შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

გამოფხიზლება +18 (თავი 7)


20-09-2017, 00:07
ავტორი Mariam Shengelia_3
ნანახია 2 471

გამოფხიზლება +18 (თავი 7)

არვიცი რამდენ ხანს ვკანკალებდი და ვტიროდი, კარგის ხმა გავიგე, ემოციით სავსე წამოვხტი, იმედი მქონდა რომ თორნიკე დამხვდებოდა, მის მაგივრად შესასვლელთი მომღიმარი ცოტნე და სალომე იდგნენ, ჩემს დანახვაზე ორივეს გამომეტყველება შეეცვალათ. კედელს მივეყუდე, ჩავიკეცე და ტირილი მთელს ხმაზე დავიწყე. გაგიჟებული მომვარდა ცოტნე, ხელში ამიყვანა და საწოლზე დამაწვინა. 15 წუთი ჩემს დამშვიდებას მოუნდნენ, სალი გვერდზე მომიწვა თმაზე მეფერებოდა, ცოტნე საწოლის კიდესთან იჯდა და ხელზე მკოცნიდა. როგორც იქნა ტირილს მოვრჩი, დაბალი ხმით დამიწყო ცოტნემ ლაპარაკი
-რა მოხდა ნინა
-წავიდა
-ვინ წავიდა ამიხსენი ნორმალურად ნუ გამაგიჟე-ნერვიულობა შეეტყო ხმაში ბენდელიანს
-თორნიმე წავიდა
სალის და ცოტნეს ყველაფერი მოვუყევი, ყურებს არ უჯერებდნენ, ცოტახანში ტატომ დაურეკა სალომეს გამოგივლი და წაგიყვანო, ვთხოვე რომ გაყოლოდა, არ მინდოდა ტატოს ასეთ დღეში ვენახე, ძლიერად მაკოცა სალიმ, ხვალ დილით შენთან ვარო მითხრა და წავიდა. მე და ცოტნე დავრჩით. ჩასისხლიანებული, დაწითლებული თვალებით ვუყურებდი ბენდელიანს, ისიც საშინელ დღეში იყო
-მაგიჟებს ის აზრი რომ ვერაფერს ვაკეთებ შენთვის. -ჩამწყდარი ხმით მითხრა ცოტნემ და სხეულზე ძლიერად მომხვია ხელები. როგორ ჩამეძინა არ მახსოვს. დილით საშინელმა თავის ტკივილმა მაიძულა გაღვიძება, ძლიერად დავაჭირე თვალები ერთმანეთს, მინდოდა ეს სიზმარი ყოფილიყო, მინდოდა ხელი რომელსაც თმებში ვგრძნობდი ცოტნესი კიარა თორნიკესი ყოფილიყო, მინდოდა მომხვეოდა, ისევ ველურივით დაეკოცნა ტუჩები და თუნდაც დილით ისევ მარტო დავეტოვებინე, მინდოდა მისი სურნელი მეგრძნო, მიდი ცხელი სუნთქვა მეგრძნო ჩემს ყელზე, მიდი ვნებისგან ანთებული თვალები მჭირდებოდა, მიდი ჩახუტრბა მჭირდებოდა რომ ძალა მქონოდა სიცოცხლის გასაგრძელებლად. მაგრამ ეს ხელი ცოტნესი იყო, მე ვეღარ გავიგებდი თორნიკეს ხმას, ვეღარ ვიგრძნობდი მისი ტუჩების გემოს, ვეღარ მოვუშლიდი ნერვებს, ვერ ვაეჭვიანებდი და ბოლოს გაბრაზებულზე ვეღარ გვექნებიდა სექსი. მხოლოდ ერთხელ მითხრა რომ ვუყვარდი, ეს იყო ერთადერთი თბილი სიტყვა რომელიც ამ ხნის მანძილზე ჩვენსშორის ყოფილა და უკანასკნელიც.
ზანტად წამოვწიე თავი, ცოტნეც წამოვარდა
-რამე ხომ არგინდა
-შენ რა მთელი ღამე გეღვიძა? -თვალებდასიებულმა გავხედე ცოტნეს რომელიც არანაკლებ თვალებდასიებული იყო.
-ხო რავი
-წადი ცოტნე რა სახლში, რააზრიაქ ღამეების თემებას და რამეზე ნერვიულობას? წავიდა და აღარ დაბრუნდება, მაინც ვერაფერს შევცვლი. თან მეც უნდა გავიდე.
-სად მიდიხარ
-აჩის და გიოს უნდა მოვუყვე ყველაფერი და მერე საბოლოოდ ამოვშალო გასვიანი ცხოვრებიდან.
გამომცდელად შემომხედა ბენდელიანმა, მაგრამ როცა ჩემს მკაცრ მზერას წააწყდა უხმოდ ადგა, შუბლზე მაკოცა და წავიდა. ნახევარი საათი ცხელი წყლის ჭავლის ქვეშ დავყავი, იქიდან გამოსულმა აჩია სა გიოს დავურეკე რომ ჩემთან მოსულიყვნენ. ტანზე ჩავიცვი და ბიჭებიც მალე მოვიდნენ. ბევრი ახსნა განმარტების და ირიბი ლაპარაკის გარეშე დავუხეთქე სრული სიმართლე, ყოველი დეტალი ორივეს. 10 წუთი ჩუმად იყვნენ, გიო წამოდგა ჩემს წინ ჩაიმუხლა, ხელზე მაკოცა
-აღარ გაბედო ვინმეს გამო ტირილში გაათენო და ეგრე თვალებდასიებული იყო. შენ პირადს რაც შეეხება შენი საქმეა. მე თორნიკე მომწონს. და პირველ რიგში იმიტომ რომ შენი დაცვის გამო თავის ბედნიერებაზე უარი თქვა. ახლა კი შენ უნდა გამოიჩინო ის სიძლიერე რაც გაქვს და არდანებდე ცხოვრებას.
კიდევ ერთხელ მაკოცა ხელზე, თამაში მაქვსო და სახლიდან გავიდა. აჩის იდაყვები ხელებზე დაელაგებინა და ნიკაპით ეყრდნობოდა ხელს. ბოლოს ამომხედა და დაბალი ხმით მითხრა
-ვიცოდი
-რააა?
- ვიცოდი შენი და თორნიკეს ურთიერთობის შესახებ, ჯერ კიდევ მაშინ გავიგე სანამ ამერიკაში წახვიდოდით, იმიტომ გამოგაყოლე თორნიკეც რომ მთხოვა შენთან ერთად უნდოდა მშვიდად ყოფნა და რომ ამის მერე წავიდოდა რათა საფრთხე არ შეგქმნოდა. უნდოდა წასვლამდე ცოტა დრო შენთან გაეტარებინა
-და მაინც მე გამექცა
-ბოლომდე არ უთქვამს ხო?
-რას გულისხმობ
-დაივიწყე. და იცოდე რომ მე სულ შენთან ვიქნები.
მივიდა და მაგრად მომეხვია. არ მეშინოდა მათი რეაქციის, იმდენად გამოფიტული ვიყქვი ორივე რომ გაბრაზებულიყო ამით რა რო? ვერც ვერაფერს ამიკრძალავდნენ და ვერც შეცვლიდნენ მაგრამ ამ მხარში დგომამ დამანახა თუ მართლა რამხელა ძალაა როცა სისხლი და ხორცი გყავს გვერდით ძმების სახით. მალევე წავიდა აჩი. პატარა ჩემოდანში ჩავყარე 1 კვირის სამყოფი ნივთები და წყნეთისკენ ავიღე გეზი. ყველას მესიჯი მივწერე რომ იქ მივდიოდი 1 კვირით და ამრტო მინდოდა ყოფნა, ტელეფონის გამორთვის შესახებაც გავაგებინე რომ არ ენერვიულათ და წყნეთში ერთ-ერთ პატარა კოტეჯში დავსახლდი. პირველი დღე კარგად გავატარეთქო ვერ მოგატყუებთ, ჩვეულებრივ შჯნაბერა ფსიხაპატკისას გავდა ჩემი საქციელი. მაღალ ხმაზე ვუსმენდი დეპრესიულ მუსიკას, პიცით ვიტრნიდი პირს და ვტიროდი. მეორე დღე უკეთესი გამოდგა. დილით ჰაერზე გავისეირნე და ეზოში მდგარ სკამზე ჩამოვჯექი. მიდამოს მოვავლე თვალი, ჩემი კოტეჯის გვერდით პატარა სახლი იყო, სრული სიჩუმე სუფევდა, ცოტახანში კი იქიდან ბავშვი გამოვიდა სიცილით, ალბათ 3-4 წლის იქნებოდა, ეტყობოდა რომ სიარული ახალი ნასწავლი ჰქონდა. უკან კი ქალი გამოჰყვა, მაღალი, ულამაზესი ტანი ჰქონდა, შავ თმაში ჭაღარა შერეოდა, მაგრამ არც ასეთი ასაკოვანი იყო, ბავშვი ჩემი სკამისკენ წამოვიდა, გავუღიმე და ხელში ავიყვანე
-გამარჯობა პატარავ
-გამარძობა-ტიტინით მიპასუხა, ამასობაში შავებში ჩაცმული ქალიც შემიგვიერთდა.
-მაპატიეთ, ისეთი ცელქი გახდა რაც სიარული დაიწყო, ვეღარ ვაჩერებ
-რასამბობთ,ძალიან საყვარელია-მსუბუქად გავუღიმე და ჩავიწიე რომ ისიც დამჯდარიყო, ჩემს გვერდით მოთავსდა, ქალს მწვანე, ულამაზესი თვქლები ჰქონდა მაგრამ ჩამქრალი, არ ანათებდნენ, არაფერს ამბობდნენ, თითქოს კი არ ცხოვრობდა უბრალოდ არსებობდა. ისეთი სევდა იკითხებოდა, ჩემი პრობლემები არაფრად მომეჩვენა, მიუხედავად იმისა რომ არვიცოდი რა სჭირდა. ბავშვს მივუბრუნდი
-რაგქვია შენ ლამაზო გოგო
-ლიზი-ისევ ტიტინით მითხრა
-ძალიან ლამაზი რომ ხარ თუ იცი ლიზი
-ვიჩი, ჩუკველა მაგაშ მეუბნება
გამეცინა მის საყვარელ ხმაზე, ჩემი კალთიდან ჩახტა და იქვე დაყრილ სათამაშოებს მიაშურა.
-მე ნინა ვარ-ახლა ქალს მივუტრიალდი მსუბუქი ღიმილით
-მე სოფია-მანაც მსუბუქი ღიმილით მიპასუხა, არ ვიცი რა მაგრამ ამ ქალში საოცარი სევდა იყო, თანაც მასში რაღაც ისეთი იგრძნობოდა რაც გაიძულებდა ნდობოდი მაგრამ ზუსტად რა იყო ეს ვერ ვხსნიდი
-სასიამოვნოა-ღიმილით ჩავილაპარაკე და იქვე მოთამაშე ბავშვს გავხედე
-რამე შეგემთხვა?-მოულოდნელად მკითხა სოფიამ,გაკვირვებულმა გავხედე მაგრამ მის მზერაში ის დავიჭირე რამაც მაიძულა რომ ამ ქალს მივნდობოდი
-საყვარელ ადამიანს დავშორდი
-ყველაფერი გააკეთე რომ დაიბრუნო
-აღარ გამოვა
-მხოლოდ სიკვდილი გაიძულებს დაშორდე საყვარელ ადამიანს-მძიმედ წარმოთქვა სიტყვები
-მასაც ამის ეშინია-სოფიას მნიშვნელოვანი დეტალები მოვუყევი ჩემი და თორნიკეს "დაშორების"
-ძალიან ყვარებიხარ. არ არის ადვილი იცოდე რომ შენი საყვარელი ადამიანი სადღაც სუნთქავს და თუ მიუახლოვდები აუცილებლად შეწყვეტს
-მისგარეშე სუნთქვა რთულია
-მესმის
-არამგინია, თუ არ გამოცდი მის შორს ყოფნას ვერ გაიგრბ
-3წელია ჩემი საყვარელი ადამიანი მიწიდან 5მეტრის ქვემოთ წევს.
გამაჟრჟოლა, ცივმა ოფლმა დამასხა.
-ლიზიზე მშობიარობა რომ დამეწყო სანდროს დაურეკეს შენი ცოლი მშობიარობსო, ქალაქგარეთ იყო, გიჟივით წამოვიდა. მცხეთის გზატკეცილზე ტრაილერს შეეჯახა, ადგილზე გარდაიცვალა.-საუბარი დაასრულა თუარა ორივეს ცრემლი გადმოგვვარდა
-ძალიან ვწუხვარ-ჩახლეჩილი ხმით ამოვილაპარაკე
-იცი თავიდან ლიზის ვერ ვეკარებოდი, სულ სანდრო მახსენდებოდა, მინდოდა ტკივილს გაევლო მაგრამ მივხვდი რომ ასეთი რამ არასდროს გაგივლის, უბრალოდ ტკივილთან ცხოვრება უნდა შეძლო, შემდეგ ლიზიში ვიპოვე ხსნა, იცი მამას თვალებიაქვს, ყოველ გამოხედვაზე ის მახსენდება, ადრე ეს ფაქტი მკლავდა, ახლა კი ბედნიერი ვარ რომ ვგრძნობ ის სულ ჩვენთან იქნება. ორსულობისდროს ვიჩხუბეთ მინდოდა ნინია დამერქმია ბავშვისთვის ჩემი დიდი ბებიის სახელი, მას ლიზი უნდოდა, მერე დამითმო და მითხრა რომ მეორე გოგოსვის დაგვერქვა ლიზი, მაგრამ ვერ დავუშვებდი რომ მისი სურვილი არ ამესრულებინა.
-შენნ...შენ ყველაზე ძლიერი ქალი ხარ-ხმის კანკალით ვუთხარი. მსუბუქად გამიღიმა ხელი მომკიდა და მშვიდი ხმით მითხრა
-შენც იპოვი შენს თავში ძალას.
ტირილი ამივარდა, სოფიას გადავეხვიე, მართლა ისე მსუბუქად მეჩვენა ჩემი ცხოვრება მის ფონზე, ნახევარი საათის გაცნობილმა ადამიანმა იმხელა ძალა მომცა უკვე ისე ვენდობოდი რომ ვერ აგიღწერთ. იმ საღამოს ლიზი და სოფია ჩემთან დავპატიჟე. ლიზი დავაძინეთ და მე და სოფიამ საუბარი განვაგრძეთ. ცხელ ყავას ვსვამდით პლედში გახვეულები, აივანზე ვისხედით, მე თან სიგარეტს ვეწეოდი
-მარტო შენ და ლიზა ცხოვრობთ?
-ხო, სანდროს მშობლები მაშინ გარდაიცვალნენ როცა ჯერ კიდევ 7წლის იყო, მარტოხელა დეიდამ გაზარდა, მაგრამ წლის წინ ისიც გარდაიცვალა. ჩემი მშობლები ჩემი და სანდროს ერთადყოფნის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ სიყვარულისთვის ბრძოლა არ უნდა წააგო თუკი ეს ბრძოლად ღირს, სანდრო ნამდვილად ღირდა! მშობლები მხოლოდ მისი სტატუსის გამო იწუნებდნენ, ის უბრალოდ ბანკის თანამშრომელია 500 ლარიანი ხელფასითო, ჩვენს ფენას არ შეეფერებაი, მეკიდე არასდროს მაინტერესებდა ეს წყეული ფენები. ამიტომ სანდროს ჩუმად გავყევი ცოლად, ჯვარი დავიწერეთ და მეორე დილით ჩემს მშობლებთან მივედით, ვიფიქრე უკვე გავყევი და ახლა ვერაფერს იზავენთქო, მართლაც ვერ დაგვაშორეს, მაგრამ ჩემზეც უარი თქვეს, ერთადერთ შვილზე-სიმწრით ჩაეცინა და მოყოლა განაგრძო, იცი სანდროს გარდაცვალების დროს დავურეკე შვილიშვილი შეგეძინათ და სიძე დაკარგეთო, იცი რამითხრეს? იმ ღატაკის შვილი ჩემი შვილიშვილი არ არის და ყვრლამ ის მიიღო რაც დაიმსახურაო. მის მერე მხოლოდ მე და ლიზი ვარსებობთ.
ჭკუიდან მშლიდა მისი მონაყოლი, არასდროს არსად არ მენახა მსგავსად ძლიერი ქალი. ეს ერთადერთიიყო. მე და სოფიამ ცოტა კიდევ ვიჭორავეთ ბოლოს კი დასაძინებლად დავწექით. მხოლოდ 1 დღეა ამ ქალს ვიცნობ მაგრამ მთელი სიცოცხლე შევინარჩუნებ, ეს უკვე ზსუატდ ვიცი.




ვიცი რომ პ-რასამბობთ,ძალიან საყვარელია-მსუბუქად გავუღიმე და ჩავიწიე რომ ისიც დამჯდარიყო, ჩემს გვერდით მოთავსდა, ქალს მწვანე, ულამაზესი თვქლები ჰქონდა მაგრამ ჩამქრალი, არ ანათებდნენ, არაფერს ამბობდნენ, თითქოს კი არ ცხოვრობდა უბრალოდ არსებობდა. ისეთი სევდა იკითხებოდა, ჩემი პრობლემები არაფრად მომეჩვენა, მიუხედავად იმისა რომ არვიცოდი რა სჭირდა. ბავშვს მივუბრუნდი
-რაგქვია შენ ლამაზო გოგო
-ლიზი-ისევ ტიტინით მითხრა
-ძალიან ლამაზი რომ ხარ თუ იცი ლიზი
-ვიჩი, ჩუკველა მაგაშ მეუბნება
გამეცინა მის საყვარელ ხმაზე, ჩემი კალთიდან ჩახტა და იქვე დაყრილ სათამაშოებს მიაშურა.
-მე ნინა ვარ-ახლა ქალს მივუტრიალდი მსუბუქი ღიმილით
-მე სოფია-მანაც მსუბუქი ღიმილით მიპასუხა, არ ვიცი რა მაგრამ ამ ქალში საოცარი სევდა იყო, თანაც მასში რაღაც ისეთი იგრძნობოდა რაც გაიძულებდა ნდობოდი მაგრამ ზუსტად რა იყო ეს ვერ ვხსნიდი
-სასიამოვნოა-ღიმილით ჩავილაპარაკე და იქვე მოთამაშე ბავშვს გავხედე
-რამე შეგემთხვა?-მოულოდნელად მკითხა სოფიამ,გაკვირვებულმა გავხედე მაგრამ მის მზერაში ის დავიჭირე რამაც მაიძულა რომ ამ ქალს მივნდობოდი
-საყვარელ ადამიანს დავშორდი
-ყველაფერი გააკეთე რომ დაიბრუნო
-აღარ გამოვა
-მხოლოდ სიკვდილი გაიძულებს დაშორდე საყვარელ ადამიანს-მძიმედ წარმოთქვა სიტყვები
-მასაც ამის ეშინია-სოფიას მნიშვნელოვანი დეტალები მოვუყევი ჩემი და თორნიკეს "დაშორების"
-ძალიან ყვარებიხარ. არ არის ადვილი იცოდე რომ შენი საყვარელი ადამიანი სადღაც სუნთქავს და თუ მიუახლოვდები აუცილებლად შეწყვეტს
-მისგარეშე სუნთქვა რთულია
-მესმის
-არამგინია, თუ არ გამოცდი მის შორს ყოფნას ვერ გაიგრბ
-3წელია ჩემი საყვარელი ადამიანი მიწიდან 5მეტრის ქვემოთ წევს.
გამაჟრჟოლა, ცივმა ოფლმა დამასხა.
-ლიზიზე მშობიარობა რომ დამეწყო სანდროს დაურეკეს შენი ცოლი მშობიარობსო, ქალაქგარეთ იყო, გიჟივით წამოვიდა. მცხეთის გზატკეცილზე ტრაილერს შეეჯახა, ადგილზე გარდაიცვალა.-საუბარი დაასრულა თუარა ორივეს ცრემლი გადმოგვვარდა
-ძალიან ვწუხვარ-ჩახლეჩილი ხმით ამოვილაპარაკე
-იცი თავიდან ლიზის ვერ ვეკარებოდი, სულ სანდრო მახსენდებოდა, მინდოდა ტკივილს გაევლო მაგრამ მივხვდი რომ ასეთი რამ არასდროს გაგივლის, უბრალოდ ტკივილთან ცხოვრება უნდა შეძლო, შემდეგ ლიზიში ვიპოვე ხსნა, იცი მამას თვალებიაქვს, ყოველ გამოხედვაზე ის მახსენდება, ადრე ეს ფაქტი მკლავდა, ახლა კი ბედნიერი ვარ რომ ვგრძნობ ის სულ ჩვენთან იქნება. ორსულობისდროს ვიჩხუბეთ მინდოდა ნინია დამერქმია ბავშვისთვის ჩემი დიდი ბებიის სახელი, მას ლიზი უნდოდა, მერე დამითმო და მითხრა რომ მეორე გოგოსვის დაგვერქვა ლიზი, მაგრამ ვერ დავუშვებდი რომ მისი სურვილი არ ამესრულებინა.
-შენნ...შენ ყველაზე ძლიერი ქალი ხარ-ხმის კანკალით ვუთხარი. მსუბუქად გამიღიმა ხელი მომკიდა და მშვიდი ხმით მითხრა
-შენც იპოვი შენს თავში ძალას.
ტირილი ამივარდა, სოფიას გადავეხვიე, მართლა ისე მსუბუქად მეჩვენა ჩემი ცხოვრება მის ფონზე, ნახევარი საათის გაცნობილმა ადამიანმა იმხელა ძალა მომცა უკვე ისე ვენდობოდი რომ ვერ აგიღწერთ. იმ საღამოს ლიზი და სოფია ჩემთან დავპატიჟე. ლიზი დავაძინეთ და მე და სოფიამ საუბარი განვაგრძეთ. ცხელ ყავას ვსვამდით პლედში გახვეულები, აივანზე ვისხედით, მე თან სიგარეტს ვეწეოდი
-მარტო შენ და ლიზა ცხოვრობთ?
-ხო, სანდროს მშობლები მაშინ გარდაიცვალნენ როცა ჯერ კიდევ 7წლის იყო, მარტოხელა დეიდამ გაზარდა, მაგრამ წლის წინ ისიც გარდაიცვალა. ჩემი მშობლები ჩემი და სანდროს ერთადყოფნის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ სიყვარულისთვის ბრძოლა არ უნდა წააგო თუკი ეს ბრძოლად ღირს, სანდრო ნამდვილად ღირდა! მშობლები მხოლოდ მისი სტატუსის გამო იწუნებდნენ, ის უბრალოდ ბანკის თანამშრომელია 500 ლარიანი ხელფასითო, ჩვენს ფენას არ შეეფერებაი, მეკიდე არასდროს მაინტერესებდა ეს წყეული ფენები. ამიტომ სანდროს ჩუმად გავყევი ცოლად, ჯვარი დავიწერეთ და მეორე დილით ჩემს მშობლებთან მივედით, ვიფიქრე უკვე გავყევი და ახლა ვერაფერს იზავენთქო, მართლაც ვერ დაგვაშორეს, მაგრამ ჩემზეც უარი თქვეს, ერთადერთ შვილზე-სიმწრით ჩაეცინა და მოყოლა განაგრძო, იცი სანდროს გარდაცვალების დროს დავურეკე შვილიშვილი შეგეძინათ და სიძე დაკარგეთო, იცი რამითხრეს? იმ ღატაკის შვილი ჩემი შვილიშვილი არ არის და ყვრლამ ის მიიღო რაც დაიმსახურაო. მის მერე მხოლოდ მე და ლიზი ვარსებობთ.
ჭკუიდან მშლიდა მისი მონაყოლი, არასდროს არსად არ მენახა მსგავსად ძლიერი ქალი. ეს ერთადერთიიყო. მე და სოფიამ ცოტა კიდევ ვიჭორავეთ ბოლოს კი დასაძინებლად დავწექით. მხოლოდ 1 დღეა ამ ქალს ვიცნობ მაგრამ მთელი სიცოცხლე შევინარჩუნებ, ეს უკვე ზსუატდ ვიცი.





ვიცი რომ პ-რასამბობთ,ძალიან საყვარელია-მსუბუქად გავუღიმე და ჩავიწიე რომ ისიც დამჯდარიყო, ჩემს გვერდით მოთავსდა, ქალს მწვანე, ულამაზესი თვქლები ჰქონდა მაგრამ ჩამქრალი, არ ანათებდნენ, არაფერს ამბობდნენ, თითქოს კი არ ცხოვრობდა უბრალოდ არსებობდა. ისეთი სევდა იკითხებოდა, ჩემი პრობლემები არაფრად მომეჩვენა, მიუხედავად იმისა რომ არვიცოდი რა სჭირდა. ბავშვს მივუბრუნდი
-რაგქვია შენ ლამაზო გოგო
-ლიზი-ისევ ტიტინით მითხრა
-ძალიან ლამაზი რომ ხარ თუ იცი ლიზი
-ვიჩი, ჩუკველა მაგაშ მეუბნება
გამეცინა მის საყვარელ ხმაზე, ჩემი კალთიდან ჩახტა და იქვე დაყრილ სათამაშოებს მიაშურა.
-მე ნინა ვარ-ახლა ქალს მივუტრიალდი მსუბუქი ღიმილით
-მე სოფია-მანაც მსუბუქი ღიმილით მიპასუხა, არ ვიცი რა მაგრამ ამ ქალში საოცარი სევდა იყო, თანაც მასში რაღაც ისეთი იგრძნობოდა რაც გაიძულებდა ნდობოდი მაგრამ ზუსტად რა იყო ეს ვერ ვხსნიდი
-სასიამოვნოა-ღიმილით ჩავილაპარაკე და იქვე მოთამაშე ბავშვს გავხედე
-რამე შეგემთხვა?-მოულოდნელად მკითხა სოფიამ,გაკვირვებულმა გავხედე მაგრამ მის მზერაში ის დავიჭირე რამაც მაიძულა რომ ამ ქალს მივნდობოდი
-საყვარელ ადამიანს დავშორდი
-ყველაფერი გააკეთე რომ დაიბრუნო
-აღარ გამოვა
-მხოლოდ სიკვდილი გაიძულებს დაშორდე საყვარელ ადამიანს-მძიმედ წარმოთქვა სიტყვები
-მასაც ამის ეშინია-სოფიას მნიშვნელოვანი დეტალები მოვუყევი ჩემი და თორნიკეს "დაშორების"
-ძალიან ყვარებიხარ. არ არის ადვილი იცოდე რომ შენი საყვარელი ადამიანი სადღაც სუნთქავს და თუ მიუახლოვდები აუცილებლად შეწყვეტს
-მისგარეშე სუნთქვა რთულია
-მესმის
-არამგინია, თუ არ გამოცდი მის შორს ყოფნას ვერ გაიგრბ
-3წელია ჩემი საყვარელი ადამიანი მიწიდან 5მეტრის ქვემოთ წევს.
გამაჟრჟოლა, ცივმა ოფლმა დამასხა.
-ლიზიზე მშობიარობა რომ დამეწყო სანდროს დაურეკეს შენი ცოლი მშობიარობსო, ქალაქგარეთ იყო, გიჟივით წამოვიდა. მცხეთის გზატკეცილზე ტრაილერს შეეჯახა, ადგილზე გარდაიცვალა.-საუბარი დაასრულა თუარა ორივეს ცრემლი გადმოგვვარდა
-ძალიან ვწუხვარ-ჩახლეჩილი ხმით ამოვილაპარაკე
-იცი თავიდან ლიზის ვერ ვეკარებოდი, სულ სანდრო მახსენდებოდა, მინდოდა ტკივილს გაევლო მაგრამ მივხვდი რომ ასეთი რამ არასდროს გაგივლის, უბრალოდ ტკივილთან ცხოვრება უნდა შეძლო, შემდეგ ლიზიში ვიპოვე ხსნა, იცი მამას თვალებიაქვს, ყოველ გამოხედვაზე ის მახსენდება, ადრე ეს ფაქტი მკლავდა, ახლა კი ბედნიერი ვარ რომ ვგრძნობ ის სულ ჩვენთან იქნება. ორსულობისდროს ვიჩხუბეთ მინდოდა ნინია დამერქმია ბავშვისთვის ჩემი დიდი ბებიის სახელი, მას ლიზი უნდოდა, მერე დამითმო და მითხრა რომ მეორე გოგოსვის დაგვერქვა ლიზი, მაგრამ ვერ დავუშვებდი რომ მისი სურვილი არ ამესრულებინა.
-შენნ...შენ ყველაზე ძლიერი ქალი ხარ-ხმის კანკალით ვუთხარი. მსუბუქად გამიღიმა ხელი მომკიდა და მშვიდი ხმით მითხრა
-შენც იპოვი შენს თავში ძალას.
ტირილი ამივარდა, სოფიას გადავეხვიე, მართლა ისე მსუბუქად მეჩვენა ჩემი ცხოვრება მის ფონზე, ნახევარი საათის გაცნობილმა ადამიანმა იმხელა ძალა მომცა უკვე ისე ვენდობოდი რომ ვერ აგიღწერთ. იმ საღამოს ლიზი და სოფია ჩემთან დავპატიჟე. ლიზი დავაძინეთ და მე და სოფიამ საუბარი განვაგრძეთ. ცხელ ყავას ვსვამდით პლედში გახვეულები, აივანზე ვისხედით, მე თან სიგარეტს ვეწეოდი
-მარტო შენ და ლიზა ცხოვრობთ?
-ხო, სანდროს მშობლები მაშინ გარდაიცვალნენ როცა ჯერ კიდევ 7წლის იყო, მარტოხელა დეიდამ გაზარდა, მაგრამ წლის წინ ისიც გარდაიცვალა. ჩემი მშობლები ჩემი და სანდროს ერთადყოფნის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ სიყვარულისთვის ბრძოლა არ უნდა წააგო თუკი ეს ბრძოლად ღირს, სანდრო ნამდვილად ღირდა! მშობლები მხოლოდ მისი სტატუსის გამო იწუნებდნენ, ის უბრალოდ ბანკის თანამშრომელია 500 ლარიანი ხელფასითო, ჩვენს ფენას არ შეეფერებაი, მეკიდე არასდროს მაინტერესებდა ეს წყეული ფენები. ამიტომ სანდროს ჩუმად გავყევი ცოლად, ჯვარი დავიწერეთ და მეორე დილით ჩემს მშობლებთან მივედით, ვიფიქრე უკვე გავყევი და ახლა ვერაფერს იზავენთქო, მართლაც ვერ დაგვაშორეს, მაგრამ ჩემზეც უარი თქვეს, ერთადერთ შვილზე-სიმწრით ჩაეცინა და მოყოლა განაგრძო, იცი სანდროს გარდაცვალების დროს დავურეკე შვილიშვილი შეგეძინათ და სიძე დაკარგეთო, იცი რამითხრეს? იმ ღატაკის შვილი ჩემი შვილიშვილი არ არის და ყვრლამ ის მიიღო რაც დაიმსახურაო. მის მერე მხოლოდ მე და ლიზი ვარსებობთ.
ჭკუიდან მშლიდა მისი მონაყოლი, არასდროს არსად არ მენახა მსგავსად ძლიერი ქალი. ეს ერთადერთიიყო. მე და სოფიამ ცოტა კიდევ ვიჭორავეთ ბოლოს კი დასაძინებლად დავწექით. მხოლოდ 1 დღეა ამ ქალს ვიცნობ მაგრამ მთელი სიცოცხლე შევინარჩუნებ, ეს უკვე ზსუატდ ვიცი.



ვიცი რომ პ-რასამბობთ,ძალიან საყვარელია-მსუბუქად გავუღიმე და ჩავიწიე რომ ისიც დამჯდარიყო, ჩემს გვერდით მოთავსდა, ქალს მწვანე, ულამაზესი თვქლები ჰქონდა მაგრამ ჩამქრალი, არ ანათებდნენ, არაფერს ამბობდნენ, თითქოს კი არ ცხოვრობდა უბრალოდ არსებობდა. ისეთი სევდა იკითხებოდა, ჩემი პრობლემები არაფრად მომეჩვენა, მიუხედავად იმისა რომ არვიცოდი რა სჭირდა. ბავშვს მივუბრუნდი
-რაგქვია შენ ლამაზო გოგო
-ლიზი-ისევ ტიტინით მითხრა
-ძალიან ლამაზი რომ ხარ თუ იცი ლიზი
-ვიჩი, ჩუკველა მაგაშ მეუბნება
გამეცინა მის საყვარელ ხმაზე, ჩემი კალთიდან ჩახტა და იქვე დაყრილ სათამაშოებს მიაშურა.
-მე ნინა ვარ-ახლა ქალს მივუტრიალდი მსუბუქი ღიმილით
-მე სოფია-მანაც მსუბუქი ღიმილით მიპასუხა, არ ვიცი რა მაგრამ ამ ქალში საოცარი სევდა იყო, თანაც მასში რაღაც ისეთი იგრძნობოდა რაც გაიძულებდა ნდობოდი მაგრამ ზუსტად რა იყო ეს ვერ ვხსნიდი
-სასიამოვნოა-ღიმილით ჩავილაპარაკე და იქვე მოთამაშე ბავშვს გავხედე
-რამე შეგემთხვა?-მოულოდნელად მკითხა სოფიამ,გაკვირვებულმა გავხედე მაგრამ მის მზერაში ის დავიჭირე რამაც მაიძულა რომ ამ ქალს მივნდობოდი
-საყვარელ ადამიანს დავშორდი
-ყველაფერი გააკეთე რომ დაიბრუნო
-აღარ გამოვა
-მხოლოდ სიკვდილი გაიძულებს დაშორდე საყვარელ ადამიანს-მძიმედ წარმოთქვა სიტყვები
-მასაც ამის ეშინია-სოფიას მნიშვნელოვანი დეტალები მოვუყევი ჩემი და თორნიკეს "დაშორების"
-ძალიან ყვარებიხარ. არ არის ადვილი იცოდე რომ შენი საყვარელი ადამიანი სადღაც სუნთქავს და თუ მიუახლოვდები აუცილებლად შეწყვეტს
-მისგარეშე სუნთქვა რთულია
-მესმის
-არამგინია, თუ არ გამოცდი მის შორს ყოფნას ვერ გაიგრბ
-3წელია ჩემი საყვარელი ადამიანი მიწიდან 5მეტრის ქვემოთ წევს.
გამაჟრჟოლა, ცივმა ოფლმა დამასხა.
-ლიზიზე მშობიარობა რომ დამეწყო სანდროს დაურეკეს შენი ცოლი მშობიარობსო, ქალაქგარეთ იყო, გიჟივით წამოვიდა. მცხეთის გზატკეცილზე ტრაილერს შეეჯახა, ადგილზე გარდაიცვალა.-საუბარი დაასრულა თუარა ორივეს ცრემლი გადმოგვვარდა
-ძალიან ვწუხვარ-ჩახლეჩილი ხმით ამოვილაპარაკე
-იცი თავიდან ლიზის ვერ ვეკარებოდი, სულ სანდრო მახსენდებოდა, მინდოდა ტკივილს გაევლო მაგრამ მივხვდი რომ ასეთი რამ არასდროს გაგივლის, უბრალოდ ტკივილთან ცხოვრება უნდა შეძლო, შემდეგ ლიზიში ვიპოვე ხსნა, იცი მამას თვალებიაქვს, ყოველ გამოხედვაზე ის მახსენდება, ადრე ეს ფაქტი მკლავდა, ახლა კი ბედნიერი ვარ რომ ვგრძნობ ის სულ ჩვენთან იქნება. ორსულობისდროს ვიჩხუბეთ მინდოდა ნინია დამერქმია ბავშვისთვის ჩემი დიდი ბებიის სახელი, მას ლიზი უნდოდა, მერე დამითმო და მითხრა რომ მეორე გოგოსვის დაგვერქვა ლიზი, მაგრამ ვერ დავუშვებდი რომ მისი სურვილი არ ამესრულებინა.
-შენნ...შენ ყველაზე ძლიერი ქალი ხარ-ხმის კანკალით ვუთხარი. მსუბუქად გამიღიმა ხელი მომკიდა და მშვიდი ხმით მითხრა
-შენც იპოვი შენს თავში ძალას.
ტირილი ამივარდა, სოფიას გადავეხვიე, მართლა ისე მსუბუქად მეჩვენა ჩემი ცხოვრება მის ფონზე, ნახევარი საათის გაცნობილმა ადამიანმა იმხელა ძალა მომცა უკვე ისე ვენდობოდი რომ ვერ აგიღწერთ. იმ საღამოს ლიზი და სოფია ჩემთან დავპატიჟე. ლიზი დავაძინეთ და მე და სოფიამ საუბარი განვაგრძეთ. ცხელ ყავას ვსვამდით პლედში გახვეულები, აივანზე ვისხედით, მე თან სიგარეტს ვეწეოდი
-მარტო შენ და ლიზა ცხოვრობთ?
-ხო, სანდროს მშობლები მაშინ გარდაიცვალნენ როცა ჯერ კიდევ 7წლის იყო, მარტოხელა დეიდამ გაზარდა, მაგრამ წლის წინ ისიც გარდაიცვალა. ჩემი მშობლები ჩემი და სანდროს ერთადყოფნის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ სიყვარულისთვის ბრძოლა არ უნდა წააგო თუკი ეს ბრძოლად ღირს, სანდრო ნამდვილად ღირდა! მშობლები მხოლოდ მისი სტატუსის გამო იწუნებდნენ, ის უბრალოდ ბანკის თანამშრომელია 500 ლარიანი ხელფასითო, ჩვენს ფენას არ შეეფერებაი, მეკიდე არასდროს მაინტერესებდა ეს წყეული ფენები. ამიტომ სანდროს ჩუმად გავყევი ცოლად, ჯვარი დავიწერეთ და მეორე დილით ჩემს მშობლებთან მივედით, ვიფიქრე უკვე გავყევი და ახლა ვერაფერს იზავენთქო, მართლაც ვერ დაგვაშორეს, მაგრამ ჩემზეც უარი თქვეს, ერთადერთ შვილზე-სიმწრით ჩაეცინა და მოყოლა განაგრძო, იცი სანდროს გარდაცვალების დროს დავურეკე შვილიშვილი შეგეძინათ და სიძე დაკარგეთო, იცი რამითხრეს? იმ ღატაკის შვილი ჩემი შვილიშვილი არ არის და ყვრლამ ის მიიღო რაც დაიმსახურაო. მის მერე მხოლოდ მე და ლიზი ვარსებობთ.
ჭკუიდან მშლიდა მისი მონაყოლი, არასდროს არსად არ მენახა მსგავსად ძლიერი ქალი. ეს ერთადერთიიყო. მე და სოფიამ ცოტა კიდევ ვიჭორავეთ ბოლოს კი დასაძინებლად დავწექით. მხოლოდ 1 დღეა ამ ქალს ვიცნობ მაგრამ მთელი სიცოცხლე შევინარჩუნებ, ეს უკვე ზსუატდ ვიცი.





ვიცი რომ პ-რასამბობთ,ძალიან საყვარელია-მსუბუქად გავუღიმე და ჩავიწიე რომ ისიც დამჯდარიყო, ჩემს გვერდით მოთავსდა, ქალს მწვანე, ულამაზესი თვქლები ჰქონდა მაგრამ ჩამქრალი, არ ანათებდნენ, არაფერს ამბობდნენ, თითქოს კი არ ცხოვრობდა უბრალოდ არსებობდა. ისეთი სევდა იკითხებოდა, ჩემი პრობლემები არაფრად მომეჩვენა, მიუხედავად იმისა რომ არვიცოდი რა სჭირდა. ბავშვს მივუბრუნდი
-რაგქვია შენ ლამაზო გოგო
-ლიზი-ისევ ტიტინით მითხრა
-ძალიან ლამაზი რომ ხარ თუ იცი ლიზი
-ვიჩი, ჩუკველა მაგაშ მეუბნება
გამეცინა მის საყვარელ ხმაზე, ჩემი კალთიდან ჩახტა და იქვე დაყრილ სათამაშოებს მიაშურა.
-მე ნინა ვარ-ახლა ქალს მივუტრიალდი მსუბუქი ღიმილით
-მე სოფია-მანაც მსუბუქი ღიმილით მიპასუხა, არ ვიცი რა მაგრამ ამ ქალში საოცარი სევდა იყო, თანაც მასში რაღაც ისეთი იგრძნობოდა რაც გაიძულებდა ნდობოდი მაგრამ ზუსტად რა იყო ეს ვერ ვხსნიდი
-სასიამოვნოა-ღიმილით ჩავილაპარაკე და იქვე მოთამაშე ბავშვს გავხედე
-რამე შეგემთხვა?-მოულოდნელად მკითხა სოფიამ,გაკვირვებულმა გავხედე მაგრამ მის მზერაში ის დავიჭირე რამაც მაიძულა რომ ამ ქალს მივნდობოდი
-საყვარელ ადამიანს დავშორდი
-ყველაფერი გააკეთე რომ დაიბრუნო
-აღარ გამოვა
-მხოლოდ სიკვდილი გაიძულებს დაშორდე საყვარელ ადამიანს-მძიმედ წარმოთქვა სიტყვები
-მასაც ამის ეშინია-სოფიას მნიშვნელოვანი დეტალები მოვუყევი ჩემი და თორნიკეს "დაშორების"
-ძალიან ყვარებიხარ. არ არის ადვილი იცოდე რომ შენი საყვარელი ადამიანი სადღაც სუნთქავს და თუ მიუახლოვდები აუცილებლად შეწყვეტს
-მისგარეშე სუნთქვა რთულია
-მესმის
-არამგინია, თუ არ გამოცდი მის შორს ყოფნას ვერ გაიგრბ
-3წელია ჩემი საყვარელი ადამიანი მიწიდან 5მეტრის ქვემოთ წევს.
გამაჟრჟოლა, ცივმა ოფლმა დამასხა.
-ლიზიზე მშობიარობა რომ დამეწყო სანდროს დაურეკეს შენი ცოლი მშობიარობსო, ქალაქგარეთ იყო, გიჟივით წამოვიდა. მცხეთის გზატკეცილზე ტრაილერს შეეჯახა, ადგილზე გარდაიცვალა.-საუბარი დაასრულა თუარა ორივეს ცრემლი გადმოგვვარდა
-ძალიან ვწუხვარ-ჩახლეჩილი ხმით ამოვილაპარაკე
-იცი თავიდან ლიზის ვერ ვეკარებოდი, სულ სანდრო მახსენდებოდა, მინდოდა ტკივილს გაევლო მაგრამ მივხვდი რომ ასეთი რამ არასდროს გაგივლის, უბრალოდ ტკივილთან ცხოვრება უნდა შეძლო, შემდეგ ლიზიში ვიპოვე ხსნა, იცი მამას თვალებიაქვს, ყოველ გამოხედვაზე ის მახსენდება, ადრე ეს ფაქტი მკლავდა, ახლა კი ბედნიერი ვარ რომ ვგრძნობ ის სულ ჩვენთან იქნება. ორსულობისდროს ვიჩხუბეთ მინდოდა ნინია დამერქმია ბავშვისთვის ჩემი დიდი ბებიის სახელი, მას ლიზი უნდოდა, მერე დამითმო და მითხრა რომ მეორე გოგოსვის დაგვერქვა ლიზი, მაგრამ ვერ დავუშვებდი რომ მისი სურვილი არ ამესრულებინა.
-შენნ...შენ ყველაზე ძლიერი ქალი ხარ-ხმის კანკალით ვუთხარი. მსუბუქად გამიღიმა ხელი მომკიდა და მშვიდი ხმით მითხრა
-შენც იპოვი შენს თავში ძალას.
ტირილი ამივარდა, სოფიას გადავეხვიე, მართლა ისე მსუბუქად მეჩვენა ჩემი ცხოვრება მის ფონზე, ნახევარი საათის გაცნობილმა ადამიანმა იმხელა ძალა მომცა უკვე ისე ვენდობოდი რომ ვერ აგიღწერთ. იმ საღამოს ლიზი და სოფია ჩემთან დავპატიჟე. ლიზი დავაძინეთ და მე და სოფიამ საუბარი განვაგრძეთ. ცხელ ყავას ვსვამდით პლედში გახვეულები, აივანზე ვისხედით, მე თან სიგარეტს ვეწეოდი
-მარტო შენ და ლიზა ცხოვრობთ?
-ხო, სანდროს მშობლები მაშინ გარდაიცვალნენ როცა ჯერ კიდევ 7წლის იყო, მარტოხელა დეიდამ გაზარდა, მაგრამ წლის წინ ისიც გარდაიცვალა. ჩემი მშობლები ჩემი და სანდროს ერთადყოფნის წინააღმდეგნი იყვნენ, მაგრამ სიყვარულისთვის ბრძოლა არ უნდა წააგო თუკი ეს ბრძოლად ღირს, სანდრო ნამდვილად ღირდა! მშობლები მხოლოდ მისი სტატუსის გამო იწუნებდნენ, ის უბრალოდ ბანკის თანამშრომელია 500 ლარიანი ხელფასითო, ჩვენს ფენას არ შეეფერებაი, მეკიდე არასდროს მაინტერესებდა ეს წყეული ფენები. ამიტომ სანდროს ჩუმად გავყევი ცოლად, ჯვარი დავიწერეთ და მეორე დილით ჩემს მშობლებთან მივედით, ვიფიქრე უკვე გავყევი და ახლა ვერაფერს იზავენთქო, მართლაც ვერ დაგვაშორეს, მაგრამ ჩემზეც უარი თქვეს, ერთადერთ შვილზე-სიმწრით ჩაეცინა და მოყოლა განაგრძო, იცი სანდროს გარდაცვალების დროს დავურეკე შვილიშვილი შეგეძინათ და სიძე დაკარგეთო, იცი რამითხრეს? იმ ღატაკის შვილი ჩემი შვილიშვილი არ არის და ყვრლამ ის მიიღო რაც დაიმსახურაო. მის მერე მხოლოდ მე და ლიზი ვარსებობთ.
ჭკუიდან მშლიდა მისი მონაყოლი, არასდროს არსად არ მენახა მსგავსად ძლიერი ქალი. ეს ერთადერთიიყო. მე და სოფიამ ცოტა კიდევ ვიჭორავეთ ბოლოს კი დასაძინებლად დავწექით. მხოლოდ 1 დღეა ამ ქალს ვიცნობ მაგრამ მთელი სიცოცხლე შევინარჩუნებ, ეს უკვე ზსუატდ ვიცი.



ვიცი რომ პატარაა, ვიცი მაგრა მხოლოდ ნინასი კიარა ჩემი პირადიც ცოტა ჯანდაბისკენ გადაიხარა. ვაბუებ, ცოტათი გამაბრაზეს და გული ვერ დავუდე, მაგრამ ხვამსუყე თავს შემოგთავაზებთ ველი თვენს შეფასებებსскачать dle 11.3




№1 სტუმარი Ani❤

Magrad gamityda abzaci ro 5jer meordeboda megona grdzeldeboda istoria da guli damwyda sul ertidaigive rom ewera

 



№2  offline აქტიური მკითხველი Mariam Shengelia_3

Ani❤
Magrad gamityda abzaci ro 5jer meordeboda megona grdzeldeboda istoria da guli damwyda sul ertidaigive rom ewera

აუუუ რაუქნია -_- გაჭედა

 



№3 სტუმარი Ani❤

Araushavs rac mtavaria kargia da ase gaagrdzele ❤ sheni piradi gamoaswore da yvrlaferi kargad iqneba❤❤

 



№4 სტუმარი 3rwefr

პროსტა მაგიჟეეებს ყველა კომენტარში გეუბნები და კიდე გეტყვი რო მიხარია რო არსებობ და წერ არ დამაღალატო ველი შემდეგ თავს

 



№5  offline წევრი naniko mindia

Araushavs magari iyo da imedia male dawer♥♥♥♥♡♡

 



№6  offline აქტიური მკითხველი Mariam Shengelia_3

Ani❤
Araushavs rac mtavaria kargia da ase gaagrdzele ❤ sheni piradi gamoaswore da yvrlaferi kargad iqneba❤❤

Ani❤
Araushavs rac mtavaria kargia da ase gaagrdzele ❤ sheni piradi gamoaswore da yvrlaferi kargad iqneba❤❤

მადლობა <3

naniko mindia
Araushavs magari iyo da imedia male dawer♥♥♥♥♡♡

მადლობა დიდი <3

3rwefr
პროსტა მაგიჟეეებს ყველა კომენტარში გეუბნები და კიდე გეტყვი რო მიხარია რო არსებობ და წერ არ დამაღალატო ველი შემდეგ თავს

როგორ მახარებს ასეთი სიტყვები და სტიმულს მაძლევს ხომ არ იცით. უღმესი მადლობა და ვეცდები იმედები არ გაგიცრუოთ <3

 



№7  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ჰმ.... მართალია საყვარელი ადამია ი ეავიდა მარა ეს ამდენი ტირილი მოთქმა და გადაკარქვა რაუბედურებაა... რასაც ერ ვიტან რო გაიქცევი რა?! მოგვარდება რამე თუ რა?! უნდა შეეცადოს და თავი ხელში აიყვანოს ასეთ დეპრესიულ ადამიანებს ვერ ვიტან

 



№8 სტუმარი bananasi

au male dade ra axali tavi

 



№9  offline აქტიური მკითხველი Mariam Shengelia_3

ანი ანი
ჰმ.... მართალია საყვარელი ადამია ი ეავიდა მარა ეს ამდენი ტირილი მოთქმა და გადაკარქვა რაუბედურებაა... რასაც ერ ვიტან რო გაიქცევი რა?! მოგვარდება რამე თუ რა?! უნდა შეეცადოს და თავი ხელში აიყვანოს ასეთ დეპრესიულ ადამიანებს ვერ ვიტან

არადა საკმაოდ ძლიერია უბრალოდ საყავრელ ადამიანთან დაშორებას სუულ ურეაქციოდ ვერშეცვდები ფიზიკურად. ნინა რომ ძლიერია ბევრ ასპექტში გამოჩნდა, ნუ ვეცადე გამომეჩინა. მადლობა რომ კითხულობ❤

bananasi
au male dade ra axali tavi

დღეს დავდებ ცოტა გვიან აუცილებლად❤მადლობა რომ კითხულობ❤

 



№10  offline წევრი anonimiavtori

ბავშვებო დამეხმარეთ,ისტორიას ვეძებ:

ადრე ისტორია იდო ესე 3-4 წლის წინ და ერქვა ,,მინდა გახსოვდე".მთავარ პერსონაჟებს ნიკო და ელენე ერქვათ.ელენე ცნობილი ბიზნესმენის თუ ადვოკატის შვილი იყო და ამ კაცის გამო გაიტაცეს ელენე (შვილი).რომ გაიტაცეს ნიკოს ყავდა ეს გოგო სახლში გატაცებული და ერთმანეთი შეუყვარდებათ.მერე რაღაც მოხდება და ეს გოგო გააღწევს იქიდან,შემდეგ უცხოეთში (მგონი გერმანიაში) ისევ შეხვდებიან ერთმანეთს.ბოლოს ნიკოს მანქანა ეჯახედა თუ სწორად მახსოვს და კვდება.ისტორიას ,,მინდა გახსოვდე" ერქვა,მაგრამ ის ისტორია არაა ეხლა რომ დევს საიტზე იგივე სახელით.მომხმარებელს minda gaxsovde ეწერა.მაინტერესებს თუ იცით ეს ისტორია და გახსოვთ დიალოგები ან რაღაც მომენტები,მომწერე რა პასუხი აუცილებლად <3


პ.ს ეს ისტორია სხვა საიტზეც იდო,მაგრამ იქ სახელები შეცვლილი იყო,ლიზი და ანდრეა იყვნენ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent