობდა, რომ ბეროსთვის შეიძლებოდა ამ ქალს ჩაენაცვლებინა მისი თავი. გაბრაზებას და წყენას რთმანეთს ვერ უწყობდა მხოლოდ იმიტომ, რომ თითოეულს სხვადასხვა ადამიანის მიმართ განიცდიდა.
გაბრაზებას საკუთარი თავის მიმართ, ასე ურცხვად რომ შეჰქონდა ეჭვი საყვარელ ადამიანში
და
წყენას ბეროს მიმართ, მარტივად რომ შეეძლო ყველაფერი ჩვეულებრივად აეხსნა.
იმ წამს, სულ რაღაც ხუთი წუთი რომ იდგა და უყურებდა, ყველაფერზე ეფიქრებოდა ერთიანად.
ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ სიტუაციაზე, რომელიც სულ რაღაც ერთმა მოქმედებამ გახადა არა’ჩვეულებრივი.
ქერა გამომწვევად გადაიხარა ბეროსკენ და თავისი წითელი ტუჩებით ბეროსას შეახო.
მთელი სხეული აუღრიალდა. ასე ეგონა ყველაფერი ერთიანად წაეშალა და დარჩა მხოლოდ სრულყოფილი იმედგაცრუება. ხვდებოდა რომ ეს ბეროს ბრალი თითქმის არ იყო და წამის მეასედში აუყვირდა შინაგანი:
-ოღონდ თვალები არ დახუჭო!
იმდენად უსუსური იყო მისი სურვილი, თავად მას დაეხუჭა და გახელისას ბეროს თვალები აღარ ჩანდა. წამწამები ერთმანეთში გადახლართულიყო და ჩვეულებრივად ფარავდა შავ სიმგრვალეებს. მერე დაინახა როგორ ერთიანად მოწყდა ბეროს ტუჩები ქალისას და საშინლად გაბრაზებული სახეც არ გამორჩენია იქამდე, სანამ შავებმა თვითონ არ შეამჩნიეს. მწარედ გაეღიმა ბანალურ სცენაზე, საქმრო რომ სხვას კოცნის და მერე გახსენებისას ისევ გაეღიმა. ის დაემართა, ყველაზე ნაკლებად რომ წარმოედგინა საკუთარ თავზე და სკამზე ჩამოჯდა. უფრო სწორად, დაცემისგან სკამმა დააკავა.
-რამეს მიირთმევთ?-ძალიან შორიდან მოესმა მამაკაცის ხმა. მერე ახედა და თეთრპერანგიანსაც გაუღიმა. საშინლად ეუცხოვა მისი ქმედებები. გავგიჟდიო, ისიც იფიქრა.
-რამე სასმელი, ძლიერი.-ძლივს ამოთქვა და ეს ყველაფერი მხოლოდ წამებში. წუთიც კი არ დასჭირდა დარბაზის ბოლოს მჯდომ ბეროს მასთან მისასვლელად. მის წინ ჩამოჯდა და იდაყვებით მაგიდის ზედაპირ დაეყრდნო. ძალიან, ძალიან დიდხანს უყურა. იმდენად დიდხანს, რომ მიმტანმა ორჯერ მისვლა მიასწრო მათთან, სანამ საუბარს დაიწყებდნენ, ბერომ ნახევარი კოლოფი სიგარეტი ერთ ამოსუნთქვაში ჩაცალა.
-ახლა ამ ბანალური, საზიზღარი სცენის გამო ისტერიკები უნდა მომიწყო?-დაღლილი ხმით უთხრა. საერთდ სხვა, ზედმეტად განსხვავებული სიტყვების თქმა უნდოდა მისთვის, მაგრამ თავისით ითქვა ნათქვამი. მთელ სხეულში მხოლოდ ის ჰქონდა გამჯდარი, რომ სხვა ქალს კიარა, იმას კოცნიდა, ვინც ელი არ იყო. არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა მისთვის ეს თავისი ინიციატივით იქნებოდა, თუ ქალის. ფაქტი ფაქტად რჩებოდა. წამი წამად. იმ წამად, რომელშიც სულ ცოტათი, ზედმეტად მინიმალურად გაეფიქრა სხვაზე. გაეფიქრასაც ვერ ვიტყვით, იმდენად უსუსური შემთხვევა იყო. გაუაზრებელი, თითქოს წინასწარ დაგეგმილი, მაგრამ მაინც სპონტანური. მოულოდნელი მისთვის, მითუმეტეს ის, ელიმ რომ დაინახა. არაფრით უღირდა მთელი ურთიერთობა ამ ნაგავ საძირკველზე ჩამოშლილიყო, არაფრით ემეტებოდა არცერთი წუთი დასასრულისთვის. თან ისეთისთვის, რომელიც არცერთ შემთხვევაში არ ეკუთვნოდა მხოლოდ ორს. მესამეც იყო. ისეთი, მხოლოდ სახელი და გვარი რომ იცოდა მისი. ისიც, თავისი სასტუმროს კლიენტი რომ იყო. მეტი არაფერი. საერთოდ არაფერი. რომ გეკითხათ, ქალის გარეგნობასაც ვერ აღგიწერდათ. ვერცერთ ვარიანტში იტყოდა როგორი ფერის თვალები ჰქონდა, ან თმა. რა ეცვა ან როგორ გამოიყურებოდა. ვერ გეტყოდათ იმას, რასაც ყველაზე დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდა მაშინ, როცა ელის უყურებდა. იმ დროს იმასაც ხედავდა, ტუჩსაცხი ტუჩის ფერი იყო თუ საერთოდ არ ესვა, ან ძალიან მინიმალური, პრიმიტიულად შესამჩნევი სამაჯური ეკეთა თუ არა გასული რამდენიმე თვის წინ, კონკრეტულ შეხვედრაზე. ყველაზე ელემენტარული ახსოვდა და ახლა, რამდენიმე წუთის წინ მომხდარის ვერცერთ ნიუანსს ვერ გეტყოდათ. ისიც არ იცოდა ის ქალი ისევ იქ იჯდა თუ წავიდა. ტვინი მხოლოდ იმას იაზრებდა, რომ ყველაზე საზიზღარ სიტუაციაში გაეხვა და თან ისე, ელიმ რომ დაინახა.
-მეტყობა რამე?-თავისი თავის გასაკვირად, ზედმეტად მშვიდად უთხრა ელიმ.
-გეხვეწები, ასე ნუ დამელაპარაკები. რასაც ფიქრობ და როგორ, ყველაფერი მითხარი. ოღონდ დაიცალე, ჩემთან. მე მითხარი, რომ ახლა საშინლად გაბრაზებული ხარ და ხელები გიკანკალებს ისე გინდა მთელი ძალით დამარტყა ერთხელ კიარა, რამდენჯერმე. იქამდე, სანამ არ გაიაზრებ, რომ სულ ოდნავ მოგეშვა. მაგრამ, ელი, არ მოგეშვება. სულ იფიქრებ, წამით მაინც გაგეფიქრება და ამიტომ, მელაპარაკე. თუ გინა იყვირე, ოღონდ ისე ნუ მაჩვენებ თავს, თითქოს პატარა ბავშვს ვეხვეოდი და შენთვის ეს არაფერს ნიშნავს.-დაძაბული ლაპარაკობდა. ხმის ინტონაცია ყველა სიტყვის შემდეგ ეცვლებოდა. მთელი შეგნებით ცდილობდა ემოციების გაკონტროლებას. ჯერ გამოსდიოდა.
-მგონი მთვრალი ვარ.-მესამე ჭიქა არაყი შეათამაშა ხელში და ერთბაშად დალია, სულმოუთქმენლად. წვა იგრძნო, მაგრამ არც იმდენად, სულის საშინელი ტკივილი რომ გაებათილებინა. იცოდა, ჩვეულებრივი, ზედმეტად პრიმიტიული შემთხვევა იყო, მაგრამ ვერაფრით ერეოდა თავს ბეროს დახუჭულ თვალებზე არ ეფიქრა. სულ რაღაც წამის მეასედში ინსტიქტურად, უნებურად რომ დაეხუჭა.
ბერო ფეხზე წამოდგა და მისი სკამისკენ წავიდა.
-რას აკეთებ?-როგორც კი მკლავზე ხელი იგრძნო, მაშინვე შეიშმუშნა.-კიდევ უნდა დავლიო. ერთიც, რა.-ცარიელი ჭიქა დაანახა მიმტანს და გაუღიმა.
-საკმარისია უკვე.-ბერომ ხელით გააჩერა მათკენ წამოსული მიმტანი, მერე თვითონ წავიდა ბარისკენ და ორი ბოთლი არაყი აიღო, ელისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ისე მოიქცია ხელებში და გარეთ გაიყვანა. არ ეწინააღმდეგებოდა, ჩვეულებრივად მიჰყვებოდა, სასმლისგან ნაბიჯებარეული.
-ეგ არაყი ჩვენია?-გაღებულ კარებს დაეყრდნო და პატარა ბავშვივით ქვემოდან გაუღიმა მასზე საკმაოდ მაღალ სხეულს.
-ჩაჯექი, ელი.
უსიტყვოდ ჩაჯდა და მერე არც ის უკითხავს სად მიდიოდნენ. მხოლოდ ორიენტაციის უნარით მიხვდა, რომ კოჯორში მიდიოდნენ. მიუხედავად სიცივისა, მაინც საოცრად სიამოვნებდა ჩამოწეული მინიდან შემოსული წვიმის წვეთები, გრილად რომ ედებოდნენ გახურებულ სახეზე.
-გაცივდები, ელი. გამოიწიე.
სერიოზული ხმით უთხრა ბერომ, მაგრამ ნათქვამს არც მოქმედება და არც პასუხი მოჰყოლია. მარჯვენა ხელი კარზე ჩამოედო და ნიკაპით ეყრდნობოდა. მანქანა რომ სახლთან გაჩერდა, მხოლოდ მაშინ გამოხედა ბეროს. მერე უსიტყვოდ გადავიდა მანქანიდან და ჭიშკართან დადგა. ჩვეული მოზომილი მოქმედებებით გააღო ბერომ კარები და სახლში შეიყვანა. აბაზანაში გავიდა და მისაღებში სავარძელსი მჯდომ ელის პირსახოცი გაუწოდა, სველი სახის მოსაწმენდად. ელიც დაემორჩილა და შეძლებისდაგვარად მოიწესრიგა თავი. მერე წესიერად დაჯდა და მის წინ ჩამომჯდარ ბეროს გახედა, ჭიქებში რომ ალკოჰოლს ასხამდა.
-რა გვინდა აქ?-ამ ხნის მანძილზე პირველად გასცა ხმა.
-ვილაპარაკოთ.-მშვიდად უთხრა. მხოლოდ გარეგნულად მშვიდად, თორემ მთელი შინაგანი საშინელ ხმებს გამოსცემდა. იმდენად დიდი ქაოი იყო მასში, ამღვრეული თვალებიც ვერ იტევდა მომხდარით გამოწვეულ ემოციებს.
-რაზე? არა, უკეთესი იქნება თუ ვიტყვით, ვისზე. იმ ქალზე.-ნერვულად ლაპარაკობდა ელი და შევსებულ ჭიქას სვამდა.
-იმ ქალზე ყველაზე ნაკლებად. ჩვენზე. ნერვები მეშლება ასეთ დედა მოტ*ნულ სიტუაციაში რომ აღმოვჩნდით, მაგრამ შენც ხომ იცი, რომ ამაზე არ ღირს ის, რასაც შენ ფიქრობ.
-შენ რა იცი მე რაზე ვფიქრობ? არაფერზე ვფიქრობ. ეს არაყი თბილია.-ისევ მშვიდად ლაპარაკობდა. საშინლად თამაშობდა ბეროს ნერვებზე ჩვეულ ტონალობაში ნათქვამი სიტყვები.
-ნუ მეჯინები! გეუბნები, ვილაპარაკოთ-მეთქი.
-რაზე? ქორწილამდე ერთი კვირით ადრე როგორ იყავი ვიღაც უკრაინელ ქალთან ერთად, რომელზეც წინაზე გესაუბრე და არაფერიაო მითხარი, თუ იმაზე, ესეც რომ არ იკმარე და ყველას დასანახად აკოცე კიდეც?-მოთმინება დაეკარგა ელის. აქამდე შენარჩუნებული სიმშვიდე მხოლოდ მოჩვენებითი იყო. იყო იმდენად ძლიერი ქაოსი მასშიც, რამდენადაც ბეროში.
-შენ იცი, რომ ეს სიტუაცია ყველაზე საშინელი რაღაც იყო ჩვენს ურთერთობაში, მაგრამ არც იმდენად მნიშვნელოვანი, რომ ამის გამო ჩემზე უარი თქვა. მერე მე მთელი კვირა გეხვეწო მაპატიე-მეთქი, ქორწილის დღეს მთელი დღე შენთან ერთად ვიყო, მერე შენ ისევ უარი მითხრა. გაბრაზებულზე მეც წამოვიდე და მერე მხოლოდ ძალიან ბევრი წლის შემდეგ შევხვდეთ ერთმანეთს. მაშინ, როცა ორივეს საკუთარი ცხოვრება გვექნება. საკუთარი, ელი, და არა - ჩვენი. შეიძლება მერე ჩვენი შვილები ერთ სკოლაში მივიყვანოთ. ესეც მხოლოდ საკუთარი, და არა - ჩვენი. შეიძლება ერთმანეთსაც შევხვდეთ, სულ წამით აგვემღვრეს ყველა გრძნობა ერთიანად და მერე მშვიდად მივესალმოთ ერთმანეთს. ერთმანეთს დაშორებულები კი მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდეთ, მე რატომ არ ვიბრძოლე უფრო მეტად, და შენ რატომ არ მაპატიე ის, რაც წესით ჩემი ბრალი საერთოდ არ არის. გინდა ასეთი მომავალი იმ ქალის გამო, რომლის სახელიც მხოლოდ იმის გამო ვიცი, რომ რესეფშენში პრობლემა ჰქონდა და საბუთებში ამოვიკითხე? იმ ქალის გამო, რომლის გარეგნობაც არ მახსოვს? იმ ქალის გამო, რომელსაც ცხოვრებაში მეორედ ვერ შევხვდები და დღესაც რომ შევხვდე, ვერ ვიცნობ, იმდენად უმნიშვნელოა მისი არსებობა დედამიწაზე?
ჩუმად მჯდომი უსმენდა მოთმინებადაკარგულ ბეროს, რომელიც არცერთი წამით არ ჰკარგავდა კონტროლს. მოთმინება ელეოდა, მაგრამ ვერაფრით აიძულებდა საკუთარ თავს ელისთან ხმამაღალი ტონით დაელაპარაკა მაშინაც კი, როცა ერთი, ძლიერი ღრიალი ოდნავ შვებას მაინც მოუტანდა. უყურებდა აწყლიანებულ თვალებში და უნდოდა მოხვეოდა, ეკოცნა. მაგრამ ამასაც ვერ აიძულებდა თავს, მისი ტუჩები ზედმეტად ჭუჭყიანი ეჩვენებოდა.
-არაფერს მეტყვი?-ელიმ რომ არაფერი უთხრა, ისევ მან დაიწყო.
-მიჭირს.-ძალიან ხმადაბლა, ყრუდ ამოილაპარაკა ელიმ და თვალებში ჩახედა ბეროს. ერთიანად დაარტყა ყველა გრძნობა ბეროს და ფეხზე წამოდგა, ელისკენ წავიდა და ძალიან მაგრად, აქამდე რომ არასდროს ასე, ისე მოეხვია. იმდენად ძლიერად, რომ თითქოს მთლიანად მის დასაკუთრებას ცდილობდა. ხელის ყველა მოძრაობას მძიმე ამოოხვრას აყოლებდა და თვალებდახუჭული, წარმოიდგენდა, რომ მაშინდელი სიტუაცია არ არსებობდა.-და კიდევ, საშინლად მტკივა.-ისევ მოესმა ტირილისგან აკანკალებული ხმა. უფრო ძლიერად მიიკრო სხეულზე, თვითონ დაჯდა სავარძელში და ელი მუხლებზე დაისვა. თმებზე ეფერებოდა მოუსვენრად, დაუღლელად.
-მაპატიე. ელი, არ იფიქრო, გეხვეწები, რა.-დაღლილი ხმით ეჩურჩულებოდა.
ელი არაფერს ამბობდა. მისთვის ყველაზე ემოციური საღამო იყო. იმდენად ემოციური, რომ მთიანად ფარავდა ხელის თხოვნის სცენას. თვალებდახუჭული იყო, ბეროს კისერში ჰქონდა თავი, მაგრამ არცერთი წამით ხვევდა ხელებს. ასე ეგონა, ამას თუ გააკეთებდა, თავის თავს აჯობებდა, მერე გადაუვლიდა და მთელ შეგნებას დაკარგავდა. იმ წამს ყველაზე ნაკლებად უნდა ჩახუტებოდა და ყველაზე მეტად - მოშორებოდა. ორი „მე“ ებრძოდა ერთმანეთს და ვერ გადაეწყვიტა რა გაეკეთებინა.
-სახლში მინდა, ბერო.
ძალიან ხმადაბლა თქვა ისე, რომ თავი არ აუწევია. საშინლად გაუჭირდა ბეროს მისი სხეულის მოშორება, მაგრამ აღარ შეწინააღმდეგებია.
უხომოდ ჩასხდნენ მანქანაში და უხმოდ იმგზავრეს. სადარბაზოსთან გაჩერებულ მანქანაში სულ რამდენიმე წუთით ზედმეტად გაჩერდა, საკმარისზე მეტად. მაგრამ არცერთი წამით ამოუღია ხმა. უსიტყვოდ გადავიდა მანქანიდან და სახლში სასმლისგან სრულიად გამოფხიზლებული ავიდა, ემოციებისგან კი მთვრალი, გაბრუებული, განადგურებულიც. ეფიქრებოდა, რომ ჩასულიყო. იცოდა, რომ მანქანა ისევ იქ იდგა, მაგრამ ფეხები ჯიუტად მიუყვებოდა ზემოთ სართულებისკენ.
ბეროს კიდევ, უკანასკნელი იმედიც მოუკლა ელის სახლში ანთეულმა სინათლემ. ძალიან მაგრად, ემოციებისგან დასაცლელად დაარტყა ხელი საჭეს და საშინელი სისწრაფით გავიდა ეზოდან.
-ნიკუშ, მთაწმინდის სახლში ამოდი, რა.
ღამე ერთდროულად იყო სიყვარულით სავსეც და იმედგაცრუებითაც. ორივე ისე მტკივნეულად ერწყმოდა ერთმანეთს, ელის დაძინების საშუალებას არ აძლევდა, ბეროს კიდევ უფრო მეტ მოტივაციას, სასმელში ჩაეკლა ყველაფერი ერთიანად.
ასეც ხდება,
ბანალური სიტუაციებიც, ყველაზე არაბანალურ ურთიერთობაში.

***
იმის მაგივრად, რომ ქორწილისთვის მომზადებულიყვნენ, არცერთი არ აკეთებდა რამეს. ყველა კითხვაზე ერთი პასუხი ჰქონდათ „ასეა საჭირო.“ ელი მთელი დღეები საძინებელ ოთახში იჯდა იმ შემთხვევაში, თუ სტუდიაში არ იყო. და თუ იქ იყო, იქედან გამოსვლა არ უნდოდა, იმდენად აღიზიანებდა გარეთ გამოსულს ბეროს მანქანა რომ არ ხვდებოდა. თითქოს იაზრებდა, რომ იმ საუბრით ბერომ იმაზე მეტი მიახვედრა, ვიდრე საჭირო იყო და ახლა მისი ჯერი იყო, თუმცა ჯიუტად, მაინც დუმდა.
ბერო...
არ ვიცი გახსოვთ თუ არა, დასაწყისშიც ვთქვი, რომ ბერო იყო ბ ე რ ო . არაფერი მეტი და არც ნაკლები. ჰოდა, ზუსტად ასე, მისებურად განიცდიდა ყველაფერს. ჩვეულებრივი აჩრდილი იყო, ავტომატურად რომ აკეთებს ყველაფერს და ვერიაზრებს. ცხოვრებაშიპირველად ჰქონდა შეგძნება, რომ რაღაცებზე კონტროლს ჰკარგავდა. არ იყო რაღაც ისე, როგორც საკუთარ ცხოვრებაში უნდა ყოფილიყო და ამაზე ფიქრი ჭკუიდან შლიდა. მთელი დღეები და ღამეც, სასტუმროში ატარებდა, თავის კაბინეტში. იმდენად გააღიზიანა ყველანაირმა ფაქტმა, რომ უკრაინელებისთვის ცალკე მომსახურება გააკეთებინა. ისეთი, მასთან შეხვედრა რომ არ მოსწეოდათ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ პოროშენკოც ჩამოვიდოდა.
ქორწილის წინა დღე იმდენად არ ჰგავდა იმ დღეს, რომელიც წესით უნდა იყოს, რომ ყველა გაგიჟებული უყურებდა ერთსაც და მეორესაც. ამჯერად პასუხი არცერთს ჰქონდა. არაფერს ამბობდნენ იქამდე, სანამ ქორწილის დღე არ გათენდა და დროში ერთდროულად, მდებარეობით სხვადასხვა ადგილას, არ წამოიყვირეს ელიმ ანკასთან და ბერომ ნიკუშასთან:
-არ იქნება ქორწილი! დამთავრდა, რა ვერ გაიგეთ?!
-არ ვიცი რამდენად იმსახურებთ ან ერთი, ან მეორე, მაგრამ თქვენი გასაკეთებელი ჩვენ გავაკეთეთ. ყველაფერი მზადაა, მხოლოდ ნეფე-დედოფალია საჭირო და იმდენად ნუ გამო*ლევდები, საკუთარი ქორწილი შენი სურვილით რომ ჩაშალო.
მთელი დღე ნიკუშას სიტყვები უტრიალებდა თავში. ყველგან და ყოველთვის. გაშეშებული თვალებით უყურებდა კეელზე ამოჩემებულ ერთ წერტილს იქამდე, სანამ არ გაიაზრა, რომ ზუსტად შესაფერისი გეგმა მოიფიქრა. ოდნავ ჩაეღიმა, ტუჩის მარცხენა კუთხის ჩატეხვით და ფეხზე წამოდგა. ტელეფონი ამოიღო და ანკას დაურეკა:
-ანკა, ბერო ვარ...

უყურებდა ბეროს შერჩეულ თეთრ კაბას, კარადის კარზე რომ ჩამოეკიდა და ყელში რაღაც საშინელი ეჭედებოდა. იმდენად რეალური იყო შეგრძნება, რომ მთელი სხეული ტკივდებოდა. აწყლიანებული თვალებით ძლივს არჩევდა კაბის დეტალებს და მაინც ეღიმებოდა. ეღიმებოდა წარმოდგენილ მომავალზე და მერე რეალობა აშინლად ატირებდა. გაბრუებული იყო. იმდენად გაბრუებული, რომ ვერც შემოსასვლელის კარის ხმა გაიგო და ვერც თავისი ოთახის.
-ელი, აუცილებლად უნდა გამომყვე!
ანკას ხმა გაარჩია. მისკენ მიბრუნდა და ანჩქარევად მოიწმინდა ცრემლები.
-რა ხდება?
-ჩემი ბიძაშვილი გიორგი, ავარიაში მოყვა და ჩემებს ვერ ვეუბნები. საავადმყოფოში უნდა გავიდე და მარტო არ მინდა. გამომყევი, რა.
ელის რომ ცოდნოდა ანკა მსახიობობდა, აუცილებლად წაართმევდა ძლივს მოპოვებულ და მაინც დამსახურებულ ოსკარს ლეონარდოს, ბოდიში, ჩემს დაქალს უფრო მაგარი ნიჭი აქვსო და ანკას აჩუქებდა. მაგრამ იმ დროს მხოლოდ აღელდა მორიგი უბედურებისგან და ნაჩქარევად გაყვა ანკას.
-რომელ საავადმყოფოშია? მძიმედ არის, ძალიან?
-რესპუბლიკურში. არც იმდენად, უბრალოდ მაინც მეშინია.
საჭესთან ანკა დაჯდა. ყველაფრისგან იმდენად იყო გადაღლილი, საერთოდ ვერ არჩევდა გზას, რომელიც საერთოდ არ მიდიოდა რესპუბლიკურისკენ. მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, თბილისიდან გასასვლელი გზით რომ წავიდნენ.
-ანკა, მეღადავები?
-ნუ, რა ვარ ასეთი ნიჭიერი, ყველაფერი რომ გამომდის?!
სიცილით თქვა ანკამ და სისწრაფეს უმატა.
-ვერ გავიგე?! იდიოტი ხარ, ამხელა გოგო? როგორ შეიძლება ასეთი რაღაცის მოტყუება?
-მე რომ არ ვიყო, არაფეი იქნებოდა და მადლობა მითხარი, რა!
თავი შეიქო და კოჯორისკენ გადაუხვია. მხოლოდ მაშნ მიხვდა ელი, რაც ხდებოდა.
-არ არსებობს, იცოდე! არ მიმიყვანო იქ, რა.-პატარ ბავშვივით აუწუწუნდა, გულის სიღრმეში კი ეღიმებოდა, არ იყო უმნიშვნელო ბეროსთვის ასე დამთავრებული ურთიერთობა.
-არა, რა სისულელეა?!-ისევ სიცილით თქვა ანკამ და გზისკენ გაახედა.-ნახე!
რამდენიმე წამი გაშტერებული უყურებდა უზარმაზარ ბანერს, რომელიც აქამდე აქ არ შეენიშნა. მთელ სიგრძეზე ეწერა განათებებით:
„მიყვარხარ შენ!“
-ეს... ეს...
-ისე ნუ ლაპარაკობ, თითქოს ახლა სწავლობდე ლაპარაკს. ჰო, შენია, შენი.-ანკა ისევ იცინოდა ელის დაბნეულ, მაგრამ მაინც ბედნიერ სახეზე.
-თვითონ ვერ მოვიდოდა?
-სხვა საქმეები აქვს მოსაგვარებელი, რა. უმადურო!
კოჯორის სახლს რომ მიუახლოვდნენ, გაეღიმა. მანქანიდან სწრაფად გადმოვიდა და ანკას გახედა.
-წავედი მე. აქამდე მოგიყვანე და ამის შემდეგ ბეროზე იყოს.
სიცილით უთხრა ანკამ და სიგნალით გაეცალა იქაურობას. დაბნეულმა გააღო კარები და შიგნით შევიდა. ეზო მთლიანად ნათდებოდა კედლებზე მიმაგრებული ფერადი ნათურებით. ოდნავ ჩაეღიმა და სახლის კარი გააღო. არსად ჩანდა ბერო. ყველაფერი წესრიგში იყო, სულ ჩვეულებრივად. მისაღებში რომ გავიდა, პატარა მაგიდაზე ორი გამჭირვალე ჭიქა იდგა, გვერდით შამპანურით. კუთხეში გრამაფონს მოკრა თვალი. მისკენ წავიდა და ხმამაღლა გაეცინა, გვერდით დადებულ ფირფიტაზე წარწერა რომ ამოიკითხა:
„100 მიზეზი, რატომ მიყვარხარ „შენ“ და არა - სხვა!“
გაღიმებულმა დაამაგრა ფირფიტა გრამაფონზე და სავარძელში ჩაჯდა. ბეროს ხმა გაისმა.
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ შენი ღიმილი მთელი სამყაროს ყველაზე დიდ ბედნიერებას მირჩევნია!“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ ერთადერთი ხარ, ვისაც ჩემს გამწარებას ვუთმენ.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ ყველაზე ბედნიერი ვარ მაშინ, როცა შენს თვალებში ჩემს თავს ვხედავ.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ ყველაზე ლამაზი ხარ, სირცხვილისგან ლოყები რომ გიწითლდება, ხოლმე.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ ჩემს შეხებაზე გამაგიჟებლად სასიამოვნო რეაქციები გაქვს.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ შენს შეხებაზე იგივე მემართება მეც.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ დანახვის წამიდან გამჯობინე მთელ დედამიწას.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ შენ გიყვარვარ მე.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ მხოლოდ შენ წარმოგიდნენ დილით გაღვიძებულს ჩემს გვერდით.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ შენი ბედნიერი სიცილის დროს ყველაზე სასიამოვნოდ ვიბნევი.“
„მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ ამდენად მოქმედებ ჩემზე, მხოლოდ „შენ.“
ცრემლებით სავსე თვალებით იყურებოდა უსასრულობაში და მისთვის ყველაზე ძვირფასს ხმას უსმენდა. მისთვის ყველაზე ძვირფას სიტყვებს და კიდევ ზუსტად 89 მიზეზს. პატარა ბავშვივით იწმენდდა თითებით ცრემლებს და ყველა მიზეზის გაგებისას, ახალი ნაკადი ეღვრებოდა.
-მიყვარხარ „შენ“ იმიტომ, რომ ახლა ადგები და მთელი კვირის მონატრებულს გამაგიჟებლად მაგრად ჩამეხუტები!
მეასე მიზეზი უკვე გრამაფონიდან არ გაუგია. მის ზურგს უკან ისმოდა ბოხი, მამაკაცური ხმა. დენდარტყმულივით მიბრუნდა უკან და ხელებჩამოშვებული დაუდგა ბეროს. ბეროს, რომელიც გაღიმებული უყურებდა ელის ცრემლიან თვალებს. მერე ხელები გაშალა და სიცილით ჰკითხა:
-არ ჩამეხუტები, პატარა ელი?


მოქმედებას იაზრებ მხოლოდ მაშინ, როცა მისი რეალურობა წელზე გეხვევა თავისი მარწუხებით. შენ კიდევ მთელი ძალით უჭერ ხელებს კისერზე.
სუნთქავ ჰაერით, რომელიც მისი კანიდან ამოდის.
სისულელეა?
არც კი გაიფიქროთ.скачать dle 11.3

 




№1  offline √ მოდერი ™ elle...

არ ვიცი რა უნდა ვთქვა. ბევრი შემთხვევა დამიგროვდა უკვე ასეთი.
მხოლოდ ერთის თქმა შემიძლია, არაფერი იყო ჩემზე დამოკიდებული, მართლა.
უზომოდ დიდი ბოდიში, საოცრად დიდი, ყველაზე.
მაპატიეთ, რა.
ასეთ დროს საკუთარ თავზე ყველაზე მეტად მე ვბრაზდები, მაგრამ გარემოება მიშლის ხელს, რომელიც საერთოდ არ არის ისეთი, როგორიც მინდა რომ იყოს. ასეთ დროს კი საკუთარი თავის კონტროლი ზედმეტად მიჭირს.
ნუ, მოკლედ.

მიყვარხართ ძალიან
და
დიდი ბოდიში.

 



№2 √ სტუმარი ™ Guest TaTu

Wifi gavtishe,tvalebi davxuche da sadgac at wutshi isev avige tel da aq shemovedi ;)) ai esaa qaluri intuicia.
Emociuri tavi iko da tan dzalian realuri
Momwons bero moqmedebani - dzalian ragacnairi bichiaaa
Eli ki nazi da sifrifana
Momwons istoria da momwonxar shen
Love<3

 



№3  offline √ მოდერი ™ elle...

Guest TaTu
Wifi gavtishe,tvalebi davxuche da sadgac at wutshi isev avige tel da aq shemovedi ;)) ai esaa qaluri intuicia.
Emociuri tavi iko da tan dzalian realuri
Momwons bero moqmedebani - dzalian ragacnairi bichiaaa
Eli ki nazi da sifrifana
Momwons istoria da momwonxar shen
Love<3

როგორ გამიხარდი❤️
კარგია ქალური ინტუიცია შენთან რომ ამართლებს,ჩემთან ძალიან იშვიათ შემთხვევებში :დდდ
უღრმესი მადლობა, ჩემო საყვარელო! ძალიან მიხარიადა ვაფაასებ შენსდამოკიდებულებას❤️❤️❤️❤️ძალიან მაგარია თითოეულს ასე რომ ხედავ❤️❤️❤️
მადლობა, რომჩემ გვერდით ხარ. ❤️❤️

 



№4  offline √ მოდერი ™ Eleniko13

-არ ჩამეხუტები, პატარა ელი?
--------------------
ლილიტის ქალიშვილი.

 



№5  offline √ მოდერი ™ elle...

Eleniko13
-არ ჩამეხუტები, პატარა ელი?

შენზე ვგიჟდები, ყველაზე სხვანაირად.

 



№6 √ წევრი ™ მარიკუნაა♥️

არადა, როგორ არ მინდოდა,
ტუში გაფუჭებულიყო.
მატირე, ელლე.
სულ ნუ მატირებ, რა.

 



№7  offline √ მოდერი ™ elle...

მარიკუნაა♥️
არადა, როგორ არ მინდოდა,
ტუში გაფუჭებულიყო.
მატირე, ელლე.
სულ ნუ მატირებ, რა.

ჯანდაბა!
უნამუსო გოგო ვარ მე და, მაპატიე, რა((( არ მინდოდა((
უღრმესი მადლობა ჩემ გვერდით რომ ხარ და მე, მსოფლიოში ყველაზე დიდ ეგოისტს (:დ) მიხარია ამდენად ძლიერად თუ მოქმედებს რამე.
გამიხარდი.
შენს თვალებს ბოდიში((
❤️

 



№8  offline √ წევრი ™ Mariamch

უკვე ვფიქრობდი თუ დააშორებს რას ვუზავთქო... :დდდ
რა იყო ეს?
შოკიც იყო, პიკიც და პანიკააც...
მე რომ შენზე მეკეტება ენეეენეე ხოიცი არაა?
ს ა ო ც რ ე ბ ა იყო!
სიტყვეები აქაც ზედმეტიააა♥♥♥

 



№9 √ წევრი ™ Indigo

აუუუ, ხო გითხარი არ ამაბღავლოთქო...
არ გპატიობ 'იმ' საპატიებლებს და პლიუს ამასაც ვუმატებ.


ვგიჟდები შენით დაწყებულ დილაზე!
აი, უბრალოდ ვერც კი წარმოიდგენ რას ნიშნავს ესეთი დილა ჩემთვის.

ბერო, როგორც ყოველთვის ბერო იყო, არც მეტი და არც ნაკლები.

და ელი, იყო პატარა ელი.

ვგიჟდები ამათ გრძნობებზე, ზღვრამდე, მაგრამ მაინც უსაზღვროზე.
აი, შენ არც კი იცი, რამდენი რამის თქმა მინდა, რამდენ რამეს ვგრძნობ, რამდენს მაგრძნობინებ და მეუბნები შენი პერსონაჟებით, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვალაგებ, წი.ადადებას ვერ ვაწყობ, ჩვეულებრიჩად მადებილებ ამდენი ემოციისგან.
უბრალო, ყველაფერს ამბობ შენ ამ მოთხრობაში, ყველა თავში, ყველა სიტყვაში, იგრძნობა რაღაც და ისმის რაღაც.

ხო ხედავ რამდენი ვიბოდიალე და მაინც ვერაფერი ვერ გითხარი...

უბრამოდ იცოდე რო მიყვარხარ შენ მე და მგონი ერთადერთი ხარ ვისაც ამას თავისუფლად ვეუბნები, ისე, რომ არ მეჩვენება ეს ხელოვნურად და ისე, რომ ეს ხელოვნურობა, ყელში წაჭერილო ხრლებით არ მახრჩობს!
--------------------
მეშინია...

 



№10 √ სტუმარი ™ Guest ნიკოლოზი

შენი ყველაფერი წაკითხული მაქვს ელ და ვგიჟდები შენს მოთხრობებეზე.
ძალიან ნიჭიერი და ტკბილი გოგო ხარ, თუმცა ძალიან ბანალური ქალების გამოყვანა იცი ხოლმე მოთხრობებში.
არ მეგულება საღად მოაზროვნე, ნორმალური ქალი ვინც ამაზე იეჭვიანებდა.
მართლა არ მეგულება, მაშინ ფსიქიკურად გაუწონასწორებული ადამიანი უნდა იყო და ეჭვებით სავსე.
არ მომეწონა ეს მიზეზი რის გამოც ელი ესეთი დებილი გოგო გამოიყვანე და სამწუხაროდ ძალიან შემეცვალა წარმოდგენა.
თვითონ მამაკაცი ვარ და ზოგადად ბავშვურ ქალებს ვერ ვიტან.
პირიქით, ჩამოყალიბებული და ზრდასრული ქალები მომწონს შიგადაშიგ ბავშვურობებით, მაგრამ მთლად ასეც არა...
წარმატებები ელე, კარგი გოგო ხარ

 



№11  offline √ წევრი ™ SillyGirl

ეს რა იყო ელ
როგორ მანერვიულე სანამ ბოღოში ჩავედი
უბრალიდ ვგიჟდები ბეროზე როგორაა ასეთი ?
პატარა სულელუ ელიც მიყვარს
იმდენი ემოცია მივიღე ამ თავის წაკითხვისას მართლა დამუნჯებული ვარ ელ
მარტო შენ შეგიძლია ადამიანი აატირო ამდენად ემოციური ნაწერით
ისე განვიცადე ელის და ბეროს დაშორება რომ ალბათ ასე სალუთარს არ განიცდიან.
ყოველთვის მინდა ი ს გითხრა რასაც რეალურად იმსახურაბ მაგრამ გეფიცები იმდენად მამუნჯებ მავიწყდება ყველა ის სიტყვა.
ვგიჟდები მე შენზე
შენს პერსონაჟებზე
ისტორიებზე
ყველა იმ სიტყვაზე რასაც ალბათ მთელი სითბოთი და სიყვარულით წერ.
იგრძნობა ის ყველაფერი ისტორიაში რასაც მთელი გულით დებ და ყველახე მეტად გაფასებ ელ.
გავმეორდები რომ შენ ხარ
უნაკლო
საოცარი
და არარეალური
და აქვე კიდევ ერთხელ გეტყვი
რომ
ძალიან ძალიან მიყვარხარ.
ვგიჟდები შენზე ელ.

 



№12  offline √ აქტიური მკითხველი ™ La-Na

აი ვერც კი წარმოიდგენ რა დამემართა ახალი თავი რომ ვნახე.შენზე რომ ვგიჟდები და ზოგადად შენს ისტორიებზე მაფანატებს ესეც.ისტორიაზე რა გითხრა ბერო თავის მოწოდების სიმაღლეზე არის.სიყვარულის თეორიას ვეთანხმები, პირველი სიყვარული, თუნდაც ერთად არ იყვნენ,მაინც პირველია და არასოდეს არა ვერასოდეს დაივიწყებ.საუკეთესო ხარ.პირველი ხარ ვისაც პირადად არ ვიცნობ,მაგრამ შემიძლია გულწრფელად ვთქვა დასავით ტკბილი ხარ.წარმატებები შენს საქმეში და საბოდიშო არაფერი გაქვს საყვარელო,ყველა ადამიანი ვართ და ყველას გვაქვს პირადი ცხოვრება,ასე რომ გამიხარდება შენი კარგად ყოფნა
--------------------
ლ.ქ.

 



№13  offline √ წევრი ™ katerina (keta)

ისევ!
ისევ...
ისევ გამაგიჟე!
მერემდენედ ენენე?!
საერთოდ რა საოცრებები გიწერია?
ჯერ ჰომ იცი ჩემი სუსტი წერტილი, შესავალმა გადამიყვანა ჭკუიდან..
სალის წავაკითხე და ტელეფონს აღარ მიბრუნებდა, მაცადე წავიკითხოო.
მარტო იმან გაჭრა მეშვიდე თავია და მაინც ვერ გაიგებ ისე, როგორც უნდა გაიგო-მეთქი და იცი რა მიპასუხა?
გაგება რათ მინდა, ისეთი სიტყვები უწერია პირდაპირ ვგრძნობ ყველაფერსო...
აი ხელის თხოვნა?!
ესეთი თბილი სცენა კარგა ხანია არსად წამიკითხავს (ისევ შენთან თუ ვნახავდი).
დამეფიცება, ზუსტად იგივე რაღაცები მემართებოდა რაც ელის.
ზუსტად მასე მეხუჭებოდა თვალები და მეფიქრებოდა მასეთ მომავალზე.
თან ისე, მერე ვაცნობიერებდი რას ვაკეთებდი.
ბოლო ნაწილი?!
ეს იყო რაღაც არაამქვეყნიურობა!
უზომოდ ორიგინალური,
თბილი,
სიყვარულით სავსე,
ემოციური.
გამაგიჟა "სიყვარულის მიზეზებმა".
მაგიჟებს ბერო, თავისი ყველაზე გამორჩეულობით.
საერთოდ ყველაფერზე,
ყველანაირ სიტუაციაზე რომ განსხვავებულად რეაგირებს.
რომ ვერ მიხვები წინასწარ რას მოიმოქმედებს,
ვერცერთ ვარიანტში.
აი სულ ყველაფერი რომ მომწონს რა გავაკეთო?!
შენ ხარ ჩემი პირადი საოცრება!
ჩემი ყველაზე ნიჭიერი!
ჩემი სიამაყე!
საერთოდ, ჩემი ყველა'ფერი!
როგორც ჩემი ბიჭი იტყოდა,
მიყვარხარ, ჰო?
ჰო, კიდევ,
შენ როდის ჩამეხუტები პატარა ელი?

 



№14  offline √ წევრი ™ Veronika

Chemi nateli certili xar!
Kvelanairi gadacarbebis gareshe nateli certili xar!
Kvela sheninistoria xo ertmanets gavs, magram
mainc kvela iseti gansxvavebuli da sxvanairia.
Koveltvis axerxeb guli amichqaro, gamabedniero, gamafrenino.
Kvela istoriashi ise gaq gadmocemuli sikvaruli, ro ai sheudzlebelia ar shegikvardes tviton sikvaruli (es ragac areulad gamomivida, magram araushavs:))
Beros da Elis sikvaruli mikvars!
Eli ari kvelaze sufta, gulcrfeli gogo
Ragacnairi dadebitia da dzaan sakvareli.
Bero,
Bero is bichia, romelic kvelafers zustad aketebs.
Seriozulia, magram mxiarulic.
Icis ra situaciashi ra tqvas da rogor gaaketos.
Sad ikos seriozuli da sad "icancaros"
Mokled, IDEALURIA!!!
Chemi Dachic zustad asetia.
Ragac momentebshi vamsgavseb ertmantes.
Chemi sikvarulikebi arian orive
da
chemi DIDI bedniereba xar shen!!! ❤️❤️

 



№15  offline √ მოდერი ™ elle...

Mariamch
უკვე ვფიქრობდი თუ დააშორებს რას ვუზავთქო... :დდდ
რა იყო ეს?
შოკიც იყო, პიკიც და პანიკააც...
მე რომ შენზე მეკეტება ენეეენეე ხოიცი არაა?
ს ა ო ც რ ე ბ ა იყო!
სიტყვეები აქაც ზედმეტიააა♥♥♥

ჩემო უსაყვარლესო გოგო, უღრმესი მადლობა! <3
გადავრჩი ანუ, ხო? :დდ კიდევ კარგი :დ
რომ იცოდე, როგორ ძალიან მიხარია შენი ასეი კომენტარები და რამხელა ბედნიერებაა გაღვიძებული პირველი ამას კითხულობდე ^^
მიხარიხარ სიგიჟემდე, ვგიჟდები შენზე <3 <3

Indigo
აუუუ, ხო გითხარი არ ამაბღავლოთქო...
არ გპატიობ 'იმ' საპატიებლებს და პლიუს ამასაც ვუმატებ.


ვგიჟდები შენით დაწყებულ დილაზე!
აი, უბრალოდ ვერც კი წარმოიდგენ რას ნიშნავს ესეთი დილა ჩემთვის.

ბერო, როგორც ყოველთვის ბერო იყო, არც მეტი და არც ნაკლები.

და ელი, იყო პატარა ელი.

ვგიჟდები ამათ გრძნობებზე, ზღვრამდე, მაგრამ მაინც უსაზღვროზე.
აი, შენ არც კი იცი, რამდენი რამის თქმა მინდა, რამდენ რამეს ვგრძნობ, რამდენს მაგრძნობინებ და მეუბნები შენი პერსონაჟებით, მაგრამ სიტყვებს ვერ ვალაგებ, წი.ადადებას ვერ ვაწყობ, ჩვეულებრიჩად მადებილებ ამდენი ემოციისგან.
უბრალო, ყველაფერს ამბობ შენ ამ მოთხრობაში, ყველა თავში, ყველა სიტყვაში, იგრძნობა რაღაც და ისმის რაღაც.

ხო ხედავ რამდენი ვიბოდიალე და მაინც ვერაფერი ვერ გითხარი...

უბრამოდ იცოდე რო მიყვარხარ შენ მე და მგონი ერთადერთი ხარ ვისაც ამას თავისუფლად ვეუბნები, ისე, რომ არ მეჩვენება ეს ხელოვნურად და ისე, რომ ეს ხელოვნურობა, ყელში წაჭერილო ხრლებით არ მახრჩობს!

ვაიმე, თავი უარეს სიტუაციაში ჩავიგდე?! ხომ გითხარი, უნამუსო გოგო ვარ-მეთქი, დავამტკიცე უცებ(((
მაპატიე რა შენი ცრემლები, ესეც ასე მჭირდებოდა, მართლა. აბსოლუტურად ყველა მოქმედება მჭირდება, გეფიცები ჰაერზე დაწერილი არცერთია.
შენ ხარ ნუ, არ ვიცი. ჩემი ძალიან მაგარი გოგო ხარ, აი ძალიან მაგარი და მე სიგიჟემდე მიხარია შენს ნიკს რომ ვხედავ ჩემი ისტორიის ქვემოთ. მე კიდევ უფრო ემტად მიხარია მერე ასეთ კომენტარს რომ ვკითხულობ და საერთოდაც, შენ მიხარიხარ უზომოდ! შენს კომენტარებზე რომ ჭკუას ვკარგავ ეს კიდევ ცალკე თემაა, ამაზე საუბრით აღარ დაგღლი, უბრალოდ იცოდე, რომ ასეა.
შენ?! შენზე ვგიჟდები, არცერთი სიტყვით მეზედმეტება გითხრა მიყვარხარ, როცა ასეა. მართლა ძალიან მიყვარხარ და საერთოდ ყველა სიტყვას უზომოდ გიფასებ!
უღრმესი მადლობა, რომ ჩემთან ხარ, და ხარ ამდენად!

Guest ნიკოლოზი
შენი ყველაფერი წაკითხული მაქვს ელ და ვგიჟდები შენს მოთხრობებეზე.
ძალიან ნიჭიერი და ტკბილი გოგო ხარ, თუმცა ძალიან ბანალური ქალების გამოყვანა იცი ხოლმე მოთხრობებში.
არ მეგულება საღად მოაზროვნე, ნორმალური ქალი ვინც ამაზე იეჭვიანებდა.
მართლა არ მეგულება, მაშინ ფსიქიკურად გაუწონასწორებული ადამიანი უნდა იყო და ეჭვებით სავსე.
არ მომეწონა ეს მიზეზი რის გამოც ელი ესეთი დებილი გოგო გამოიყვანე და სამწუხაროდ ძალიან შემეცვალა წარმოდგენა.
თვითონ მამაკაცი ვარ და ზოგადად ბავშვურ ქალებს ვერ ვიტან.
პირიქით, ჩამოყალიბებული და ზრდასრული ქალები მომწონს შიგადაშიგ ბავშვურობებით, მაგრამ მთლად ასეც არა...
წარმატებები ელე, კარგი გოგო ხარ

როგორ ძალიან მიყვარს შენი სახელი, არ იცი. აი, ნიკოლოზი. ნიკა, ნიკუშა და ა.შ. კიარა, ნიკოლოზზე ჭკუა მეკეტება ^^
ჰომ,
ძალიან დიდი, უღრმესი მადლობა, რომ "მკითხულობ." კიდევ უფრო დიდი იმისთვის, რომ ასეთი დამოკიდებულება გაქვს.
ჩვეულებრივ დისკრიმინაციას ვეწევი, ნუ :დ ქალებს ვჩაგრავ ზედმეტად, ვითომ? :დ შეიძლება. ზოგადად გეტყვი, ყოველთვის ვფიქრობ, რომ მამაკაცს ქალი უნდა დაეყრდნოს. გენდერულ თანასწორობას ვეთანხმები, ოღონდ მის ზუსტ მნიშვნელობას და არა ისე, ახლა რომ ესმით "ქალი პარლამენტში, კაი "კუხნაში."" ანუ, ამით რის თქმას ვცდილობ, არის შემთხვევები, როცა ქალი უფრო მეტად ეყრდნობა იმპულსებს, იმ ემოციებს, რომელიც შიგნიდან შლის და ეს მხოლოდ იმის ბრალია, რომ სუსტია. სუსტია მამაკაცთან შედარებით. არ ვამბობ იმას, რომ ძლიერი ქალები არ არსებობდნენ და ახლა, ამ სიტუაციაში ყველა ელის მსგავსად მოიქცეოდა. არის გარემოებები, როცა ადამიანი თავს ვერ აკონტროლებს. ალბათ, ელის შემთხვევაშიც ასე იყო - ზედმეტმა სიყვარულმა მიიყვანა ამ სიტუაციამდე, თუმცა მარტივი არ უნდა იყოს მამაკაცის წამიერი სისუსტის ატანაც, არც ბერო იყო აქ მთლად მართალი, აქაც წამიერად, მაგრამ მაინც. ალბათ, რაღაც არასწორად აღვწერე, თორემ მგონია, რომ ელის ჩვეულებრივი ეჭვიანობის სცენა არ გაუმართავს, იყო შტრიხები, მაგრამ ვერც ფსიქიურად გაუწონასწორებელს დავარქმევ. ალბათ, რაღაც შემეშალა. გამოვასწორებ.
შენ ძალიან დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ. მართლა გულწრფელად მიხარია, რომ კითხულობ. მამაკაცის აზრი რაღაც მომენტში მგონი მეც მჭირდება და აქ დროული იყო ამ კომენტარის წაკითხვა.
ისეთ მეორე ნახევარს გისურვებ, როგორიც დაწერე.

SillyGirl
ეს რა იყო ელ
როგორ მანერვიულე სანამ ბოღოში ჩავედი
უბრალიდ ვგიჟდები ბეროზე როგორაა ასეთი ?
პატარა სულელუ ელიც მიყვარს
იმდენი ემოცია მივიღე ამ თავის წაკითხვისას მართლა დამუნჯებული ვარ ელ
მარტო შენ შეგიძლია ადამიანი აატირო ამდენად ემოციური ნაწერით
ისე განვიცადე ელის და ბეროს დაშორება რომ ალბათ ასე სალუთარს არ განიცდიან.
ყოველთვის მინდა ი ს გითხრა რასაც რეალურად იმსახურაბ მაგრამ გეფიცები იმდენად მამუნჯებ მავიწყდება ყველა ის სიტყვა.
ვგიჟდები მე შენზე
შენს პერსონაჟებზე
ისტორიებზე
ყველა იმ სიტყვაზე რასაც ალბათ მთელი სითბოთი და სიყვარულით წერ.
იგრძნობა ის ყველაფერი ისტორიაში რასაც მთელი გულით დებ და ყველახე მეტად გაფასებ ელ.
გავმეორდები რომ შენ ხარ
უნაკლო
საოცარი
და არარეალური
და აქვე კიდევ ერთხელ გეტყვი
რომ
ძალიან ძალიან მიყვარხარ.
ვგიჟდები შენზე ელ.

მე მაბრალებ, არადა ყოველთვის შენ გამოგდის ისეთი რაღაცები დამიწერო, დამუნჯებული ვფიქრობდე, ახლა რა შეიძლება დავწერო ისეთი, მის სიტყვებს რომ შეესაბამებოდეს-მეთქი.
ჩემო სიხარულო, უღრმესი, უდიდესი მადლობა. უზომოდ ბევრს მანებივრებ საოცრად თბილი, ტკბილი და საოცარი სიტყვებით და მე შენს "ელზე" ვგიჟდები, სულ უნდა გითხრა, რა გავაკეთო?! აუ, სიგიჟემდე მიხარია, ამდენად თუ ახერხებს ჩემი ნაწერი ემოციების გამოწვევას, ამის წაკითხვა ისეთი სასიამოვნოა, ვგიჟდები ^^
თან შენნაირი ოქროს გოგო რომ მეუბნება, ისე მიხარია, უზომოდ! ბევრს ჩაგეხუტებოდი-მეთქი გითხარი მგონი და ახლაც ეგ მომენტი მაქვს ^^
ძალიან, ძალიან , ძალიან მიყვარხარ. ოღონდ მართლა, გულწრფელად გეუბნები. უზომოდ მხიარია, რომ მყავხარ. უდიდესი ბედნიერებაა ეს ჩემთვის და გეფიცები, შევეცდები შენი ყველა სიტყვა დავიმსახურო.

La-Na
აი ვერც კი წარმოიდგენ რა დამემართა ახალი თავი რომ ვნახე.შენზე რომ ვგიჟდები და ზოგადად შენს ისტორიებზე მაფანატებს ესეც.ისტორიაზე რა გითხრა ბერო თავის მოწოდების სიმაღლეზე არის.სიყვარულის თეორიას ვეთანხმები, პირველი სიყვარული, თუნდაც ერთად არ იყვნენ,მაინც პირველია და არასოდეს არა ვერასოდეს დაივიწყებ.საუკეთესო ხარ.პირველი ხარ ვისაც პირადად არ ვიცნობ,მაგრამ შემიძლია გულწრფელად ვთქვა დასავით ტკბილი ხარ.წარმატებები შენს საქმეში და საბოდიშო არაფერი გაქვს საყვარელო,ყველა ადამიანი ვართ და ყველას გვაქვს პირადი ცხოვრება,ასე რომ გამიხარდება შენი კარგად ყოფნა

ლანუ, არ ვიცი რა გითხრა. პირველ რიგში, მადლობას გიხდი იმსითვის, რომ ყოველთვის, აი სულ რთულ მომენტებში ჩემს გვერდით ხარ. ყოველთვის არის შენი შეტყობინება ჩემთან და რომ ვკითხულობ, მიშოს ვფიცავარ, ძალიან დიდ შვებას ვგრძნობ. ასე შორიდან შენ შეგიძლია ადამიანს ისე დაუდგე გვერდით, რომ მანძილი არ იგრძნობოდეს. არც ის, რომ ე ურთერთობა პირადი არაა, მაგრამ მაინც ისე "პირადი' გამოდის, სიგიჟემდე მიხარია!
უღრმესი მადლობა იმისთვისაც, რომ ახლაც აქ ხარ, ჩემთან <3 ასეთ საოცარ სიტყვებს მეუბნები და იცოდე, ანალოგიური შემიძლია გითხრა. ის ადამიანი ხარ შენ, ვისთან საუბარიც მიხარია და მაგრძნობინებს, რომ იმედი ყოველთვის არსებობს. უთბილესი და უტკბილესი გოგო ხარ შენ!
ძალიან, ძალიან მიყვარხარ.

 



№16 √ სტუმარი ™ ...........

34იფჰ32კი გიჰგჰ გჰრივჰნრე რნ

 



№17  offline √ მოდერი ™ elle...

katerina (keta)
ისევ!
ისევ...
ისევ გამაგიჟე!
მერემდენედ ენენე?!
საერთოდ რა საოცრებები გიწერია?
ჯერ ჰომ იცი ჩემი სუსტი წერტილი, შესავალმა გადამიყვანა ჭკუიდან..
სალის წავაკითხე და ტელეფონს აღარ მიბრუნებდა, მაცადე წავიკითხოო.
მარტო იმან გაჭრა მეშვიდე თავია და მაინც ვერ გაიგებ ისე, როგორც უნდა გაიგო-მეთქი და იცი რა მიპასუხა?
გაგება რათ მინდა, ისეთი სიტყვები უწერია პირდაპირ ვგრძნობ ყველაფერსო...
აი ხელის თხოვნა?!
ესეთი თბილი სცენა კარგა ხანია არსად წამიკითხავს (ისევ შენთან თუ ვნახავდი).
დამეფიცება, ზუსტად იგივე რაღაცები მემართებოდა რაც ელის.
ზუსტად მასე მეხუჭებოდა თვალები და მეფიქრებოდა მასეთ მომავალზე.
თან ისე, მერე ვაცნობიერებდი რას ვაკეთებდი.
ბოლო ნაწილი?!
ეს იყო რაღაც არაამქვეყნიურობა!
უზომოდ ორიგინალური,
თბილი,
სიყვარულით სავსე,
ემოციური.
გამაგიჟა "სიყვარულის მიზეზებმა".
მაგიჟებს ბერო, თავისი ყველაზე გამორჩეულობით.
საერთოდ ყველაფერზე,
ყველანაირ სიტუაციაზე რომ განსხვავებულად რეაგირებს.
რომ ვერ მიხვები წინასწარ რას მოიმოქმედებს,
ვერცერთ ვარიანტში.
აი სულ ყველაფერი რომ მომწონს რა გავაკეთო?!
შენ ხარ ჩემი პირადი საოცრება!
ჩემი ყველაზე ნიჭიერი!
ჩემი სიამაყე!
საერთოდ, ჩემი ყველა'ფერი!
როგორც ჩემი ბიჭი იტყოდა,
მიყვარხარ, ჰო?
ჰო, კიდევ,
შენ როდის ჩამეხუტები პატარა ელი?

აუუუ, ამეტირება ახლა!
ჯერ, სალის უღრმესი მადლობა. აუცილებლად უთხარი, რომ ძალიან მაგრად გამიხარდა. შენ ხომ იცი, როგორც ვიქნებოდი ამის წაკითხვისას.
ნუ, შენზე რა უნდა ვთქვა?!
შენ ხარ საოცრება გოგო, რომელსაც დიდი ხნის წინ მოვუხდიდი ბოდიშს ამდღეებში ჩემი უყურადღებობის გამო, სიცივის და ა.შ. მაგრამ, შენზე უკეტ ვინ იცის პატარა პრობლემაც როგორ მოქმედებს ჩემზე? ხომ იცი, უაზროდ რომ განვიცდი ყველაფერს.
ვიცი არ გიყვარს ასეთი ლაპარაკი, მაგრამ მადლობა ამ დროის განმავლობაში ჩემთან რომ იყავი. ბევრს ნიშნავს ეს.
ამ სიტყვებზე კიდევ არ ვიცი რა გითხრა, მგონია რომ ასეთ საოცრებებს არ ვიმსახურებ, მაგრამ მე ეგოისტს მაინც სიგიჟემდე მიხარია. იმდენად, რომ იმ პირველად ნათქვამს თითქოს ყურადღებასაც არ ვაქცევ.
უზომოდ მიხარია, რომ ის დეტალები, რომელიც ჩემთვისაც მნიშვნელოვანია, ასე მოგეწონა ^^
როგორც შენი ბიჭი იტყოდა, ჰო :დდდ
მეც მიყვარხარ, ხო? ძალიან ძალიან ძალიან მიყვარხარ!
ჩემი სიყვარული ხარ შენ! <3 <3 <3
"მოქმედებას იაზრებ მხოლოდ მაშინ, როცა მისი რეალურობა წელზე გეხვევა თავისი მარწუხებით. შენ კიდევ მთელი ძალით უჭერ ხელებს კისერზე. "
ვოტ.

Veronika
Chemi nateli certili xar!
Kvelanairi gadacarbebis gareshe nateli certili xar!
Kvela sheninistoria xo ertmanets gavs, magram
mainc kvela iseti gansxvavebuli da sxvanairia.
Koveltvis axerxeb guli amichqaro, gamabedniero, gamafrenino.
Kvela istoriashi ise gaq gadmocemuli sikvaruli, ro ai sheudzlebelia ar shegikvardes tviton sikvaruli (es ragac areulad gamomivida, magram araushavs:))
Beros da Elis sikvaruli mikvars!
Eli ari kvelaze sufta, gulcrfeli gogo
Ragacnairi dadebitia da dzaan sakvareli.
Bero,
Bero is bichia, romelic kvelafers zustad aketebs.
Seriozulia, magram mxiarulic.
Icis ra situaciashi ra tqvas da rogor gaaketos.
Sad ikos seriozuli da sad "icancaros"
Mokled, IDEALURIA!!!
Chemi Dachic zustad asetia.
Ragac momentebshi vamsgavseb ertmantes.
Chemi sikvarulikebi arian orive
da
chemi DIDI bedniereba xar shen!!! ❤️❤️

აუუუუუუუუუუუ <3 <3 <3 ვგიჟდები მე შენზე! <3 <3
ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა, ჩემო სიყვარულო გოგო! <3 უღრმესი მადლობა!
როგორ გამიხარდა, რმ თითოეულზე ასეთი წარმოდგენა გაქვს, აი სიგიჟემდე. ასე დეტალურად რომ დამიწერე შენი შეხედულება, რომ იცოდე, როგორ მიხარია. ეს ნიშნავს ყველაფერს ჩემთვის, გულწრფელი და პირდაპირი მკითხველი, ყველა შემთხვეაში.
შენზე რა ვტქვა, შენ ის ხარ, სულ თავიდან აქამდე ჩემს გვერდით რომ არის და ვიცი, მომავალშიც ასე იქნება. შენი ნიკის დანახვისას ძალიან დიდი სიხარულს ვგრძნობ და რომ იცოდე, ეს ისეთი სასიამოვნოა <3
მიყვრხარ მე შენ ძალიან და ყველაფრისთვის საერრთოდ უუუუუუუდიდესი მადლობა! <3 <3 <3

 



№18  offline √ წევრი ™ Niin))

რა მაგარი გოგო ხარ, იცი?!
თითქოს ჩვეულებრივი ისტორიაა,
მოცეკვავე გოგოსა და ახალგაზრდა ბიზნესმენის,
მაგრამ...
ოჰ, ეს მაგრამ:)
გაცნობა თითქოს ბანალური,
ჩხუბი-ბანალური,
შერიგება-ბანალური,
თუმცა...
აი, დიდი "თუმცაა" აქ საჭირო!
როცა საქმე შენ , შენს ისტორიასა და პერსონაჟებს ეხება,
ბანალური არაფერია:))
პირიქით,
იმდენად განსხვავებულად გადმოსცემ ემოციებს , ვშტერდები,
მართლა!
დაჩი ჩემთვის კაცის იდეალი რომ არის,
ვიცით,
მაგრამ, ბერო?!
ბერო დაჩის ძმაა:)))
მე გადავწყვიტე,
მორჩა!
აბა, ორი ასეთი მაგარი ?!
და
რაც მთავარია,
შენ ხარ "ქალი ემოცია"!!!
ჩემი "სამი გ" !!!

 



№19 √ სტუმარი ™ გვანცა))

მიყვარხარ ელ

 



№20  offline √ მოდერი ™ elle...

Niin))
რა მაგარი გოგო ხარ, იცი?!
თითქოს ჩვეულებრივი ისტორიაა,
მოცეკვავე გოგოსა და ახალგაზრდა ბიზნესმენის,
მაგრამ...
ოჰ, ეს მაგრამ:)
გაცნობა თითქოს ბანალური,
ჩხუბი-ბანალური,
შერიგება-ბანალური,
თუმცა...
აი, დიდი "თუმცაა" აქ საჭირო!
როცა საქმე შენ , შენს ისტორიასა და პერსონაჟებს ეხება,
ბანალური არაფერია:))
პირიქით,
იმდენად განსხვავებულად გადმოსცემ ემოციებს , ვშტერდები,
მართლა!
დაჩი ჩემთვის კაცის იდეალი რომ არის,
ვიცით,
მაგრამ, ბერო?!
ბერო დაჩის ძმაა:)))
მე გადავწყვიტე,
მორჩა!
აბა, ორი ასეთი მაგარი ?!
და
რაც მთავარია,
შენ ხარ "ქალი ემოცია"!!!
ჩემი "სამი გ" !!!

ღმერთო, როგორ მომნატრებია შენი "სამი გ"?
ნუ რაგავაკეთო, ვგიჟდები მე შენზე და იცოდე, არცერთი წამითაა რომელიმე სიტყვა ზედმეტი!
უღრმესი მადლობა, ჩემო გოგო, ასეთი საოცარი სიტყვებისთვის. ვკითხულობდი და სახიდან გულწრფელ ღიმილს ვერ ვიშორებდი, რომ იცოდე როგორ გამახარე. გავგიჟდი შენს დამოკიდებულებაზე და იმაზე, რომ ბერო დაჩის ძმაა. აუ, ამ სტყვებით ძალიან ბევრი რაღაც მაგრძნობინე და ყველა ერთიანად სიგიჟემდე სასიამოვნო იყო. ვგიჟდები დაჩის "აჩრდილს" რომ ვერ ვიშორებ, ჩემს ადამიანს!
"ქალი ემოციაზე" დავმუნჯდი, რა მაგარი რამე მითხარი, აი ამრთლა გავგიჟდი.
სიგიჟემდე მიხარია ჩემს გვერდით რომ ხარ, ჩემი "სამი გ-ც"!

გვანცა))
მიყვარხარ ელ

მეც მიყვარხარ, გვანც, ძალიან!

 



№21 √ სტუმარი ™ Guest wasp

http://geosociali.ru/index.php

 



№22 √ სტუმარი ™ Guest ნიკოლოზი

ელე მგონი მე შენ შემიყვარდი (აქ რატომ არ არის ეშმაკუნა ემოჯები) :დდ
გეთანხმები, რომ ძლიერი ქალის კარგია, მაგრამ არც ზედმეტად სულელი ბავშვებია სასურველი.
მე პირდად მსგავსი კაცი ვარ, რომ არ შემიძლია პატარა ბავშვებს ვსდიო, ყველა გაბუტვაზე ვეწუწუნო შემირიგდეს და ელემენტალური რაღაცეები მახსნევინოს გამუდმებით.
როგორიც არის
"რატომ ხარ სასტუმროში, ვეჭვიანობ იქ ქალები დადიან" (ვიცი ეს სერიოზულად არ უთქვამს ელის, მაგალითად მომყავს უბრალოდ)
ხო აი მსგავსი ტიპაჟის ქალები ცოტა ნაკლებად მე ;დდ
მაგრამ გეთანხმები არც ისეთი ქალია კაცის გვერდით საჭირო, რომელსაც ემოციის ნატამალი არ გააჩნია არაფერზე ეჭვიანობს საერთოდ და 3 წელი ისე გავა ერთს არ წაეჩხუბება მეორე ნახევარს.
მომაბეზრებელია ეგეთი ურთიერთობები.
ხო მართლა კითხა ძალიან მიყვარს, ძალიან და თითქმის ყველა წიგნი ამოვეურე მგონი ამ თანამედროვე მწერლების გარდა :დდ
ხოდა უკვე ნახევარი წელია საიტს ვსტუმრობ მეგობრებიდან მსმენია, ამას რატომ გეუბნები ეხლა :დდ
იმიტომ, რომ ზოგადად არ მიყვარს "ტკბილობა" ისტორიები.
თავს ვარიდებ რომანებს, რაღაც მიზეზი მაგასაც ექნება არ ვიცი ჯერ ვერ აღმოვაჩინე, მემგონი ძალიან სენტიმენტალური ვარ და მე პირიქით ვამბობ არ ვარ თქო და მაგიტომ არ მინდა ამ რომანების კითხვა თქო :დდდ
თავს ვინიღბავ :დდ
ხოდა შენი ისტორია ვნახე და იმის მერე ერთადერთ "ტკბილობა" ისტორიებს შენსას ვკითხობ, ნელ/ნელა კი მითრევ და შეიძლება სერიოზულ რომანებზეც გადავიდე მალე :დდ
პირველი კომენტარია ჩემი ჩემს ისტორიაზე აწი "პატარა ელი" სულ მემახსოვრება <3
პ.ს მადლობა სახელისთვი, შევიფერე, მაგრამ მე არ მომწონს ბევრს ქვია :(

 



№23  offline √ წევრი ™ Mrs grey

სხვათაშორის უკვე სერიოზულად ვფიქრობ ექიმთან კონსულტაციაზე, რამდენად საზიანოა ადამიანისთვის ამდენჯერ გულის გაჩერება no_mouth ???

 



№24  offline √ მოდერი ™ elle...

Guest ნიკოლოზი
ელე მგონი მე შენ შემიყვარდი (აქ რატომ არ არის ეშმაკუნა ემოჯები) :დდ
გეთანხმები, რომ ძლიერი ქალის კარგია, მაგრამ არც ზედმეტად სულელი ბავშვებია სასურველი.
მე პირდად მსგავსი კაცი ვარ, რომ არ შემიძლია პატარა ბავშვებს ვსდიო, ყველა გაბუტვაზე ვეწუწუნო შემირიგდეს და ელემენტალური რაღაცეები მახსნევინოს გამუდმებით.
როგორიც არის
"რატომ ხარ სასტუმროში, ვეჭვიანობ იქ ქალები დადიან" (ვიცი ეს სერიოზულად არ უთქვამს ელის, მაგალითად მომყავს უბრალოდ)
ხო აი მსგავსი ტიპაჟის ქალები ცოტა ნაკლებად მე ;დდ
მაგრამ გეთანხმები არც ისეთი ქალია კაცის გვერდით საჭირო, რომელსაც ემოციის ნატამალი არ გააჩნია არაფერზე ეჭვიანობს საერთოდ და 3 წელი ისე გავა ერთს არ წაეჩხუბება მეორე ნახევარს.
მომაბეზრებელია ეგეთი ურთიერთობები.
ხო მართლა კითხა ძალიან მიყვარს, ძალიან და თითქმის ყველა წიგნი ამოვეურე მგონი ამ თანამედროვე მწერლების გარდა :დდ
ხოდა უკვე ნახევარი წელია საიტს ვსტუმრობ მეგობრებიდან მსმენია, ამას რატომ გეუბნები ეხლა :დდ
იმიტომ, რომ ზოგადად არ მიყვარს "ტკბილობა" ისტორიები.
თავს ვარიდებ რომანებს, რაღაც მიზეზი მაგასაც ექნება არ ვიცი ჯერ ვერ აღმოვაჩინე, მემგონი ძალიან სენტიმენტალური ვარ და მე პირიქით ვამბობ არ ვარ თქო და მაგიტომ არ მინდა ამ რომანების კითხვა თქო :დდდ
თავს ვინიღბავ :დდ
ხოდა შენი ისტორია ვნახე და იმის მერე ერთადერთ "ტკბილობა" ისტორიებს შენსას ვკითხობ, ნელ/ნელა კი მითრევ და შეიძლება სერიოზულ რომანებზეც გადავიდე მალე :დდ
პირველი კომენტარია ჩემი ჩემს ისტორიაზე აწი "პატარა ელი" სულ მემახსოვრება <3
პ.ს მადლობა სახელისთვი, შევიფერე, მაგრამ მე არ მომწონს ბევრს ქვია :(

ვაი, მეც არ ვიცი ასე ზედმეტად რატომ დამაბნია შენი კომენტარის პირველმა წინადადებამ :დ სასიამოვნო წასაკითხი იყო. მივხვდი მნიშვნელობას, მაგრამ მაინც სასიამოვნო იყო :დ
შეგიყვარდება ისე, როგორც საჭიროა და უფრო მეტსაც იზამ :დ (მე რატო გამომყავს თავი ვანგად არ ვიცი, მაგრამ ასე მგონია :დ). წინასწარ ვერ იტყვი, არაფრის გარანტი გაქვს ამ ცხოვრებაში. შეიძლება ახლა ეგრე ფიქრობდე, მაგრამ გამოჩნდეს ისეთი "ბავშვი" ჭკუას რომ დაგაკარგვინებს (ეს, რა თქმა უნდა, კარგი გაგებით). შეიძლება არც გამოჩნდეს და იყოს სულ სხვანაირი, მაგრამ ალბათობა რაღაც მხრივ ხომ მაინც არსებობს? ჰოდა, ეგეც გაითვალისწინე :დ
ქალს კიარა, ზოგადად ადამიანს თუ ემოციები არ გააჩნია, როგორ უნდა იურთიერთო? მე არ შემიძლია. ზედმეტად უფერული, ჩვეულებრივი, მონოტორული ურთიერთობა წარმომიდგენია და ეგეთი მომაბეზრებელიც ხდება, ასე მგონია. ზოგჯერ იმ ჩხუბსაც აქვს "მუღამი" რომ იცი, შერიგების ყველაზე მაგარი "სცენა" უნდა მოჰყვეს. ეგ ხომ საერთოდ, ყველაზე მაგარი მომენტია :დ ზედმეტად თავისებური ხიბლი აქვს და საერთოდ, ურთიერთობაში ცოტა სიგიჟე თუ არ არის, არაფერი გამოვა (მგონი ზედმეტად ხმამაღალი ნათქვამი გამომივიდა, მაგრამ ჩემი გადმოსახედიდან ვიძახი).
კითხვა რომ გიყვარს, კარგია. სიმართლე რომ გითხრა, გამიკვირდებოდა რომ გეთქვა, ყველა კლასიკური რომანი გადაკითხული მაქვს და რამეს ხომ ვერ მირჩევ კიდევო, კითხვაც რომ მოგეყოლებინა :დ ეგეთმა დამოკიდებულებამ და პარალელურად იმან, რომ ჩემებს კითხულობ, პატარა ბავშვივით გამახარა (შენ კი არ გიყვარს ასეთები, მაგრამ ყველაზე გულწრფელი გრძნობები ასეთებს აქვს რა, რო იცოდე! :დ ვგიჟდები ასე რომ ვიქებ თავს :დდდდ )
ეგოისტურად მიხარია "პატარა ელი" დასამახსოვრებელი თუ იქნება. უფრო მეტად ცხოვრებისეული დავირთვა აქვს ამ "წოდებას" და მაგარია, ვიღაცისთვის ერთხელ გასახსენებელი თუ იქნება.
უიმე, რამდენი მიწერია, არ დაგეზაროს იცოდე წაკითხვა! :დდდ
მადლობა უღრმესი, კიდევ ერთხელ და საშუალება რომ მქონდეს, უფრო ბევრჯერად გეტყოდი.

პ.ს. ნწ, არ აქვს მნიშვნელობა რამდენს ჰქვია, მთავარია ადამიანმა ინდივიდუალურად მოიხდინოს. ყველას თავისებურად უხდება. როგორ შეიძლება "ნიკოლოზი" არ მოგწონდეს, არ ვიცი. ბევრჯერ გაიმეორე და იმაზე ნაცნობი რომ გახდება, ვიდრე არის, გაგახსენდები მერე, სიგიჟემდე რომ მოგეწონება.
ვოტ ტაკ.

Mrs grey
სხვათაშორის უკვე სერიოზულად ვფიქრობ ექიმთან კონსულტაციაზე, რამდენად საზიანოა ადამიანისთვის ამდენჯერ გულის გაჩერება no_mouth ???

ვაიმე, მოდი ჩემთან! მე გიმკურნალებ, ჩემი ბრალია და მევე გამოვასწორებ :დ
არ ვიცი, ჯერ ხომ შენი ნიკი ზედმეტად მომწონს, მეხალისება რომ ვკითხულობ და ამრთლა მისის გრეის წარმოგიდგენ :დდ და მერე, სულ ერთი წინადადებით შეგიძლია შენ იმდენი ემოციის გამოწვევა, რაც შეიძლება "ვეფხისტყაოსნის" მსგავსმა კომენტარმა გამოიწვიოს. არ ვიცი რამდენად შესაფერისი შედარება იყო, თუმცა რაღაც მხრივ გასაგები მაინც ხომ გამომივიდა? :დდ
ძააააააალიან დიდი მადლობა, მისი გრეი.
ვგიჟდები თქვენზე და თქვენს ქმარზე, მოკითხვა.
გამიხარდი.

 



№25 √ წევრი ™ Mariiiiami

საერთოდ ვინ ხარ შენ პატარა ნენე?მართლა ვინხარ?მე ვერ ვხვდები,ვერ ვხსნი შენ ვინ ხარ საერთოდ.არვიცი რაუნდა გითხრა.მერამდენეჯერ?მერამდენეჯერ უნდა გამებნეს შენთვის სათქმელი სიტყვები?არც ეს ვიცი.საერთოდ შენს ნაწერებს რომ ვკითხულობ არაფერი აღარ ვიცი გარდა იმისა რომ შენზე ვგიჟდები.მიყვარხარ,ჰო?❤❤❤❤❤

 



№26  offline √ მოდერი ™ elle...

Mariiiiami
საერთოდ ვინ ხარ შენ პატარა ნენე?მართლა ვინხარ?მე ვერ ვხვდები,ვერ ვხსნი შენ ვინ ხარ საერთოდ.არვიცი რაუნდა გითხრა.მერამდენეჯერ?მერამდენეჯერ უნდა გამებნეს შენთვის სათქმელი სიტყვები?არც ეს ვიცი.საერთოდ შენს ნაწერებს რომ ვკითხულობ არაფერი აღარ ვიცი გარდა იმისა რომ შენზე ვგიჟდები.მიყვარხარ,ჰო?❤❤❤❤❤

ჩემი გოგო ხარ შენ!
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა. არ ვიცი სხვა რა შეიძლება გითხრა გარდა იმისა, რომ სიგიჟემდე მახარებ და კიდევ მიყვარხარ მე შენ. მადლობა მინიმალურია, ჰოდა მიყვარხარ! ძალიან გულწრფელად და მაგრად!
მიხარია, რომ ჩემს გვერდით ხარ! <3 <3 <3
ვგიჟდები შენზე, მართლა <3 <3

 



№27 √ წევრი ™ Indigo

ვაიმეე, დავტკბი და დავდნი შოკოლადივით. მიდი და გაებუტე ამის მერე... სად შეულია ამ, ჩემ პაწაწო გულს ამდენი, ხო გასკდა სიხარულისგან... ♥♥♥
--------------------
მეშინია...

 



№28  offline √ მოდერი ™ elle...

Indigo
ვაიმეე, დავტკბი და დავდნი შოკოლადივით. მიდი და გაებუტე ამის მერე... სად შეულია ამ, ჩემ პაწაწო გულს ამდენი, ხო გასკდა სიხარულისგან... ♥♥♥

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
ვიცოდი, კეთილი გოგო რომ იყავი და რომ მაპატიებდი :დდ
ჩემი თბილი გოგო,
ჩემი სიხარული და სიყვარული <3

 



№29  offline √ წევრი ™ dzadzamia25

ელ,მე ამ თავს საჩუქრად ჩავთვლი
ჩათვალე ყველაზე კარგი საჩუქარი გამიკეთე.
ძალიან მიყვარს და რა გავაკეთო?
არ ვიცი თუ წაიკითხე წინა თავის კომენტარი,მაგრამ გეტყვი,რომ ბერო დაჩის და ბაბის ხილული მგონია
დაჩი დაჩი იყო.
ბეროც ბეროა.
მსგავსება როგორია? როგორც გაჭრილი ვაშლი
–არ ჩამეხუტები,პატარა ელი?
ამ პატარა ელის დაძახებაზე რატო გინდა,ავიჭრა და გავგიჟდე?
უბრალოდ ფაქტია,რომ გამოგდის.
მიყვარხარ მე შენ.
უზღვრო ზღვარიც
პატარა ელიც
ბეროც
და დაჩის და ბაბის ხილულიც.

 



№30  offline √ მოდერი ™ elle...

dzadzamia25
ელ,მე ამ თავს საჩუქრად ჩავთვლი
ჩათვალე ყველაზე კარგი საჩუქარი გამიკეთე.
ძალიან მიყვარს და რა გავაკეთო?
არ ვიცი თუ წაიკითხე წინა თავის კომენტარი,მაგრამ გეტყვი,რომ ბერო დაჩის და ბაბის ხილული მგონია
დაჩი დაჩი იყო.
ბეროც ბეროა.
მსგავსება როგორია? როგორც გაჭრილი ვაშლი
–არ ჩამეხუტები,პატარა ელი?
ამ პატარა ელის დაძახებაზე რატო გინდა,ავიჭრა და გავგიჟდე?
უბრალოდ ფაქტია,რომ გამოგდის.
მიყვარხარ მე შენ.
უზღვრო ზღვარიც
პატარა ელიც
ბეროც
და დაჩის და ბაბის ხილულიც.

ვაიმე, ჩემო გოგო! არც კი ვიცირ ა გითხრა, იმდენად დიდი ბედნიერება იყო იმის წაკითხვა, რომ ეს შეიძლება შენს საჩუქრად ღირდეს. ნუ, გავგიჟდი!
წინა თავის კომენტარი წავიკითხე, უბრალოდ დრო ვერ გამოვნახე პასუხის გასაცემად, საკმაოდ ბევრი კომენტარი დაგროვილა და ისე მიხარია, ხოდა ხვალ აუცილებლად გაგცემ იქაც პასუხს. გავგჯდი იცი მაგ დამოკიდებულებაზე? იმაზე, რომ შეიძლება ბერო დაჩის გაგრძელება გეგონოს, ავიჭერი ყველაზე სასიამოვნოდ. მიხარია რა, რომ მკითხულობ და მერე ასეთ კომენტარს მიწერ. გეფიცები ვგრძNობ, რომ ყველაფერი ისე გესმის, როგორც მე.
მიყვარხარ!
ძალიან მიყვარხარ მე შენ!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent