შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კირა კანდელაკის ცხოვრება 8 თავი


27-08-2017, 20:10
ავტორი Gogona rmigraciidan
ნანახია 534

კირა კანდელაკის ცხოვრება 8 თავი

მანქანა დიდ ორსართულიან ლამაზ სახლთან გააჩერა, მანქანის ხმის გაგებისას გარეთ ანჩო გამოვარდა და პირდაპირ ჩემკენ წამოვიდა, ხელში როგორც მივხვდი ჩანთა ეკავა.
- კირა აქ ტანსაცმელია უცებ ჩაიცვი, სანამ ლამრო გამოსულა. სიცილით მეუბნება ის, ჩანთას ვხსნი შარვალი უცებ ამოვიცვი, ზედაც გადავიცვი და კედებიც ამოვიცვი.
- რა იცოდი ნახევრად შიშველი რომ მოვდიოდი? ინტერესით ვეკითხები ანჩოს.
- ბექამ მომწერა. სიცილით მეუბნება ის.
- სასაცილოა? გაბრაზებული ვეუბენბი მე.
- ძაან სასაცილო იქნებოდა ლამროს ესე რომ ენახე. პასუხს ბექა მცემს და ჩემკენ იხრება.
- არ მომეკარო. ხელით უკან ვწევ.
- კარგი რა. კატისთვალებით მიყურებს ის.
- ამას განანებ. მუქარით ვეუბნები მე და მანქანიდან გადავდივარ. სახლში ანჩოსთან ერთად შევდივარ, კარში საშუალო სიმაღლის ჭაღარა ქალი მხვდება, თბილად მოღიმის და მეხვევა.
- მიხარია შენი გაცნობა საყვარელო.
- მეც ქალბატონო ლამარა. ხელებს ვხვევ მეც.
- არავითარი ქალბატონო, ლამრო ბებო დამიძახე ისე როგორც ბექა და ანჩო მეძახის. თბილად მიღიმის ის და შუბლზე მკოცნის.
- კირა გაიცანი ეს დედაჩემია ხათუნა. მეუბნება ანჩო და მის გვერდით მდგომ მაღალ წითეთმიან ქალზე მითითებს, მასაც ანჩოსავეთ აპრეხილი ცხვირი და დიდი თაფლისფერი თვალები აქვს.
- სასიამოვნოა შენი გაცნობა შვილო. თბილად მიღიმის და მეხვევა, სასწაული ენერგია ვიგრძენი მისგან ისეთ რომელიც ჯერ არ მიგრძვნია.
- ჩემთვისაც. თბილად ვუღიმი მეც.
- დედა თქვი ჩემი კლეოპატრა ხომ ლამაზია. ბექა დედამის ეკითხება და ხელს მხვევს, მეც სასწრაფოდ ვიშორებ მის ხელს და გაბრაზებული ვეუბნები.
- არ დაგავიწყდეს საყვარელო, სამაგიეროს გადაგიხდი თბილისიდან აქამდე საღამური შორტით რომ მატარე. მგონია ჩუმად ვამბობ თუმცა ჩვენი ლაპარაკი ყველამ გაიგო. - უპს თავი გავყიდე. დარცხვენილი ვამბობ მე.
- რაქენი ბებია? გაკვირვებული ამბობს ლამარა ბებო.
- ჰო ბებო აქ არ მომყვებოდა, გაკაპასებული ყვიროდა არ წამოვალო სხვა გზა არ მქონდა დავტაცე ხელი და წამოვიყვანე. სიცილით ამბობს ბექა.
- რა გიჟი ხარ შვილო. ხათუნა შვილს უწყრება და მე მიბრუნდება.
- წამოდი საყვრელო შეგცივდებოდა, ბუხართან დაჯექი ცხელ შოკოლადს გაგიკეთებ. ღიმილით მხვევს ხელს და ბუხრის გვერდით სარწეველა სკამზე ვჯდები.
- ანჩო მამა და ბაბუ სად არიან? იმტერესით ეკითხება ბექა ანჩოს.
- ქალებში. სიცილით ამბობს ანჩო.
- რა ვიცი სადღაც წავიდნენ მალე მოვლენ მგონი. საიდანღაც ტელეფონის ხმა ისმის ჰო? გაკვირვებული იხედება აქეთ იქით ანჩო.
- შენი ტელეფონია. ბექა ჯიბიდან ტელეფონს იღებს და მე მაწვდის, სასწრაფოდ გამოვართვი დედა მირეკავდა.
- შვილო როგორ ხარ? მესმის მონატრებული დედის ხმა.
- კარგად ვარ დე შენ?
- რაღაც უნდა გითხრა საყვარელო.
- რა ხდება დედა? ავნერვიულდი ნეტა მამა ხომ კარგადაა.
- საყვარელო შენთვის არ მითქვამს, ნუცა რომ გათხოვდა შენი და, ვიცოდი არ გინდა მასზე რაიმე გაიგო თუმცა მას დღეს შვილი შეეძინა და კირა დაარქვა შენს საპატივცემულოდ. იქნებ, იქნებ დაურეკო და აპატიო ჩემო გოგოვ. ტირილით მეუბნება დედა.
- შენ კარგად იცი, მე არავის არაფერს ვპატიობ დედა. იცოდე თუ კოდევ ერთხელ ახსენებ მის სახელს ჩემთან, შენ ჩემთვის აღარ იარსებებ. გაბრაზებული ტელეფონს ვთიშავ, ბექას და ანჩოს გაკვირვებულ სახეებს ვაიგნორებ და ადგილს ვიკავებ. ტელეფონზე მამას ნომერს ვკრეფ და ისიც არ აგვიანებს.
- მამიკოს პრინცესას გავახსენდი. მესმის მამის ხავერდოვანი ხმა.
- მა იცი მას შვილი შეეძინა. ტირილ ნარევი ხმით ვეუბნები მამას.
- ნუ ნერვიულობ საყვარელო. ხმა გაებზარა მამას დარწმუნევული ვარ ეხლა ტირის.
- არ ვნერვიულობ მა. ვცდილობ ხალისიანად ვუთხრა თუმცა არ გამომდის.
- მამას პრინცესავ შენ ნუ ინერვიულებ, ის წყევლა შენზე არ იმოქმედებს. ხომ იცი შენს დას უნდოდა გული გტკენოდა და ეგ იმიტომ გითხრა.
- კარგი მა წავედი მიყვარხარ. მამას ტელეფონს ვუთიშავ და ხათუნას მოწოდებულფინჯანს ვართმევ.
- რა ხდება კირა შვილო? ანერვიულებული მეუბნება ქალი როდესაც ჩემს ცრემლიან თვალებს ხედავ.
- სად შეიძლება დავისვენო?
- წამო მე გაჩვენებ შენს ოთახს. მეუბნება ანჩო და უკან მივყვები, ეხლა მხოლოდ საკუთარ თავთან დარჩენა მინდოდა. ოთახის კარს მიღებს და მეც საწოლზე ვემხობი, ანჩოს წასვლის შემდეგ უკვე თავისუფლად ვტირი. გამახსენდა ჩემი დის ბოლო სიტყვები და ტირილს უფრო ვუმატე.
- ეს რატომ გააკეთე ნუცა? ტირილით ვეუბნები ჩემს უფროს დას.
- შენ არ გესმის კირა.
- რა არ მესმის? რა გამაგებიე შენ, შენ მასთან როგორ დაწექი? მე ხომ გაგაფრთხილე ეს არ გააკეთო მეთქო? ვყვორი ეყობიდან გამოსული.
- მე ის მიყვრდა კირა.
- სად არის შენი სიყვარული ეხლა? მითხარი საერთოდ რა არის ეს დაწყევლილი გრძნობა? ამბობ მიყვარსო თუმცა სად არის ეხლა ის?
- გეყოფა კირა. მისი მოქნეული ხელი სახეში მხვდება.
- არ გაპატიებ გესმის, არასოდეს გაპატიებ ჩემს თავზე გადავლას, არასოდეს გაპატიებ მამის შერცხვენას. შენ ოჯახის შემარცხვენელი ხარ, შენ აღარ ხარ ჩემი და. მამას ეგ როგორ გაუკეთე მითხარი? თავზე როგორ გადაგვიარ, დედა როდესაც გახდები მიხვდები როგორ ატკინე მშობლებს გული.
- მე კი გავხდები მაგრამ, აი შენ არამგონია ღმერთმა შენი მუცლად ნაშობი შვილი ოდესმე გაღირსოს. ყვირის წყობიდან გამოსული და იქაურობას ეცლება. მისი სიტყვები მწარედ მომხვდა გულზე, იმ დროს ცამეტი წლის ვიყავი თუმცა კარგად გავიაზრე რას ნიშნავდა მისი სიტყვები. მის შემდეგ მწარედ გამიჯდა ის სიტყვებუ გულში, მეშინოდა იმის რომ მე დედობას ვერ ვეღირსებოდი. ფიქრებიდან ბექას შეხებას გამოვყავარ, ცრემლებს ვიშორებ და ბექასკენ ვტრიალდები.
- რა ხდება კირა? თბილად მიღის ჩემი სიყვარული.
- არაფერი.
- როგორ თუ არაფერი, რა ხდება მითხარი? ჩემს გვერდით ჯდება მე კი მთელი ძალით ვხვევ ხელებს.
- არასოდეს მიმატოვო გთხოვ, არასოდეს დამტოვო მარტო.
- გპირდები არასოდეს დაგტოვებ. მის ტორებს მხვევს ის.
- მიყვარხარ.
- მეც მიყვარხარ. მის მკლავებში გახვეულს ვერც კი მივხვდი როდის ჩამეძინა, თვალები რომ გავახილე ბექას თვალებს წავაწყდი.
- დილამშვიდობის პრინცესავ. თბილად მიღიმის ის.
- მაპატიე გუშინ, გუშინ უბრალოდ მე ძალიან ცუდად ვიყავი.
- რაუშავს.
- მაგრამ მე შენი საქციელი არ დამვიწყებია, ეხლავე მომშორდი. გაბრაზებული ვეუბნები მე.
- იცი რა კარგი გოგო ხარ რომ გძინასვ და ხმას არ იღებ? სიცილით მეუბნება და უფრო მეკვრის.
- ბექა მომშორდი თორემ ვიყვირებ.
- იყვირე მერე. როდესაც დაინახა პირი საყვირლად დავაღე ეგრევე წამოხტა ფეხზე.
- კარგი ჰო მივდივარ უჰ. მოწყენილი ამბობს და კარს აღებს.
- მოიცა ანჩოს ოთახი სად არის?
- გვერდით. ჩემსკენ არ ბრუნდება ისე მეუბნება და ოთახიდან გადის. ბექას წასვლის შემდეგ ფეხზე ვდგები და ნელი ნაბიჯებით მივდივარ ანჩოს ოთახთან, კარს ფრთხილად ვაღებ და ანჩოს თავზე ვახტები.
- გაიღვიძე ჩემო ძილისგუდავ ბევრი რამ უნდა მოგიყვე. ანჩო, ანჩო გაიღვიძე გოგო რა გაძინებს ამდენს. მოკვდები შე უბედურო, ადექი ეხლა მომიყევი რას აკეთებთ ხოლმე შენ და ლუკა, ანჩო მოგკლავ გაიღვიძე. გადასაფარები უეცრად გადავაძვრე და იქ კი მოკუნტული ბექა დამხვდა.
- ბექა მოგკლავ, მართლა მოგკლავ. თავზე დავახტი თუმცა მან ერთი მოძრაობით, მომაქცია მის ქვემოთ. საათითაოდ მიკოცნიდა ჯერ ერთ შემდეგ მეორე ტუჩს. 
- ბექა მომშორდი. ვნებისგან ჩახშული ხმით ძვლივს ვთქვი
- ვიყვირებ. მუქარით ვეუბნები მე, ის კი გიჟივით დაეძგერა ჩემს ტუჩებს, ჰაერის უკმარისობა რომ იგრძნო მხოლოდ მერე მომშორდა.
- შენთუ არ გცემო განახებ. ფეხზე წამოვარდი გიჟივით.
- ანჩოს ოთახე შენი ოთახის პირდაპირ არის. სიცილით მეუბნება ის და სააბაზანოში შედის.
- ანჩო გაიღვიძე. ანჩოს ოთახში შესული ვყვირი.
- რა მოხდა? გიჟივით წამოვარდა საწოლიდან.
- რამე მომეცი რომ ჩავიცვა და შხაპი მივიღო. სიცილით ვეუბნები მე.
- გაგიხმეს თავი გამისკდა გული, აი ამ კატადაში რაც მოგეწონება ჩაიცვი. მისი კარადის კარს მიღებს ის, ჯინსის შარვალს და გრძელ ზედას ვიღებ და ჩემს ოთახში შევდივარ.
- დილამშვიდობის. უკვე გამოწყობილი  ქვემოთ ჩავდივარ და იქ მყოფებს ვესალმები.
- როგორ გეძინა ბებია? თბილად მეუბნება ლამრო ბებო.
- გმადლობთ კარგად. მეც თბილად ვუღიმი და ქალს ვეხვევი.
- რას ფიქრობ ბებო ღირს ჩვენს ოჯახში შემოვუშვათ რძლად? სიცილით ეუბნება ანჩო რაზეც ჩემს გაბრაზებულ სახეს იღებს.
- რასამბობ ბებია, ყოველ დღე მადლობა უნდა ვუხადოთ ამ გიჟის დაჭკვიანებისთვის. სიცილით ამბობს ქალი და ხელს ბექასკენ იშვერს.
- შენ ჩემი ბექას ცოლო ხარ? მეუბნება ჩემს ფეხებთან ატუზული პატარა ბავშვი, როგორც მივხვდი ეს ლაზარეა ბექას ძმა.
- არა საყვარელო. მისკენ ვიხრები და ფუმფულა ლოყაზე ვკოცნი.
- მე კირა ვარ, ანჩოს დაქალი და.
- ჩემი საცოლე. ჩემს სათქმელს ბექა ამთავრებს.
- მე ლაზარე ვარ. ხელებს მხვევს და სახეს მიკოცნის.
- რა კარგი ხარ. თბილად ვეუბნები და ხელში ამყავს.
- მეთამაშები? საწყალი თვალებით მიღიმის ბავშვი.
- კი როგორ არა.
- იცი ანჩო არასოდეს მეთამაშება.
- სამაგიეროდ მე შემიძლია გეთამაშო. სავარძელში ვჯდები და ლაზარეს კალთაში ვისვამ, თუმცა მალევე ხტება ძირს და ერთ-ერთი ოთახისკენ გარბის, უკან სათამაშოებით ბრუნდება.
- ეს შენი იყვეს. დიდ პოლიიცის სათამაშო მანქანას მაძლევს.
- სულ მინდოდა პოლიცუელოდა. სიცილით ვეუბნები მე და თამაშს ვიწყებთ.
- მგონი ჩემი კლეოპატრა ბავშვი არის. სიცილით ამბობს ბექა.
- კლეოპატრა არ ქვია მას. გაბრაზებული ამბობს ლაზარე და ბექას ერთ სათამაშოს ესვრის.
-აჰა ნახე დამცველი გამოგიჩნდა.
- აბა რა გეგონა? სიცილით ვეუბნები მე.
- ამხელა ქალს რა გათამაშებს მაგ სათამაშოებით?  ირონიულად მიღიმის ბექა.
- ბოდიში ტირანებს არ შეუძლიათ ბავშვთან თამაში. არც მე ვაკლებ ირონიას.
- კარგით გეყოთ ეხლა ვისადილოთ. ლამარა ბებო გვაზავებს და ყველას სამზარეულოსკენ გვეპატიჭება.
- კირა გაიცანი ეს მალხაზია მამაჩემი ეს კი ბაბუაჩემი თომა. სახლში იმ წუთას შემოსულ ორ სილუეტზე მიმინიშნებს ანჩო.
- სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა. თბილად ვიღიმი მათ და ხელს ვართმევ.
- ჩვენთვისაც. ერთ დროულად ამბობენ ისინი.
- კირა მე შენთან დავჯდები. მესმის ლაზარეს ხმა, მისკენ ვიხრები და ხელში ამყავს.
- შენი დახმარება მჭირდება. ჩუმად ვეჩურჩულები ლაზარეს.
- რაში? აჟიტირებული მეუბნება ის.
- ბექა უნდა გავამწაროთ, რამე კარგი აზრი მომაწოდე.
- ბექა ვერ იტანს შავ წიწაკას, ალერგია აქვს მერე სულ აცემინებს. ჩუმად მეჩურჩულება ის.
- ძალიან კარგი. სიცილით ვამბობ მე და სამზარეულოში შევდივართ.
ლამარა ბებოს ჩუმად ვეუბნები ჩემთვის წიწაკა მოეცა, შემდეგ მას სალათაში ვყრი და ველოდები როდეს გადმოიღებს ბექა.
- კირა შვილო სალათას არ შეჭამ?
- არა გმადლობთ. თბილად ვუღიმი ქალს რათა მეც საშინელი ალერგია მაქვს წიწაკაზე.
- კირას ძალიან უყვარს სალათა. ანჩო სალათს დაწვდა და თეფშზე მიყრის.
- არმინდა. უცებ წამოვიყვირე მე.
- რა მოგივიდა? გაკვირვებული მეკითხება ბექა და შემდეგ ის იყრის სალათს.
- აა არაფერი. დაბნეული ვამბობ მე.
- ვინ ჩაყარა აქ წიწაკა, ლამრო ხომ იცი როგორი ალერგიული ვარ. სვენებ სვენებით ამბობს ბექა.
- მე არაფერ შუაში ვარ. სიცილოთ ამბობს ლამრო ბებო.
- შენ ჩამიყარე ჰო? გაბრაზებული სახით ჩემკენ იხედება.
- მე, მე არა რა რისულელეა. ჩუმად ვიცინი და ლაზარეს ვუყურებ.
- ეხლავე შეჭამე ეგ სალათი, აა იმიტომ ყვიროდი ჰო არმინდაო შენც ალერგიული ხარ?
- არა რა სისულელეა.
- თუ არ ხარ ჭამე. სხვა გზა არ მქონდა ძალით ჩავიდე კიტრის ნაჭერი პირში და ძვლივს ვჭამდი, ბექასგან განსხვავებით მე უფრო უარესი ალერგია მაქვს.
- ეხლა ვნახავ გაქვს თუ არა ალერგია. ირონიით მიღიმის ის. სულ რამოდენიმე წამში სუნთქვა გამიჭირდა, თვალები ჩამოწითლდა და ხველება ამიტყდა.
- მე უარესი ალერგია მაქვს. ხველებით ვამბობ და სააბაზანოში შევდივარ.
- 2:0 საყვარელო. მესმის კარიდან ბექას ხმა, იქვე ვანასთან დადებულ თასს ხელი დავავლე წყლით ავავსე, კარი გამოვაღე და ბექას თავზე გადავასხი.
- 2:1 საყვარელო. სანამ აზრზე მოსვლას მოასწრებდა კარს ვკეტავ და ისევ სააბაზანოში ვიკეტები.
- მე შენ გამახებ როგორ უნდა ჩემთა თამაში. ხმამაღლა ვამბობ ისე რომ ბექას გაეგო და დუშის ქვეშ ვდგები.
- კლეოპატარ. ყვირის ის, შემდეგ კარის გაჯახუნების ხმა მესმის.скачать dle 11.3

 




№1 √ სტუმარი ™ მოცინარი

ჰიჰი, ეგრე უნდა ბექუნას, აბა რა ეგონა კირას რომ ეთამაშებოდა! მიდი ჩემო გოგო, 2:2 გახადე!

 



№2 √ წევრი ™ Gogona rmigraciidan

მოცინარი
ჰიჰი, ეგრე უნდა ბექუნას, აბა რა ეგონა კირას რომ ეთამაშებოდა! მიდი ჩემო გოგო, 2:2 გახადე!

აბა რასვიზამ :დ მადლობა რომ კითხულობ ჩემო მარწყვო ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent