შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ბოსი მონსტრია (4)


31-07-2017, 02:21
ავტორი Hermann
ნანახია 2 264

ჩემი ბოსი მონსტრია (4)

ორი დღეა სამსახურში არ მისულა, გაციება მოიმიზეზა.
სინამდვილეში კი არ სურს ლევანთან შეხვედრა, გაცდენაზეც მარიკას დაურეკა და მხოლოდ მას აცნობა, სთხოვა ლევანისთვის გადაეცა.
''ოდესმე ხომ მოგიწევს შეხვედრა'' არ თმობდა პოზიციას ალტერეგო.
ბაქრაძემ არც კი იცის რაზე უნდა ელაპარაკოს, საერთოდ რატომ დაიწყო იქ მუშაობა? ამდენი რაღაც ხომ არ მოხდებოდა.
'' რა სირცხვილია'' ფიქრობდა როდესაც ახსენდებოდა თუ რა უტიფრად ატყუებდა ლევანს. სინამდვილეში მამაკაცმა ყველაფერი ძალიან კარგად იცოდა, უბრალოდ თეონას თამაშს აჰყვა.
''იქნებ საერთოდ არ ახსოვს რომ მაკოცა?''
'' რა სისულელეა მთვრალი არ ყოფილა''
ფიქრით უფრო იტანჯავდა თავს.
იქნებ სულ არ გაახსენოს ლევანმა ეს ინციდენტი?
ასე უფრო კარგი იქნება, ჩვეულებრივად განაგრძობენ მუშაობას.
ლევანის მიერ ნათქვამი ''შენ'' მაინც თავში უტრიალებს, ღმერთო რა საშინელებაა გაურკვევლობა! განსაკუთრებით თეონასთვის, სუპერ მოუთმენელი ადამიანისთვის. თეონა ის ტიპია, ვინც ყველაფერს სახელს არქმევს. მისთვის არაფერი არ უნდა იყოს გაურკვეველი თორემ მერე ფიქრები დატანჯავს.
ნელ-ნელა მოეშვა. ცოტახანი კიდევ იწრიალა საწოლში და ბოლოს კოტრიალით დაღლილი, მთქნარებით გაემართა სამზარეულოში, სადაც ლია ტოლმას ახვევდა.

- დეე მამა არ მოსულა?? - იკითხა და ყავა დაისხა.
- მაღაზიაშია ჩასული, ნატო რომ მეორეზეა ორსულად გაიგე? - ბედნიერმა ჩაილაპარაკა ქალმა და ქვაბს თავსაფარი დააფარა.
ცოტა არ იყოს, ეუცნაურა თეონას დედის კითხვა.
- რა გაგება უნდოდა, იქ არ ვიყავი? - ამ ამბავზე კი რა თქმა უნდა ისევ ლევანი გაახსენდა.
- უი სულ ამომივარდა გონებიდან. - ჩაიცინა ქალმა და მაგიდას ხელებით დაეყრდნო.
- ხომ კარგად ხარ? შენგან ასეთი რაღაცები მიკვირს - გულწრფელად შეშფოთდა დედის გულმავიწყობით
- კარგად ვარ კარგად, ეგ მამაშენთან არ დაგცდეს თორემ ხო იცი, გამომამწესებს საავადმყოფოში გამოკვლევებზე, დავიღალე ცხელა და დამავიწყდა, რაიყო? არ შეიძლება? - ცოტა წყენა შეეპარა ტონში.
- დამშვიდდი, ვინმე რამეს კი არ გეუბნება - ნაზად მოუთათუნა ხელი ლოყაზე, ცოტა გაუკვირდა დედის უცაბედი აფეთქება, მითუმეტეს ლია ძალიან გაწონასწორებული და მშვიდია.

სამზარეულოში უფროსი ბაქრაძე გამოჩნდა.
- სამსახურში აღარ დადიხარ? - სიცილით ჰკითხა ქალიშვილს და მოეხვია
- რაღაც გრიპის ნიშნები მქონდა და ლევანმა მითხრა არ მოხვიდეო რამოდენიმე დღეო - უდარდელად აიჩეჩა მხრები და ისევ მოიტყუა.

არადა როგორ ეზიზღება ეს ტყუილი, ამ ბოლო დროს კი უნებურად მაინც ტყუილის თქმა უწევს.
არადა რა საშინელებაა?! ერთ პატარა ტყუილს მოყვა ეს ყველაფერი და ახლა უწევს რომ გამუდმებით იცრუოს, მამას ვერ აუხსნის რაღაცებს, თან ნამდვილად არ უნდა მისი პირადი ინტიმური დეტალები გაანდოს ოჯახის წევრებს.

მთელი დღე როგორღაც გადააგორა, ხან წიგნი წაიკითხა, ხან ფილმს უყურა. ბოლოს როგორღაც ჩაეძინა, უფრო სწორად ისეთ მოსაწყენ ფილმს უყურებდა, ფიქრებში გაერთო და ძილიც იგემა.
მობილურის ხმამ შეაკრთო, ნომერს დახედა და ირაკლი მაშინვე იცნო.

- ხო ირა - ნამძინარევი ხმით უპასუხა.
- თეო, რას შვრები გღვიძავს? - ცოტა აღელვებულად მოეჩვენა ძმის ტონი
- რომ გელაპარაკები ესეიგი მღვიძავს, რა ალოგიკური ხარ ირა? - გაეცინა
- მომისმინე, მშობლები ხოარარიან ახლოს? - თეონა წამოჯდა და ერთიანად დაიძაბა
- არა რა ხდება? - ანერვიულებულად მოისვა კისერზე ხელი
- მომისმინე, ეხლა ვარ პირველ კლინიკაში, არაფერი სერიოზული არ არის უბრალოდ ავარიაში მოვყევით და მოდი რა, მაგათთან არაფერი არ დაგცდეს გეხვეწები.
- რაო? - უეცრად წამოიკივლა თეონამ - რას ქვია არავის არაფერი ვუთხრა? შენ ხომ არ გაგიჟდი? როგორ ხარ? - კითხვები მიაყარა და თან ცალი ხელით ფეხსაცმლის ჩაცმა დაიწყო
- ეეეე დამშვიდდი ახლა რა, კარგად ვარ უბრალოდ მოდი მთლად უპატრონოდ ნუ დამაგდებ - იცინოდა ტელეფონში და გაუთიშა.

თეონას ლამის ტვინი აუდუღდა, ნერვიულად ჩაირბინა მთელი ექვსი სართული და გამვლელ ტაქსს ლამის ჩააფრინდა.
მთელი 20 წუთი მხოლოდ იმას გაჰკიოდა დროზე დროზეო, ირაკლის ხმა კი ისევ ხალისიანი იყო მაგრამ მაინც ვერ დამშვიდდება სანამ არ დარწმუნდება.
საავადმყოფოში შესული, მაშინვე მიმღებში მივარდა და ძმის მდგომარეობა მოიკითხა.

- თქვენ ნათესავი ხართ? - ჰკითხა მიმღებში მჯდომმა გოგონამ
- დიახ და ვარ, ხომ კარგად არის? ნახვა შემიძლია?
- ერთი წუთით, ექიმს გაესაუბრეთ. - სადღაც დარეკა და მალე ექიმიც ჩამოვიდა. ამ დროის მანძილზე კი ნერვიულად დადიოდა თეონა წინ და უკან.
- ირაკლი ბაქრაძესთან თქვენ ხართ? - მაღალი ექიმი აესვეტა თეონას წინ, ახალგაზრდა ბიჭი მაგრამ საშინელი შესახედაობის, კუშტი წარბებით და შემაძრწუნებელი მზერით.
- დიახ მე ვარ, რა სჭირს? როგორ არის? წეღან ვესაუბრე და ნახვა როდის შემეძლება?
- დამშვიდდით, ახლა საოპერაციოში უნდა შევიყვანოთ, რამოდენიმე სისხლ ჩაქცევა აქვს და.. - ექიმს არ დაასრულებინა სიტყვა
- ვაიმე რა საოპერაციო? წეღან ველაპარაკე და კარგად იყო, მოიცათ ერთი წუთით, ღმერთო - თან ნერვიულად ლაპარაკობდა და ცრემლები ღაპაღუპით მოსდიოდა - მამაჩემიც ექიმია, დავურეკავ, მანამ არაფერი გააკეთოთ - გამაფრთხილებელი ტონით დაუბარა ექიმს.

- მამა - ნერვიულად ჩასძახა როგორც კი უფროსი ბაქრაძის ხმა გაიგო - მამა მომისმინე, ირაკლი ჰყავთ საავადმყოფოში პირველში, ექიმი ამბობს საოპერაციოში უნდა შევიყვანოთო მე ვერაფერს ვიგებ, ირაკლის წეღან ველაპარაკე და კარგად იყო ჩქარა მიშველე რამე - საკუთარი ხმაც არ ესმოდა თითქმის
- თეონა დამშვიდდი, ექიმს მიაწოდე ტელეფონი - თეონამაც უმალ გაუწოდა ექიმს ტელეფონი და სუნთქვაშეკრული ელოდებოდა.
ერთი სიტყვაც კი ვერ გაიგო რას ამბობდა ექიმი და რა ტერმინებით საუბრობდა.
ირაკლის რამე რომ მოუვიდეს ვერ გადაიტანს.
ექიმის შეხებამ გამოაფხიზლა.

- ხელი უნდა მოაწეროთ რომ პასუხისმგებლობას თქვენ თავზე იღებთ, მამათქვენი ოპერაციაზე უარს ამბობს - არხეინად ჩაილაპარაკა ექიმმა, უფროსწორად ვითომ ექიმმა, ასეთი გულგრილი დამოკიდებულება არ შეეფერებოდა ექიმს. თეონამ ლამის სიბრაზისგან ცეცხლი გამოუშვა.
ექიმს გაჰყვა და მიმღებში რაზეც საჭირო იყო ხელი მოაწერეს.
რამოდენიმე წუთში თამაზი და ლიაც გამოჩნდნენ.

- ვაიმე ხალხო რა ხდება გამაგებინეთ რა? - ტიროდა თეონა და დედას ეხუტებოდა, - რატომ აღარ უკეთებენ ოპერაციას?
- სასწრაფოდ გადავიყვან ირაკლის და მე თვითონ ვნახავ რა სჭირს. შენ რომ გელაპარაკა ნორმალურად იყო? - ყველანაირად ცდილობდა ნერვიულობა დაეფარა თამაზს.
- კი, მშვიდად სიცილით მელაპარაკებოდა, კარგად ვარო გაიძახოდა - თან ტიროდა და თან აღარაფერი აღარ ახსოვდა.

თამაზი ექიმს დაელაპარაკა და გადაყვანაზე ნებართვა მიიღო.
თეონა მთელი ღამის განმავლობაში დადიოდა წინ და უკან, ამჯერად უფრო დამშვიდებული იყო, იცოდა მამასთან საშიში არაფერი იყო და ყველაფერს მოაგვარებდა.

- ლიკა, ერთი გაიგე რა მანდ საბუთებში იმ ექიმის სახელი და გვარია, ვინ არის და საიდან მოვიდა. - დაუბარა მიმღებში მჯდომ გოგონას.

ლია კი ხმასაც ვერ იღებდა, ნერვიულად უყურებდა იატაკს და უხმოდ ტიროდა.

- თეონა, ლია წაიყვანე და წადით - მზრუნველი ხმით გამოუდგა თამაზი შვილს - საოპერაციო არაფერია, იმ პრაქტიკანტს კიდე კარგად მოხვდება ცრუ ინფორმაციისთვის, რაღაცები აერია, დამშვიდდი ახლა და ნუ ტირი, წაიყვანე ლია და წადით, ირაკლი კარგად არის, მართლა გეუბნები - შვილს ამშვიდებდა და თან ცოლს თავზე ეფერებოდა.
- ხომ ყველაფერი კარგად იქნება თამაზ? - ძლივს ამოიღო ლიამ ხმა და მეუღლეს უფრო მიეხუტა.
- როდის მომიტყუებიხარ? - გემრიელად აკოცა ცოლს შუბლზე და ისევ პალატაში შევიდა.

ძალა გამოცლილები წამოვიდნენ სახლში, საწოლში შეწოლა და დაძინება ერთი იყო.
შუადღემდე ეძინა, თუმცა მაინც ფხიზლად იყო.
გრძნობდა რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო, უბრალოდ ვერ ხვდებოდა ირაკლის ამბავი მართლა მოხდა თუ დაესიზმრა.
გიჟივით წამოვარდა საწოლიდან, თითქოს ვიღაცამ ხელი ჰკრა და გამოაღვიძა.

- დედა, რამე სიახლე ხომ არ არის? - მიხვდა, რომ უკვე კარგად იყო საქმე, ლიას სახეზე ფერი და ღიმილი დაბრუნებოდა
- კი ყველაფერი კარგად არის, მსუბუქი ტვინის შერყევა აქვს, იმ ექიმს კიდე რაღაცები შეშლია, უფროსწორად პრაქტიკანტი ყოფილა, მამაშენმა მითხრა არაფერიაო.

შემდეგ ირაკლისაც დაურეკა მაგრამ როდესაც თამაზმა უპასუხა, აუხსნა რომ ირაკლისთვის გადაღლა არ შეიძლებოდა და მისგან გაიგებდნენ სიახლეებს.
ღმერთს უამრავი მადლობა შესწირა.
გულმა მაინც ვერ მოუსვენა და გადაწყვიტა ძმა მოენახულებინა.
ყვავილები და ნატურალი წვენი აიტანა.
მამამისს ბევრი ეხვეწა და ორი წუთი მაინც შეუშვა.

- ეგ ვენოკი წინასწარ იყიდე არა? - ისევ მხიარული ხასიათით შეეგება ირაკლი.
- რა დეგენერატი ვიღაც ხარ, გუშინ კინაღამ მოვკვდი იცი? - თეონაც იცინოდა
- ვიცი მამამ მითხრა რა ამბებიც მომხდარა, მე უკვე გამაყუჩებლებით ვკაიფობდი, ხო იცი როგორი მოტაბლეტე ვარ - საკუთარ ნათქვამზე გაეცინა, რა თქმა უნდა ხუმრობდა.
- არაფერი შენ არ შეგცვლის.

რამოდენიმე წუთი კიდევ დაჰყო მასთან ოთახში, შემდეგ გემრიელად დაუკოცნა ლოყები, მამასაც დაემშვიდობა, ლიკასაც მადლობა მოუხადა და ფეხით დაუყვა ქუჩას.

ამ დროის მანძილზე, მხოლოდ ახლა გაახსენდა ლევანი.
რაღაცნაირად გული დასწყდა, არც კი მოუკითხავს მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა.
არა კი იცრუა მაგრამ ლევანმა ხომ არ იცის რომ მოიტყუა.
ალბათ თეონამ ყველაფერს ზედმეტი მნიშვნელობა მისცა და ზედმეტად დატვირთა.
სულ რამოდენიმე ნაბიჯიღა აკლდა კორპუსში შესასვლელად, როდესაც მოულოდნელობისგან გაშეშდა.
ნაცნობ მანქანასთან, მისთვის უკვე კარგად ნაცნობი მონსტრი იდგა.
ნელა მიუახლოვდა და წინ აესვეტა.

- გამარჯობა - ხმა წართმეულმა ჩაილაპარაკა.
- გაგიმარჯოს - არხეინად მიესალმა ლევანიც
- აქ რას აკეთებ?
- სამსახურში რატომ აღარ დადიხარ? - არაფრად ჩათვალა მისი კითხვა.
- იმიტომ რომ ვერ ვიყავი კარგად
- მერე მარიკა ჩემზე ახლობელია? - რას გულისხმობს ნეტავ?!
- შენ მითხარი თუ ძალიან მნიშვნელოვანი არ იქნება, არ შემაწუხოვო და - მსუბუქად აიჩეჩა მხრები და თავი გვერდზე მიატრიალა, თან გაახსენდა მამაკაცის პირველ დღეს ნათქვამი კანონი.
- ანუ თვლი, რომ მნიშვნელოვანი არ ხარ ჩემთვის? - ღიმილით ჩაილაპარაკა და ხელები წელზე მოხვია.
- რავიცი, ვაარ? - თეონაც უფრო გათამამდა მამაკაცის ქცევით
- შენი ძმა როგორაა? - ისევ არაფრად ჩააგდო მისი კითხვა, თეონა კი გაოგნებული დარჩა
- შენ რა იცი? მასე პატარაც არაა თბილისი
- კარგი რა, შენ გგონია ეს სამი დღე მართლა არ გაქცევდი ყურადღებას? ან მართლა დავიჯერე რომ ცუდად იყავი? უბრალოდ ვიცოდი ფიქრისთვის დრო გჭირდებოდა

ერთიანად გათბა მისი სიტყვების მოსმენისას.
ნამდვილად არ ელოდა მის გამოჩენას, ყურადღებას და ასეთ აღიარებას.
მგონი არ ცდებოდა ალტერეგო და მართლა უყვარს ეს სადისტი მონსტრი.

- კარგად არის, მადლობა - გაიღიმა და თავი ნერვიულად დახარა
- შენ როგორ ხარ? - სხვანაირი, უფრო დამთბარი ხმით კითხა და ცალი ხელით თმა გადაუწია.
- კარგად, შენ როგორ ხარ? - გაეღიმა და მის შეხებაზე უფრო გაიტრუნა.
- ბავშვი როგორ გყავს? - ირონოულად მაგრამ მაინც სიცილით კითხა
- გეყოფა ახლა - უცბად გაბრაზდა - სულ ეგ უნდა მახსენო?
- სულ არა მაგრამ ძალიან საყვარლად ბრაზდები, მე რომ მიყვარს ისე

ეს ბიჭი ან გიჟია, ან სპეციალურად თამაშობს თეონას გრძნობებზე.

- და შენ რატომ არ მითხარი სიმართლე? - შეუტია ბაქრაძემ
- რავიცი, მაინტერესებდა როდემდე გაძლებდი - მხრები აიჩეჩა - ისე რატომ მომატყუე?
- იმიტომ რომ დამცინე - ზედმეტად ბავშვურად გამოუვიდა
- ღმერთო რა სულელი ხარ - ცხვირზე დაჰკრა ხელი - მე შენ არასდროს დაგცინებ, არაფერზე და არადროს გაიგე? - მისი სახე ხელებში მოიქცია.
მერე ძალიან ნაზად დაწვდა ბაგეზე და ჯერ ქვედა ტუჩზე შეეხო ოდნავ, შემდეგ კი ნიკაპზე.
- ახლა ადი სახლში და ხვალ არ დააგვიანო, ჩემი გრძნობებით ნუ სარგებლობ, თორემ ისევ მონსტრი ბოსი გავხდები - გაეცინა და მსუბუქად მოუჭირა გვერდზე ხელი.
- შენ რა იცი, ეგ სახელი რომ შეგარქვი? - ამჯერად თეონასაც გაეცინა
- ნაკლები უნდა ილაპარაკო ხოლმე ჩემი კაბინეტის წინ. - თვალი ჩაუკრა და ხელგადახვეულმა, ნელა მიაცილა კორპუსამდე. შემდეგ შემოაბრუნა და რამოდენიმე წამიანი პაუზა გააკეთა
- ნუ იფიქრებ ნურაფერზე კარგი? - სითბო შეპარულმა ხმით უთხრა - უბრალოდ გრძნობას მიენდე.скачать dle 11.3

 




№1 √ სტუმარი ™ ∆∆∆

აუ ძალიან მაგარია, არ შეწყვიტო ❤

 



№2  offline √ აქტიური მკითხველი ™ ენემი

კაი იყოოო <3 kissing_heart heart_eyes

 



№3 √ სტუმარი ™ Guest Lia

Zalian-zalian kargi xar
Velodebi axal tavs❤❤❤

 



№4 √ სტუმარი ™ Guest მარიამი

მალე დადე რაც შეიძლება მართლა ბომბია რა

 



№5 √ სტუმარი ™ Guest elenekakh

super gogo xar shen

 



№6  offline √ წევრი ™ ucnobi_18

იჰუუ რა საყვარლობააა შემდეგი მინდა სასწრაფოდ

 



№7  offline √ წევრი ™ Hermann

ucnobi_18
იჰუუ რა საყვარლობააა შემდეგი მინდა სასწრაფოდ

მოდერაციის რეჟიმშია <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent