შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კირა კანდელაკის ცხოვრება 4თავი


21-08-2017, 13:15
ავტორი Gogona rmigraciidan
ნანახია 701

კირა კანდელაკის ცხოვრება 4თავი

- რა მოგივიდა? დაბნეული მეკითხება ბექა.
- არაფერი.
- არ მინდა სხვანაირად გაიგო, უბრალოდ ძალიან მომეწონე.
- მოწონება არ გაძლევს უფლებას მაკოცო. ირონიით ვეუბნები მე და ანჩოს გვერდით ვიკავებ ადგილს.
- ამას როგორ უძლებ? გაოგნებული მეკითხება ანჩო.
- რა ხდება? გაკვირვებული ვკითხულობ მე.
- ნახე პროსტა როგორ იქცევა, ლამის თავზე გადამაჯდა. სიცილით ამბობს ის და მეც მეცინება. ტელეფონის საათს დავხედე და ფეხზე გიჟივით წამოვარდი.
- რა მოგივიდა? შეშინებული მეკითხება ანჩო.
- სამსახურში დამაგვიანდა. ოთახში სასწრაფოდ შევდივარვრაც ხელში მხვდება იმას ვიცმევ და უკან ვბრუნდები.
- მე უნდა წავიდე ანჩო გვიან დავბრუნდები, უფროს დაველაპარაკები დღეს შენზე. მის პასუხს არ ველოდები სახლიდან გავდივარ, ლიფტის ლოდინის თავი არ მქონდა ამიტომ კიბეებზე ჩავრბივარ. სადარბაზოდან როგორც კი გავედი გაჩერებაზე მივდიოდი, როდესაც ბექამ დამიძახა და მეც მისკენ მივბრუნდი.
- დაჯექი გაგიყვან. ისევ ისე მომაჯადოვებლად მიღიმოდა.
- არა იყოს ჩემით წავალ. შებრუნებას ვაპირებდი თუმცა ისევ დამიძახა.
-გთხოვ მხოლოდ გაგიყვან. სხვა გზა არ მქონდა შემოვბრუნდი და დავჯექი.  მისამართი ვუკარნახე და მის მერე ხმაც არ ამომიღია.
- კირა ნაწყენი ხარ? უნტერესით მეკითხება და ჩემსკენ აპარებს მზერას.
- არა. ჩუმად ვამბობ მე.
- მაპატიე თუ რამე გაწყენინე. სამსახურამდე ისე მიმიყვანა ხმა არ გამოცია, გადმოსვლოსას არც მადლობა მითქვამს ისე შევედი ბარში. რა გჭირს კირა რა პატარა ბავშვივით იბუტები? როგორც ყოველთვის ჩემი მეორე მე თავს მახსენებს.
რა შენი საქმეა, გააჩუმე ენა. გაბრაზებული ვეუბნები მე.
- სალო ბოდიში ცოტა დავაგვიანე. დარცხვენით ვეუბნები სალომეს.
- არაუშავს საყვარელო. თბილად მიღიმის ის, სასწრაგოდ ვიცვლი ფორმას და ჩემი მაგიდების მომსახურება დავიწყე.დღეს საკმაოდ დავიღალე, ეხლა მხოლოდ სახლში მისვლა და დასვენება მინდა. სამსახურიდან გვიან გამოვედი, ამ დროს არანაირი ტრანსპორტი არ მუშაობს ტაქსის გაჩერება გადავწყვიტე, როდესაც ჩემს  ფეხებთან მანქანა გაჩერდი, იქედან კი ყურებამდე გაღიმებული ბექა მიყურებდა.
- აქ რას აკეთებ? გაბრაზებული ვეუბნები.
- შენ მოგაკითხე, ვიფიქრე დაღლილი იქნება და სახლში მივიყვან თქო.
- ჩემითაც შემიძლია წასვლა.
- კარგი რა კირა, რა მოხდება რომ გაგიყვანო.
- არ მინდა, მირჩევნია გავისეირნო.
- ერთად გავისეირნოთ?
- არგინდა მიხვდე თუ ვერხვდები, არ მინდა შენთან ერთად წამოსვლა. ისეთი გაბრაზებული ვამბობ მალე თვალებოდან ცეცხლს გამოვუშვებდი.
- მხოლოდ დღეს და გპირდები მეჯერ აღარ გთხოვ. ისეთი საწყალი თვალებით მიყურებდა, ეხლა რომ უარი მეთქვა სულ დამესიზმრებოდა მისი თვალები.
- მხოლოდ დღეს. გამაფრთხილებლად ვამბობ მე და ადგილს ვიკავებ.
- სად წავიდეთ?
- ტრპოზონში სად უნდა წავიდეთ სახლში წამოყვანე, დაღლილი ვარ უნდა დავისვენო.
- კარგი ჰო, ოღონდ არ გამლახო და თუ გინდა ჩემი ხელით აგიყვან სახლში.
- კარგი იქნებოდა. უნებურად წამომცდა და ენას კბილები დავაჭირე.
- ანუ თანახმა ხარ? სიცილით მეუბნება ის.
- შენ გირჩევნია წინ იყურო, არ მინდა შენთან ერთად დავიმტვრე. გაბრაზებული ვეუბნები მე.
სახლში მისულს მხოლოდ ანჩო მხვდება, თამარა ალბათ მის ოთახში ბრძანდება.
- მოხვედით მოვკვდი მოწყენილობით.
- სად არის თამარა?
- თავის ოთახში, დაიბარა ის სიმპატიური ბიჭი რომ მოვა გამაღვიძეო და რა ვქნა გავაღვიძო? ინტერესით მეკითხება მე.
- მე რას მეკითხები თუ შენს ძმას უნდა დააღვიძე. გაბრაზებული შევდივარ ჩემს ოთახში, გამოსაცვლელ ტანსაცმელს ვიღებ და სააბაზანოში შევდივარ, ოქედან ხალათის ამარა გამოვდივარ და პირდაპირ საწოლზე ვემხობი.
- ანჩო ჩემი კარადის ზემოთ გადასაფარებელი და ზეწარია, შენს ძმას მიეცი და მისაღებში დაიძინოს, თამარას უყარულოს ვინმემ არ მოიტაცოს. ბალოშიდან თავს არ ვწევ ისე ვეუბნები. - ჰო მართლა სამსახურში მიღებულო ხარ, ხვალ ჩემთან ერთად შეგიძლია წამოხვიდე. ცოტახნიანი დუმილის შემდეგ თავზე მახტება და ბედნიერი მადლობებს მიხდიდა.
- კარგი ეხლა დამაძინე. ზურგს ვაქცევ და ვცდილობ როგორმე დავიძინო, თუმცა ის სცენა სამზარეულოშო დაძინების საშვალებას არ მაძლევს. თავს ძალას ვატნევ, თვალები ხალით დავხუჭე და მალევე გადავეშვი მორფეოსის სამყროში.
დილით რაღაცის ფხაკური მაღვიძებს, თავი ზანტად ცამოვწიე და საწოლიდან წამოვდექი. ხალათს მჭიდროდ ვიკრავ და მისაღებში გავდივარ, თუმცა ბექა იქ არ მხვდება. სამზარეულოდან ხმები ისმოდა ამიტომ იქეთკენ წავედი, სადაც მოფუსფუსე ბექა მხვდება.
- დილა მშვიდობის. მესალმება როგორც კი სამზარეულოში ფეხს ვდგამ.
- დილამშვიდობის.
- ვოფიქრე სანამ უნივერსიტეტში წავლენ რამეს გავუკეთებ თქო. დაბნეული მეუბნება ბექა.
- როგორც ჩანს ფიქრი ძალიან გიყვარს. ისევ ჩემი ირონია.
- კირა ამ ტელეფონმა არ დამაძინა უპასუხე რა. ოთახში ანჩო შემოფარფატდა, ტელეფონს მაწვდის.
- დილამშვიდობის მამიკოს პრონცესავ. მესმის მამჩემის თბილი ხავერდოვანი ხმა.
- როგორ ხარ ჩემო სიყვარულო?
- კარგად ვარ შვილო შენ?
- მეც კარგად. ჩემს იუბილეზე ხომ ჩამოხვალ, არ მინდა ეს დღე შენს გარეშე გავატარო.
- აუცილებლად ჩამოვალ ჩემო პატარავ.
- ძალიან კარგი ნიტა წამოიყვანე, ზურა და ლუკაც იქნება.
- კარგი მაშ ჩვენც ჩამოვალთ. კარგი ეხლა წავედი ძალიან მიყვარხარ. თბილად მემშვიდოდება მამა.
- მეც მიყვარხარ. ტელეფონს ვთიშავ და უკან ვბრუნდები სადაც გაბრაზებული ბექა მხვდება.
- ვინ იყო?
- რა შენი საქმეა ბექა.
- შეყვარებულს ელაპარაკე? ისევ ისეთი გაბრაზებული მეუბნება.
- კირა რაო მამაშენმა? ოთახში ანჩო შემოვიდა და ბექაც დამშვიდდა.
- რაო და ჩემს დაბადების დღეზე მოდის,  შენ თუ მამაჩემის შემოწმება გაიარე ამ სახლში რჩები, თუარა და თამარასთან ერთად მოგიწევს წასვლა. სიცილით ვეუბნები მე.
- ეგრე არაა, შენ რომ ჩემთან წაგიყვან თუ ბებიაჩემის შემოწმებას გაივლი, ესეიგი გეკუთვნის გახდე ბურდულების რძალი. ორაზროვნად მეუბნება ის რაზეც ბექას ეცინება.
- რამითხარი? გაბრაზებული ვეუბნები მე.
- აა არაფერი, მოდი ვისადილოთ. სუფრას სამივენი ერთად ვუჯდებით.
- ეს ბლინი კვერცხით გააკეთე? ვეკითხები ბექას და იქვე დადებულ ბლინზე ვანიშნებ.
- ჰო აბა რითი გავაკეთებდი?
- ალერგია მაქვს მე.
- არვოცოდი. დაბნეული მეუბნება ის.
- წავალ თამარას გავაღვიძებ. ფეხზე ადგომას ვაპირებდი ბექამ გამაჩერა.
- წავიდა უკვე.
- მართლა სად?
- არ ვიცი არ მიკითხავს?
- მაგ გოგომ ხომ მომკლა რა. ტელეფონზე თამარას ნომერს ვკრებ და ველოდები როდის მიპასუხებს.
- სად ხარ თამრი?
- რომელი ხარ? მესმის ბიჭის ხმა.
- შენ რომელი ხარ? ინტერესით ვეკითხები მე.
- გუგა ვარ.
-გუგ ჩამოხვედი, კირა ვარ მე ვერმიცანი?
- თამარას სატრფო ჩამოსვლია. ჩუმად ვეუბნები ანჩოს.
- კირ კი, კი დღეს ჩამოვედი. თამო ჩემთანა არ ინერვიულო.
- ხო ისე ვინერვიულე სახლში რომ არ დამხვდა. ირონიით ვეუბნები მე თუმცა ეს რას მიხვდება ირონიას.
- ცოტახნით აქ იქნება.
- გასაგებია, აბა კარგად გუგა. მის პასუხს არ ველოდები ტელეფონს ვთიშავ.
- ცოტა ხნით დავისვენებ თამარასგან. გახარებული ვამბობ მე.
- კირა სად გაიცანი თამუნა? ინტერესიანი თვალრბით მიყურებს ანჩო.
-ჩემი მეზობრლია სოფელში.
- სოფელი სად დაქვს. 
- თერჯოლაში შენ?
- გორში. დაჭყანვით მეუბნება ის.
- გორში ბევრი ვაშლი იცისო მართალია?
- იცის რა, მაგრამ მამას მანდარინების პლანტაცია აქვს. პასუხს ბექა მცემს.
- კარგია მანდარინი. ბედნიერი ვამბობ მე.
- გიყვარს მანდარინი? ისევ ბექა მეკითხება
- მიყვარს რომელია ვგიჟდები.
- კირა დედმამიშვილი გყავს? ეხლა ამჩო მეკითხება.
- კი ორი. მოწყენილი ვამბობ მე - თქვენ?
-კი სამი წლის ლაზარე.
-რა კარგია. მეც სულ მინდოდა ძმა მყოლოდა, თუმცა ლუკა და ზურა მყავს სამაგიეროდ ჩემი ბიძაშვილები.
სუფრა მე და ბექამ ავალაგეთ, ჭურჭელი დავრეცხე და სააბაზანოში შევედი, წყალი გადავივლე და უნივერსიტეტში წავედით.
ლექციებმა ჩვეულებრივად ჩაიარა, ხუთ საათზე დაგვიმთავრდა ამიტომ პირდაპირ სამსახურში წავედი. სალომეს ანჩო გავაცანი , ავუხსენი რა როგორ უნდა გაეკეთებინა და შევუდექით მუშაობას.
-უკაცრავად. მესმის ზურგს უკან ხმა და მეც იქეთკენ ვბრუნდები.
- გისმენთ რას ინებებთ? თავაზიანად ვეკითხები მაგიდასთან მსხდომ გოგოებისა და ბიჭების ჯგუფს.
- ერთი კაი ნაშა თუ შეიძლება? ირონიულად მეუბნება მათგან ერთერთი და თავიდან ფეხებამდე მათვალიერებს. მის ამ საქციელზე ყველას ეცინება.
- მისამართი შეგეშალა საყვარელო. მეც იგივე ირონიით ვპასუხობ. - თუ რამის შეკვეთა გსურს მითხარი, თუარადა შეგიძლია ეხლავე დატოვო ბარი.
მხოლოდ ეს ვუთხარი შემდეგ იქაურობას მოვცილდი და ჯეკოსთან მივედი.
- რა ხდება კირა რა გითხრა?
- ნაშებს ეძებს.
- გაწყენინა გინდა დაცვას ვუთხრა?
- არა ჯეკ იყოს არაუშავს.
იმ მაგიდას სხვა ემსახურებოდა მათკენ არც გამიხედავს, ჩემს საქმეს ვაკეთებდი. სამსაზურის დასრულების შემდეგ მე და ანჩო ერთად გამოვესით.
- დღეს ბექა სოფელში წავიდა, ხვალ ისევ ჩამოვა. ინტერესით აკვირდება ჩემს რეაქციას თუმცა მე ნერვიც არ შემტოკვია.
- მეტროთი წავიდეთ ხო?
- კარგი რა, ნუთუ ბექა საერთოდ არ მოგეწონა.
- ფეხი გამოადგი თორემ მეტრო დაიკეტება. მის ლაპარაკს ყურადღებას არ ვაქცევ ფეხს ვუჩქარებ. სახლში მისული პირდაპირ საწოლზე ვემხობი და ვიძინებ.
მეორე დღეს დილოთ ადრე კარზე ზარის ხმა მაღვიძებს, საღამურის ამარა წამოვდექი არც გამიხედავს კარი ისე გავაღე იქ კი ბექა დამხვდა.
- გაგაღვიძე. ხარბად ათვალიერებს ჩემს სხეულს
და ისე მეუბენება.
- არაუშავს. ვითომც არაფერიო ისე ვეუბნები და სახლში ვუშვებ.
- ანჩოს სძინავს?
- ჯერ ადრეა არ გაუღვიძია, ყავას დალევ. სამზარეულოსკენ მივდივარ ისე ვეკითხები.
- კი დავლევ. ისიც მთანხმდება და უკვე გამზადებულ ყავას ფინჯანში ვასხამ.
- ამ დილა ადრიან რამ ჩამოგიყვანა?
- აქ კაფის გახსნას ვაპირებ და მინდა დილიდან დავათვალიერო ფართი, აღმაშენებელზე ერთი ვნახე შეგიძლია წამომყვე, შენი თვალით დანახული უფრო სხვანაირი იქნება. ისევ ისე მომაჯადოებლად მიღიმის ის.
- ანჩო რომ წაიყვანო?
- მე შენ გთხოვე და არა ანჩოს.
- კარგი გავემზადები. დანებების ნიშნად ხელებს ვწევ, ნახევარ საათში უკვე ადგილზე ვიყავით.
- მომწონს კარგი ფართია. ვეუბნები ბექას.
- ანუ ავიღო?
- შენ თუ მოგწონს აიღე.
- შენ თუ მოგწონს ანუ მეც მომწონს.
- თუ ეგრეა აიღე. რაღაცნაირად გამიხარდა ჩემი არჩეული ფართი რომ მოეწინა, პატარა ბავშვივით ამიჩქარდა გული.
- დღეს ლექციები არ გაქვთ და არ გინდა სადმე გავისეირნოთ?
- რა იცი რომ არ მაქვს? გაბრაზებული ვამბობ მე.
- ანჩომ მითხრა.
- ანჩოს იმ ენას მოვაჭრი, მერე ვნახოთ რას გეტყვის. სიცილით ვეუბნები მე და მასთან ერთად ვჯდები მანქანაში. ცოტახანში მანქანას კუს ტბასთან აჩერებს.
- აქ რა გვინდა? ინტერესით ვეკითხები მე.
- უნდა ვირბინოთ. სერიოზული ხმით ამბობს ის.
- ესეთმა ჩაცმულმა სად უნდა ვირბინო. მზერით ჩემს მოკლე კაბაზე ვანიშნე.
- გეხუმრე. სიცილით ამბობს ის.
- ლამაზია. სეირნობის დროს ვამბიბ მე.
- ძალიან მიყვარს აქ სეირნობა. ბრდნიერი ამბობს ის.
- წარმომიდგენია რამდენი გოგო ამოგყავს აქ. ეჭვნარევი ტონით ვეუბნები მე.
- შენ წარმოიდგინე და აქ ყოველთვის მარტო მოვდიოდი, შენ პირველი და უკანასკნელი ხარ ვისთან ერთადაც აქ მოვედი. აწი მხოლოდ შენთან ერთად მოვალ აქ. გამიხარდა მის საყვარელ სდგილას მე რომ მომიყვანა თუმცა არ შევიმჩნიე.
- ვინ გითხრა რომ შენთან ერთას სეირნობას ვაპირებ?
- ეჰ კირა, კირა ნუთუ არ შეგიძლია ერთი დღით მაინც მოიშორო ეგ ირონია.
- მე ირონიის გარეშე ეგ შეუძლებელია.
- რატომ გაქვს ვითონ უგულო გოგოს იმიჯი? უეცრად ჩერდება და თვალებში მაშტერდება.
- ოდესმე ვინმეს უთქვამს რომ შენი თვალები, აღელვებულ ზღვას გავს. თითქოსდა ბობოქარია, თუმცა ის ისეთი ნაზი და საყვარელია. ულამაზესი თვალები გაქვს.
- კი უთქვამთ.
- ანუ დამასწრეს ცუდია. არადა არასოდეს არავის შეუდარებია ჩემი თვალები ზღვასთან, ოთო სულ ამბობდა რომ ჩემი თვალები ცასავეთ სუფთა და კამკამა იყო.
- რაზე ფიქრობ?
- წარსულზე. უნებურად ვეუბნები მე.
- ხშირად ფიქრობ წარსულზე?
- ძალიან.
- ვინ არის ესეთი ვის გამოც წარსულს იხსენებ? ჩემს თვალებს მზერას არ აცილებს ისე მეუბნება.
- ის უბრალოდ აღარ არის, მარტო დამტოვა ამ ცოდვიან საქართველოში და ცაში ანგელოზად გაფრინდა. სევდიანად ვეუბნები მე, თვალზე მომდგარ ცრემლს ვიშორებ და ჰორიზონტს გავსცქერი


მიხარია რომ მოგეწონთ ისტორია, ძალიან დიდი მადლობა ყველას ვინც აკომენტარებთскачать dle 11.3

 




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent