შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

კირა კანდელაკის ცხოვრება 13 თავი


10-09-2017, 00:29
ავტორი Gogona rmigraciidan
ნანახია 696

კირა კანდელაკის ცხოვრება 13 თავი

უკვე ერთი კვირა რაც ბექა კომაშია, ექიმები არანაირ იმედს არ გვაძლევენ. მთელი დღე მის პალატაში ვარ, სახლის მისამართიც დამავიწყდა მგონი. მხოლოდ საღამოს მივდივარ სამსახურში და გვიან ისევ საავადმყოფოში ვბრუნდები. არავის თხოვნას არ ვითვალოსწინებ იმის შესახებ რომ სახლში წავიდე და დავისვენო, შეიძლება ითქვას რომ აქ გადმოვცხოვრდი. ერთმანეთის მიყოლებით გაიარა დღეებმა, კვირებმა და თვეებმა. ერთი თვის თავზე ექიმებმა პატარა იმედი მოგვცეს რომ შეიძლება გაიღვიძოს, ისიც იმიტომ რომ მხოლოდ ჩემს ლაპარაკზე რეაგირებს.
ივლისის ბოლო კვირა იყო მე ისევ ბექას პალატაში ვიყავი, დილით რაღაცის შერხევამ გამაღვიძა თვალები რომ გავახილე ბექას მოცინარ სახეს წავაწყდი.
- დილა მშვიდობის. თბილად მიღიმის ის.
- შენ, შენ გაიღვიძე. დაბნეული ვბლუყუნებ მე და ფეხზე ვდგები.
- ჰო მომბეზრდა ძილი. ხალისიანად ამბობს ის და ჩემს თითებს თავის ტორში აქცევს. - ანუ სიკვდილის პირას უნდა მივსულიყავი ჩემთვის რომ გეპატიებია. ხელის გულზე მკოცნის და იმ ღიმილით მიღიმის მე რომ ესე ძალიან მიყვარს.
- რა იდიოტი ხარ რა. სიცილოთ ვეუბნები მე.
- იდიოტიბრომ ვარ იმიტომაც მიყვარხარ თორე, რომელ ნორმალურს შეუყვარდებოდა კლეოპატრა.
- ექიმს დავუძახებ. მის სიტყვებს ყჯრადღებას არ ვაქცევ და ფეხზე ვდგები, მალევე ვბრუნდები უკან ექიმთან ერთად. ბექა გასინჯა.
- დღეს კიდევ დავაკვირდებით და ხვალ გავწერთ. მიღიმის ახალგაზრდა ექიმი და პალატიდან გადის.
- იმედია სანამ კომაში ვიყავი ექიმებს არ ეკურკურებოდი. ეჭვნარევი ხმით ამბობს ის.
- სხვათაშორის ვეკურკურებოდი. ენას ვუყობ მე და იქვე სავარძელში ვჯდები.
- რას შვებოდი? გაბრაზებული ამბობს ის და ცდილობს წამოდგეს.
- შენს ადგილს დაუბრუნდი ტირანების მეფევ. სად მქონდა აქ კურკურის თავი. ღიმილოთ ვამბობ მე ფეხზე ვდგები და მთელი გრძნობით ვკოცნი, როგორ მომნატრებია მისი ტუჩები.
- უჰს ცუდ დროს მოვსულვართ. მესმის გიგოს ხმა და რესკად ვცილდები ბექას.
- შენ ხომ სწორო დროის შერჩევა არ იცი. გაბრაზებული ამბობს ბექა.
- ბექ როგორ მომენატრე. ამბობს ანჩო და ბექას ეხვევა.
- მეც მომენატრე დაო. სიძე ხომ არ გაბრაზებს.  ვითონ სერიოზულად ამბობს და კარში მდგომ ლუკას უყურებს.
- საკითხავია ვინ ვის აბრაზებს. სიცილით ამბობს ლუკა და ბექას ხელს ართმევს. - გილოცავ გაღვიძებას.
- მადლობა ძმაო. ღიმილით ეუბნება ბექა.
- უკაცრავად. ვამბობ მე და ამღერებულ ტელეფომს ვპასუხობ.
- კირა როგორ ხარ? მესმის ბიჭის ხმა.
- რომელი ხარ? ვეკითხები უცნობს.
- ვერ მიცანი ქალო, ვატო ვარ? სიცილით მეუბნება ის.
- ვატო, რომელი ვატო? დაბნეული ვამბობ მე და გარეთ გამოვდივარ რადგან ბექას მზერას მოვშორებოდი.
- კარგი რა ჩემო სიხარულო მართლა ვერ მიცანი? გაკვირვებული მეუბება ის.
- მოეშვი ცანცარს და ამიხსენი წესიერად ვინ ხარ? თუარა ვთიშავ. ვამბობ გაბრაზებული.
- კარგი, კარგი არ გამითიშო. ვატო ვარ კვანტალიანი. მისი გვარის გაგებისას უეცრად გამცრა, ღმერთო ჩემო რა ჯანდაბა უნდა ეხლა რამ გაახსენა ჩემი თავი.
- მერე ჩემთან რა გინდა წადი შენს ცოლს მიხედე. ვყვირი გაკაპასებული.
- ცოლს დიდიხანია გავცილდი. ამბობს ნაღვლიანად.
- მერე მე რატომ მირეკავ.
- კირა ვის ელაპარაკები შემოდი. მესმის ზურგს უკან ლუკას ხმა.
- ეხლავე შემოვალ. ვეუბნები ლუკას და ვატოს ვუბრუნდები. - მეორედ აღარ დამირეკო გესმის, არ მჭირდება შენი ხმის გაგონება.
- კირა როგორ მელაპარაკები, შენ ხომ ეგეთი არ იყავი.
- ჰო მართალია აღარ ვარ მე ის 14 წლის გოგო, ეხლა კი შემეშვი ჩემს ქმარს უნდა მივხედო. ვცრუობ და ტელეფონს ვთიშავ. არა რა რა ჯანდაბა უმდოდა ეხლა? რატომ დამირეკა? ვატო ჩემი ბავშვური გატაცება იყო, მეგონა მიყვარდა თუმცა მწარედ ვცდებოდი. ერთად მხოლოდ ორი თვე ვიყავით, შემდეგ ის დამშორდა. როგორც მერე გავიგე ცოლი შეურთავს, ეხლა რაღატომ გამოჩნდა  ვერ გავიგე. დაბნეული შევდივარ ოთახში და კჰთხეში ვდგები დასჯილი ბავშვივით.
- ვინ იყო? ინტერესით მეკითხება ლუკა, უეცრად ბექასკენ გავიხედე მას არაფერი უთქვამს მაგრამ კარგად ვამჩნევდი მის ჩაწითლებულ თვალებს.
- ვატო იყო. მანბობ ხვნეშით.
- ის ვატო? გაკვირვებული მეუბენება ლუკა.
- ჰო ის ვატო.
- და რა უნდიდა? ინტერესით მეკითხება ლუკა და გვერდით მიდგება.
- რავი მომიკითხა, ცოლს გავშორდიო. ჩურჩულით ვეუბნები ლუკას.
- მერე შენ რა შემარიგეო გთხოვა? სიცილით მეუბნება ის.
- იდიოტო. ბეჭზე ვურტყამ მე.
- რა ხდება ხალხნო ჩვენც გაგვარკვიეთ. თითქოს სიცილით ამბკბს ბექა, მაგრამ ვინ იცის ამ სიცილის უკან რა ბრაზს მალავს.
- კირას ბავშვობის სიყვარულმა დურეკა, ცოლს გავშორდი და შემარიგეო. როხროხით ამბობს ლუკა რაზეც ჩემს ჩქმეტას იღებს.
- არ იყო ეგ ჩემი შეყვარებული. გაბრაზებული ვამბობ მე.
- კარგი ჰო ბოდიში, არ გიყვარდა ვაღიარებ მაგრამ მას უყვარდი. ისევ ისე როხროხებს ის.
- დონდლო ხარ რა. ბრაზით ვუყურებ ლუკას, ეხლა თუ არ მოკეტავს გავგლეჯ ამ ბიჭს.
- ჩვენი წასვლის დროა. ამბობს ანჩო და ყველანი ერთმანეთის მიყოლებით გადიან კარში, დავრჩით მარტო მე და ბექა.
- ანუ ბავშვობის სიყვარულმა დაგირეკა? წყენით მეუბნება ის.
- არ ყოფილა ჩემი სიყვარული. ვამბობ გაბრაზებული.
- კარგი ჰო, რაუნდოდა? სხვათაშორისოდ კითხულობს ის.
- ისეთი არაფერი უბრალოდ მომიკითხა. მხრების ჩეჩვით ვამბობ მე.
- გასაგებია. მოდი ჩემთან. ხელს საწოლზე ატყაპუნებს და მეც მივდივარ.
- ბოდიში რომ არ გიჯერებდი, არ ვიცი რა დამემართა მაგრამ ძალიან გავმწარდი თამარა იქ რომ დავინახე. ცხოვრებაში პორველად ვიხდი ბოდიშს.
- მთავარია ამის შემდეგ სულ ერთად ვიქნებით. გულში მიმკრავს და ისე მეუბნება.
- იმედია აღარ გამაბრაზებ. ყურში ვეჩურჩულები მე.
- შენ ისე გამაწვალე შეროგებაზე, ამის მერე როგორ გავბედავ მაგას. მხიარულად ამბობს ის და ტუჩებში მკოცნის.
- მიყვარხარ. როგორც კი ვშორდები ეგრევე ვამბობ და თავს გულზე ვადებ.
- მეც ძალიან.
მეორე დღეს ბექა გამოწერეს, ჩემი გაჯიუტებული თხოვნით სახლში წავიყვანე და მისი პირადი ძიძა გავხდი, ის კი საწოლში გათხლაშული გასცემდა განკარგულებებს. საღამოობით მისი მეგობრები მოდიოდნენ ხოლმე, უკვე აგვისტოს ცხელი დღეები იყო ბავშვებმა გადაწყვიტეს დასასვენებლად წავსულიყავით, ბევრი იფიქრეს თუ ცოტა საბოლოოდ ყველამ არჩევანი ბათუმზე შეაჩერა. დიდად არ მხიბლავდა ეს გადაწყვეტილება მაგრამ სხვა გზარ არ მქონდა. რადგანაც ბექა დამტვრეული იყო მისი მანქანის საჭეს მე მივუჯექი, ტარება მამამ მასწავლა ჯერ კიდევ ბავშვი რომ ვიყავი, პრავაც 17 წლის ასაკში ავიღე.
- იმედია მშვიდობით ჩავალთ. ამბობს ლუკა როდესაც სპიდომეტრი 200 აჩვენებდა.
- თუ არ მოკეტავ ვატყობ პირდაპირი რეისით ჩახვალ. ვამბობ გაბრაზებული.
საბოლოოთ ყველანი მშვიდობით ჩავედით, სახლი არ გვიქირავია რადგან გიგომ თქვა ტყუილად კი არ მაქვს ამხელა სახლიო. ყველანი ჩვენ ჩენ ოთახებში გადავნაწილდით, ჩემი ოთახი ბექას ოთახის პირდაპირ იყო. რადგანაც ყველანი წყვილებად იყვნენ გადაწყვიტეს ერთ ოთხში ყოფილიყვნენ.
მხოლოდ მე გიგო, ბექა და კიდევ ჩემთვის ორი უცნობი გოგოები, გადავნაწილდით ცალ-ცალკე ოთახებში.
ბარგი ამოვალაგე და ქვემოთ ჩავედი, ყველანი მისაღებში დამხვდნენ ბექას გვერდით იმ გოგოებიდან ერთერთი იჯდა, რადგანაც ადგილი არ იყო ლუკას ჩავუხტი კალთაში.
- რა მძიმე ხარ ქალო. დამნჭვით ამბობს ლუკა.
- აბა აბა. ვაჯავრებე და ლოყაზე ვკოცნი, თან ჩუმად ვეჩურჩულები. - ვინ რის ის გოგო?
- როგორც გავიგე ამათი სამეგობროდანა. ისიც ჩურჩულით მეუბნება.
- იმედია არ უნდა ბექას ყავარჯენი გადავამტვრიო გვერდებზე. სიცილით ვამბობ მე.
- იმედია. ისიც სოცილით მეუბნება.
- აუ ძალიან მშია. ამბობს ბექას გვერდით მჯდომი გოგო.
- შენი სახელი? ნაგლურად ვეუბნები გოგოს რომელიც საიდანღაც მახსოვს, მაგრამ ვერ ვიხსენებ საიდან.
- თამო. ტყლარწვით ამბობს ის.
- იცი სამზარეულოში არცერთი ნივთი არ იკბინება. სიცილოთ ვამბობ მე.
- ბექას ძალიან იზიდავს სახელი თამარა. ჩურჩულოთ ვეუბნები ანჩოს რაზეც ის ხარხარებს.
- ვისზე იცინით? გვეკითხება ბექა.
- შენი საქმე არა. ენას უყოფს ანჩო და ხარხარს აგრძელებს.
- აუ ბექ ძალიან მშია. მესმის გოგოსხმა ეხლა კი დავრწმუნდი საიდან მეცნობა ის, ფეხზე წამოვდექი და სამზარეულოსკენ ავიღე გეზი, გზაში შევჩერდი და ბექას ვეუბნები.
- ბექ საყვარელო არ ვიცეკვოთ. სიცილით ვეუბნები ბექას და სამზარეულოში შევედი, ისიც მალევე მომყვება უკან და ბარის მაგიდასთან ჯდება.
- იცინი არა? ღიმილით მეუბნება ის.
- მაგას რა დამავიწყებს. მეც სიცილით ვეუბნები და მაცივრიდან პროდუქტები გამომაქვს.
- პირველი ვისზეც იეჭვიანე ის იყო და მაგას რა დაგავიწყებს. გამახსენა მის დაბადებისდღეზე მომხდარი ფაქტი.
- ჰო რა. მხრების ჩეჩვით ვამბობ და სალათს ვჭრი.
- ყიყლიყოს გამიკეთებ? მუდარით მეუბნება ის.
- კი ეხლავე. სალათის დაჭრა დავასრულე და ყიყლიყოების შეწვა დავიწყე. უკვე გაწყობილ სუფრასთან ყველას დავუძახე და ისინიც მალევე მოვიდნენ.
- უგემრიელესია. ამბობს ჩემს გვერდით მჯდომი ბექა და მოშიშვლებულ მხარზე მკოცნის. საპასიხოდ მხოლოდ ღიმილს ვუბრუნებ და სალათის ჭამას ვაგრძელებ.
- აუ ყავა მინდა. ამბობს ის გოგო თამარა ნომერ მეორე.
- თამრიკო ქალო ყავის მოდუღება არ იცი? ირონიით ვეუბნები მე ის კი ფეხზე დგება და მადუღარას რთავს.
- როგორ გიყვარს ხალხის ნერვებზე თამაში. სიცილკთ მეუბენბა ბექა.
- პროფესიონალი ვარ. აციმციმებული თვალებით ვამბობ მე.  სადილის შემდეგ სუფრა ავალაგეთ და გამოსაცვლელად ოთახში შევედი რათა  ზღვისთვის მოვმზადებულიყავი. თეთრი ფერის საცვლები ჩავიცვი, რომლებიც კაგად გამოკვეთავდნენ ჩემს ბურთებს, მოკლე სარაფანი გადავიცვი, ჩანთაში საჭირო ნივთები ჩავაწყვე და ქვემოთ ჩავედი. სულ რაღაც ათ წუთში პლიაჟზე ვიყავი, ანჩო და ლუკა ეგრევე ზღვაში შეცვივდნენ. სარაფანი გადავიძვრე და  რადგანაც ცურვა არ ვიცოდი იქვე ნაპირთან ჩამოვჯექი, მალევე გვერდით ბექა მომიჯდა.
- ცურვა არ იცი? სიცილით მეუბნება ის.
- არა. დარცხვენით ვამბობ მე.
- წამო გასწავლი. ხელს მკოდებს და ზღვაში შევყავარ, უკვე საკმაოდ ღრმად ვიყავით შესულები. ტკიპასავეთ ვეკვროდი ბექას ძალიან მეშინოდა წყლის.
- თუარ მოდუნდები ესე ვერასოდეს ისწავლი.
- მეშინია. შეშინებული ვამბობ მე.
- არაფერია საშიში მე აქ ვარ. მაიმედებს ის და მეც ნელნელა ვეშვები.
- აი ეგრე. თავის ხელებზე მაწვენს თან მითითებებს მაძლევს, მეც მორჩილი ბავშვივით ვემორჩილები.
- კარგი მოსწავლრ ხარ. ჩვეული ღიმილით მიღიმის ის.
-საკმაოდ. უკვე გათამამებული მარტო ვცურავ მე. - დავიღალე ავიდეთ. ბექას ზურგზე ვახტები და ისე მივყავარ ბავშვებთან.
 - ამსაღამოს რაა გავაფუჭოთ? ამბობს აჭიტირებული გიგო.
- სადმე კლუბში წავიდეთ. აბმობს თამარა და მის გვერდით მდგომი გოგო როგორც გავიგე მაკა ქვია.
- რას იტყვი კირა? მეკითხება გიგო და ყველა მე მომაშტერდა.
- წავიდეთ. ვამბობ და მზის კრემის წასმას ვაგრძელებ.
ბათუმში სამი კვირით დავრჩით, ვცდილკბდი მზეზე ძალიან არ დავმწვარიყავი მაგრამ არ გამომივიდა, საკმაოდ კარგი ზაგარი მივიღე, ამ ხნის განმავლობააში რამოდენიმეჯერ ველაპარაკე მამას. უკვე სექტემბრის ბოლო რიცხვები იყო, მე ჩვეულებრივად უნივერსიტეტში დავდიოდი, ბექა ისევ ჩემთან ცხოვრობდა. თუ სადმე წასვლა მინდოდა ყველგან მას დავყავდი, ძალიან კარგ დროს ვატარებდით ეთად.
ერთ დღეს მამასგან გავიგე რომ თამარა გათხოვილა, ცოლად მის შეყვარებულს გაყვა გამიხარდა მისი ამბავი როგორც იქნა იპოვა ბედნიერება.
უკვე საკმაოდ გვიანი იყო მეცადინეობას რომ მოვრჩი, ბექას დავემშვიდობე და ჩემს ოთახში შევედი. გვიან გამომეღვიძა სამზარეულოში წყლის დასალევად შევედი, გზად ბექას ოთახი გავიარე შიგმით შევიხედე თუმცა იქ არ დამხვდა.
- ეტყობა საქმე გამოუჩნდა. ჩემთვის ჩავილაპარაე სამზარეულოში შევედი წყალი დავლიე და ისევ ოთახში დავბრუნდი, თვალები დავხუჭე თუ არა ეგრევე გადავეშვი სიზმრების სამყაროში.




ისტორიას ხვალ დავასროლებ შემდეგ კი განაჩენს გავაგრძელებ მადლობა რომ კითხულობთ, ძალიან მახარებთ თქვენი კომენტარებითскачать dle 11.3




№1 სტუმარი ანაბაია

joy ორჯერ წავიკითხე იმისგამო რომარ მინდოდა დამთავრებულიყო. ახლა განაჩენის წაკითხვას დავიწყებ. იმედია ისიც ასეთივე კარგი იქნება

 



№2  offline წევრი Gogona rmigraciidan

ანაბაია
joy ორჯერ წავიკითხე იმისგამო რომარ მინდოდა დამთავრებულიყო. ახლა განაჩენის წაკითხვას დავიწყებ. იმედია ისიც ასეთივე კარგი იქნება

მიხარია რომ მოგეწონაა❤

 



№3 სტუმარი Guest ელე

ძან ძაან მაგარიაა

 



№4 სტუმარი მოცინარი

მოკლედ ეს თამარები რა! :დ კარგი თავი იყო, უბრალოდ „პრავა“ და სხვა ბარბარიზმები შემხვდა და ყურს ცუდად მოხვდა. ბექა სად წავიდა?.............

 



№5  offline წევრი Gogona rmigraciidan

მოცინარი
მოკლედ ეს თამარები რა! :დ კარგი თავი იყო, უბრალოდ „პრავა“ და სხვა ბარბარიზმები შემხვდა და ყურს ცუდად მოხვდა. ბექა სად წავიდა?.............

ხო ხოო ვიცი მაქ შემეშალა რაზეც ბოდიშს გიხდიი. იცი როგორ ველოდებოდი შენს კომენტარს. ბექაა, ბექა მალე გამოჩნდება❤

Guest ელე
ძან ძაან მაგარიაა


მიხარია რომ მოგწონს

 



№6 სტუმარი Guest elelelele

როდის დადებ შემდეგსს??

 



№7  offline წევრი Gogona rmigraciidan

Guest elelelele
როდის დადებ შემდეგსს??

დღეს საღამოს❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent