შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კირა კანდელაკის ცხოვრება 11თავი


3-09-2017, 23:01
ავტორი gogona migraciidan
ნანახია 959

კირა კანდელაკის ცხოვრება 11თავი

მიუხედავად ჩემი გაფრთხილებისა ყოველ დღე მირეკავდა ბექა. მის არცერთ ზარს თუ ესემეს არ ვპასიხობდი. დილით უნივერსიტეტში დავდიოდი, შუადღით კი სამსახურში მივდიოდი. ყოველ დღე მიწევდა მის კაფესთან გავლა. იცოდა ჩემი დღის გრაფიკი ამიტომ სულ კაფის კიბეებთან მხვდებოდა, სიამაყე არ მაძლევდა უფლებას მისკენ გამეხედა. მხოლოდ რამოდენიმე წამით შევავლებსი თვალს მის სახეს და უცებ ვარიდებდი მზერას. უკვე ერთითვე გავიდა რაც ბექას დავშორსი. ყოველ დღე ვასველებდი ბალიშს მლაშე სითხით, არა მარტო ბექა მტკიოდა არამედ ჩემი ნათლია. მახსენდებოდა ნათლიაჩემის საუბარი და გული უფრო მტკივდებოდა, როდესაც რამე მიჭირდა ან რამე მინდოდა ნათლიაჩემი ვრძნობდა და სულ ჩემთან ჩნდებოდა. ეხლა მისგან მხოლოდ საფლავი და ტკბილი მოგონებები დამრჩა. ამბობენ ადამიანი დროთა განმავლობაში ყველაფერს ეჩვევაო, თუმცა შეუძლებელია ესეთ ტკივილს შეეჩვიო.
მაგრამ მე სხვა გზა აღარ დამრჩა, ნელ-ნელა ვეგუები ჩემს ცხოვრებას. დედაჩემს იმ დღის შემდეგ არ დაურეკია, ამასაც შევეგუე, შევეგუე უმისობას. ყოველ დღე ვხედავდი ჩემი დიშვილის ფოტოებს დედაჩემის საიტზე და გული მტკიოდა, არა იმიტომ რომ ჩემი და დედა გახდა, არამედ იმიტომ რომ იმ ანგელოზის შეხება არ შემეძლო. ბექა მართალი იყო მე ვაპატიე ჩემს დას, თუმცა ამის ხმამაღლა აღიარება არ მინდოდა, იქნებ მეშინოდა კიდეც.
დილით ადრიანად გამეღვიძა გადავწყვიტე რაღაც შემეცვალა ჩემში, შხაპი მივიღე გამოვეწყვე და სახლი დავტოვე. რადგანაც დღეს შაბათია თავისუფალი ვარ საღამომდე.
ფეხით გავუყევი ტროტუარს და სალონისკენ წავედი. გზაში არაფერზე ვფიქრობდი, ჰო ეგრე გონება გამოვრთე  და ხალხის თვალიერებით გავერთე.
- ჩვენი კირა მოსულა. თბილად მიღიმის ჩემი სტილისტი და მეხვევა.
- როგორ ხარ ნიკო?
- კარგად ვარ საყვარელო შენ? რამდენი ხანია არ გამოჩენილხარ?
- ჰო რავი. მხრებს ვიჩეჩ და სავარძელში ვესვენები.
- აბა რა ხდება? რამ შეგაწუხა? რა ექსპერიმენტი უნდა ჩავატაროთ? აჟიტირებული ამბობს ის.
- აფრიკული ნაწნავები მინდა. ხალისიანად ვამბობ მე.
- ეს რაღაც ახალია. აშკარად ძაან გაგაბარზა ვიღაცამ. სერიოზული გამომეტყველებით მეუბნება ნიკო.
- არ თქვა რა. ფეხზე ვდგები და სარკეში ვიყურები.
- მაგას ვანახებ მე სეირს, ნახოს ვინ დაკარგა ჩემი სახით. ბოროტულად ვქირქილებ მე.
 რამოდენიმე საათიანი წამების შემდეგ, ბედნიერი ვათვალიერებ ჩემს თავს სარკეში.
- სწორედ ეს მინდოდა. აჟიტირებული ვუხახუმებ ხელებს ერთმანეთ.
- მოგიხდა ხომ იცი. კმაყოფილი მიღიმის ნიკო.
- მადლობა. ფულს ვიხდი და სალონიდან გამოვდივარ, ეხლა გარდერობის ჯერია. ტაწსი გავაჩერე და ტანსაცმლის მაღაზიების დალაშქვრა დავიწყე. ჩემი ნაგროვები ფულით ყველაფერი ვიყიდე რაც მჭირდებობა, იქვე ახლომახლოს მყოფ კაფეში შევედი ყავის დასალევათ. შეკვეთა მივეცი და წიგნის თაროდან ერთი წიგნი ჩამოვიღე.
გეილ ფორმანის - ”თუ დავრჩები”
საინტერესო წიგნი აღმოჩნდა, კითხვა დავარსულე თუ არა ერთი ფრაზა ამომიტივტივდა გონებაში.

"სანამ არ დაიჯერებ, ეცადე, თავი მაინც მოაჩვენო ადამიანებს, რომ მათი გჯერა"
ეს ფრაზა მთლიანად აღწერდა ეხლა ჩემს მდგომარეობას.

"როგორ უნდა მივიღო გადაწყვეტილება? როგორ უნდა ვიცოცხლო დედისა და მამის გარეშე? როგორ უნდა შევეგუო ბექას გარეშე ცხოვრებას? ან ნათლიაჩემის? ეს ხომ მეტისმეტია. მე ხომ არც კი მესმის, როგორ მოხდა ყველაფერი, რატომ ვარ ამ მდგომარეობაში და თუ მოვინდომებ, როგორ დავბრუნდები უკან? რომ ვთქვა, მინდა გავიღვიძო-მეთქი, ახლავე გავიღვიძებ? უკვე ვცადე, ნაბიჯი გადამედგა და ბექას თვის მეპატიებია  ან ჰავაიზე აღმოვჩენილიყავი, მაგრამ არ გამომივიდა. ჩანს, საქმე ძალიან რთულადაა.
მიუხედავად ამისა, მჯერა, დაბრუნება შემიძლია.
ისევ ჩამესმის  ჩემი დის იტყვები,  უკვე ვიცი, როგორ უნდა მოვიქცე.
და ეს უფრო მაშინებს, ვიდრე სხვა დანარჩენი, რაც დღეს მოხდა.”

ამ წიგნმა სულ ამრია ყველაფერი ამერია თავში. ფული გადავიხადე და კაფე უსიტყვოდ დავტოვე, შემდეგ კი სამსახურში წავედი. ბექა ისევ იქ დამხვდა, ბედნიერი თვალებით მიყურებდა. მხოლოდ წამით შევავლე თვალი და გზა გავაგრძელე. ახალი ნაყიდი ტანსაცმელი, ჩემ გარდერობში დავტოვე და მუშაობას შევუდექი.
ყველაფერი კარგად მიდიოდა მანას სანამ ბექა არ შემოვიდა ვიღაც შავგრემანთან ერთად, მათი მომსახურება მე მომიწია რადგან ჩემს მაგიდას მიუსხდნენ.
- რას ინებებთ? ჩვეულებრივი ინტონაციით ვამბობ ისე რომ მათვარ ვუყურებ.
- მე რამე კოქტეილი. ტყლარწვით მეუბნება გოგო.
- მე ერთი ბოთლი ლუდი. შეკვეთას ვინიშნავ და ჯეკოსთან მივდივარ.
- ერთი კოქტეილი და ერთი ლუდი. არ გავბრაზებულვარ, არც მიეჭვიანია რადგან მას მისი ცხოვრება აქვს რატომ უნდა ვიეჭვიანო, მე თვითონ ვუთხარი შენი
გზით იარე თქო. ჩვენში დარჩეს და მე ბო*ებზე არ ვეჭვიანობ.
- მზადაა. მესმის ჯეკოს ხმა და შეკვეთას სინზე ვაწყობ.
- თქვენი შეკვეთა. ერთი ლუდი თქვენ, ხოლო ეს კოოქტეილიი თქვენ. დამახინჯებულად ვეუბნები გოგოს.
- შენ საიდანღაც მეცნობი. ირონიულად მათვალიერებს და მეუბნება ის თმაგაწეწილი ოფოფი.
- გეშლება, მე ბორდ**ში არ დავდივარ. ირონიას არ ვიშურებ მეც და იქაურობას ვცილდები.
მთელი საღამო ვგრძნობდი ბექას დაჟინებულ მზერას თუმცა ოსტატურად ვარიდებდი თვალს.
- კირა ერთი წუთით.  ჩემი უფროსის ხმა, რომელიც მის საძმაკაცოსთან ერთად ზის ჩემს მაგიდასთან.
- გისმენ მუსტაფა. ღიმილით ვეუბნები ჩემს უფროს, რომელთანაც უკვე კარგი ურთიერთობა ჩამომიყალიბდა სალოს დამსახურებით.
- ლუდები მოიტანე რა. დამტვრეული ქართულით მეუბნება ის.
- ეხლავე ბოს. სიცილით ვამბობ და ბართან მივდივარ.
- რას აკეთებ? მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა.
- ვმუშაობ. უკან არ ვბრუნდები ესე ვეუბნები.
- ჩემს საეჭვიანოდ ბიჭებს ეფლირტავები. მაჯაში ხელს მკიდებს და უკან მაბრუნებს.
- რა გინდა ბექა. მის დაბერილ ძარღვებს ყურადღებას არ ვაქცევ მე.
- გეყოს გესმის, გეყოს მორჩა თამაში.
- რა თამაში? გულუპრყვილოდ ვკითხულობ მე.
- კირა წყობიდან ნუ გამომიყვან. ხმას უწევს ის.
- მე აქ ვმუშაობ ბექა, შენ არაგაქვს არანაირი უფლება რამე დამიშალო. ასე რომ წადი და მიხედე შენს იაფასიან კახ*ას. ხელი გამოვგლიჯე და შეკვეთა მიმაქვს.
- კირა ხომ მშვიდობა? დხმარება ხმ არ გინდა? დაბნეული მეუბნება უფროსი.
- კი, კი ყველაფერი კარგადა გმადლობ. უბრალოდ თუ შეიძლება დღეს ადრე წავალ. მორცხვათ ვეუბნები მე.
- კი როგორ არა შეგიძლია წახვიდე. თანხმობას ვიღებ თუ არა გასახდელში შევდივარ, ფორმას ვიხდი ტანსაცმლის პარკებს ხელში ვიჭერ და შეუმჩნევლად გავდივარ ბარიდა.
სახლში მისულს ანჩო ტელევიზორთან მოკალათებული დამხვდა ჩიფსებით და ლუდი ხელში.
- კირაა ჰა, როგორ გიხდება ეგრე თმა. ბედნიერად მეუბნება და თმას მიშლის.
- მართლა.
- ჰო მართლა, აუ მეც მინდა. კნუტის თვალებით მიყურებს ქვემოდან.
- ნიკოსთან გავიკეთე, წამო ხვალ და გაიკეთე თუ გინდა. მხრებს ვიჩეჩ და ჩემს ოთახში შევდივარ. წყალი გადავივლე და მოკლე საღამურით გამოვედი მისაღებში.
- რა უყურებ? ინტერესით ვეკითხები ანჩოს როდესაც ფილმის შინაარს ვერჩავწვდი.
- რავი რაღაც უაზრობა. მობეზრებით ატრიალებს თვალებს.
- მე ვიცი ერთი მაგარი კინო არ გინდა ვუყუროთ. ლეპტოპს დავწვდი და პასუხს არ ველოდები ისე ჩავრთე ფილმი.
თურქული დრამა " ჩემი სამყარო" ძალიან მიყვარს ეს ფილმი რამდენჯერაც არ უნდა ვუყურო ცრემლებს ვერ ვიკავებ. მთავარი გმირის შემსრულებელი მსახიობი ხომ საოცრება. ფილმი თითქმის ორ საათიანი არის, მთელი ამ ხნის განმავლობაში ანჩოს ხმა არ ამოუღია, იდგა და ცრემლები ცვიოდა.
რატომღაც ჩემს  ცხოვრებას ვამზგავსებ ამ ისტორიას.
გოგონამ სახელად ელა ადრეულ ასაკში გადაიტანა მძიმე ავადმყოფობა, შედეგად დაკარგა მხედველობა და სმენა.
 მართალია მე ყველაფერი მწყობრში მაქვს, ყველაფერს ვხედავ მაგრამ ვერაფერს ვამჩნევ, ყველაფერი მესმის მაგრამ, გვიან ვგებულობ. მან ცხოვრება თავიდან დაიწყო ისევე როგორც მე, ყველა ნაბიჯს მყარად ადგამს, ისევე როგორც მე.
ფილმი დასრულდა თუ არა ანჩო ისე ჩამეხუტა ვერ მლვიშორე თან ზმუოდა. მის საქციელზე გამეცინა და ხელები მოვხვიე.
- მოგეწონა?  თმებზე რიტმუდ ვუსმევ ხელს და ისე ვეკითხები.
- ყველაზე კარგი და საუკეთესო რამ რაც კი ოდესმე მიყურებია ეს ფილმია.
აღფრთოვანებული ამბობს ის და ფეხზე დგება.
- რაღაც დღეს არ მეძინება. მხიარულად ამბობს ანჩო და სამზარეულოსკენ მიდის.
- მე გავაღებ. სამზარეულოში შესულს დ აკარის გასაღებად წავედი რომელიც უკვე განგაშის სიგნალს სცემდა.
- რა ჯანდაბა ხდება? კარი გამოვგლიჯე თუ არა ეგრევე ვიყვირე.
- ომი დაიწყო და არ გამიგია თუ რა ხდება? ვეჩხუბები კარში მდგომ ლუკას.
- ოოო გეყოს რა, ისედაც თავი მისკდება.
- აქ რას აკეთებ ამ შუაღამით? კარში ვატარებ და ისე ვეკითხები.
- ანჩო უმდა მოვიტაცო.
- რა? სიცილი მიტყდება მე მაგრამ როგორც კი ვამჩნევ მის სერიოზულ სახეს ვჩერდები.
- სერიოზულად.
- ჰო რა არასერიოზულს ვამბობ რამეს. მიდი შენ ერთი კვირის სამყოფი ტანსაცმელი გაუმზადე და მალე გამოდი. სამზარეულოსკენ მიდის და ისე მეუბნება. სასწრაფოდ შევარდი ანჩოს ოთახში პატარა ჩანთაში საჭირო ნივთები ჩავყარე და გარეთ გამოვარდი, სადაც ლუკას ბეჭზე გადაკიდებულ ანჩოს ვხედავ.
- მზადაა. ხალისიანად ვამბობ და ჩანთას ვაწვდი.
- კირა გცემ იცოდე, ნუ ეხმარები ამ იდიოტს. მეხებს აფართხალებს და ისე მეუბნება ანჩო. - დამსვი შე იდიოტო.
- ნუ ფართხალებ. საჯდომზე ხელს ურტყამს ლუკა.
- კარგი ჰე წადით ეხლა, ანჩო ყველაფერი დაწვრილებით მომიყევი. ენას ვუყიფ და კარს ვკეტავ, ბედნიერებით აღსავსე შევდივარ ჩემს ოთახში და საწოლზე ვემხობი.
უკვე ორიკვირაა რაც ანჩო და ლუკა რაჭაში არიან ჩემს დაჩაზე, რომელიც ბაბუასგან დამრჩა სამახსოვროდ.
ჩემს ცხოვრებაში არაფერი შეცვლილა, ბექა იმ ამბის მერე არც გამოჩენილა. სიმართლე რომ ვთქვა შევეგუე ამ ყველაფერს, ალბათ ამდენი თხოვნით დაიღალა და ხელი ჩაიქნია. საღამოს სახლში ვიყავი ფეისბუქზე რაღაცეებს უაზროდ ვათვალიერებდი, როდესაც კარზე ბრახუმი ატყდა ფეხზე წამოვარდი და კარი გამოვაღე.  სადაც ბექა დამხვდა ეგრევე მეცა ნიკოტინის და ალკოჰოლის სუნი.
- რა გინდა? ვითონც არაფერიო ისე ვეკითხები.
- მაპატიე გთხოვ. მუდარით მეუბნება ის.
- ბექა წადი. კატეგორიული არის ჩემი ტონი.
- კირა გეფიცები მე არაფერი დამიშავებია, არ ვიცოდი იქ თუ მუშაობდა.
- თუ ოდნავ მაინც გიყვარვარ წადი.
- მიყვარხარ სიცოხხლეზე მეტად და შენ ეს იცი. არ შემიძლია შენგან შორს ყოფნა, გთხოვ მაპატიე.
- თუ გიყვარვარ წადი. კარს ვკეტავ და იქვე ვიკეცები, ყველა გრძნობა ერთიანად მომაწვა. თითქოს რაღაცას ელოდებოდაო და მანაც ამოხეთქა, პატარა ბავშვივით ვქვითინებდი, რომელსაც სათამაშო მოპარეს და დაუმალეს. არაფრის გაკეთება შემეძლო ჩემი თავმოყვარეობა და პრინციპები ყველა გრძნობაზე უფრო მაღლა დგას. მე უბრალოდ ესე გამზარდეს, ჩემთვის პატიება არ უსწავლებიათ. მამა სულ მეუბნებოდა რომ დანაშაულის გრძნობა უნდა მქონოდა მაგრამ, თუ ვინმე გულს მატკენდა მისთვის არ უნდა მეპატიებია. ესე გამზარდეს მე, არ ვიცი რა არის პატიება,  ბოდიშიც არასოდეს მომიხდია.
ერთმა თვემ თითქოს წამებში გაირაა, დღეს ანჩოს და ლუკას ქორწილია მაგრამ მე არ ვაპირებ წასვლას.
სამი თვეც არ არის გასული რაც ნათლია დავკრძალე,  ეხლა გართობის თავი ნამდვილად არ მაქვს. საათი შვიდს უჩვენებდა მე კი საღამურებით დავტანტალებდი სახლში როდესაც კარები გაიღო და გაცეცხლებული ანჩო შემოვარდა.
- ყოჩაღ შენ კირა, ხომ არ დაგავიწყდა რომ დღეს ჩემე ქორწილია? მითუმეტეს რომ ჩემი მეჯვარე უნდა ყოფილიყავი. გაცეცხლებული გაჰკივის ის.
- ანჩო ხომ გითხარი არა. დარცხვენით ვეუბნები მეგობარს.
- არ მაინტერესებს, ან ეხლავე ადგები და წამოხვალ ან დაივიწყე რომ მე ვარსებობ. კატეგორიული არის მისი ტონი ეხლა რომ არ გავყოლოდ ნამდვილად შეასრულებდა დანაპირებს. დანებებით ვყრი ხელებს ძირს და ჩემს ოთახში შევდივარ. უბრალო სადა შავ მოკლე კაბას ვიცმევ, ფეხზე ბალეტკებს ტუჩის კონტური გსდავისვი და ვსო. თმას მაინც ვერ გავიკეთებდი და აზრი, უბრალოდ ჩემი ნაწნავები ერთ გვერძე ჩავიხვიე და ეგ იყო.
- მზად ვარ. გახარებული გამოვდივარ ოთახიდან.
- მეღირსა. ამბობს ანჩო და ოთხიდან გადის.
- კარგი რა ნუ მიბრაზდები, ხომ იცი როგორ მიყვარხარ. მოთაფვლა ვცადე მე.
- აფერისტო. ხელებს მხვევს და ლოყაზე მკოცნის.
- მეც მიყვარხარ. ერთმანეთს ვშორდებით და მანქანაში ვჯდებით.
- სიძე სად არის? ინტერესით ვეკითხები ანჩოს.
- დროებით უპატარძლო ქორწილია. სიცილით მეუბნება და ტელეფონს პასუხობს. მესიკვდილებოდა ეხლა იქ მისვლა მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. მანქანა რესტორანთან გაჩერდა და შიგნით შევედით, შესვლისთანავე ყველამ ჩვენკენ გამოიხედა. ისე მაშტერდებოდნენ თავი მოჩვენება მეგონა,  პირველი სიძესთან მივედი მივულოცე და შემდეგ ჩემს ნათესავებს შევერიე. ჩემი მამიკო არ წამოსულა, მარტო ჩემი და გამოუშვია.
- კირა. მესმის ლაზარეს ხმა და მეც იქეთკენ ვიხედები, ბავშვი ჩემკენ გამორბის და გულზე მახტება.
- მომენატრე. თავის ბუთქუნა ხელებს მხვევს და ისე მეუბნება.
- მეც მომენატრე საყვარელო. მთელს სახეს ვუკოცნი მე.
- შენი თმები ძალიან მომწონს. აღფრთოვანებული მეუბნება პატარა ლაზარე.
-მიხარია რომ მოგეწონა პატარავ.
- წამო ბებოსთან და დედიკოსთან წაგიყვან. ხელს მკიდებს და დედამისისკენ მიმათრევს.
- დე ნახე ვინ მოგიყვანე. ფეხზე ეპოტინება დედამისს.
- კირა საყვარელო როგორ ხარ? თბილად მიღიმოს ქალი და მეხვევა.
- კარგად ვარ გმადლობთ თქვენ როგორ ხართ? გილოცავთ შვილის გაბედნიერებას.
- მადლობა საყვარელო.
 - ლამარა ბებო თქვენ როგორ ხართ? მოხუცს ვეხვევი და ფუმფულა ლოყრბს ვუკოცნი.
- მომენატრე შვილო. თბილად მიღიმის ის.
- ბექასთან ერთად რატომ არ მოხვედი, თქვენ რა იჩხუბეთ? წყენით მეუბნება ქალი.
- ბექა ვიღაც გოგოსთან ერთად მოვიდა. ამბობს ლაზარე და იქეთკენ გვახედებს.
- როგორც ჩანს დროს არ კარგავს. ცოტა ხმამაღლა მომივიდა თქმა.
- არაუშავს შერიგდებით. მაიმედებს ლამარა ბებო და მხარზე ხელს მისვამს.
- არამგონია. ჩამქრალი ხმით ვამბობ, მათ ვემშვიდობები და ჩემი დისკენ მივდივარ რომელსაც ვიღაც ბიჭი მოსვენებას არ აძლევს.
- აბა აქ რა ხდება?
- არაფერი დაო უბრალოდ ეს. ანერვიულებულო მომეჩვენა ჩემი და.
- რა ხდება? რამე პრობლემა გაქვს? ბიჭს ვუბრუნდები და ისე ვეკითხები.
- არანაირი უბრალოდ გაცნობა მინდოდა. ამაზრზენი მეჩვენა მისი ხმა.
- ხომ ხედავ რომ მას არ სურს. ბრაზით ვამბობ მე.
- შენ ვინ ხარ? ირონიულად მიყურებს ის.
- მე ის ვარ ვინც სახეს გაგიერთიანებს თუ აქედან არ აორთქლდები. მუქარით ვეუბნები მე ის კი მაჯაში ხელს მავლებს და თვალებში მაშტერდება.
- ჭკუას მოუხმე პატარა ქალო.
- რა ხდება აქ გიორგი? მესმის ზურგს უკან ბექას ხმა.
- რა გინდა ბექა, მაცადე ამასთან ჯერ არ დამისრულებია.
- ხელი გაუშვი. მუქარანარევი ხმით ამბობს ბექა. მისკენ არ შევბრუნებულვარ თუმცა კარგად ვიცი, როგორ აქვს ეხლა დაბერილი ძარღვები და ჩაწითლებული თვალები.
- მას ჩემს გარდა ვერავინ შეეხება. ხელს აშვებინებს და გარეთ გაყავს, მეც უკან მივყვები. დავიმახე როგორ მოუქნია მუჭი ბექამ და ის ბიჭი ძირს დაეცა.
- გაგაფრთხილე რომ მისგან თავი შორს დაგეჭირა, ხომ გითხარი არავის მივცემ უფლებას ჩემს საკუთრებას შეეხოს. როდესაც შემობრუნებას აპირებდა გამოვბრუნდი და დარბაზში შევედი. გამიხარდა ის ჯერ კიდევ კბილებით მიცავს, მაგრამ თუ ვუყვარვარ რატომ მოვიდა აქ ვიღაც გოგოსთან ერთად.
არ ფიკქრობ რომ სენს საეჭვიანოდ. მესმის ჩემი ეგოს ხმა, ესღა მაკლდა. თვალებს მობეზრებით ვატრიალებ და ჩემი დისკენ მივდივარ.
- რა მოხდა? ინტერესით მეკითხება ჩემი და.
- ბეტმენმა ყველაფერი მოაგვარა. სიცილით ვეუბნები და ღვინოს ვწრუპავ.
- ჩემი ულამაზესი ბიძაშვილი გამიწევს პარტნიორობას. თვზე ზურა მადგება და არტისტულად მიწვდის ხელს.
- მასხარა ხარ ამხელა კაცი. სიცილით ვეუბნები და ფეხზე ვდგები.
 წყნარ მელოდიაზე ვცეკვავდით შიგადაშიგ ზურა რაღაცეებს მეჩურჩულებოდა და მაცინებდა. შუა ცეკვაში ვიყავით როდესაც ბექას ხმა მომესმა.
- გავცვალოთ პარტნიორები. მისკენ ვიხედები რომელიც ჩემს დას ეცეკვებოდა.
- სიამოვნებით. ამბობს ზურა და თვალს მიკრაავს.
- ხელი როგორ გაქვს? მზრუნველად მეუბნება ის.
- კარგად. მშრალად ვეუბნები მე, თვს გულზე ვადებ და მთლიანად ვისრუტამ მის სურნელს.
- მომწონს ეგრე რომ იქცევი. ირონიით მეუბნება ის.
- ეგრე როგორ? დაბნეული ვამბობ და თავს ზემოთ ვწევ.
- ჩემს სურნელს რომ ისრუტავ.
- რა სისულელეა, არაფერსაც არ ვისრუტავ. გავკაპასთი მე.
- კარგი რა კირა, მოგწონს ჩემი წვალება.
- ძალიან. ირონიას არ ვიშირებ მე და უცებ ვშორდები. - უპს დამთაავრდა ცეკვა.
მხიარულად ვამბობ და ჩემს ადგილს ვუბრუნდები. ქორწილი გვიან დამთვრდა, სიძე დედოფალი პირდაპირ აეროპორტში წავიდნენ და კუბაზე გაფრინდნენ. სახლში ზურამ წამიყვანა ჩემს დასთან ერთად, გადავწყვიტე რამოდენიმე დღით ჩემთან დამეტოვა. რადგან აპრილის შუა რიცხვებია სააღდგომო დასვენება აქვს, აღდგომას მეც სოფელში ვაპირებდი წასვლას და ერთად წავიდოდით. სახლში დაღლილი მივედი პირდაპირ სააბაზანოსკენ წავედი, შემდეგ ნიტამ იბანავა და საწოლში მომიწვა. ჩემს დაიკოსთან ჩახუტებულს მინდოდა დამეძინა, ნიტას იავნანას ვუმღეროდი ისე როგორც ბავშვობაში, მის თმას ჩემს ხელში ვიხვევდი და რიტმულად ვუსმევდი თავზე ხელს. მართალია უკვე 16 წლისაა მაგრამ მე ისევ ისე პატარა მგონია მე რომ ვაძინებდი წლების წინ.
- მიყვარხარ პატარავ. ყურში ჩავჩურჩულე და გადავეშვი სიზმრების სამყაროში.




მიხარია რომ მოგწონთ ჩემი ისტორიები, დღეს დიდი თავი გამომივიდა ამიტომ ისიამოვნეთ. განაჩენს ხვალ ავტვირთავ საღამოს. მადლობა და მიყვარხართ ყველა, ჰოო მართლა შეცდომებისთვის ბოდიში:დდ
ფოტოზე ანჩო და ლუკა არიან :დскачать dle 11.3




№1 სტუმარი Guest ელე

შემდეგს როდისდადებ?

 



№2  offline წევრი gogona migraciidan

Guest ელე
შემდეგს როდისდადებ?

ზეგ რადგან ხვალ მეორე ისტორია უნდა ავტვირთო

 



№3 სტუმარი მოცინარი

თამარას ნუ მივიწყებ თამარას! :დ, როგორც ყველა დანარჩენი ესეც კარგი იყო <3 ნიტამ ჩემი და გამახსენა. მართალია 12 წლისაა, როგორც თვითვონ ამბობს უკვე თითქმის თინეიჯერია და ბლა ბლა ბლა... მაგრამ მეც კირასავით სულ პატარა მგონია(კი არის მთასავით ქალი მაგრამ მაინც :დ) და ვგიჟდები მასზე... სხვათაშორის თუ ეგ ნიტაა მე კირა ვარ... ანუ მალე მეც მეყოლება ჩემი ბექუნა (რა მაგარი ლოგიკა მაქ რა! :დ)

 



№4  offline წევრი gogona migraciidan

მოცინარი
თამარას ნუ მივიწყებ თამარას! :დ, როგორც ყველა დანარჩენი ესეც კარგი იყო <3 ნიტამ ჩემი და გამახსენა. მართალია 12 წლისაა, როგორც თვითვონ ამბობს უკვე თითქმის თინეიჯერია და ბლა ბლა ბლა... მაგრამ მეც კირასავით სულ პატარა მგონია(კი არის მთასავით ქალი მაგრამ მაინც :დ) და ვგიჟდები მასზე... სხვათაშორის თუ ეგ ნიტაა მე კირა ვარ... ანუ მალე მეც მეყოლება ჩემი ბექუნა (რა მაგარი ლოგიკა მაქ რა! :დ)

წარმატებებს გისურვებ ბექუმას პოვნაში :დდ მიხარია რომ მოგეწონა გუშინ მუზა გამეხსნა და ვწერე და ვწერეე:დ ახალ თავს ხვალ ავტვირთავ მაბედნკერებ შენ შენი კომენტარებით ❤❤

 



№5 სტუმარი მოცინარი

Gogona rmigraciidan
მოცინარი
თამარას ნუ მივიწყებ თამარას! :დ, როგორც ყველა დანარჩენი ესეც კარგი იყო <3 ნიტამ ჩემი და გამახსენა. მართალია 12 წლისაა, როგორც თვითვონ ამბობს უკვე თითქმის თინეიჯერია და ბლა ბლა ბლა... მაგრამ მეც კირასავით სულ პატარა მგონია(კი არის მთასავით ქალი მაგრამ მაინც :დ) და ვგიჟდები მასზე... სხვათაშორის თუ ეგ ნიტაა მე კირა ვარ... ანუ მალე მეც მეყოლება ჩემი ბექუნა (რა მაგარი ლოგიკა მაქ რა! :დ)

წარმატებებს გისურვებ ბექუმას პოვნაში :დდ მიხარია რომ მოგეწონა გუშინ მუზა გამეხსნა და ვწერე და ვწერეე:დ ახალ თავს ხვალ ავტვირთავ მაბედნკერებ შენ შენი კომენტარებით ❤❤

♡♡♡☆♡♡♡ მეც "მაბედნკერებ" შენი პასუხებით (მოკლედ მე 1 სიტყვას ვერ შეგარჩენ რა :დდდ) მიხარიხარ და მთავარი და უმნიშვნელოვანი სათქმელი: შენი აზრით ქათამი გაჩნდა პირველი თუ კვერცხი? :დ კაი ვხუმრობ, განაჩენი როდის დაიდება????

 



№6  offline წევრი gogona migraciidan

მოცინარი
Gogona rmigraciidan
მოცინარი
თამარას ნუ მივიწყებ თამარას! :დ, როგორც ყველა დანარჩენი ესეც კარგი იყო <3 ნიტამ ჩემი და გამახსენა. მართალია 12 წლისაა, როგორც თვითვონ ამბობს უკვე თითქმის თინეიჯერია და ბლა ბლა ბლა... მაგრამ მეც კირასავით სულ პატარა მგონია(კი არის მთასავით ქალი მაგრამ მაინც :დ) და ვგიჟდები მასზე... სხვათაშორის თუ ეგ ნიტაა მე კირა ვარ... ანუ მალე მეც მეყოლება ჩემი ბექუნა (რა მაგარი ლოგიკა მაქ რა! :დ)

წარმატებებს გისურვებ ბექუმას პოვნაში :დდ მიხარია რომ მოგეწონა გუშინ მუზა გამეხსნა და ვწერე და ვწერეე:დ ახალ თავს ხვალ ავტვირთავ მაბედნკერებ შენ შენი კომენტარებით ❤❤

♡♡♡☆♡♡♡ მეც "მაბედნკერებ" შენი პასუხებით (მოკლედ მე 1 სიტყვას ვერ შეგარჩენ რა :დდდ) მიხარიხარ და მთავარი და უმნიშვნელოვანი სათქმელი: შენი აზრით ქათამი გაჩნდა პირველი თუ კვერცხი? :დ კაი ვხუმრობ, განაჩენი როდის დაიდება????

ვაიმე ჩავბჟირდიი :დდდ განაჩენს დღეს დავდებ არ შემარჩინო ეხლა ერთი "კ" :დდ

 



№7 სტუმარი Guest Lala

Shemdegs rodisdadebb??

 



№8  offline წევრი gogona migraciidan

Guest Lala
Shemdegs rodisdadebb??

დღეს მალე ავტვირთავ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent