შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ჩემი ბოსი მონსტრია (5)


1-08-2017, 00:02
ავტორი Hermann
ნანახია 1 938

ჩემი ბოსი მონსტრია (5)

ორი დღეა სამსახურში ნაძალადევად იღიმება.
სულ ისეთი შეგრძნება აქვთ, თითქოს ყველამ იცის მისი და ლევანის სახელ დაურქმეველი ურთიერთობის შესახებ.
მამაკაცი ყოველ წამს აწამებს, ხან რაზე დაუძახებს ხან რაზე.
მარიკას უბრალო მოკითხვაზეც კი ეჭვის თვალით უყურებს სიტუაციას.
ასე ვერ გააგრძელებს, ან სასწრაფოდ უნდა დატოვოს სამსახური ან ლევანთან უნდა შეწყვიტოს ეს რაღაცნაირი ურთიერთობა.
- ლევან - დაუკაკუნებლად შეაღო მისი ოთახის კარი და გრძელფეხება, ქერა ულამაზესი გოგოს დანახვისას ლამის კარებს აეკრა. სუნთქვაშეკრული უყურებდა და ეგონა თითქოს რომელიმე მოდური ჟურნალიდან იყო გადმოსული.
- მოდი თეო, დაჯექი - ხელით ანიშნა სავარძლისკენ

მათ კი საუბარი ისე განაგრძეს, თითქოს იქ არც არავინ ყოფილიყო. ზედმეტი არცერთს არაფერი უთქვამს, უბრალოდ საქმეზე საუბრობდნენ თუმცა თეონას მამაკაცის მიერ თბილი ტონით ნათქვამი თითოეული სიტყვა აღიზიანებდა გრძელფეხებას მისამართით.

ეჭვიანობს.
გამოიჭირა საკუთარი თავი.
რომ არა მისი მშვიდი ხასიათი და ქალური თავმოყვარეობა ალბათ ამ ქალს გაგლეჯდა შუაზე, ჯერ რანაირად ზის რა უბედურებაა!

- კარგად იყავი - ხელი ჩამოართვა გრძელფეხებამ ლევანს, შემდეგ თეონას მოუბრუნდა და მასაც კარგად იყავიო მიაძახა, რატომღაც მოეჩვენა რომ ზედმეტად ირონიულად დაემშვიდობა ლევანთან შედარებით.

ლევანი მის აწურულ სახეზე და გაბრაზებულ გამოხედვაზე მაშინვე ყველაფერს მიხვდა და სიცილით ჩამოუჯდა ქალს გვერდით, ხელი ნელა შეუცურა მაიკის ქვეშ და თეონაც დენდარტყმულივით წამოხტა.

- კაი ახლა არ მითხრა ვიეჭვიანეო - აგრძელებდა ქალის დაცინვას.
- და რატომ უნდა ვიეჭვიანო? - არც ამან დააკლო ირონია
- რავიცი შენს თავს კითხე, რატომ დგახარ ასეთი აბუზული
- არაფერიც რა. აქ საქმისთვის შემოვედი - სცადა მისი ეჭვიანი გამომეტყველება შეეცვალა
- ჯერ რომ სხვა საქმით დავკავდეთ და მერე გადავიდეთ შენს საქმეზე? - ვნებიანად უჩურჩულებდა ტუჩებთან და ნელ ნელა ყელში ჩავიდა, შემდეგ ისევ ტუჩებს ამოუყვა და გემრიელად დააცხრა.
- ასე ვერ გავაგრძელებთ - როგორც კი იგრძნო როგორ მოშორდა მამაკაცის სხეული, მაშინვე დრო იხელთა და შეაპარა
- როგორ ასე? - წელიდან არ იღებდა ხელს
- ლევან გაჩერდი რა - ხელი აიქნია და უკან დაიხია - როგორ და ასე, ეს სამსახურია და არ მინდა პირადი სამსახურში ავურიო.
- ისე მსჯელობ, გადაწყვეტილებაც მიღებული გექნება - გაღიზიანებულმა ჩაილაპარაკა მამაკაცმა და ქალს ცივად შეუშვა ხელი
- გადაწყვეტილი რომ მქონდეს პირდაპირ განცხადებას შემოგიტანდი - აკისკისდა - კარგი რა, შენც ხომ ხვდები რომ რასაც ვაკეთებთ არასწორია? - დამთბარი ხმით ჩაილაპარაკა და მამაკაცის წინ ჩამოჯდა
- რა არის არასწორი? ორ ზრდასრულ ადამიანს ერთმანეთი თუ მოსწონს არასწორია? - ბავშვური წყენით ჩაილაპარაკა და თვალებში ახედა
- არა, ეგ არა. უბრალოდ თანამშრომლების თვალში არასწორად ვიქცევით, არ მიყვარს ასეთი რაღაცები და მინდა ერთად მოვნახოთ გამოსავალი
- თავს თანამშრომლებისგან განსხვავებულად გრძნობ? ხელფასი მოგიმატე თუ შენიშვნები დაგაკელი? - ირონიულად ჩაილაპარაკა და ამჯერად ქალს წინ აეტუზა
- არა მაგრამ
- ხოდა არანაირი მაგრამ, მემგონი ჩემი ხასიათები ზუსტად გაქვს შესწავლილი, ჩემმა თანამშრომლებმაც იციან, რომ საქმეს და ურთიერთობებს ერთმანეთში არ ავურევ, სადაც საჭირო იქნება შეგაქებ, სადაც საჭირო იქნება იქ შენიშვნას მოგცემ, მაგაზე ნუ ინერვიულებ კარგი? ბოლოს და ბოლოს ეს ყველაფერი ჩემია და არავის მივცემ უფლებას, ზედმეტად რამეში ჩაერიოს - ნაზად მოუსვა ხელი ლოყაზე და მხურვალე კოცნა აჩუქა.

ახლა კი დამშვიდდა, ზუსტად იცოდა, რომ ლევანი ზედმეტად კარგი იყო და არანაირი სანერვიულო არ ჰქონდა. მისმა სიტყვებმა იმოქმედა და თეონაც ერთიანად მოეშვა, თითქოს მძიმე ტვირთი ჩამოხსნეს.

- ახლა კი დარწმუნებული ვარ, რომ არჩევანში არ შევმცდარვარ - ღიმილით აკოცა ლოყაზე და კარებში გაუჩინარდა.

ყველაფერი ზუსტად ისე მიდიოდა, როგორც ლევანმა უთხრა.
არანაირ შებოჭილობას აღარ გრძნობდა.
სამსახურში ყველაფერი თანასწორად მიდიოდა, ზედმეტს არაფერს აგრძნობინებდა თანამშრომლების თვალში, აი კაბინეტის მიღმა კი ნამდვილ შეყვარებულებად იქცეოდნენ.

- შენ და ლევანი ერთად ხართ არა? - გამოუცხადა აკისკისებულმა მარიკამ
- ასე ძალიან გვეტყობა? - უეცრად შეშფოთდა
- დამშვიდდი, სხვა არ ვიცი გატყობთ თუ არა მაგრამ მე შევამჩნიე
- ასე გამოდის - მხრები აიჩეჩა და ნატურალური წვენი ერთი შესრუპვით დააცარიელა.
- მართლა მიხარია თქვენი ამბავი, დედას გეფიცები გულწრფელად გამიხარდა, იმდენი ხანია ლევანი ასეთი ბედნიერი არ მინახავს - მოულოდნელად მოეღუშა სახე
- რატომ? - მიხვდა, რომ მარიკას რაღაცის თქმა უნდოდა მაგრამ მაინც ვერ იხსნებოდა.
- თეო, რაღაცას მოგიყვები მაგრამ გთხოვ ლევანს არ აგრძნობინო რომ იცი კარგი? - თეონამაც თავი დაუქნია და მოსასმენად მოემზადა - ლევანთან დიდი ხანია ვმუშაობ, ალბათ ხვდები, რომ მეგობრული დამოკიდებულება გვაქვს, შეიძლება ამ ამბავს მე არ უნდა გიყვებოდე მაგრამ მართლა ძალიან მინდა რომ ბედნიერები იყოთ, მითუმეტეს ლევანი ძალიან კარგი ადამიანი და უფროსია, მოკლედ სამი წლის წინ ლევანმა ორ წლიანი ურთიერთობა დაასრულა, რაღაც პერიოდი ძალიან უჭირდა, ის გოგო მისი თანამშრომელი არ ყოფილა თუმცა ყველამ ყველაფერი კარგად იცოდა, ზუსტ მიზეზს არასდროს ასახელებს თუმცა, ჭორიკანა გოგოებს რას გამოაპარებ, მოკლედ როგორც გავიგე ამ გოგომ უღალატა და ლევანმაც ზედმეტად განიცადა ეს ყველაფერი, ხოდა მართლა ძალიან მიხარია, რომ ახლა ისევ ბედნიერია, იმაზე ხალისიანია ვიდრე იყო ხოლმე. გული არ ატკინო კარგი? მართლა მეგობრულად გეუბნები, შენც გიყურებ და ვგრზნობ რომ შენც ბედნიერი ხარ, ამიტომ ხანდახან რამე წიკები თუ ექნება არ შეიმჩნიო. მე მართლა უზომო ბედნიერებას გისურვებთ ორივეს - მომღიმარმა ჩაილაპარაკა.

თეონა არ გაბრაზებულა მარიკას რჩევა-დარიგებაზე. პირიქით უფრო იგრძნო, ლევანის მიმართ პატივისცემა და სიყვარული. ნამდვილად არ სურს, ლევანმა მის გამო განიცადოს რაიმე ცუდი გრძნობა, თუნდაც წყენა და გულის ტკივილი.
მაქსიმალურ სითბოს იღებს მისგან და სურს, თვითონაც იგივე მისცეს, რასაც იღებს.

- ძალიან კარგი ხარ, რომ ეს ამბავი მითხარი. - მოეხვია და კიდევ უფრო დარწმუნდა მარიკას გულწრფელობაში.

გასაკვირი არც არის, იცის რომ მეგობრობენ და ესეც მასზე ღელავს.

სახლში ტრადიციულად ლევანმა მიაცილა, ძლივს მოშორდნენ ერთმანეთს.
გრძნობდა, როგორ ეფლობოდა ნელ-ნელა სიყვარულის მორევში და აცნობიერებდა იმასაც, რომ დასრულება არ უნდოდა.
მასთან განსაკუთრებით კომფორტულადაა. შეუძლია იყოს ის, ვინც რეალურად არის.
სახლში როგორც კი შევიდა, მაშინვე გაიხადა ფეხსაცმელები და სამზარეულოს მიაშურა. ლია რაღაცას ფუსფუსებდა, თამაზი კი სუფრის გაწყობაში ეხმარებოდა.

- რა ხდება? - გაკვირვებულმა იკითხა
- ახლა ვაპირებდი დარეკვას, რა კარგია რომ მოხვედი. ირაკლიმ დარეკა და გვამცნო, ჩემი შეყვარებული უნდა გაგაცნოთო, გაგვაფრთხილა სუფრები და რაღაც არ გაშალოთო - სასაცილოდ გააჯავრა შვილს ლიამ - მაგრამ ხომ იცი ჩვენი ამბავი, მოდი ახლა მომეხმარე და გავიგოთ ერთი ვინ მოახერხა ამ უდნობი ყინულის გადნობა - ისევ სიცილით და ბედნიერი ლაპარაკობდა ლია.
- რასამბობ? მართლა? რა მაგარია - გულწრფელად გაუხარდა თეონას ძმის ამბავი.
- ღმერთით მაგ ბიჭს საშველი დააადგება და რას ვჩივი - ღიმილით ჩაილაპარაკა თამაზმა.

ცეცხლი დაატრიალეს სამზარეულოში, ყველაფერი გაამზადეს. ლიას ძალიან უნდოდა დესერტიც მოესწრო, თუმცა თამაზმა არ დაანება და ლიას წინააღმდეგობის მიუხედავად, ტორტი ამოიტანა.
კარზე მშვიდი ზარის და ორი შეყვარებული წყვილის დანახვისას, მაშინვე ყველაფერი ნათელი გახდა.
ირაკლი მართლა ძალიან შეყვარებული იყო.

- მოდით მოდით, კარებში რას დგახართ - სიცილით გადაეხვია ლია ჯერ მომავალ სარძლოს, შემდეგ კი შვილს.
შემდეგ თამაზმაც გაიცნო და თეონამაც.
ინა ძალიან კარგი გოგო იყო, ვიზუალურად უნაკლო და ხასიათებითაც შეუდარებელი.

- მამა ახლა გოგო არ დამიღალო კითხვებით რა - ბედნიერი და სიცილ ნარევი ხმით აფრთხილებდა ირაკლი მამას.
- ღმერთო ჩემო რა უხეში ხარ ხანდახან - სიცილით ჩაილაპარაკა ინამაც და თამაზის მიერ დასხმულ ღვინის ბოკალს მიწვდა.

მშობელი რის მშობელია, თუ ყველაფერი არ გაიგეს და არ გამოკითხეს.
ერთადერთი თეონა იჯდა და მშვიდად უსმენდა წყვილს, შემდეგ როცა მიხვდა, რომ ინა უკვე დაღლილი იყო შეკითხვებით, აივანზე გაიყვანა.

- შენზე ბევრი მსმენია მე - მოურიდებლად ჩაილაპარაკა ინამ და გაიცინა.
მოეწონა გოგონას უშუალობა და მიხვდა, რომ ძალიან ძალიან მალე დამეგობრდებოდნენ.
- მართლა? ირაკლი კიდევ არაფერს არ ყვებოდა, ნუ პრინციპში ამ ბოლო დროს ვეღარც ვხვდებით ისე ხშირად მაგრამ მაინც - თეონაც სიცილით აჰყვა.
- აუ მადლობა რომ გამომიყვანე, მოწევა მინდა რამდენი ხანია, თან რომ ვნერვიულობ განსაკუთრებით მინდება და, პრობლემა ხომ არ გექნება რამე? გთხოვ ოღონდ არ გამთქვა - ისევ აკისკისდა და მოუკიდა.
- არა რასამბობ, არც ჩემები არიან წინააღმდეგები, ყველაფერს ცივილურად უდგებიან
- მართლა ძალიან მომეწონეთ ყველა, სერიოზულად ოღონდ არ გეპირფერები - ისევ გაიცინა, თეონა უკვე იმდენად მოხიბლული იყო ინათი, რომ ირაკლის არასდროს აპატიებდა გოგონას თუ გულს ატკენდა
- მეც მართლა გეუბნები რომ უკვე შემიყვარდი, სად ნახე ეს ჩემი შტერი ძმა? ამისთანა გოგომ რა დღეში ჩაიგდე თავი - ინტონაციით მიახვედრა რომ ხუმრობდა
- უფ, მე ირაკლიმ ისე დამტანჯა, მის იქით გზა არ მაქვს
- მომიყევი გთხოვ რა? - ორი თითით ყელი გამოიწია და ისევ გაიცინა
- ირაკლის წლებია ვიცნობ, პირველად ვასკას დაბადების დღეზე ვნახე, ვასკა ხომ იცი ირაკლის ძმაკაცი? - თეონამაც თავი დაუქნია და აუხსნა, რომ ვასკა მისთვის მეორე ძმასავითაა - ხოდა მოკლედ პირველად დაბდების დღეზე ვნახე, მე და ანი, ვასკას და ვიყავით კლასელები, ხოდა ნუ ირაკლის ჩემზე ყველაფერი გაუგია დაწვრილებით, ერთი წლის განმავლობაში ჩემს სიახლოვეს ჩიტი ვერ ჭაჭანებდა, არადა ირაკლი არ ჩნდებოდა თვითონ, ჩუმად დასტოინად აგვარებდა ხო იცი როგორ სჩვევიათ ხოლმე ამისნაირ გიჟებს - ისევ გაიცინა - ხოდა მოკლედ ნელ-ნელა დამიახლოვდა, მეც რაღაც გრძნობები გამიჩნდა და მერე მითხრა ეს ყველაფერი, თავიდან გავბრაზდი მაგრამ მერე მივხვდი, იმდენად მიჩვეული ვიყავი, მის იქით ნამდვილად აღარ მქონდა გზა - თვითონვე გაეცინა ირაკლის სიგიჟეზე.

მალევე დაიშალნენ, ინა ყველას თბილად დაემშვიდობა, განსაკუთრებით თეონას.
ისიც გრძნობდა, რომ განუყრელები გახდებოდნენ.
მანამდე თავი გაიგიჟა, მოგეხმარებითო მაგრამ თეონამ და ლიამ არ დაანებეს.

- ღმერთო რა კარგი გოგოა, გაიხარებს ამის გამზრდელი - გულწრფელი და ბედნიერი ლაპარაკობდა ლია და თან მაგიდას ალაგებდა.
- ხო, ძალიან საყვარელია. ირაკლი ასეთი გინახავს ოდესმე? როგორი აჟიტირებულია
- კი კარგი გოგოა ნამდვილად, დარწმუნებული ვარ, რომ ირაკლიც კაცურად მოიქცევა და არც ამ ამბავში არ ჩაიჭრება - მხოლოდ ეს თქვა თამაზმა, შემდეგ ცოლ შვილს დაემშვიდობა, ხვალ ადრე უნდა ავდგეო და ოთახში შევიდა.

თითქმის ჩაძინებული იყო თეონა, როდესაც მობილურის ზარმა გამოაღვიძა.
- ჩამოხვალ? შენს სახლთან ვარ - დამთბარი ხმით საუბრობდა ლევანი ტელეფონს მიღმა.
ერთიანად გათბა და ბედნიერებისგან დაიღვარა.
- ერთ წუთში მანდ ვარ - თეონამაც ჩასძახა ტელეფონში და ხუთივე სართული ჰაეროვნად ჩაირბინა.

- ისე რატომ არ გძინავს? - ქალის სხეულს გველივით მიეკლაკნა და სიცილით დაჰკრა ცხვირზე ხელი მას შემდეგ რაც მისი ბაგეები დააგემოვნა.
- რავიცი, გამაღვიძე და - არხეინად ჩაილაპარაკა და მამაკაცის კისერს მჭიდროდ მოჰხვია ხელები.
- ვერ გავძელი და მაინც შენამდე მომიყვანა გზამ - ღიმილით ლაპარაკობდა და თან საყვარელი ქალის თმებში ათამაშებდა თითებს
- რა გეშველება აბა ამის მერე? - სიცილით საუბრობდა და თან მის თითებს ეთამაშებოდა.
- ნუ დამცინი თორემ მიიღებ საკადრისს - სიცილში აიყოლია ლევანიც.
- იცი რა? მე შენ არასდროს, არასდროს გულს არ გატკენ - სახე დაისერიოზულა და როგორც კი მარიკას ნათქვამი გაახსენდა მაშინვე ყველაფერი გაიაზრა
- ვიცი, და მინდა შენც იყო ამაში დარწმუნებული - ღიმილმა გააპო ბაგეები - შენ ხარ ჩემი მშვიდი ბედნიერება.скачать dle 11.3

 




№1 √ სტუმარი ™ Guest მარიამი

ძალიან კარგი და საყვარელი თავი იყო მალე დადე რა შემდეგი

 



№2  offline √ წევრი ™ ucnobi_18

ოღონდ ინა არიყოს ის ვინც სანდროს გული ატკინადა მეტი არმინდა

 



№3  offline √ წევრი ™ Hermann

ucnobi_18
ოღონდ ინა არიყოს ის ვინც სანდროს გული ატკინადა მეტი არმინდა

არა რა ინა, ჯერ ერთი ასაკობრივი სხვაობაა, ინა ახალი პერსონაჟია უბრალოდ <3

 



№4  offline √ წევრი ™ FyFaen

ვაუუ! <3 სუპერ ისტორიაა! <3 შემდეგი როდის დაიდება? :დ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent