შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ტკივილი გაძლიერებს 4 თავი


8-08-2017, 00:40
ავტორი gogona migraciidan
ნანახია 1 071

ტკივილი გაძლიერებს 4 თავი

-იცით დღეს კატომ ჩვენთან დაიწყო მუშაობა. ამბობს თორნიკე.
- მართლა ბარტყი ექიმი ხარ? მეკითხება გიორგი.
- სამედიცინოზე ვსწავლობ ხო.
- დღე ხუთსაათიანი ოპერაცია ჩაატარა. არ ჩერდება თოკა.
- მართლა? ამბობს სალომე
- ხო მართლა. ეთანხმება თოკაც.
- კი მაგრამ ეგ როგორ, ოცდასამი წლის გოგომ ამხელა ოპერაცია როგორ ჩაატარე? ეხლა უკვე იკა მეკითხება.
- ბავშვობიდან საავადმყოფოში ვარ, პირველად თხუთმეტი წლის ვიყავი ოპერაციას რომ დავესწარი, ბიძაჩემი ექიმი იყო (დედაჩემის ძმა) მეც სულ მასთან ვიყავი. ცხრამეტი წლის ასაკში უკვე მასთან ვმუშაოდი ექთნად, პარალელურად უნივერსიტეტში ვსწავლობდი. ეს ჩემი პირველი ოპერაცია არ ყოფილა. ამაყად ვამბობ მე.
- რასამბობ მართლა? ეხლა ნინი მეუბნება.
- ხო პირველად ბიძაჩემის დაჟინებული თხოვნით, აპენდიციტის ( ჭიაყრლა დანამატში) ოპერაცია გამაკეთებინა. ისე ვნერვიულობდი ლამის მე ავღმოვჩნდი საოპერაიო მაგიდაზე, თუმცა ყველაფერმა წარმატებით ჩაიარა. გამეცინა ჩემს ამბავზე.
- მე ეგ არ ვიცოდი. მეუბნება თორნიკე.
- როდის გაიგებდი დღეს დილიდან იმდენს ლაპარაკობ ვერ გაგაჩერე.
- ეგრე არა შენ მაცადე ხვალ რა გიქნა. მემუქრება ის და ენას მიყოფს.
- ნინი შეგიძლია შენი ნომერი ჩამაწერინო. ვეკითხები ჩემს გვერდით მჯდომ ნინის.
- კი როგორ არა. ტელეფონს ვაწვდი და ველოდები როდის ჩამიწერს ნომერს.
- აჰა გამომართვი ამბობს ის მეც ტელეფონს ვართმევ და ჩამთაში ვდებ.
- კატო არ გინდა უფრო ძლიერი დალიო რამე. მეკითხება შაკო.
- არა მადლობა, ლუდიც საკმარისია.
- ერთი ლუდი თუ შეიძლება. მიმტანს ეუბნრბა შაკო მასაც ჩემთვის განკუთვნილი ლუდე ჩემთან მოაქვს, მეც ერთი მოყუდებით ვუშვებ ყელში სითხეს, ჩემი ამ საქციელის დანახვისას ყველას სიცილი უტყდება. ყველას ჰო ის გაუთლელი ხეპრეც იცინის.
- რაა? გულუპრყვილოდ ვკითხულობ მე - რა გაცინებთ.
-საოცრად გევხარ ლუკას. მეუბნება ტირილნარევი  ხმით ნინი.
- ჰო ვიცი. ვამბობ ვითომც არაფერიო.
- ლუკაც ზისტად ესე სვამდა. ისევ ნინი მეუბნება და ვხედავ როგორ ცვივა თვალებიდან ცრემლები.
- მე უნდა წავიდე. ვამბობ და ფეხზე ვდგები - სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა. იქაურობას სასწრაფოდ ვეცლები და გარეთ გამოვდივარ, გარეთ გამოსული ერთიანად ვისრუტავ ჰაერს. იქვე მდგომ ტაქსში ვჯდები, მისამართ ვეუბნები და ტირილი მიტყდება.  ჩემი ბრალია მართალი იყო ლევანი, მე რომ არა ლუკა ეხლა ცოცხალი იწნებოდა, მე რომ არა ის ეხლა მისი სიყვარულის გვერდით იქნრბოდა, ღმერთმა დაგწყევლოს ეკატერინე ვუმეორებდი ჩემს თავს. ჩემი ბრალია ჩემი ძმის სიკვდილი. ტაქსი ჩემს სახლთან ჩერდება ფულს ვაძლევ და სასწრაფოდ შევდივარ სადარბაზოში, გიჟივით ავირბინე შვიდი სართული, ლიფტის არსებოდა დამავიწყდა. კარს მივუახლოვდი თუ არა დავინახე ყუთი რომელსაც გარედან "ეკატერინე ამილახვარს დიდი სიყვარულით" აწერია. ეს რა ჯანდაბაა, კარს ვაღებ და ყუთთან ერთად სახლში შევდივარ. იქვე სავარძელში ჩავესვენე და ყუთს დავწვდი სადაც წერილი დამხვდა.
" ჩემო ძვირფასო ეკატერინე. ვიფიქრე მოვენატრები თქო ამიტომ საჩუქარი გამოგიგზავნე, როდესაც მენატრები ყოველდღე ამ ვიდეოს ვუყურებ, თუ შენც მოგენატრები შეგიძლია შენც უყურო. ხო მართლა გეტყვი იმასაც რომ შენი ძმა მე მოვკალი. სულ მალე შევხვდებით ეკატერინე."
მოგკლავ ჟღენტო არ გაცოცხლებ მთელ ხმაზე დავიყვირე. ყუთში ჩადებული სიდი ამოვიღე და ლეპტოპი ჩავრთე.
თვალებს ვერ ვუჯერებდი, ვიდეოში ყველაფერია ახწერილი, როგორ მაუპატიურებდა მთელი ამ ხნის განმავლობაში ის პედოფილი. გიჟივით მოვისროლე ლეპტოპო, ყველაფერი დავლეცე რაც ხელში მომყვა. მოგკლავ, მოგკლავ  არ გაცოცხლებ გაგანადგურებ. ყველაფერს ვლეწავდი თან ვყვიროდი. ძალა გამოცლილი იქვე კედელთან ჩავიკეცე, თავი ჩავხარე და ბოლო ხმაზე ვტიროდი. გაგანადგურებ გეგიცები, გაგანადგურებ შენი ხელით მოგიღებ ბოლოს, შენივე ხელებით გაგათხრევინებ საფლავს. დამპალი ლეპტოპი არ ჩერდება ისევ ჩართულია, ჩემი კივილი არემარეს აყრუებს, ის კი მაინც არ ჩერდება. კარების შემომტვრევის ხმა მესმის. ფეხზე არც წარმოვმდგარვარ მხოლოდ თავი ავწიე. კართან თორნიკეს და მის უკან მდგომ ვაჩეს ვხედავ. ისინი ჯერ მე მიყურებენ შემდეგ ლეპტოპში ჩართულ ვიდეოს. ფეხზე წამოვხტი და ვიდეო გამოვრთე.
- თქვენ აქ რას აკეთრბთ?
- შენ გამოგყრვით. მეუბნება თორნიკე და იქაურობას თვალს ავლებს.- აქ რავომი მოხდა.
- ხო. ვამბობ მე და სამზარეულოში გავდივარ, მაცივრიდან ცივ წყალს ვიღებ და ერთიაანად ვსვამ. უკან დაბრუნებულს, ისინი ისევ იმ პოზაში მხვდებიან როგორც დავტოვე.
- რატო გამომყევით?
- ვიფიქრე რამე ვაწყენინეთ თქო ისე გიჟივით გამოვარდი. ისევ თორნიკე მპასუხობს ის ხეპრე კი ხმას არც იღებს.
- და მარტო ვერ გამომყვებოდი?

- მხოლოდ ვაჩე იყო ფხიზელი. კატო აქ რა მოხდა?
- არაფერი რა უნდა მომხდარიყო. მხრების ჩეჩვით მივდივარ სავარძლამდე.
- ეკატერინე. პირველად ამოიღო ხმა ამ ხნის მანძილზე იმ ხეპრემ.
- ჰო. ვამბობ მე და მისკენ ვბრუნდები.
- რა მოხდა აქ? კბილებში გამოსცრა მან, ძარღვებ დაბერილი იკავებს ადგილს ჩემს წინ და თვალებში მიყურებს.
- არაფერი. ისევ ისე ვამბობ.
- რა მოხდა მეთქი აქ. ისე საშინლად დაიღრიალა შემეშინდა და შევხტი.
- არაფერი უბრალოდ ნერვები მომეშალა და ყველაფერი დავლეწე, რაიყო არამაქ ჩემს სახლში უფლება რაც მინდა ის გავაკეთო? თუ ნებართვა შენგან უნდა ავიღო? ვერც კი შევამჩნიე ისე ავუწიე ხმას.
- გააჩნია რის გაკეთებას აპირებ. ორაზროვნად მეუბნება ის.
- ჩემს სახლში რასაც მინდა, როცა მინდა და რამდენჯერაც მინდა იმას გავაკეთებ. თვალებში ისე ვიყურებდი თითქოსდა შიგნით რამის წაკითხვას შევძლებდი, მისმა შავმა თვალებმა წამით ჩამითრია, თუმცა გონს მალევე მოვედი და ფეხზე წამოვდექი.
- უნდა წავიდეთ ამბობს თორნიკე. ორივენი ისე ტოვებემ სახლს მათთვის არც კი შემიხედავს. მათი წასვლის შემდეგ შხაპი მივიღე, ყავა გავიკეთე და ჩემს Marlboro- სთან ერთა აივანზე გავდივარ. გემრიელად ვკალათდები სარწევ სავარძელში და გავსცქერი უსასრულობას. ის თვალები სადღაც მინახავს, გონებაში ვაჩეს შავი თვალები ამომიტივტივდა. მართალია მეც შავი თვალები მაქვს თუმცა მისი თვალები, ისეთი შავია უკუნით ღამეს მოგაგონებს. ღამეს სადაც ვერაფრის დანახვას ვერ შეძლებ. დიდხანს ვეცადე გახსენებას თუ რატომ მეცნობოდა ესე ეს თვალები მაგრამ სულ ტყუილად. ტელეფონზე ესემესი მოვიდა, ზანტად წამოვწიე სხეული საწოლზე დადებული ტელეფონი ავიღე და ისევ უკან დავბრუნდი. ესემესი უცხო ნომრიდან იყო.
" სულ არ შეცვლილხარ ეკატერინე"
ეს ვინღა ჯანდაბა ვეუბნები ჩემს თავს და პასუხს ვწერ.
" ვინ ხარ"
" ნუთუ ვეღარ მცნობ? დღეს დაგინახე ისევ ისეთი ხარ როგორც ადრე"
ეხლა ნამდვილად გავაფრენ.
" ვიმ ხარ მეთქი"
ვუმეორებ კითხვას.
" აივნის ბიჭუნა. ვერ მხედავ ხელს გიქნევ"
აივნის ბიჭუნა ღმერთო ჩემო არ არსებობს ის ისევ გამოჩნდა ვამბობ ხმამაღლა და პასუხს ვწერ.
" შენ, შენ ისევ გამოჩნდი"
" მე არც არასდროს გავმქრალვარ"
"ხო მაგრამ არც გამოჩენილხარ. რატომ გამოჩნდი ამდენი ხნის შემდეგ"
 წლებია მისგან არაფერი მსმენია.
პირველად ხუთი წლის წინ გამოჩნდა, არასოდეს არ მინახავს თუმცა ყოველ საღამოს მწერდა, ერთ დღესაც არ ტოვებდა ყოველ საღამოს ძილის წინ.
" მომენატრე"
" მოგენატრე?"
"ჰო ეკატერინე მომენატრე და შენ არ მოგენატრე"
არაფერი მიმიწერია არ ვიცოდი რა მიმეწერა ამიტომ, სახლში შემოვედი დასაძინებლად. საწოლში შევწექი თვალები დავხუჭე და ისევ ესემესი მომივიდა.
" ძილინებისა ეკატერინე"
პასუხი არ მიმიწერია გადავბრუნდი და თვალები დავხუჭე.
დილით რვა საათზე გამეღვიძა, სასწრაფოდ წამოვარდი ფეხზე. აბაზანაში შევედი წყალი გადავივლე სულ რაღაც წამებში მოვწესრიგდი და თავქუდ მოგეჯილი გავაარდი სახლიდან. ტაქსი გავაჩერე მისამართი ვუპასუხე და ვთხოვე რაც შეიძლება მალე მივეყვანე.
უკვე ცხრის ნახევარია მე კიდევ ცხრაზე იქ უნდა ვიყვე, ვაგვიანებდი თან საშინელ საცობში მოვყევი. ზუსტად ცხრაზე სამსახურში ვიყავი, კიბეები ავირბინე და ჩემს კაბინეტში შევედი, სადაც თორნიკე დამხვდა.
- თავს როგოგორ გრძნობ კატო? მეკითხება ჩვეული მხიარულებით.
- კარგად ვარ თოკა შენ?
- ცოტა თავი მტკივა
- უშაქრო ყავა გიშველის. ვეუბნები მე რაზეც ის იჭყანება.
- კარგი რა მეღადავები?
-არა რატო სერიოზულად გეუბნები. ტყავის ქურთუკს ვიხდი და ჩემს ხალათს ვიცმევ.
- ეს რა არის? ვეკითხები როდესაც ჩემს მაგიდაზე დადებულ საქახალდეს  ვხედავ.
- გუშინ რომ ბიჭს ოპერაცია გაუკეთე მისი ანალიზებია. კარგი მე გავედი თუ დაგჭირსი იცი სადაც უნდა მომძებნო.
ფეხზე დგება და კარში უჩინარდება.
საქახალდეს ვშლი, სახელი გვარი ბაჩო ჩხეიძე 25 წლის. ისიც არ ვიცოდი ოპერაცია ვის გავუკეთე, ანალიზების პასუხს ხელში ვიკავებ და პალატისკენ მივდივარ. კარზე ვაკაკუნებ და პასუხს არ ველოდები ისე შევდივარ.
- რა ამბავია? გაოგნებული მივჩერებივარ ხალხს რომლებსაც გაევსოთ პალატა.
- როგორ შეიძლება ავადმყოფთან ამდენი ხალხი, სასწრაფოდ დატოვეთ პალატა. ვამბობ გამრაზებული.
- ექიმო შეიძლება მე დავრჩე? ეს გოგო ვიცანი გუშინ რომ ტიროდა ის არის.
- კი როგორ არა. ვეუბნები მე და პაციენტს მივუბრუნდი.
- აბა როგორ ხართ? ბატონო ბაჩო
- დღე უკეთ ვარ ექიმო.
- ძალიან კარგი, ანალიზებშიც ყველაფერი კარგადა, საშიში არააფერია ასე რომ ორ დღეში გაგწერთ.
- ძალიან კარგი უკვე აღარ შემიძლია აქ ყოფნა.
- რატომ ცუდად გეგცევიან.
- იციათ ექიმო. ეხლა გოგო მეუბნება
- გისმენთ
- გუშინ ექთანს ბევრჯერ ვთხოვე თუმცა დარჩენის უფლება არ მომცა.
- კარგით მე მოვაგვარებ მაგ პრობლემას. თუ რამე დაგჭირდებათ დერეფნის ბოლოში მარჯვნივ ჩემი კაბინეტია. პალატიდან გამოვდიოდი როდესაც ექთანი შემეჩეხა.
- თქვენ იყავით გუშინ მორიგე?
ვეკითხები ექთანს.
- კი, რახდება?
- რატომ არ მიეცით გოგოს დარჩენის უფლება?
- იცი აქ არ შეიძლება დარჩენა. მეუბნება ის და ალმაცერად მათვალიერებს.
- და მე მოგეცით უფლება შენობით მელაპარაკოთ?
- მოიცა რა უფლება უნდა ავიღო? არ ვაპირებ ახალ მოსულ, ვიღაც სტუდენტ გოგოს თქვენობით ველაპარაკო. აქ ალბათ მამიკოს გულებით მოხვდი არა, პრინციპში რა მიკვირს შენნაირებს ტვინის მაგივრად თავში ფული უდევთ.
- გეფიცები თუ მეორედ ეგეთი ტონით დამელაპარაკები, ჩემი ხელიათ მიგაბრძანებ ამ საავადმყოფოდან. აღარასოდეს გაბედო ჩემთვის ეგეთი რამის თქმა.  პალატიდან გამოვედი კაბინეტში მივდიოდი, როდესაც თვალს დამიბნელდა და რომ არა ვიღაცის მკლავები იქვე დავეცემოდი. გონს პალატაში მოვდივარ და თავზე დემნა ექიმი მადგას ექთანთან ერთად.
- რა მომივიდა?
- გონება დაკარგე შვილო, თავს როგორ გრძნობ?
- ეხლა უკეთ ვარ, გმადლობთ.
ექთანს თვალებით რაღაც ანიშნა და ისიც სასწრაფოდ ტოვებს იქაურობას.
- კატო შვილო. შეშინებული თვალებით მიყურებს კაცი.
- რა ხდება?
- სამი საათი გქონდა გონება დაკარგული. ანალიზები აგიღე, ექო და ტომოგრაფიაც გადაგიღე. სათქმელს თავს ვერ უყრის ის.
- პირდაპირ მითხარი რა მჭირს.
- შენი საშვილოსნო დაზიანებულია, ეს ყველაფერი აბორტამდე დაზიანდა. ასევე მწვავე ინფექცია გაქვს. კატო შვილო შენ.
- რა ხდება? წყობიდან გამოვდივარ და ხმას ვუწევ.
- კატო შენ შვილი აღარასოდეს გეყოლება. მეუბნება ის და სანამ აზრზე მოვალ პალატას ტოვებს.
ეს შეუძლებელია, ეს შეუძლებელია. მე დედა ვერასოდეს გავხდება, ღმერთო რატომ მსჯი ესე, რა დავაშავე ნუთუ არ შეიძლება მეც ვიყვე ბედნიერი. როგორ თუ დედა ვერ გავხდები, ეს ხომ შეუძლებელია.


ვიცი ბევრი შეცდომა იქნება თუმცა შეუძლებელია მე ისტორია ისე დავწერო შეცდომა რომ არ გამეპაროს :D ბოდიში წინასწარ. თუ მოგწონთ ჩემი ისტორია დააფიქსირეთ თქვენი აზრები <3скачать dle 11.3




№1 სტუმარი ))

kargia kargiii <3 axali personajebi <3, malrdade raa

 



№2 წევრი gogona migraciidan

))
kargia kargiii <3 axali personajebi <3, malrdade raa

ძალიამ დიდი მადლობა ვეცდები მე დავდვა

 



№3 სტუმარი მოცინარი

Vaime, sawyali kato, rogor Sheidzleba amdeni tanjvis mere dedac vegar gaxdes! Es xom unamusobaa! Shen xar saswauli <3 ar daagviano shemdegi tavi ra

 



№4 წევრი gogona migraciidan

მოცინარი
Vaime, sawyali kato, rogor Sheidzleba amdeni tanjvis mere dedac vegar gaxdes! Es xom unamusobaa! Shen xar saswauli <3 ar daagviano shemdegi tavi ra

საღამომდე ვერ ვდებ ლიმიტი საღამოს მეწურება. ძალიან დიდი მადლობა ჩემო კარგოო დღეს საღამოს აუცილებლად დავდებ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent