შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

ზღვრამდე #12 (დასასრული)


22-09-2017, 01:03
ავტორი elle...
ნანახია 3 230

ზღვრამდე #12 (დასასრული)

***
რთული შესაძლებელია, მიიღო პატიება და ის ემსგავსებოდეს სრულყოფილებას. მარტივია, უბრალოდ ლაპარაკობდე და შენ არ გრძნობდე.
წყენისგან განთავისუფლება იმდენად რთულია, შეუძლებელია მხოლოდ სურვილი იყოს ამისთვის საკმარისი. შენ ცდილობ, მთელი შეგნებით ცდილობ, რომ მდგომარეობა შეცვალო, თუმცა ალბათობა 50/50-ზე გაქვს. ტვინს გიშლის ფიქრი იმაზე, რომ მეორე ნახევარი არსებობს და შენ არ შეგიძლია მხოლოდ პირველს დაეყრდნო. ვისთვის მხოლოდ რიცხვი, 5 და 0, მაგრამ შენთვის მთელი სრულყოფილების არსია, რომლის მიღწევაც შენი ცხოვრების აზრია უკვე.
რთულია ვერ იღებდე პატიებას და ბევრად უფრო რთულია, შენ ვერ პატიობდე. შენ ვერ გასცემდე. უყურებდე შენი უუნარობის გამო ტკვილით სავსე თვალებს და მინიმალური შეგეძლოს. ადამიანს როცა გიყვარს, მინიმალური ვერცერთ ვარიანტში ვერ დაგაკმაყოფილებს. სიყვარულია გრძნობა, რომელიც მხოლოდ მაქსიმალურს სჯერდება. გამორიცხულია რამე არსებობდეს და მხოლოდ ერთ გაღიმებაზე იყოს. ერთ ჩახუტებაზე. ერთ კოცნაზე. ერთადერთხელ ერთად გატარებულ ღამეზე. ერთი იმდენად კენტი რიცხვია, იმდენად მართლა „ერთია,“ რომ სიყვარულს ვერანაირად ვერ დააკმაყოფილებს.
სიყვარულია, ცხოვრობდე გრძნობით.
სიყვარულია ცრემლიანი თვალები, მზერას რომ გიბინდავს. წყენა, გულს რომ ნაწილებად გიშლის და გაბრაზება, არაადამიანურ სურვილს რომ გიჩენს, რამე საკუთარი ხელებით დაანგრიო.
სიყვარულია, პირველ კოცნას რომ უამრავი ჩახუტება მოსდევდეს თან. სუნთქვა მისი კანიდან წამოსული ჰაერის, არანორმალურად შენი ჟანგბადის. სიყვარულია, გრძნობდე რომ საშინლად გტკივა გული და ამ უკანასკნელით მაინც გრძნობდე მისით გამოწვეულ შვებას. უბრალო დანახვით გაზიარებულ ბედნიერებას, მერე რომ ორივე ხელის მოხვევით დაგავიწყებს წამების წინ დაწყობილ ტექსტს, გადაწყვეტილ დაშორებას, არ’ნახვას. ეს უკანასკნელია იაზრებდე, რომ ვერანაირი ტკივილი ვერ უდგას წინ მის მზერას, უბრალო გაღიმებას და ჩახუტებას მოყოლილ კოცნას.
სიყვარულია, როცა პატიების უნარი დაკარგული მხოლოდ ამ გრძნობის გამო გაქვს. რომ გეშინია. რომ არ გინდა იგივე განმეორდეს. რომ იმედგაცრუება ყველაფერს ანგრევს და რომ შენი აღრიალებული სული უბრალოდ საშუალებას არ გაძლევს პატიებით ყველაფერი წარსულში დატოვო და ცხოვრება ჩვეულებრივად გააგრძელო.
უბრალოდ, სიყვარულია აპატიო ადამიანს იმ ალბათობით, რომელშიც ორი „50“ კიარა, ერთი მთლიანი, „100“ არსებობს და მორჩა. უბრალოდ სრულყოფილებაა.
სიყვარული აბსოლუტური უნდა იყოს, ყველანაირი გაგებით. სწორხაზოვანი, რომელიც მხოლოდ წინ სიარულს გასწავლის და არა წრე, რომელიც უამრავი განვლილი გზის მიუხედავად, მაინც სტარტთან გაბრუნებს. შენ კი, უბრალოდ უნდა იარო, უფიშინო გზაზე, რომელიც მთელი შეგნებით გაზიარებს ხალხის არსებობით გადავლილ დედამიწაზე, შენი სამოთხის არსებობას.

აპატიე მაშინ, როცა იცი, რომ აბსოლუტური ხარ.
გიყვარდეს მაშინ, როცა ეს უნარი გაქვს.
სხვა შემთხვევაში, დაღუპული ხარ.

***
პირველად ეგონა, ეჩვენებოდა. ან, ესიზმრებოდა. ან სულაც ილუზია იყო. მან ხომ იცოდა, სურვილი იმდენად დიდი ჰქონდა, რომ გასაკვირი არ იქნებოდა რამე მოჩვენებოდა. ხომ ასეა, როცა სურვილი დიდი გაქვს, ყველაფერი შეიძლება მოხდეს. რომ გაიაზრა, რომ რეალობა იყო. ბერო მასთან იჯდა, მას უყურებდა, ამ სიტყვებსაც მას ეუბნებოდა, მთელ სხეულში გადაუნაწილდა ორად ორი სიტყვა, რომელმაც მთლიანად ააწყო ამდენი ხნის დანაწევრებული. ასე ეგონა ფრთები შეესხა და ფრენა შეეძლო. და მაშინაც, სადღაც სხვაგან იყო გაფრენილი, დაჟანგებული ფრთებით. უჭირდა დაჯერება, რომ ბერომ ზუსტად ის სიტყვები უთხრა, რომელიც აბსოლუტურად ყველაფერში ერთიანად არწმუნებდა. დასაწყისში, რომელიც ბედნიერ მომავალს უწყობდა ხელს. მთელი შეგნებით იაზრებდა, რომ ბერომ პირველი ნაბიჯი გადმოდგა მისკენ. იმ ყველაფრის შემდეგ, მაინც თვითონ იყო პირველი. ზოგადად, უკვე დარწმუნებული იყო ბერო ყოველთვის ყველაფერში პირველი რომ იქნებოდა. ეს ჯერ კიდევ გაცნობის დღიდან იცოდა, მიუხედავად თვალის ამაბნეველი სიბნელისა. იმ წამს იგრძნო, რომ მისი პიროვნება თავიდან გაიცნო. რომ ასეთი ბერო მისთვის ჯერ კიდევ უცნობი იყო, ნაცნობობასთან ერთად. თვალებში უყურებდა, მზერამოუშორებლად. სულ ოდნავ უშლიდა მხედველობაში ხელს მარილიანი სითხე, მის სახეზე ჩამოდინებით რომ ცლიდა გაწითლებულ თვალებს.
-არც კი მახსოვს, ბოლოს ასე როდის მომმართე.-ცრემლიანი ღიმილით უთხრა და ბეროს ხელისგულს, მის ლოყას რომ მთლიანად ფარავდა, სველი ტუჩებით აკოცა.
-Грузинка გახსოვს?-ელის უჩვეულო რეაქციის ხუმრობით გადაფარვას შეეცადა. ყოველთვის და მაშინაც, მთლიანად დაუარა ელის ბავშვურობამ, გულწრფელად გამოხატულმა გრძნობებმა, დაუფარავმა რეაქციამ. მაშინაც, როცა შვილის არსებობის შესახებ უთხრა, დაუფარავი იყო მისი რეაქცია. მაშინ ხომ მაინც შეეძლო უარყოფითი დაემალა, თუმცა არა. ბერო მაშინაც ფიქრობდა, რომ ელი ზედმეტად გამჭირვალე იყო მისთვის. იმდენად გამჭირვალე, რომ ნებისმიერი განცდის გაშიფრვა შეეძლო მისთვის. არცერთი მომენტი ჰქონდა ისეთი, როცა ელის რომელიმე მხარე დაფარული იყო მისთვის. საკმარისი იყო მისი ცრემლიანი თვალებიც იმისთვის, რომ გამოეცნო იმ წამს რას ფიქრობდა. და მაშინაც უყურებდა, მხოლოდ თვალებში და აშკარდ ხედავდა მისი სიტყვებით გამოწვეულ წინსვლას. იცოდა, მხოლოდ ეს არ იყო საკმარისი ყველაფერი წარსულში დარჩენილიყო. ახლა ის ეტაპი ედგათ, როცა მცდელობას შედეგი უნდა გამოეღო. ეტაპი იყო მცდელობის, სურვილი რაღაცის შეცვლის. იმდენად ვეღარ გაუძლო ელის უსიცოცხლო ხმას, უიმედო ლაპარაკს, არაადამიანი იქნებოდა, ეს რომ არ გაეკეთებინა. მთელი არსებით იაზრებდა, რომ ყველაფერი ყველაფრის მიუხედავად მის ხელში იყო. გაუჭირდებოდა, მაგრამ მაინც ეცდებოდა ორივესთვის შეეცვალა რაღაც მაინც. გამორიცხული იყო ისე ცხოვრება. მაზოხიზმი იყო უბრალოდ. თავისი თავის და ქალის ტანჯვა, რომელიც მისგან შვილს ელოდებოდა.
-მაგას იმხელა მნიშვნელობა არ აქვს.
-ეს უკვე მეწყინა.-გაეცინა და საწოლზე ისე გადაწვა, თავი ელის ფეხებს დაადო. დიდხანს ფიქრობდა ელი, მისი თმებისკენ გაწვდენილი ხელი მოეკიდა თუ არა. ბოლოს მაინც აჯობა საკუთარ თავს და თითებს შორის ბეროს ოდნავ მოზრდილი თმები იგრძნო. ორივეს ერთდროულად მოეხუჭა თვალები. ორივემ იმაზე ფიქრი დაიწყო, რომ ეს შეგრძნება ნაცნობი, მაგრამ მაინც კარგად დავიწყებული იყო.
-რატომღაც მგონია, გოგო უნდა იყოს შენნაირი თმების ხარისხით.
რატომღაც, ყველა შემთხვევაში, ყველაფერი პირველი უფრო გრძნობიერია. არ არსებობს გარემოება, რომელიც დაგავიწყებს, გადაგიწონის, შედარებას მაინც მოახერხებ. პირველი არის იმისთვის „პირველი,“ რომ თავდაპირველი მნიშვნელობა არასდროს დაკარგოს.
პირველი სიყვარული.
პირველი გაღიმება.
პირველი ჩახუტება.
პირველი კოცნა.
მათემატიკურადაც, თეორიულადაც, ცხოვრებისეულადაც წყობის თავშია. ყველანაირი გაგებით.
და სწორედ ამიტომ, ორივესთვის ზედმეტად ბევრი განცდის მომტანი იყო თავიანთ პირველ შვილზე პირველი საუბარი. მხოლოდ მაშინ გაიაზრა ორივემ, რომ რეალურად პირველი სატესტო ვარიანტი იყო. აი ისეთი, ბევრ რამეზე რომ გაფიქრებს ადამიანს და საბოლოო ჯამში, მაინც ერთჯერადია. საწყისია რაღაცის. იმ „რაღაცის,“ დასასრულის დასაწყისამდე რომ მიჰყავხარ.
-გოგოზე ფიქრობ, შენც?
ადამიანების სამი კატეგორია არსებობს.
1. ადამიანები, რომლებიც ემოციებს ვერ გამოხატავენ. შინაგანად გრძნობენ. მთელი სხეული უხურთ. საშინელი ღრიალი ესმით, მაგრამ არცერთხელ გამოხატავენ სხვისთვის. მხოლოდ მათთვის აქვთ და არცერთ ვარიანტში მეორესთის. არ შეუძლიათ. მარტივად რომ თქვათ, არ შეუძლიათ და მორჩა.
2. ადამიანები, რომლებსაც უბრალოდ ემოციები არ გააჩნიათ. იმდენად ცივი, უგრძნობი სისხლი მოძრაობს ძარღვებში, რომ არცერთ სიტუაციას არ შეუძლია გალღვობა შეძლოს. ერგებიან ნებისმიერ შემთხვევას, მაგრამ არასდროს ხდებიან დამოკიდებულები.
3. და ადამიანები, რომლებიც გრძნობენ თავისთვის და სხვისთვისაც. გრძნობენ და გამოხატავენ კიდეც. მიმიკებით, თვალებით, ხელებით, მთლიანი მოქმედებით. შეიძლება არ უნდათ. მაგრამ რაღაც მაინც გაყიდის. უეჭველად მიახვედრებს მეორეს, რომ ეს ხერხი მოქმედებს. შედეგიანია.
და ბერო,
ადამიანი, რომელიც ნებისმიერ შემთხვევაში ცდილობდა ყოფილიყო ისეთი აშკარა, როგორიც ელი იყო მისთვის, ნებისმიერ შემთხვევაში გამოხატავდა თავისას. მხოლოდ ელისთან.
და სიტყვები,
რომელიც იმ დროს უთხრა, თითოეული ბგერის გაჟღერებით ჰგავდა გაგიჟებული მამაკაცის ხმას. ხმას, რომელიც უეჭველად გახვედრებს ემოციების კვალს. ზუსტად ამ დროს ფიქრობდა ელი, რომ შეეძლო საათობის მჯდარიყო და ესმინა. მხოლოდ ესმინა და მისი ლაპარაკით არ გაეფუჭებინა მისთვის ყველაზე საყვარელი მელოდია. ყველაზე მაგარი შეგრძნება კი ის იყო, ამ ემოციის მიზეზი თვითონ რომ იყო. ან, მის სხეულში ნელ-ნელა მზარდი პატარა.
-მინდა რომ იყოს. ჯერ ვერ ვგრძნობ.-ბავშვური ღიმილით გაუღიმა ზემოდან შემყურემ და მერე მუცელს დახედა.
-მე ვიცი, რომ გოგო იქნება. და ეს ქალური ინტუიცია სისულელეა. კაცებს უფრო მაგარი გვაქვს. მითუმეტეს მომავალს მამებს.
-შენ უკვე თავს იქებ.
-არც უარვყოფ.-ისევ იგივე მდგომარეობაში იყო. ელი მის პროფილს უყურებდა და უკვე მერამდენედ იაზრებდა, ცხოვრებაში ასეთი სრულყოფილება არ ენახა. არა იმიტომ, რომ ბერო იყო იმდენადიდეალური, სხვას რომ არ ენახა. უბრალოდ, სიყვარული გხდის ზუსტად ასეთს. ადამიანი როცა გიყვარს, შენთვის ის არის ყველაზე მაღლა მდგომი. თამამად შეგიძლია უწოდო ღმერთი. სიყვარულის ღმერთი, რომელიც ხილულია და შეგიძლია მთელი სიცოცხლის განმავლობაში უყურო. შეეხო. ჩაეხუტო. აკოცო. ღმერთი, რომელიც ალმხრივად არ გასცემს სიყვარულს და ანალოგიურს იღებს სხვისგანაც. სრულყოფილებაც ხომ ინდივიდუალურია. ელისთვის სრულყოფილი, შეიძლება სულ არ ყოფილიყო სხვისთვის ამდენად მაგარი და - პირიქით. ადამიანები ეგოისტები ვართ. მაინც მხოლოდ ჩვენი გადმოსახედიდან ვხედავთ და ვაზროვნებთ.
-ასე მგონია, მთელი ამ დროის მანძილზე სხვაგან იყავი და ახლა დაბრუნდი. თითქოს ეს თვეები ჩემთან არ გაატარე. აი, იმდენად მაქვს ეს შეგრძნება, რომ მენატრებოდი. მენატრებოდი იმდენად, რომ შენს აქ ყოფნას საერთოდ ვერ აღვიქვამდი. ხომ აქ იყავი, დღის განმავლობაში თუ არა, საღამოს-დილით ხომ აქ იყავი? არ მახსოვს. არ მახსოვს, ჩემთან ყოფილიყავი და ამდენად შენი არსებობა ვერ მეგრძნო. ვიღაცისთვის ესეც საკმარისია, მაგრამ მაშინ, როცა შენ ხარ, არ შემიძლია ასეთ მინიმალურს დავკმაოფილდე. განზრახ კიარა, ისე, უნებურად. შენ უკვე იმდენად ხარ ჩემში, ავტომატურად ხდება ყველა გრძნობის განახლება შენთან ერთად. საკმარისია ზუსტად ამ ხმით მითხრა ერთი სიტყვა და უკვე ვგრძნობ, რომ შემიძლია მხოლოდ შენი ჰაერით ვისუნთქო. სისულელეა, არა? მე ასე ვიჯდე, გიყურებდე შენ და გელაპარაკებოდე იმაზე, როგორ არ არსებობდი ჩემთვის მაშინ, როცა მაინც სულ ჩემთან იყავი. იცი როგორ ვარ? დიდი ხნის უნახავ ქმარს რომ ნახავ და მონატრება რომ ერთიანად გასკდება ხელებზე, სახეზე. ამ დროს ეს გრძნობა კიარ იშლება, ყველაზე მძაფრს ძალას იღებს და მაქსიმალურად ცდილობს გამოხატული იყოს. ჰოდა, დაბრუნებას გილოცავ. მე ვიცი, რომ ძველებურად ჯერ მაინც ვერ ვიქნებით, მაგრამ ისიც საკმარისია, შენს ნაწილს ჩემს სხეულზე ვგრძნობდე და დღის განმავლობაში 4-5 სიტყვაზე მეტს მეუბნებოდე.
-ითვლიდი?
-კი. პირველ პერიოდში მხოლოდ ორს: „როგორ არის?“ არ ვიცი მაშინ ჩემს სახეზე რას კითხულობდი, მაგრამ მერე ეგ კითხვა „როგორ ხართ?“ გახდა. ალბათ, შეამჩნიე ეგ რომ საკმარისი არ იყო ჩემთვის. შენზე ზედმეტად გაგიჟებული ქალისთვის და „რამე გინდათ?“ მიამატე. ეს უკვე დღის განმავლობაში ოთხი გამოდიოდა. თუ საშინლად ცუდ ხასიათზე იყავი, საერთოდ არაფერს ამბობდი. ამ დროს სულ ჩაფიქრებული სახით დადიოდი, შეერთებული წარბებით და მაგ დროს ვიცოდი, არ უნდა დაგენახე. შორიდან რომ თვალს მომკრავდი, სახეზე გეწერა როგორ გინდოდა გელაპარაკა, მაგრამ მაინც თავს იკავებდი. მაგ დროს აქ,-თითი წარბთან დაადო.-ძარღვი ისე გითამაშებდა სიბრაზისგან, მეგონა ბოლო ხმაზე აღრიალდებოდი. საათობით შეგეძლო ჩამქვრალი ტელევიზორის წინ ჯდომა, უხმაუროდ, სიბნელეში. მე რომ შენს სუნთქვასაც საშინლად მძაფრად არ ვგრძნობდე, ვიფიქრებდი, რომ იმ დროს საერთოდ არ იყავი იქ. თუ ნორმალურ ხასიათზე იყავი მაშინ შეიძლებოდა შვიდი სიტყვაც გეთქვა - „როგორ ხართ?“ „რამე გინდათ?“ „თუ გინდა, მითხარი.“ მაგ დროს ზუსტად ვიცოდი რომელი სიტყვის მერე, როგორი მიმიკა გექნებოდა. „თუ გინდა, მითხარი“ უკვე იმდენად გულწრფელი თხოვდა იყო, რომ მხოლოდ მაგიტომ გეუბნებოდი რამის მოტანას. მაგ პერიოდში შენს თვალებს ვერ ვუძლებდი. ჩემს არაადამიანურ მხარეს ვხედავდი და საშინლად არ მომწონდა. ეგ იყო შენი ყველაზე მაქსიმალური კონტაქტი. თუ სახეზე გაფითრებული იყავი, საშინლად დაღლილი სახე გქონდა და უმიზნო ნაბიჯები, მაშინ არანორმალურად გაბრაზებული იყავი. თუ სახლში დაბრუნებული პირდაპირ მისაღებში წვებოდი, ძალიან დაღლილი. სამზარეულოში საათობით რომ იყავი, უაზროდ გშიოდა, მაგრამ მაინც არ მეძახდი. მანდ ზედმეტ პრინციპულობას იჩენდი.-გაეცინა.-აივანზე თუ სიგარეტს ეწეოდი, მაშინ უკვე ყელში გქონდა ერთფეროვნება, ერთ ადგილას გაჩერებული ურთიერთობა და შვებას ნიკოტინით გაჯერებული ჰაერი განიჭებდა. იცი, სულ მეშინოდა მთვრალი არ მოსულიყავი. ვიცოდი, რომ მაგ დროსაც გააკონტროლებდი შენს თავს, მაგრამ მაინც ძალიან არ მინდოდა. სასმელი ხომ ზედმეტ პირდაპირობას აძლევს ადამიანს. ჩვენს შემთხვევაში კი ეგ საერთოდ არ გვაწყობდა. ჩვენ ასე უნდა გადაგველახა. შენ ეს იცოდი, ან უბრალოდ ბავშვის გამო იკავებდი თავს, და არასდროს მოდიოდი მთვრალი. შენ სულ თავიდანვე გქონდა გააზრებული, რომ სწორი კვება, სუფთა ჰაერი, დამშვიდებული ნერვები მისთვის აუცილებელია. ცუდ ხასიათზე მყოფმაც და ნორმალურზეც. კარგ ხასიათზე კი არასდროს ყოფილხარ.
-ჩემი ფსიქოლოგიური პორტრეტი შეადგინე?-თვალებში უყურებდა, ისე უთხრა. ელის ყველა წინადადების შემდეგ მისი გული იმხელა ინტერვალით აჩერებდა ფეთქვას, სუნთქვა ეკვროდა. ყველა პერიოდი თანმიმდევრულად წარმოიდგინა და მოეჩვენა, ისეთი საკუთარი თავი სძულდა. სძულდა მისი მაქსიმუმ შვიდსიტყვიანი დღეები და მინიმალიზმი, რომელიც მის პიროვნებას ახასიათებდა.
-ვცდილობდი. რამდენად გამომივიდა არ ვიცი, მაგრამ მაშინ მხოლოდ დაკვირვება შემეძლო. მერე მთელი ღამე ვფიქრობდი, მეორე დღეს როგორ დაიწყებდი.
-ეგეთ დროს...-რატომღაც ამოსუნთქვა გაუჭირდა.-გძულდი?
იმ დროს ელი პირველად დაფიქრდა, რა შეიძლება მოჰყვეს ადამიანის სიცივეს. აუტანლობას. შეუხებლობას.
პირველად დაფიქრდა ეყვარებოდა კი ადამიანი, რომელიც მხოლოდ უმნიშვნელოდ გიყურებს? ეყვარებოდა კი, რომ არ ყოფილიყო ბერო?
გაეცინა.
აშკარად გრძნობდა, რომ ადამიანისთვის ზედმეტსახელიც შეიძლება ზედმეტად მნიშვნელოვანი გახდეს. მაშინ პირველად მოეჩვენა, რომ სისულელეა როდესაც იძახიან, სიყვარულიდან სიძულვილამდე ერთი ნაბიჯიაო. ან, მისთვის იყო მარაზმი. სიყვარულისგან შეიძლება გაგიჟდე, საზღვრები გადალახო, ჭკუიდან გადახვიდე, შენი საკუთარი „მეც“ დაკარგო, მაგრამ ვერასდროს შეძლებ შეიძულო. ზედაპირულია უბრალოდ.
-შენ?
-რა მე?
-შენ გძულდი იმ დღეს? ან მერე?
-არა.-დაუფიქრებლად უთხრა.
-მე შენ მეტად თუ არა, არც ნაკლებად მიყვარხარ, ბერო.
გაეცინა.
ამჯერად ბეროს.
ზუსტად იმ ელის ხედავდა მაშინ, როგორიც გაცნობისას იყო. მერეც, სტუდიასთან რომ ხვდებოდა. სასტუმროში რომ მიაკითხა. ქორწილის დღეს.
-ვიცი.-დასერიოზულებულმა უთხრა.-უბრალოდ, არაადამიანური სიცივე ბევრად მალე აქრობს ყველაფერ არსებულს, ვიდრე ერთიანი ისტერიკა.
სევდიანი გაღიმებით მიახვედრა, რომ არც თავის წილ დანაშაულს თვლიდა ნაკლებად.
დანაშაულს, რომელიც გაბრაზებას მოსდევდა თან. რომელიც არცერთ შემთხვევაში არ ახასიათებდა ბეროს პიროვნებას.
მაგრამ,
ცხოვრებაში ბევრი ისეთი რამე არსებობს, რომელსაც შეუძლია ადამიანი თავიდან ბოლომდე გაამწაროს.
-შენი გაკეთებული ყავა მომენატრა.-მოულოდნელად უთხრა ელიმ. ზუსტად იმ ხმით, წარსულის გახსენებას რომ იწყებს.
-შენთვის არ შეიძლება.
-დამპირდი, რომ მშობიარობის შემდეგ მასწავლი.-თითი სასაცილოდ დაუქნია.
-გასწავლი.
-არ მომატყუო. მაგით მივხვდები, რამდენად გიყვარვარ.
-ცუდი შემოწმებაა.
-მე კი მგონია, ჩვენთვის ზედგამოჭრილი. თან შენ, ქორწილის შემდეგ სწავლაზე დამთანხმდი.
-არ მახსოვს.-ოდნავ ღიმილშეპარული სახით უთხრა და მის მხარეს გადაწვა.
-იტყუები!
-არ ვიტყუები.
-შენ ყველაფერი გახსოვს ჩვენი ურთიერთობიდან, ბერო!-ისე შეხედა, რაღაცაში რომ ადამიანს გამოიჭერ.
-ვინ მოგატყუა?!-ვითომ აქ არაფერიო, ისე უპასუხა.
-ახლა გავბრაზდები.-თითი დაუქნია.
-მაგ თითისთვის რისი ღირსი ხარ?
-ჟოლოს ნაყინი მინდა. დიდი ოღონდ.-სასაცილოდ გადაწვა საწოლზე და ჭერს გაუსწორა მზერა.-აი, ამხელა.-ხელებით აჩვენა.
-ზომასაც ბავშვი ინდომებს?-ბერო უკვე ფეხზე წამომდგარიყო.
-ჰო, ფორმასაც მოინდომებს, თუ მალე არ წავალთ.
-შენ სად მოდიხარ? ცივა გარეთ.
-წამოსვლა მინდა და ისე ჭამა.
გიჟდებოდა თავისი პატარასთვის რამის ყიდვა რომ უწევდა. ზუსტად იცოდა, არასდროს შეეზარებოდა გარეთ გასვლა, თუნდაც ღამით, სიცივეში ისეთი რაღაცის მოტანისთვის, ზამთარში რომ ვერ იშოვებოდა. ივლიდა ძალიან ბევრს, მთელს ქალაქში და მის გარეთაც და ისე არ მივიდოდა, რომ არ მიეტანა. თავისი ბუნება ასეთი იყო - ბოლომდე ზრუნავდა თავისიანებისთვის.
-აი, ზუსტად ასეთი მინდოდა.
ზუსტად ერთსაათიანი ძებნის შემდეგ კაფეში მიაგნეს. ღიმილიანი სახით უყურებდა პირგამოტენილ ელის და მთელი სიცხადით გრძნობდა მოსალოდნელ ბედნიერებას, თავიანთი ხელებით რომ ააშენებდნენ. ეცდებოდნენ მაინც.
-მადლობა!
საძინებელში რომ შევიდნენ, ჩუმად უთხრა ელიმ და ისევ ლოყაზე აკოცა. ერთიანად დაუარა ამ სიტყვის უარყოფითმა მნიშნვნელობამ მთელ სხეულში.
-არასდროს მეტყვი მაგ სიტყვას, ელი!
წყენით უთხრა. იგრძნო, რომ ჯერ კიდევ არსებობდა მათ შორის გარემოება, რომელიც ვალდებულებას უფრო მეტად წინ აყენებდა, ვიდრე სურვილს, სიყვარულის გამოხატვას. მაშინ გაიაზრა, რომ მიუხედავად პატიების უნარის ქონისა, მაინც არსებობს ძნელად გადასალახი ბარიერებიც. იმ დროს ყველაზე მეტად მიხვდა ზღვრის მნიშვნელობას.
ზღვრის, რომელზე გადასვლაც ყველაზე რთულ ვალდებულებას წარმოადგენს. გაიაზრა, რომ აქამდე მხოლოდ ამ ნაწილამდე მისვლა მოახერხეს და განვლილი არაფერი იყო გასავლელთან შედარებით.
მხოლოდ მაშინ, მხოლოდ იმ დროს გაიაზრა, რომ ჯერ კიდევ ზღვრამდე იყვნენ.
ვერაფრით ხვდებოდა, რა სჭირდებოდა ახლა ისეთი, რაც მის სურვილს ძალას შემატებდა და უფრო მალე შეძლებდა ყველაფრის წარსულში დატოვებას.
ზოგადად ხომ ასეა,
იმ ურთიერთობაში, რომელშიც ერთმანეთი გაგიჟებამდე უყვართ, ელემენტარულიც შესამჩნევია. და მაშინ, როცა ყველაზე მნიშვნელოვანს ეხება საქმე, შეუძლებელია ადამიანმა ზედაპირულად გაატარო რამე. იქამდე დაიტანჯები, სანამ სულით ხორცამდე არ იგრძნობ ამ ყველაფრისგან თავისუფლად და ამოსუნთქვა, რომელიც ამ უკანასკნელს მოჰყვება, იქნება შვება!
შენ იგრძნობ, რომ გადარჩი.
არსებობდა შანსი და გამოიყენე!
ან გამოგაყენებინეს.
იმ ადამიანმა, რომელიც შენზე იდგა, გეკუთვნოდა და ანალოგიურად.
როცა სიყვარულია, ორი ადამიანის წოდება მხოლოდ პირობითია.
არსებობს ერთი, რომელიც დაუტეველი გრძნობების გამო ცხოვრობს თავის სხეულში.

დილით საწოლთან გამზადებული საუზმე დახვდა. ჭიქა ალუბლის წვენითა და ტარტით. ისე გაუხარდა, თვალები გაუბრწყინდა. ბერო უკვე საძინებლიდან გასულიყო. აბაზანიდან ისმოდა წ.ყლის ხმა. რატომღაც, იფიქრა, რომ ის დღე წინებისგან სულ განსხვავებული ენერგიით იყო დატვირთული. თითქოს ფანჯრებიდან შემოსული მზის სხივებიც ამის მაუწყებლი იყო.
მზის სხივებივით გაფანტული ბედნიერება.
მერე მოაგონდა სიყვარულის ვარსკვლავები და გაეღიმა.
რატომღაც მოუნდა მზის სხივებთან ერთად ვარსკვლავებიც გამოჩენილიყო. სინათლეს მათი ბრწყინვალება არ დაეფარა და ისეთივე ხილული ყოფილიყო, როგორც ცისარტყელა წვიმის შემდეგ.
ხალათი მოიცვა, თეფში აიღო და ფანჯრის რაფასთან დადგა. გამოაღო და ღრმად შეისუნთქა ზამთრის ცივ ნიავს მოყოლილი სუფთა ჰაერი. ძილისაგან გაბრუებულ სხეულზე სასიამოვნოდ მოედო სიგრილე და პატარაზე გამობერილ მუცელზე ხელი მოისვა.
-დე, მზიან დღეს გილოცავ! რომ დაიბადები, მერე სულ შენ იქნები ჩემი მზის სხივი!
-მერე, მე რა გამოვდივარ?-უკნიდან მოესმა ბეროს ხმა, წელს ზემოთ რომ შიშველი იყო და თმებს იმშრალებდა.
-ბერო, ვარსკვლავები რომ დღისითაც ჩანდეს, რა ლამაზი იქნებოდა, არა?-ისევ მის ფიქრებში მყოფმა ამოილაპარაკა ისე, რომ მისკენ არ შებრუნებულა.
-მერე ღამით ცა ისეთი ლამაზი აღარ იქნებოდა და საათობით არ იჯდებოდი მისი მოლოდინით. მუღამი არ ექნებოდა, რა.
-შენი ჭირიმე, რა.-სასაცილოდ აიქნია ხელი და უკან მობრუნდა.-მადლ... გემრიელი იყო!-მაშინვე გადააკეთა, როგორც კი ბეროს ნათქვამი გაახსენდა.

იმ დღეს ყველაზე მეტად გაუჭირდა სამსახურში წასვლა. სახლის შემოსასვლელ კართან რომ იგრძნო ელის ტუჩები ლოყაზე სიტყვებით „მალე დაბრუნდი!“ მთელი სხეული გაეყინა და ერთიანად გაუთბა. გრძნობდა, რომ ამაზე ინტიმური შეხება არ არსებობდა. შეიძლება ადამიანს მინიმალურად ეხებოდე და განიცდიდე ყველაზე დიდ მიზიდულობას. იმ დროსაც ასე დაემართა.
და საერთოდ,
როცა მონატრებას გრძნობ, მაშინ ყველაზე დიდი მიზიდულობა იღვიძებს შენში და გამორიცხულია იქამდე იგრძნო შვება, სანამ ამ ყველაფერში დამნაშავე პიროვნებას არ შეეხები.
ეფიქრებოდა შვილზე.
ჯერ მარტო ამ წოდებაზე უკანკალებდა ხელები, უკვე ისე უნდოდა შეხებოდა. წარმოიდგენა ელის. როგორ ეჭირა ხელში პატარა, სულ პატარა ადამიანი და როგორ ეფერებოდა თავზე, სულ ოდნავ წამოსული თმებით რომ იქნებოდა დაფარული.
ზუსტად ამ დროს ფიქრობდა ელიც იგივეს. კომპიუტერთან იჯდა და თავისიანებს ელაპარაკებოდა. დედამისი უხსნიდა როგორი პატარა იყო და როგორ სულ ტიროდა. რომ ბავშვი იმედია მას არ დაემსგავსებოდა, თორემ აუცილებლად გაწამდებოდა პირველი რამდენიმე თვე. მერე ელი დაფიქრდა, რომ ნებისმიერ შემთხვევაში შეეძლო ყოფილიყო შვილის გვერდით. მაშინაც, თუ მთელი ღამის განმავლობაში იტირებდა. არ დააძინებდა. მთელ ღამეს გაათენებდა და ხელში ეყოლებოდა. სულ დაივიწყებდა ყველაფერ დანარჩენს, ოღონდ ბეროს შვილის დედობა დაემსახურებინა. დამსახურებაზე გაახსენდა, რომ ყველაფრისთვის მაშინ ხარ ღირსი, როცა ამას უფალი გადაწყვეტს და აღელვებული გული მაშინვე დაუმშვიდდა. გაიაზრა, რომ სადაც უფალმა მოისურვა ყოფილიყო ამდენად დიდი ღირსების მატარებელი, იქ სხვა დანარჩენი მოგვარებადი იქნებოდა.
პირველი დღე იყო, როცა არ ელოდა ბეროს ცუდ ხასიათს. მის აღელვებულ სახეს და თვითონაც მშვიდად იყო. მთელ დღეებს სიმშვიდეში ატარებდა. ღამეებს კი მისკენ გადმობრუნებული ბეროს მზერაში. პატარებს ჰგავდნენ, სულ თავიდან რომ იწყებენ ურთიერთობას. თითქოს რომ დაბნეულები არიან, მორცხვები. თავიანთი გრძნობების გამოხატვის რომ ერიდებათ. მიუხედავად ამისა, ორივე ისე იყო, ერთმანეთში ვერ იტევდნენ მოძღვავებულ გრძნობებს.

-გასეირნება მინდა!
ერთ საღამოს, ტელევიზორის წინ ისხდნენ. ელის არჩეულ მელოდრამას უყურებდნენ. უფრო სწორად, ელი უყურებდა და ბერო მობეზრებულად შეავლებდა თვალს, ტელეფონში თამაშს რომ მორჩებოდა. მისი ხმა ომ მოესმა, თითქმის შუა ფილმის დროს, გაკვირვებულმა გადმოხედა.
-ელი, გვიანია უკვე.
-მაშინ აივანზე დავსხდეთ.-ფეხზე წამოდგა და წინ დაუდგა.
-რა მოიფიქრე?-მობეზრებულად წამოდგა ბეროც და პლედი აიღო.-ეს აიღე.
-ზოგჯერ მგონია, რომ ყველაფერი ისე ხდება, როგორც საჭიროა. ნებისმიერი რამე გვასწავლის რაღაცას და ჩვენც სწავლის შანსი ხელიდან არ უნდა გავუშვათ.-პლედში გახვეული ელი თან ლაპარაკობდა, თან ცას თვალებს არ აშორებდა.
-შეიძლება.-ჩაფიქრებულმა უპასუხა.
-იცი, ახლა ის გამახსენდა, შენ რომ გინდოდა ცალკე სახლი გვქონოდა. ბევრი ტკბილეულით და კარგი ფილმით, მხოლოდ მე რომ ვუყურებდი და შენ ჩაგეძინებოდა. ზუსტად ეს სიტუაცია გვქონდა ახლა, იცი? მაგრამ დანაკლისს მაინც ვგრძნობთ. მეც და შენც. თან იმდენად, რომ იმის მაგივრად ახლა მე მეხვეოდე, ჩემს გვერდით ზიხარ და სევდიანი თვალებით მიყურებ. თითქოს პატიებას მთხოვ, არადა ჩვენ ორს შორის ასეთ დამოკიდებულებაში მე ვარ მხოლოდ დამნაშავე. თან იმდენად დამნაშავე, რომ მაპატიე, მაგრამ მაინც ვერ არის ყველაფერი ძველებურად. თან, იცი რას მივხვდი? ჯერ მე თვითონ ვერ გადავლახე ჩემი საქციელი. იმისთვოს, ვინც შეცდომას უშვებს, ბევრად რთულია აპატიოს საკუთარ თავს, ვიდრე მეორეს, რომელსაც უშავებს. სანამ მე არ ვაპატიებ ჩემს თავს, იქამდე შენც ვერ შეძლებ. მე კიდევ ვგრძნობ, ასე მარტივად არ შემიძლია. ხომ ხედავ, არც არაფერს გთხოვ, იმდენად უფლება არ მაქვს, მაგრამ მაინც მგონია, რომ სადაც მე და შენ ერთმანეთი გვიყვარს, იქ სხვა დანარჩენი მასზე დაბლა დგას. სულ თავიდან ვიწყებთ. ყველაფერს ისევ ისე ვიაზრებთ, როგორც ადრე და იცი? თითქოს ვეგუები. ერთხელ დაწყებული არ უნდა მთავრდებოდეს, მაგრამ როცა ამის საშიშროებაა, ისევ ყველაფრის თავიდან დაწყება საუეკთესო ვარიანტია. ამიტომ ვარ ახლა აქ, გაღიმებული იმიტომ გიყურებ, რომ ბედნიერი ვარ. ბედნიერი ვარ, რომ საუკეთესო ვარიანტი ავირჩიეთ და ისევ საუკეთესოსთვის ვიბრძვით. მე, შენ და ჩვენი პატარა. უსინდისოდ, მაგრამ მე მაინც მგონია, შენ ვერ დაესწრები ჩემს მშობიარობას მხოლოდ იმიტომ, რომ ვერ გაუძლებ უმოქმედოდ ყოფნას. ამის თქმის კი ისე გრცხვენოდა, ახლაც დაბნეული სახით მიზიხარ წინ და საერთოდაც, რა ვერ დაიმახსოვრე, რომ ყველაზე კარგად მე გიცნობ?
ბოლო სიტყვები სიცილით უთხრა. რატომღაც ყოველთვის ასე აკეთებდნენ. საუბრობდნენ წარსულზე, მაგრამ ერთმანეთს მაინც არ ტვირთავდნენ ბოლომდე. მხოლლოდ მნიშვნელოვანს ამბობდნენ და თითქოს ერთმანეთს ზოგავდნენ, პრობლემებს ეტაპობრივად უნაწილებდნენ და შვება, რომელიც ორივესთვის საჭირო იყო, ამ სიცილში, ღიმილში იმალებოდა.
-მაგ თემაზე დაცინვა უნამუსობაა, როცა იცი როგორ მინდა.-ბერომაც სიცილით უთხრა რამდენიმე წამის შემდეგ, როცა გაიაზრა, რომ არეული ხმის დამორჩილება შეეძლო. ელის ნებისმიერი ნაბიჯი ახვედრებდა, რომ დამნაშავე მხოლოდ ერთი არ იყო, ორივეს თავისი წილი ეკისრებოდა. იმაზე ეფიქრებოდა, რომ შეეძლო ელის გვერდით ყოფილიყო, უბრალოდ გაეგო არეულისთვის, მაგრამ ადამიანი, როცა ყველაზე ძვირფასის დაკარგვის საშიშროების წინ დგას, ვერ იაზრებს რა არის სწორი და რა - არ. მაშინ მთელი მისი შეგნება თავის წოდებას უღრიალებდა და უბრალოდ არ შეეძლო შეეცვალა რამე. მხოლოდ მაშინ მიხვდა, რომ არსებობდა გარემოება, რომელსაც შეეძლო მთლიანად დაეშალა, გაენადგურებინა ისე, სხვასაც რომ შეეხებოდა.
-მაგ დროს უფრო ვიგრძნობ, რამდენის ატანა შემიძლია მისთვის და ეგ მხოლოდ დასაწყისი იქნება.-თბილად ჩაილაპარაკა ელიმ და მუცელს ხელი მოუსვა.-მაგ დროს ალბათ ყველა დედა გრძნობს ყველაზე დიდ სიახლოვეს შვილთან. ძალიან რომ ტირის და მერე შენს მკერდზე დაწვენილი რომ ჩერდება. მაგ დროს უნდა მიხვდე, რომ ყველაზე პატარა, მაგრამ გულწრფელი გულით უკვე უყვარხარ.
-მოდი, ვიცეკვოთ რა, ელი.-სიტუაციისთვის არაადეკვატური რაღაც თქვა ბერომ და ფეხზე წამოდგა. გაკვირვებულ ელის ხელი ჩასჭიდა და ოთახში შეყვანა. გრამფონზე ფირფიტა დაამაგრა და კუხიანიძის „აღმოსავლური ტანგო“ ჩართო.
ელიმ რომ ბეროს ხელები იგრძნო წელზე, იმ მომენტში არაფერი არსებობდა შეგრძნებაზე მაგარი.
მელოდია იმდენად დატვირთული იყო გრძნობებით, ელის წამით გაუჭირდა კიდეც საკუთარს შებრძოლებოდა. მხოლოდ მაშინ გაეღიმა, მუცელმა რომ ხელი შეუშალა უფრო ახლოს ყოფილიყო ბეროსთან, მაგრამ როგორც კი მისი მზერა იგრძნო, იქ ყველაფერმა მნიშვნელობა დაკარგა. მათ შორის მანძილმაც, რომელიც უფრო დიდიც რომ ყოფილიყო, ვერაფრით აიძულებდა რამე მინიმალურის შეგრძნებას. მთლიანად ბეროზე იყო დამოკიდებული და ნებისმიერი მოძრაობა მხოლოდ მას ეკუთვნოდა. იმდენად სექსუალური, ყველაფრით ერთიანი ეჩვენა მოძრაობები, გული აუჩქარდა. ბეროს კიდევ გაეღიმა. ვერასდროს იფიქრებდა ბავშვობაში ნასწავლი მოძრაობები ისევ თუ ახსოვდა. ან, იქნებ არც ახსოვდა და უბრალოდ, ყველაფრის გარეშე მათ შორის გაჩენილი გრძნობა აკეთებინებდა. ვიღაცისთვის უბრალოდ მოძრაობები, მათთვის გრძნობების გამოხატვა იყო. თითქოს ნაზ და ამავდროულად, საოცრად მომთხოვნ მელოდიას ისე ლამაზად, მსუბუქად და მძიმედაც ჰყვებოდნენ, ყველაფერი ზედმეტად მშვენიერი იყო. მაშინ უფრო მეტად, როცა მოუშორებლად, საოცრად მოხერხებულად ჩააქრო სინათლე ბერომ და ქუჩის განათებაზე დაიწყეს მოძრაობა.
მკრთალ განათებაზე ჩრდილები იმდენად ლამაზად ჩანდა, ხელოვანის თვალით ზედმეტად მშვენიერი შედევრის შექმნა შეიძლებოდა, ყველანაირი გადაჭარბების გარეშე.
ადამიანს რომ ხატვა შეუძლია, პირველ რიგში გრძნობები უნდა დახატოს!
არეული, აბსტრაქტული ნახატი უნდა შექმნას და მერე, საათობით უყუროს ფურცელზე გადმოტანილ მის გულში მომხდარ მოვლენებს. მერე გამოფენაზე გატანიზე ყველას უნდა უთხრას, რომ ფასდაუდებელია! რომ არ იყიდება!
სრულყოფილებას მაშინ მივაღწევთ, ადამიანები, როცა გრძნობების გაყიდვას შევეშვებით.
როცა ყველაზე ღირებულის გაყიდვას შევეშვებით და გვექნება ჩვენთვის, მხოლოდ ჩვენ რომ ვუყუროთ.
მელოდია ისე მორჩა, ერთმანეთისთვის ხელები არ მოუშორებიათ.
და ზუსტად ასე,
ამდენად რეალურად და თუნდაც, არარეალურად უყურებდნენ ერთმანეთს.
-მთელი ამ დროის განმავლობაში პირველად ვიყავი კომფორტულად, შენი თვალების გარეშე.-თითქოს მშვიდი, მაგრამ მაინც აღელვებული ხმით უთხრა ბერომ და ხელები წელისკენ ჩამოაყოლა. ხელებში იგრძნო როგორ ერთიანად მოდუნდა ელის სხეული და თითები უფრო მეტად მოუჭირა.
რატომღაც, ელიმ ეს ცეკვა ბეროს გრძნობების გამოხატვად ჩათვალა. უსიტყვო, მხოლოდ მოძრაობებით გამოხატულ გრძნობებად და ცხოვრებაში პირველად იყო აღფრთოვანებული არატრადიციული ცეკვით. დაეფიცება, ასეთ სიამოვნებას მხოლოდ იშვიათ შემთხვევებში იღებდა. ნებისმიერი მოძრაობა ელაპარაკებოდა, უყვებოდა, უმტკიცებდა. ბეროს ნებისმიერი ნაბიჯი მისკენ გადადგმული იყო. მისთვის ნათვამი სიტყვები. თითების ოდნავი მოჭერა აგრძნობინებდა, რომ სულ მმის გვერდით იქნებოდა, ყოველთვის, ყველაფრის მიუხედავად.
ყველაზე ინტიმური, სექსუალური ცეკვით გამოხატული სიყვარული - ტანგოთი ნათქვამი „მე შენ მიყვარხარ!“
-ასეთი სულ პირველად ნათქვამიც არ იყო.-ოდნავ გაუღიმა ელიმ და თავი მხარზე ჩამოადო.
ზუსტად იმ ღიმილით გაეღიმა ბეროს, ელის რომ ყველაზე მეტად უყვარდა.

დღეები ჰგავდა შესწავლის პროცესს. მიუხედავად იმისა, რომ დღითიდღე უფრო მეტად უახლოვდებოდნენ ერთმანეთს, რაღაც მაინც უშლიდათ ხელს. თითქოს რაღაცას ელოდებოდნენ, რაღაც ძალიან მაგარს, ჯერ რომ მათ ცხოვრებაში არ მომხდარიყო და ყველაფერს დაალაგებდა.
-რომელ თვეში ხარ?-თბილი ღიმილით ეუბნებოდა ნიკუშა.
-ბოლო.
-აბა, ბოლო რომელია, შე*ემა?
-მეცხრე, შე ავადმყოფო.
-ესენი მშობლებად, აი, ვერ წარმომიდგენია.-სიცილით ამბობდა კოსტა და ელის მუცელს ხელს უსვამდა.-მე ვარ შენი ნათლია, პატარა.
-ბიჭო, რატო ვერ წარმოიდგენ, დაბერდა ეს უკვე და აღარ არი დრო?-ხუმრობდა ისევ ნიკუშა.-Прости (მაპატიე) ელი. შენ ჯერ კიდევ პატარა ხარ.
-აუ, ბავშვი. აზრზე ხარ რა მაგარი თემაა? გოგოა თუ ბიჭი?
-არ ვიცით. სიურპრიზად ვიტოვებთ.-ღიმილით უთხრა ბერომ და ელის შოკოლადი ჩაკბიჩა.-ამისი უფრო გემრიელია.-ხელით ანიშნა წარწერაზე.
-რანაირი მშობლები ხართ, როგორ უძლებთ. იქ მაინც ვერ ხედავ, შე*ემა, განსხვავებას?
-რა განუვითარებელი ხარ, კოსტა. რა ვერ გაიზარდე.
-შენ როგორი მამა იქნები.-გაბრაზდა და შეუბღვირა.
-მე არ ვიცი, მაგრამ პატარა ელი იქნება საუკეთესო დედა მსოფლიოში.-სიცილით თქვა და ქვემოდან ახედა ელის გაცინებულ სახეს.
ხშირად ჰქონდათ ასეთი მომენტები.
როცა თითოეული დღე იყო „ბოდიში-ს“ „მაპატიე-ს“ „მე შენ მიყვარხარ-ის.“
როცა თითოეული ნათქვამი სიტყვის, წინადადების გამოსწორებას ცდილობდნენ. პირდაპირ არა, მაგრამ ირიბად ყოველთვის ბოდიშს იხდიდნენ. თან ბერო ყოველთვის მაშინ, როცა ელი არ ელოდა და არც კი ფიქრობდა, რომ ეს შეიძლებოდა დამახსოვრებოდა ჯერ კიდევ.
ზუსტად ის მომენტი ჰქონდა, გული რომ თავის ადგილას ვერ ჩერდება და უვლის მთელ დედამიწას. მთელი არსით რომ ბედნიერია და ყველასთვის გაზიარება რომ უნდა.
მთელი ორსულობა იყო პატარის და მათი ურთიერთობის ზრდის. განვითარების.
იზრდებოდა პატარაც და ვითარდებოდა მათ შორის მიზიდულობაც.

-არაფერზე ინერვიულო. აქ ვარ, ერთი კედლის იქეთ. შენთან ძალიან ახლოს, ხომ გესმის?-დაცვარულ შუბლზე ხელს უსვამდა და საშინლად ანერვიულები სახით უყურებდა.
-შენ ჩემზე მეტად ნერვიულობ. რა გჭირს, ბერო?-ტკივილისგან შეცვლილი სახით ეუბნებოდა ელი და თან შეძლებისდაგვარად უცინოდა.
-არ შეგეშინდეს. ყველაფერი მაგრად ჩაივლის, ელი.-სახე რომ მორიგი შეტევისგან უფრო მოეღრიცა და არაადამიანური ხმაც გაიგო, ექიმის ხმაც მოესმა.
-უკვე დროა.
ძალიან მაგრად აკოცა შუბლზე. სველი თმები უკან გადაუწია და სულ რამდენიმე წამით უყურა თვალებში. მერე გაუღიმა და:
-მეორე პატარას ველოდები, პატარა ელი.
ელიმ მხოლოდ გაუღიმა.
-დავრჩე?
-არა, გთხოვ გადი!
ტკივილები ისეთი აუტანელი იყო, ბეროსთან ვერაფრით იკავებდა თავს. სამშობიარო ბლოკში რომ შეიყვანეს, ნერვიულობამ უფრო აიტანა. თითოეული შემოტევის დროს გრძნობდა, რამდენად დიდი იყო მასსა და შვილს შორის კავშირი. რომ მიუხედავად საშინელი ტკივილებისა, მაინც ბედნიერი წამები იყო. დაბადება ახალი სიცოცხლის, რომელიც შენი სიყვარულისაა. სიყვარულის ადამიანია. ოდნავი შვება რომ იგრძნო, პატარას ტირილი გაიგონა. იმ დროს ეგონა გული გაუჩერდა. სუნთქვა შეწყვიტა. სამყარო გაქრა და დარჩნენ მხოლოდ ორნი. ის და პატარა. მხოლოდ იმ წამს ინანა, ბეროს რომ შემოსვლის უფლება არ მისცა და ზუსტად იმ წამს დაინახა როგორ შემოაღო კარი სახეგაფითრებულმა ბერომ.
დერეფანში ვერავის სახეს არჩევდა. მხოლოდ ელის საშინელი ხმა ესმოდა და არანორმალურად უნდოდა შიგნით ყოფილიყო.
-ნუ აწვალებ დედას რა, პატარა.
მხოლოდ ეს სიტყვები უტრიალებდა თავში. ერთი სული ჰქონდა თავისი პატარა და სახედამშვიდებული ელი დაენახა. ცხოვრებაში ასე არასდროს უნერვიულია და სხვა სიტუაციაში, აუცილებლად გაეცინებოდა საკუთარ თავზე, ამდენად რომ ვერ შეინარჩუნა თვითკონტროლი. ბავშვის ტირილის ხმა რომ გაიგო, ეგონა ბედნიერებისგან გაგიჟდებოდა. ის იყო მომენტი, როცა ვერაფრით გაჩერდა მისგან შორს, უნახავად და დაუფიქრებლად გამოაღო ბლოკის კარები. არც ექიმებისთვის მიუქცევია ყურადღება, არც თავისიანებისთვის. მხოლოდ ხედავდა ელის, დაღლილი სახე რომ მაინც უბრწყინავდა და პატარას, მედდა რომ რაღაც ძალიან თეთრში ახვევდა. თითქოს ვერ იაზრებდა მოვლენებს, ბუნდოვნად ხედავდა. უჭირდა წარმოდგენა, რომ ეს მის თავს ხდებოდა და რასაც მთელი ცხრა თვე ელოდებოდა, უკვე მის გვერდით იყო. რეალობა იყო. თავისი რეალობა. მხოლოდ მაშინ გამოერკვა, ელის მკერდზე დაწვენილი პატარა რომ მაშინვე გაჩერდა, დედის სითბო რომ იგრძნო. ის იყო წამი, როცა შვილი ყველაზე დიდ სიახლოვეს გრძნობს მშობლებთან და ზუსტად მაშინ, იმ მომენტში ყალიბდება გრძნობა, ვერაფერი რომ ვერ ანგრევს.
ვერ გაიაზრა საწოლს როგორ მიუახლოვდა. როგორ წაიღო ხელი ელის სახისკენ და მერე თვითონაც როგორ დაიხარა.
-შევძელით, ელი. მე და შენ.-ლოყაზე აკოცა.-ყველაზე ძლიერი გოგო ხარ, ამ პატარას გეფიცები.-მერე სულ ციცქნასკენ გაიხედა და უნებურად გაეღიმა.-გამარჯობა, მამა. იცი, რამდენი ხანი გელოდით?-ფრთხილად ჩამოუსვა ხელი რბილ კანზე და შეგრძნება ჰქონდა, ცხოვრებაში მისთვის ყველაზე ძვირფასებს ეხებოდა.
-გოგოა, ბერო.-ემოციებისგან სავსემ ძლივს ამოილაპარაკა და ბეროს ახედა.-ლილე?!
-გამარჯობა, ლილე.-უთბილესი, სიყვარულით გაჯერებული ხმით ამოილაპარაკა.
-როგორ ჩავწეროთ?-მყუდროება ექიმის ხმმამ დაურღვიათ.
-ლილე ბერიძე!
პირველი ერთი კვირა მთელი ღამე მუცელზე ეწვინა. მხოლოდ მაშინ აშორებდა ხელებს, ელი რომ აჭმევდა. სხვა შემთხვევაში სულ მას ჰყავდა. სტუმრების დროს ცალკე ოთახში გაჰყავდა. უამრავს ესაუბრებოდა ჯერ კიდევ საცრად პატარას. „ავადმყოფი მამა“ იყო, როგორც ნიკუშა უწოდებდა და არც უარყოფდა.
-მთლიანად შემცვალა, არ ვიცი მის გარეშე აქამდე როგორ ვცხოვრობდიო,-ამბობდა და თითებზე კოცნიდა. ელი რომ ასეთ მდგომარეობაში მყოფს უყურებდა, ჭკუაზე არ იყო.
მათი ცხოვრება იმდენად ემსგავსებოდა ბედნიერებით სავსე დღეებს, რომ ვერცერთი იაზრებდა თითქმის სრულყოფილებას.
თითქმის.
-მიეჩვევა ეგრე დაძინებას და მერე სულ იტირებს, ბერო.-წუწუნებდა ელი, ბეროს მუცელზე დაწვენილ ლილეს რომ ხედავდა.
-აქ არ ვარ, მერე? იტირებს და მე დავამშვიდებ. არა, მამა?-სიცილით ამბობდა და ელის ანიშნებდა მათთან მისულიყო. მხარზე თავს ჩამოადებდა და გრძნობდა, სუნთქვა არასდროს არის ზედმეტი, როცა გრძნობ, რომ ის მარტო შენი არ არის. სხვასაც უზიარებ.
-როგორ შეგვცვალა, არა?
-ჰო. ასეთი სენსიტიური არასდროს ვყოფილვარ.
-სამსახურში აღარ უნდა გახვიდე?
-რა დროს სამსახურია, ელი?!
-მე სულ ასე მინდა ვიყოთ.-მხარზე აკოცა და პატარას მოეფერა.
-სულ ვიქნებით.

ერთ საღამოს ბერომ გარეთ გასვლა თხოვა.
-მერე ლილე?
-დედაჩემი გამოვა.
-მარტო როგორ დავტოვოთ?
-არაუშავს, დიდი გოგოა უკვე და ჩვენს გარეშე გაძლებს. იცის, მამას საქმე აქვს.-თან ლაპარაკობდა, თან კისერში კოცნიდა.
-წვერი გაქვს, ბერო. ეტკინება.
ბერომ მისკენ გადადგა ნაბიჯი და მას აკოცა.
-შენ ხომ არ გტკივა?-თავი გაუქნია.-ჰოდა, შენ გაკოცებ.-მოუსვენრად კოცნიდა და თან ხელებს ხვევდა.-გაემზადე, მიდი.
-მენერვიულება, ბერო.-მანქანაში ისხდნენ, ელიმ რომ წუწუნი დაიწყო.
-რამე რომ იყოს, ხომ არ წამოგიყვანდი, არა?
-სად მივდივართ?
-ჩვენთან.
-ჰა?!
-ჩვენთან, რა.
-ნუ მეხუმრები. რას ნიშნავს ჩვენთან?
-რომ მიხვალ, მიხვდები.-გაუღიმა ბერომ და ხელზე აკოცა.-ლილეს სუნი გაქვს.
მანქანა ბარის წინ გააჩერა.
-სად ვართ?
-გადმოდი.
ამ ადგილას არასდროს ყოფილა აქამდე. მაშინვე მზერა გაუჩერდა წარწერაზე - „The little ones.“
-აქამდე რომ არ გამიგია?
-ჯერ ვერ გაიგებდი.-გაუღიმა ბერომ და შიგნით შეატარა.
შიგნით რომ შევიდა და გარემოს დააკვირდა, გაშეშდა. ჯერ იფიქრა, რომ ეჩვენებოდა.
ეჩვენებოდა ხის ინტერიერი, კედლებზე გაკრული ცნობილი მოცეკვავებიის დიდი პორტრეტები, ცისფერი განათება. ნელი ნაბიჯებით დაიძრა და სულ შუშაში ჩასმულ კედელს მიუახლოვდა, ხელოვნური გაფორმებებით გაწყობილ ეზოში რომ გადიოდა. უნებური სიცილი აუტყდა უკან მობრუნებულმა დახლი რომ დაინახა და მის უკან ძალიან დიდი ნახატი მოცეკვავის, ქართული ფორმით. უცებვე გადაიტანა მზერა ბეროზე, უკვე რომ მაგიდასთან იჯდა და ღიმილით უყურებდა გაკვირვებულ ელის.
-არ არსებობს!
ხმამაღლა წამოიძახა და გარემოს თვალი მოავლო. ისეთი სილამაზე იყო, ისეთი მშვენიერება, სული შეეკრა ემოციებისგან. ხის მრგვალი მაგიდები, პატარა სანათებით. მომღიმარი სახით ხალხი. მაშინვე ბეროსკენ წავიდა და უღრმერთოდ ძლიერად მოხვია ხელები.
-შენ... როგორ ვამაყობ! სიგიჟემდე, გეფიცები, ბერო!-სიცილით უსმენდა ელის ბედნიერებისგან არეულ ლაპარაკს და ხელებს უფრო უჭერდა.
-არ დაჯდები?
ვიტრაჟთან ახლოს მაგიდასთან დასხდნენ. ელი ისევ ბარს ათვალიერებდა. ლამაზ ტიხრებს. უსმენდა სასიამოვნო მელოდიას და დაეფიცება, თავი სამოთხეში ეგონა.
-არ მჯერა!
-რატო?-ელის სახე საოცრად ართობდა ბეროს.
-ჯერ არც მეგონა თუ გახსოვდა. ამაზე ლაპარაკი იმ დღის შემდეგ არ გვქონია.
-ეს უკვე უნამუსო შეურაცხყოფაა.-სიცილით უთხრა და მიმტანს გაუღიმა, ჭიქები რომ დაუწყო წინ.
-ეს ჩვენი საფირმო ყავა?
-ჰო.
-იმათ ასწავლე და მე არა?
-გამზადებული დავტოვე, შენს თავს ვფიცავარ.
-მჯერა.-გაუცინა და ჭიქა აიღო.
-გახსოვს მაშინ კაფეში?
-ძალით რომ წამიყვანე?
-ნახე, რა. რა ძალით, ერთი სული გქონდა როდის მნახავდი.
-არაფერიც!
-აი, როგორ იტყუები. მაშინ რომ გავჩერებულიყავი, ანკასთან და მარიამთან დაიწყებდი ჩემს ლანძღვას, ასეთი სიმპატიური და უუნარო ჯერ არ შემხვედრიაო.
-რა ცანცარა ხარ.-ხმამაღლა იცინოდა ელი.
-რატო? ეგრე იქნებოდა. თავს რომ იფასებდი, არადა კვდებოდი ისე გინდოდა შეხვედრა.
-აი, სულ მაგაზე ვფიქრობდი. შენ უფრო იყავი ეგრე, იმდენჯერ მთხოვე შეხვედრაც და პირველიც ისე გამომტყუე.
-რა, ტელეფონის არ უნდა გადაგეხადა?-ვითომ გაიკვირვა.
-ეგ რომ ნორმალური გაბათილება ყოფილიყო, ახალს მიიღებდი.
-აღიარე, ხომ გაგიმართლა?
-რაში?
-მაშინ რომ შემხვდი, ხომ გაამართლა?
-ყველაზე მეტად ცხოვრებაში.
-შენი ყველა გათენებული ღამე მახსოვს. ნებისმიერი. ახლაც რომ მკითხო, გეტყვი რამდენჯერ დგებოდი ღამით, თავს რომ ვერ იკავებდი ტირილისგან და აბაზანაში გადიოდი. ბევრს რომ მოძრაობდი, რაღაც რომ გინდოდა და იქამდე არ ამბობდი, სანამ მე არ გკითხავდი. სულ რომ მომლოდინე თვალებით მიყურებდი. ყოველთვის რომ გინდოდა მომხვეოდი, მაგრამ ვერ ბედავდი. ყველაფერი მახსოვს და ეგ ყველა დღე ჩემი უმოქმედობის ბრალია. ზუსტად ამ დღეს მინდა დავტოვოთ ყველაფერი წარსულში და იცი? წონასწორობაში ვართ. ზუსტად იმ ზღვარზე, ერთმანეთისგან რომ გაგვაგიჟებს და შენ ხარ ჩემი ყველაზე დიდი სიგიჟე, ერთადერთი, რომელიც ზღვარს იქეთ არის, მაგრამ მაინც საშინლად ახლოსაა ჩემთან.
-ნუ ამატირებ!-მოსმენილისგან გაბრუებულმა უთხრა ელიმ, რამდენიმე წუთის შემდეგ და
-შენს უკან რომ ზის, ისიც ელოდება.-თემა გადაიტანა.
-ჰა?!
-გვერდით რომ არის, იმან ზუსტად იცის რომ მოვა!
-ვერ გავიგე, ბერო.
-იმის გვერდით კიდევ შეყვარებულები არიან. ჩვენზე ნაკლებად, მაგრამ მაინც.
მაშინვე გაახსენდა სიტუაცია კაფეში და გაეღიმა.
-შენს უკან მეგობრები სხედან. სავარაუდოდ, ბიჭი უყურებს მეგობრულად. გოგოს ისე აქვს თვალები ანთებული, უეჭველად უყვარს.-ელიც აყვა.-მაგათ გვერდით გოგოები არიან. ერთს ისეთი გაბრაზებული სახე აქვს, მარტო რომ ბიჭის გამო ექნება და ამგათ გვერდით...
- Daniel’s-ის Tennessee Honey, შავი შოკოლადი, ვანილის ნაყინი და უნალექო.-მისკენ გადაიწია და ლაპარაკი გააწყვეტინა.-უკვე ამიხდი.
სიგიჟემდე გაუხარდა მაშინაც, ისევ რომ არ დაიბნა და მონატრებულმა, სიყვარულისგან გაგიჟებულმა უდიდესი ვნებით აკოცა.
-ზუსტად ოთხი „მიყვარხარ“ იყო შენი, ჩემგან უპასუხოდ რომ დარჩა და Я тебя люблю, грузинка (მე შენ მიყვარხარ). Очень люблю. Безумно люблю. Обожаю тебя.
-И я тебя люблю, грузин!
ცრემლებით ახსნილი სიყვარული ყველაფერ წმინდას გაჯერებინებს.

ზუსტად იმ დღეს მარტი ითვლიდა ისევ 7-ს.

***
წინა რიგები ისევ დაკავებული იყო. ამჯერად მაღალი მამაკაცის გვერდით პატარა გოგონა იჯდა. იმდენად პატარა, რომ ფეხებს იატაკს ვერ აწვდენდა და ჰაერში სასაცილოდ აქნევდა.
აპლოდისმენტების ხმა რომ გაისმა, უცებ ჩამოხტა სკამიდან და მამაკაცს ხელები გაუწვდინა, ამიყვანეო. მერე მასთან ერთად უკრავდა ტაშს, ბედნიერებით გაბრწყინებული თვალებით და ციცქნა ხელებით.
-მამა, მეც დედასავით ფერადი ფორმები მეცმევა და ასე გამოვალ სცენაზე, რომ შენ ასეთი ტაში დამიკრა.


ცაზე რომ ვარსკვლავების მაგივრად სიყვარული გაიფანტება,
ბედნიერება იბრწყინებს იმდენად, რამდენადაც უყვართ.
***
ნახვამდის, მეგობარო!
ჩვენ დავასრულე’თ
და
მადლობა ყურადღებისთვის!




---------------------
არასდროს მიჭირს საუბარი.
აი, არასდროს და არავისთან.
არც მაშინ, დიდი აუდიტორიის წინ გამოსვლა რომ მიწევს
და
სულ, სულ ვიბნევი თქვენთან.

უამრავი შეტყობინება მივიღე. შეძლებისდაგვარად კომენტარებზეც გცემდით პასუხს.
უნდა აღვნიშნო, რომ გაგაწამეთ. საშინლად მოგექეცით.
მაგრამ!
ცოტა უფრო გახსნილად რომ ვთქვა, ჯანმრთელობის პრობლემა მქონდა/ახლა ისე აღარ მაქვს (ბევრმა იცით). არის სიტუაციები, როცა საკუთარ თავს ვერ ვაკონტროლებ და ზუსტად ეგ პერიოდი მქონდა. ლამის დეპრესია. სიმართლე რომ ვთქვა, ასეთი არც არაფერი ყოფილა, მაგრამ მე ელემენტარულიც დისკომფორტს მიქმნის. ამ პრობლემის გამო ბოლო ორი თავი საზიზღრად დამიგვიანდა. იმდენად, რომ მე თვითონ ვერ ავიტანე საკუთარი თავი.
ლოდინი არის პროცესი, რომელიც აუტანელია და მე თქვენი აბსოლუტურად მესმის. ძალიან კარგად მესმის, მაგრამ ვერასდროს გავიგებ ადამიანებისას, რომელიც ამ სიტუაციის გამო ირონიულად მესაუბრება, მლანძღავს ჩვეულებრივად და უპასუხისმგებლოს მეძახის. თან, წინასწარ რომ იცი ხელი შეგეშლება, რაღატო ტვირთავ საერთოდო.
ჯერ არ არსებობს ბუნებაში ადამიანმა წინასწარ იცოდეს როდის გახდება ცუდად და როდის იქნება კარგად. რომ არსებობდეს, ასე არ ვიქნებოდით.:)
მერე მეორე, ჩემი სურვილია და მე ჩვეულებრივი უფლება მაქვს ავტვირთო ისტორია თუნდაც მაშინ, როცა მხოლოდ ერთი თავი მიწერია. მე მყავს მკითხველი, რომელიც ნებისმიერ დროს მელოდება და ჩემი ესმის.
აი, რომ შემეძლება ჩემი სულიერი თუ ფიზიკური მდგომარეობა წინასწარ განვსაზღვრო, მაშინ კიბატონო, აღარ ავტვირთავ და თავს არც უპასუხისმგებლოდ გამოვიყვან.(?)
რაც შეეხება ხვეწნას -
არავის, საერთოდ არავის ვთხოვ ჩემი ისტორიების კითხვას. არაფერ ღირებულს არ ვქმნი, ვინმეს მისი წაკითხვა რომ ვთხოვო და ასეც რომ იყოს, ჩვეულებრივი ქედმაღლობა მგონია ადამიანს ტვინი შევუჭამო ამას ვაკეთებ და მოდი შემიფასეთქო.
კიდევ -
არც სხვისგან ვითხოვ ხვეწნას. უფრო სწორად, არც არის საჭირო. იმიტომ, რომ როცა მიხერხდება, მე სულ თქვენს გვერდით ვარ. მხოლოდ იმიტომ არა, რომ თქვენ მელოდებით. მეც ველოდები ჩემს თავს და თქვენს გარეშე ყოფნაც არ შემიძლია.
ჰო,
მე ასეთ უპასუხისმგებლო ადამიანს, უპრინციპოს და სახვეწნს ავტორს (დანარჩენი ეპითეტი არ მახსენდება).
არ მინდოდა ასე დამეწერა, მაგრამ მართლა შემზიზღდა ჩემი მდგომარეობა, უმოქმედობა ისეთი რაღაცები მითხრეს და მინდა მომავალში ასე არ მოხდეს.
მე მივიღებ უამრავ შენიშვნას, ჯანსაღ კრიტიკას, გაბრაზებასაც, ყველაფერს, რასაც დავიმსახურებ, მაგრამ ჩემი სისუსტე გახდეს ქილიკის მიზეზი, ეს უბრალოდ არ შემიძლია.

100%-ით მესმის, ვიგებ და ათასი ბოდიში. ათასჯერ იმდენი, რამდენი საათიც დაგიგვიანე. რომ შემეძლოს, ყველა დღეს აგინაზღაურებდით. ყველა წამს, აქ უშედეგოდ ძებნაში რომ დახარჯეთ.

უდიდესი მადლობა გვერდით დგომისთვის.
ჩემი ოჯახის წევრების შემდეგ, თქვენ იყავით უზარმაზარი ოჯახი, რომელიც მამხნევებდა სულ. სულ კითხულობდა ჩემს მდგომარეობას და არ მაძლევდა საშუალებას რამეზე მენერვიულა.
თქვენ ხართ ვარსკვლავები.
ჩემი სიყვარულის ადამიანები.
თქვენ ხართ ჩემი უზარმაზარი ბედნიერება, ძალა!

სიგიჟემდე მიყვარხართ!
მენატრებით, ხოლმე!

და რა თქმა უნდა,
ესეც თქვენთვის და თქვენთან ერთად!скачать dle 11.3




№1 სტუმარი Guest Katerina (keta)

ბედნიერება
სიხარული
სიყვარული
სიმშვიდე
სილამაზე
და საერთოდ ყველა'ფერი!!!
წავიკითხავ და დეტალურად მერე გავარჩიოთ.
ეხლა მარტო ის ვიცი რომ გამაბედნიერე ❤️❤️❤️

 



№2  offline ახალბედა მწერალი elle...

Guest Katerina (keta)
ბედნიერება
სიხარული
სიყვარული
სიმშვიდე
სილამაზე
და საერთოდ ყველა'ფერი!!!
წავიკითხავ და დეტალურად მერე გავარჩიოთ.
ეხლა მარტო ის ვიცი რომ გამაბედნიერე ❤️❤️❤️

შენ იცი რას ნიშნავს სიტყვები "ყველაზე მეტად მიყვარხარ?"
დღეიდან იცოდე!❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 



№3  offline აქტიური მკითხველი LuckyGirl

უბრალოდ ყველაზე
მაგარი გოგო ხარ!
ბერო და პატარა ელი სიგიჟემდე შემიყვდნენ
იდეალური ხარ ნენე
საოცრად მეძინება
და დიდიკომენტარი მერე იყოს
ძალიანმიყვარხარ ჩემონენე ❤️
და უბრალოდ პატარა ლილეს საოცარი მშობლები ყავს!

 



№4  offline ახალბედა მწერალი elle...

LuckyGirl
უბრალოდ ყველაზე
მაგარი გოგო ხარ!
ბერო და პატარა ელი სიგიჟემდე შემიყვდნენ
იდეალური ხარ ნენე
საოცრად მეძინება
და დიდიკომენტარი მერე იყოს
ძალიანმიყვარხარ ჩემონენე ❤️
და უბრალოდ პატარა ლილეს საოცარი მშობლები ყავს!

ჩემო ულამაზესო გოგო!
ჩემო უსაყვარლესო!
უდიდესი მადლობა!
რომ იცოდე ეს სიტყვები როგორ მიხარია, აი სიგიჟემდე❤️❤️❤️❤️❤️
საოცრება ხარ შენ
და
ძალიან მიყვარხარ!
❤️❤️❤️❤️

 



№5  offline წევრი მარიკუნაა♥️

ჩემს...
დაბადების დღეზე, ელ!
იცი მაინც, როგორ გამახარე?!
იცი?!
არ ვიცი რა ვთქვა, არ მომდის თავში არაფერი!
მადლობა ელ, დიდი მადლობა!
ძალიან მიყვარხარ.

პ.ს. საუკეთესო საჩუქარი იყო?:)
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№6 სტუმარი ნიაა

ყველა ადამიანის ცხოვრებაში უნდა იყოს ბერო :)
ლოდინად ნამდვილად ღირდა,კიარადა ორ ამდენს კიდევ დაგელოდებოდი ისეთი კარგი და ხარისხიანი ისტორიაა.
ჰო და,მადლობა ამ ისტორიისთვის ამ პერსონაჟებისთვის და იმ სიამოვნებისთვის რაც ამ ისტორიის კითხვისას მივიღე. ახლა თავიდან მშვიდად გადავიკითხავ ისევ

 



№7  offline ახალბედა მწერალი elle...

მარიკუნაა♥️
ჩემს...
დაბადების დღეზე, ელ!
იცი მაინც, როგორ გამახარე?!
იცი?!
არ ვიცი რა ვთქვა, არ მომდის თავში არაფერი!
მადლობა ელ, დიდი მადლობა!
ძალიან მიყვარხარ.

პ.ს. საუკეთესო საჩუქარი იყო?:)

ვაიმე!
რა სასიამოვნოდ დაემთხვა და მე როგორ გამიხარდა, ასე რომ იყო!
გილოცავ, ჩემო უსაყვარლესო გოგო!
ლაღ, ბედნიერ, ლამაზ მომავალს გისურვებ. გაფრენამდე სიყვარულს, გაგიჟებამდე ბედნიერებას, არანორმალურად ბევრ წარმატებას! სულ ყველაფერ საუკეთესოს! მთელი ცხოვრება ბედნიერად გაგეტარებინოს ეს დღე სხვა დანარჩენთან ერთად❤️
გამიხარდი შენს დღესთან ერთად.

იყო საუკეთესო?
საუკეთესო თუ არა, იქნებ ოდნავი სიხარულის მაინც იყოს.:)

 



№8  offline წევრი მარიკუნაა♥️

იყო, ელ.
მაგაზე მაგარი არაფერი იყო!
და დიდი მადლობა კეთილი სურვილებისთვის,
მეამაყები!
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№9  offline ახალბედა მწერალი elle...

ნიაა
ყველა ადამიანის ცხოვრებაში უნდა იყოს ბერო :)
ლოდინად ნამდვილად ღირდა,კიარადა ორ ამდენს კიდევ დაგელოდებოდი ისეთი კარგი და ხარისხიანი ისტორიაა.
ჰო და,მადლობა ამ ისტორიისთვის ამ პერსონაჟებისთვის და იმ სიამოვნებისთვის რაც ამ ისტორიის კითხვისას მივიღე. ახლა თავიდან მშვიდად გადავიკითხავ ისევ

ნია, არც კი ვიცი რა გითხრა.
მე იმდენ ხანს გალოდინეთ უკვე აღარ ვიცი მაგის შესაფერის საერთოდ დავწერ თუ არა რამეს, ან კი იქნება რამე მისი ფასი?
უდიდესი მადლობა ლოდინისთვის და ძალიან დიდი ბოდიში!
მადლობა პირიქით შენ, საოცრად დიდი მადლობა ყველაფრის მიუხედავად ჩემთან რომ დარჩი.
ახლა ძალიან გამიხარდი!
❤️❤️❤️

 



№10  offline წევრი SillyGirl

ელ
როგორ მომნატრებიხარ.
რომ დავინახე შენი ნიკი და ისტორიის სახელი თვალებს არ დავუჯერე
როგორი სასწაული თავი იყო შენ არ იცი.
ემოციებისგან გავიბერე.
სასოამოვნოდ გაბადრულმა და თვალებაცრემლიანებულმა წავიკითხე მთელი თავი.
მიყვარს მე უნაკლო ბერო
და ვგიჟდები პატარა ელიზე
ლილეც მიყვარს უკვე.
ისეთი დასასრული იყო როგორიც შენ გეკადრება.
არასდროს შეწყვეტ ალბათ ჩემს გაოცებას.
არარეალურად კარგი ხარ ხომ იცი ?
მართლა უნაკლოა ყველა შენი ისტორია.
ვგიჟდები მე შენზე ელ (ამის დაძახებაც მომნატრრბია)
კიდევ ერთხელ დამარწმუნე ამ დასასრულით რომ საიკეთესო ხარ.
არანაირად არ მყოფნის სიტყვები შენი ნიჭის აღსაწერად.
საოცრება ხარ შენ.
ერთადერთი ასეთი.
უნაკლო
არაჩვეულებრივი
უსაზღვროდ მაგარი
მიყვარხარ ძალიან !

 



№11  offline ახალბედა მწერალი elle...

მარიკუნაა♥️
იყო, ელ.
მაგაზე მაგარი არაფერი იყო!
და დიდი მადლობა კეთილი სურვილებისთვის,
მეამაყები!

ბევრს ჩაგეხუტებოდი რომ შემეძლოს❤️

SillyGirl
ელ
როგორ მომნატრებიხარ.
რომ დავინახე შენი ნიკი და ისტორიის სახელი თვალებს არ დავუჯერე
როგორი სასწაული თავი იყო შენ არ იცი.
ემოციებისგან გავიბერე.
სასოამოვნოდ გაბადრულმა და თვალებაცრემლიანებულმა წავიკითხე მთელი თავი.
მიყვარს მე უნაკლო ბერო
და ვგიჟდები პატარა ელიზე
ლილეც მიყვარს უკვე.
ისეთი დასასრული იყო როგორიც შენ გეკადრება.
არასდროს შეწყვეტ ალბათ ჩემს გაოცებას.
არარეალურად კარგი ხარ ხომ იცი ?
მართლა უნაკლოა ყველა შენი ისტორია.
ვგიჟდები მე შენზე ელ (ამის დაძახებაც მომნატრრბია)
კიდევ ერთხელ დამარწმუნე ამ დასასრულით რომ საიკეთესო ხარ.
არანაირად არ მყოფნის სიტყვები შენი ნიჭის აღსაწერად.
საოცრება ხარ შენ.
ერთადერთი ასეთი.
უნაკლო
არაჩვეულებრივი
უსაზღვროდ მაგარი
მიყვარხარ ძალიან !

ვაიმე ვაიმე ვაიმე!
მე როგორ მომნატრებიხარ!
შენი კომენტარი ყოველთვის არის საოცრება და ეს სიტყვები ჩემთვის ისე მეზედმეტება. მინდა, ძალიან მინდა დავიმსახურო მართლა!
შენ იმდენად ლამაზი ბუნების ხარ ჩსმთვის მაინც გემეტება და ეს ისეთი ბედნიერებაა ჩემთვის!

უღრმესი მადლობა, ჩემო სიხარულო!
მართლა სიგიჟემდე მიხარიხარ სულ და სიგიჟემდეც მიხარია რომ მოგეწონა!
დასასრულები მანგრევს და მიხარია ოდნავ მაინც თუ რამე გამოვიდა❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
ვგიჯდები შენს დაძახებულ ელზე
ვგიჟდები საერთოდაც შენზე!
მიყვარხარ ძალიან
და
მიხარიხარ!
გამორჩეული ჩემი:)❤️❤️❤️❤️❤️

 



№12  offline წევრი Veronika

Nu ra vtqva?
Chemi bedniereba ro xar, xo ici?!
Chemi sascaulad idealuri rom xar, xo ici?!
Chemi kvelaze sauketeso MCERALI xar!!
Imdeni sitbo modis shengan, imdeni sikvaruli ro ar (ver) mkofni.
Adamiani lomkashi ro vardeba ai zustad egre var, roca saitze shemovdivar da sheni istoria ar mxvdeba.
Kovel xut cutshi vamocmeb xo ar dado-tqo da ro deb da vkitxulob vmshviddebi, araamqvekniuri emociebit vivsebi da sadgac davfrinav, ubralod erti naxevari saati ver vazrovneb, vcdilob mtlianad istoria shevigrdzno tavisi emociebit da sikvarulit.
Chemtvis ert-erti usakvarlesi da utbilesi adamiani xar,
martla!
Dzalia mikvarxar!
Imaze metad, vidre sheidzleba ert adamians ukvardes meore.
Mabedniereb❤️❤️
Da momenatre sascaulad.

 



№13  offline ახალბედა მწერალი elle...

Veronika
Nu ra vtqva?
Chemi bedniereba ro xar, xo ici?!
Chemi sascaulad idealuri rom xar, xo ici?!
Chemi kvelaze sauketeso MCERALI xar!!
Imdeni sitbo modis shengan, imdeni sikvaruli ro ar (ver) mkofni.
Adamiani lomkashi ro vardeba ai zustad egre var, roca saitze shemovdivar da sheni istoria ar mxvdeba.
Kovel xut cutshi vamocmeb xo ar dado-tqo da ro deb da vkitxulob vmshviddebi, araamqvekniuri emociebit vivsebi da sadgac davfrinav, ubralod erti naxevari saati ver vazrovneb, vcdilob mtlianad istoria shevigrdzno tavisi emociebit da sikvarulit.
Chemtvis ert-erti usakvarlesi da utbilesi adamiani xar,
martla!
Dzalia mikvarxar!
Imaze metad, vidre sheidzleba ert adamians ukvardes meore.
Mabedniereb❤️❤️
Da momenatre sascaulad.

ჩემო ოქროს გოგო,
ჩემო სიხარულო და სიყვარულო!
ისეთ საოცარ სიტყვებს მეუბნები დაჯერება მიჭირს რომ მართლა მე მეუბნები!
ყველაზე დიდი მადლობა რასც კი არაებობს!
მიხარიხარ რაღაც საოცრად, ეს სიტყვები არის რაღაც სიგიჟემდე დიდი ბედნიერება ჩემთვის!
მიყვარხარ ძალიან ძალიან
და
მეც მომნატრებიხარ ძალიან! შენი ნათქვამი “იმაზრ მეტად, ვიდრე ერთ ადამიანს უყვარდეს მეორე” არის საოცრება ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
მიხარიხარ❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 



№14  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

ძალიან გამაბედნიერე ამ შუაღამისას:დდდ
საკმარისზე მეტი მაქვს ისტორიაზე შენთან ნათქვამი და აღარ განვმეორდები თU როგორ ვაფასებ და მიყვარს. ეს შენ იცი რათქმაუნდა.
საშინლად დამიმძIმდა გული მინაწეის წაკიტხვისას. ეს დრო ნუ მე ჩემი ბრალია არ შეგხმიანებივარ. მაპატიე თU შეძლებ აგრამ ყველაფერს აქვს ახსნა. ეს ისტორია ძალიან ღრმა იყო. იყო იმ ისტორიებს შორის რომელზედაც არ მინდოდა მალე დადებულიყო შემდეგი ტავი. იმ შენს დაგვიანებასაც კი თავისი როლი ქონდა ისტორიისთვის.მე მეესმის რომ არ იყო ეს თემა ადვილი და ხელწამოსაკრავი და გეუბნები რომ 100% იანი ხარ ელე...
იმ იშვიათ ავტორებში ხარ რომლისაც მჯერა იმედი მაქვს. იმიტო კი არა რო უეჭველი დაასრულებენ მოტხრობას და არ გამიწყდება კითხვა იმიტომ რომ შენს ნაშრომს აფასეებ, გესმის ღრმა აზრები და კიდევ და კიდევ მიზეზები რასაც ვერ გიხსნი უბრალოდ მჯერა რომ ჩემი ელე არასდროს გაწყვეთს იმდენად პაივს სცემს საკუთარ ნამუშევარს და მის დაგვიანებასაც როგორც უკვე ავღნისნე სხვა ეშხი აქვს. იმიტო რო არ ვკითხულობ შენს მოთხრობებს , ცუნამს!!! მხოლოდ ჰეფი ენდის გამო. უზღვავ ემოციას მაძლევ ელე. ჩემიც ბევრი მაქ მარა ... და ხო ხვდები რას ივევ ჩემს გულში
ძაან მიყვარხარ ხო იცი. მოუთბენლად გელოდები. მოთხრობაზე უბრალოდ არ ვიცი რა გელააპრაკო საოცრებაა, ძალიან მოვიდა ჩემამდე ეს მოტხრობა მარტლა ელლე......................

 



№15  offline ახალბედა მწერალი elle...

nawkas12345
ძალიან გამაბედნიერე ამ შუაღამისას:დდდ
საკმარისზე მეტი მაქვს ისტორიაზე შენთან ნათქვამი და აღარ განვმეორდები თU როგორ ვაფასებ და მიყვარს. ეს შენ იცი რათქმაუნდა.
საშინლად დამიმძIმდა გული მინაწეის წაკიტხვისას. ეს დრო ნუ მე ჩემი ბრალია არ შეგხმიანებივარ. მაპატიე თU შეძლებ აგრამ ყველაფერს აქვს ახსნა. ეს ისტორია ძალიან ღრმა იყო. იყო იმ ისტორიებს შორის რომელზედაც არ მინდოდა მალე დადებულიყო შემდეგი ტავი. იმ შენს დაგვიანებასაც კი თავისი როლი ქონდა ისტორიისთვის.მე მეესმის რომ არ იყო ეს თემა ადვილი და ხელწამოსაკრავი და გეუბნები რომ 100% იანი ხარ ელე...
იმ იშვიათ ავტორებში ხარ რომლისაც მჯერა იმედი მაქვს. იმიტო კი არა რო უეჭველი დაასრულებენ მოტხრობას და არ გამიწყდება კითხვა იმიტომ რომ შენს ნაშრომს აფასეებ, გესმის ღრმა აზრები და კიდევ და კიდევ მიზეზები რასაც ვერ გიხსნი უბრალოდ მჯერა რომ ჩემი ელე არასდროს გაწყვეთს იმდენად პაივს სცემს საკუთარ ნამუშევარს და მის დაგვიანებასაც როგორც უკვე ავღნისნე სხვა ეშხი აქვს.
ძაან მიყვარხარ ხო იცი. მოუთბენლად გელოდები. მოთხრობაზე უბრალოდ არ ვიცი რა გელააპრაკო საოცრებაა, ძალიან მოვიდა ჩემამდე ეს მოტხრობა მარტლა ელლე......................

უკვე ამდენი ხანია ჩემს გვერდით ხარ და უფრო და უფრო ვრწმუნდები რამდენად სწორად გესმის ყველაფერი.
გეთანხმები, მე და შენ საკმარისზემეტი ვისაუბრეთ ამ ისტორიაზე. მე შენი დამოკიდებულება 100%ით ვიცი და ისე ვაფასებ, მეტი რომ არ შეიძლება. ისტორია გეთანხმები, საკმაოდ რთულიიყო ჩემთვის. არ ვიცი რამდენად გავართვი თავი, მაგრამ საშინლად მიჭირდა. ისიც ვიფიქრე, საერთოდ რატომ დავწერე ამთემაზე მეთქი. ამას დაემთხვა ჩემი ბიძაშვილის დაბადება და პატარას რომ ვუყურებ, გული მიჩერდება ჩემმა ხელებმა ასეთი რააღაც რომ დაწერა.
გეთანხმები იმაშიც, რომ არასოდეს არ დავტოვებ ისტორიას დაუსრულებელს. რამდენი ხანიც არ უნდა დამაგვიანდეს, ჩემს ნიკთან ერთად აუცილებლად დაინახავ წარწერა “დასასრულს.” სხვანაირად არ შემიძლია. არც დაგვიანება შემიძლია, რამე სერიოზული მიზეზი თუ არ მაქვს.
შენ ხარ საოცრება გოგო!
არ ვაჭარბებ.
მე შენი სიტყვებიყ ვხვდები როგორი შეიძლება იყო და სიგიჟემდე მიხარია ჩემს გვერდით რომ ხარ. შენს ნიკს რომ ვხედავ. შენ შეგიძლია ყველაფერი ისე ადეკვატურად გაიგო, რომ მერე მე ასე ბევრუ გესაუბრო!
მაგარი გოგო ხარ შენ და უღრმესი მადლობა შენს დროს მე და ჩემს ისტორიებს რომ გვითმობ. როგორ მიხარია რომ იცოდე!
მიყვარხარ ძალიან!
საოცრებაა შენი დამოკიდებულება ჩემდამი.
ყოველთვის ვეცდები იმედები არ გაგიცრუვდეს და ეს სიტყვებიც არ ინანო!
მიხარიხარ❤️❤️❤️❤️❤️

 



№16 სტუმარი ალასკა

მდააა.... პირველ რიგში, დაგვიანებაზე არ გსაყვედურობ. იმიტომ, რომ ჯერ ერთი მწერლისთვის ეს ჩვეილებრივი მოვლენაა, მე ასე ვთვლი. იქ ფიქრი, იქ პერსონაჟები, იქ ისტორიის მსვლელობა, იქვე მუზა. შრომატევადი საქმეა, დროს მოითხოვს სული, გულის და გინების ჩადებას ნაწარმოებში, თუ გვინდა რომ კარგი გამოვიდეს. ხო და მეორრც იმტომ, რომ ღირდ ლოდინად.
არც კი ვიცი რა ვთქვა, რო ვკითხულობდი ვთბებოდი, ვივსებოდი და კიდევ ათასი რამ. ბერო? ბერო ნამდვილი კაცი ყოფილა, ამ სიტყვის სრული გამართული მნიშვნელობით. ისეთი რამ დაძლია და გააკეთა, რაც მართლა ზღვარზე გადასვლის ტოლფასია. თუმცა, რას არ იზამ სიყვარულისთვის?!
მშიბიარიბის სცენამ, კინაღამ მეც კი ამატირა, არამატო მაგ სცენამ. მართლა არ ვიცი კიდე რა გითხრა. :დ ელის ვარსკვლავებისადმი სიყვარულით, საკუთარი თავი დავიჭირე. ვჭედავ ვარსკვლავებზე და მთვარეზე :დ .
და კაფე? აიიი ჩემი ოცნებაა ლიტ. კაფე (აუცილებლად ავისრულებ) მაგამ თუ რამე მაგისთვის ბერო რო მათხოვო? ;დ და იმ სცენამ სადაც ძველ პაემანს იხსენებენ, ისევ ის მომენტი გამახსენა Candy-დან, რაც ადრე გითხარი.
მოკლედ, ავურიე ყველაფერი, მაგრამ მანც ვთქი მგონი რაც საჭირი იყო.
შენ ძალიან კარგი გოგო ხაარ, მართლა! საინტერესო და ვარსკვლავებიანი წერის სტილით. ⭐

მდააა.... პირველ რიგში, დაგვიანებაზე არ გსაყვედურობ. იმიტომ, რომ ჯერ ერთი მწერლისთვის ეს ჩვეილებრივი მოვლენაა, მე ასე ვთვლი. იქ ფიქრი, იქ პერსონაჟები, იქ ისტორიის მსვლელობა, იქვე მუზა. შრომატევადი საქმეა, დროს მოითხოვს სული, გულის და გინების ჩადებას ნაწარმოებში, თუ გვინდა რომ კარგი გამოვიდეს. ხო და მეორრც იმტომ, რომ ღირდ ლოდინად.
არც კი ვიცი რა ვთქვა, რო ვკითხულობდი ვთბებოდი, ვივსებოდი და კიდევ ათასი რამ. ბერო? ბერო ნამდვილი კაცი ყოფილა, ამ სიტყვის სრული გამართული მნიშვნელობით. ისეთი რამ დაძლია და გააკეთა, რაც მართლა ზღვარზე გადასვლის ტოლფასია. თუმცა, რას არ იზამ სიყვარულისთვის?!
მშიბიარიბის სცენამ, კინაღამ მეც კი ამატირა, არამატო მაგ სცენამ. მართლა არ ვიცი კიდე რა გითხრა. :დ ელის ვარსკვლავებისადმი სიყვარულით, საკუთარი თავი დავიჭირე. ვჭედავ ვარსკვლავებზე და მთვარეზე :დ .
და კაფე? აიიი ჩემი ოცნებაა ლიტ. კაფე (აუცილებლად ავისრულებ) მაგამ თუ რამე მაგისთვის ბერო რო მათხოვო? ;დ და იმ სცენამ სადაც ძველ პაემანს იხსენებენ, ისევ ის მომენტი გამახსენა Candy-დან, რაც ადრე გითხარი.
მოკლედ, ავურიე ყველაფერი, მაგრამ მანც ვთქი მგონი რაც საჭირი იყო.
შენ ძალიან კარგი გოგო ხაარ, მართლა! საინტერესო და ვარსკვლავებიანი წერის სტილით. ⭐

და კიდევ დაველოდები შენს ისტორიებს. ❤️

პ.ს საიდუმლოდ გეტყვი რომ შენი პოსტები, შენზე და მამაშენზე გულს მიჩუყებს(და თეთრი შურით მშურს. ცოდვა გამხელილი სჯობსო :დ) და ძალიან ბედნიერი ხარ მასეთი მამა რო გყავს, რაც უკვე იცი ისეაც, მაგრამ მაინც. ❤️

პ.ს.ს კომანტარი გაწყდა დ ბოლომდე არ დაიწერა, მერრე მეორედ განმოერდა და მოკლედ რა :დ აურია. მაგრამ ესეც უნდა მექვა რაც დავამატე.

 



№17  offline წევრი Mariamch

ღმერთოო რა დონეზე მიყვარს ეს ისტორიაა? ეს ავტორი?
ჩემი პირადი საოცრება ხარ ნენეკოო♥
არვიცი რაიყო ეს?
რამდენჯერ არის იაფასიანი გაცვეთილი სიტყვები ზედმეტი ნენ?
ასე როგორ შეგიძლია ჩემი გაგიჟება?
მინდა მე ასეთი სიყვარული
პატარა ნენეკო♥

 



№18  offline ახალბედა მწერალი elle...

ალასკა
მდააა.... პირველ რიგში, დაგვიანებაზე არ გსაყვედურობ. იმიტომ, რომ ჯერ ერთი მწერლისთვის ეს ჩვეილებრივი მოვლენაა, მე ასე ვთვლი. იქ ფიქრი, იქ პერსონაჟები, იქ ისტორიის მსვლელობა, იქვე მუზა. შრომატევადი საქმეა, დროს მოითხოვს სული, გულის და გინების ჩადებას ნაწარმოებში, თუ გვინდა რომ კარგი გამოვიდეს. ხო და მეორრც იმტომ, რომ ღირდ ლოდინად.
არც კი ვიცი რა ვთქვა, რო ვკითხულობდი ვთბებოდი, ვივსებოდი და კიდევ ათასი რამ. ბერო? ბერო ნამდვილი კაცი ყოფილა, ამ სიტყვის სრული გამართული მნიშვნელობით. ისეთი რამ დაძლია და გააკეთა, რაც მართლა ზღვარზე გადასვლის ტოლფასია. თუმცა, რას არ იზამ სიყვარულისთვის?!
მშიბიარიბის სცენამ, კინაღამ მეც კი ამატირა, არამატო მაგ სცენამ. მართლა არ ვიცი კიდე რა გითხრა. :დ ელის ვარსკვლავებისადმი სიყვარულით, საკუთარი თავი დავიჭირე. ვჭედავ ვარსკვლავებზე და მთვარეზე :დ .
და კაფე? აიიი ჩემი ოცნებაა ლიტ. კაფე (აუცილებლად ავისრულებ) მაგამ თუ რამე მაგისთვის ბერო რო მათხოვო? ;დ და იმ სცენამ სადაც ძველ პაემანს იხსენებენ, ისევ ის მომენტი გამახსენა Candy-დან, რაც ადრე გითხარი.
მოკლედ, ავურიე ყველაფერი, მაგრამ მანც ვთქი მგონი რაც საჭირი იყო.
შენ ძალიან კარგი გოგო ხაარ, მართლა! საინტერესო და ვარსკვლავებიანი წერის სტილით. ⭐

მდააა.... პირველ რიგში, დაგვიანებაზე არ გსაყვედურობ. იმიტომ, რომ ჯერ ერთი მწერლისთვის ეს ჩვეილებრივი მოვლენაა, მე ასე ვთვლი. იქ ფიქრი, იქ პერსონაჟები, იქ ისტორიის მსვლელობა, იქვე მუზა. შრომატევადი საქმეა, დროს მოითხოვს სული, გულის და გინების ჩადებას ნაწარმოებში, თუ გვინდა რომ კარგი გამოვიდეს. ხო და მეორრც იმტომ, რომ ღირდ ლოდინად.
არც კი ვიცი რა ვთქვა, რო ვკითხულობდი ვთბებოდი, ვივსებოდი და კიდევ ათასი რამ. ბერო? ბერო ნამდვილი კაცი ყოფილა, ამ სიტყვის სრული გამართული მნიშვნელობით. ისეთი რამ დაძლია და გააკეთა, რაც მართლა ზღვარზე გადასვლის ტოლფასია. თუმცა, რას არ იზამ სიყვარულისთვის?!
მშიბიარიბის სცენამ, კინაღამ მეც კი ამატირა, არამატო მაგ სცენამ. მართლა არ ვიცი კიდე რა გითხრა. :დ ელის ვარსკვლავებისადმი სიყვარულით, საკუთარი თავი დავიჭირე. ვჭედავ ვარსკვლავებზე და მთვარეზე :დ .
და კაფე? აიიი ჩემი ოცნებაა ლიტ. კაფე (აუცილებლად ავისრულებ) მაგამ თუ რამე მაგისთვის ბერო რო მათხოვო? ;დ და იმ სცენამ სადაც ძველ პაემანს იხსენებენ, ისევ ის მომენტი გამახსენა Candy-დან, რაც ადრე გითხარი.
მოკლედ, ავურიე ყველაფერი, მაგრამ მანც ვთქი მგონი რაც საჭირი იყო.
შენ ძალიან კარგი გოგო ხაარ, მართლა! საინტერესო და ვარსკვლავებიანი წერის სტილით. ⭐

და კიდევ დაველოდები შენს ისტორიებს. ❤️

პ.ს საიდუმლოდ გეტყვი რომ შენი პოსტები, შენზე და მამაშენზე გულს მიჩუყებს(და თეთრი შურით მშურს. ცოდვა გამხელილი სჯობსო :დ) და ძალიან ბედნიერი ხარ მასეთი მამა რო გყავს, რაც უკვე იცი ისეაც, მაგრამ მაინც. ❤️

პ.ს.ს კომანტარი გაწყდა დ ბოლომდე არ დაიწერა, მერრე მეორედ განმოერდა და მოკლედ რა :დ აურია. მაგრამ ესეც უნდა მექვა რაც დავამატე.

და მეც პირველ რიგში გეტყვი, რომ ძალიან სასიამოვნოა მიგებდე ასე, ასე სწორად და ადეკვატურად. რომ არა ის პრობლემა, რაც მქონდა, წერისთვის კონკრეტული დრო მაინც დამჭირდებოდა. უზომოდ მიხარია რომ გესმის.
გეთანხმები. ადამიანები იმდენად სუსტები ვართ, რომ გრძნობებს სააუალებას ვაძლევთ თავიანთ ჭკუაზე გვატარონ :დდ ნუ, ზოგჯერ სიძლიერეშიც გვეთვლება.
უდიდესი სიამოვნებით შემოვივლიდი შენს ლიტერატურულ კაფეში და კიდევ უფრო უდიდესი სიამოვნებით დავლევდი ჩავ ჩაის (მენიუში შეგიძლია შეიტანო ჩემი ხათრით, როგორც “მუდმივი კლიენტისთვის :დ). ამ კაი რამისთვის გათხოვებ არა, უფრო გაჩუქებ კიდეც, მთავარია შენ გინდოდეს :დ
უღრმესი მადლობა!
სიგიჟემდე მიხარია ჩემთან ერთად რომ ხარ და შენს დროს მახარჯავ. დრო ხომ ყველაზე ღირებულია, უკან როვერ დავაბრუნებთ და დიდი პატივია შენგან (თქვენგან) ვიღებდე ასეთ ძვირფასს.
კიდევ მიხარია, რომ მოგეწონა და ლოდინი ასე მაინც შეგვიძლია “გავაპრავოთ” :დდ (მაგრამ მაინც ზედმეტი მომივიდა :დ) სხვათაშორის, მაგ კომენტარებიდან მომაფიქრდა ისევ ეს სცენა. ფილმის ყურების დროსაც მაშინვე მივხვდი რომელ ეპიზოდზე ამბობდი. მე რომ გითხარი, იმედია მივხვდებიმეთქი, ისეთი აშკარა სცენა იყო, შეგეძლო გეთქვა - დებილი უნდა იყო ეგ რომ ვერ მიხვდეო :დ

მე და მამას გაგვიხარდა ^^
იმდენს ვწერ მაგ ადამიანზე, თავიც კი მოგაბეზრეთ, მაგრამ არ ვიცი რა გავაკეთო, ვერ ვიტევ მის პიროვნებას და ასე სულ ცოტათი მაინც “ვიცლები.” უღრმესი მადლობა ამისთვისაც!
როგორ მიხარია, შენს ამ კომენტარს რომ ვკითხულობ, თან ასეთს ^^ აი ემ სოუ ჰეფი ენდ ჰეფი❤️
და კიდევ უფრო ჰეფი, მომავალშიც თუ ჩემს გვერდით იქნები ^^^

პ.ს. აქაც უნდა ვთქვა, შენს რაღაცნაირად განსხვავებულ სილამაზეზე ჩვეულებრივად ვგიჟდები. სილამაზე ხომ იცი? ეგ ხარ შენ.

პ.ს.ს. ამ ვარსკვლავებზე ისე თქვი, რატომღაც მომინდა შენ თვითონ გიწოდო ეგ.
მიყხედავად იმისა, რომ შენი ნიკი მომწონს, ჩემი ვარსკვლავი იქნები დღეიდან ( ეს შეგიძლია გაატარო, მარა მართლა შეგეფერება, თან ისე თქვი ვარსკვლავებიანიო, სიმბოლურიც იქნება, ფორ მი ^^ :დდდ)

უუუუზარმაზარი მადლობა❤️❤️❤️❤️❤️

Mariamch
ღმერთოო რა დონეზე მიყვარს ეს ისტორიაა? ეს ავტორი?
ჩემი პირადი საოცრება ხარ ნენეკოო♥
არვიცი რაიყო ეს?
რამდენჯერ არის იაფასიანი გაცვეთილი სიტყვები ზედმეტი ნენ?
ასე როგორ შეგიძლია ჩემი გაგიჟება?
მინდა მე ასეთი სიყვარული
პატარა ნენეკო♥

სიყვარულო❤️❤️❤️❤️❤️❤️
ჩემთან ხარ შენ ისევ, როგორ მიხარია❤️❤️❤️❤️❤️❤️
უღრმესი მადლობა შენ!
ისე, ისე მიხარიხარ სულ❤️❤️❤️
როგორ შეიძლება გაცვწთილი ეწოდოს ამ სიტყვებს, ასე ძალიან რომ მახარებს?❤️❤️❤️❤️
ამაზე ბევრად მაგარი სიყვარული გექნება შენ❤️❤️❤️❤️❤️
მერე პირიქით, შენ მომიყევი რა როგორ იყო და როგორი ბედნიერი იქნები ^^
❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 



№19 სტუმარი Guest anisia

Es istoria chemtviss gaxda iseti istoria romelic Sheidzleba gavixseno mashin Roca viwkeb titebze chamotvlas sauketeso istoriebis <3 dagvianebis miuxedavaddd lodiniss miuxedavvadd kvelazee kargii gogoxar Shen <3

 



№20  offline წევრი Indigo

არ ვიცი რა ვთქვა.
შენ თავს ვფიცავარ პატარა ნენე, ვერ ვხვდები რა უნდა გითხრა.
როგორ უნდა გითხრა?
ვერ ვხვდები რას ვგრძნობ ან ვგრძნობ თუ არა საერტოდ რამეს.

თითქოს დავცარიელდი, გამოვიფიტე, თითქოს გადავიწვი ამდენი ემოციისგან.
ესე არ შეიძლება პატარა ნენე, ეს არ უნდა იყოს შესაძლებელი.
არ შეიძლება ადამიანმა ესეთი რაღაც გაგიკეთოს!
როგორ შეიძლება იმდენი ემოცია დაგატეხოს თავს, რო ბოლოს ვეღარ გაუძლო და გადაიწვა?
ეს ხო უბრალოდ შეუძლებელია.
მაშინ, შენ როგორ ახერხებ?
რას მიკეთებ პატარა ნენე?
ან როგორ მიკეთებ?

ვიცი საოცრად აბდაუბდა რაღაც დავწერე, მარა ხო გაგაფრთხილე არ ვიცი როგორ ვთქვათქო.

პ.ს. შენ მინაწერს რაც შეეხება, ძალიან სწორად თქვი, შენ გყავს შენი მკითხველი ვინც სუ დაგელოდება და აქ მორჩა! დანარჩენი უმნიშვნელოა ნენე, დანარჩენი მეასე ხარისხოვანია! უბრალოდ ყურადღების მიქცევაც რო არ ღირს.
--------------------
მეშინია...

 



№21  offline წევრი Mrs grey

ნენე აჩვენეთ მსოფლიოს და იქნება მშვიდობა heart_eyes მიყვარხარ heart_eyes

 



№22 სტუმარი ალასკა

მაჩუქებ? აარაა პრობლემა, ბეროსნაირი თუ მეყოლება და მეც კი გამიძლებს ჩავთვლი რო ბედნიერი ვარ. ^_^
ჩემს კაფეში აუცილებლად იქნება ჩაი შემოდგომის ფერადი და ზამთრის სუსხიანი დღეებისთბის, ამ დღეებს საშნლად უხდება ჩაი. და შენი მოსვლაც ძალიამ გამახარებს. ხოდა ჩაიზე დაპატიჟებული ხარ! ❤️
რაც შეეხება მამას, კი როცა მასეთი ადამიანი გყავს გვერდით, მასე ნდა წერო და გააგებინო ყველას, როგორ გაგიმართლა.

ძალიან დიდი მადლობა გარეგნობის შექბიზა :დ თან ამ სახით, მადლობა და კიდებ მადლობა. ❤️

ვარსკვლავებიანს რაც შეეხბა, რა თქმა უნდა თანახმა ვარ. ^_^ იმდენად მიყვარს ვარსკვლავები, ხანდახან მგონია ერთ-ერთი მათგანი'ც კი ვარ. (ამბიციები :დ )

და რა თქმა უნდა, მომავალშიც ვიქნები შენს გვერდით.

 



№23  offline ახალბედა მწერალი elle...

Guest anisia
Es istoria chemtviss gaxda iseti istoria romelic Sheidzleba gavixseno mashin Roca viwkeb titebze chamotvlas sauketeso istoriebis <3 dagvianebis miuxedavaddd lodiniss miuxedavvadd kvelazee kargii gogoxar Shen <3

ვუაიმე, ამაზე მაგარს ვერაფერს მეტყოდი, საყვარელო!
უღრმესი მადლობა, ძალიან ძალიან დიდი!
როგორ მიხარია ასეთი დამოკიდებულება შენ არ იხი!
უდიდესი ბოდიში დაგვიანებისთვის და მასლობა ლოდინისთვს❤️❤️❤️
ულამაზესი სახელი გაქვს❤️❤️❤️❤️

Indigo
არ ვიცი რა ვთქვა.
შენ თავს ვფიცავარ პატარა ნენე, ვერ ვხვდები რა უნდა გითხრა.
როგორ უნდა გითხრა?
ვერ ვხვდები რას ვგრძნობ ან ვგრძნობ თუ არა საერტოდ რამეს.

თითქოს დავცარიელდი, გამოვიფიტე, თითქოს გადავიწვი ამდენი ემოციისგან.
ესე არ შეიძლება პატარა ნენე, ეს არ უნდა იყოს შესაძლებელი.
არ შეიძლება ადამიანმა ესეთი რაღაც გაგიკეთოს!
როგორ შეიძლება იმდენი ემოცია დაგატეხოს თავს, რო ბოლოს ვეღარ გაუძლო და გადაიწვა?
ეს ხო უბრალოდ შეუძლებელია.
მაშინ, შენ როგორ ახერხებ?
რას მიკეთებ პატარა ნენე?
ან როგორ მიკეთებ?

ვიცი საოცრად აბდაუბდა რაღაც დავწერე, მარა ხო გაგაფრთხილე არ ვიცი როგორ ვთქვათქო.

პ.ს. შენ მინაწერს რაც შეეხება, ძალიან სწორად თქვი, შენ გყავს შენი მკითხველი ვინც სუ დაგელოდება და აქ მორჩა! დანარჩენი უმნიშვნელოა ნენე, დანარჩენი მეასე ხარისხოვანია! უბრალოდ ყურადღების მიქცევაც რო არ ღირს.

ჩემო სიყვარულო❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
როგორ ვგიჟდები შენზე❤️❤️❤️❤️
უდიდესი მადლობა ამ სიტყვებისთვის მე საერთოდაც მგონია რომ ეგ ემოციების სამყაროს დატრიალება შენ უფრო გამოგდის ისეთ საოცარ რაღაცებს მეუბნები❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️
როგორ მიხარია ეს სენი დამოკიდებულება ხომ იხი❤️❤️❤️❤️❤️
და როგორ მიყვარხარ ეგეც ხომ იცი? სიხარული ხარ ჩემი❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Mrs grey
ნენე აჩვენეთ მსოფლიოს და იქნება მშვიდობა heart_eyes მიყვარხარ heart_eyes

ეეეეე მისის გრეი, რამაგარი რამე მითხარი❤️❤️❤️❤️❤️❤️ ამივარდება თავში და მერე ჩემს ქმარს რა პასუხი გავცე? ^^^^^
ხოიცი ვისაც ვგულიახმობ, მე და მარგომ რომ ვერ გავიყავით :დდდდდ
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა❤️❤️❤️❤️
ძალიან ძალიან მიყვარხარ მე შენ, ყველაზე სექსუალური კაცის კიდევ უფრო სექსუალურო ქალბატონო❤️❤️❤️❤️

ალასკა
მაჩუქებ? აარაა პრობლემა, ბეროსნაირი თუ მეყოლება და მეც კი გამიძლებს ჩავთვლი რო ბედნიერი ვარ. ^_^
ჩემს კაფეში აუცილებლად იქნება ჩაი შემოდგომის ფერადი და ზამთრის სუსხიანი დღეებისთბის, ამ დღეებს საშნლად უხდება ჩაი. და შენი მოსვლაც ძალიამ გამახარებს. ხოდა ჩაიზე დაპატიჟებული ხარ! ❤️
რაც შეეხება მამას, კი როცა მასეთი ადამიანი გყავს გვერდით, მასე ნდა წერო და გააგებინო ყველას, როგორ გაგიმართლა.

ძალიან დიდი მადლობა გარეგნობის შექბიზა :დ თან ამ სახით, მადლობა და კიდებ მადლობა. ❤️

ვარსკვლავებიანს რაც შეეხბა, რა თქმა უნდა თანახმა ვარ. ^_^ იმდენად მიყვარს ვარსკვლავები, ხანდახან მგონია ერთ-ერთი მათგანი'ც კი ვარ. (ამბიციები :დ )

და რა თქმა უნდა, მომავალშიც ვიქნები შენს გვერდით.

ბეროს გარეშეც ძალიან ბედნიერი იქნები შენ. უფრო მაგარი ვინმე გეყოლება გვერდით და ზუსტად ისე იბრწყინებ, როგორც ვარსკვლავები, ასე რომ გიყვარს!
და საერთოდაც, მაშინ იქნები რაღაც საოცრად ლამაზი.
ახლა როგორი ხარ და პლუს ამას შეყვარებული თვალები ^^^ გაგიჟება შეიძლება, ნუუ :დდ
მაგრამ შენ მაინც ისე გიბრწყინავს, შეიძლება ახლაც იყო ^^^
ჩაისთვის მადლობა. დიდი პატივია ^^
კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა, ვარსკვლავო❤️
ორი დღეა ჩვეულებრივ დღესასეაულს მიწყობს შენი კომენტარი❤️

 



№24 სტუმარი ალასკა

აუუ ^_^ ესეთი სურვილისთვის როგორ არ მეთქვა მადლობა?! ^_^ დიდიი მადლობა ❤️ იმედია მართლა ვნახავ, ეჭვი მეპარება ხოლმე ხან, რომ ვინმე "საჩემო" გამოჩნდება. :დ
არა თვალები თავისით ბრწყინავს ესე :დ )ვარსკვლავების სიყვარულის ბრალია) თორე შეყვარებული უკვე აღარ/ვეღარ ვარ. :დ

და კიდე, მიხარია თუ ჩემი კომენტარი ასე მოქმედებს შენზე. :დ ❤️

 



№25 წევრი miyvarxar1992

Lodini mudam girs tuki ici rom aucileblad dagvxdeba mnishvneloba ar aqvs ramdeni xnis shemdeg.gamabedniere imitom rom saocreba iyoo.momandome myoloda bero zustad aseti gamorcheuli da ertaderti.madloba aseti saocrebistvis

 



№26  offline ახალბედა მწერალი elle...

ალასკა
აუუ ^_^ ესეთი სურვილისთვის როგორ არ მეთქვა მადლობა?! ^_^ დიდიი მადლობა ❤️ იმედია მართლა ვნახავ, ეჭვი მეპარება ხოლმე ხან, რომ ვინმე "საჩემო" გამოჩნდება. :დ
არა თვალები თავისით ბრწყინავს ესე :დ )ვარსკვლავების სიყვარულის ბრალია) თორე შეყვარებული უკვე აღარ/ვეღარ ვარ. :დ

და კიდე, მიხარია თუ ჩემი კომენტარი ასე მოქმედებს შენზე. :დ ❤️

ოქროს ვარსკვლავი ხარ შენ!❤️❤️❤️❤️❤️❤️

miyvarxar1992
Lodini mudam girs tuki ici rom aucileblad dagvxdeba mnishvneloba ar aqvs ramdeni xnis shemdeg.gamabedniere imitom rom saocreba iyoo.momandome myoloda bero zustad aseti gamorcheuli da ertaderti.madloba aseti saocrebistvis

პირიქით, უღრმესი მადლობა შენ ამ დამოკიდებულებისთვის!
ძალიან მიხარია ასე რომ ფიქრობ❤️❤️❤️სულ ყველაფერია ეს ჩემთვის❤️
გამიხარდი❤️
გეყოლება, გეყოლება.
ყველას აქვს თავისი წილი ბედნიერებაც და სიყვარულიც ^^❤️❤️❤️❤️

 



№27  offline წევრი გეგე მარიშკა

ძალიან მომეწონა ყველა გრძნობ და ემოცია იყო გადმოცემული <3

 



№28  offline ახალბედა მწერალი elle...

გეგე მარიშკა
ძალიან მომეწონა ყველა გრძნობ და ემოცია იყო გადმოცემული <3

უღრმესი მადლობა, საყვარელო!
ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა!❤️❤️❤️

 



№29 სტუმარი გვანცა))

აიიივერც კი წარმოიდგენ როგორი კარგი ხარ შენ
ყველაზე,ყველაზე კარგიი
აიი ასეთ საოცრებებს რომ ქმნი
ასე რომ გვათბობ ჩვენ
ელეე,ყველაააზე ნიჭიეროი,სასწაულო და საოცარო გოგო
არც კი ვიცი რა გითხრა იდიალური ხარ ყველაფრით
უყვარხარ გვანცას❤
პ.ს ვიცი რომ ძალაინცუდი გოგო ვარ მე რომ ასე დავიკარგე ❤

 



№30 წევრი мариамо

megona saertod agar dadebdi an kidev didxans momiwevda lodini , yoveldge shemovdiodi tiqtmis magram rom ar ido bolos ukve or dgeshi ertxel an sam dgeshi ertxel vamowmebdi , ragac mwydeboda roca axali tavi ar ido :/ gushin es rom davinaxe satauri xutjer wavikitxe da chem megobars wavakitxine "mariam satauri waikitxe xo ar mechvenebatqo" :Dd ar momchvenebia :D ise gamexarda ise rom samsaxurshi kivili daviwye xalxshi gashterebuli miyurebda :Dd im donemde ver movitmine rom daglilma da gaubedurebulma ( dilit 8is naxevarze gamovedi saxlidan da 11ze mivedi -_-) mainc wavikitxe , asoebs dzlivs varchevdi ise viyavi :D ho da es ras movayole :D ar vici ra gitxra ubralod erti vici rom aseti urtiertoba yvelastvis sanatrelia, beroc da elic saswaulebi arian , yvelafers grdznoben , ertni arian da es magijebs ^^ imdenad mdzafead ganicdian titoeul shexebas rom mgonia raime sxva samyaroshi vart , titoeuli shexeba imxela mnishvnelobas sdzens rom ar vici :D da xo getanxmebi intimuri urtiertoba an shexeba aucileblad seqss an kocnas ar moicavs, yvelaze ubralo shexeba ufro met emocias agdzravs xolme xshirad <33

p.s. dzalian miyvarxar, ai vgijdebi shenze , am sheni nawerebit isetebs aleteb rom chkuidan gadagyavar :D shoridan ,magram mainc, miyvarxar sheni mariami <333

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent