შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

დანაღმული - ნაწილი 3


8-09-2017, 00:21
ავტორი ჟიზელი
ნანახია 471

დანაღმული - ნაწილი 3

წვიმის თქეშში დასველებული,პატრონისგან მოძულებული ,ყურებჩამოყრილი მაწანწალა ძაღლის მსგავსი სახლის კარი ,ზღურბლზე გადაბიჯებისთანავე, ხმაურით დაიკეტა სიცივისგან ბუმერანგივით მოკაკვულ ზურგს უკან. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა,თითქოს სახლში შესვლისთანავე,რაღაც მაგიურ,ჯადოსნურ წრეში შევაბიჯე,თუმცა ჩემს უცნაურ ამბავში ნამდვილად არ ერია არცერთი ზებუნებრივი არსების არცერთი არა-ადამიანური ზედა კიდური. ოთახი ისე ჩაბნელებულიყო,თითქოს შავ ფრიალ-ფრიალა ბუბმულებში გაწყობილი შავი ფრინველის მძლავრი ფრთები გვერტყა გარშემო. რამდენიმე ათეული წლის წინ თხელ ფიცრებად დაკეპილი, ერთ დროს კი ვინ იცის,რა მშვენიერი ხის საშუალებით, დიდი მონდომებით ჩარაზული მოგრძო ფანჯრები სახლში შესვლამდე ბევრად ადრე შევნიშნე და ვიწრო სივრცეში ჩამდგარ სიბნელესთან დაპირისპირება დიდად არ შემიცხადებია, თუმცა იქ დგომისას, რატომღაც ჰერმიონას შესანიშნავი ინგლისური აქცენტით მონათხრობი ზღაპარი გამახსენდა სიკვდილის საჩუქრებზე და თითქოს ჩემს ლიტრობით ღაჟღაჟა სისხლში მწყობრად შეცურეს წყვდიადის შავბნელმა აჩრდილებმა. თვალებმა ერთადერთი მნათობი წერტილისკენ გაიწიეს ისე,თითქოს იმ წამს შექსპირის პიესების პერსონაჟები ყოფილიყვნენ,საყვარელს რომ ეტრფიან დაუვიწყარი,ბევრისთვის შეუცნობადი, თავგანწირული გრძნობით .
დაბალ ჭერზე ,შუა გულში ალისფერი მავთულებით უდიერად დაწნული,ხელნაკეთი ჭაღის მაგვარი რამ შევათვალიერე ჩემდაუნებურად. შიგნით ჯერ კიდევ ახალთახალი, ერთი თეთრი და ორიც წითელი, სადა სანთლები მოეთავსებინათ და წამიერად გულში გავლანძღე კიდეც ამის გამკეთებელი,როცა თეთრად შეღებილ ,ჭერზე გაკრულ უსწორმაწორო მუყაოს შევაჩერდი დაკვირვებით . აქა-იქ ამობურცული, სიძველისაგან ჭუჭყისფრად დალაქავებული ხის მასალა სანთლების სინათლეზე ისეთ სანახაობას ქმნიდა,თითქოს ავდრიან ცაზე ქარიშხლების ღრუბლები ველურების ხროვასავით უდისციპლინოდ და შემაძრწუნებელი,ძალადობრივი მანევრებით ჯგროვდებოდნენ მტერთან საომრად .
- ხიდიდან ფრენა, _ გაისმა მამაჩემის მშვიდი ხმა და ჰიპნოზიდან გამოტყორცნილმა გონებამ მისკენ მიმაბრუნა.
- რა? _ ვკითხე დაბნეულმა.
- შენ არაფერი. ხიდიდან ფრენა, _ ისევ გაიმეორა ლაზარემ.
- მიღებულია,ხიდიდან ფრენა,_ გასცა პასუხი მამაკაცის კიდევ უფრო მშვიდმა ხმამ და ოთახის ოთხივე კუთხიდან ჩვენი მიმართულებით ამოძრავებული ოთხი ლანდი ერთმანეთის გვერდით ჩამწკრივდა,ისე რომ ყველა მათგანის დანახვა შეგვძლებოდა ორივეს. ვერც კი წარმოვიდგენდი,რომ ოთახში სხვა ადამიანებიც შეიძლება ყოფილიყვნენ, მიუხედავად იმისა,რომ საკუთარი თვალით დავინახე მტვერში დიდი ზომის ბათინკის ნაკვალევი.
- აბა,რას მეტყვი აბრაამ? _იკითხა მამაჩემმა.მე უკვე შესანიშნავად შემეძლო ბინდით გამოძერწილი აჩრდილებისგან ცოცხალ ორგანიზმებად გარდაქმნილი კონტურებისთვის ხორცის შესხმა,რაღაცით კენჭებისგან ბრინჯის მარცვლების გამორჩევას წააგავდა ეს პროცესი.ისეთი გულისყურით გავზომე ყველა მათგანი, დამეფიცებოდა კიდეც ,რომ ოთხივე სანდო და მეტად კეთილისმსურველი პირი უნდა ყოფილიყო ჩვენთვის.
- მშვიდობაა ლაზარე, _ წინ გადმოდგა გაბედული,მოუთმენელი ნაბიჯი გრძელწვერა,ტუჩებთან ჭაღარაშეპარულმა კაცმა და მამაჩემის სხეულზე დიდი ხნის უნახავი მეგობარივით გადახვეულმა ამოიჩურჩულა , _ უკვე მეოთხე დღეა ამ სახლში ვართ. მათ არ იციან ჩვენი გეგმების შესახებ.
- შენი ხმა ყოველთვის მამშვიდებს აბრაამ . თქვენ როგორა ხართ ბიჭებო? _ ლაზარეს შეკითხვას დანარჩენების ნახვისაგან გამოწვეული სიხარულიც შეუზავდა ,თუმცა მათი წესისამებრ მოკითხვა ჩემმა შეუკავებელმა ბრაზმა აღარ დააცადა.
- ახლა მაინც მეტყვი რა ხდება?_ კატეგორიული ტონით აღვიჭურვე თუ არა, წინ გადავუდექი მამას და მთელი სიმძიმით დავეყრდენი მის ახოვან ტანს, _ უფლება მაქვს გავიგო,რა ხდება აქ!
- ქალბატონო ცირა , მათზე ნუ ღელავთ,უკვე სამშვიდობოს არიან,_ ფიქრებს მიმიხვდა ჩემზე ორი თავით მაღალი, უცნაურად გამხდარი ბიჭი,_ პირადად ვხელმძღვანელობდი საზღვარზე მათ გადაყვანას. გარწმუნებთ,სანერვიულო ნამდვილად არ გაქვთ.
- შენ ვინღა ხარ? _ ვკითხე უკმეხად.
- აკაკი ბერძენიშვილი. საიდუმლო სამსახურის აგენტი.
- აჰ, შენ ხარ ის აკაკი, _ ეს იყო და სხეული მთლად უღონო,ფარატინა ქაღალდივით მსუბუქი გამიხდა. გაურკვეველმა ბგერებმა და წამოძახილებმა ჩემს ორივე ყურთან ჩატუმბვა და განმუხტული ნაწილაკებივით უკანდახევა დაიწყეს.სმენა და მხედველობა მთლად დამეხშო.გეგონება ვიღაცამ რკინის კარი ცხვირწინ მომიჯახუნა და დროის ცვლილების საპირისპიროდ გამისროლა ჰაერის მძლავრი ნაკადის შეხეთქების წყალობით .თითქოს ჩემთან მოახლოებულ მკრთალ გამოსახულებებსა და ცხოველის მეტყველებასავით გაურკვევლად ქცეულ სიტყვებს ჩემთან მოახლოებისას უშველებელი ძაბვის მოელვარე ,აქა-იქ გამტყდარ-გაბზარული ჯოხები სუსხავდნენ სასტიკად და ხელს უშლიდნენ სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნილ ერთადერთ პატრონთან დაბრუნებას. კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი ჩემს სახესთან ყველაზე ახლოს მყოფ მწუხრში გახვეულ ადამიანს და სიმძიმის ცენტრი საბოლოოდ დავკარგე ,გადაგვარებულ აზროვნებასთან ერთად.

***

მთელი ძალღონით ამოვისუნთქე.
ყვითლად მოელვარე,კაშკაშა ბურთი გაკრთა უკუნეთში და წამით მომეჩვენა, თითქოს ცაზე დაპენტილ ვარსკლავებზე დახარბებულს მე შემესრუტა ისინი ერთიანად და სწორედ ახლა თავისუფლდებოდნენ დიდი ხნის ნატუსაღარნი ჩემი ფილტვებიდან. ქუთუთოებზე კაშკაშა ნაპერწკლებმა გაკვესეს რამდენჯერმე და ჩემი შეწუხებით გამოწვეული სინდისის ქენჯნისგან სწრაფადვე ჩაყუჩდნენ. ისეთი შეგრძნება მქონდა,გეგონება ჩამქრალი ნათურა ვყოფილიყავი და დენის ჩამრთველს ახლახანს წაჰკრა ხელი ვიღაცამ,ისიც შემთხვევით. თვალები გავახილე.
ღია ფანჯრიდან შემონაბერ სუსხიან ნიავზე ცილინდრის ფორმის , შავი პრიალა ჭაღი უჩუმრად ქანაობდა ჩემს ზემოთ. ქუჩიდან შემოსული სინათლისა და წელიწადის დროის მიხედვით თუ ვიმსჯელებდით, საღამოს ხუთი-ექვსი საათი უნდა ყოფილიყო წესით. მარცხენა მხარეს კვადრატებად დაყოფილი ოთხი ძველებური ფანჯარა ჩაემწკრივებინათ ჩემი საწოლის მთელ სიგრძეზე.მეუცნაურა გარეთ ახლო-ახლო ჩაშენებული შენობების თვალისმომჭრელი არქიტექტურა,თუმცა ჯერ შიგნით მოვათვალიერე გარემო. თავსა და ბოლოში ხის მოთაფლისფრო კედლები ეკრა მიჯრით ჩემს საწოლს.მარჯვენა მხარეს კი ვარდისფერი ყვავილებით ამოქარგული კრემისფერი გრძელი ფარდა ძირს ნაოჭებად ჩამოფენილიყო მთელ სიგრძეზე. სქელი,თეთრი საბანი ისე მზრუნველად ამოეკეცათ ჩემთვის გვერდებთან, საძილე ტომარაში გახვეულ ჩვილ ბავშვს ვგავდი უდაოდ. ჩამიდგა თუ არა ხელებში ძალა, სლიპინა ნაჭერი ერთი მოძრაობით გადავწიე და წამით გავვოცდი უზადო სანახაობისაგან. ჩემი ორსაწოლიანის ოდენა სივრცე კიდევ დამიხვდა ფარდის გადაღმა. აქეთ-იქით ფერად-ფერად ყრდიანი წიგნებით გამოეძეკათ ოციოდე სანტიმეტრის სიგანის,კედლის მთლიან მოცულობაზე განთავსებული მოხატული თაროები. ფანჯრების პარალელურად აშენებული კედელი კი ათასგვარი წარწერებითა და ნივთებით გადაეპენტა ოთახის პატრონს. აქ ნახავდით სხვადასხვა ენებზე დაწერილ ბრძნულ გამონათქვამებს, ცნობილი მუსიკალური ბენდების ალბომებს,პოსტერებს საყვარელი ფილმებიდან,გაზეთიდან გამოჭრილი საოცნებო ქვეყნების სავიზიტო შენობების ფოტოებსა და ცნობილ ლექსებსაც კი.ყველაფერ ამას სადღესასწაულო ნათურებით მოფენილი ათინათები და თბილ ფერებში მოქსოვილი ხალიჩა კიდევ უფრო საუცხოოს და ლამაზს ხდიდა.
ფეხი დავდგი თუ არა ძირს ,იატაკი შეირხა ისე,თითქოს მამლის ფეხებზე შემდგარ ქოხმახში მეძინა მთელი ეს დრო და ახლა ეს ჩემი მოძრავი სახლი ძილბურანში გამოხვეული ფშვინავდა და ძალაუნებურად არხევდა ჩემს ფეხქვეშ გადაჭიმულ წითლად შეღებილ ფიცრებს. იმედები მალევე გამიცრუვდა,როცა იატაკში მოთავსებული ვიწრო კარი ზემოთკენ ამოიზნიქა და საშუალო ასაკის ,ქერად შეღებილი ქალი თავით გამოჩნდა ამოჭრილ ადგილას. სავარაუდოდ, სახლის პატრონმა სუფთა წყლით პირამდე სავსე პლასტმასის პატარა სათლი ღიღინით ამოდგა ზემოთ და მხარზე გადაკიდებული თეთრი ტილო ჩაჭყვიპა შიგნით რამდენჯერმე. მთლიანი ტანით რომ ამოძვრა ოთახში და ბოლო წვეთამდე გაწურული ნაჭერი სიმეტრიულად გადაკეცა, ჩემკენ შემობრუნებისას მისმა წამოკივლებამ წამით მაფიქრებინა კიდეც ,რომ მან სულაც არ იცოდა ვინ ცხოვრობდა მისი სახლის სხვენში. შეპარული ,მორიდებული მზერით მათვალიერა ცოტა ხანი,მერე სასაცილოდ დაფაცურდა, თითით მანიშნა ერთი წუთით მოიცადეო და რომელიღაცა მოძველმანო წიგნიდან თეთრი კონვერტი გამოაცურა. ცალი ხელით კალთაში ჩამიგდო ლამაზად მოკეცილი თეთრი ქაღალდი,ცალი კი შუბლზე მზრუნველობით მომაბჯინა და კმაყოფილმა ჩაილაპარა რაღაც ჩემთვის გაუგებარ ენაზე. კონვერტი გახსენიო მანიშნა ღიმილით და ისეთივე დაკვირვებული,გამჭოლი მზერითა და ხელების ფართუკზე წმენდით ჩამოჯდა ჩემს ფეხებთან .
კონვერტი მართლაც გავხსენი. იმდენად მინდოდა ყველაფერში გარკვევა, ქალი რომ არ მჯდარიყო ჩემ წინ, მოზღვავებული ემოციებისგან ალბათ გავგლეჯდი კიდეც ქაღალდის თხელ ყუთს და ისე წავიკითხავდი შეტყობინებას. წვრილად ნაბეჭდი ასობგერები სრულიად არაფერს მიუთითებდა თავაზიანი სიტყვებითა და ლაკონური წინადადებებით გაწყობილი წერილის ავტორზე,გარდა იმისა ,რომ იგი ქართველი იყო და მისი სახელი სადღაც უკვე გაგონილი უნდა მქონოდა,ამიტომ კითხვას სულმოუთქმელად შევუდექი.

***

" ქალბატონო ცირა, თუ თქვენ ამ წერილს კითხულობთ,ესე იგი, გამომჯობინდით და სავარაუდოდ,დიდ გაურკვევლობაში ბრძანდებით . პირველ რიგში ,მინდა გითხრათ,რომ მაღალი სიცხისაგან გონება დაკარგეთ და იძულებულნი გავხდით,უგონო მდგომარეობაში გადმოგვეფრინეთ ჩეხეთის დედაქალაქ პრაღაში. არ მოგესმათ, ახლა თქვენ პრაღაში იმყოფებით. ჩეხეთის ერთ-ერთი საუკეთესო ლუდხანის მფლობელი - მილოშ ზემანი თქვენი მასპინძელია. ქალბატონი კი ,რომელიც გივლით, მისი მეუღლე - მისის აგნესა. ნუ შეგეშინდებათ,რომ მან მშობლიური ენის გარდა არცერთი ენა არ იცის. დიასახლისსთან საუბარში ჩვენი აგენტი დაგეხმარებათ,რომელსაც უთუოდ უნდა შეხვდეთ და თანამშრომლობა გაუწიოთ,როდესაც ძალებს მოიკრებთ. საჭიროა მხოლოდ ერთი ზარი და იგი დანიშნულების ადგილზე გაჩნდება,თანაც უკეთესად გაგარკვევთ ყველაფერში.
დრო - 8 საათი.
ლოკაცია - ჟიჟკოვის ტელეკოშკი.
კოშკში რესტორანი და ტურისტული ცენტრია,ამიტომ ვიმეოდოვნებ შეუმჩნეველი დარჩებით. მისის აგნესას მხოლოდ ორი სიტყვა - "ხიდიდან ფრენა" - უხსენეთ და ყველაფერს იგი მიხედავს.
თქვენი ოჯახის წევრებ თავს მშვენივრად გრძნობენ.
პატივისცემით,
აბრაამ მეტრეველი. "

***

აგნესა, როგორც ჩანს ,დიდი სულისკვეთებით იყო ჩაბმული საიდუმლო მისიაში და მეტად გულისყურით ეკიდებოდა მასზე ნაკისრ ვალდებულებას. ვუხსენე თუ არა საკონტაქტო ტერმინი, ქალი მაშინვე კიბეზე დაეშვა კისრისტეხით და ორიოდე წუთში უკანვე ამობრუნდა ყავისფერი ქაღალდის რამდენიმე პარკთან ერთად.
- დავრეკე.მოვა, _წამოიდუდუნა ენის ბორძიკით დიასახლისმა .რატომღაც გამეცინა მის გულუბრყვილო გარეგნობაზე. თვალებთან ასაკის ნიშნად ჩაკეცილი ნაოჭები და ქალის თვალისთვისაც კი მიმზიდველი,მუქი ვარდისფერი კონტურით მოხდენილად შეფერადებული ტუჩები საოცარ სიკეთეს შეუზღუდავად ასხივებდნენ . მაშინვე დაიმსახურა ჩემი კეთილგანწყობა სასიამოვნო აურის მქონე ქალმა და თავადაც მიმიხვდა,რომ ძალიან მომეწონა.
- დიდი მადლობა,მისის აგნესა! _ ვუთხარი და მარცხენა მაჯაზე საჩვენებელი თითი რამდეჯერმე დავიტყაპუნე. აგნესა მიმიხვდა და მისი მობილური ტელეფონი შემაჩეჩა ხელში. ეკრანი შვიდი საათის დაწყებას მამცნობდა.აშკარა იყო,რომ უნდა მეჩქარა,რათა რესტორანში დანიშნულ დროს გამოვცხადებულიყავი.скачать dle 11.3




№1 წევრი ჟიზელი

სულ 1232 სიტყვაა,დღეს შემომეწერა და ვერ მოვითმინე,ავტვირთე :დ
ტიტე სანიკიძის პროტოტიპი ვიპოვე.ზუსტად ისეთია,როგორიც წარმომედგინა :დ
გამიხარდება ,თუ ვინმეს წაკითხვის სურვილი გაგიჩნდებათ.რა თქმა უნდა, ჩემი ფანტაზია მაწერინებს,თუმცა მკითხველის მოსაზრებების გათვალისწინებაც საკმაოდ საინტერესო იქნებოდა ჩემთვის.
ჯანდაბა,
აზრზე არ ვარ,რანაირად მოგიზიდოთ ...ვახ :დდდდ

 



№2 სტუმარი lalka

სხვათაშორის კარგი ფანტაზია გაქვს.ზოგჯერ ისეთ სიტყვებს ხმარობ მეცინება მაგ.ჩაჭყვიპა.):დ.საინტერესოა ველი შემდეგს თუ არ დააგვიანებ კაგია.

 



№3 წევრი ჟიზელი

lalka
სხვათაშორის კარგი ფანტაზია გაქვს.ზოგჯერ ისეთ სიტყვებს ხმარობ მეცინება მაგ.ჩაჭყვიპა.):დ.საინტერესოა ველი შემდეგს თუ არ დააგვიანებ კაგია.

მაგ სიტყვის დაწერაზე დიდი ხანი ვიფიქრე,მაგრამ რატომაც არა, ქართული ენა ფართო შესაძლებლობებს გვაძლევს :D
დიდი მადლობა, სწავლა კი მეწყება ,მაგრამ მუზა აქ არის ჯერ-ჯერობით :D

 



№4 სტუმარი კოკორა

აი,ძალიან კარგად და საინტერესოდ წერ. გაგრძელება მინდა რა. იმედია წერ უკვე მეოთხე თავს. მგონი კიდევ ერთი საინტერესო დამწყები მწერალი ემატება ფორლავს :დ

 



№5 წევრი ჟიზელი

კოკორა
აი,ძალიან კარგად და საინტერესოდ წერ. გაგრძელება მინდა რა. იმედია წერ უკვე მეოთხე თავს. მგონი კიდევ ერთი საინტერესო დამწყები მწერალი ემატება ფორლავს :დ

დიდი მადლობა^^ უკვე ვიცი რაც უნდა დავწერო მეოთხე თავში,მაგრამ უნივერსიტეტი დამეწყო და ახლაც კონსპექტს ვწერ.იმედია,მალე გამომიჩნდება დრო :/

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent