შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

მედიცინა - ეს ყველაფერია! თავი 9


25-09-2017, 22:06
ავტორი ლიდია
ნანახია 333

მედიცინა - ეს ყველაფერია! თავი 9

10 წლის შემდეგ.
/ემილი/
10 წელი გავიდა...
10 წელი მას შემდეგ რაც დანიელი გავიცანი...
10 წელი დიდი დროა, მაგრამ მე დანიელი ისევ მახსოვს.
მის შემდეგ იყო პატარ-პატარა ურთიერთობები, მაგრამ სიყვარულით არავინ მყვარებია. ახლა არავის ვხვდები. კარიერა ავიწყვე, არაჩვეულებრივი ზოგადი ქირურგი ვარ, ისევე როგორც ლუკასი.
ამ 10 წლის განმავლობაში ლუკასი გვერდიდან არ მომშორებია, ჩვენ ისევ და ისევ საუკეთესო მეგობრები ვართ.
ოცნება ავისრულე. ნიუ-იორკში ვცხოვრობ, ულამაზესი და უზარმაზარი სახლი მაქვს. 3 სართულიანი. ისევე როგორც ინტერიერი, ექსტერიერიც ძალიან ლამაზია. შავ-თეთრ ფერებშია მოწყობილი. ბანკში ფულს ვაგროვებ. ჩემზე შეიძლება მდიდარიც ითქვას. მე ხომ საუკეთესო ექიმი ვარ ნიუ-იორკში, ყოველი შემთხვევისთვის ყველა ასე იძახის. დედა 7 წლის წინ ცოლად გაყვა ჯეკს. ის ბედნიერია და მეც ბედნიერი ვარ, რადგან ისაა ბედნიერი! ჯეკი არაჩვეულებრივი კაცია და ვიცი რომ დედას არასოდეს აწყენინებს.
თმები კარედ მაქვს შეჭრილი და წითლად შეღებილი, რაღაც ცვლილება მინდოდა და ეს ცვლილება თმები იყო!
ერთ დღეს როდესაც საავადმყოფოში მივედი, ჩემი ხალათი შემოვიცვი და პაციენტის შესამოწმებლად გავემართე, ჩემსკენ ლუკასი წამოვიდა და მითხრა:
-ანგელოზის სახელით ემილი! უმაგრესი რამ მოხდა! უძალიანმაგრესი!! - დიახ, დიახ! ამ 10 წლის განმავლობაში ლუკასი საერთოდ არ შეცვლილა! ის ისევ ისეთია როგორიც 18 წლის ასაკში იყო!
-რა ხდება ლუკას?
-მე და შენ შემოგვთავაზეს საფრანგეთში, პარიზის საავადმყოფოში მუშაობა!!! ემილი ეს ძალიან მაგარი შანსია!
-რაა?! - მიუხედავად იმისა რომ ნიუ-იორკში ყველაფერი მქონდა რაც სრულყოფილი ცხოვრებისთვის საკმარისი იყო ( დანიელის გარდა ), პარიზის საავადმყოფოში მუშაობაზე უარს არასოდეს ვიტყოდი! - მართლა? - გაოცებისგან პირი დავაღე, ვერ ვიჯერებდი!
-კიკიკიკიკიიიიი!!!!!!!!! აუცილებლად უნდა გავემგზავროთ, პარიზი ეს სიყვარულის ქალაქია! იქ აუცილებლად იპოვი ვიღაცას, ვინც შეგიყვარდება!
-აუცილებლად წამოვალ! როდის მივემგზავრებით? მაგრამ საცხოვრებელი ადგილი?
-არვიცი მე იქ მინდა ცხოვრება! ფული ავაგროვოთ, ნახევარი შენ დადე ნახევარს მე დავდებ და რამე ბინა ვიყიდოთ. ბილეთები ზეგისთვის დავაჯავშნინე, ვიცოდი რომ დათანხმდებოდი!
-რა მაგარია! - ლუკასს მთელი ძალით ჩავეხუტე და ორივემ ხტუნვა დავიწყეთ, ახლა როდესაც თმა წითლად მქონდა შეღებილი, ლუკასი კლერის უფრო მამსგავსებდა.
სამუშაო დღის დასრულების შემდეგ, მე და ლუკასმა განცხადებები დავწერეთ იმის თაობაზე,რომ სხვაგან გადავდიოდით სამუშაოდ. ჩემი სახლის გაყიდვას არ ვაპირებდი! ნიუ-იორკს ხშირად ვესტუმრებოდი, დედა აქ მყავდა! ეს ამბავი დედას გაუხარდა და წარმატება მომილოცა!
მეორე დღე ჩაბარგებას მოვუნდი. ყველაფერი ჩავალაგე ჩემოდნებში, სახლი საგულდაგულოდ დავალაგე, დედას გასაღები გადავეცი, მას და ჯეკს დავემშვიდობე და მე და ლუკასი აეროპორტში წავედით, წინ პარიზისკენ!
როგორც კი ჩავედით,პატარა, მყუდრო ბინა ვიყიდეთ და ქალაქი დავათვალიერეთ!
პარიზი ულამაზესი იყო! ღირშესანიშნავი! აქ ყველაფერი იმედის მომცემს გავდა! ახალ ცხოვრებას ვიწყებდი და ეს მიხაროდა. სამუშაო ადგილისგან არც ისე მოშორებით, 2 სართულიანი, მყუდრო და კომფორტული ბინა ვიშოვეთ. ძალიან მოგვეწონა და ვიყიდეთ. ბანკიდან ფულის ნახევარი გამოვიტანე, ბინის საყიდლად.
ძალიან დაღლილები ვიყავით, ახალ სახლში როგორც კი შევედით, მე იქაურობა მივალაგე, ბარგი ამოვალაგე და საჭმელი გავაკეთ. 1 სართული ლუკასის იყო, მეორე ჩემი. შემდეგ კარგად გამოვიძინეთ და მეორე დღეს ჩვენი ახალი სამუშაო ადგილისკენ გავემართეთ!
ეს საავადმყოფო ძალიან დიდი და მაგარი იყო! 2 საათზე უკვე ოპერაცია მქონდა! მე და ვიღაც პლასტიკურ ქირურგს დღეს ერთად უნდა გვემუშავა. ახლა ბუფეტისკენ მივდივარ, პლასტიკური ქირურგი უნდა გავიცნო და შემდეგ ოპერაციას გავაკეთებთ.
პლასტიკურ ქირურგს კაფეტერიაში უნდა შევხვედროდი. ტანზე ვარსიფერი მოტკეცილი კაბა მეცვა, თმები გაშლილი მქონდა. კაფეტერიაში შევედი, იქ უამრავი ხალხი ირეოდა ერთმანეთში, ექიმები, ექთნები, პაციენტის ნათესავები...
უეცრად ვიღაცამ მკლავში ხელი ჩამკიდა და თავისკენ მიმაბრუნა.
ლუკასი.
-ემილი, ვერ დაიჯერებ!
-რა ხდება?
-პლასტიკური ქირურგი!
-ხო, მეც მას ველოდები, ოღონდ არ ვიცი რომელია! აქ უამრავი ექიმია! სადაა?
-ემილი, ჯეისი!!!
-უკაცრავად?! - ლუკასი ჯეისს დანიელს ეძახდა ხოლმე, დანიელის გახსენებაზე მუცელი შემეკუმშა.
-ღვთის გულისათვის! იქით გაიხედე! - მითხრა ლუკასმა, თითი გაიშვირა და სანამ იქით გავიხედებოდი დაამატა:
-მე წავალ, მარტო დაგტოვებთ - და წავიდა. დავიბენი. უკან გავიხედე და ის დავინახე.
ისევ ისეთი იყო, ოდნავადაც არ შეცვლილიყო!
ისევ ისეთი როგორიც ათი წლის წინ.
ის მის წინ მდგომ გოგოს ელაპარაკებოდა, ის გოგოც ვიცანი.
ადგილზე გავშრი.
დანიელი
და
კარენი.
გულისრევის შეგრნებამ მალევე მოიცვა ჩემი სხეული.
ისინი ჩემსკენ წამოვიდნენ. რო მომიახლოვნენ, დანიელს სახე შეეცვალა, მის თვალებში უდიდესი ტკივილი იკითხებოდა, კარენიც გაოგნდა მაგრამ ეშმაკურად მოელვარე თვალები არ შეცვლია.
-ე..ემილი? ეს.. ეს შენ ხარ? - იკითხა დანიელმა ენის ბორძიკით
ხმას ვერ ვიღებდი, გაქვავებული ვიდექი და ვუყურებდი მათ ჩაჭიდებულ ხელებს. დანიელმა ჩემი მზერა შეამჩნია და კარენს ხელი გაუშვა, გოგონა მოიღუშა.
-სალამი ემილი! - მითხრა კარენმა და გადამეხვია, მე კვლავ გამოშტერებული ვიყავი, კარენი მომშორდა, ახლა მზერა დანიელზე გადავიტანე, ისიც არანაკლებ გაოცებული იყო.
-თმების ფერი შეგიცვლია. - თქვა დანიელმა.
ნუთუ მხოლოდ ეს ჰქონდა სათქმელი?
წესით უნდა ჩავხუტებოდი, მაგრამ მახსენდებოდა როგორ იცინოდნენ ის და კარენი ერთად, როგორ ჰქონდათ ჩაჭიდებული ხელები.
-ხო, ბევრი რამე შევცვალე.. - ვთქვი გაჭირვებით.
-ესეიგი კარიერა აიწყე და შენ ხარ ის ზოგადი ქირურგი? - მკითხა დანიელმა.
-კი. ლუკასიც აქაა, ისიც ზოგადი ქირურგია და კვლავ ჩემი საუკეთესო მეგობარი. - ამით ნამიოკი ჩავურტყი დანიელს კარენზე.
-ჩვენ 3 დღეში ქორწილი გვაქვს! შენ და ლუკასიც მოდით! გავერთობით! - თქვა კარენმა და დანიელს გამომწვევად აკოცა ტუჩებში.
ვცდილობდი ცრემლები იქვე არ წამომსვლოდა, ვცდილობდი არ მეფიქრა იმაზე რომ დანიელს ცოლი მოჰყავდა, ვცდილობდი კარენს თმებში არ ვტაკებოდი და არ გამეწეწა.
სუნთქვა შემეკრა, სიმშვიდე შევინარჩუნე და ვთქვი:
-ვეცდებით მოვიდეთ! ახლა კი მომიტევეთ, უნდა წავიდე, საოპერაციოში შეგხვდები, დანიელ. - ჩემი ბაგეებიდან წარმოთქმული სიტყვა დანიელი ძალიან უცნაურად ჟღერდა.
წარმოიდგინეთ მთელი 10 წელი ის არ მინახავს! თავს ვაჯერებდი რომ არ მიყვარდა და ვერასოდეს შევხვდებოდი, მაგრამ ახლა როდესაც აქ ვარ, მასთან, არ შემიძლია მისი ვიყო, არ შემიძლია ვაკოცო..
სანამ წავიდოდი დანიელს შევხედე, შევამჩნიე აწყლიანებული თვალები, ჩემი მზერა აიცილა და თავი დახარა, თითქოს თავს რამეში ადანაშაულებდა..
შვბრუნდი და სანამ პანიკური შეტევა დამეწყებოდა და სასტიკ ბღავილს ავტეხდი, გარეთ გავვარდი, საავადმყოფოსთან, გარეთ პარკი იყო, სკამზე ჩამოვჯექი, თავი ხელებში ჩავრგე და ავტირდი.
დანიელი კვლავ მიყვარდა, ოდნავადაც არ დამვიწყებია. ყველა დეტალი მახსოვს ჩვენი 10 წლის წინანდელი ურთიერთობიდან, მახსოვს თავიდან მეშინოდა მისი, შემდეგ მის დაზე ვიეჭვიანე და აქედან დაიწყო ყველაფერი. ბანაკში ის მაბედნიერებდა, მახსოვს ის მომენტები როდესაც ზღვაზე ჩემს სხეულს ათვალიერებდა და თან იღიმოდა.
ხელი მის ნაჩუქარ ყელსაბამს გადავუსვი. სიგიჟეა არა? მან ეს ყელსაბამი 10 წლის წინ მაჩუქა, მე მთელი ამ დროის განმავლობაში თან დავატარებ. ის დამპირდა არავინ ეყვარებოდა ჩემზე ძლიერ! ახლა ცოლი მოჰყავს. მაგრამ არც კი ვიცი რატო ვადანაშაულებ, ძალიან დიდი დრო გავიდა, ალბათ ახლა არც ვუნდივარ. ამ ფიქრებში ვიყავი გართული, ვერც კი შევამჩნიე რომ დანიელი გვერდზე მომიჯდა. ის ჩემს ხელში მოქცეულ ყელსაბამს უყურებდა.
-დიდი დრო გავიდა.. ეს კიდევ გაქვს? - მკითხა და ხელი ჩემს ყელსაბამს შეახო, რომელიც ჯერ კიდევ ხელში მეკავა.
-ხო.. როგორც ვთქვი არასდროს მომიხსნია. - ცრემლები შევიმშრალე.
-ტირი?
-არა ვკვდები სიცილით, თავად ვერ ხედავ?!
-შენს ნახვას არ ველოდი.
-არც მე ველოდი შენს ნახვას.
-თმები შეგიღებავს.
-რაღაც ცვლილება მინდოდა.
-მე მიყვარდა შენი თმა... - გამეცინა.
-რა გაცინებს? - მკითხა გაკვირვებულმა.
-შენ ცოლი მოგყავს. კარენი გიყვარს, მე მეგონა უბრალოდ მეგობრები იყავით.
-ვიყავით კიდევაც. 10 წელი გავიდა ემილი, მე შემოგთავაზე ჩემთან ყოფნა, შენ კი მედიცინა და კარიერა აარჩიე, მე ინგლისში წავედი, გული გატეხილი მქონდა. ვერაფრით გივიწყებდი. მაგრამ კარიერა მეც ავიწყე, პლასტიკური ქირურგი გავხდი და შემდეგ პარიზში ჩამოვედი. 1 წლის წინ კარენიც აქ ჩამოვიდა, ერთმანეთი შეგვიყვარდა და ცოტა ხნის წინ ცოლობა ვთხოვე. ჩემს ცხოვრებაში ხაზი გადაგისვი. - დანიელი უემოციოდ ლაპარაკობდა, ამდროის განმავლობაში თვალს არ მაცილებდა, ხმას ვერ ვიღებდი, მისი სიტყვები ცუდად მხდიდა. როგორ შეეძლო ეთქვა რომ ხაზი გადამისვა? ის ხომ სიყვარულს მეფიცებოდა, ისეთ სიტყვებს მეუბნებოდა რომ ყოველთვის ჟრუანტელი მივლიდა...
-შენ გყავს ვინმე? - მკითხა და უხერხული სიჩუმე დაარღვია.
-არა. - მოკლედ მოვუჭერი.
-ლამაზი ხარ, სულ ასეთი ანგელოზი იყავი. - თქვა მოულოდნელად. ანგელოზის ხსენებაზე კბილებში გამცრა. განვრისხდი, მას ეს არ უნდა ეთქვა.
-ეგ კარენს უნდა უთხრა.
-რა ვქნა ემილი?! ჩვენ დავშორდით, თავდავიწყებით მიყვარდი მაგრამ...
-ერთი კითხვა მაქვს მხოლოდ, კარენთან ბედნიერ ხარ?
-არა, უფროსწორად ვარ, მაგრამ ისეთი ბედნიერი არასოდეს ვყოფილვარ როგორიც შენთან ვიყავი.
-შენ იყავი ჩემი პირველი სიყვარული, მგონი ბოლოც.... შენს მერე არავინ მყვარებია. - ვთქვი და ცრემლების მოზღვავება კიდევ ვიგრძენი.
-ოპერაცია უნდა გავაკეთოთ, მოდი ამაზე მოგვიანებით ვისაუბროთ, კაი?
-არა დანიელ, ამაზე საუბარი აღარასოდეს მინდა. შენ ქორწილი გაქვს! ეს გადაწყვეტილია, უბრალოდ ოპერაცია გავაკეთოთ და ვითანამშრომლოთ. - ვთქვი, ავდექი და შენობაში შევედი, მოვწესრიგდი და შემდეგ ოპერაციისთვის მოვემზადე.
მალე დანიელიც შემოვიდა საოპერაციო ოთახში.
ოპერაცია 32 წლის ქალს უტარდებოდა, ავარიაში მოყვა. ჩემი საქმე მუცლის ღრუდან შინაგანი სისხლდენის შეჩერება იყო, ხოლო დანიელი გაფუჭებულ კანს აცლიდა.
ოპერაცია 5 საათი გაგრძელდა, გართულებების გარეშე, ამ დროის განმავლობაში ხმა არავის ამოუღია. იმდენად დავიღალე, როგორც კი გამოვედი რაღაც საბუთები მოვაწესრიგე ,სახლში წავედი, გამოვიცვალე, ვჭამე და წამოვწექი.
ვერ ვიძინებდი, არ მინდოდა დღევანდელ დღეზე ფიქრი, მაგრამ მაინც ვფიქრობდი.
იმ ბიჭის ქორწილში დამპატიჟეს რომელიც სიცოცხლეზე მეტად მიყვარს მთელი 10 წელია. მასთან აღარანაირი შანსი მაქვს. ჩემი ცხოვრება ახლიდან დაინგრა, მომინდა აქედან სახლში დაბრუნება, მაგრამ მე ძლიერი გოგო ვარ, თავი ისე უნდა მომეჩვენებინა ვითომ დანიელისა და კარენის ამბავზე არ ვღელავდი, მართალია ეს ურთულესი იქნებოდა, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა.
ამასობაში ლუკასიც დაბრუნდა. ეგრევე ჩემს ოთახში შემოვარდა და გულში ჩამიკრა.
-ჩემო გოგო! საწყალო! როგორ ჩაიარა? - როგორც კი ეს მკითხა ტირილი დავიწყე, თან ვბუტბუტებდი.
-მიყვარს! მას კი 3 დღეში ქორწილი აქვს, კარენი მოჰყავს ცოლად. ისინი ცოლ-ქმარი იქნებიან. მათ ერთმანეთი უყვართ. დანიელმა მითხრა რა ლამაზი ხარო, მე კიდე სულელივით ვტიროდი. ღმერთო ლუკას ცხოვრება თავზე მენგრევა და მე არაფრის გაკეთება შემიძლია! - უფრო ავსლუკუნდი.
-ჩშშ! ჩშშ! იცი რა უნდა ვქნათ? ახლავე ჩაიცვამ და კლუბში წავალთ, ვიცეკვებთ და დავთვრებით! ყველაფერს დაიკიდებ, გესმის? უნდა დაივიწყო საბოლოოდ ეგ ბიჭი. ემილი 10 წელი გავიდა, ის შეიცვალა, შენ აღარ გიმსახურებს.
-არ ვარ კლუბში წასვლის ხასიათზე.
-სწორედაც რომ მაგის ხასიათზე ხარ. - ლუკასი წამოხტა, ჩემი ტანსაცმლის კარადა გამოაღო, იქიდან კაბა გამოიღო და ლოგინზე დადო, თან თქვა:
-ახლა ამას ჩაიცმევ, მოწესრიგდები და 15 წუთში მზად იქნები.
მას დავნებდი, ჩავიცვი, თვალებზე ნაცრისფერი ჩრდილი წავისვი, ტუჩებზე წითელი პომადა და ლუკასთან ერთად კლუბში წავედი.
იქაურობა ხალხით იყო სავსე, ყველა ცეკვავდა და სვავდა.
3 ჭიქა მარტინის შემდეგ მეც ცეკვა დავიწყე, ლუკასი ვიღაც გოგოს ეცეკვებოდა, მე კიდევ მარტო ვცეკვავდი. მაგიდაზე ავედი და ნამდვილი შეშლილივით ვიქცეოდი.
სამ ჭიქას მეოთხე, ხოლო მეოთხეს მეხუთე და მეექვსე მოჰყვა. ძალიან მთვრალი ვიყავი, როდესაც საცეკვაო მოედანზე დანიელი დავინახე, რომელიც ჩემსკენ მოემართებოდა. არვიცოდი სად დავმალულიყავი, ასე რომ დავიკიდე და ცეკვა გავაგრძელე. დანიელი მოვიდა, ხელი ჩამჭიდა და გარეთ გამათრია.
-ეეეი!! რას აკეთებ??!!?! ვერ ხედავდი რომ ვცეკვავდი? - ვთქვი გამართულად, მაგრამ ნაწილ-ნაწილ.
-ძალიან მთვრალი ხარ, არ მინდა რომელიმე მთვრალმა კაცმა შეურაცყოფა მოგაყენოს.
-მაგაზე როდიდან ღელავ? ეგ შენი საქმე არაა!
-სულ ვღელავდი!
-შენ საცოლე გყავს!
-მერე რა?!
-შენ პირობა დადე! რომ არასოდეს არავინ გეყვარებოდა ისე როგორც მე! ეს პირობა დაარღვიე!! შენ მითხარი რომ ყოველთვის დამელოდებოდი! - გავმწარდი, არ მინდოდა ამის თქმა მაგრამ, აშკარა იყო, მარტინმა იმოქმედა.
-და ვინ თქვა რომ კარენი შენზე მეტად მიყვარს? - გავშრი.
-მას ცოლობა სთხოვე და არ გიყვარს?
-არასწორად გამიგე! რათქმაუნდა კარენი მიყვარს, მაგრამ... შენ უფრო მიყვარხარ ემილი! ამას არ ვაღიარებდი. ახლა როდესაც აქ ხარ, ჩემს გვერდით, ვხვდები რომ კარენი საერთოდ არ მყვარებია ისე როგორც შენ. ნუთუ შენ დამივიწყე?
-მე არასდროს შემიწყვეტია შენი სიყვარული. - როგორც კი ეს ვთქვი დანიელმა გულში ჩამიკრა.
მინდოდა მის მკლავებში კიდევ დიდხანს ვყოფილიყავი, მაგრამ არ შემეძლო იმ კაცის ასე ჩახუტება რომელსაც საცოლე ჰყავდა. მოვშორდი და ყვირილი დავიწყე:
-ღმერთო ნუ მეხები! ნუ მეხები გესმის? ყველაფერი 10 წლის წინ დამთავრა! ეს ვეღარ გაგრძელდება, შენ საცოლე გყავს, ჩვენს გრნობებს უნდა მოვერიოთ და ერთმანეთი დავივიწყოთ!
-ნუთუ ვერ ვხვდები რატომ ვარ შენზე გაბრაზებული? მიყვარხარ და მინდა შენთან ვიყო მაგრამ არ შემიძლია, არ შემიძლია რადგან საცოლე მყავს და არ შემიძლია რადგა შენ ჩვენი შვილი მოკალი!! - ბოლო სიტყვები ყვირილით და მტკიცედ თქვა. სიბრაზისგან ვენები დაჰბერვოდა.
მუხლები მომეკეცა და ძირს, ქვაფენილზე დავჯექი.
-წადი. - ვუთხარი დანიელს, უეცრად ცრემლები წამოუვიდა, ძირს დაგდებული კოლას ქილა აიღო და მთელი ძალით მოისროლა. თან იღრიალა.
-ბოდიში. - თქვა და წავიდა.
დამტოვა.
ისევ მარტო დამტოვა.
ვერც ვტიროდი, თითქოს რაღაც დიდი ბურთი მქონდა გაჩხერილი ყელში.скачать dle 11.3




№1 სტუმარი Guest ანა

რა მარაზმია,რა ჩემი შვილი მოკალი?! თვითონ გაყვა აბორტის გასაკეთებლად რამე ნორმალური მიზეზი ეთქვა ან თავის დროზე ხელი შეეშალა დანსხვანაირად მოქცეულიყო.თავიდან დამაინტერესა,განსატვკრთად კარგი მოთხრობა მომეჩვენა,მაგრამ მომენტებში ისეთი ბავშვურია რო მეტი არ შეიძლება.თან თავებიც ძალიან პატარაა

 



№2  offline წევრი ლიდია

Guest ანა
რა მარაზმია,რა ჩემი შვილი მოკალი?! თვითონ გაყვა აბორტის გასაკეთებლად რამე ნორმალური მიზეზი ეთქვა ან თავის დროზე ხელი შეეშალა დანსხვანაირად მოქცეულიყო.თავიდან დამაინტერესა,განსატვკრთად კარგი მოთხრობა მომეჩვენა,მაგრამ მომენტებში ისეთი ბავშვურია რო მეტი არ შეიძლება.თან თავებიც ძალიან პატარაა

გავითვალისწინებ შეძლებისდაგვარად რომ შემდეგი ფანფიკი უფრო დიდთავებიანი და არაბავშვურ-არამარაზმული იყოს <3 :) :დდდ

 



№3  offline წევრი მოცინარი

დანიელ რა!!!!!!!!! რა უბედურებაა, თვითონ როგორმე რომ შეეჩერებინა ემილი აბორტისგან (დარწმუნებული ვარ შეძლებდა) ეხლა სულ სხვა იქნებოდა, კიდევ აქეთ რომ ეჩხუბება ჰაჰ

 



№4  offline წევრი ლიდია

გოგონა შავი თვალებით
დანიელ რა!!!!!!!!! რა უბედურებაა, თვითონ როგორმე რომ შეეჩერებინა ემილი აბორტისგან (დარწმუნებული ვარ შეძლებდა) ეხლა სულ სხვა იქნებოდა, კიდევ აქეთ რომ ეჩხუბება ჰაჰ

ბიჭებიი.... :/ :დდ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent