შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ზღვრამდე #9


30-07-2017, 03:15
ავტორი elle...
ნანახია 3 329

ზღვრამდე #9

***
„-ყველაზე დიდი საჩუქარი? ალბათ... არა, რა ალბათ. უეჭველად ელი იყო ჩემთვის.-გაეცინა.-მახსოვს, პირველად რომ შევიტყვე მის შესახებ, მარტო ვიყავი. უფრო სწორად, ექიმთან ერთად. არასდროს დამავიწყდება სიტყვები: „Поздравляю, вы беременна! (გილოცავთ, თქვენ ფეხმძიმედ ხართ!)“ არ ვიცი როგორ აგიხსნათ, ან საერთოდ აქვს თუ არა ამას ახსნა, უბრალოდ თუ დედა ხართ, მარტივად გაიგებთ მაშინ რას ვგრძნობდი. ერთი სული მქონდა სახლში როდის მივიდოდი ჩემი ქმრისთვის რომ მეთქვა. გზაში იმას ვფიქრობდი, რომ უკვე ორი ვიყავი. ჩემში არსებობდა მეორე ადამიანი, რომელიც იმ ადამიანისგან მყავდა, სიცოცხლეს რომ მერჩივნა. საავადმყოფოდან სახლამდე მანძილზე უკვე ყველაფერი წარმოდგენილი მქონდა. მისი დაბადება, როგორი იქნებოდა, სად ვატარებდი, რომელ საბავშვო ბაღში ან სკოლაში შევიყვანდი, თბილისში ვიცხოვრებდით თუ მოსკოვში. სქესი ხომ, რა თქმა უნდა, იმ დროს არ ვიცოდი, მაგრამ უკვე ორივესთვის ვარჩევდი ოთახი რა ფერებში გამეკეთებინა, რა შეიძლებოდა მისთვის მეყიდა. უკვე წარმოდგენილი მქონდა, როგორ ირბენდა თავისი პატარა ფეხებით ჩვენს სახლში, როგორ იქნებოდა მამიკოს კაცი ან პრინცესა. ემოციებს ვერასდროს ვაკონტროლებ,-თითებით თვალები მოიწმინდა, აწყლიანებული თვალები, მერე ისევ გაიღიმა.-სწორედ მაგიტომ, ჩემი ქმარი როგორც კი სახლში მოვიდა, მაშინვე წინ ავუფარე პატარა ფურცელი, ნახე, ორსულად ვარ-მეთქი. არც ის მომენტი დამავიწყდება არასდროს. თითქოს ახლა იყო, გუშინ ან დღეს დილით, იმდენად ახლობელი წუთებია. გეფიცებით, ის ჩახუტება სულ სხვანაირი იყო. მგონი ძალიან დეტალებში ვყვები, მაგრამ არ შემიძლია სხვანაირად. ჰო, სხვანაირი იყო-მეთქი, ის ჩახუტება. ჩემი ქმრის თვალები და ხმა „პატარა გვეყოლებაო“ სულ ახალი ცხოვრების დასაწყისი იყო. უკვე ვიცოდით, რომ ჩვეულებრივი მშობლები ვერ ვიქნებოდით. ჯერ კიდევ მაშინ, როცა ნაყოფი საოცრად პატარა იყო, უკვე ტანსაცმელს ყიდულობდა და ცალკე ოთახში აწყობდა, არ ვიცოდით არც მაშინ სქესი, და ოთახი გაურემონტებელი იყო, ტანსაცმელი ორივესი. მუცელი რომ მეზრდებოდა, ჩვენი ბედნიერებას უფრო და უფრო დიდი ხდებოდა. დავფრინავდი კიარ დავდიოდი. არ ერქვა ჩემს მაშინდელ ცხოვრებას არსებობა, მე მაშინ და ახლაც, როცა ამხელას ვუყურებ, სამოთხეს ვხედავ დედამიწაზე. მისი გულისცემა რომ პირველად მოვისმინე, მხოლოდ მაშინ გავიაზრე, რომ ჩემი ამასთან შედარებით ზედმეტად უმნიშვნელო იყო. გოგოაო ექიმმა რომ გვითხრა, იმ დღის შემდეგ ყველაფერი კიდევ უფრო სხვანაირად წავიდა. დავიწყეთ ოთახის გარემონტება, ყველაფერი ისეთი ლამაზი გამოდიოდა, ტანსაცმელს უკვე პატარა პრინცესასთვის ვარჩევდით. ყველაფერი დაგეგმილი გვქონდა, საერთოდ ყველაფერი. რომ დაიბადა, მკერდზე რომ დამიწვინეს საშინლად წითელი, პატარა, მტირალა არსება, ცრემლიანი თალებით გავხედე ჩემს ქმარს და სანამ თვითონ მეტყოდა, იქამდე მე ვუთხარი „მადლობა.“ იმ წამებში, პატარას ტირილი რომ მესმოდა, ჩემი ქმრის ხელს რომ ვგრძნობდი თითებზე, ყველაზე ბედნიერი ვიყავი, ყველაზე ძლიერი. იზრდებოდა და ჩვენი ცხოვრებაც ყოველდღე რადიკალურად იცვლებოდა. ყველა დილა მისით იწყებოდა და ღამეც ასევე მთავრდებოდა. არ არსებობდა ჩვენს შორის ამაზე დიდი საზრუნავი. ელი იყო, არის და მომავალშიც იქნება ჩვენი ყველაზე დიდი ბედნიერება. არ არსებობს შვილზე დიდი წყალობა. არაამქვეყნიური შეგრძნებაა და ბედნიერი ვარ, ეს წუთები რომ გამოვლილი მაქვს. არ ვიცი, შეიძლება რამე მატერიალურს ელოდით ჩემგან, მაგრამ ამაზე დიდი საჩუქარი ცხოვრებაში არ მიმიღია. და მიხარია საშუალება რომ მომეცა ასე მეთქვა ჩემი ქმრისთვის,-კამერას შეხედა.-მარტო ამისთვისაც ღირდა მრქმეოდა შენი ცოლი, და ვყოფილიყავი შენი შვილის დედა. მიყვარხარ! და მიყვარხარ შენც, ელი. ყველაზე მეტად ვამაყობ შენით.“

აწყლიანებული თვალებით უყურებდა, უკვე მერამდენედ, რამდენიმე წლის უკან გადაღებულ ვიდეოს. ცრემლები იმდენად ეღვრებოდა, მთელი სახე ტკიოდა, სხეულთან ერთად.
დედამისს თავისი არსებობა ამდენად გაუხარდა.
მას კიდევ...

***
-ასეთი რა გესიზმრა?
-აღარ მახსოვს.-წამში მოუტყუა და უფრო მეტად ჩაეხუტა.
-შეგეშინდა?-თმებზე ეფერებოდა და თავზე კოცნიდა.
-ცოტა.-ქვემოდან ახედა და გაუღიმა.
თავს ყველაზე დაცულად ბეროსთან ერთად გრძნობდა. თითქოს არაფერი იყო ისეთი, რაც შიშის საბაბს აძლევდა, მაგრამ მაინც პატარა ბავშვივით ჰყავდა ზედ აკრული. ან სტუდიაში იყო, ან ბეროსთან ერთად. არ არსებობდა გარემოება, რომელიც ერთად ყოფნაში ხელს შეუშლიდათ. საქმიან მოლაპარაკებებზეც ან გარეთ ელოდებოდა, ან თვითონაც იღებდა მონაწილეობას. გიჟდებოდა, ბერო ასე ძალიან რომ ენდობოდა, რომ უნდოდა სულ ან ჰყოლოდა. არ იყვნენ ჩვეულებრივი წყვილი. უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვით, რომ არანორმალურები იყვნენ. არცერთ ჩარჩოში არ ჯდებოდნენ. ერთი შეხედვით, არც ზღვარი ჰქონდა მათ ურთიერთობას. გამაგიჟებლად ერთმანეთზე შეყვარებულები იყვნენ და ამას ყველგან აღიარებდნენ. მიუხედავად ბეროს საშინლად სერიოზული ბუნებისა, ამ დროს არ შეეძლო რამეზე თავი შეეკავებინა. ან იკავებდა, მხოლოდ მოკლედ, მშვიდად ამბობდა, რომ ელიზე უკეთესი ცხოვრებაში არავინ ჰყავდა და მორჩა. თითქოს ერთი წინადადება იყო, მაგრამ მაინც მარტივად ახერხებდა ელის თვალების აწყლიანებას.
-ელი, ნუ დადიხარ ჩემი პერანგებით, რა.-სიცილით ეწუწუნებოდა და კარადაში რამე ახალს ეძებდა.
-რომ მომწონს?
-მაშინ წინა საღამოს შევათანხმოთ, რომელი რომელს ვიცვამთ.-ისევ იცინოდა და ცისფერ პერანგს ხელში ათამაშებდა. რომ დარწმუნდა, მის კედებს და ჯინსის შარვალს მოუხდებოდა, გაუთოება დაიწყო. გაცინებული უყურებდა ელი, საძინებლის კარებში რომ იდგა. სასაცილო სიტუაცია იყო. წელს ზემოთ შიშველი ბერო მთელი მონდომებით ცდილობდა პერანგის გაუთოებას და თან ფრთხილი მოქმედებებით აკონტროლებდა ხელებს, რამე არ დაეწვა.
-რა უაზრო რაღაცაა, რამდენჯერ უნდა გადაატარო ერთ ადგილას, ელი, რომ გასწორდეს?-ინტერესით სავსე ხმით ეუბნებოდა, ელი უკვე ფოტოებს უღებდა.
-მოდი, მე თვითონ.-სიცილით გამოართვა უთო და მერე, გამზადებული პერანგი მხრებზე მოაცვა.-გიხდება.
-შენ დღეს არ გადიხარ?
-მინდოდა, მაგრამ დაღლილი ვარ.
-რამე გაწუხებს?-მაშინვე დაუსერიოზულდა სახე.
-არა, გადავიღალე. სახლში დავრჩები.-გაუღიმა და თმები სასაცილოდ აუჩეჩა.
-გინდა მეც დავრჩე?
-უიმე, არა. დავიძინო მინდა. შენ რომ იქნები, ვერ დავიძინებ.
-გინდა საღამოს სადმე წავიდეთ?
-სად?
-ტერასაზე ავიდეთ. ჩვენებს გავუაროთ, ან მარტოები წავიდეთ.-წარბები აუთამაშა და ხმაურიანად აკოცა ლოყაზე.
-ჩვენ წავიდეთ, მარტო!-სიცილით უთხრა და პერანგი გაუსწორა.
-დაგირეკავ მერე.
გაღიმებულმა გააცილა და კარები მიუკეტა. როგორც კი უკან მობრუნდა, გამომეტყველება მაშინვე შეეცვალა. ვერაფერს უხერხებდა თავს. საშინელ სისუსტეს გრძნობდა, ენერგია საერთოდ აღარ ჰქონდა. მაცივრიდან ნატურალური წვენი გამოიღო და სულმოუთქმენლად დალია. სამზარეულოს სკამზე ჩამოჯდა, იდაყვებით მაგიდის ზედაპირს დაეყრდნო და სახე ხელებში ჩამალა.
-რა მჭირს?
საშინელ გულისრევას გრძნობდა. თითქოს რაღაც სიმძიმეს. ყოველთვის ეძინებოდა. ვერაფერზე ფიქრობდა მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან ბევრი საქმე ჰქონდა. წვენი ისევ გადმოისხა და პირთან რომ მიიტანა, მაშინვე ფეხზე წამოდგა. ჩქარი ნაბიჯებით წავიდა სააბაზანოსკენ და მთელი 15 წუთი იქედან არ გამოსულა. სახეზე ცივ წყალს ისხამდა და ცდილობდა ოდნავ მაინც მოეყვანა თავი მწყობრში. სარკეშ რომ ჩაიხედა, ისეთი არეული სახე ჰქონდა, ჯერ რომ არასდროს და ერთი გაფიქრება ისიც იფიქრა, ბერო შორს არ იქნება, დავურეკავო, მაგრამ ისე უცებვე იგრძნო შვება, როგორც ცუდად გახდომა და მისაღებში დაბრუნდა. არასდროს უგრძნია მსგავსი რამ. სწორედ ამიტომ იყო მისთვის ასე ყოფნა. აკანკალებულ თითებს სახეზე ისვამდა და თავს აიძულებდა ეფიქრა, რომ ეს მხოლოდ გადაღლილობის ბრალი იყო. არაფერი სერიოზული არ სჭირდა. მერე ერთიანად მოეშვა. ფეხები დივანზე აიკეცა და ხელები თავქვეშ ამოიდო. ისე უცებ ჩაეძინა, ვერც გაიაზრა. თითქოს მშვიდად ეძინა, მაგრამ მაინც გრძნობდა რაღაც უცნაურს, რომელიც არ ასვენებდა. არ აძლევდა თავისუფლად ესუნთქა. რომ გამოეღვიძა, ოთახში სიბნელე იყო, უკვე საღამო დამდგარიყო. ბევრად უკეთ იყო, აღარც დაღლილობას გრძნობდა. გაღიმებული წამოდგა. სამზარეულოდან სინათლე გამოდიოდა. ნელი ნაბიჯებით წავიდა და კარების ჩარჩოს მიეყრდნო. ბერო მისგან ზურგშექცევით იჯდა და თავის გამზადებულ ვახშამს მობეზრებულად ჭამდა. სიცილით მიუახლოვდა და ზურგიდან ჩაეხუტა.
-რატო არ გამაღვიძე?
-და რატო უნდა გამეღვიძებინე?-მასზე მოხვეულ ხელზე აკოცა და გაუღიმა.
-რამეს გაგიკეთებდი.-წინ ჩამოუჯდა, თვალმოუშორებლად უყურებდა.
-გადამგდები ხარ. აბა, საღამოს სადმე გავიდეთო?-სიცილით უთხრა და ლუდი მოსვა.
-არ მიყვარს მაგ რაღაცის სუნი, იცოდე.-ბავშვივით დაიჭყანა და სკამის საზურგეს მიეყრდნო.
-ისე დაკვირვებული ხარ, რა მაგარია ასე ერთად რომ ვცხოვრობთ?-საერთოდ შეცვალა თემა.
-ეგ იქამდე ვიცოდი, ასე რომ იქნებოდა, სანამ შენ ცოლად გამოგყვებოდი.-თან ეცინებოდა, თან ლუდზე ანიშნებდა, გვერდით გადადეო.
-ანუ, დღეს არსა გავდივართ?
-უკვე გვიანაა. ხვალ ადრე უნდა ავდგე. ზეგ უკვე კონცერტი გვაქვს.
-მთელი დღე გეძინა, ახლა რაღა დაგაძინებს?!
-ჰო?!-ეშმაკური სახით წამოდგა ფეხზე და ბეროს კალთაში ჩაუჯდა.-რამეს შემომთავაზებ?
-ასეთს ვერ გიძლებ.-ჩახლეჩილი ხმით უთხრა და ხელში აყვანილმა გაიყვანა საძინებელში.-შენ გამომიწვიე.-ოდნავ გაუღიმა და არაფრის თქმა არ აცადა, ისე უცებ აკოცა.
ასეთ დროს ორივე ხვდებოდა, რომ ერთმანეთის გარეშე არცერთი დღის გატარება არ შეეძლოთ.

***
კონცერტის დღეს საერთოდ არ ნერვიულობდა. პირიქით. მასაც უკვირდა ისეთ კარგ ხასიათზე იყო. ამას ისიც ემატებოდა, რომ კონცერტს ბერო ესწრებოდა. ცეკვის გარდა არაფერზე ფიქრობდა. გასახდელ ოთახში, სარკეში უყურებდა მის თავს. ასეთ დროს გრძნობდა, რომ სიცოცხლე ამისთვის უღირდა. ჩაეცვა ფორმა, ყოფილიყო ამ ფორმაში და მერე უკვე არაფერს ჰქონდა მნიშვნელობა. უკვე ამდენი წელია ამ ცხოვრების რიტმით ცხოვრობდა და რამე რომ შეცვლილიყო, გაგიჟდებოდა.
ხომ არის, ადამიანის სიცოცხლის წყაროს ის რომ წარმოადგენს, რასაც აკეთებს. უბრალოდ არ შეუძლია გათენდეს დილა და არ აკეთებდეს იმას, რასაც გუშინ. შეუძლებელია ამას ჩვეულებრივად შეეგუო.
-ელი, შენი გასვლის დროა. 3... 2... 1...
როგორც კი სცენაზე დადგა ფეხი, დაეფიცება მაშინვე დაინახა ბეროს სიამაყით სავსე თვალები. არცერთი დღე ყოფილა ისეთი, ეს რომ ვერ შეემჩნია. ეს კიდევ უფრო დიდ ძალას აძლევდა გაეკეთებინა ის, რასაც მაქსიმუმი ჰქვია. ყველაფერი კარგად იყო იქამდე, სანამ მისი მეწყვილის გამოსახულება ბუნდოვანი არ გახდა. თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა, მაგრამ მოძრაობები მაინც არ შეუწყვეტია. მერე იგრძნო მუხლებში ძალა როგორ დაეკარგა, ხელები როგორ მოუდუნდა და ერთ ადგილას გაჩერდა. თვალებზე ხელი მიიჭირა და ისევ გამოხედვა სცადა.
უკვე სიბნელე იყო. მხოლოდ ის ახსოვს, როგორ ვერ მოასწრეს მისი დაჭერა. მხოლოდ ის ახსოვს, მისკენ როგორ მოდიოდა გაგიჟებული ბერო.
თვითონ რომ დარბაზში იჯდა და ელის სცენაზე ხედავდა, ადგილზე ვერ ისვენებდა. იცოდა მისთვის ეს როგორი მნიშვნელოვანი იყო და წინა რიგი სულ თავისიანებისთვის დაჯავშნა. პატარა ბიჭივით იყო აჟიტირებული, ოცნებას რომ აუხდენენ და არ იცის ბედნიერება როგორ გამოხატოს. ასეც იყო. ელი მისი ახდენილი ოცნება იყო. იმდენად დიდ ბენდიერებას ანიჭებდა, ასე ყურებაც საკმარისი იყო მისთვის, მთელი დარჩენილი სიცოცხლის სიყვარული რომ შეეგრძნო. ჟურნალისტების კითხვებს მხოლოდ მოკლე, ლაკონური პასუხებით პასუხობდა:
-ვამაყობ და მიყვარს!
სხვა არც იყო საჭირო. ზოგადად, გრძნობებზე საუბარი არ უყვარდა. არც ნიკუშასთვის და კოსტასთვის ჰქონდა ნათქვამი როგორ გიჟდებოდა. მხოლოდ ელის ეუბნებოდა, მხოლოდ მისთვის არსებობდა წუთები, როცა თავს ვერ იკავებდა. არ შეიძლებოდა ყოფილიყო მის სხეულს ჩახუტებული და უამრავჯერ არ ეთქვა რამდენად ძვირფასი იყო მისთვის, რმდენად საყვარელი. საყვარელი მისი ზუსტი მნიშვნელობით და არა იმით, ახლა რომ ესმით და საშინლად თელავენ თავიანთი გარყვნილი, უზნეო აზროვნებით. ჟურნალისტებსაც იმიტომ პასუხობდა ასე, რომ იცოდა, ელის სჭირდებოდა. ელის სჭირდებოდა ეს სიტყვები საჯაროდ მოესმინა მაშინ, როცა კითხვა მხოლოდ ასეთ პასუხს მოითხოვდა, თორემ არცერთი ინტერვიუ არ მიუცია, არასდროს. მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ წარმატებული ადამიანები სტუმრობდნენ მის სასტუმროს, ერთ-ერთი საუკეთესოც იყო, არასდროს გამოუყენებია ეს პუბლიკანტობისთვის. პირიქით. რამე სატელევიზიო შეხვედრა რომ იყო, სულ ნიკუშას უშვებდა. ნიკუშას იმიტომ, რომ იმას „უსწორდებოდა.“
-ნახე, რა მაგარი ბიჭი გავიჩითო. მერე სტატიებს დაწერენ, შე*ემა, „ყველაზე სასურველი სასიძოო.“
ვერ იტანდა კამერებს და მაშინაც, საშინლად აწუხებდა მის ირგვლივ წამოწყებული ჩურჩული. უხერხულად უღიმოდა მასზე დაკვირვებულ წყვილ თვალებს და მერე თავს ხრიდა, ვერაფრით უძლებდა, ვინმე მასზე დაკვირვებას რომ ცდილობდა. მხოლოდ მაშინ ამოიხედა, ელის საყვარელი მელოდია რომ გაისმა. მერე უკვე ელის მსგავსად განიცდიდა ყველა მოძრაობას, მასსავით ესმოდა ყველა ნოტი. სულ ოდნავ გაღიმებული უყურებდა, მშვიდი სახით. შინაგანად კი ყველაფერი ერთიანად უყვიროდა, როგორ ამაყობდა. თთეულ მოძრაობას დაკვირვებით უყურებდა, იქამდე ინარჩუნებდა ოდნავ შესამჩნევ ღიმილს, სანამ ელის სახეს რაღაც უცნაურმა არ აიძულა ღიმილი გაექრო. ერთიანად დაიძაბა, ერთიანად წამოეშალა ყველა საშინელი ფიქრი. რამდენიმე წამი უყურებდა როგორ ცდილობდა ჩვეული მდგომარეობა დაებრუნებინა. მერე ერთ ადგილას რომ გაჩერდა, ფეხზე წამოდგა, შეშლილი სახით. ნაბიჯის გადადგმას ვერ ახერხებდა. ყურებში ხალხის ხმამაღალი ლაპარაკი ესმოდა „რა დაემართა?“ „რა სჭირს?“ „მგონი ცუდად არის.“ კიდევ ბევრი, ბევრი ასეთი რამ ესმოდა. მხოლოდ ესმოდა, ვერაფრით იაზრებდა. მთელი გონება ელის დაკარგულ თვალებს მოეცვა. მერე არაფერი გაუაზრებია, ელის სხეულმა მოდუნება რომ დაიწყო. უსწრაფესად ავარდა სცენაზე და თვითონაც ვერ გაიაზრა, როგორ მოასწრო მისი თავის დაჭერა. გონება მხოლოდ იმას უღრიალებდა, რომ ასე უნდა ყოფილიყო. ლამის მთლიანად წაიშალა, ელის თვალებდახუჭული, უგონო სხეული რომ მოიქცია ხელებში.
-ელი...-სახეზე თითებს უსვამდა და ვიღაცის მოწოდებულ წყალს სახეზე ფრთხილად ასხამდა. ვერაფრით გააგებინა ხალხს, რომ ასე ახლოს ყოფნა იმ დროს უფრო ცუდი იყო. რომ ჰაერი სჭირდებოდა თავისუფლად სუნთქვისთვის, რომ ასე ვერ გამოფხიზლდებოდა.-გამოფხიზლდი, ელი.
მაქსიმალურად ცდილობდა იქვე არ აღრიალებულიყო, ჟურნალისტების ბრბო რომ დაინახა, კამერებით ხელში. მხოლოდ იმას იაზრებდა, რომ გონზე რომ ვერ მოსულიყო, მერე აღარაფერი იქნებოდა საერთოდ. თითქოს სუნთქვაც დაავიწყდა. სუნთქავდა მხოლოდ იმიტომ, რომ ელის სხეული ეჭირა და თავს სისუსტის უფლებას არ აძლევდა. თუმცა, რა სისუსტე, როცა საქმე ბეროს ეხებოდა. მითუმეტეს ასეთ დროს, როცა იაზრებდა, რომ მის ხელებში მასზე მთლიანად დამოკიდებული ელი იყო. ცივი ხელი რომ მეასედ გადაუსვა სახეზე, მხოლოდ მაშინ შეამჩნია სულ ოდნავ შეთამაშებული თვალები და მერე, ჩაწითლებული თვალებიც დაინახა. იგრძნო, როგორ ამოისუნთქა ერთიანად. გაიაზრა, რომ იქამდე მის ფიტლვებს ჰაერი საერთოდ არ მიეწოდებოდა. ელიმ რომ ოდნავ გაუღიმა, სულ ოდნავ, უფრო მაგრად მოხვია ხელები და საერთოდ დაავიწყდა ათასობით ადამიანის თვალი რომ უყურებდა, გულში მაგრად ჩაიკრა. სცენაზე იჯდა, პირდაპირ იატაკზე და მის ხელებში მოქცეულ ელის მთელი ძალით ეხუტებოდა.
-როგორ შემაშინე, პატარა ელი.-მთელი უარყოფითი ამოაყოლა ამ სიტყვებს და ნელა წამოდგა ფეხზე. ელიც წამოაყენა. სუსტი სხეული მაშინვე დაეყრდნო მის მხარს. სუსტი ღიმილით გადახედა მის ირგვლივ შეკრებილებს და ბეროს უკეთ დაეყრდნო. ნელ-ნელა გრძნობდა, როგორ ემატებოდა ძალა და მანქანაში რომ ჩაჯდა, ამდენი ხნის განმავლობაშ პირველად თავისუფლად მაშინ ამოისუნთქა. არაფერს ამბობდა არც თვითონ, არც ბერო. ხელზე გრძნობდა ტუჩებს, ძალიან ბევრჯერ რომ კოცნიდა და თვალებსაც არ აშორებდა.
-აქ რა გვინდა?-ღიმილით უთხრა მაშინ, საავადმყოფოს შენობის წინ რომ გააჩერა მანქანა.
ბერომ ღვედი შეიხსნა და მისკენ მთელი ტანით მიბრუნდა.
-უკვე რამდენიმე დღეა ასე სუსტად ხარ. შენი აზრით, მე ამის ასე მარტივად ატანა შემიძლია?
-კარგი, რა. გადავიღალე უბრალოდ. ეს დღეებია ნორმალურადაც არ მიჭამია და ამის ბრალია. თან კონცერტისთვის ვემზადებოდით და ვერ გავუძელი ამდენ დატვირთვას. ვბერდები, მგონი.-ბოლოს სიცილით უთხრა. სიცილში მალავდა შიშს, მთელ სხეულს რომ უღრნიდა.
-აი, ვაბშე არ მეღადავება, ელი. გამომყევი.
ბეროს სერიოზულ ხმაზე თვითონაც დასერიოზულდა. ასეთი ტონით არასდროს დალაპარაკებია. მანქანიდან გადავიდა და ელის მხარესაც გააღო კარი. ხელით ანიშნა გადასულიყო.
-არ მინდა.-პატარა ბავშვივით უთხრა და ამღვრეული თვალებით შეხედა. ლამის გული გაუსკდა ელის ნაღვლიანი თვალები რომ დაინახა. მის წინ ჩაიმუხლა. ასეც რომ არ მოქცეულიყო, უნებურად მაინც გამოუვიდოდა.
-რამის გეშინია?-ჩუმად ჰკითხა და თითებზე აკოცა.-მითხარი.
-არ მინდა უბრალოდ. სახლში მინდა. არ მიყვარს აქაურობა. წამიყვანე, რა.
-აქ არავის უყვარს, ელი. მაგრამ როცა საჭიროა, უნდა შეხვიდე. რატომ მახსნევინებ? შენც ხომ იცი, რომ ასე მარტივად თავს არ დაგანებებ? ნუ მეჯიუტები. არაფერია საშიში. უბრალოდ, ამაში მეტად დავრწმუნდებით.
-ხვალ. გეფიცები მე თვითონ წამოვალ და ყველა ანალიზს გავიკეთებ, ოღონდ ახლა სახლში წამიყვანე. შეხედე, ისევ კონცერტის ფორმაში ვარ. უკვე მაწუხებს. შენს თავს ვფიცავარ, უკვე კარგად ვარ, მართლა.
პატარა ბავშვივით უხსნიდა და ერთი სული ჰქონდა, იქაურობა დაეტოვებინა. თვითონაც არ იცოდა, რას გაურბოდა ასე. რისი ეშინოდა. რისი სურვილი არ ჰქონდა. რამდენიმე წამი ჩუმად უყურა ბერომ, მერე კარები მიუკეტა და მძღოლის ადგილი დაიკავა.
-არ ვიცი ახლა რატო გიჯერებ, მაგრამ ხვალ უეჭველი, ელი, იცოდე. ძალით წამოყვანაც რომ დამჭირდეს, ლელას გეფიცები, მაინც წამოგიყვან.
ოდნავ ეღიმებოდა ბეროს ანერვიულებულ ხმაზე. სახლში რომ მივიდნენ, მაშინვე აბაზანაში შევიდა და თავი მოიწესრიგა. ცივი ამინდების მიუხედავად, მაინც საოცრად ესიამოვნა გრილი წყალი გახურებულ სხეულზე. ფიქრობდა, ძალიან, ძალიან ბევრს ფიქრობდა და ვერ ხვდებოდა, რა სჭირდა. უკვე საშინლად ეშინოდა მეორე დღის. იმ დაპირებისაც, ბეროს რომ მისცა, მაგრამ უკვე ეჭვი ეპარებოდა, რომ ამას შეძლებდა. ბავშვობიდან ასე იყო, თუ რაღაც აწუხებდა, მთლიანად მის შინაგანს იპატრონებდა და მერე ემოციების გაკონტროლება საშინლად უჭირდა. მაშინაც ასე იყო. ეშინოდა, რომ რაღაც ისეთი იქნებოდა თავის თავს, რაც რადიკალურად შეუცვლიდა ცხოვრებას. კაბინიდან რომ გამოვიდა და სარკეში ჩაიხედა, საკუთარ თავს დაკვირვება დაუწყო. დაღლილი, ნაღვლიანი სახე ჰქონდა. თითქოს რაღაც ისეთი მოხდა, რამაც მთლიანად გაანადგურა. საძინებლიდან რომ ბეროს ხმა მოესმა, საკუთარი თავი აიძულა ცუდზე არ ეფიქრა. ტანის გამშრალება დაიწყო. პირსახოცი რომ მუცელზე მოისვა, გააჟრიალა. წამით გაშეშდა და წამის მეასედიც დაჭირდა იმის გასააზრებლად, რაც წესით ისედაც აშკარა უნდა ყოფილიყო მისთვის. ბევრი მიზეზი ჰქონდა იმისთვის, რომ ამ დასკვნამდე მისულიყო:
1. საშინელი გულისრევა;
2. სისუსტე;
3. თავბრუსხვევა;
4. ძილიანობა;
5. დაღლილობა;
ყველაფერი ერთიანად კი = ორსულობას, ფეხმძიმობას, პატარის არებობას და ა.შ. და ა.შ. ამის გაფიქრებისას იქვე ჩამოჯდა და ღრმად ამოისუნთქა. ყველაფერზე დაფიქრდა ერთიანად. ყველა ვარიანტზე, ნებისმიერი სახის მომავალზე. წამით იგრძნო, რომ ესეც იმ შემთხვევათაგანი ეგონა, რომელსაც გაურბოდა. რომლისთვისაც ჯერ მზად არ იყო. ყოველთვის უნდოდა შვილი. ან რომელ ქალს არ უნდა ჰყავდეს პატარა, რომელიც მის საყვარელ ადამიანსაც ეკუთვნის. უნდოდა, სიგიჟემდე უნდოდა ბეროს შვილი მუცლით ეტარებინა, მაგრამ ფაქტის წინაშე რომ აღმოჩნდა, მზად იყო? თითქოს შეეშინდა. შეეშინდა, რომ დედობის ღირსი არ იყო. რომ ისეთი ვერ იქნებოდა, როგორიც დედა იყო თავისთვის. რომ ეს პერიოდი საოცრად ადრე ეჩვენებოდა თავისი ცხოვრებისთვის. იმ ცხოვრებისთვის, რომელიც ერთიანად ეყრდნობოდა თავის საქმიანობას. ცეკვას, რომელსაც ვერ შეძლებდა. პარალელურად კი ხედავდა ცხოვრებას, სადაც სამნი იყვნენ. ოჯახს, რომელიც მას ეკუთვნოდა. ერთიანად გააკანკალა იმის წარმოდგენისას, რომ პირველად თავის კარიერაზე იფიქრა. შეაშინა საკუთარმა თავმა, რომ შეეძლო რაღაც ამ ბედნიერებაზე წინ დაეყენებინა. ბედნიერებაზე, რომელსაც მისი და ბეროს შვილი ერქმეოდა. ერთად შეურჩევდნენ სახელს. ერთად გაზრდიდნენ. ერთად იზრუნებდნენ. საშინელი იმედგაცრუება იგრძნო. იმედგაცრუება საკუთარი თავის მიმართ. იმ წამს ხომ ბედნიერებას იმდენად ვერ განიცდიდა, როგორც შიშს. შიშს იმისას, რომ მისი ცხოვრება რადიკალურ ცვლილებებს დაიწყებდა. რაღაც ისე ვერ იქნებოდა, როგორც მაშინ იყო. რაღაცის დამთობა მოუწევდა, რაღაც არ იქნებოდა თავის ცხოვრებაში. აკანკალებული ხელები გადაისვა მუცელზე. თვალები დახუჭა და წარმოიდგინა, რომ იქ მართლა იყო თავისი ნაწილი. პატარა ადამიანი. ბეროს შვილი. თავისი შვილი. თავში ათასი ეპითეტით მოიხსენია და ბოლოს, ერთიანად აღრიალდა ყველა გრძნობა. გრძნობა იმისა, რომ შეიძლება გახდე დედა. შეიძლება შენი ნაწილი იზრდებოდეს შენში, მერე დედამიწაზე. რაღაც საოცრება იგრძნო, ენით აღუწერელი და გაეღიმა. იმ წამს პირველად მიხვდა, რომ მასში უეჭველად „ცხოვრობდა“ პატარა არსება, რომელიც ჯერ არანაირად არ ემსგავსებოდა ადამიანს. თუმცა, რაღაც ხელს უშლიდა სრულყოფილად ბედნიერი ყოფილიყო. მომავლის ეშინოდა, რომელშიც ვერ ხედავდა საკუთარ თავს ისეთს, როგორიც იქამდე იყო. სულით ხორცამდე უნდოდა შვილი, სიგიჟემდე უნდოდა ხელში სჭეროდა, მაგრამ...
-ელი, კარგად ხარ?
ფიქრები ბეროს ხმამ გააწყვეტინა და მაშინ უკვე ბეროზე იფიქრა. ადამიანზე, რომელიც მამა შეიძლებოდა გამხდარიყო. რომელსაც შეიძლებოდა შვილი ჰყოლოდა და ეს ბავშვი მისგან ყოფილიყო.
-ელი, აქ რატომ ზიხარ?-ქვემოდან ახედა უკვე აბაზანაში შემოსულ ბეროს, მისკენ რომ მოდიოდა და ფეხზე წამოდგა.
-არაფერი, ისე.-გაუღიმა და ჩაეხუტა. თითქოს ამით ცდილობდა საკუთარი თავი დაეცვა საზიზღარი ფიქრებისგან და მერე, ბავშვი.
-ისევ ცუდად ხარ?-მხარზე იგრძნო კოცნა და ერთიანად მოდუნდა.
-არა, კარგად ვარ. ბანაობა შენც გინდა? მე იმდენი ხანი ვიყავი.-მოშორდა და ხალათი გადაიცვა.
საძინებელში რომ გავიდა, გაეღიმა. საწოლის მის მხარეს კრუასანები და ნატურალური წვენი იდო.
-ვგიჟდები შენზე!-ხმამაღლა გასძახა ბეროს და კრუასანი გემრიელად ჩაკბიჩა. საწოლზე გადაწვა და ჭერს მიაშტერდა. მასში ორი ელი ებრძოდა ერთმანეთს. უფრო სწორად, ბედნიერება და უბედურება. თავს ვერაფრით აიძულებდა რაღაც წვრილმანებზეც არ ეფიქრა. იქამდე იწვა ასე, სანამ წელს ზემოთ შიშველი ქმარი არ შემოვიდა ოთახში, თმებს რომ სასაცილოდ იმშრალებდა.-მადლობა.-კრუასანებზე მიანიშნა და გაუღიმა.
-რანაირი სიტყვაა, არ შეგვეფერება.-სიცილით უთხრა და შუბლზე აკოცა.
-შენ არ წვები?
-ჰო.
უჩვეულო ღამე იყო. ორივესთვის რაღაცის საწყისი. ცხოვრებაში არასდროს ჰქონია მომენტი ეფიქროს, რომ რაღაც მასზე არ არის დამოკიდებული და შეცვლა არ შეუძლია. ელის უგონო სხეული რომ ეჭირა ხელში, მთელი თავისი ცხოვრება თვალწინ დაუდგა. ყველაფერი ერთიანად. ყველა ცუდსა და კარგს გონებაში ხარშავდა და წარმოიდგენდა, რომ თავისი რაღაც შეცდომისთვის ისჯებოდა. ვერაფერი იპოვა ისეთი, რასც შეეძლო ამ ზომამდე მიეყვანა. არასდროს ყოფილა იეთი უსუსური, როგორიც მაშინ. არასდროს გამოუყვანია წყობიდან რომელიმე პრობლემას, კოსტას შემთხვევას თუ არ ჩავთვლით. ეს მეორე იყო, როცა უმოქმედოდ იყო და ეს უმოქმედობა აზროვნებას აკარგვინებდა. თუმცა, ელისთვის ბეროს ყოფნა უკვე საკმარისი იყო იმისთვის, რომ მიზეზი ჰქონოდა, კარგად ყოფილიყო. რაღაცები იცვლება, მაგრამ საფუძველი იგივეა. შეიძლება რაღაცის შუაში იმდენად შეიცვალოს მდგომარეობა, რომ კონტროლი დაკარგო. აღრიალებამდე გინდოდეს ჩვეული სიტუაცია დაიბრუნო, მაგრამ ვერ. არ გამოდის. არ გამოდის იქამდე, სანამ საფუძველს არ დაუბრუნდები. ის ხომ იგივეა. მერე თავიდან იწყებ შენებას იქამდე, სანამ არ გამოგივა. ბრძოლაა ცხოვრება. ბედისწერასა და შენს შორის. მთელი ასი წელი, ან საშუალოდ ოთხმოცი, სამოცდაათი, ინდივიდუალურად, რა. სწორედ ამ საფუძველზე ვერ ფიქრობდა ელი იმ წამს. ეშინოდა შუაში მისულს რაღაც ისე არ გაეკეთებინა, სიცოცხლის სურვილს რომ დაუკარგავდა. არ იყო პატარა, მაგრამ სრულყოფილად მაინც ვერ იაზრებდა მოსალოდნელ ბედნიერებას (?) მთელი შეგნებით ცდილობდა ეფიქრა, რომ ამ შემთხვევაში რადიკალური ცვლილება მხოლოდ კარგი იქნებოდა, მაგრამ მეორე მხარეს ვერაფერს უშვრებოდა. ისევ და ისევ შიშს. იმას, რომ მთელი ცხოვრება რასაც აკეთებდა, იმის დათმობა მოუწევდა. საშინლად შეაშინა საკუთარმა ფიქრებმა. გაგუდა, ყელში საშინლად მოუჭირა იმაზე ფიქრმა, რომ მეორე დღეს გაგებული პასუხი მისთვის სრულყოფილი ბედნიერების მომტანი შეიძლებოდა ვერ ყოფილიყო. მერე ბეროს ხელები იგრძნო წელზე და ყველა ფიქრი ერთიანად გაეფანტა. ყველა შიში. ყველა უარყოფითი განცდა. მხოლოდ ის და ბერო დარჩა. მხოლოდ ის, რომ ბერო მისთვის ყველაფერ არსებულს და არარსებულსაც გააკეთებდა. სხვანაირად მის შემთხვევაში ვერ იქნებოდა.
-მიყვარხარ.-ჩუმად უთხრა მძინარეს და, რა თქმა უნდა, მისი გამოხატული გრძნობა უპასუხოდ არ დარჩენილა.
-მეც.

ღამე ერთიანად იყო იმედიანიც და უიმედოც.
შიშის მომტანიც და გამქარწყ.ლებელიც.
ბედნიერების და უბედურების მომტანიც.
ყველაფერი იმის, რაც ერთად ზედმეტად დიდ პარადოქსს წარმოადგენს.
თან ისეთებისთვის, ყველა დეტალში იდეალურს რომ ეძებდნენ.
მერე რა, რომ ეს ცნება ვიღაცისთვის არარეალურია.
თუ ადამიანმა ინდივიდუალურად ვერ იპოვა, ის ვერ იარსებებს.
ვისთვის შეიძლება იყოს, ვისთვის - არა.
ყველაფერი იმდენად ინდივიდუალურად აღსაქმელია, რთულია ერთი პიროვნებიდან გამომდინარე ილაპარაკო.
რთულია გაუგო იმ ადამიანს, რომლის ადგილას შენ არ ხარ.
იქამდე ვერ იქნები სრულყოფილად მართალი, სანამ იგივეს შენს თავზე არ გამოცდი.

***
-გილოცავთ, თქვენ ფეხმძიმედ ხართ!
საიდანღაც ეცნობოდა ეს სიტყვები. ძალიან შორი წარსულიდან, მაგრამ მაინც საოცრად დიდი დეჟავიუს გრძნობა ჰქონდა. გონებაში სადღაციდან ესმოდა ზუსტად იგივე. ზუსტად ისევე, როგორს იმ წამს. განსხვავებას იმას გრძნობდა, რომ ახლა მას ეუბნებოდნენ. ერთიანად დაუარა უცნაურმა, ჯერ არგანცდილმა გრძნობამ და ერთიანად მოიყარა თავი იმ ადგილას, სადაც მისი არსებობა დასტურდებოდა. შეუცვლელ, ჯერ კიდევ ჩვეულ მდგომარეობაში მყოფ მუცელში ყველა გრძნობა ერთად ყვიროდა. გაშეშებული იჯდა და ექიმს უყურებდა.
-უკაცრავად, კარგად ხართ?
შორიდან მოესმა ხმა და გამოფხიზლდა.
-მაპატიეთ, მე უნდა წავიდე!
ნაჩქრევად ჩაილაპარაკა და კაბინეტი დატოვა. დერეფანში ბედნიერი სახეებით ისხდნენ. გაბერილი, ლამაზი მუცლით ქალები და გვერდით მამაკაცები, რომლებიც ხელს არ აშორებდნენ საყვარელი ქალის მუცელს. ყელში ძალიან დიდი ბურთი გაეჩხირა. სიკვდილამდე მოუნდა მის გვერდით ბერო ყოფილიყო, იმ დღეს ძალით რომ ათქმევინა უარი წამოსვლაზე. ისევ გაბრაზდა საკუთარ თავზე და ჰაერზე რომ გამოვიდა, ოდნავი შვება იგრძნო. იქვე, კიბეებზე ჩამოჯდა და თითები სახეზე ჩამოისვა.
-უნდა მიხაროდეს! უნდა მიხაროდეს! უნდა მიხაროდეს!-გულში იმეორებდა და ხელს მუცელზე იტარებდა.-უნდა მინდოდეს, აქ იყო!-ეტირებოდა და თავს არც იკავებდა.-შენ ბეროს შვილი ხარ. შენ ჩემი და ბეროსი ხარ. შენ არაფერი უნდა გამჯობინო. მე შენი დედა ვარ. ბერო შენი მამა. ჩვენ შენი მშობლები ვართ. შენ ჩემი ბედნიერება უნდა იყო!-ხმამაღლა ტიროდა. რომ შეძლებოდა, ყველა უარყოფით გრძნობას ერთიანად წაიშლიდა. თუმცა, უარყოფითი არ იყო. შიში იყო უბრალოდ იმის, რომ მზად არ იყო. მზად არ იყო იმისთვის, რომ საკუთარი ცხოვრების მამოძრავებელი ძალა დაეთმო. ვერ იაზრებდა, რომ მეორე მხარეს უფრო მნიშვნელოვანი რამ იდგა.
ოჯახი და კარიერა.
საკუთარი თავი გამოიჭირა იმაში, რომ არ შეეძლო ორ ფრონტზე ებრძოლა. გული უსკდებოდა იმაზე ფიქრისას, რომ რომელიმეს რამე შეიძლებოდა დაკლებოდა. რომ ორ ცხოვრებას შორის გაიხლიჩებოდა. რომ... ძალიან ბევრი „რომ“ დაუგროვდა. იმდენად ბევრი, რომ ტირილს ვერაფრით იჩერებდა. ატირებული წამოდგა ფეხზე და ტაქსი გააჩერა. ტელეფონი გათიშა და მძღოლს სახლის მისამართი უკარნახა. ბეროს მხოლოდ ის მიწერა „კარგად ვარ, ანალიზები კარგია, უბრალოდ გადავიღალე და ჰემოგლობინი მაქვს დაბალიო“ და გამოფიტულმა თავი მინას მიადო.
„რას ვაკეთებ?“
„რაზე ვფიქრობ?“
„რამე არ მიხარია?“
„რატომ არ ვარ სრულყოფილად ბედნიერი?“
„მე ხომ მინდა შვილი მყავდეს?!“
„მე მინდა დედა ვიყო!“
„მინდა ბეროს შვილი!“
მხოლოდ ამაზე ეფიქრებოდა. საკუთარი თავი შესძულდა არანორმალურად ამაზრზენი ტყუილისთვის. უბრალოდ ახლა დრო სჭირდებოდა. იცოდა, ბეროს ბედნიერ სახეს ვერ გაუძლებდა. იმ წამს ბეროს სიხარული ერთიანად მოკლავდა და დაანაწევრებდა, ისედაც განადგურებულს. ფიქრი უნდოდა, მხოლოდ მარტოს. ოცნებობდა, ბერო სახლში არ მისულიყო და მხოლოდ შეტყობინებას დაკმაყოფილებოდა. მაგრამ ზარი, რომელიც მის ტელეფონზე შემოდიოდა, არაფრით აძლევდა ამის დაჯერების უფლებას. გამოფიტული ავიდა კიბეებზე. კარები გააღო და სახლში შესულს ბეროს სურნელი რომ მოეხვია გარს, ისევ აეტირა. შემოსასვლელში დადგა და მთელ სახლს გადახედა. წარმოიდგინა, რომ პატარა დარბოდა თავისი პატარა ფეხებით მთელ სახლში. დივანთან რომ მაგიდა იდგა, იმაზე ავიდოდა, მიკროფონს ხელში დაიჭერდა და სასაცილოდ იმღერებდა. ან, ტელევიზორის წინ დიდი სივრცე რომ იყო, იქ ითამაშებდა ფეხბურთს. შეიძლებოდა სამზარეულოში გასულიყო და თავისი პატარა ხელებით გაეკეთებინა რამე თავისთვის. ისე ნათლად წარმოიდგინა, რაღაც დიდი, საოცრად შემაწუხებელი გაეჩხირა ყელში. უკვე ხმამაღლა ტიროდა თავის პიროვნებას, ტელეფონის ზარი ისევ რომ განმეორდა. ხელმძღვანელი ურეკავდა.
-გისმენთ.
-ელი, იმ ტურის დასტური მოვიდა. ერთ თვიანია. მთელ ხარჯს დამფინანსებელი იღებს საკუთარ თავზე. ყველაფერი გათალისწინებული, გათვლილია უმაღლეს დონეზე და მხოლოდ ჩვენი ჩასვლაა საჭირო. პირველი შენ დაგირეკე, პასუხი ახლა მოვიდა. ჩვენები აქ არიან, იქნებ მოხვიდე?! აღვნიშნოთ. ამაზე მაგარი ტური არ გვექნება, მთელი მსოფლიოს პრესა იქნება, ელი, გესმის? მსოფლიოს. ყველას გავაგებინებთ, რომ საქართველოში ყველაზე მაგარი ხალხი ვცხოვრობთ.
-ახლა ვერ მოვალ. ძალიან მიხარია. მოგვიანებით შეგეხმიანებით.
ასეთი მშრალი, უემოციო პასუხი ჯერ არავისთვის უკადრებია. არც ის შეეძლო, მოჩვენებითად რამე გახარებოდა. ყველაზე რთული მომენტი ედგა და ყველაფერს ერჩივნა, ბერო ყოფილიყო მის გვერდით და ჩახუტებოდა. უნებურად გაექცა თვალი სარკისკენ. შეეშინდა ისეთ მდგომარეობაში იყო.
-ბოროტი ხარ შენ! ცუდი, საზიზღარი ადამიანი! არაფრის ღირსი! მეცოდები და მეზიზღები!
საკუთარ თავს ეუბნებოდა და ცრემლები მეტად ეღვრებოდა. კიდევ გააგრძელებდა, გაგიჟებულ ბეროს რომ არ შემოეღო კარები.
-ტელეფონს რატომ არ პასუხობ?-ხმამაღლა მოუვიდა, მაგრამ არ უნანია. ჯერ დილითაც რომ მარტო გაშვებაზე დათანხმდა, იმაზე ათასჯერ გამოლანძღა საკუთარი თავი და მერე, სულ ერთი წინადადებით რომ გააგებინა სიტუაცია და მერე, ტელეფონიც რომ არ აიღო.-რა დღეში ხარ? რა გჭირს?
ხელები მხრებში ჩაავლო და თვალებში ჩახედა. ცრემლიანი სახე რომ დაუნახა, ლამის იქვე გაუსკდა გული. მერე თითები სახეზე ჩამოუსვა და ცრემლები მოწმინდა.
-რატო იტირე?-შედარებით ხმადაბლა უთხრა. მზერად არცერთი წამით აშორებდა მის თვალებს.
-ვერ ვიტან ჩემს თავს, ბერო! მძულს!-ამოიტირა და საწყალი თვალებით შეხედა. თითქოს მასში ეძებდა გამოსავალს. თითქოს იმედი ჰქონდა, რომ ბერო მოუგვარებდა ამასაც ისე, როგორც სხვა ყველაფერს. იმ დროს ერჩივნა მომკვდარიყო, ვიდრე ამ სიტუაციაში ყოფილიყო მის წინ.
-რატო ამბობ? რა მოხდა?
-მე არ ვიცი... ავირიე, ბერო... მეშინია. არ მინდა ასე იყოს. არ ვარ მზად. მეგონა ვიყავი, მაგრამ დღეს...-ტირილით ამბობდა და მაქსიმალურად ცდილობდა ბეროს თვალებს გაქცეოდა.
-დამშვიდდი და ისე მელაპარაკე. მოიცა...-სამზარეულოში გაიყვანა, სკამზე ჩამოსვა და წყ.ლით სავსე ჭიქა მიაწოდა.-რომ დამშვიდდები, მერე მელაპარაკე.-მის წინ ჩაიმუხლა და ფეხებზე ხელები ჩამოუსვა. დიდი ხანი უყურა ქვემოდან ასლუკუნებულ ცოლს. დიდი ხანი დასჭირდა დასამშვიდებლად. სადღაც ოც წუთში დაიწყო ელიმ ლაპარაკი. მთელი ამ დროის განმავლობაში ყველაზე საშინელებები წარმოიდგინა. ყველაზე საზიზღრობები, რაც შეიძლება ადამიანს დაემართოს.
-ორსულად ვარ.
ჰაერი გაკვეთა, მთელ სახლს შემოუარა, მერე ისევ ელის დაუბრუნდა და მერე, ბეროს ყურებს მიწვდა გულიდან ნათქვამი სიტყვები. მთელ სხეულში გაუვრცელდა ორი სიტყვა. თითქოს სისხლის მაგივრად ან იმ ჰაერის, ფილტვებს რომ მიეწოდებოდა, ეს სიტყვები „დადიოდა.“ გაეღიმა. გაეღიმა და ვერაფრით მიხვდა ელის რატომ არ.
-ჩემი შვილი აქ არის?-ხელი მუცელზე დაადო. იმ წამს ყველაზე ბავშვური ბერო იყო. ყველაფრისგან დაცლილი და ერთიანად სავსეც. მხოლოდ იმ ადამიანს შეუძლია გაუგოს, რომელსაც ერთხელ მაინც უგრძვნია ცხოვრებაში, როგორი საოცრებაა შენი საყვარელი ქალის მუცელში გრძნობდე შენს შვილს. ხელები უკანკალებდა. ეღიმებოდა. მუცელს თვალს არ აშორებდა და უნებურად რომ გაექცა თვალები ელის სახისკენ... მთლიანად დაიშალა.-მოიცა... შენ...
გაანალიზება იმისა, რომ რაღაც ისე ვერ არის. სიკვდილის ტოლფასი იყო იმ დროს ელის სახე მისთვის. გამოტანილი დასკვნისგან გაოცებული იქვე, იატაკზე დაჯდა. თვალებს არ აშორებდა უფრო მეტად ატირებულ ელის და მთელი შეგნებით ცდილობდა, რეალობას გაქცეოდა. ცხოვრებაში პირველად. ბავშვობაში მამა ასწავლიდა, ყოველთვის რეალისტი ყოფილიყო და არაფერი დაენახა ილუზიის დონეზე. როგორი მწარეც, აუტანელი, საზიზღარი არ უნდა ყოფილიყო ყოფა, მაინც თვალი გაესწორებინა მისთვის. გამოსწორება ეცადა, მაგრამ მაშინ... მაშინ როცა გაიაზრა, თავისი შვილი ცოლის ტირილის მიზეზი იყო, ვერ აიტანა. იმდენად ვერ აიტანა, რომ ამ დღის საერთოდ გაქრობა ინატრა.
-შენ ახლა, უბრალოდ უნდა თქვა, რომ რასაც ახლა ვფიქრობ, არასწორია. რომ ამის გაფიქრებისთვის საშინელი არაკაცი ვარ და არ მაპატიებ. ელი, თქვი!
საკმაოდ ხმამაღლა თქვა და ფეხზე წამოდგა. თვალს არ აშორებდა ელის, ხელებში რომ ჩაერგო თავი და ხმამაღლა ტიროდა.
-არ ვიცი! არ ვიცი!-ჩუმად ამბობდა და თავს არაფრით სწევდა მაღლა.
რამდენიმე წუთი საშინლად გაბრაზებულმა, იმედგაცრუებულმა, ნაწყენმა უყურა. არაფერს ამბობდა. მისი გონება ჯერ კიდევ აანალიზებდა მომხდარს.
-არც კი გაბედო! არც კი გაიფიქრო, რომ მაგის საშუალებას მოგცემ! იცოდე,-მიუახლოვდა და ხელები სახიდან ჩამოაღებინა.-არ მოგცემ უფლებას, რომ მომიკლა!
ბოლო სიტყვებზე მთელი სხეული ჩამოეკაწრა. ფეხზე ძლივს წამოდგა და მაგიდაზე დადებული ჭიქა მთელი ძალით შეამსხვრია კედელს. ელი რომ ფეხზე წამოდგა, ჩაწითლებული თვალებით შეხედა. იმ დროს ყველა გრძნობა ერთიანად ამოიკითხა მის თვალებში და ემოციებმა უფრო მეტად წაუჭირა ყელში. ხელები აუკანკალდა, გაეყინა. მზერა იმდენად აემღვრა, წამით თვალებიც კი დაებინდა. მაგრამ მაინც, მყარად იდგა ფეხზე და თვალს არ აშორებდა ატირებულ სხეულს.
-მაპატიე.
ერთადერთი სიტყვა მოესმა. ტირილისგან ჩახლეჩილი ხმა, განადგურებული.
-საშინელებას ნუ გამაკეთებინებ!-ბოლო ხმაზე უღრიალა და მისკენ წავიდა. ვერაფრით აიძულა თავს, შეხებოდა.
არაფერი უთქვამს. ცარიელი ნაბიჯებით წავიდა საძინებლისკენ. ყველაფრისგან ერთიანად დაცლილი საწოლში შეწვა და თვალები დახუჭა.
-მხოლოდ ამ სიტუაციისთვისაც არ ვარ შენი ღირსი, პატარა!-ხმადაბლა თქვა. ძალიან, ძალიან ჩუმად.
იმ დროს საკუთარი თავის მიმართ ყველაზე დიდ სიძულვილს გრძნობდა. მარტო ესეც იყო საკმარისი მისთვის, რომ ბავშვისთვის საკუთარი თავი დედად ვერ წარმოედგინა. ფიქრები ბეროს ოთახში შემოსვლამ შეაწყვეტინა. მის მხარეს ჩამოჯდა და ჩუმად დაიწყო:
-მხოლოდ ცხრა თვეს გთხოვ. იმ ცხრა თვეს, ჩემი შვილი რომ შეგაწუხებს.
-გაჩუმდი!
-მერე სულ წადი. სადაც გინდა იქ იცეკვე, რაც გინდა ის გააკეთე. როგორი კარიერაც გინდა, ისეთი მოიწყვე. მხოლოდ ცხრა თვე.
არაფერი უთხრა.
ხელი მისკენ გაიწვდინა, მაგრამ ბერო მაშინვე მოშორდა.
-გაწიე ხელი!
-გეფიცები, მე უბრალოდ არ ვიცოდი რა გამეკეთებინა! ახლაც არ ვიცი. მეშინია, ბერო. ძალიან, ძალიან მეშინია, რომ რაღაც ისე ვერ იქნება, როგორც მინდა.
-და რა, შენი შვილის სიკვდილი გინდა იმისთვის, რომ კარიერა მოიწყო? არც კი ვიცი მშვიდად როგორ გელაპარაკები. უგულო მგონიხარ და ამაზე ფიქრებს ჭკუიდან გადავყავარ. ჩვენი შვილი, წარმოიდგინე, ელი. ჩვენი პატარა. ჩემი და შენი. ამაზე უარს როგორ ამბობ?
-არ მინდა, რომ ვთქვა!-ბოლო ხმაზე იყვირა და საწოლიდან წამოდგა.-არ მინდა.მეც მინდა შვილი. მეც მინდა პატარა და უკვე ათასჯერ წარმოვიდგინე, როგორი შეიძლება იყოს. ბიჭი იქნება თუ გოგო. ნებისმიერის შემთხვევაში როგორ მოვიქცევით. როგორ გავზრდით მე და შენ. როგორ იქნება ჩვენზე დამოკიდებული. მაგრამ ახლა... მეშინია. ვიცი რომ მზად არ ვარ და მეშინია, რომ არ ვიქნები კარგი დედა! გესმის? ვერ ავიტან რამე მოაკლდეს. მინდა მაშინ გაჩნდეს, როცა გააზრებული მექნება, რომ მისთვის საუკეთესო ვიქნები! რომ არაფერი მოაკლდება.
-შენ როგორ უნდა იყო კარგი დედა, ამ რეაქციის შემდეგ?
ჩახლეჩილი, დანაწევრებული ხმა მოესმა. ადგილზე შედგა. მთელი თავისი არსებობა წამში ჩამოენგრა თავზე. მთელი ცხოვრება. აქამდე რაც უკეთებია, ყველაფერი ერთიანად გაქრა. ძლივს გააყოლა თვალი ოთახიდან გასულ ბეროს და იატაკზე ჩაიკეცა. გაშეშებული, გაყინული მზერით უყურებდა საკუთარ გამოსახულებას სარკეში და გულისრევის შეგრძნება არ ტოვებდა. ბეროს სიტყვები უტრიალებდა თავში. მისი შინაარსი, აზრი, დამოკიდებულება. სიტყვები, რომელმაც ყველაფერი ერთიანად გადაუფარა და საკუთარი არსებობა უფრო მეტად შეაძულა.
-მე როგორ უნდა ვიყო დედა?!
მხოლოდ ეს თქვა.
მერე გაიაზრა, რომ ბეროსთვის ერთიანად წაიშალა. გადაიხაზა. მნიშვნელობა დაკარგა.
მუცელზე დაიხედა. მოეჩვენა, რომ იქედან პატარა უყურებდა.
-მართლა ვერ ვიქნები მე, კარგი დედა?
ჩუმად თქვა. ისე ჩუმად, რომ მის ყურებსაც ძლივს მისწვდა ნათქვამი.

ბეროს სიტყვების შემდეგ, უკვე საბოლოოდ მიხვდა, როგორ მოიქცეოდა.



***
„დე, რომ შენ და მამამ ჩემს შესახებ გაიგეთ, გაგიხარდათ?“





--------------
გამლანძღეთ.
რაც გინდათ, ის მითხარით.
ამ თავის შემდეგ ისედაც მკვდარი ვარ.скачать dle 11.3

 





№1 √ სტუმარი ™ idumali gogo

Ai aq ar unda gagewyvita raa :-( gavskdi tirilit :'( mteli dge isedac iseti davdiodi tirili mindoda da emociebisgan dacla da exa am tavma mtlianad tan damcala tan ragac guliswyvetit amavso.mokled dzalian emociuri iyo da madloba rom wer.gelodebi xvalac <3

 



№2  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

idumali gogo
Ai aq ar unda gagewyvita raa :-( gavskdi tirilit :'( mteli dge isedac iseti davdiodi tirili mindoda da emociebisgan dacla da exa am tavma mtlianad tan damcala tan ragac guliswyvetit amavso.mokled dzalian emociuri iyo da madloba rom wer.gelodebi xvalac <3

პირიქით, უღრმესი მადლობა შენ, ჩემო საყვარელო, რომ მკითხულობ. ძალიან დიდი ბოდიში ცრემლებისთვის. ცუდი განწყობისთვის((((. გეფიცები შეგნებულად არ გამიწყვეტია აქ, მეტი ვერც ფიზიკურად და ვერც სულიერად ვერ დავწერე. იმასაც ვერ ვიჯერებ, რომ რაც აქ წერია, მე ჩავიდინე.

კიდევ ერთხელ ძალიან დიდი მადლობა❤️❤️❤️

 



№3 √ სტუმარი ™ Guest Everything

ra jandabam shemomikvana ra mindoda? damimawevrda guli da balishs chaxutebuli erti saatia vngavi rom xma shevakavo....
ubralod...
ra mindoda?!

 



№4  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

Guest Everything
ra jandabam shemomikvana ra mindoda? damimawevrda guli da balishs chaxutebuli erti saatia vngavi rom xma shevakavo....
ubralod...
ra mindoda?!

ბოდიში! ძალიან დიდი ბოდიში!
არ ვიცი სხვა რა შეიძლება ვთქვა.
მადლობა, რომ წაიკითხე.
❤️

 



№5  offline √ წევრი ™ katerina (keta)

აუ ენე, ვერ ვკითხულობ და ნეტა რას შევამოწმე რა მინდოდათქო ვნევიულობ.
აი რომ წავიკითხავ კიდევ უფრო რომ ვინერვიულებ ეგეც ვიცი და რა ვქნათ?!
საბოლოოდ უნდა გამამადგურო ამ თავით გული მიგრძნობს და ჩამოვიდე ერთი ბარში და გადაგეხდება ამისთვის შენ!
ნუ, ეს ხუმრობით რა თქმა უნდა.
მენატრები და გმახავ მალე ჩემო სიყვარულო.
შენ ხარ ჩემი მეორე მე,
ჩემიანი,
ჩემი ადამიანი!
მიყვარხარ, ჰო?

 



№6  offline √ მოდერი ™ Eleniko13

ბეროს რეაქცია...
ამ თავში აბსოლუტურად არაფერი
გამკვირვებია, მაგრამ
უბრალოდ შოკში ჩამაგდო ბერომ.
ბოლომდე მჯეროდა,
რომ ბერო ის არ იყო, ვისაც მე ვიცნობდი
და ბერო იყო სხვა, ბერო იყო
კარგი,
ბეროს უყვარდა ელი. უყვარდა,
გესმის?
და ახლა, რომ დავფიქრდი,
რომ მივხვდი
ის როგორ მოიქცეოდა და...
ჯანდაბა.
ბეროს უნდა გაეგო.
ფაქტიურად მთელ ცხოვრებას
უნგრევს ეს
ბავშვი და კარიერას ერთი ხელის
მოსმით
უნადგურების.
აქედანვე ქრება ყველაფერი ელისთვის
და ბეროს ეს არ ესმის?
ბერო ვერ ხვდება, რომ ახლა ელისთვის
ზურგის შექცევა...
ჯანდაბა.
ეს ბერო არ არის ელ.
არ უნდა გექნა ეს.
პერსონაჟზე 360 გრადუსით შემიცვალე
წარმოდგენა, ეს არ უნდა დაგეწერა
და კიდევ ჯანდაბა.
მე რათქმაუნდა წინააღნმდეგი ვარ
აბორტის,
თუმცა ერთია მხოლოდ,
რომ მართალია ელი.
გული მერევა ახლა მე ბეროზე.
უყვარს?
ეგაა სიყვარული?
რომ დაუმტვრევ და დაუნაკუწებ
სულს, ეგაა სიყვარული?
იცი რა ცუდია ადამიანისგან,
რომელსაც დედამიწაზე ყველაზე მეტად
ენდობი თამადგომას ელოდები და
ბოლოს მაინც ის
გტოვებს, ვინც ყველაზე ძვირფასია?
არადა აი ზუსტად
ახლა არ უნდა დაეტოვებინა.
შეუძლია სულ წავიდეს მაგრამ ახლა
ელისთან უნდა ყოფილიყო.
რა მარაზმია.
არ შეიძლება, არ უნდა ხდებოდეს ასე რა.
წამში ჩამოინრა ყველაფერი და
თავზე დაენგრა ელის.
ბეროს-არა.
ბერო ისაა, ვინც განსჯის და
ბოლოსდაბოლოს,
ისეთი მამობის დედა ვატ!8რე სადაც
დედის ცხოვრება იშლება.
სულ ერთი წამით დაფიქრდეს მაინც.
ჯანდაბა,
რა არაადამიანურია.
მეც არაადამიანი ვარ, ელის რომ
ვამართლებ მაგრამ,
მე მესმის.
ძალიან მძიმეა უარი თქვა იმაზე,
რაც შენი ცხოვრებაა.
ყველაზე მეტად ეს ნაწილიც კი
მე მესმის დამიჯერე,
აგაღრიალებს წარსულის გახსენება
და აი მაგაზე ცუდი?
არაფერი არ არის საერთოდ.
სიკვდილიც კი არ
არის ისეთი მტკივნეული, როგორიც
უარის თქმა შენი ცხოვრების
განუყოფელ ნაწილზე.
იქნება ეს ცეკვა თუ სპორტი.
ნუ, რაც არის, რა,
ამის და კიდე ათასი რაღაცის თქმა
მინდოდა მაგრამ
მოდი ეს ვიმყოფინოთ.
--------------------
ლილიტის ქალიშვილი.

 



№7  offline √ წევრი ™ SillyGirl

ელ ეს რა გამიკეთე ?
ვკანკალებ სერიოზულად.
ველოდი ისედაც რაღაც ცუდი რომ მოხდებოდა მაგრამ ასეთი ?
უბრალოდ მართლა არ მესმის ელის
გასაგებია უყბარს თავისი საქმიანობა და ასე შემდეგ მაგრამ როგორ გაიფიქრა საყვარელი ადამიანის და მისი პატარას მოშორება ? საერთოდ გადაიხაზა ელის პერსონაჟი და მისი ღირებულებები ჩემთვის.
ბერო ძალოან მეცოდება
როგორია იგებ რომ შენი პატარა არსებობს
და საყვარელი ქალი მისი გაჩენის იმედს გიკლავს.
მოკლედ ისეთი თავი იყო ცრემლები ვერ შევიკავე ისედაც უხასიათოდ ვიყავი და ახლა საერთოდ.
არვიცი როგორ გაგრძელდება მომავალში ისტორია მაგრამ სულ რო გავნადგურდე დასასრულით მაინც მოგყბები შენ იცი.
შენზე რა მეთქმის ელ
ისეთი თავი დაწერე სერიოზულად ამატირე
იმდენი ემოცია მივიღე ერთიანად გული ხელით მიჭირავს მართლა.
საოცრება ხარ შენ მართლა
იმის მიუხედავად მკითხველი ამისთვის რომ გაგვიმეტე :დ
ძალიან ძალიან მიყვარხარ
და შენ ხარ ის ვისაც შეუძლია ასეთი მძიმე თავის წაკითხვის სურვილიც კი გამიჩონოს.
ვიცი და დარწმუნებული ვარ საუკეთესოდ გააგრძელებ.
ვგიჟდები შენზე მართლა
და ახლა მეც დიდი სიამოვნებით ჩაგეხუტებოდი და ცოტას გეჩხუბებოდი ჩემი ატირებისთვის :დ
ველი ახალ თავს მთელი იტერესით.

 



№8 √ სტუმარი ™ Guest უცნობი

არ ვიცი რა დავწერო ისეთი აღელვებული და განადგურებული ვარ ჯერ კიდევ ნახევრად შოკში ვარ რა ვქნა ვერანაირადვერ ვამართლებ ელის მძულს კარიერისტი ქალები კარიერის გამო ყველაფერზე წამსვლელები რომ არიან როგორ უნდა გავამარლო ელი ბავშვის არსებობა არ გაუხარდა მისი საყვარელი მამაკაცის ნაწილი ბეროსი მესმის ქალს როგორ უნდა გაუგოს რომელსაც აღმერთებდა და უცებ მათი შვილის არსებობა არ უხარია უხარია კი არა და მისმოშორებაზეც კი ფიქრობს, ელი როგორ გავამარლო მარტო იმას ვერ ვაპატიებ ბერო რომ გაანადგურა ასე იმედები გაუცრუა, კარიერა სად ჯანდაბაში მიდის მხოლოდ ცხრა თვე უნდა მოეთმინ, არ ვიცი ისეთი რა უნდა მოხდეს ბერომ რომ აპატიოს.

 



№9  offline √ წევრი ™ katerina (keta)

აი რამ გაგიჟა იცი?
შენი და ჩემი რაღაცები რომ იყო, თან ზუსტად!
აი ელის ემოციურობა და მთლიანად მაგაზე გადართვა,
მადლობის "არ მოხდენა"..
აუ როგორ "გამისწორდა" შენ ვერ წარმოიდგენ...

იმდენად ემოციურო იყო,
იმდენად ჩამთრევი,
ვიყინებოდი აივანზე,
მზის ამოსვლას უნდა ვუყურო გინდა თუ არათქო და თავი რომ ვაიძულე ტელეფონიდან ამოვმძვრალიყავი გათენებული დამხვდა.
ეს იყო ემოციების პიკი.
ვკითხულობდი და მეგონა იმდენად გავიბერებოდო, ბოლომდეც ვერ წავიკითხავდი და გავსკდებოდი.
მკლავს ბეროს ასეთი მზრუნველობა,
დეტალებამდე რომ ითვალისწინებს ყველაფერს.
მეგონა გამგუდავდა ამდენი ემოციები და ბეროს შეუცდომლობა.
ეს უფრო მტკივა,
ასეთი შეუცდომელი რომ არ იყოს შეიძლება ამდენად მძაფრი შეგრძნებები არც გამოეწვია, მაგრამ შენ ჰომ
იდეალურად თვლი ყველაფერს, ზუსტად იქ უმიზნებ, სადაც იცი რომ სულამდე მიატანს.
ელი?
ელიზე რა ვთქვა აბა..
მართლა მეცოდება,
არ მემეტება ასეთი ტკივილისთვის..
არ ვიცი როგორ გადაიტანს საკუთარი თავის ასეთ იმედგაცრუებას.
ბეროს სიტყვების შემდეგ?!
მითუმეტეს ვერასოდეს აპატიებს და ვერ გადახარშავს.
როგორ შეიძლება გაიაზრო რომ ვერასოდეს იქნები კარგი დედა და მერე ჩვეულებრივ იყოს რამე?!.
არც კი ვიცი.
არ და ვერ მესმის...
როგორ შეიძლება კარიერის გამო არ გაგეხარდეს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი?!
როგორ შეიძლება გქონდეს საკუთარი დედის ასეთი მაგალითი და შენ მერე ასე მოიქცე?!
როგორ შეიძლებოდა ბეროს ესე გახარებოდა და ყველაფერი ერთად ჩაეკლა თავისი რეაქციით?!
უბრალოდ როგორ გაიმეტა,
თუნდაც მარტო ბერო?!
ბეროს რეაქცია იყო ზუსტად ის, რაც უნდა ყოფილიყო და არც კი განიხილო სხვა ვარიანტი (მიხვდები შენ რატომ გეუბნები).
უბრალოდ სხვა რეაქცია ვერ და არ ექნებოდა,
ბეროა რა!
ანალოგიურად მოვიქცეოდი და ძალიან (არა)ჩვეულებრვად მესმის...
ბერო არის იდეალური და მინდა ელიმ თავიდან დაიმსახუროს.
იგივე ვეღარასოდეს ექნებათ, მაგრამ იქნებ მიუახლოვდნენ მაინც?!
ძალიან მეტკინა ბერო და შემეცოდა ელი.

შენ?!
შენ არ ხარ ამქვეყნიური!
ყველაზე მწერალი ხარ
და მე სიგიჟემდე მიყვარხარ ამ საოცარი ემოციებისთვის

 



№10 √ სტუმარი ™ Guest ლიკა

არანაირად ვცდილობ ელის გაგებას!მათი ურთიერთობა თავიდანვე იყო რაღაც სასწაული და ასეთი შემთხვევის შემდეგ ვფიქრობ ელის ეს არ უნდა ეთქვა!ვამართლებ ბეროს ❤

 



№11  offline √ წევრი ™ Mariamch

ელი მე სრულ-ყოფილება მეგონა...
მაგრამ....
არვიცი რავთვქა გარდა იმისა რომ ყელში დიდი ბურთი გამსჩხირა და ვერაფერს ვფიქრობ...
გარდა ერთისა...
ენეეეე უსაოცრებაზე უსაოცრებო გოგო ხარ♥

 



№12  offline √ აქტიური მკითხველი ™ nawkas12345

Ddzalian dzlieri tavi iyo eli yochag.
Mainteresebs. Am situacoas rogor gaumklavdebi....
G- eli. Moutbenlad

 



№13 √ სტუმარი ™ Guest Liza

ბოლო ფრაზამ ყველანაირად გამანადგურა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. არანაირად არ ვამართლებ ელის. ყოჩაღ❤

აქამდე მეგონა რომ ელი იყო ბეროზე ყველანაირად აღმატებული. თუმცა ამის მერე, არ ვიცი მართლა რა ვიფიქრო... ჩემი აზრით ელი ვერანაირად ვერ იმსახურებს ბეროს! მართალია, ალბათ ბეროსთვის გადაიხაზა ელი.
შეენ?
შენ ხარ
სასწაული
ტკბილი
თბილი
სიყვარული გოგო❤
იმედია არ გვალოდინებ

ბოლო ფრაზა... იმდენად, იმდენად, იმდენად ჩემი იყო რომ აქამდე შეკავებული ცრემლები ამ ერთი პატარა წინადადების მერე ვეღარ შევიკავე.
ელი... არ ვიცი როგორ ვთქვა, იმედია ცუდად არ გამიგებ მაგრამ ყველანაირად აი ვაბშე ყველანაირად ვამართლებ ბეროს... ეს ადამიანი აქამდე ხომ იყო ჩემთვის საოცრება, ეხლა გახდა არ ვიცი, უკვე ვფიქრრობ რომ ელი ბეროს არანაირად არ იმსახურებს... ვფიქრობ ელისთვის ყველაზე დიდი სასჯელი სწორედ რომ ბეროს ბოლო სიტყვები იყო და ასეც უნდა ყოფილიყო. დედობა ვფიქრობ არის ყველაზე და ყველაფერზე მნიშვნელოვანი რამ ყველა ქალის ცხოვრებაში, კარიერაზე მნიშვნელოვანიც კი. თუ მათ ცხოვრებაში რამე ისე მოხდა ყველაზე მეტად ალბათ ბერო შემეცოდება და ეხლაც ასეა, არვიცი რატომ მაგრამ ელის მიმაართ არანაირ თანაგრძნობას არ განვიცდი, მომიტევე თუ შეიძლება... მაგრამ ჩემთვის ის ქალი რომელიც საკუთარ შვილზე უარს ამბობს და ეჭვი ეპარება, ვფიქრობ რომ არ იქნება კარგი დედა. ნუ ეს ჩემი პირადი აზრია რა თქმა უნდა .
შენზე რა ჯანდაბა ვთქვა აღარ ვიცი, სასწაული ხარ, ყველაზე ყველაზე ბეროს შემქმნელი ხარ შენ და გაღიარებ მართლა როგორც საუკეთესოს❤
პ.ს ბევრი არ გვალოდინო რა.

 



№14  offline √ ადმინი ™' Mariiiiami

ვაიმე არ ვიცი რას ვგრძობ.მართლა არვიცი.ბეროს უნდა გაეძლო.ელის სისუსტე ერთად არ უნდა დაეძლიათ?ხომ ვიცოდი რაღაც ასეთი რომ იქნრბოდა ეს თავი მაგრამ პერსონაჟი რომელიც ასეთი ძლიერი მეგონა სინამდვილეში ყოფილა ძალიან სუსტი.ადრე ვთქვი ბერო დაჩისავით იდეალურიათქო,არც კი გაიფიქრო დაჩი ამას გადალახავდა და ბაბისაც დაეხმარებოდა.გამოდის ბერო ელის პირველივე სისუსტეზე წავიდა?მიატოვა?ასე უცებ გადაუსვა ხაზი?მესმის რთულია ბეროსთვის მაგრამ აიი თან არ მესმის რაა.ასეთ დროს სჭირდებოდა ელის ბერო,მაგრამ ალბათ ესეც ადამიანური სისუსტე იყო.აი ისეთი სასოწარკკეთილების ჟამს რამდენიმე წუთით რომ გეპარება,გააზრებულზე რომ ნანობ მაგრამ აზრი რომ აღარ აქვს.ელის ეს ზურგის შექცევა ხომ არასდროს დაავიწყდება.ნუ პრინციპში არც ბეროს დაავიწყდება ელის სისუსტე,მაგრამ ბერომ ხომ იცოდა რომ ელი ბავშვური იყო,კარიერისტიც.მე მაინც ვფიქრობ რომ ბეროს წამიერი სისუსტე იყო.აქ ბერო ძლიერი უნდა ყოფილიყო,მას უნდა დაეხატა უკვე ელისთვის ასეთ დროს გარკვეული და ნათელი მომავალი,უნდა წაეშალა ელის ფიქრები.ელის უნდოდა ბავშვი,ბეროს შვილს ვერც მოკლავდა.მე მჯეროდა ამის და ბეროს რატომ არ ჯეროდა ნენე?ადამიანები როგორი იმპულსურები ვართ.და მერე როგორ ვნანობთ.ორივე ინანებს.ბერო ორივეს წილს ინანებ.მისსას და ელისას.არ უნდა ექნა ნენე ბეროს ეგ.ამ თავმა ძაან მატკინა იციი.ყველას გვატკინა.ბერო სახლის კარებს ტომ გაიხურავდა ალბათ იქიდან დაიწყება ხომ სინანული (?)თუ არა?რა გაქვს ნენე ჩაფიქრებული?წარმომიდგენია შენ როგორ განიცდი.შენ ხომ ყველაზე ახლოს გრძნობ.არვიცი ნენე უბრალოდ გენდობი და ვიცი რომ ორივეს დააძლევინებ თავის წილ სისუსტეს (ზუსტად ისე რპგორც დათამ და ლიზუმ დაძლიეს.ხომ იცი ეგ ისტორია არ მავიწყდება არასდროს.)მიყვარხარ,ჰო (?)პ.ს შენ არაჩვეულებრივი და საოცარი რომ ხარ იცი მაგრამ განმეორება რათქმაუნდა არ"მეზარება" საოცრება ხარ პატარა ნენე.

 



№15 √ სტუმარი ™ Guest სხვანაირი დედამიწელი

Eleniko13
ბეროს რეაქცია...
ამ თავში აბსოლუტურად არაფერი
გამკვირვებია, მაგრამ
უბრალოდ შოკში ჩამაგდო ბერომ.
ბოლომდე მჯეროდა,
რომ ბერო ის არ იყო, ვისაც მე ვიცნობდი
და ბერო იყო სხვა, ბერო იყო
კარგი,
ბეროს უყვარდა ელი. უყვარდა,
გესმის?
და ახლა, რომ დავფიქრდი,
რომ მივხვდი
ის როგორ მოიქცეოდა და...
ჯანდაბა.
ბეროს უნდა გაეგო.
ფაქტიურად მთელ ცხოვრებას
უნგრევს ეს
ბავშვი და კარიერას ერთი ხელის
მოსმით
უნადგურების.
აქედანვე ქრება ყველაფერი ელისთვის
და ბეროს ეს არ ესმის?
ბერო ვერ ხვდება, რომ ახლა ელისთვის
ზურგის შექცევა...
ჯანდაბა.
ეს ბერო არ არის ელ.
არ უნდა გექნა ეს.
პერსონაჟზე 360 გრადუსით შემიცვალე
წარმოდგენა, ეს არ უნდა დაგეწერა
და კიდევ ჯანდაბა.
მე რათქმაუნდა წინააღნმდეგი ვარ
აბორტის,
თუმცა ერთია მხოლოდ,
რომ მართალია ელი.
გული მერევა ახლა მე ბეროზე.
უყვარს?
ეგაა სიყვარული?
რომ დაუმტვრევ და დაუნაკუწებ
სულს, ეგაა სიყვარული?
იცი რა ცუდია ადამიანისგან,
რომელსაც დედამიწაზე ყველაზე მეტად
ენდობი თამადგომას ელოდები და
ბოლოს მაინც ის
გტოვებს, ვინც ყველაზე ძვირფასია?
არადა აი ზუსტად
ახლა არ უნდა დაეტოვებინა.
შეუძლია სულ წავიდეს მაგრამ ახლა
ელისთან უნდა ყოფილიყო.
რა მარაზმია.
არ შეიძლება, არ უნდა ხდებოდეს ასე რა.
წამში ჩამოინრა ყველაფერი და
თავზე დაენგრა ელის.
ბეროს-არა.
ბერო ისაა, ვინც განსჯის და
ბოლოსდაბოლოს,
ისეთი მამობის დედა ვატ!8რე სადაც
დედის ცხოვრება იშლება.
სულ ერთი წამით დაფიქრდეს მაინც.
ჯანდაბა,
რა არაადამიანურია.
მეც არაადამიანი ვარ, ელის რომ
ვამართლებ მაგრამ,
მე მესმის.
ძალიან მძიმეა უარი თქვა იმაზე,
რაც შენი ცხოვრებაა.
ყველაზე მეტად ეს ნაწილიც კი
მე მესმის დამიჯერე,
აგაღრიალებს წარსულის გახსენება
და აი მაგაზე ცუდი?
არაფერი არ არის საერთოდ.
სიკვდილიც კი არ
არის ისეთი მტკივნეული, როგორიც
უარის თქმა შენი ცხოვრების
განუყოფელ ნაწილზე.
იქნება ეს ცეკვა თუ სპორტი.
ნუ, რაც არის, რა,
ამის და კიდე ათასი რაღაცის თქმა
მინდოდა მაგრამ
მოდი ეს ვიმყოფინოთ.

შენ ეტყობა შვილი არ გყავს და მაგიტო ვერ ხვდები ეგ რამხელა ბედნიერებაა..საყვარელი ადამიანი გეუბნება რო ორსულად ვარო და თან არ უხარია,როგორ გგონია არ ეწყინებოდა? არ გაუქრებოდა ყველაფერი ერთად? რომელ კარიერაზეა ლაპარაკი,ძალიან კარგად მესმის ამ ბიჭის.

 



№16  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

katerina (keta)
აუ ენე, ვერ ვკითხულობ და ნეტა რას შევამოწმე რა მინდოდათქო ვნევიულობ.
აი რომ წავიკითხავ კიდევ უფრო რომ ვინერვიულებ ეგეც ვიცი და რა ვქნათ?!
საბოლოოდ უნდა გამამადგურო ამ თავით გული მიგრძნობს და ჩამოვიდე ერთი ბარში და გადაგეხდება ამისთვის შენ!
ნუ, ეს ხუმრობით რა თქმა უნდა.
მენატრები და გმახავ მალე ჩემო სიყვარულო.
შენ ხარ ჩემი მეორე მე,
ჩემიანი,
ჩემი ადამიანი!
მიყვარხარ, ჰო?

შენ ხარ ჩემი სიცოცხლე!
ხომ გითხარი, შენ როგორც გინდა, ისე მოიქეცი. მე ხომ ვიცი როგორი რეაქცია გექნება და... მე ყველაფერი მესმის. შენს თავს ვფიცავარ, ყველაფერს გიგებ და მესმის. ვიცი როგორი იქნება შენთვის, ამიტომ...
ძალიან მიყვარხარ❤️

Eleniko13
ბეროს რეაქცია...
ამ თავში აბსოლუტურად არაფერი
გამკვირვებია, მაგრამ
უბრალოდ შოკში ჩამაგდო ბერომ.
ბოლომდე მჯეროდა,
რომ ბერო ის არ იყო, ვისაც მე ვიცნობდი
და ბერო იყო სხვა, ბერო იყო
კარგი,
ბეროს უყვარდა ელი. უყვარდა,
გესმის?
და ახლა, რომ დავფიქრდი,
რომ მივხვდი
ის როგორ მოიქცეოდა და...
ჯანდაბა.
ბეროს უნდა გაეგო.
ფაქტიურად მთელ ცხოვრებას
უნგრევს ეს
ბავშვი და კარიერას ერთი ხელის
მოსმით
უნადგურების.
აქედანვე ქრება ყველაფერი ელისთვის
და ბეროს ეს არ ესმის?
ბერო ვერ ხვდება, რომ ახლა ელისთვის
ზურგის შექცევა...
ჯანდაბა.
ეს ბერო არ არის ელ.
არ უნდა გექნა ეს.
პერსონაჟზე 360 გრადუსით შემიცვალე
წარმოდგენა, ეს არ უნდა დაგეწერა
და კიდევ ჯანდაბა.
მე რათქმაუნდა წინააღნმდეგი ვარ
აბორტის,
თუმცა ერთია მხოლოდ,
რომ მართალია ელი.
გული მერევა ახლა მე ბეროზე.
უყვარს?
ეგაა სიყვარული?
რომ დაუმტვრევ და დაუნაკუწებ
სულს, ეგაა სიყვარული?
იცი რა ცუდია ადამიანისგან,
რომელსაც დედამიწაზე ყველაზე მეტად
ენდობი თამადგომას ელოდები და
ბოლოს მაინც ის
გტოვებს, ვინც ყველაზე ძვირფასია?
არადა აი ზუსტად
ახლა არ უნდა დაეტოვებინა.
შეუძლია სულ წავიდეს მაგრამ ახლა
ელისთან უნდა ყოფილიყო.
რა მარაზმია.
არ შეიძლება, არ უნდა ხდებოდეს ასე რა.
წამში ჩამოინრა ყველაფერი და
თავზე დაენგრა ელის.
ბეროს-არა.
ბერო ისაა, ვინც განსჯის და
ბოლოსდაბოლოს,
ისეთი მამობის დედა ვატ!8რე სადაც
დედის ცხოვრება იშლება.
სულ ერთი წამით დაფიქრდეს მაინც.
ჯანდაბა,
რა არაადამიანურია.
მეც არაადამიანი ვარ, ელის რომ
ვამართლებ მაგრამ,
მე მესმის.
ძალიან მძიმეა უარი თქვა იმაზე,
რაც შენი ცხოვრებაა.
ყველაზე მეტად ეს ნაწილიც კი
მე მესმის დამიჯერე,
აგაღრიალებს წარსულის გახსენება
და აი მაგაზე ცუდი?
არაფერი არ არის საერთოდ.
სიკვდილიც კი არ
არის ისეთი მტკივნეული, როგორიც
უარის თქმა შენი ცხოვრების
განუყოფელ ნაწილზე.
იქნება ეს ცეკვა თუ სპორტი.
ნუ, რაც არის, რა,
ამის და კიდე ათასი რაღაცის თქმა
მინდოდა მაგრამ
მოდი ეს ვიმყოფინოთ.

არ ვიცი, ელე, რა გითხრა.
რა გითხრა იმის გარდა, რომ ვერ გეთანხები. რა გავაკეთო, რომ ამ შემთხვევაში მე თვითონ ელის არ მესმის. უფრო სწორად, ვერ ვუგებ, თორემ ერთიანად ჩემი არ არის? როგორ შეიძლება, ვაიმე, არ ვიცი, ერთი წამიტაც შეიძლება ქმარმა გაუგოს ცოლს, რომელსაც საკუთარი შვილის არსებობა არ უხარია? გაუგოს იმ წამს, როცა იმპულსების დონეზე ფიქრობს? გაუგოს მაშინ, როცა მიზეზი კარიერაა? პირიქით რომ ყოფილიყო, ელის უნდა დაეთმო საკუთარი ბავშვი იმია გამო, რომ ბერო რამეს ეტყოდა? რომ მამობისთვის მზად არ იყო და ახლა სხვა პრიორიტეტები აქვს, გაეთვალისწინებინა უნდა?
არ ვიცი, გეფიცები.
არაფერი გარდა იმისა, რომ, რაშიც არ უნდა ჩამითვალოთ, საკუთარ პერსოაჟზე გაგიჟებაში, ეგოისტობაში და ა.შ. ამ სოტუაციაში ბერო არის ჩემი. თავიდან ბოლომდე და თან, მომდევნო თავსაც დაველოდოთ❤️

მე შენი მესმის, ელაკო.
ვიცი.❤️

SillyGirl
ელ ეს რა გამიკეთე ?
ვკანკალებ სერიოზულად.
ველოდი ისედაც რაღაც ცუდი რომ მოხდებოდა მაგრამ ასეთი ?
უბრალოდ მართლა არ მესმის ელის
გასაგებია უყბარს თავისი საქმიანობა და ასე შემდეგ მაგრამ როგორ გაიფიქრა საყვარელი ადამიანის და მისი პატარას მოშორება ? საერთოდ გადაიხაზა ელის პერსონაჟი და მისი ღირებულებები ჩემთვის.
ბერო ძალოან მეცოდება
როგორია იგებ რომ შენი პატარა არსებობს
და საყვარელი ქალი მისი გაჩენის იმედს გიკლავს.
მოკლედ ისეთი თავი იყო ცრემლები ვერ შევიკავე ისედაც უხასიათოდ ვიყავი და ახლა საერთოდ.
არვიცი როგორ გაგრძელდება მომავალში ისტორია მაგრამ სულ რო გავნადგურდე დასასრულით მაინც მოგყბები შენ იცი.
შენზე რა მეთქმის ელ
ისეთი თავი დაწერე სერიოზულად ამატირე
იმდენი ემოცია მივიღე ერთიანად გული ხელით მიჭირავს მართლა.
საოცრება ხარ შენ მართლა
იმის მიუხედავად მკითხველი ამისთვის რომ გაგვიმეტე :დ
ძალიან ძალიან მიყვარხარ
და შენ ხარ ის ვისაც შეუძლია ასეთი მძიმე თავის წაკითხვის სურვილიც კი გამიჩონოს.
ვიცი და დარწმუნებული ვარ საუკეთესოდ გააგრძელებ.
ვგიჟდები შენზე მართლა
და ახლა მეც დიდი სიამოვნებით ჩაგეხუტებოდი და ცოტას გეჩხუბებოდი ჩემი ატირებისთვის :დ
ველი ახალ თავს მთელი იტერესით.

ჩემო გოგო!
პირველ რიგში უნდა გითხრა, რომ შენს ნიკს მოუთმენლად ველოდი. ჰოდა, გამიხარდი.
ძალიან დიდი ბოდიში, რომ აგატირე. გეფიცები არ მინდოდა, მაგრამ არ გამომივიდა სხვანაირად, ალბათ. მე თავიდანვე ასეთი ჩანაფიქრი მქონდა და შენ მიხვდები რატომაც. ყველაფერს მიხვდები მჯერა. მე ”მიხარია” რომ ელის საქციელი მისაღები არ არის. მე არ ვიცი მერამდენე, მაგრამ ასეთი შემთხვევები ბევრი არ ყოფილა, არანაირად არ ვეთანხმები ელის და ”მიხარია” ეს დამოკიდებულება რომ გაქვს.
შენ მიხვდები მე როგორ განიჭორდა და ვიცი, მაპატიებ.
მაპატიე ჩემო გოგო უარყოფითი ემოციები და უუუუუუუუდიდესი, უღრმესი მადლობა, რომ ამის მიუხედავად მაონც ჩემს გვერდით ხარ! ჩემთან ერთად ხარ!
ძალიან ზალიან მიყვარხარ მე შენ❤️❤️❤️

 



№17 √ სტუმარი ™ Guest პანდა

აზრზე არ ვარ რა ჯანდაბა ვთქა :(((( ძალიან ემოციური თავი იყო და მე როგორც ცნობილი მტირალა რა თქმა უნდა ამაზეც ვერ შევიკავე ცრემლები

 



№18  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

Guest უცნობი
არ ვიცი რა დავწერო ისეთი აღელვებული და განადგურებული ვარ ჯერ კიდევ ნახევრად შოკში ვარ რა ვქნა ვერანაირადვერ ვამართლებ ელის მძულს კარიერისტი ქალები კარიერის გამო ყველაფერზე წამსვლელები რომ არიან როგორ უნდა გავამარლო ელი ბავშვის არსებობა არ გაუხარდა მისი საყვარელი მამაკაცის ნაწილი ბეროსი მესმის ქალს როგორ უნდა გაუგოს რომელსაც აღმერთებდა და უცებ მათი შვილის არსებობა არ უხარია უხარია კი არა და მისმოშორებაზეც კი ფიქრობს, ელი როგორ გავამარლო მარტო იმას ვერ ვაპატიებ ბერო რომ გაანადგურა ასე იმედები გაუცრუა, კარიერა სად ჯანდაბაში მიდის მხოლოდ ცხრა თვე უნდა მოეთმინ, არ ვიცი ისეთი რა უნდა მოხდეს ბერომ რომ აპატიოს.

ძალიან მიხარია ჩემთან რომ გამოჩნდი❤️
სიმართლე რომ ვთქვა, მეშინია ძალიან ყველა კომენტარის წაკითხვა.
ძალიან დიდი ბოდიში უარყოფითი ემოციებისთვის. მართლა გულწრფელას ვწუხვარ. ელის საქციელი რომ მისაღები არ არის, ეს ერთი დიიიიიიდიიიი პლუსია, რომელსაც ვაფასებ. მე მხოლოდ დაჩიზე (ჩემი ”შრამიანიდან”) ვიძახდი რომ იდეალური იყო, ისიც იმიტომ რომ ბევრი რამე სწორად ესმოდა, თორემ აბა იდეალური?! სად არის?! სად არის ეგ რომ ელი ყოფილიყო? ან ბერო? ბევრჯერ მითქვამს მე ასეთების შექმნას არ ვცდილობ. და არც აქ მიცდია. ძალიან სწორად გაიგე შენ, როსი თქმაც მინდოდა და ამისთვის უღრმესი მადლობა!
იმედი მაქვს მომავალშიც ჩემს გვწრდით იქნები❤️

katerina (keta)
აი რამ გაგიჟა იცი?
შენი და ჩემი რაღაცები რომ იყო, თან ზუსტად!
აი ელის ემოციურობა და მთლიანად მაგაზე გადართვა,
მადლობის "არ მოხდენა"..
აუ როგორ "გამისწორდა" შენ ვერ წარმოიდგენ...

იმდენად ემოციურო იყო,
იმდენად ჩამთრევი,
ვიყინებოდი აივანზე,
მზის ამოსვლას უნდა ვუყურო გინდა თუ არათქო და თავი რომ ვაიძულე ტელეფონიდან ამოვმძვრალიყავი გათენებული დამხვდა.
ეს იყო ემოციების პიკი.
ვკითხულობდი და მეგონა იმდენად გავიბერებოდო, ბოლომდეც ვერ წავიკითხავდი და გავსკდებოდი.
მკლავს ბეროს ასეთი მზრუნველობა,
დეტალებამდე რომ ითვალისწინებს ყველაფერს.
მეგონა გამგუდავდა ამდენი ემოციები და ბეროს შეუცდომლობა.
ეს უფრო მტკივა,
ასეთი შეუცდომელი რომ არ იყოს შეიძლება ამდენად მძაფრი შეგრძნებები არც გამოეწვია, მაგრამ შენ ჰომ
იდეალურად თვლი ყველაფერს, ზუსტად იქ უმიზნებ, სადაც იცი რომ სულამდე მიატანს.
ელი?
ელიზე რა ვთქვა აბა..
მართლა მეცოდება,
არ მემეტება ასეთი ტკივილისთვის..
არ ვიცი როგორ გადაიტანს საკუთარი თავის ასეთ იმედგაცრუებას.
ბეროს სიტყვების შემდეგ?!
მითუმეტეს ვერასოდეს აპატიებს და ვერ გადახარშავს.
როგორ შეიძლება გაიაზრო რომ ვერასოდეს იქნები კარგი დედა და მერე ჩვეულებრივ იყოს რამე?!.
არც კი ვიცი.
არ და ვერ მესმის...
როგორ შეიძლება კარიერის გამო არ გაგეხარდეს ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი?!
როგორ შეიძლება გქონდეს საკუთარი დედის ასეთი მაგალითი და შენ მერე ასე მოიქცე?!
როგორ შეიძლებოდა ბეროს ესე გახარებოდა და ყველაფერი ერთად ჩაეკლა თავისი რეაქციით?!
უბრალოდ როგორ გაიმეტა,
თუნდაც მარტო ბერო?!
ბეროს რეაქცია იყო ზუსტად ის, რაც უნდა ყოფილიყო და არც კი განიხილო სხვა ვარიანტი (მიხვდები შენ რატომ გეუბნები).
უბრალოდ სხვა რეაქცია ვერ და არ ექნებოდა,
ბეროა რა!
ანალოგიურად მოვიქცეოდი და ძალიან (არა)ჩვეულებრვად მესმის...
ბერო არის იდეალური და მინდა ელიმ თავიდან დაიმსახუროს.
იგივე ვეღარასოდეს ექნებათ, მაგრამ იქნებ მიუახლოვდნენ მაინც?!
ძალიან მეტკინა ბერო და შემეცოდა ელი.

შენ?!
შენ არ ხარ ამქვეყნიური!
ყველაზე მწერალი ხარ
და მე სიგიჟემდე მიყვარხარ ამ საოცარი ემოციებისთვის

გეფცები შენი წინა კომენტარი რომ დავინახე, არ მეგონა რომ წაიკითხავდი. მართლა არ მეგონა იმის გამო, რომ შენთვის ზედმეტად რთული თემაა. ნუ, ვისთვის არ, მაგრამ მე ხომ ვიცი შენი დამოკიდებულება.
აე ვიცი ამ სიტუაციაში საქმე სასიხარულოდ თუ მაქვს :დდდდ მაგრამ რომ წაიკითხე, ღმეთო, შენ ხომ იცი როგორ გამიხარდებოდა?!
ასე მგონია ჩემი მეორე მე ხარ. გეფიცები მართლა ასე მგონია. მე და შენ ერთი პიროვნება ვართ (ამაე უნდა გაგეცინოს :დდდ). აბსოლუტურად გეთანხმები. ყველაფერში. მანადგურებს ჩემს პერსონაჟზე ასეთების თქმა, მაგრმ რომ მართალია იმ ფაქტს რა ვუყოთ? მართალია, რომ ელი არასწორია, ამასაც ვერ ვიტყვით, იმდნად მინიმალური სიტყვაა ეს. ვუაიმე ამეტირება ახლა, ბევრს ვერ გავაგრძელებ შენს თავს ვფიცავარ, ცალკე მოგწერ.
სიგიჟემდე მიყვარხარ და როგორ მინდა, ერთი იყოს თუნდაც, გემრიელად ჩაგეხუტო.
შენ რომ მიყვარხარ❤️
პ.ს. მინდა მანდ, ძალიან ძალიან მინდა!

Guest ლიკა
არანაირად ვცდილობ ელის გაგებას!მათი ურთიერთობა თავიდანვე იყო რაღაც სასწაული და ასეთი შემთხვევის შემდეგ ვფიქრობ ელის ეს არ უნდა ეთქვა!ვამართლებ ბეროს ❤

ძალიან დიდი მადლობა, საყვარელო, რომ მკითხულობ❤️
ბევრს ნიშნავს ჩემთვის ის, რომ შნთვის ამ სიტუაციაში ბერო არის მართალი. ვაინე, ისე ვნერვიულობ, ჯერ რომ არასდროსს.
ასეთუ კომენტარები კიდვ ერთიანად განადგურებულს სიხარულის განცდის საშუალებას მაძლევს.

Mariamch
ელი მე სრულ-ყოფილება მეგონა...
მაგრამ....
არვიცი რავთვქა გარდა იმისა რომ ყელში დიდი ბურთი გამსჩხირა და ვერაფერს ვფიქრობ...
გარდა ერთისა...
ენეეეე უსაოცრებაზე უსაოცრებო გოგო ხარ♥

ვაიმეეეეეე ჩემო უსაყვარლესო გოგო❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️არ ვიცი რა გითზრა, ხომ ყოველთვის, მაგრამ ახლა სოგიჟემდე გამიხარდა ეს სიტყვები! როგორ განიხარდი! აი როგორ!
უდიდესი მადლობა შენ ამისთვის❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

nawkas12345
Ddzalian dzlieri tavi iyo eli yochag.
Mainteresebs. Am situacoas rogor gaumklavdebi....
G- eli. Moutbenlad

ვაი, მკითხულობ, ნათი? როგორ გამახარე!
ძალიან ძალიან გამიხარდი!
ძალიან დიდი მადლობა ჩემს
გვერდით რომ ხარ!
ვეცდბი, თუმცა არ ვიცი რა გამომივა. მართლა აღარ ვიცი.

მიხარია, რომ მომავალშიც ჩემთან იქნები❤️

Guest Liza
ბოლო ფრაზამ ყველანაირად გამანადგურა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით. არანაირად არ ვამართლებ ელის. ყოჩაღ❤

აქამდე მეგონა რომ ელი იყო ბეროზე ყველანაირად აღმატებული. თუმცა ამის მერე, არ ვიცი მართლა რა ვიფიქრო... ჩემი აზრით ელი ვერანაირად ვერ იმსახურებს ბეროს! მართალია, ალბათ ბეროსთვის გადაიხაზა ელი.
შეენ?
შენ ხარ
სასწაული
ტკბილი
თბილი
სიყვარული გოგო❤
იმედია არ გვალოდინებ

ბოლო ფრაზა... იმდენად, იმდენად, იმდენად ჩემი იყო რომ აქამდე შეკავებული ცრემლები ამ ერთი პატარა წინადადების მერე ვეღარ შევიკავე.
ელი... არ ვიცი როგორ ვთქვა, იმედია ცუდად არ გამიგებ მაგრამ ყველანაირად აი ვაბშე ყველანაირად ვამართლებ ბეროს... ეს ადამიანი აქამდე ხომ იყო ჩემთვის საოცრება, ეხლა გახდა არ ვიცი, უკვე ვფიქრრობ რომ ელი ბეროს არანაირად არ იმსახურებს... ვფიქრობ ელისთვის ყველაზე დიდი სასჯელი სწორედ რომ ბეროს ბოლო სიტყვები იყო და ასეც უნდა ყოფილიყო. დედობა ვფიქრობ არის ყველაზე და ყველაფერზე მნიშვნელოვანი რამ ყველა ქალის ცხოვრებაში, კარიერაზე მნიშვნელოვანიც კი. თუ მათ ცხოვრებაში რამე ისე მოხდა ყველაზე მეტად ალბათ ბერო შემეცოდება და ეხლაც ასეა, არვიცი რატომ მაგრამ ელის მიმაართ არანაირ თანაგრძნობას არ განვიცდი, მომიტევე თუ შეიძლება... მაგრამ ჩემთვის ის ქალი რომელიც საკუთარ შვილზე უარს ამბობს და ეჭვი ეპარება, ვფიქრობ რომ არ იქნება კარგი დედა. ნუ ეს ჩემი პირადი აზრია რა თქმა უნდა .
შენზე რა ჯანდაბა ვთქვა აღარ ვიცი, სასწაული ხარ, ყველაზე ყველაზე ბეროს შემქმნელი ხარ შენ და გაღიარებ მართლა როგორც საუკეთესოს❤
პ.ს ბევრი არ გვალოდინო რა.

ჯანდაბა!
არც კი ვიცი რა გითხრა!
საოცრად დიდი მადლობა! საოცრად დიდი❤️ როფორ მინდა ყველა სიტყვას ერთიანად ვინსახურებსე, იქნებ ოდესმე გამომივიდეს, არ ვიცი, მაგრამ ახლა ამ სიტყვებმა ის გამახარა!
მესმის შენი, 100%ით გიგებ და ვერ შეგეკამათები. ეგრეა. სამწუხაროა, მაგრამ ეგრეა. მომდევნო თავში რაღაცებს კიდევ უფრო მეტად მივხვდებით და იმედია რაღაცის მეტად გაგების საშუალება გვექნება.
შნი დამოკდბულება ძალიან მიხარია. მე ხომ ვიცი დღეს ეს რამხელა პრობლემაა და, რამდენად ბევრი ვერ იაზრებს ჩადენილ საზიზღარ საქციელს. ამის შმდეგ მოყოლილ ამბებს და ა.შ.

გამიხარდი!
შენი გულწრფელი და მართალი კმენტარით გამიხარდი!
მოხარია ჩემს გვერდით რონ ხარ❤️❤️❤️❤️❤️

 



№19  offline √ წევრი ™ Indigo

მ ტ კ ი ვ ა . . .
ც უ დ ა დ ვ ა რ . . .

არა, არა, არა...
არ უნდა ეთქვა, უნდა გაეგო, უნდა ეშველა, უნდა დახმარებოდ, როჰირც ყოველთვის... ბერო ხსნა უნდა ყოფილიყო...
უნდა დაემშვიდებინა, პანიკაში მყოფი ელი, უნდა დახმარებოდა, უნდა დაენახებინა მისთვის მათი მომავალი, თავისი თვალით დანახული უნდა დაენახრბინა მისთვისაც.
ვიცი უსამართლო ვარ, ვიცი, მაგრამ მაინც ესე ვხედავ, მაინც ვხსნი ელის საქციელს, ელის ფიქრებს, ელის შიშებს და მესმის მისი.
ბეროსიც მესმი, მაგრამ ვერ ვამართლებ, იმედები გამიცრუა, ხსნა უნდა ყოფილიყო, უნდა გაეგო და ეშველა თავისი პატარა ელისთვის...
ვიცი, ვიცი, უსამართლო ვარ, მაგრამ ვერ ვპატიობ, ვერ ვპატიობ ელლე და რა ვქნა?
არ ვიცი, რასაც გინდა იმას დააბრალე, თუნდც ქალურ სოლიდარობას, მაგრან ელის ვერ ვადანაშაულებ, ჩემთვის მაინც ბერო უფრო "დამნაშავეა", ბეროს უფრო შეეშალა. ისიც ვიცი ბევრი რო არ დამეთანხმება, მაგარმ ესე ვხედავ და ესე ვგრძნობ მე, ელლე.

მართლა მესმის, ბერომ რა იგრძნო, მართლა... ვხვდები როგირ ეტკინა, მაგრამ უფრო ძლიერი უნდა ყოფილიყო.

ვიცი, ელი მუხვდება თავის დანაშაულს და ვერასდროს ვერ აპატიებს თავს ამას, უკვე ხვდება.
ბოლომდე გაიაზრებს რას ნიშნავს მისთვის შვილი, თავისი და ბეროს შვილი, მათი შვილი, მიხვდება რომ ცეკვაზე ათასჯერ ძვირფასია ეს ყველაფერი, მიხვდება მაგრამ ცოტა დრო სჭირდება, ბეროს კი ეს პროცესი უნდა დაეჩქარებინა...

ელლე, შეუძლება თავი ამიფეთქდეს მალე, ვერცერთს ვერ ვადანაშაულებ ბოლომდე, ორივეს საქციელს აქვს გამართლება...

პ.ს. ელლე, ვგიჟდები შენით დაწყებულ დილაზე, მაშინაც კი როცა ასე მტკენ... ♥♥♥
--------------------
მეშინია...

 



№20 √ სტუმარი ™ Tako

Nervebi meshelba!! Sashinlad gamwarebuli var!! Rogor sheudzlia elis rom ase moeqces beros!! Ras eubneba rom mati siyvarulis mayofi ar unda da mis shvilze uars ambobs imitom rom icekvos??? Da 9tve ver itmens magdens?? Vaime ar vici ver vambob verafers!!! Ver azrovnebs es gogo?? Rogor sheudzlia rom ase ar uxarodes aseti reaqcia qondes roca sayvareli adamianisgan elodeba shvils!! Ar icoda rac moxdeboda?? Rato ar iyo mzad amistvis?? Rato gaaketa ase rato atkina beros ase dzaliam!! Rogori rtulia imis gaazreba rom sheni shvilo shens sayvarel qals ar unda!! Da ragac kariera urchevnia!! Ra mdzime da mtkivneulia da es ra tavi iyo!! Minda viyviro da agar wavikitxav sanam ar dasruldeba

 



№21  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

Mariiiiami
ვაიმე არ ვიცი რას ვგრძობ.მართლა არვიცი.ბეროს უნდა გაეძლო.ელის სისუსტე ერთად არ უნდა დაეძლიათ?ხომ ვიცოდი რაღაც ასეთი რომ იქნრბოდა ეს თავი მაგრამ პერსონაჟი რომელიც ასეთი ძლიერი მეგონა სინამდვილეში ყოფილა ძალიან სუსტი.ადრე ვთქვი ბერო დაჩისავით იდეალურიათქო,არც კი გაიფიქრო დაჩი ამას გადალახავდა და ბაბისაც დაეხმარებოდა.გამოდის ბერო ელის პირველივე სისუსტეზე წავიდა?მიატოვა?ასე უცებ გადაუსვა ხაზი?მესმის რთულია ბეროსთვის მაგრამ აიი თან არ მესმის რაა.ასეთ დროს სჭირდებოდა ელის ბერო,მაგრამ ალბათ ესეც ადამიანური სისუსტე იყო.აი ისეთი სასოწარკკეთილების ჟამს რამდენიმე წუთით რომ გეპარება,გააზრებულზე რომ ნანობ მაგრამ აზრი რომ აღარ აქვს.ელის ეს ზურგის შექცევა ხომ არასდროს დაავიწყდება.ნუ პრინციპში არც ბეროს დაავიწყდება ელის სისუსტე,მაგრამ ბერომ ხომ იცოდა რომ ელი ბავშვური იყო,კარიერისტიც.მე მაინც ვფიქრობ რომ ბეროს წამიერი სისუსტე იყო.აქ ბერო ძლიერი უნდა ყოფილიყო,მას უნდა დაეხატა უკვე ელისთვის ასეთ დროს გარკვეული და ნათელი მომავალი,უნდა წაეშალა ელის ფიქრები.ელის უნდოდა ბავშვი,ბეროს შვილს ვერც მოკლავდა.მე მჯეროდა ამის და ბეროს რატომ არ ჯეროდა ნენე?ადამიანები როგორი იმპულსურები ვართ.და მერე როგორ ვნანობთ.ორივე ინანებს.ბერო ორივეს წილს ინანებ.მისსას და ელისას.არ უნდა ექნა ნენე ბეროს ეგ.ამ თავმა ძაან მატკინა იციი.ყველას გვატკინა.ბერო სახლის კარებს ტომ გაიხურავდა ალბათ იქიდან დაიწყება ხომ სინანული (?)თუ არა?რა გაქვს ნენე ჩაფიქრებული?წარმომიდგენია შენ როგორ განიცდი.შენ ხომ ყველაზე ახლოს გრძნობ.არვიცი ნენე უბრალოდ გენდობი და ვიცი რომ ორივეს დააძლევინებ თავის წილ სისუსტეს (ზუსტად ისე რპგორც დათამ და ლიზუმ დაძლიეს.ხომ იცი ეგ ისტორია არ მავიწყდება არასდროს.)მიყვარხარ,ჰო (?)პ.ს შენ არაჩვეულებრივი და საოცარი რომ ხარ იცი მაგრამ განმეორება რათქმაუნდა არ"მეზარება" საოცრება ხარ პატარა ნენე.

არ ვიცი მარუს რა გითზრა. მართლა რ ვიცი, სისუსტე? ბეროსი? ვერ გეთანხმები, ვერანაირად და მითხრარი რა ვქნა? როგორ შეიძლება უცებ ასეთი რაღაც დაგტყდეს თავზე და შსნ ამ დროს ”სხვისი” ემოციური მხარე უფო მეტად მნიშცნელივაბიიიყოს? როგორ შეიძლება ადამიანმა გაუგო ქალს, რომელსაც შნი შვილის არსბობა არ უხარია? იმპულსები? ვითომ ეგ იყო? არ ვიცი, შეიძლება. მაგრამ რაც არ უნდა ვთქვა და როგორც არ უნდა გამოჩნდეს, ვერანაირად ვერ იქნება ბერო სუსტი ჩსმთვის. სუსტი ელია, ჯერ რომ ვწრ ითვალისწინებს მის ირგვლივ დატრიალებულ აიტუაციას.
თუმცა შენი დამოკიდევულებაა და მე მანდ ვერ ჩავერევი. იმედი მაქვს მომავალში რამე შეიცვლება, ვეცდები მაინც.
ძალიან დიდი მადლობა ჩემო გოგო. მიხარია რომ ჩემს გვერსით ხარ.❤️❤️❤️

Guest სხვანაირი დედამიწელი
Eleniko13
ბეროს რეაქცია...
ამ თავში აბსოლუტურად არაფერი
გამკვირვებია, მაგრამ
უბრალოდ შოკში ჩამაგდო ბერომ.
ბოლომდე მჯეროდა,
რომ ბერო ის არ იყო, ვისაც მე ვიცნობდი
და ბერო იყო სხვა, ბერო იყო
კარგი,
ბეროს უყვარდა ელი. უყვარდა,
გესმის?
და ახლა, რომ დავფიქრდი,
რომ მივხვდი
ის როგორ მოიქცეოდა და...
ჯანდაბა.
ბეროს უნდა გაეგო.
ფაქტიურად მთელ ცხოვრებას
უნგრევს ეს
ბავშვი და კარიერას ერთი ხელის
მოსმით
უნადგურების.
აქედანვე ქრება ყველაფერი ელისთვის
და ბეროს ეს არ ესმის?
ბერო ვერ ხვდება, რომ ახლა ელისთვის
ზურგის შექცევა...
ჯანდაბა.
ეს ბერო არ არის ელ.
არ უნდა გექნა ეს.
პერსონაჟზე 360 გრადუსით შემიცვალე
წარმოდგენა, ეს არ უნდა დაგეწერა
და კიდევ ჯანდაბა.
მე რათქმაუნდა წინააღნმდეგი ვარ
აბორტის,
თუმცა ერთია მხოლოდ,
რომ მართალია ელი.
გული მერევა ახლა მე ბეროზე.
უყვარს?
ეგაა სიყვარული?
რომ დაუმტვრევ და დაუნაკუწებ
სულს, ეგაა სიყვარული?
იცი რა ცუდია ადამიანისგან,
რომელსაც დედამიწაზე ყველაზე მეტად
ენდობი თამადგომას ელოდები და
ბოლოს მაინც ის
გტოვებს, ვინც ყველაზე ძვირფასია?
არადა აი ზუსტად
ახლა არ უნდა დაეტოვებინა.
შეუძლია სულ წავიდეს მაგრამ ახლა
ელისთან უნდა ყოფილიყო.
რა მარაზმია.
არ შეიძლება, არ უნდა ხდებოდეს ასე რა.
წამში ჩამოინრა ყველაფერი და
თავზე დაენგრა ელის.
ბეროს-არა.
ბერო ისაა, ვინც განსჯის და
ბოლოსდაბოლოს,
ისეთი მამობის დედა ვატ!8რე სადაც
დედის ცხოვრება იშლება.
სულ ერთი წამით დაფიქრდეს მაინც.
ჯანდაბა,
რა არაადამიანურია.
მეც არაადამიანი ვარ, ელის რომ
ვამართლებ მაგრამ,
მე მესმის.
ძალიან მძიმეა უარი თქვა იმაზე,
რაც შენი ცხოვრებაა.
ყველაზე მეტად ეს ნაწილიც კი
მე მესმის დამიჯერე,
აგაღრიალებს წარსულის გახსენება
და აი მაგაზე ცუდი?
არაფერი არ არის საერთოდ.
სიკვდილიც კი არ
არის ისეთი მტკივნეული, როგორიც
უარის თქმა შენი ცხოვრების
განუყოფელ ნაწილზე.
იქნება ეს ცეკვა თუ სპორტი.
ნუ, რაც არის, რა,
ამის და კიდე ათასი რაღაცის თქმა
მინდოდა მაგრამ
მოდი ეს ვიმყოფინოთ.

შენ ეტყობა შვილი არ გყავს და მაგიტო ვერ ხვდები ეგ რამხელა ბედნიერებაა..საყვარელი ადამიანი გეუბნება რო ორსულად ვარო და თან არ უხარია,როგორ გგონია არ ეწყინებოდა? არ გაუქრებოდა ყველაფერი ერთად? რომელ კარიერაზეა ლაპარაკი,ძალიან კარგად მესმის ამ ბიჭის.

ძალიან დიდი მადლობა რონ გესმის. მართლა ძალიან დიდი მადლობა ამისთვის! რთულია, ძალიან რთულია გაიაზრო რომ შეიძლება შვილი თან გყავდეს და თან ვერ. არ ვიცი, საშინელებაა.

 



№22  offline √ წევრი ™ Niin))

ჩემს თვალში ელე გადაიხაზაა:)
ორგანულად ვერ ვიტან ქალებს,
რომელთაც მსგავსი რაღაცის
გაფიქრებაც კი შეუძლიათ!
ბაროსკენ ვარ 10000%-ით !
თუ არ აპატიებს, გამიხარდება, მართლა:))
კარიერისტი, ეგოისტი ქალი!!!
ერთი წლის შვილისთვის დათმობას, რომ ვერ ახერხებს ის დედა უნდა გახდეს?!
ღირსია, კი?!
დედობა ღვთის საჩუქარია,
კარიერა ისედაც მოწყობილი აქვს,
დროებით პაუზაა მხოლოდ საჭირო:))
ვინც ელის ამართლებს , არ ვიცი:)))

მაგარი გოგო ხარ , ნენე <3333
სწორად აკეთებ ყველაფერს!

ჩემი "სამი გ" <33333

 



№23  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

Guest პანდა
აზრზე არ ვარ რა ჯანდაბა ვთქა :(((( ძალიან ემოციური თავი იყო და მე როგორც ცნობილი მტირალა რა თქმა უნდა ამაზეც ვერ შევიკავე ცრემლები

არც მე ვიცირ ა ვთქვა((((((((
უბრალოდ ძალიან დიდი ბოდიში ცრემლწბისთვის
და
ძალიან დიდი მადლობა კიდევ, ჩემო პანდა, ასე რომ იგრძენი❤️❤️

Indigo
მ ტ კ ი ვ ა . . .
ც უ დ ა დ ვ ა რ . . .

არა, არა, არა...
არ უნდა ეთქვა, უნდა გაეგო, უნდა ეშველა, უნდა დახმარებოდ, როჰირც ყოველთვის... ბერო ხსნა უნდა ყოფილიყო...
უნდა დაემშვიდებინა, პანიკაში მყოფი ელი, უნდა დახმარებოდა, უნდა დაენახებინა მისთვის მათი მომავალი, თავისი თვალით დანახული უნდა დაენახრბინა მისთვისაც.
ვიცი უსამართლო ვარ, ვიცი, მაგრამ მაინც ესე ვხედავ, მაინც ვხსნი ელის საქციელს, ელის ფიქრებს, ელის შიშებს და მესმის მისი.
ბეროსიც მესმი, მაგრამ ვერ ვამართლებ, იმედები გამიცრუა, ხსნა უნდა ყოფილიყო, უნდა გაეგო და ეშველა თავისი პატარა ელისთვის...
ვიცი, ვიცი, უსამართლო ვარ, მაგრამ ვერ ვპატიობ, ვერ ვპატიობ ელლე და რა ვქნა?
არ ვიცი, რასაც გინდა იმას დააბრალე, თუნდც ქალურ სოლიდარობას, მაგრან ელის ვერ ვადანაშაულებ, ჩემთვის მაინც ბერო უფრო "დამნაშავეა", ბეროს უფრო შეეშალა. ისიც ვიცი ბევრი რო არ დამეთანხმება, მაგარმ ესე ვხედავ და ესე ვგრძნობ მე, ელლე.

მართლა მესმის, ბერომ რა იგრძნო, მართლა... ვხვდები როგირ ეტკინა, მაგრამ უფრო ძლიერი უნდა ყოფილიყო.

ვიცი, ელი მუხვდება თავის დანაშაულს და ვერასდროს ვერ აპატიებს თავს ამას, უკვე ხვდება.
ბოლომდე გაიაზრებს რას ნიშნავს მისთვის შვილი, თავისი და ბეროს შვილი, მათი შვილი, მიხვდება რომ ცეკვაზე ათასჯერ ძვირფასია ეს ყველაფერი, მიხვდება მაგრამ ცოტა დრო სჭირდება, ბეროს კი ეს პროცესი უნდა დაეჩქარებინა...

ელლე, შეუძლება თავი ამიფეთქდეს მალე, ვერცერთს ვერ ვადანაშაულებ ბოლომდე, ორივეს საქციელს აქვს გამართლება...

პ.ს. ელლე, ვგიჟდები შენით დაწყებულ დილაზე, მაშინაც კი როცა ასე მტკენ... ♥♥♥

ვაიმე რა ვიცი რა გითზრა. ძალიან დიდი ბოდიში იმისთვის, რომ ამდენად გატკინე.
არ ვიცი ვისთვის რა არის სიძლიერე ან სისუსტე. მართლა არ ვიცი. მე შენს სიტყვებში წავიკითხე ის, რაზეც ჯერ არ მეფიქრა და ძალიან დიდი მადლობა რომ ეს მიმახვედრე. თუმცა, ბერო? როფორ გითხრა რომ მის ვერცერთ შეცდომას ვერ ვხედავ აქ? აი როფორ გითხრა მაგრამ ასე რომ ვფიქრობ? ჩენთვის რომ ასე არის? ვაიმე ჯანდაბა! ბევრს ვლაპარაკობ მგონი, მაგრამ მომდევნო თავში მისი დამოკიდებულება მეტად გამოჩნდება, აქ უფრო ელის იყო. ნუა ე ვიცი, არ ვიცი რა ვთქვა, დავიბენი იმიტომ, რომ საკუთარი თავის მე მეშჯნია ახლა ისეთი ბოროტება გამიკეთებია :დდ
ძალიან მიყვარხარ!
ძალიან დიდი მადლიბა გულწრფელობისთვის! ძალიან, ძალიან დიდი❤️❤️❤️❤️❤️

Tako
Nervebi meshelba!! Sashinlad gamwarebuli var!! Rogor sheudzlia elis rom ase moeqces beros!! Ras eubneba rom mati siyvarulis mayofi ar unda da mis shvilze uars ambobs imitom rom icekvos??? Da 9tve ver itmens magdens?? Vaime ar vici ver vambob verafers!!! Ver azrovnebs es gogo?? Rogor sheudzlia rom ase ar uxarodes aseti reaqcia qondes roca sayvareli adamianisgan elodeba shvils!! Ar icoda rac moxdeboda?? Rato ar iyo mzad amistvis?? Rato gaaketa ase rato atkina beros ase dzaliam!! Rogori rtulia imis gaazreba rom sheni shvilo shens sayvarel qals ar unda!! Da ragac kariera urchevnia!! Ra mdzime da mtkivneulia da es ra tavi iyo!! Minda viyviro da agar wavikitxav sanam ar dasruldeba

ძალიან ძალიან დიდი ბოდიში უარყოფითი განცდებისთვის. მართლა ძალიან დიდი, ამას მეც საშინლად განვიცდი. ძალიან მაგრად. არ ვიხი რა ვთქვა, არ ვიცი რა გითხრა, შენს დამოკიდებულებას უდიდეს პატუვს ვცემ და მესმის. გიგებ ყველანაირად. შენ როგორც გინდა, ისე წაიკითხე. მიხარია რომ ოგადად წაკითხვის სურვილი ისევ შემოგრჩა!
უზომოდ დიდი მადლობა❤️

Niin))
ჩემს თვალში ელე გადაიხაზაა:)
ორგანულად ვერ ვიტან ქალებს,
რომელთაც მსგავსი რაღაცის
გაფიქრებაც კი შეუძლიათ!
ბაროსკენ ვარ 10000%-ით !
თუ არ აპატიებს, გამიხარდება, მართლა:))
კარიერისტი, ეგოისტი ქალი!!!
ერთი წლის შვილისთვის დათმობას, რომ ვერ ახერხებს ის დედა უნდა გახდეს?!
ღირსია, კი?!
დედობა ღვთის საჩუქარია,
კარიერა ისედაც მოწყობილი აქვს,
დროებით პაუზაა მხოლოდ საჭირო:))
ვინც ელის ამართლებს , არ ვიცი:)))

მაგარი გოგო ხარ , ნენე <3333
სწორად აკეთებ ყველაფერს!

ჩემი "სამი გ" <33333

ძალიან ვიბოროტე, ხო? ((( ახლა უკვე მეცოდება, როგორ გაილანძღა :დდ გეთანხმები, მართლა გეთანხმები ყვეკაფწრში. ძალიან დიდი მადლობა რონ ასე გესმის. ძალიან მნიშვნელოვანია ეს ჩემთვის, რა თქმა უბდა!
გამიხარდა შენი ნიკის დანახვა და ისიც, ისევ რომ ”შენი სამი გ” ვარ.
ჩემთვისაც ”სამი გ” ხარ შენ, ხომ იცი? ყველანაირად ხარ!
ვგიჟდები❤️❤️❤️

 



№24  offline √ წევრი ™ dzadzamia25

მე ამ თავზე კომენტარს არ კიარა ვერ გაგიკეთებ.
ბეროც და მეც ერთიანად დაგვანაწევრა ელიმ.
გაქრა,პატარა ელი.

 



№25  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

dzadzamia25
მე ამ თავზე კომენტარს არ კიარა ვერ გაგიკეთებ.
ბეროც და მეც ერთიანად დაგვანაწევრა ელიმ.
გაქრა,პატარა ელი.

მეტკინა.
სულ, სულ?
მთლიანად?
მესმის.

 



№26  offline √ წევრი ™ მარიკუნაა♥️

ელ, ის ვიღაც,
ბეროს არ გავდა.
ბერო ასე არ მოიქცეოდა...
გული მტკივა.

და,
მეშინია, ელ.
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№27  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

მარიკუნაა♥️
ელ, ის ვიღაც,
ბეროს არ გავდა.
ბერო ასე არ მოიქცეოდა...
გული მტკივა.

და,
მეშინია, ელ.

არ ვიცი, ჩემო გოგო(
მართლა არ ვიცი.
მაინც მგონია, რომ ბერო... ყველაზე ნაკლებად ბეროზებშეიძლება რამე ისეთი ვთქვათ.
შენი აზრია. ვერ შეგედავები.

მეც მეშინია.
ძალიან.

მადლობა ჩემს გვერდით რომ ხარ❤️❤️

 



№28 √ სტუმარი ™ კრისტინა

არა მარტო ბეროსთვის, ჩემთვისაც ელი აღარ არსებობს. აქამდე მეგონა რომ ელის სიყვარული ბეროსადმი ჭეშმარიტი იყო, თუმცა კარგად დავინახეთ ელის ნამდვილი სახე... არ ვიცი ისევ ისეთი სიმპათიით ალბათ რაც არ უნდა მოხდეს ელისადმი ვერ განმაწყობ ელლე, და ეჭვი მაქვს ბეროც რაღაც დოზით შეიცვლება მისდამი. ალბათ არ გადაუყვარდება, ალბათ კიარა დარწმუნებული ვარ ბეროს სიყვარული მისდამი ჭეშმარიტია, ელისაგან გაანსხვავებით. სწორედ ამ სიყვარულის გამოძახილი იყო მისი ასეთი ქცევა. ბერო გაბრაზებული არა იმდენად რამდენადაც ნაწყენი და იმედგაცრუებულია ელითი.
ბერო აქამდეც და ახლაც არ ვიცი არის რაღაც საოცარი.
განსაკუთრებით ერთ დეტალში დავიჭირე მისი სიყვარული: "ვერაფრით აიძულა თავს ხელით შეხებოდა". ამის შემდეგ არავინ თქვას რომ ბერომ ელის წინაშე რამე დააშავა... პირიქით, ბერომ ელის უფრო მეტი მისცა ვიდრე თავად ელიმ. ბერო ჩემი აზრით ამ კუთხითაც უნდა დაგვენახა❤
რაც შეეხება ელის საშინლად აი საშინლად ნაწყენი ვარ.
ვიცი უჭირს, ანობს კიდეც მაგრამ ის რომ კარიერა მისთვის უფრო წინა პლანზეა ვიდრე ბეროს ნაწილი მასში, არვიცი მგონი არ არის ბეროს ღირსი, არც ბავშვის. ჩემი აზრია ეს რათქმაუნდა.
ვერანაირად ვერ ვამართლებ ელის ამ რეაქციას.
თუ მზად არ იყო არც უნდა გაყოლოდა ბეროს, ქორწინების შემდეგ ეგ ჩვეულებრივი და მოსალოდნელი ამბავია. მესმის დაქორწინებულები რომ არ ყოფილიყვნენ, მაგრამ იცი ელე ესეც არ ამართლებს იმიტომ რომ უყვარდა ბერო. ხო უყვარდა, ეხლა უკვე არ ვიცი ამ ყველაფერს ბეროსადმი სიყვარული ჰქვია? არ ვიცი გეფიცები დავიბენი საშინლად.
ერთი ვიცი რომ მალე უნდა დადო და რომ უძააააალლლლიიიიააანნნნ მააგგგრრრეეესსსიიი გოგო ხარ.
აი ესე ❤

 



№29  offline √ ადმინი ™' bibo

ვიკავე თავი ვიკავე მეთქი ეხა დამშვიდი რო გაიაზრებ რო დაწყნარდები რო დამშვიდები მერე დაწერე კომენტარი heart_eyes ასე მშვიდ გარემოში აქეთ ვარკვლაები აქეთ ქარი რო გიწეწავს თმებს წყლის ხმა და ჩემი ცრემლები ერთი იყო ასე მმშვიდდ შეძლო სხელიდან სულის ამოსვლა ასე მსვიდად შევძელი ჩრემლების წამოსვლის ვერ აგება და სიმშვიდიდან გადასვლა სხვა სამყაროში სხვა ერებში და ვგრძნბდი რო გავხუნდი ფერებმა იცვალეს ისევ გაუფერულდნენ და ისევ დაკარგეს ფერები ისევ დაკარგეს დრო და ისევ ისე გაჩინარდნენ სიბნელეში mask mask ვერ ვხდები რატო ვერ იგრძენით ელე რომლის გრძნობებიც გულწრფელია რომელსაც გაორება აქ რომელიც ვერ ხვდება ვერ აზროვნებს ამ წამს განა ასე ხელაღებით შეიძლება გძნობების გაახაზვა განა ასე უცებ შეიძლება უარი თქვა გაუგეთ მასაც უნდა მაგარამ რა ქნას გრძნობს რო ვერ იქნება ისეთი დედა ვერ იქნება ისეთი როორიც დაუხატავს როგორიც წარმოუდგენია როგორიც შეუქმნია თავისთვის ძილისწინ მასაც უნდა მაგრამ ვერ რისკავს არ იცის თუ გამოუვა გაორება აქ და არავინ თქვას რო არ უნდა ჰო ბეროო საოცრება ბერო სიტყებს გარეშეა და ბალოდ ბეროა რომელსაც ყველაფერი ერთად აქ გრძნობები ფერები შეგძნება თუ სიტყვები ადამიანი რომელსაც გაჩნია ყელაფერი რათა გრძნბდე თავს მასთან მასთან გინდოდეს და უბრალოდ გეძახდეს ეს სიყვარული heart_eyes kissing_heart ელესიც მესმის ბეროსიც და ბრალოდ მესმის ეს გძნბები ეს სირუხე და ბედნიეება გარდასული სიშავეში არ შეიძლება ელე ასე იტანჯებოდეს მას არ უნდოდეს შვილები არ შეიძლება ასეგულით ატარებდეს და მან უარი თქვას შვილებზე და შვილი კარიერას შეწიროს მჯერა ელესი და ვგიჟდეი მე ელეზე ვიცი ელე ბოლომდე არ დაეცემა და ისევ ის გახდება ის ლაღი ხალისიანი ფერადიდი დ ის მგრძნობიარე რაც ყო არ სEიძლება ასე დაიკარგოს და გაქრეს ელე არ არ მინდა ჩემი ელეა ეგ ჩემია ჩემი და არ შეიძლება ასე გაქრეს ასე წაიღოს უბედურებამ და ასე გაუფერულდეს heart_eyes ბერო მე ბეროება თუ ბეროს ვგრძნობ აიგეაი ბეროა რა სიტყვები ამბობენ ყველაფერს როცა იცი რო გული შენთვის ძგერს შენთვის არსებობს და შენთვის იქმნება ის პატარა აწილაკები ის პატარა გრზნობები შენკენ მორბიან და შენით ივსებიან heart_eyes kissing_heart აუ კიდე ვერ ვარ ხო გეუბნები მოსული გონზე აი ასე ვარსკვლავები სიმშვიდე წლის ჩუხჩუხი უბრალო სიო სიმშვიდე გამიქრო ელემ ასე მომსპო წუელ ცრემლები ისე მოდიოდა როგორც ვარსკვლავი წყდებოდა ცას heart_eyes ისე ასველებდა ჩემ ღაწვებს ცრემლები როგორც ხმაურობდა წუხელ ჭინვალჰესიი აი ასე გაონდა ჩემი სული და ასე უმოწყალოდ დახეტებდნე და კარგავდნენ უსასრულობაში ეს მშვიდი უბრალო ფერადი ღამე ჩამოიქუფრა და დაიკარგა სევდაში mask mask ვიცოდი რო რაღაც ისე იქნებოდა რაღაც ისე დატყდებოდათ თავს რაღაც ისე დანგრევდა გაუფერლებდა და ჰაერშ მოისვრიდა ამათ სიყვრულს მჯერა რო მაინც ისევ ისე იქნება ისევ ისე გათბებიან გაფერადებიან და ისევ აივსებიან სიყვარულით heart_eyes მჯერა მე შენი ვგიჟდები მე შენზე ჩემო პატარა წერტილო ჩემო ფერადო მრწყვის გოგოვ heart_eyes kissing_heart ხო გეუბნები სასწაული ხარ მწერალიც არის და მწერალი შენ სხვა ხარ სხვა განზომილება სხვა ფერებ სხვა დრო და სხვა ხარ ყველანაირად არ ვიცი რა გიწოდოოო აი რა რატო გრძნობ ამდენს რატო ეს ციცნა გოგო heart_eyes მიხარიახოლმ როცა პაწაწო ელეს ვიჭერ ამ დიდ ელეში პაწაწო ელეს ფერები რო დაკრავს და პაწაწო ელე რო იქმნება ამ დიდი ელეთი შენ ხარ ყველაზე საუკეთეს ა შენ ხარ სასწაული იცდე რო ვიჟდეი მე შენზე ჩემო ედნიერების სხივო და უბრალოდ მაბედნიერებ პატარა წერტილო მე შენა heart_eyes kissing_heart

 



№30  offline √ ახალბედა მწერალი™ elle...

კრისტინა
არა მარტო ბეროსთვის, ჩემთვისაც ელი აღარ არსებობს. აქამდე მეგონა რომ ელის სიყვარული ბეროსადმი ჭეშმარიტი იყო, თუმცა კარგად დავინახეთ ელის ნამდვილი სახე... არ ვიცი ისევ ისეთი სიმპათიით ალბათ რაც არ უნდა მოხდეს ელისადმი ვერ განმაწყობ ელლე, და ეჭვი მაქვს ბეროც რაღაც დოზით შეიცვლება მისდამი. ალბათ არ გადაუყვარდება, ალბათ კიარა დარწმუნებული ვარ ბეროს სიყვარული მისდამი ჭეშმარიტია, ელისაგან გაანსხვავებით. სწორედ ამ სიყვარულის გამოძახილი იყო მისი ასეთი ქცევა. ბერო გაბრაზებული არა იმდენად რამდენადაც ნაწყენი და იმედგაცრუებულია ელითი.
ბერო აქამდეც და ახლაც არ ვიცი არის რაღაც საოცარი.
განსაკუთრებით ერთ დეტალში დავიჭირე მისი სიყვარული: "ვერაფრით აიძულა თავს ხელით შეხებოდა". ამის შემდეგ არავინ თქვას რომ ბერომ ელის წინაშე რამე დააშავა... პირიქით, ბერომ ელის უფრო მეტი მისცა ვიდრე თავად ელიმ. ბერო ჩემი აზრით ამ კუთხითაც უნდა დაგვენახა❤
რაც შეეხება ელის საშინლად აი საშინლად ნაწყენი ვარ.
ვიცი უჭირს, ანობს კიდეც მაგრამ ის რომ კარიერა მისთვის უფრო წინა პლანზეა ვიდრე ბეროს ნაწილი მასში, არვიცი მგონი არ არის ბეროს ღირსი, არც ბავშვის. ჩემი აზრია ეს რათქმაუნდა.
ვერანაირად ვერ ვამართლებ ელის ამ რეაქციას.
თუ მზად არ იყო არც უნდა გაყოლოდა ბეროს, ქორწინების შემდეგ ეგ ჩვეულებრივი და მოსალოდნელი ამბავია. მესმის დაქორწინებულები რომ არ ყოფილიყვნენ, მაგრამ იცი ელე ესეც არ ამართლებს იმიტომ რომ უყვარდა ბერო. ხო უყვარდა, ეხლა უკვე არ ვიცი ამ ყველაფერს ბეროსადმი სიყვარული ჰქვია? არ ვიცი გეფიცები დავიბენი საშინლად.
ერთი ვიცი რომ მალე უნდა დადო და რომ უძააააალლლლიიიიააანნნნ მააგგგრრრეეესსსიიი გოგო ხარ.
აი ესე ❤

ვაიმე ისევ არ ვიცი რა ვთქვა, რა სოტყვა შეიძლება იყოს შესაბამისი შნი სიტყვების. მადლობა?! როგორი მინიმალურია შემთვის((( საოცრად დიდი მადლობა შენი გულწრფელობისთვის. იმისთვის, ტომ ამდენად ემოციურად მიიღე ყველაფერი. რომ ბეროს გაუგე. უკვე ძალიან მეშინია ელის სიტუაცოოდან გამომდინარე ბეროს რამე ისე არ დავუნახოთ, რაც არ აქვს. მიხარია ისე რომ ფიქრობ, როგორც მე. ყველაფერში გეთანხმები, აბსოლუტურად ყველაფერში. მესმის შენი დამოკიდებულების. რთულია ქალმა გაუგო იმ ქალს, ვინც ასეთ სიტუაციაშიიივდებს თავს. არადა, კარიერა?! რა კარიერა, როცა შვილი შეიძლება გყავდეს. ვუაიმე, უკვე ბევრს ვლაპარალობ :დდდდ
გამიხარდი ძალიან. მიუხედავად იმისა რომ საშინლად ემოციურად ვარ, მაინც მიხარია ასეთი სიტუვები. შწნც შეძელი ეს სიხარული ჩემთან მოგეტანა!
უზომოდ დიდი მადლობა რომ ჩემს გვერდით ხარ და არ დაგენანა შენი სიტყვები ჩემთვის❤️❤️❤️

bibo
ვიკავე თავი ვიკავე მეთქი ეხა დამშვიდი რო გაიაზრებ რო დაწყნარდები რო დამშვიდები მერე დაწერე კომენტარი heart_eyes ასე მშვიდ გარემოში აქეთ ვარკვლაები აქეთ ქარი რო გიწეწავს თმებს წყლის ხმა და ჩემი ცრემლები ერთი იყო ასე მმშვიდდ შეძლო სხელიდან სულის ამოსვლა ასე მსვიდად შევძელი ჩრემლების წამოსვლის ვერ აგება და სიმშვიდიდან გადასვლა სხვა სამყაროში სხვა ერებში და ვგრძნბდი რო გავხუნდი ფერებმა იცვალეს ისევ გაუფერულდნენ და ისევ დაკარგეს ფერები ისევ დაკარგეს დრო და ისევ ისე გაჩინარდნენ სიბნელეში mask mask ვერ ვხდები რატო ვერ იგრძენით ელე რომლის გრძნობებიც გულწრფელია რომელსაც გაორება აქ რომელიც ვერ ხვდება ვერ აზროვნებს ამ წამს განა ასე ხელაღებით შეიძლება გძნობების გაახაზვა განა ასე უცებ შეიძლება უარი თქვა გაუგეთ მასაც უნდა მაგარამ რა ქნას გრძნობს რო ვერ იქნება ისეთი დედა ვერ იქნება ისეთი როორიც დაუხატავს როგორიც წარმოუდგენია როგორიც შეუქმნია თავისთვის ძილისწინ მასაც უნდა მაგრამ ვერ რისკავს არ იცის თუ გამოუვა გაორება აქ და არავინ თქვას რო არ უნდა ჰო ბეროო საოცრება ბერო სიტყებს გარეშეა და ბალოდ ბეროა რომელსაც ყველაფერი ერთად აქ გრძნობები ფერები შეგძნება თუ სიტყვები ადამიანი რომელსაც გაჩნია ყელაფერი რათა გრძნბდე თავს მასთან მასთან გინდოდეს და უბრალოდ გეძახდეს ეს სიყვარული heart_eyes kissing_heart ელესიც მესმის ბეროსიც და ბრალოდ მესმის ეს გძნბები ეს სირუხე და ბედნიეება გარდასული სიშავეში არ შეიძლება ელე ასე იტანჯებოდეს მას არ უნდოდეს შვილები არ შეიძლება ასეგულით ატარებდეს და მან უარი თქვას შვილებზე და შვილი კარიერას შეწიროს მჯერა ელესი და ვგიჟდეი მე ელეზე ვიცი ელე ბოლომდე არ დაეცემა და ისევ ის გახდება ის ლაღი ხალისიანი ფერადიდი დ ის მგრძნობიარე რაც ყო არ სEიძლება ასე დაიკარგოს და გაქრეს ელე არ არ მინდა ჩემი ელეა ეგ ჩემია ჩემი და არ შეიძლება ასე გაქრეს ასე წაიღოს უბედურებამ და ასე გაუფერულდეს heart_eyes ბერო მე ბეროება თუ ბეროს ვგრძნობ აიგეაი ბეროა რა სიტყვები ამბობენ ყველაფერს როცა იცი რო გული შენთვის ძგერს შენთვის არსებობს და შენთვის იქმნება ის პატარა აწილაკები ის პატარა გრზნობები შენკენ მორბიან და შენით ივსებიან heart_eyes kissing_heart აუ კიდე ვერ ვარ ხო გეუბნები მოსული გონზე აი ასე ვარსკვლავები სიმშვიდე წლის ჩუხჩუხი უბრალო სიო სიმშვიდე გამიქრო ელემ ასე მომსპო წუელ ცრემლები ისე მოდიოდა როგორც ვარსკვლავი წყდებოდა ცას heart_eyes ისე ასველებდა ჩემ ღაწვებს ცრემლები როგორც ხმაურობდა წუხელ ჭინვალჰესიი აი ასე გაონდა ჩემი სული და ასე უმოწყალოდ დახეტებდნე და კარგავდნენ უსასრულობაში ეს მშვიდი უბრალო ფერადი ღამე ჩამოიქუფრა და დაიკარგა სევდაში mask mask ვიცოდი რო რაღაც ისე იქნებოდა რაღაც ისე დატყდებოდათ თავს რაღაც ისე დანგრევდა გაუფერლებდა და ჰაერშ მოისვრიდა ამათ სიყვრულს მჯერა რო მაინც ისევ ისე იქნება ისევ ისე გათბებიან გაფერადებიან და ისევ აივსებიან სიყვარულით heart_eyes მჯერა მე შენი ვგიჟდები მე შენზე ჩემო პატარა წერტილო ჩემო ფერადო მრწყვის გოგოვ heart_eyes kissing_heart ხო გეუბნები სასწაული ხარ მწერალიც არის და მწერალი შენ სხვა ხარ სხვა განზომილება სხვა ფერებ სხვა დრო და სხვა ხარ ყველანაირად არ ვიცი რა გიწოდოოო აი რა რატო გრძნობ ამდენს რატო ეს ციცნა გოგო heart_eyes მიხარიახოლმ როცა პაწაწო ელეს ვიჭერ ამ დიდ ელეში პაწაწო ელეს ფერები რო დაკრავს და პაწაწო ელე რო იქმნება ამ დიდი ელეთი შენ ხარ ყველაზე საუკეთეს ა შენ ხარ სასწაული იცდე რო ვიჟდეი მე შენზე ჩემო ედნიერების სხივო და უბრალოდ მაბედნიერებ პატარა წერტილო მე შენა heart_eyes kissing_heart

ძალიან დიდი ბოდიში ეენი ცრემლებისთვის, ჩემო საყვარელო((((((( ძალიან დიდი ბოდიში.((((( შენი კომენტარი ყოველთვის ნეიტრალურია, ანუ არასოდეს აზიანებს ვინმეს. ყველასი გესმის დააუგებ. კეთილი გოგო ხარ შენ❤️❤️❤️❤️ ტკბილი და თბილი. მადლობა რომ ისევ გამოჩბდი. ვიცირ ატომაც იკავებდი თავს და ეგ წამითაც არ იფიქროოიცოდე! არც კი გაიფიქრო სი, მაშინ იმ პოსტში რომ გეწერა! შენი კოენტარები ჩვეულებრივიბსიხარულია ყველასთვის, აბსოლუტჯრად ყველასთვის!
მიყვარხარ ძალიან და მიხარიხარ❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent