შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

დალიჰარი (თავი 13)


25-09-2017, 00:15
ავტორი linda
ნანახია 1 390

დალიჰარი (თავი 13)

ანუ ღმერთები, მეფეები და არავინ


-*-*-*-*-*-*-13
მეათე მთვარის მდორე სუსხი იდგა. სუსტი ნიავი ჰქროდა, გადათრთვილულ მდელოთ დასტრიალებდა თავს, ვითარცა მტაცებელი, ათრთოლებულ მსხვერპლის წადილში მოდარაჯე. ნაზად ირწეოდნენ გამეჩხერებულ ტევრში შეჯგუფულ მუხათა შეჭირხლული ტოტები, თითქოსდა მძიმე ნისლი ჩამოწოლილიყო. ავდრის პირი ედგა ამინდს, ღრუბელთა საფარველი გადაჰკვროდა ცის კამარას, სევდიანი, ნაცრისფერი გლოვა იდგა. ზართა ჩუმი რეკვა, უთვალავ ცხენთა ჩაქჩაქი და აბჯრის ჟღარუნი ერეოდა შემზარავ სიჩუმესა და დარდს, რომელშიც ჩაძირულიყო და იგუდებოდა შემოგარენი.
დაუმარცხებელ უწყლო ჩრდილოეთელთა ურდო მოაბიჯებდა გზაზე. რუხი აბჯრის წყვდიადი მოსდებოდათ მეომართ სულზე, დაღი დამქანცველი ომისა, უკურნებელი წყლის სენისა და მხედართმთავრის სიკვდილისა აღბეჭდოდათ ფითრისფერ პირისახეთ. მოდიოდნენ ისინი, ტაატით, ვითარცა ბებერი ჯაგლაგნი, ითრევდნენ ფეხს.
სარდალი კლავდი ედგა სათავეში ლაშქარს. ამ მცირე ხანში უფრო მობერებულიყო, დარდს დაეჭკნო და დაეღარა ბერიკაცი. გული ეთანაღრებოდა მოხუცს, არ ეწადა მიეტოვებინა მიწა, სადაც პატარა ანდრეი მიებარა ღმერთებს, სანამ არ იპოვიდნენ მის ნეშტს და დაკრძალავდნენ სათანადოდ, თუმცაღა იძალა სასიკვდილო სენმა, ათასი კაცი გაუყენა ზეცის გზას, სანამ ჩაესვენებოდა მეფისწულის მოკვდინებიდან ორი მზე. ატავესს, მრჩეველთ და მკურნალთ ემუსაიფა კლავდი, ერთხმად გადაწყვიტეს მათ, რომ ისე გამოეგლოვათ ანდრეი, ვითარცა ჭეშმარიტ ალფასა და სრორდის მომავალს შეჰფეროდა, მერე კი გასდგომოდნენ გზას.
სამი მზე იგლოვეს მათ. პირველ მზეს ალისფერი მოსასხამებითა და ზეთისხილის რტოებით გაუკვალეს ანდრეის სულს გზა ზეცამდე, მეორე მზეს იშიმშილეს, შეჰღაღადებდნენ ღმერთთა ღმერთ ალიჰას, რათა ეხილა მეფისწულის სული, დაელოცა და მიეღო იგი.
მესამე მზით კი, მოილხინეს, მიირთვეს ხორცნი და გლოვის მწუხარება მათრობელა ღვინოში ჩაჰკლეს.
მეოთხე მზისას კი ფურგონებს ჰკრავდნენ მსახურნი, წყალს ეზიდებოდნენ ავლატის მთებიდან დადენილი მდინარიდან ვარცლთა ასავსებად. თავადი ატავესი უძღვებოდა ყოველივეს, რამეთუ გამგზავრების, ანდრეის სხეულის დასტოვების სამზადისისა ხილვა არ ეწადა კლავდს. არ ძალუძდა ჭეშმარიტ მემკვიდრესგან სამუდამო განშორება, არ ძალუძდა წარმოდგენა იმისა, რომ სრორდს აღარასოდეს ეყოლებოდა მეფედ ვოლფრამი...
სტიროდა ღამით მოხუცი, თვალთ დადენილ მდინარეთ ატანებდა გაუსაძლის დარდს. დასტიროდა იგი უდროოდ წატაცებულ სიცოცხლეს, რომელიც ესოდენ ძვირფასი იყო სრორდისათვის. ერთადერთი ვაჟი, ერთადერთი ბალღი მეფისა ხუთთაგან, რომელსაც სუნთქვა შერჩენოდა მკერდში, ერთადერთი, რომელშიც მომავალი მეფის გული ფეთქავდა...
აღარ ჰყვანდა ჭეშმარიტი მემკვიდრე სრორდს. მარტოსული დასტოვა იგი ანდრეიმ.
ვოლფრამთა ათასწლოვანი დინასტია დასრულდა, როცა ახლაღა უნდა აყვავებულიყო იგი.
ღმერთთა უდიდესი წყალობა გახლდათ ცოცხალი, ხუთი ნაშიერი, რომლებიც ვოლფრამთა სახელით მოევლინნენ ქვეყანას. ტკბილად ახსოვდა თავად კლავდს, ნაბოლარა მეფისქალი კონსტანცის დაბადებისას როგორ ბრძანა მეფე სოლომონმა საგვარეულო სასახლის ბჭისკარის პირთამდე მოღება, რათა ერთი მთვარე ემასპინძლა სტუმართათვის, დაეპურებინა მშიერნი, წყალი მიეწოდებინა დამაშვრალთათვის და ოქრო ებოძა გლეხთათვის.
ღმერთებმა ხუთჯერ მოავლინეს სასწაული ვოლფრამთა მოდგმას, და ხუთჯერვე მიწიდან წაიტაცეს იგი.
თავი აღიღო კლავდმა. უცქერდა ჩამოწოლილ ნისლს, მთათ რომ გამოჰქცეოდა და უფრო უმძაფრდებოდა მწუხარება. პირი იბრუნა მას, თვალი მოავლო ლაშქარს.
ზანტად მოდიოდნენ ქვეითნი, მათ ცხენოსანნი და ფურგონები მოჰყვებოდნენ. შორს, შორს, ერქანთა მიწიდან წატაცებულ დიაცთა შემზარავი გოდება სწამლავდა ჰაერს.
თვალები მოწკურა კლავდმა.
ატავესი არსად სჩანდა.
მუდამ პირფერი, ფიცხი და ჯიუტი გახლდათ ატავესი, რამეთუ სარდლისა და თავადის წოდება ეჭირა, მიწები ეპყრა ხელთ, მეფე ბერთრამის გადმოცემული, და მეფის შორეული ნათესავი ესხა ცოლად.
თუმცაღა, რაც მეფისწული ანდრეის სული მიიბარეს ღმერთებმა, გამოიცვალა იგი. ყელყელაობდა, ვითარცა თავმომწონე ფარშევანგი, სიამაყისა და ამპარტავნების მყრალი ნაპერწკალი დაინთო მის სულში. მცირე იყო მისი ცვლილება, თუმცაღა კლავდის გამოცდილ თვალს არ გამოეპარებოდა, თუ რაოდენ სულწასული იყო ატავესი, რაოდენ ეწადა სიამაყესა და აღტკინებას გამოეხეთქა მისი გულიდან.
ახლაც ფურგონში იყო მიწოლილი იგი, ხორცთ მიირთმევდა და ეძალებოდა ღვინოს.
ზარავდა მისი საქციელი კლავდს. რაოდენ მეტს გაივლებდა გონში ნამოქმედარს ატავესისა, აიტანდა ფიქრი, რომ მისი ხელი ერია ამაში. გაბრიელი უგონოდ იწვა და დროდადრო ბოდავდა მხოლოდ, სიცხით გათანგული, ლუღლუღებდა, თუ როგორ განგმირა ისარმა მეფისწული ანდრეი მარცხენა ძუძუში, მის გარდა კი მოწმე მხედართმთავრის სიკვდილისა არ ჰყვანდა კლავდს.
გულმა რეჩხი უყო სარდალს. ჰხვდებოდა იგი, თუნდაც ტანში გამჯდარი მეომრის გუმანით, რომ ფუჭად არ იძალა ატავესმა, რამეთუ დაიჟინა ბაჰირას ადრე დასტოვება, შეეწინააღმდეგა მდინარეზე ცხენოსანთა გაგზავნას.
აცახცახდა ბერიკაცი. ნაფიქრალმა შეზარა. თითქოს სუნთქვა ამოსწოვესო მკერდიდან, შეყანყალდა, რეტი დაესხა.
ხელი შეაშველეს მის გვერდით ამხედრებულმა მეომრებმა და სირცხვილისაგან დაიწვა სარდალი, რამეთუ მხნე უნდა ყოფილიყო იგი, ძლიერი და სარდლობისა შესაფერი, ისეთი, როგორიც ალფასა და მხედართმთავარს შეჰფეროდა. ისეთი, როგორიც მეფისწული ანდრეი იყო.
მაგრამ ვერ იქნებოდა იგი. ვეღარასოდეს იქნებოდა მეფისწული ანდრეის მსგავსი, რაოდენ მიიცვალა იგი.
მხრებში გაიმართა, თავი აზიდა სარდალმა, დაჰფარა დარდი, რომელიც ცრემლებად მოაწვა თვალებში.
მიდიოდნენ ისინი, ნელა, ზანტად, მათ აცილებდა ღამის წყვდიადი და დროდადრო ღრუბლებს გამოქცეული ქათქათა მთვარე.
მიდიოდნენ და არა უწყოდა რა მათი გულისტკივილი ღამის მხევალმა, უდარდელად რომ აფრქვევდა სუსხიან სინათლეს. არა უწყოდა რა ქარმა, უწყალოდ რომ დათარეშობდა მინდვრებზე, თრთვილს იტაცებდა და მიჰქონდა ნადავლად.
არა უწყოდა რა კლავდმა იმ ღამეს. არა უწყოდა მან, რომ უჩუმრად შეიპარა გაბრიელის ფურგონში სარდალი ატავესი, და მკურნალთა წინაშე მოჰგუდა იგი, მერე კი დაემუქრა მათ, ოქრო-ვერცხლი შეაძლია სიჩუმის სანაცვლოდ, დიდებასა და სახელის მოხვეჭას დაჰპირდა.
და არა უწყოდნენ რა მკურნალებმა.
ვერც კი წარმოედგინა ლაშქარს, თუ რა ელოდათ წინ.
მაგრამ მიდიოდნენ ისინი. დინჯად, უკან მოუხედავად.
მიდიოდნენ და მათ მიჰყვებოდა ღამის მხევალი, რომლის სხივებს დროდადრო ჰკვეთდა მომცრო ფრინველი.
სპეტაკი და ქათქათა იყო იგი, განსახიერება უმანკოებისა, თუმცაღა ავი ნაპერწკალი ჩასდგომოდათ მის თვალებს.
დაჰყურებდა იგი გადათეთრებულ მიწებს, ჩრდილოეთელთა ურდოს. უცქერდა, თუ როგორ გლოვობდნენ ისინი, თითქოსდა სწეოდათ უთვალავ ცოდვათა საზღაური.
თავი აღიღო მტრედმა, შეაფრთხიალა ფრთები და ირაო შეჰკრა, უმზირა შორს, შორს, ათას მთასა და ათას მდინარეს მიღმა. უმზირა დაჟინებით, ცივ მზერას გაუსწორა თვალები...
ქუთუთოები შეარხია ბაბალ-ქაანმა. სიბერის ლიბრი გადაჰკვროდა მის გამჭოლ მზერას.
ოქროს ფიალაში დამდგარ, ოხშივარადენილ სითხეს უცქირა მან და შეუკრთა დანაოჭებული ბაგე.
-სუაგრავ და ნიჰიდავ, დასწყევლეთ იგი... - წაიდუდუნა მან. - შეჩვენებულო კაცუნავ... არა უწყი რა, თუ რასა იქმ. მოგეზღება სამაგიერო ყველაფრისა, რაც დაუშავე მხარდამხარ მებრძოლ მეომართ, სრორდს, და რაც მთავარზე უმთავრესია, საკუთარ სულს...
გასწორდა იგი, ძვირფასი შავი აბრეშუმის კაბის ნაკეცები შეისწორა, ჭაღარა კულულებით მოსილი თავი ამაყად აზიდა მაღლა. დასცქეროდა იგი მოოქროვილ ფიალას, ქაფქაფა ღვინო რომ თუხთუხებდა შიგნით.
სითხეს გრძელი, სანთელივით თლილი თითით მოურია მან, დაატრიალა, დაჟინებით ჩააცქერდა. ჩუმად დუდუნებდა იგი, თითქოსდა მღერისო, მოჩუქურთმებულ მაგიდასთან ფეხმორთხმული. საკუთარ სიმღერაში ჩაიკარგა იგი, ბურუსმა მოიცვა, რომელშიც მკრთალად გაჰკვეთა იმ სხივმა, ღმერთებს რომ აკავშირებდათ ბაბალ-ქაანთან...
-ძიძავ ჩემო! - შესძახეს ანაზდად და უმალ გამოერკვა გრძნეული, თითქოს სტაცესო ხელი და განცხრომას მიცემული მოჰგლიჯესო ნეტარებას. მოქუფრული პირისახე მიაპყრო მან კარში უბოდიშოდ შემოვარდნილ, ამფაკართა მეფის ასულს.
ღაწვები შესწითლებოდა თეთრყირმიზ დიაცს, თითქოსდა ქათქათა მიტკალზე ორი სათუთი ვარდი დაუფენიათო. წითური თმა ეყარა მხრებზე, გადმოჰფენოდა მაღალ მკერდსა და კაბაში გამოკვართულ წელს, ვითარცა აბრეშუმის გრეხილი თოკები. ალისფერი ბაგე გააპო ვივიენმა და შეჰღიმა ძიძას.
უმშვენიერესი იყო იგი, თვალს არ ენახვებოდა.
-ხილვა დაგიფრთხეთ, ძიძავ ჩემო? - შეჰკითხა მან. - მომიტევეთ, რამეთუ ფრიად მნიშვნელოვან საქმეზე უნდა გემუსაიფოთ...
მძიმედ ამოიხვნეშა გულთმისანმა, სული ამოაყოლა სუნთქვას. ვივიენი პატივისცემით იყო მისდამი გამსჭვალული, თუმცაღა ძიძაც კი ვერ დაუშლიდა ვერაფერს ნებიერ მეფისქალს.
-მოდი, ვივიენ. - მიუგო ბოლოს. - ჩამოჯექი.
ჰაეროვანი ნაბიჯებით მოგოგმანდა ვივიენი, ოქროს ძაფით მოქარგული, ზურმუხტისფერი კაბა დაიფინა ქვეშ და მოირთხა ფეხი, გამომცდელად უცქირა გულთმისანს. თვალი თვალში გაუყარა ძიძამ, სულსა და გულში ჩაჰხედა მის აღზრდილს.
-მითხარი, ჩემო გოგონა. - უთხრა ბაბალ-ქაანმა. - რას აუტანიხარ? მრისხანება ჩაგდგომია თვალებში, შფოთვას შეუპყრია შენი სული...
-კარგად უწყი, თუ რაზე ვშფოთავ, ძიძავ ჩემო. - თავი აღიღო ვივიენმა, დამცინავი ღიმილი პირისახეს შეეყინა.
-შენი საბედო. - წარბები აზიდა ბაბალ-ქაანმა. - რასაკვირველია.
-შენ უწყი, ძიძავ ჩემო, ვითარცა უწყი ყოველივე სხვა. - მიუგო ვივიენმა. - ღმერთებმა მე მარგუნეს იგი, ზეცის კამარამ აღბეჭდა მის უკიდეგანო სხეულზე ჩვენი ბედი... გაუსაძლისი ცოფი მერევა, როცა ვფიქრობ, თუ როგორ სასტიკად ხელყო ვიღაც ბინძურმა, ყეყეჩმა გადამთიელმა ჩემი ბედისწერა.
-რწმენა იქონიე, ვივიენ! - მკაცრად მოუჭრა გულთმისანმა. - რასაა რომ ჰბედავ! ნუთუ დაჰკარგე რწმენა ღმერთებისა, რწმენა ვარსკვლავებისა? ნუთუ არ გაუწყეს მათ, რომ პირველი ვაჟი ჰასსე შენს მშვენიერებას ვერ დაეპატრონებოდა? ნუთუ არ გაუწყეს, რომ სიკვდილი ეწერა მას, და მესამე ვაჟი იყო სრორდისა, შემდგომ კი შვიდი სამეფოს ხელმწიფე და შენი საბედო?
-ვუწყი, ძიძავ ჩემო. - გულგრილად მიუგო ვივიენ ქალმა, თუმცაღა მრისხანების ნაპერწკალი კვლავ უღვიოდა ნაღვერდლებივით ანთებულ თვალებში. - მაგრამ არ ძალმიძს მოსვენება, ვითარცა წერას ავიტანივარ. მრისხანება მიპყრობს, ბრმა და დაუძლეველი...
-ნუ გეშინის, გოგონავ ჩემო. - მიეფერა ბაბალ-ქაანი. - ყველას მიეზღება საფასური ცხოვრებისა. შენი საზღაური კი ოქრო-ვერცხლს, პატიოსან ქვებს, უბადლო ქმარსა და ძალაუფლებაში იქნება.
-ვფიცავ, ძიძავ ჩემო. - თავი აღმართა ვივიენმა. ოცი ზამთრის ბალღისათვის შეუფერებელი ნაპერწკალი უკიაფებდა თვალებში, მაცდური და ამაყი. - ჩემივე ხელით გამოვღადრავ ყელს ნებისმიერს, რომელიც გზაზე გადადგომას შემბედავს.
-ვუწყი, ჩემო გოგონავ. - დანაოჭებული ბაგე გააპო ბაბალ-ქაანმა. - ბევრმა შემოგბედა, მაგრამ მათ ძვლებს ახლა მგელნი ხრავენ, შენ კი აქ ზიხარ, ვითარცა მშვენიერი, უპირველესი ქალი ამფაკართა. ყველაფერი ისე იქნება, როგორც ღმერთები ინებებენ, შენ კი ფრიად გწყალობენ ღმერთები.
დადუმდა ვივიენი. ჩასცქეროდა ქაფქაფა ღვინოს.
-ღმერთები განსაცდელსაც მივლენენ. თეთრ ყორანს ვხედავ, ძიძავ. - თქვა ანაზდად, მოექუფრა მშვენიერი პირისახე. - დამჩხავის იგი, ქათქათა ფრთებს აფართხალებს... მტრედისფერი მოსასხამი მოუსხამს მის შავბნელ სულს. ღამით სიზმრებში მეცხადება, მოსვენებას არ მაძლევს, თითქოს ჩემს თვალთა ამოჰკორტნა სწადია... ხანდახან გამოსდის კიდეც, ნისკარტით უწყალოდ მიჩიჩქნის მზერას და სვამს ჩემს სისხლს, ჩემს გულს, ჩემს მოსვენებას...
უცქირა ჩუმად ბაბალ-ქაანმა. გამალებით ფიქრობდა იგი.
-არ დაგიმალავ, ვივიენ. - მიუგო ბოლოს. - თეთრი ყორანი დასტრიალებს დიად მგელს, და, ვითარცა შენ თქვი, მტრედისფერი მოსასხამით ჰფარავს თავის უხსენებელ არსებას.
-ვინაა იგი, ძიძავ? - შეჰკითხა ვივიენმა. ჩაეღიმა ბაბალ-ქაანს, დაძარღვული ხელები გადააჭდო ერთმანეთს, თითქოსდა ძლიერ ეამაო რაღაც.
-ნუ შფოთავ. - დაუყვავა მან ვივიენს. - არავინაა იგი, ჩემო გოგონა, არავინ... შენ კი მომავალი დედოფალი ხარ, სრულიად სრორდისა, შემდგომ კი სრულიად შვიდი სამეფოსი. იგი ისე იცრიცება შენს წინაშე, ვითარცა შორეული ვარსკლავი გარიჟრაჟისას, დღის მხევალს რომ უხრის ქედს...
გაიღიმა ვივიენ ქალმა. აღუებულ ღაწვზე მიიდო თითები, თითქოს დაიმორცხვაო, ჭეშმარიტად კდემამოსილ ასულს დაემგვანა.
მაგრამ აღტკინება გაშიშვლებულიყო მის მზერაში.
-აი თურმე რატომ ამოგღამებია თვალები, ჩემო მშვენიერო. - მიმართა ბაბალ-ქაანმა. - თეთრი ყორნის ხილვები არ გასვენებენ, ძილს გიფრთხობენ, სილამაზეს სწოვენ ამ შეუდარებელ პირისახეს... მცირე ბანგს დაგიმზადებ, რათა მშვიდი ღამის ძილი მოგგვაროს...
-მადლობას გიხდი, ძიძავ ჩემო. - თავი მოუდრიკა ვივიენ ქალმა, მშვენიერი ბალახისფერი თვალები უბრწყინავდა. - ძილი მესაჭიროება, რამეთუ ვგონებ, მალე დიდი თავგადასავალი ელის ჩემს თავს.
-რად ჰგონებ, ვივიენ? - წარბები აზიდა ბაბალ-ქაანმა. - ვუწყი, რომ გწადია შენი საბედოს ხილვა, და მისი დაბრუნება იქ, სადაც მისი ფესვები და მომავალია, მაგრამ საკუთარ თავს გაუფრთხილდი, მშვენიერო ჩემო. იგი მომავალია სრორდისა, მაგრამ მისი მომავალი შენა ხარ.
-საბედოა იგი ჩემი, ძიძავ. - მიუგო ვივიენმა, ამაყად აზიდა ნიკაპი, ზვიადად იყურებოდა გამჭოლი, ბალახისფერი თვალებით. - და არაფერს დავიშურებ იმისათვის, რომ სრორდს მეფედ მოევლინოს. ამიტომაც გადავწყვიტე, რომ საუკეთესოთა შორის საუკეთესონი შევკრიბო და რაზმი გავუყენო გზას მის მოსაძებნად... რამეთუ როცა ხმა გავარდება სრულიად შვიდ სამეფოში, აღარ ჰყავსო მემკვიდრე სრორდს, მსურს იგი პირდაპირ ბელთათინის კარიბჭესთან მივაცილო, სადაც აღტაცებით შეეგებებიან მათთვის მკვდრეთით აღმდგარ მეფეს, მე კი უმალ ვპოვებ მათ კეთილგანწყობას... - მან ნეტარებით ამოიხვნეშა, უღელავდა სავსე მკერდი. - ჰოი, ძიძავ, ნეტავ უწყოდე, თუ როგორი აღტკინებით მავსებს ეს ოცნება ჩემი...
-ყველაფერი ისე გაიჩარხება, როგორც შე გწადია, გოგონავ ჩემო. - გაუღიმა ბაბალ-ქაანმა. - განმტკიცდება სრორდი, და განმტკიცდება შვიდი სამეფო! ყურადღებით შეარჩიე შენი რაზმი, რამეთუ ყველაფერი უნდა უწყოდნენ მათ, მჭრელი თვალი, ჭკვა და მახვილი უნდა ჰქონდეთ...
-ნუ იღელვებ, ძიძავ ჩემო. - გოროზად მიუგო ვივიენმა. - უბადლო ცხენოსნებით დაიკვეხნის ამფაკართა მიწა. რაზმს სათავეში მორგანა და თავადი ჟერარდი ჩაუდგებიან, შესაშური ჭკვა აქვს ორივეს...
-მშვენიერია... - წაიდუდუნა ბაბალ-ქაანმა. - თუკი შენ რწმენა გაქვს, გოგონავ ჩემო, მუდამ გიწყალობებენ ღმერთები. წადი, სამლოცველოს ესტუმრე, მერე კი ბანგს გიბოძებ, რამეთუ ტკბილი ძილი შეძლო.
-მადლობას გწირავ, ძიძავ ჩემო. - შეჰღიმა ვივიენმა. უმალ წამოდგა იგი, ამაყად გამოჰხედა ზემოდან და მიაშურა კარს, როგორც ანაზდად შემოიჭრა, ისევე გაჰქრა, ზურმუხტისფერი აბრეშუმის შრიალით.
ბაგე გაუკრთა ბაბალ-ქაანს. ღვინოს დაჰხედა გულთმისანმა, რომელსაც აღარ ასდიოდა სიქაფქაფის ოხშივარი.
ცეცხლისაკენ მიატრიალა თავი დედაბერმა. ერთმანეთს ესკვნებოდნენ, ერთმანეთს უერთდებოდნენ, იხლიჩებოდნენ და უწყალოდ იბრძოდნენ ალისფერი ენები, და მათში ფრთებგადაშლილი ყორანი დაინახა ბაბალ-ქაანმა.
მწარე ღიმილმა მოუღმიჭა ბაგე.
-არავინ. - ჩუმად წარმოსთქვა მან, თითქოსდა ენის წვერზე სინჯავსო სიტყვას.
შორს, მიჰყვებოდა ჩრდილოეთელთა ურდოს ქათქათა, ავთვალა მტრედი.


-*-*-*-*-*-*-
ალისფერი, მწველი გარიჟრაჟი ეთხოვებოდა ღამის წყვდიადს. ნაკადულებად ჩამოღვრილი სხივები დღის მხევალისა ჰბანდნენ ცის რუხ კამარას მეათე თვის სუსხისაგან, და ძვრა უყო სუსტმა ნიავმა ტუიას ხასხახა ბუჩქნარს, როცა ჩოჩქოლმა ერთიანად მოიცვა სებიანთა სამფლობელო. შფოთვა მოგფენოდათ მოსახლეთ, რაც ამბავი გავარდა ერთი მზის წინ, დათარეშობენო სებიანთა მიწაზე უცხოელნი, რომელთაც შეჰბედეს და ხელი აღმართეს უმწიკვლო ადამიანთა წინაშე. მდევარნი დაუღალავად დაეძებდნენ მათ იმ წამიდან, რაც ანაზდად გაჰქრნენ ისინი სამიკიტნოდან, სადაც მიუტევებელი შეურაცხყოფა მიაყენეს სებიანთა მიწას.
ახლა კი მოილხენდნენ მსტოვარნი, რამეთუ აქამდე მოუხელთებელი კვალი იგდეს ხელთ.
სებიანთა სამფლობელოში წყურვილი ჩამომდგარიყო ნადირობისა, ეშვებსა და იარაღს ლესდნენ მონადირეები, სანამ მსხვერპლნი ძილს მისცემოდნენ, ტყეს შემიჯნულ მომცრო სახლობაში მიმალულნი.
დღე და ღამე ბურანში გამოხვეულიყო ერქანთა დიაცი, მაგრამ მაინც რეტი ესხმოდა, როცა ანაზდად მოსწყდა ძილს. დაიგმინა მან, რის ვაივაგლახით გაახილა თვალები და სასწრაფოდ გააფაციცა მზერა, რათა საფრთხე შეენიშნა.
მაგრამ სიწყნარე სუფევდა გარშემო.
იწევდნენ გარიჟრაჟის სხივები. ცრუდილის რუხშერეული ალისფერი, თითქოსდა დარდით აღვსილაო ზეცა, იღვრებოდა ფანჯრიდან.
წამოიწია ერქანთა დიაცი. თავსაბურავი გადასცურებოდა მის ფერფლისფერ თმას, და საფარველად ეფინა დალალები ქვეშაგებში ჩაძირულ, ძილით სათუთ სხეულს. მოათვალიერა პაწია ოთახი და ლოგინზე მიწოლილ ჩრდილოეთელს ჰკიდა მზერა.
ქუთუთოები გაჰპობოდა ანდრეის. უძილარს ჩამოჰგავდა იგი, ჩასისხლიანებოდა თვალები. პირდაპირ მას უცქერდა.
უმზირა ეირინმა. ამოღამებულ თვალებში ჩაჰხედა მის დამაქცევარს, თითქოსდა მზერით ეწადა გადაეხლიჩა მისი ტყავი, ძვალნი გადაემტვრია და მისი გონების წყვდიადში ჩაეხედა.
გაიარა მცირე ხანმა. იძალა მზემ, სხივები გადმოსტყორცნა მინის მიღმა, მოაფრქვია პაწია ოთახსა და ლოგინზე წამოწოლილ მეფისწულს.
-შაარ-ჰაფასკენ ავიღებთ გეზს. - თქვა ანაზდად ანდრეიმ, ისე, რომ თვალი არ მოუწყვეტია მისთვის. - უწყი გზა, დიაცო?
შედრკა ეირინი. ხელები მოემუშტა უნებურად, მაგრამ არ განძრეულა იგი, არ ამცნო თავისი შეცბუნება მეფისწულს.
-ვუწყი. - თქვა მან. - სამი მზის მანძილზე, დღის მხევლის მოპირდაპირედ გაუშენებიათ. ვითარცა მიწას ჩამოსული ღვთაების წალკოტი, გაფურჩქნილა იგი და ყვავის... მსხვერპლად შეწირული უმშვენიერესი იდას ვარსკვლავი დაჰნათის თავზე და ლოცავს გულმხურვალედ. თუმცაღა, მისი ხანი...
-ლაქლან ხანი მართავს შაარ-ჰაფას. - მოუჭრა მეფისწულმა. - და ძმადნაფიცია იგი ჩვენი ქვეყნისა... ვალდებულება აკისრია სრორდის წინაშე, ვითარცა ხანსა და ვითარცა კაცს. ჯერ კიდევ მაშინ, როცა შაარ-ჰაფა მცირე დასახლება იყო, სრორდი ჰკვებავდა მას, უწილადებდა საკვებსა და გაჭირვებით მოპოვებულ სასმელს...
-იმედოვნებ, რომ ვითარცა სრორდი ჰკვებავდა შაარ-ჰაფას, ისე გამოჰკვებო სრორდი მათ მეომართა სისხლით? - შეჰკითხა ეირინმა. - ლაქლან ხანი ომის კაცი არაა, ჩრდილოეთელო... მას მხოლოდ ხორციელი ნეტარება იტაცებს, საჭმელ-სასმელსა და აურაცხელ ხარჭებს ეტანება...
-ასევე აურაცხელი მეომარი ჰყავს. - მიუგო ანდრეიმ. - ბრძოლაში ზანტი და ფუფუნებას დახარბებული კაცია იგი, მაგრამ გამოწვევის წინაშე არ დაიხევს უკან.
-მას არა ჰყვანს, მის თავადებსა და მხედართმთავარს, სასტიკ ეფრენს მოუქცევიათ ლაშქარი ხელისგულში! თავს ნუ მოიკატუნებ, თითქოსდა მასა და შაარ-ჰაფაზე უწყი რამე, ჩრდილოეთელო. - შეჰსისინა ეირინმა. - ალბათ მკერდში გიკანკალებს გული, გეშინის იმისა, თუ რასა იქმ, როცა იგი უარყოფს დახმარებას სრორდისა...
-და შენ უწყი იგი? - უმალ მოუჭრა ანდრეიმ, ნაღვერდლებივით აენთო ჩასისხლული თვალები. - მითხარ, დიაცო, საიდანაა, რომ უწყი მისი გატაცება ხორციელი სიამოვნებით? საიდან უწყი მისი დაუდგრომელი წყურვილი ხარჭებისადმი?
სიჩუმე ჩამოწვა.
არა უთხრა რა ეირინმა. მხოლოდ პირი იბრუნა, კვლავ წამოწვა. თავსაბურავი მოიფარა მხარზე.
წარბი შეჰკრა ანდრეიმ.
-სათქმელი არა გაქვს რა, დალიჰარ? მითხარ, საიდან უწყი? - შეჰკითხა მან უწყალოდ. - ნუთუ სიძვა შენი შაარ-ჰაფას მოსდე...
სიტყვა გაუწყდა ანაზდად ანდრეის, როცა ჭახანმა გაჰკვეთა ცრუდილის სიმშვიდე. წამოიწია იგი, დაჟინებით დააცქერდა ფანჯარას.
კენჭი ამოისროლეს, რომელიც ჭახანით მიეხეთქა დამტვერილ მინას, ჩარჩოში შეარყია იგი. წამოიწია ერქანთა დიაცი, კატასავით ფრთხილად მიუახლოვდა ფანჯარას, წაიგრძელა კისერი და შეათვალიერა შემოგარენი.
მოქუფრული შესცქეროდა მას ანდრეი. უცქირა, თუ როგორ ანაზდად დაიხარა ერქანთა დიაცი, თავსაბურავი მოირგო შუბლზე და საგულდაგულოდ დაიფარა ფერფლისფერი დალალები.
-სებიანთ მოგვაგნეს, ერქანთა დიაცო? - შეჰკითხა ანდრეიმ, წამოიწია გაჭირვებით. ყრუდ სწეწავდა ჭრილობა და ისურვა, რომ ბალახბულახის ნაყენი ჰქონოდა ტკივილის გასაქარვებლად...
-მხოლოდ ერთი ბალღია... - თქვა ეირინმა, ფანჯარას სწვდა და სანამ რამეს იტყოდა მეფისწული, უმალ გამოაღო.
გადაიხედა, უმზირა მან ტყეს შემიჯნულ ქვაფენილზე მდგარ ბიჭუნას, რომელიც დაუდევრად ათამაშებდა კენჭებს პაწია ხელებში. როგორც კი იხილა, ფანჯარა გაიღოო, წამსვე შეუდგა იგი კედელს და ამოცოცდა მარჯვედ.
ხელი გაუწოდა ეირინმა, როცა მოუახლოვდა ბალღი. ხელი ჩასჭიდა ბიჭუნამ, რაფაზე მოკალათდა ხვნეშით.
შემცბარი უცქერდა მათ ანდრეი.
-ეს რაღაა? - შესძახა მან, გამჭოლი მზერით ჰგმირავდა ბალღს. - ღმერთთა ღმერთი ალიჰას წვერს ვფიცავ, ესოდენ თავგასული ლაწირაკი არასოდეს მინახავს!
მშვიდად მიაშტერდა ბალღი, თვალსაც კი არ ახამხამებდა იგი.
-რასა იქმ! - შეჰსისინა მეფისწულმა ერქანთა დიაცს. - გაფრთხილება გმართებს, რამეთუ შეიძლება სებიანთა ჯაშუში იყოს იგი...
-ორი ღამის წინ გიხილეთ! - მოუჭრა ანაზდად ბალღმა. შავ, ბავშვურად დიდ თვალებს უფროსივით აპყრობდა ანდრეის. - ვიხილე, რომ დალიჰარი გყავდათ... - მან ეირინს მიუტრიალა მზერა, რომელიც წამსვე გაქვავდა, ბაგე მოეღრიჯა. - სებიანნი გეძებენ, თუმცაღა ჯერ ვერ გპოვეს... აი, მე კი ვუწყი, თუ სადა ხართ! შეგნიშნეთ, როცა აქეთ მოაგელვებდით ცხენებს! - გაიკრიჭა იგი.
წაბრშეკრული უმზერდა მას ეირინი. შვიდიოდე ზამთრის ბალღი იქნებოდა იგი მხოლოდ. ბავშვური ცნობისმოყვარეობით დასცქეროდა მას, მაგრამ ისეთივე გულგრილობა ეხატა თვალებში, როგორიც მხოლოდ თავისუფალ კაცს შეიძლებოდა ჰქონოდა მონისადმი.
მკერდზე ცეცხლი მოედო ეირინს. განრისხდა იგი, განრისხდა, რამეთუ სხვას არ მოერეოდა ცოფი ამ წყალწყაღებული სისასტიკის ხილვისას.
წამოდგა ანდრეი. მოქუფრული მოუახლოვდა ბიჭუნას, მის წინ აისვეტა, გადმოჰხედა მეფურად.
-რა გწადია? - შეჰკითხა მან. - წარვედ სახლში! ვეჭვობ, აქ ბალღთა საპარპაშე ადგილი იყოს!
-სთქვი, სებიანნი დაგეძებენო. - თქვა ანაზდად ეირინმა. მოუთმენლობისა და ჩახშული მრისხანების ელფერი დაჰკრავდათ მის სიტყვებს. - სად არიან მსტოვარნი? უწყიან, თუ საით მიდის კვალი?
ბიჭუნა შეცბა, ელდანაცემი შეაცქერდა ერქანთა დიაცს.
-შენი დალიჰარი საუბრობს! - შესძახა განცვიფრებულმა, ანდრეის მიაპყრო თვალები. - არასოდეს, სებიანთა მიწაზე არასოდეს მინახავს დალიჰარი, რომელმაც ჩვენი ენა უწყის! რად უწყი? ბატონმა გასწავლა?
-სად არიან მსტოვარნი? - წარბშეუხრელად გაუმეორა ეირინმა. კვლავ გაოგნებული შეჰყურებდა ბიჭუნა, სანამ ქეჩოში არ მოავლო ანდრეიმ ხელი და შეანჯღრია მძლავრად.
-ამოიღებ ხმას თუ არა? - ხმას აუწია მან, გააკვესა მუქი თვალები. - ენა ამოიდგი და უპასუხე!
-უწყიან, რომ აქეთ აიღეთ გეზი. - მიუგო ბალღმა. დაბღვერილი უცქერდა მათ, მაგრამ ანდრეის შემხედვარეს შიში ჩაუდგა თვალებში. - კარგი ცხენოსანნი გვყავს, მალე აქ გაჩნდებიან...
ყური აღარ ათხოვა ანდრეიმ. უმალ მიმართა კარს, გაალაჯა დერეფანში.
წამსვე გაჰყვა მას უკან ეირინი, თან დროდადრო უმზერდა ბალღს, რომელიც გამომხტარიყო ფანჯრიდან და მათ ადევნებოდა. ხელით ანიშნა მას ერქანთა დიაცმა, წარვედო აქედან, მაგრამ უდარდელად შეაჩერდა ბალღი, არად ჩააგდო მისი გაფრთხილება. მისი ჭკვით, დალიჰარის სიტყვა ძაღლის სიტყვას უდრისო, გაივლო მწარედ ეირინმა.
გარიჟრაჟის ძილბურანს მისცემოდა სახლი, მზის სხივებს ჯერ კიდევ ვერ დაეფრთხოთ მოსახლე დედაკაცისა და ყმაწვილის ძილი, რამეთუ არავინ გადაეყარათ მათ გზაზე მათი თავშესაფრის მიტოვებისას.
იცრიცებოდა ღამე, მიიპარებოდა ჰაერიდან სუსხი. მზის სხივები იმზირებოდნენ შენობათა მიღმა, მკთალი შუქი მოჰფენოდა შემიჯნულ ტყეს, ცაში ატყორცნილ წითელ ხეთა კენწეროები აალებულიყვნენ ოქროსფრად.
დილის სიწყნარეს, თითქოსდა სპეტაკ მიტკალს დაუსვესო დანა, ჰკვეთდა ცხენთა შორეული ფლოქვების ხმა. ამხედრებულიყვნენ სებიანნი, მოემარჯვებინათ იარაღი და თავიანთ შეურაცხმყოფელთ ჩასდგომოდნენ კვალში. უფრო და უფრო ახლოს გაისმოდა ავბედითი თქარუნი, და ფეხს აუჩქარეს დევნილებმა.
მობალახე სისხლისფერ ქურანს მოახტა ელვის სისწრაფით ანდრეი, მოსწია ლაგამი, და ყალყზე შეაყენა ბედაური. უმზერდა იგი, თუ როგორ ამხედრდა ერქანთა დიაცი, საბელი გადაიხვია მუშტზე.
მერე კი ბალღს ჰკიდა თვალი, რომელიც იქვე იდგა, აღტაცებული უმზერდათ მათ.
ახლოვდებოდა ფლოქვთა თქარუნი, რომელთაც მხიარული შეძახილები ერთვოდნენ თან. აღტკინებით გამსჭვალულიყო მონადირეთა ურდო.
-წარვედ! - შეუღრინა ანდრეიმ ბიჭუნას. - წარვედ მასთან, ვინც გშობა, ბალღო! რად მოხველ აქ?
-რამეთუ დალიჰარის ნახვა მეწადა. - მიუგო ბალღმა, ეირინს შეჰღიმა, რომელიც მოქუფრული დაჰყურებდა. - არასოდეს მინახავს ერქანთა მიწის ასული... სიმართლე ყოფილან ამბავნი, მართლაც უმშვენიერესია იგი! მტრედისფერი თმითა და ბრინჯაოსფერი კანით, ესოდენ ლამაზი თვალებით... მისნაირი არავინ მინახავს!
ძარღვი არ გასტოკებია ეირინს, მარმარილოსაგან თლილ ძეგლს ჩამოჰგავდა იგი, თაფლაზე ამხედრებული. იგრძნო მწველი მზერა, მეფისწულს გადაჰხედა მან, დილაბნელში შებურულს. უცქერდა ანდრეი, და ზიზღი დასტყობოდა მის პირისახეს.
-წავედით. არავისთან სიტყვა არ დაგცდება, ბალღო, თორემ ენას ამოგკვეთ. - მოჭრა მან და წამსვე იბრუნა პირი ეირინმა. ქუსლები შემოჰკრა თაფლას, გააჭენა იგი ტყეში გაკვალული ბილიკისაკენ, რომელიც დაელანდა ღამით. მთავარ გზაზე გავიდოდა იგი, საიდანაც შაარ-ჰაფასაკენ აიღებდნენ გეზს.
გაქუსლა სისხლისფერმა ქურანმა და ყურისძირში გაისმა სებიანთა აღტკინებული შეძახილები, ფლოქვთა ყურისწამღები თქარუნი.
-იქეთ! - შეჰღრიალა მათ უკან ერთმა ცხენოსანმა. - აი ისინი არიან! შეიპყარით ეგ წყეული დალიჰარი და მისი თავგასული ბატონი!
მიჰქროდა ტყის პირას ეირინი, თავსაბურავის რუხს ენაცვლებოდა მისი თმის ფერფლისფერი, ზედ ეფინებოდა ამოზიდული მზის სხივები, ჰაერს ათრთოლებდა სებიანთა ღრიალი.
მოიხედა დიაცმა, უმზირა მდევართ.
კენჭებს ესროდა სებიანთ ბალღი, ერთმა წაუთაქა, ხურჯინივით გადაჰკიდა ცხენზე, გაიძახოდა, ამისათვის ყურებით მიგაჭედებო ძელს.
და უმალ, გაუცნობიერებლად მოქაჩა ეირინმა საბელი, ფითრისფერი თვალები აენთო ცეცხლად.
მოაგელვა ქურანი ანდრეიმ, შეცბუნებული შეაცქერდა ანაზდად ადგილს მიყინულ ერქანთა დიაცს, გამოსტაცა საბელი.
-გწადია მათ ხელში ჩაუვარდე, დალიჰარ? - დაუსისინა მან, დაჟინებით დააშტერდა დიაცის ფითრისფერ მზერას. - შენზე არ დაჯერდებიან მხოლოდ ძელზე მიჭედებას...
შეჰხედა ეირინმა, და მრისხანება იხილა მის თვალებში ანდრეიმ, მაგრამ ასევე თითქოსდა წუხილის ნაპერწკალი გაჰკრავდა მათში.
საბელი გამოსტაცა ეირინმა და დაჰკივლა თაფლას. გამოერკვა ანდრეი, ქუსლები შემოჰკრა სისხლისფერ ქურანს. ყურისძირში ესმოდა ფლოქვთა თქარუნი და სებიანთა ღრიალი, ოციოდე კუდის მანძილიღა დარჩენილიყო მათსა და მდევარს შორის, მაგრამ მოჰხედა მხედრებს ანდრეიმ, და მაშინვე უწყოდა, რომ ვერასოდეს დაეწეოდნენ ისინი ისეთ უბადლო მხედრებს, როგორებიც თვითონ და ერქანთა დიაცი იყვნენ.
მოწყვეტით მოაბრუნა თაფლა ეირინმა, ტევრში შეიჭრა, მიჰქროდა ბილიკზე. მას მიჰყვა ანდრეი და მდევარნი, წითელი ხის, სეკვოიისა და სურნელითა და სუსხით გაჟღენთილმა ჰაერმა შემოჰკრათ, სანატრელი გახდა მწირი სინათლე მზისა.
დაჰკიოდა ბედაურს ეირინი და მის გვერდით მიჰქროდა ანდრეი. გარინდულ ტყეში ჭექდა მათი ხმა, ხმაურისაგან დილის ბურანს მოტაცებული ქარი უკმაყოფილოდ ეხლებოდა ქეთა აშოლტილ ტანებს, გრეხდა მათ, ზნექდა და ჰგლეჯდა, შეშლილ როკვაში იყოლიებდა ფოთლებს, ყურისწამღები წუილით ზუზუნებდა ცხენოსანთა ყურებში. გახელებით მიერეკებოდნენ ბედაურთ სებიანნი, არ იშურებდნენ დეზებსა თუ მათრახს, მაგრამ ჩიტივით მიფრინავდნენ თაფლა ულაყი და სისხლისფერი ქურანი, თითქოსდა ქარი მოესხაო მათ ფრთებად. იმზირებოდა ალისფერი ღრუბლებიდან მზე, იხლართებოდა ოქროსფერი შუქი კენწეროთა შორის, და მიბობღავდა მიწისაკენ, სანამ ანდრეის მუქი კულულები და ეირინის ფერფლისფერი თმა არ ირეკლავდა მას. დღის მხევალი აცილებდა მათ, ლოცავდა, მათ ახებდა სითბოსა და სინათლეს, ვითარცა მის უდიდეს ძღვენს, და თრთოდა მიწა გახელებულ ბედაურთა ფლოქვების ქვეშ.
ორი ყივილის მანძილზე სდიეს მათ სებიანთა ურდომ, მაგრამ იზრდებოდა და იზრდებოდა მათ შორის გადაჭიმული ოციოდე კუდი, ასე მცირე მანძილად რომ მოჩანდა თავიდან. მიჰქროდნენ სრორდელი და ერქანთა დიაცი, თავაწყვეტით მიაგელვებდნენ ცხენებს, სანამ ქანცი არ გაუწყდათ სებიანთ.
გაწბილებულებმა და შერცხვენილებმა ჩაიქნიეს ხელი, წყევლა-კრულვა მოაძახეს მათ და შეაყოვნეს ცხენები, რათა თავიანთი მიწისაკენ აეღოთ გეზი.
აღტკინებამ მოიცვა მათზე მომზირალი ანდრეი. სუაგრა და ნიჰიდა შეეწიოს თქვენს მხდალ სულებსო, მიაძახა მან და ქუსლები შემოჰკრა ქურანს.
დაუღალავად მიგელავდნენ ბედაურნი, დასვენებულნი და გამაძღარნი. მაგრამ ორიოდე ყივილის შემდგომ ჩორთით გააჭენა ულაყი ეირინმა, რაკი შორს დაიგულა მდევართაგან თავი.
უკან დარჩა სებიანთა სამფლობელო. აიწია დღის მხევალი, გაეკრო ცის კამარას, ეწადა სითბო და სინათლე მოეფრქვია მიწისათვის, მაგრამ იძალეს ავდრის ღრუბლებმა, ნაცრისფერ საფარველად მოედვნენ უსასრულო სილურჯეს. კოპებს ჰკრავდნენ ისინი და ერეოდათ რუხი, რაც უფრო შორდებოდნენ მხედარნი სებიანთა მიწას.
პირველი მზე ისე განვლეს მგზავრებმა, რომ ღამისსათევს ვერ წააწყდნენ გზაზე, იძულებულნი გახდნენ მცირე ხნით მოეტყუებინათ თვალი გზისპირა ტევრში, ღია ცის ქვეშ. ავდრის პირი უჩანდა ამინდს, თუმცაღა არ მოუწვიმია, მხოლოდ ყურისწამღებად ქუხდა, ცაზე იკლაკნებოდა ელვა.
გარიჟრაჟისას მომცრო ნაკადულიდან დალიეს წყალი, წააბალახეს ცხენები და კვლავ გაუდგნენ გზას.
მათ გარშემო აღმართული ტყე, უთვალავ წიწვოვან თუ ფოთლოვან ხეს რომ ითვლიდა, გზადაგზა შეთხელდა. ფოთოლთ მოსდებოდათ მეათე მთვარის ალისფერი სუნთქვა, თითქოსდა ცეცხლის ენები მოეფრქვივნენო ტოტებს. შემეჩხერდა ტევრი, სანამ ქვით კოხტად მოკირწყლული გზა არ გაიჭიმა წინ, სანამ არ გადაიშალნენ ტრიალი მინდვრები, რომლებიც მაღალ-მაღალი, კოხტად აღმართული მესრით შემოესაზღვრათ. შაარ-ჰაფაო, წაილაპარაკა მეფისწულმა, როცა გადაჰხედა განრისხებული ზღვასავით აღელვებულ, მწიფე ქერის ყანებს, უკიდეგანო მიწებს რომ ჰფარავდნენ, და საავდრო ღრუბელთა ჩრდილი ედოთ.
ყანებსა და ველებს მომცრო დასახლებები შეერია. გამომწვარი თიხით ნაშენები პაწაწინა ქოხები გაბნეულიყვნენ ალაგ-ალაგ, ვითარცა ოქროსფერ ქვიშაში მიმოყრილი ნაცრისფერი კენჭები. შორიდან ჰხედავდა მეფისწული, თუ როგორ მიმოდიოდნენ გლეხები ყანაში, მათ მუქ კანს ნაცრისფერი დასდებოდა მოქუფრული ცისა გამო. დაჰკანკალებდნენ ისინი მწიფე თავთავებს, სწმენდნენ რუებს, თოხნიდნენ დამბალ მიწას და აინუნშიც არ აგდებდნენ მოგზაურთ.
მოგზაურნი კი აურაცხელნი მიმოდიოდნენ შაარ-ჰაფასაკენ გაჭიმულ გზაზე. მდიდარი თავადის მოოქროვილი ეტლის ჯაყჯაყი იქნებოდა ეს თუ მათხოვარი ბერიკაცის ყავარჯნის კაკუნი, მუდამ ხმაურში აღრეულიყო გზა, სიცოცხლით ჩქეფდა იგი დღისით და მაშინაც, როცა ღამის წყვდიადში თვალთან ხელის მიტანაც კი ჭირდა.
იმ ღამით ერთ გლეხს შეეფარნენ მეფისწული და ერქანთა დიაცი. მარტოხელა ბერიკაცს მხოლოდღა ყანისა და შორეულ მეზობელთა ამარა გაელია ოციოდე ზამთარი, და სიხარულით მიიღო ისინი. დააპურა, კამკამა რუდან დაალევინა, ტილოს ტომრებში გადანახული შვრია დაუყარა ცხენებს. სიტყვა არ დაუძრავს ეირინს, ვითარცა სათანადოდ გაწვრთნილ მონას, და თუმცაღა ბერიკაცმა დალიჰარი უწოდა, დანაოჭებულ პირისახეში ავხორცობა თუ ზიზღი ვერ შეატყო ერქანთა დიაცმა.
დილით დალოცა ბერიკაცმა, დაე შაარ-ჰაფას სიმდიდრე ფეხქვეშ გაგეფინოთო, ბამბის გასანთლულ ბოხჩაში მცირე საკვები გამოუკრა და გააცილა გზაზე.
იმ დილით მცირე ჟამით გამოანათა მზემ და მხურვალებისაგან გახეთქა ცა, ნაშუადღევს კი იწვიმეს ანაზდად მოგორებულმა საავდრო ღრუბლებმა, თითქოსდა გამსკდარ კამარას სდისო წყლისფერი სისხლი.
და ამოვარდა ქარშხალი.
წვიმდა კოკისპირულად, დანისლულიყვნენ მინდვრები, უწყალოდ წეწავდა აღრიალებული ქარი მწიფე შვრიას, მოღაღანე ბალახსა და ხეთა მომცრო ტევრებს. რუხ ღრუბლებში გაიკლაკნებოდა ელვა, ხარბად მოევლებოდა სინათლე შემოგარენს, მერე კი ქუხდა, ყურისწამღებად გრგვინავდა, თითქოს მიწას ჩამოვიდაო მეხი. აღელვებული ყანებივით იზნიქებოდნენ და ცახცახებდნენ ქვანი გავეშებული გრუხუნისას. ერთიანად დაუჟივდათ ყველაფერი ანდრეისა და ეირინს, მწვავე ნემსებად დაშვებული წვიმის საფარველმა დაუბინდათ ხილვა და შეაფერხა ისინი, თუმცაღა მაინც ნელა, ჩაქჩაქით მიჰყვებოდნენ მოკირწყლულ გზას. დროდადრო მოზრდილ დასახლებათა ხილვა გაკრთებოდა შორიახლოს, და მაცდურ, თბილ ოქროსფრად ენთნენ პაწია ფანჯრები გაუსაძლის სუსხსა და ყინვაში, მაგრამ არ შეყოვნებულან მეფისწული და ერქანთა დიაცი.
საღამო მოახლოებულიყო, როცა შესუსტდა წვიმა. მხოლოდღა ჟინჟლავდა, ნაზად შრიალებდა წვიმა, ვითარცა ტყის ხასხასა ფოთლებში გაჭრილი ნებიერი სიო. საღამოს ნაცრისფერი ბინდბუნდი ჩამოწვა გარშემო, სადღაც გაქრნენ ყანები, მათი ადგილი საბალახო მინდვრებმა დაიკავეს. გაივაკეს გარშემო აღმართულმა გორაკებმა, და თვალუწვდენელი მიწა გადაიჭიმა მხედართა წინაშე, შორს კი მოჩანდა ჩახჩახა, წითელი სინათლეებით ანთებული ქალაქი. როგორც ჩახჩახა სინათლე ქინქლებს, ისე იზიდავდა იგი მოგზაურთ, რადგან აურაცხელნი მიემართებოდნენ მისკენ.
-ზულუსტის დაბლობს მივაღწიეთ, ჩრდილოეთელო. - უთხრა ეირინმა, შუქს გაჰყურებდა, ფითრისფერ თვალებში არეკვლოდა ალი. - ქალაქი ზრეა აღმართულა შენს წინაშე.
-სინათლეთა ქალაქი... - წაიდუდუნა ანდრეიმ, უმზერდა იგი შორეულ ნათებას, რომელიც აღუებულ კერას ჩამოჰგავდა.
აღელვებულიყო მოღაღანე ბალახით აღსავსე ზულუსტის დაბლობი, საღამოს ბინდბუნდსა და სინათლეთა ქალაქის თბილ შუქში გამოხვეული გლეხები ხმამაღალი ძახილით მიერეკებოდნენ ცხვართა ფარას. თეთრ ქულებად მოჩანდა პირუტყვი, და ბღავილით იკლებდნენ არე-მარეს.
კელაპტარივით ჩახჩახებდა ზრეა, მოგზაურთ უნათებდა გზას. ოთხი ყივილის მანძილზე მიჩაქჩაქებდნენ ისინი, და იკარგებოდნენ მოგზაურთა ყურისწამღებ გნიასში.
დიდებული იყო შორიდან ზრეა, მაგრამ ახლოს ხილული უფრო მანათობელი და მაცდური ჩანდა იგი. თითქოსდა ქალაქის სიმხურვალე და სითბო მოჰხვევიაო საბურველად ჰაერს, მოზრდილ ალაყაფთან როცა მიაგელვეს ცხენები, წვიმა აორთქლებულიყო, მხოლოდღა სუსხი და სულშემხუთველი ნესტი დასტოვა უკან. ქათქათა ქულებად იქცეოდა ანდრეისა და ეირინის ყოველი სუნთქვა და განიბნეოდა, უამრავ, მათ შემოჯარულ მოგზაურთა შორს ჩამოწოლილ ნისლს უერთდებოდა.
ქალაქში შესვლის საფასური გადაიხადა ანდრეიმ. ოთხი ოქრო გამოართვა ჯმუხმა, ვეებერთელა მცველმა, თაფლაზე ამხედრებულ ეირინს სტყორცნა გამომცდელი მზერა, თუმცაღა არაფერი უთქვამს. უზარმაზარ, წითელი ხისაგან გამოჩორკნილ ალაყაფის კარში შეაგელვეს ცხენები და ხილვა აივსეს მოჩახჩახე სინათლეებით.
სებიანთა სამფლობელოში უხვად ენთო კელაპტარნი, მაგრამ სინათლეთა ქალაქის სახელს ტყუილად არ იკვეხნიდა ზრეა. გამვლელთ ხელთ ეპყრათ ჩირაღდნები, კოხტად მოკირწყლული ქუჩები, წვიმის საფარველი რომ დაჰფენოდათ ზედ, სარკეებად ქვეულიყვნენ, ირეკლავდნენ თითოეულ პაწაწინა ცეცხლს, და თითქოსდა გაღვივებულ ნაღვერდლებზე აბიჯებდნენ გამვლელნი.
ენთო, და ასხივებდა ზრეა.
„ღამით მომაწვა რუხი კაეშანი,
მინდორს დავკრიფე სხივნი მთვარისა,
რაოდენ ცარიელია ხელნი ჩემნი,
რამეთუ არ ავსებთ სხეული ქალისა!“
მხიარული შეძახილებსა და დამღერებას აენთო გარემო. წითელი ალმები აემართათ, თეთრით დაწინწკლულნი, მწიფე თავთავებისა და ნაირ-ნაირი ველური ყვავილების გვირგვინებით მოერთო თავი ყველას. ჩათქვირებულმა, მომღიმარმა დიაცმა ჩამოირბინა ყვავილებით სავსე კალათით, უსასყიდლოდ ურიგებდა გვირგვინებს თავდაუმშვენებელთ. შეჰღიმა ანდრეის და წაიჟღურტულა, ნაყოფიერების მზის პატივსაცემად აღიღეთო თქვენ და თქვენმა დალიჰარმა გვირგვინი, და დასტოვეთ თქვენი ცხენნი, რათა დაგლოცოთო დიადმა ფიჯალმა, ღვთაებამ ნაყოფიერებისა.
ზიზღს ჰგვრიდა მეფისწულს შემოთავაზება მისი, მაგრამ ყოველივეს იზამდა იმისათვის, რომ უჩვეულო არაფერი შეეტყოთ ზრეას მოსახლეთ. ჩამოხდნენ ორივენი, ალაყაფთან დააბა თაფლა და ქურანი ანდრეიმ. გამოწვდილი ორი გვირგვინი აიღო მან, უმალ გადაუგდო ერთი ეირინს. თავთავებისა და ველურ ყვავილთა გრეხილი მოირგო თავზე და გაჰკრა უმალ გონებაში ნატვრამ იმ დღისა, როცა სრულიად სრორდის გვირგვინი დაამშვენებდა.
სადღაც სიმიან საკრავს ამღერებდნენ, მიწას სძრავდა დაფდაფთა ცემა. გახელებული როკვა, მაცდური სითბო სინათლეთა ქალაქისა ნებისმიერს სძლევდა, ერეოდა და რეტს ასხამდა, ვითარცა მათრობელა ღვინო.
უხმოდ განვლეს მათ ქვით მოკირწყლული ქუჩა, თითქოსდა მხოლოდღა მათ შერჩენოდათ ტანზე ავდრის სუსხი, ამ სიცხით სავსე ქალაქში.
გამვლელთა ნაკადს მიჰყვნენ ისინი, რომლებიც როკვით, აღმართული ალმებითა და სიმღერით მიუყვებოდნენ ქუჩას, შესძახოდნენ ნაყოფიერების ღვთაება ფიჯალს, მის მკერდს ლოცავდნენ და შესთხოვდნენ ზამთარს ლხენისა, ზამთარს ბარაქისა, ზამთარს ხვავისა.
ხე აღმართულიყო ქუჩის ბოლოს გაფენილ მომცრო მოედანზე. მიწას ეხებოდნენ შეთრთვილული ტოტები, მაგრამ თითქოსდა ცას შებჯენიაო მისი კენწერო, იმოდენა გახლდათ იგი. მის სქელ ტანს, ტოტთა საფარველში ძლივს რომ მოსჩანდა, ალისფრად ანთებულიყო იგი და თითქოსდა ცეცხლი ეკიდა, კელაპტართა ოქროსფერ შუქში განბანულს. მომაჯადოებელი იყო იგი, მეტადრე აურაცხელი თავთავებითა და ყვავილებით მორთული, რომლებიც ფერად ზღვად ღვიოდნენ მის ტოტებში, თითქოსდა ყვავილობდა ხე.
მლოცველნი დაემხნენ ხის წინ, შეჰღაღადებდნენ მას, გვირგვინებიდან გამოცლილი ყვავილებით ამკობდნენ.
ტალღას აყოლილმა მეფისწულმა დაიჩოქა, აჰხედა ხეს. ყურისწამღები გნიასით, რომელშიც თითოეული ხმა მეორეში იხლართებოდა და ერთ დიდ სიმღერად მიიჩქაროდა ზეცისაკენ, გარემოცულმა უმზირა ერქანთა დიაცს.
გულგრილი თვალებით აჰყურებდა ეირინი ნაყოფიერების ხეს. ვითარცა ჭეშმარიტი მლოცველი, მოკაკვულიყო იგი, დაჟიებული კაბა ჩაჰკონებოდა ატალახებულ, ჩამოცვენილი შვრიითა და ველური გვირილებით მოფენილ მიწას. გაივლო ანდრეიმ, სამსხვერპლოზე გაყვანილ ქურუმ ქალს ჩამოჰგავსო იგი.
კვლავ იძრა ტალღა. წაიყოლეს მათ ერქანთა დიაცი და მეფისწული, დაფდაფების ცემას მიაყოლებდნენ ნაბიჯს, დაამღერებდნენ და გაიძახოდნენ ლოცვას. მიიწევდნენ ისინი, და მიაცილებდათ სინათლეთა ქალაქი, სანამ ზრეას უხვი შუქი არ დაჰნათოდათ ზურგიდან და უზარმაზარი კოცონი არ აღიმართა მათ წინაშე.
ტრიალ მინდორში დაენთოთ იგი, და ქათქათა ჩითში გამოწყობილი გოგო-ბიჭები როკავდნენ მის გარშემო, წრეში ჩაბმულნი. ტკაცუნებდა კოცონი, ბობოქრობდა, ალსა და ნაპერწკლებს ისროდა, ორი შუბისტარის სიმაღლეზე აღმართულიყო იგი, თუმცაღა არ უშინდებოდნენ მათ მლოცველნი, შემოჰჯარვოდნენ გარშემო და ცას აწვდენდნენ ხმათ.
შორიახლოს, მცირე ტევრში ჩამოჯდა ანდრეი. მოქანცულიყო მეფისწული, ქანცი გაეწყვიტა სამი მზის მოგზაურობას. არ ეამებოდა სისველე და სუსხი, ტანს რომ აჰკვროდა, თუმცაღა აღარ ძალუძდა ცოტაოდენი დასვენების გარეშე სიარული, თითქოსდა რეტი ესხმოდა.
-ყოველ ზამთარს სამ ღვთაებას შესთხოვენ ლოცვას. - თქვა ანაზდად ეირინმა, და მისკენ მიატრიალა თავი მეფისწულმა. - მეათე თვისას ღვთაებას ნაყოფიერებისა, ზრეას დიად მუხას კაზმავენ და ბარაქას შესთხოვენ. პირველი თვისას ღვთაებას მშვენიერებისა, რათა ლამაზი გაზაფხული გაუთენოს მათ... მერე კი, ზაფხულის ბუნიაობას, სიმდიდრისა და სიდიადის ღვთაებას, გარდაცვლილთა ფერფლს ჰფენენ ტბებს, რათა გარდაცვლილნი შეეწიონ. - ბაგე შეუტოკდა ერქანთა დიაცს. - დალხენა და წალკოტია შაარ-ჰაფა, ფუჭი დროსტარება და ცარიელი ხიბლი.
-ეს საკვირველად აღიჩინე, დალიჰარ? - შეჰკითხა ანდრეიმ, ეირინის ანთებულ, ფითრისფერ თვალებს ჩასცქეროდა. - რად გგონია დალხენა ფუჭი, ნუთუ შენს წყეულ მიწაზე, შენს სამეფო კარზე ფიალის აწევა არ სჩვევიათ?
-ჩემი სიცოცხლე მათრობელა ღვინით დათრობა და ხორცთა დაგემოვნება არასოდეს ყოფილა, სრორდელო. - ცივად მოუჭრა ეირინმა. - მე ომს, შიმშილსა და სნეულებას ვხედავდი მხოლოდ.
-ერქანთა ნებიერი დიაცი, რომელიც ირემთა რძესა და იასამნის ზეთში განიბანება, ასეთ განსაცდელთა მოწმე იყო მხოლოდ? - დაცინვამ გაჟონა მეფისწულის ხმაში.
-ერქანთა მიწა მუდამ მტერთა საჯიჯგნი იყო, სრორდელო ქოფაკო! - შეჰსისინა ეირინმა. უმზერდა იგი, თუ როგორ გოროზად უმზერდა ჩრდილოეთელი, მუქ თვალებში არეკლილი ცეცხლით და ზიზღით დაეღრიჯა ნაკვთები. - თუმცაღა მალე დაისადგურებს მშვიდობა, მალე მიეზღებათ დამაქცევართ კუთვნილი სამაგიერო!
-შენი მიწა სრორდის კუთვნილებაა. - მიუგო ანდრეიმ, ამაყმა ღიმილმა გაუპო ბაგე. - გადამწვარია იგი და დადაგული, შერცხვენილნი არიან შენი მეომარნი და ტყვედაა მათი ტახტის მემკვიდრე, რომელიც ვეღარასოდეს დაიდგამს გვირგვინს...
-მე მწამს ღვთაებისა. - ცივად მოუჭრა ეირინმა. - შენ ერქანთ დაუბრუნებ ბაჰირას, სრორდელო.
ანდრეიმ წარბები აზიდა. ბაგე შეუთრთოლდა მეფისწულს, თითქოს სიცილს ებრძვისო.
-არასოდეს. - კბილთა შორის გამოსცრა მან.
-დაუბრუნებ. - გაიმეორა ეირინმა. - და მე ჩემს კუთვნილ მიწას დავუბრუნდები... - მან მიაბრუნა თავი, უმზირა კოცონს. თვალები მილულა, რათა უკეთ ეგრძნო დაფდაფთა ცემა.
შეშლილიაო ეს დედაკაცი, გაივლო ანდრეიმ.
მერე კი, თვითონაც იბრუნა პირა და უცქირა, თუ როგორ როკავდნენ მლოცველნი კოცონის გარშემო და როგორ ჩახჩახებდა სინათლის ქალაქი.скачать dle 11.3




№1  offline ახალბედა მწერალი linda

გაუმააარჯ! <3 კი გაჭოტავეთ, მაპატიეთ :( მაგრამ სამაგიეროდ მოვგრიალდი 18 გვერდითა და 4,682 სიტყვით ^_^ იმედია მოგეწონებათ/მოგეწონათ! ^^

 



№2  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

ეირინით ვარ უსაზღვროდ მოხიბლული. მოხიბლული კიდევ სუსტი და მარტივი სიტყვაა. არ ვიცი, ქალის სიძლიერის ეტალონია ჩემთვის. საოცარი ქალია (გოგოს ვერაფრით ვამბობ) განსაკუთრებით მიყვარს, დალიჰარი რომ ჰქვია მას და ბატონი ანდრეის,მაგრამ მაინც ყველა დიალოგში ჯაბნის! ყველაფერში ჯობნის: სიტყვა-პასუხში, ცემა-ტყეპაში :დდდ ყველაფერში,მოკლედ! მიუხედავად იმისა,რომ მონაა, ყველაზე შეუპოვარი,ძლიერი და თავისუფალი პერსონაჟია მთელ ნაწარმოებში. მჯერა,რომ ყველაფერი ისე იქნება,როგორც თვითონ უნდა. ანდრეის კი ძაან ჰგონია,რომ თვითონაა უფროსი,მაგრამ ყველა თავით ვრწმუნდები,რომ ცდება :დდ
ანდრეი რა ჯმუხია, რა უბედურებაა?! :დდდ გახსნას ცოტა შუბლი,შემიწუხა გული მაგისმა უნაირობამ :დდ ან იმ საწყალ ბავშვს რანაირად მოექცა,გული დამეწვა disappointed ფაქტობრივად სიკვდილს გადაარჩინა ბავშმა და ამან წესიერი სიტყვაც არ აღირსა. ოხ, ეს მეფური სისხლი და ამპარტავნობა! :დდ ეირინმა უნდა მოარჯულოს თორემ არ ივარგებს ასე.
სრორდის ამბები მომწონს. უკვე მეორე ადამიანი მიხვდა,რომ ანდრეი უნდა ეძებონ. რომ გითხრა, ვივიენი მომწონსთქო, მოგატყუებ,მაგრამ მთავარია იპოვნონ ეს საწყალი მეფისწული და ვინ იპოვის,არ დავეძებ :დდდ
პ.ს. ლინდა, ხომ გითხარი უკვე,მაგრამ როგორ არ გავიმეორო?! საოცარი ხარ. ისე წერ, ისე აღწერ მოვლენებს, გატაცებით ვკითხულობ. ჩემდა უნებურად, წარმოვიდგენ მათ სამყაროს, ვიძაბები, მეცინება,მაინტერესებს და ასე შემდეგ. თავიდან ბოლომდე იქ ვარ, ეირინთან და ანდრეისთან ერთად და ყოველ ჯერზე ვიძაბები,როცა ეს ინტრიგანი კაცი დალიჰარით მიმართავს ერქანთა დიაცს. ასე მგონია, უნდა გაარტყას ,მერე დასცხონ და ჩემი გასაშველებლები გახდებიან :დდდ
არ ვიცი, რა, რას მმართებ,ვერ გეტყვი. მარტო ის ვიცი,რომ უკვე მიყვარს ეს ნაწარმოები. შენ მიყვარხარ და შენი წერის სტილი heart_eyes

 



№3 სტუმარი Zu

cota meti dialogi ar sheidzleba ?
sul es axwerebi mosabezrebelia ra :(
dzalian xelovnuri mechveneba ukve es zedmeti magalpardovani sityvebi...

 



№4 სტუმარი Guest Lilu

Ar gewyinos,cota damglelia

 



№5  offline ახალბედა მწერალი linda

An_Gel
ეირინით ვარ უსაზღვროდ მოხიბლული. მოხიბლული კიდევ სუსტი და მარტივი სიტყვაა. არ ვიცი, ქალის სიძლიერის ეტალონია ჩემთვის. საოცარი ქალია (გოგოს ვერაფრით ვამბობ) განსაკუთრებით მიყვარს, დალიჰარი რომ ჰქვია მას და ბატონი ანდრეის,მაგრამ მაინც ყველა დიალოგში ჯაბნის! ყველაფერში ჯობნის: სიტყვა-პასუხში, ცემა-ტყეპაში :დდდ ყველაფერში,მოკლედ! მიუხედავად იმისა,რომ მონაა, ყველაზე შეუპოვარი,ძლიერი და თავისუფალი პერსონაჟია მთელ ნაწარმოებში. მჯერა,რომ ყველაფერი ისე იქნება,როგორც თვითონ უნდა. ანდრეის კი ძაან ჰგონია,რომ თვითონაა უფროსი,მაგრამ ყველა თავით ვრწმუნდები,რომ ცდება :დდ
ანდრეი რა ჯმუხია, რა უბედურებაა?! :დდდ გახსნას ცოტა შუბლი,შემიწუხა გული მაგისმა უნაირობამ :დდ ან იმ საწყალ ბავშვს რანაირად მოექცა,გული დამეწვა disappointed ფაქტობრივად სიკვდილს გადაარჩინა ბავშმა და ამან წესიერი სიტყვაც არ აღირსა. ოხ, ეს მეფური სისხლი და ამპარტავნობა! :დდ ეირინმა უნდა მოარჯულოს თორემ არ ივარგებს ასე.
სრორდის ამბები მომწონს. უკვე მეორე ადამიანი მიხვდა,რომ ანდრეი უნდა ეძებონ. რომ გითხრა, ვივიენი მომწონსთქო, მოგატყუებ,მაგრამ მთავარია იპოვნონ ეს საწყალი მეფისწული და ვინ იპოვის,არ დავეძებ :დდდ
პ.ს. ლინდა, ხომ გითხარი უკვე,მაგრამ როგორ არ გავიმეორო?! საოცარი ხარ. ისე წერ, ისე აღწერ მოვლენებს, გატაცებით ვკითხულობ. ჩემდა უნებურად, წარმოვიდგენ მათ სამყაროს, ვიძაბები, მეცინება,მაინტერესებს და ასე შემდეგ. თავიდან ბოლომდე იქ ვარ, ეირინთან და ანდრეისთან ერთად და ყოველ ჯერზე ვიძაბები,როცა ეს ინტრიგანი კაცი დალიჰარით მიმართავს ერქანთა დიაცს. ასე მგონია, უნდა გაარტყას ,მერე დასცხონ და ჩემი გასაშველებლები გახდებიან :დდდ
არ ვიცი, რა, რას მმართებ,ვერ გეტყვი. მარტო ის ვიცი,რომ უკვე მიყვარს ეს ნაწარმოები. შენ მიყვარხარ და შენი წერის სტილი heart_eyes

დიახ, ეირინი ნამდვილად ქალია! ქალია ასაკითაც და ისედაც :დდ მგონი მისნაირი პერსონაჟი არ მყოლია, გულგრილია, ცივი, თითქოს ქალური სინაზის ნასახი არ არის მასში, მაგრამ მაინც მომენტებში გამოანათებს <3 კიიიიი ანდრეი იჩაგრება, როცა ეირინს ელაპარაკებოდა. ერთის მხრივ, ანდრეის არ ესმის ეირინის, წარმოდგენა არა აქვს მასზე, პლუს ეირინმა ბევრი რამ იცის იმ ტერიტორიის შესახებ, სადაც არიან, ამიტომაც შეიძლება იჯაბნება ანდრეი, მაგრამ შემდეგ თავში ცოტა შეიბერტყება იმედია wink satisfied satisfied
დიახ! რაც მთავარია, ეირინმა იცის, სად დგას თვითონ. არასოდეს ეშლება თავისი სტატუსი, იცის რა უნდა, რისკენ ისწრაფვის. ანდრეი კი არეული, ფეთქებადი პიროვნებაა. ნელ-ნელა გაიხსნება ისიც და დაინახავთ, თუ რატომაა ასეთი "დაულაგებელი" თუ შეიძლება ასე ითქვას... ანუ ვითომ იცის, რა უნდა, მაგრამ რაღაც აკლია, ვერ გარკვეულა კარგად laughing laughing შეიძლება ის მზადება დააკლდა, რაც ჰასსეს ჰქონდა?
იფიქრა, რო ჯაშუშია ეგ ბავშვიო და მთლადაც ვერ გავამტყუნებ, მაგრამ აშკარაა, რომ ისევ ეირინმა გამოიჩინა მიზერული, მაგრამ მაინც მზრუნველობა laughing laughing
ოოო, ვივიენი არც მე მომწონს :დდდდ ბაბალ-ქაანი ხომ საერთოდ არ მომწონს :დდდდ მარა ვნახოთ, რას იზამს მისი გაგზავნილი რაზმი, თუ დაასწრებს გიუნტერს :დ
აი რამდენჯერ უნდა გითხრა უღრმესი მადლობა, სანამ მომაბეზრებელი გახდება?? იმიტომ რომ შენი სიტყვები მომაბეზრებელი არასოდეს იქნება ჩემთვის. ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა, რომ მათთან ახლოს ხარ და განიცდი ყველაფერს მათთან ერთად! heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart

Zu
cota meti dialogi ar sheidzleba ?
sul es axwerebi mosabezrebelia ra :(
dzalian xelovnuri mechveneba ukve es zedmeti magalpardovani sityvebi...

ძალიან ვწუხვარ :( ვეცადე მეტი დიალოგი ჩამემატებინა, მაგრამ ასე გამოვიდა, რადგან მეტი დიალოგი სიუჟეტის ნაკლებ განვითარებას უდრიდა. ასევე ვწუხვარ, თუ ხელოვნურად ჩანს, რადგან მთელი ჩემი გულით ვწერ :( მაპატიეთ რომ არ მოგეწონათ და მადლობა რომ წამიკითხეთ! heart_eyes
Guest Lilu
Ar gewyinos,cota damglelia

ვწუხვარ ძალიან :( მაგრამ ძალიან ვცდილობ რა ტემპითაც დავიწყე, იმ ტემპით მივყვე. ძალიან რომ დავაჩქარო, მიფუჩეჩებულს დაემგვანება... ბოდიში და მადლობა, რომ წამიკითხეთ! <3

 



№6  offline წევრი შამხათი

linda
An_Gel
ეირინით ვარ უსაზღვროდ მოხიბლული. მოხიბლული კიდევ სუსტი და მარტივი სიტყვაა. არ ვიცი, ქალის სიძლიერის ეტალონია ჩემთვის. საოცარი ქალია (გოგოს ვერაფრით ვამბობ) განსაკუთრებით მიყვარს, დალიჰარი რომ ჰქვია მას და ბატონი ანდრეის,მაგრამ მაინც ყველა დიალოგში ჯაბნის! ყველაფერში ჯობნის: სიტყვა-პასუხში, ცემა-ტყეპაში :დდდ ყველაფერში,მოკლედ! მიუხედავად იმისა,რომ მონაა, ყველაზე შეუპოვარი,ძლიერი და თავისუფალი პერსონაჟია მთელ ნაწარმოებში. მჯერა,რომ ყველაფერი ისე იქნება,როგორც თვითონ უნდა. ანდრეის კი ძაან ჰგონია,რომ თვითონაა უფროსი,მაგრამ ყველა თავით ვრწმუნდები,რომ ცდება :დდ
ანდრეი რა ჯმუხია, რა უბედურებაა?! :დდდ გახსნას ცოტა შუბლი,შემიწუხა გული მაგისმა უნაირობამ :დდ ან იმ საწყალ ბავშვს რანაირად მოექცა,გული დამეწვა disappointed ფაქტობრივად სიკვდილს გადაარჩინა ბავშმა და ამან წესიერი სიტყვაც არ აღირსა. ოხ, ეს მეფური სისხლი და ამპარტავნობა! :დდ ეირინმა უნდა მოარჯულოს თორემ არ ივარგებს ასე.
სრორდის ამბები მომწონს. უკვე მეორე ადამიანი მიხვდა,რომ ანდრეი უნდა ეძებონ. რომ გითხრა, ვივიენი მომწონსთქო, მოგატყუებ,მაგრამ მთავარია იპოვნონ ეს საწყალი მეფისწული და ვინ იპოვის,არ დავეძებ :დდდ
პ.ს. ლინდა, ხომ გითხარი უკვე,მაგრამ როგორ არ გავიმეორო?! საოცარი ხარ. ისე წერ, ისე აღწერ მოვლენებს, გატაცებით ვკითხულობ. ჩემდა უნებურად, წარმოვიდგენ მათ სამყაროს, ვიძაბები, მეცინება,მაინტერესებს და ასე შემდეგ. თავიდან ბოლომდე იქ ვარ, ეირინთან და ანდრეისთან ერთად და ყოველ ჯერზე ვიძაბები,როცა ეს ინტრიგანი კაცი დალიჰარით მიმართავს ერქანთა დიაცს. ასე მგონია, უნდა გაარტყას ,მერე დასცხონ და ჩემი გასაშველებლები გახდებიან :დდდ
არ ვიცი, რა, რას მმართებ,ვერ გეტყვი. მარტო ის ვიცი,რომ უკვე მიყვარს ეს ნაწარმოები. შენ მიყვარხარ და შენი წერის სტილი heart_eyes

დიახ, ეირინი ნამდვილად ქალია! ქალია ასაკითაც და ისედაც :დდ მგონი მისნაირი პერსონაჟი არ მყოლია, გულგრილია, ცივი, თითქოს ქალური სინაზის ნასახი არ არის მასში, მაგრამ მაინც მომენტებში გამოანათებს <3 კიიიიი ანდრეი იჩაგრება, როცა ეირინს ელაპარაკებოდა. ერთის მხრივ, ანდრეის არ ესმის ეირინის, წარმოდგენა არა აქვს მასზე, პლუს ეირინმა ბევრი რამ იცის იმ ტერიტორიის შესახებ, სადაც არიან, ამიტომაც შეიძლება იჯაბნება ანდრეი, მაგრამ შემდეგ თავში ცოტა შეიბერტყება იმედია wink satisfied satisfied
დიახ! რაც მთავარია, ეირინმა იცის, სად დგას თვითონ. არასოდეს ეშლება თავისი სტატუსი, იცის რა უნდა, რისკენ ისწრაფვის. ანდრეი კი არეული, ფეთქებადი პიროვნებაა. ნელ-ნელა გაიხსნება ისიც და დაინახავთ, თუ რატომაა ასეთი "დაულაგებელი" თუ შეიძლება ასე ითქვას... ანუ ვითომ იცის, რა უნდა, მაგრამ რაღაც აკლია, ვერ გარკვეულა კარგად laughing laughing შეიძლება ის მზადება დააკლდა, რაც ჰასსეს ჰქონდა?
იფიქრა, რო ჯაშუშია ეგ ბავშვიო და მთლადაც ვერ გავამტყუნებ, მაგრამ აშკარაა, რომ ისევ ეირინმა გამოიჩინა მიზერული, მაგრამ მაინც მზრუნველობა laughing laughing
ოოო, ვივიენი არც მე მომწონს :დდდდ ბაბალ-ქაანი ხომ საერთოდ არ მომწონს :დდდდ მარა ვნახოთ, რას იზამს მისი გაგზავნილი რაზმი, თუ დაასწრებს გიუნტერს :დ
აი რამდენჯერ უნდა გითხრა უღრმესი მადლობა, სანამ მომაბეზრებელი გახდება?? იმიტომ რომ შენი სიტყვები მომაბეზრებელი არასოდეს იქნება ჩემთვის. ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა, რომ მათთან ახლოს ხარ და განიცდი ყველაფერს მათთან ერთად! heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart

Zu
cota meti dialogi ar sheidzleba ?
sul es axwerebi mosabezrebelia ra :(
dzalian xelovnuri mechveneba ukve es zedmeti magalpardovani sityvebi...

ძალიან ვწუხვარ :( ვეცადე მეტი დიალოგი ჩამემატებინა, მაგრამ ასე გამოვიდა, რადგან მეტი დიალოგი სიუჟეტის ნაკლებ განვითარებას უდრიდა. ასევე ვწუხვარ, თუ ხელოვნურად ჩანს, რადგან მთელი ჩემი გულით ვწერ :( მაპატიეთ რომ არ მოგეწონათ და მადლობა რომ წამიკითხეთ! heart_eyes
Guest Lilu
Ar gewyinos,cota damglelia

ვწუხვარ ძალიან :( მაგრამ ძალიან ვცდილობ რა ტემპითაც დავიწყე, იმ ტემპით მივყვე. ძალიან რომ დავაჩქარო, მიფუჩეჩებულს დაემგვანება... ბოდიში და მადლობა, რომ წამიკითხეთ! <3

ეს არ არის ბანალური ისტორია და ცხადია, ვერ ეყოლება ყველა კმაყოფილი მკითხველი. თუმცა, შესანიშნავია, ჯერ მხოლოდ იმიტომ, რომ ისტორიიდან სჩანს ავტორის უსაზღვრო ფანტაზია და ძალიან დიდი სიტყვაკაზმულობა( სხვა სიტყვა არ მომაფიქრდა:)) ). ლინდა, შენ ხარ უნიჭიერესი ავტორი, თემა, რომელსაც შეეჭიდე, ძალიან რთული დასაწერია და ჩემი სუბიექტური აზრია, რომ გადასარევად გამოგდის.

 



№7  offline ახალბედა მწერალი linda

შამხათი
linda
An_Gel
ეირინით ვარ უსაზღვროდ მოხიბლული. მოხიბლული კიდევ სუსტი და მარტივი სიტყვაა. არ ვიცი, ქალის სიძლიერის ეტალონია ჩემთვის. საოცარი ქალია (გოგოს ვერაფრით ვამბობ) განსაკუთრებით მიყვარს, დალიჰარი რომ ჰქვია მას და ბატონი ანდრეის,მაგრამ მაინც ყველა დიალოგში ჯაბნის! ყველაფერში ჯობნის: სიტყვა-პასუხში, ცემა-ტყეპაში :დდდ ყველაფერში,მოკლედ! მიუხედავად იმისა,რომ მონაა, ყველაზე შეუპოვარი,ძლიერი და თავისუფალი პერსონაჟია მთელ ნაწარმოებში. მჯერა,რომ ყველაფერი ისე იქნება,როგორც თვითონ უნდა. ანდრეის კი ძაან ჰგონია,რომ თვითონაა უფროსი,მაგრამ ყველა თავით ვრწმუნდები,რომ ცდება :დდ
ანდრეი რა ჯმუხია, რა უბედურებაა?! :დდდ გახსნას ცოტა შუბლი,შემიწუხა გული მაგისმა უნაირობამ :დდ ან იმ საწყალ ბავშვს რანაირად მოექცა,გული დამეწვა disappointed ფაქტობრივად სიკვდილს გადაარჩინა ბავშმა და ამან წესიერი სიტყვაც არ აღირსა. ოხ, ეს მეფური სისხლი და ამპარტავნობა! :დდ ეირინმა უნდა მოარჯულოს თორემ არ ივარგებს ასე.
სრორდის ამბები მომწონს. უკვე მეორე ადამიანი მიხვდა,რომ ანდრეი უნდა ეძებონ. რომ გითხრა, ვივიენი მომწონსთქო, მოგატყუებ,მაგრამ მთავარია იპოვნონ ეს საწყალი მეფისწული და ვინ იპოვის,არ დავეძებ :დდდ
პ.ს. ლინდა, ხომ გითხარი უკვე,მაგრამ როგორ არ გავიმეორო?! საოცარი ხარ. ისე წერ, ისე აღწერ მოვლენებს, გატაცებით ვკითხულობ. ჩემდა უნებურად, წარმოვიდგენ მათ სამყაროს, ვიძაბები, მეცინება,მაინტერესებს და ასე შემდეგ. თავიდან ბოლომდე იქ ვარ, ეირინთან და ანდრეისთან ერთად და ყოველ ჯერზე ვიძაბები,როცა ეს ინტრიგანი კაცი დალიჰარით მიმართავს ერქანთა დიაცს. ასე მგონია, უნდა გაარტყას ,მერე დასცხონ და ჩემი გასაშველებლები გახდებიან :დდდ
არ ვიცი, რა, რას მმართებ,ვერ გეტყვი. მარტო ის ვიცი,რომ უკვე მიყვარს ეს ნაწარმოები. შენ მიყვარხარ და შენი წერის სტილი heart_eyes

დიახ, ეირინი ნამდვილად ქალია! ქალია ასაკითაც და ისედაც :დდ მგონი მისნაირი პერსონაჟი არ მყოლია, გულგრილია, ცივი, თითქოს ქალური სინაზის ნასახი არ არის მასში, მაგრამ მაინც მომენტებში გამოანათებს <3 კიიიიი ანდრეი იჩაგრება, როცა ეირინს ელაპარაკებოდა. ერთის მხრივ, ანდრეის არ ესმის ეირინის, წარმოდგენა არა აქვს მასზე, პლუს ეირინმა ბევრი რამ იცის იმ ტერიტორიის შესახებ, სადაც არიან, ამიტომაც შეიძლება იჯაბნება ანდრეი, მაგრამ შემდეგ თავში ცოტა შეიბერტყება იმედია wink satisfied satisfied
დიახ! რაც მთავარია, ეირინმა იცის, სად დგას თვითონ. არასოდეს ეშლება თავისი სტატუსი, იცის რა უნდა, რისკენ ისწრაფვის. ანდრეი კი არეული, ფეთქებადი პიროვნებაა. ნელ-ნელა გაიხსნება ისიც და დაინახავთ, თუ რატომაა ასეთი "დაულაგებელი" თუ შეიძლება ასე ითქვას... ანუ ვითომ იცის, რა უნდა, მაგრამ რაღაც აკლია, ვერ გარკვეულა კარგად laughing laughing შეიძლება ის მზადება დააკლდა, რაც ჰასსეს ჰქონდა?
იფიქრა, რო ჯაშუშია ეგ ბავშვიო და მთლადაც ვერ გავამტყუნებ, მაგრამ აშკარაა, რომ ისევ ეირინმა გამოიჩინა მიზერული, მაგრამ მაინც მზრუნველობა laughing laughing
ოოო, ვივიენი არც მე მომწონს :დდდდ ბაბალ-ქაანი ხომ საერთოდ არ მომწონს :დდდდ მარა ვნახოთ, რას იზამს მისი გაგზავნილი რაზმი, თუ დაასწრებს გიუნტერს :დ
აი რამდენჯერ უნდა გითხრა უღრმესი მადლობა, სანამ მომაბეზრებელი გახდება?? იმიტომ რომ შენი სიტყვები მომაბეზრებელი არასოდეს იქნება ჩემთვის. ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა, რომ მათთან ახლოს ხარ და განიცდი ყველაფერს მათთან ერთად! heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart

Zu
cota meti dialogi ar sheidzleba ?
sul es axwerebi mosabezrebelia ra :(
dzalian xelovnuri mechveneba ukve es zedmeti magalpardovani sityvebi...

ძალიან ვწუხვარ :( ვეცადე მეტი დიალოგი ჩამემატებინა, მაგრამ ასე გამოვიდა, რადგან მეტი დიალოგი სიუჟეტის ნაკლებ განვითარებას უდრიდა. ასევე ვწუხვარ, თუ ხელოვნურად ჩანს, რადგან მთელი ჩემი გულით ვწერ :( მაპატიეთ რომ არ მოგეწონათ და მადლობა რომ წამიკითხეთ! heart_eyes
Guest Lilu
Ar gewyinos,cota damglelia

ვწუხვარ ძალიან :( მაგრამ ძალიან ვცდილობ რა ტემპითაც დავიწყე, იმ ტემპით მივყვე. ძალიან რომ დავაჩქარო, მიფუჩეჩებულს დაემგვანება... ბოდიში და მადლობა, რომ წამიკითხეთ! <3

ეს არ არის ბანალური ისტორია და ცხადია, ვერ ეყოლება ყველა კმაყოფილი მკითხველი. თუმცა, შესანიშნავია, ჯერ მხოლოდ იმიტომ, რომ ისტორიიდან სჩანს ავტორის უსაზღვრო ფანტაზია და ძალიან დიდი სიტყვაკაზმულობა( სხვა სიტყვა არ მომაფიქრდა:)) ). ლინდა, შენ ხარ უნიჭიერესი ავტორი, თემა, რომელსაც შეეჭიდე, ძალიან რთული დასაწერია და ჩემი სუბიექტური აზრია, რომ გადასარევად გამოგდის.

ვიცი, რომ ყველა ისტორია არ მოეწონება ნებისმიერს, არა უშავს <3 "სიტყვაკაზმულობა" ძალიან მომეწონა relaxed relaxed smile smile ძალიან, ძალიან დიდი, უღრმესი მადლობა ამ თბილი სიტყვებისათვის! heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart

 



№8  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

Chemi azrit ai yvelaze gansxvavebuli motxrobaa saitze. Ar vurchev amis wakitxvas mas visac msubuqi istoriebi uyvars. Mesmis mati magram getyvit rom dros kargavt. Arcerti ar daga'axsovrdebat . Ai dalihari ki... me moutbenlad geli xolme. Vafaseb shens mizaimartulobas,yvelas ar yofnis nebisyofa amis. daweris imis gatvaliswonebit ro zogi marto kitxvit igleba. Miuxedavad imisa rk ici mshvidi qarishxali rogor miyvars es yvelaze saintereso da mnishvnelovani proeqtia ase vtqvat shens mwerlos shemoqmedebashi....

 



№9  offline ახალბედა მწერალი linda

nawkas12345
Chemi azrit ai yvelaze gansxvavebuli motxrobaa saitze. Ar vurchev amis wakitxvas mas visac msubuqi istoriebi uyvars. Mesmis mati magram getyvit rom dros kargavt. Arcerti ar daga'axsovrdebat . Ai dalihari ki... me moutbenlad geli xolme. Vafaseb shens mizaimartulobas,yvelas ar yofnis nebisyofa amis. daweris imis gatvaliswonebit ro zogi marto kitxvit igleba. Miuxedavad imisa rk ici mshvidi qarishxali rogor miyvars es yvelaze saintereso da mnishvnelovani proeqtia ase vtqvat shens mwerlos shemoqmedebashi....

ამ ბოლო დროს რაღაც ემოციური გავხდი, სულ მეტირება, და რატომღაც სულ მაშინ, როცა თქვენს კომენტარებს ვკითხულობ... გეთანხმები, არაა მსუბუქი ისტორია. არც წასაკითხად და არც დასაწერად... ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა, რომ მელი! <3 heart_eyes
heart_eyes ვიცი, რომ ყველა ისტორია ყველას არ მოეწონება, ამიტომ არა უშავს, კრიტიკა მისაღებია ჩემთვის ^^ სამაგიეროდ ვინც მკითხულობს და ვისაც მოსწონს, ისინიც მახსოვს მუდამ როცა ვწერ ^_^ და არა მარტო ისინი :დდდ იმდენად მომწონს ამ ისტორიის წერა, სირთულის მიუხედავად, რომ ყველა ვარიანტში, რაც არ უნდა მოხდეს, მივიყვან ბოლომდე, და ყველანაირად ვეცდები, რომ ნორმალური გამოვიდეს. მეც ეგრე მგონია, რომ დალიჰარი ყველაზე საინტერესოა :დდ ეს სხვებს ინტერესს არ უკარგავს, უბრალოდ... ამდენი მუშაობა არცერთ სხვა ისტორიაზე არ დამჭირვებია. ეს პროცესი ალბათ გამაცლის ძალას, მაგრამ რავი, ჩემთვის ღირს :დდ <3 მადლობა უღრმესი ამ თბილი სიტყვებისათვის! heart_eyes heart_eyes

 



№10 სტუმარი tamari

ლინდა დიდიხანია არ შეგხმიანებივარ,და აი დადგა ეს დიადი დღე..... ჩემო კარგო დროზე ქენი რამე და მოალბე ეს ორი გულქვა ადამიანი,თორემ მე გამისკდება გული და ნერვებიც და დაგაბრალებ შენ...... მიყვარხარ ჩემო კარგო(მითუმეტეს იმისა რომ არ გიცნობ),მაგრამ მიყვარს და პატივს ვცემ ყველა ნიჭიერ ადამიანს. უმაგრესი ნაწარმოებია და უმაგრესი გოგო ხარ.ხო კიდევ გთხოვ დიდი თავებიიიიიიიიიიი ვიცი ძნელია წერა მაგრამ გთხოვ....

 



№11  offline ახალბედა მწერალი linda

tamari
ლინდა დიდიხანია არ შეგხმიანებივარ,და აი დადგა ეს დიადი დღე..... ჩემო კარგო დროზე ქენი რამე და მოალბე ეს ორი გულქვა ადამიანი,თორემ მე გამისკდება გული და ნერვებიც და დაგაბრალებ შენ...... მიყვარხარ ჩემო კარგო(მითუმეტეს იმისა რომ არ გიცნობ),მაგრამ მიყვარს და პატივს ვცემ ყველა ნიჭიერ ადამიანს. უმაგრესი ნაწარმოებია და უმაგრესი გოგო ხარ.ხო კიდევ გთხოვ დიდი თავებიიიიიიიიიიი ვიცი ძნელია წერა მაგრამ გთხოვ....

ვნახოთ, ვნახოთ, თუ რა მოხდება, თუ დათბებიან ცოტა laughing laughing smiling_imp smiling_imp ძალიან ვეცდები, რომ ბუნებრივად მოხდეს ყველაფერი... ძალიან დიდი მადლობა შენი სიტყვებისათვის, იმის მიუხედავად რომ არ გიცნობ, გაფასებ წარმოუდგენლად! heart_eyes heart_eyes და ძალიან ვეცდები, რომ არ მოვაკლო თავებს, თუ არ გავზრდი. უღრმესი მადლობა! <3
პ.ს. რომელი ხარ ხომ ვერ მეტყვი? :დ დიდი ხანია არ შეგხმიანებივარო და :დდ ვცდილობ ყველა მკითხველი მახსოვდეს ^_^ relaxed relaxed

 



№12  offline წევრი Bai

ვაიმეეე არ ვიცი რა ვთქვა.საოცრება ხარ....უნიჭიერესი ადამიანი

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

აი ის გამოთქმა ხომ გაგიგია ქალი ყოველთვის მართალიაო :დდდდ ჰოდა ბოლო მომენტზე სატანურად ვიხარხარე :დდდ ალიჰას წვერს გაფიცებ ეს ნათქვამი ეირინმა უნდა აუსრულოს ზორბეგს თვარა სამჯერ მოვიკლავ თავს :დდდდდ
ახლა რაც შეეხება ამ თავს :** მგონი დროა ცურვაზე დავიწყო სიარული :დდ რაც ამ ისტორიას ვკითხულობ სუნთქვის შეკავება დავამუღამე განუსაზღვრელი დროით და უეჭველი გამომადგება :დდდდ ❤❤
სულ არის წუწუნი იმაზე რომ მთავარ პერსონაჟებს ბევრ დროს არ უთმობ,მაგრამ მე პირადად არ ვფიქრობ რომ რაიმე დააკლდა და საერთოდ ისეთი ეპოქაზე წერ და ისეთი თემა გაქვს აღებული რომ მთავარი პერსონაჟებიდან გადახვევა აუცილებელია რადგან სხვანაირად ვერ გავიგებთ იმ ინტრიგებს რაც სამეფო კარზე ტრიალებს :დდ ასე რომ მძახალო ბევრ ისეთ მომენტებს ველი როგორიც ამ თავის პირველი ნაწილში იყო :დდდ ❤❤❤
ეს ბაბალ-ქაანი და მისი წითური "ფოცხვერი" მაშინებენ ძალზედ არაფერი ქნან თორე ჩემთან ექნებათ საქმე :დდდ ჰო კიდო ველოდები ატავესის დამპლობები როდის გამჟღავნდება :დდდ უჰ უჰ ხელები მექავება ისე მაინტერესებს :დდ❤❤
მომენტებში ანდრეი ძაან ნერვებს მიშლის ...ამხელა მოზვინული კაცია ამხელა მომავალი მეფე და რანაირად იქცევა ;)) მაგას დააკლდა ეირინის ხელი ნამეტნავად :დდდდ❤
აი ყოველ ახალ თავს ხო მოუთმენლად ველი ხოლმე და მგონია რომ ახლა გავიგებ რაღაცას ახლა აღმოვაჩენ და სინამდვილეში უფრო მეტ ინტრიგაში გვაგდებ :დდდ ძაან დოუნდობელი ხად მძახალო :დდდ❤❤ მაგრამ ზუსტად მაგას აქვს "მუღამი" აბა თავიდანვე ხო არ უნდა გაიხსნას ყველა კარტი :დდდ
ბევრი ჭკვიანური გათვლა გაქვს გაკეთებული ჩემო ნიჭიერო და ზუსტად ამის გამო ვგიჟდები ამ ისტორიაზე ასე ძალიან❤❤❤ და შენზე ხო საერთოდ :*** ველი ველი მოუთმენლად შენდეგს ❤ვიცი რაცხა
სასტაული იქნება ❤❤

 



№14  offline წევრი crete20

გუშინ ვერ მოვახერხე წაკითხვა იმიტომ რომ გადარბენაზე ვიყავი, ეს კი ისეთი წასაკითხია რომ კარგად უნდა დაუთმო დრო. ამ ისტორიას რომ ვკითხულობ იცი როგორი შეგრძნება მაქვს, აი ნამცხვარს რომ იყიდი, ერთი საათი გზაში რომ ხარ, მერე სახლში რომ მიხვალ, გამოიცვლი, ჩაის გაამძადებ, კარაგდ მოეწყობი და მხოლოდ ამის მერე დააგემოვნებ heart_eyes stuck_out_tongue_closed_eyes stuck_out_tongue_closed_eyes იმედია მიხვდი რისი თქმაც მინდა stuck_out_tongue_closed_eyes stuck_out_tongue_closed_eyes

მოკლედ შეუდარებელი ხარ! რომ ვკითხულობ მგონია იქ ვარ და დაჟე მათ ემოციას განვიცდი heart_eyes kissing_heart kissing_heart

ამ ზიზღს ვერ მოეშვნენ ეს ჯიუტები stuck_out_tongue stuck_out_tongue

ის ბავშვი რა საყვარელი იყოო bowtie

ეს წითური პრინცესა არ მომწონს რა პრეტენზიები აქვ ანდრეისტან დაკავშირებით rage rage stuck_out_tongue stuck_out_tongue ანდრეის ახლოს ვერ გაეკარება, ტუტუცი ეგგ rage satisfied satisfied

რა მოიცდის ერტი კვირაა disappointed_relieved disappointed_relieved

 



№15  offline ახალბედა მწერალი linda

Bai
ვაიმეეე არ ვიცი რა ვთქვა.საოცრება ხარ....უნიჭიერესი ადამიანი

ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა! heart_eyes heart_eyes მიხარია რომ მკითხულობ და მოგწონს! kissing_heart kissing_heart
Margaritha Loki
აი ის გამოთქმა ხომ გაგიგია ქალი ყოველთვის მართალიაო :დდდდ ჰოდა ბოლო მომენტზე სატანურად ვიხარხარე :დდდ ალიჰას წვერს გაფიცებ ეს ნათქვამი ეირინმა უნდა აუსრულოს ზორბეგს თვარა სამჯერ მოვიკლავ თავს :დდდდდ
ახლა რაც შეეხება ამ თავს :** მგონი დროა ცურვაზე დავიწყო სიარული :დდ რაც ამ ისტორიას ვკითხულობ სუნთქვის შეკავება დავამუღამე განუსაზღვრელი დროით და უეჭველი გამომადგება :დდდდ ❤❤
სულ არის წუწუნი იმაზე რომ მთავარ პერსონაჟებს ბევრ დროს არ უთმობ,მაგრამ მე პირადად არ ვფიქრობ რომ რაიმე დააკლდა და საერთოდ ისეთი ეპოქაზე წერ და ისეთი თემა გაქვს აღებული რომ მთავარი პერსონაჟებიდან გადახვევა აუცილებელია რადგან სხვანაირად ვერ გავიგებთ იმ ინტრიგებს რაც სამეფო კარზე ტრიალებს :დდ ასე რომ მძახალო ბევრ ისეთ მომენტებს ველი როგორიც ამ თავის პირველი ნაწილში იყო :დდდ ❤❤❤
ეს ბაბალ-ქაანი და მისი წითური "ფოცხვერი" მაშინებენ ძალზედ არაფერი ქნან თორე ჩემთან ექნებათ საქმე :დდდ ჰო კიდო ველოდები ატავესის დამპლობები როდის გამჟღავნდება :დდდ უჰ უჰ ხელები მექავება ისე მაინტერესებს :დდ❤❤
მომენტებში ანდრეი ძაან ნერვებს მიშლის ...ამხელა მოზვინული კაცია ამხელა მომავალი მეფე და რანაირად იქცევა ;)) მაგას დააკლდა ეირინის ხელი ნამეტნავად :დდდდ❤
აი ყოველ ახალ თავს ხო მოუთმენლად ველი ხოლმე და მგონია რომ ახლა გავიგებ რაღაცას ახლა აღმოვაჩენ და სინამდვილეში უფრო მეტ ინტრიგაში გვაგდებ :დდდ ძაან დოუნდობელი ხად მძახალო :დდდ❤❤ მაგრამ ზუსტად მაგას აქვს "მუღამი" აბა თავიდანვე ხო არ უნდა გაიხსნას ყველა კარტი :დდდ
ბევრი ჭკვიანური გათვლა გაქვს გაკეთებული ჩემო ნიჭიერო და ზუსტად ამის გამო ვგიჟდები ამ ისტორიაზე ასე ძალიან❤❤❤ და შენზე ხო საერთოდ :*** ველი ველი მოუთმენლად შენდეგს ❤ვიცი რაცხა
სასტაული იქნება ❤❤

ვამეეეეე მძახალო laughing laughing ვნახოთ, ვნახოთ, ამ შემთხვევაში თუა მართალი ეირინი, ძაან შემართებით კი ამბობს, მარა პასმოტრიმ laughing laughing შენ თუ ცურვაზე იწყებ სიარულს, მე კიდო საპილოტეზე უნდა ვიარო, იმიტომ რომ სულ ცაში დამაფართხალებენ შენი სიტყვები laughing laughing
ჰო, გეთანხმები, ცოტა გადახვევებიც საჭიროა, მთლად გაურკვევლობაც არ ივარგებს :დდდდდ ძააან ვეცდები რომ მეტი მთავარი პერსონაჟი გამოჩნდეს მეტიიიი laughing laughing აუცილებლად იქნება ისეთები, პირველ ნაწილში რომ იყო ^_^ შემდეგშიც იქნება, ოოოოღონდ პაწა სხვანაირად wink wink grin grin
ოოოო, ბაბალ-ქაანი, მაგის ხრიკები და სპეციალურად გამოზრდილი ვივიენი კიდო laughing laughing წაკლაა ერთიც და მეორეც, რა გინდა რომ მოუხერხო laughing laughing ვნახოთ, მოახერხებს თუ არა ვივიენი თავისი სურვილის ასრულებას :დდდდ smiling_imp
ეხ, ანდრეი... ვერ აკონტროლებს თავის თავს, ვერ გარკვეულა რა ჭირი უნდა :დდდ თითო კაპიკი ავუგროვოთ და წავიყვანოთ სადმე დასასვენებლად ეგ უბედურ დღეზე გაჩენილი laughing laughing
კი ვარ ბოროტი და ინტრიგანი, მარაა ნელ-ნელა ყველაფერს გამოვაჩენ ^^ ერთ რაღაცას ვაპირებ შემდეგ თავში და იმედია გამოვა წესიერად და მისახვედრი იქნება ^^
ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა იმ ულევი სითბოსათვის, რომელსაც მაძლევ! heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart

 



№16 სტუმარი ნეილო

ლინდა ძალიან კარგია.მგონი დაიწყო ყინულმა ლღობა.დააჩქარე გთხოვ.ვიცი ეს არ არის ჩვეულებრივი ბანალური სიყვარულის ისტორია(ამიტომაც ვკითხულობ),მაგრამ მგონი ჯობია ცოტა მეტი ცეცხლი დაანთო ანდრეის და დალიჰარს შორის.

 



№17 სტუმარი Guest ნათია

ჰაჰ, სულ მაინტერესებდა, ნაწარმოების სათაური რას ნიშნავდა და გაიხსნა კარტები relieved მშვენიერია. ადრეც დაგიწერე და კიდევ გავიმეორებ, არ მიიტანო გულთან იმ ხალხის კომენტარები, ვინც გიწერს, რომ მოსაბეზრებელია წაკითხვა, რომ ხელოვნურად ეჩვენებათ ამ ბუნების პეიზაჟების აღწერა და ა.შ. რათქმაუნდა უნდა გაითვალისწინო რჩევები, თუმცა ეს ის შემთხვევაა, როცა რა მიზანიც გაქვს დასახული, რომ აგერ უკვე მეცამეტე თავია, ასეთი "მომაბეზრებელი" ისტორიით გვანებივრებ, ბოლომდე ასევე უნდა ჩაათავო. არ გამოვა სხვაგვარად. ცოტა მეტი ექშენი ანდრეისა და ეირინს შორის ფანტასტიკა იქნებოდა, მაგრამ ვიცი, რომ ნელ-ნელა უკვე დაძარი ეს საკითხიც და მალე რაღაც სასწაულს უზამ ამ ორს smile
მე ვივიენი მომწონს, ძალიან ლამაზად გყავს აღწერილი გარეგნულად heart_eyes თან "რიჟებზე" ვგიჟდები ზოგადად, მეც "რიჟა" ვარ, ოღონდ ხელოვნური laughing და ძალიან მინდა, ბუნებრივად ვიყო წითური heart_eyes თუმცა ვივიენი ვერაგი იქნება და ამიტომ არ ვაქცევ ყურადღებას იმ მხრივ, რომ უკვე ვიცი, ანდრეის რომ მუცელში სიყვარულის პეპლები აუფარფატდება მალე და ეირინს - ფერფლისფერთმიან და ფითრისფერთვალებიანს არავისში გაცვლის. ველი შემდეგ თავებს. ასე გააგრძელე !!!

 



№18 სტუმარი ბლაა

რატო აგვიანებ?ველი შემდეგ თავს

 



№19  offline ახალბედა მწერალი linda

crete20
გუშინ ვერ მოვახერხე წაკითხვა იმიტომ რომ გადარბენაზე ვიყავი, ეს კი ისეთი წასაკითხია რომ კარგად უნდა დაუთმო დრო. ამ ისტორიას რომ ვკითხულობ იცი როგორი შეგრძნება მაქვს, აი ნამცხვარს რომ იყიდი, ერთი საათი გზაში რომ ხარ, მერე სახლში რომ მიხვალ, გამოიცვლი, ჩაის გაამძადებ, კარაგდ მოეწყობი და მხოლოდ ამის მერე დააგემოვნებ heart_eyes stuck_out_tongue_closed_eyes stuck_out_tongue_closed_eyes იმედია მიხვდი რისი თქმაც მინდა stuck_out_tongue_closed_eyes ეს წითური პრინცესა არ მომწონს რა პრეტენზიები აქვ ანდრეისტან დაკავშირებით rage rage stuck_out_tongue stuck_out_tongue ანდრეის ახლოს ვერ გაეკარება, ტუტუცი ეგგ rage satisfied satisfied რა მოიცდის ერტი კვირაა disappointed_relieved disappointed_relieved

ასი პრაცენტით მესმის! :დდდ არც დასაწერადაა საჩქარო და ალბათ არც წასაკითხად ^^
აუ ახლა ნამცხვარი მომინდა ამ შუაღამეს, არაა კარგად ჩემი საქმე :დდდდდდ
ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა შენ! მიხარია რომ ამათ ტყავში ძვრები და განიცდი ყველაფერს მათთან ერთად <3 არაა ძალიან ემოციებით და ფიქრებით დატვირთული ისტორია, ამიტომ... ძალიან ბევრს ნიშნავს ეს ჩემთვის ^^
რა ქნან, ეზიზღებათ laughing laughing არვიცი ერთი, რაღა ვეღარ მოეშვნენ, მეცამეტე თავია ბოლოს და ბოლოს laughing laughing laughing
ოოო, ვივიენი მაგარი წაკლაა :დდდდდ ნებიერი და მართლაც პრეტენზიებით აღსავსე :დდდ ეს უნდა, ის უნდა, ანდრეი უნდა, ყველაფერი უნდა :დდდ კარაქიანი პური კი არაა laughing laughing smiling_imp smiling_imp laughing laughing
აგერ გაიარა ერთმა კვირამ უკვე :დდ <3
ნეილო
ლინდა ძალიან კარგია.მგონი დაიწყო ყინულმა ლღობა.დააჩქარე გთხოვ.ვიცი ეს არ არის ჩვეულებრივი ბანალური სიყვარულის ისტორია(ამიტომაც ვკითხულობ),მაგრამ მგონი ჯობია ცოტა მეტი ცეცხლი დაანთო ანდრეის და დალიჰარს შორის.

მადლობა გენაცვალე დიიიდი! heart_eyes heart_eyes მაქსიმალურად ვეცდები, რომ ყველაფერი ბუნებრივად, მაგრამ ძალიან ნელა არ განვითარდეს <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent