შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მიყვარხარ ბრენდა! თავი 5


7-10-2017, 17:42
ავტორი ლიდია
ნანახია 259

მიყვარხარ ბრენდა! თავი 5

-არ გეტყვით სებასტიანზე არცერთ სიტყვას! - არ ვახსენებდი მის ახალ სახელს, ჯულიენს.
-მოგიწევს! შეკითხვებს დაგისმევ და რამდენჯერაც არ მიპასუხებ, იმდენჯერ დავუსმევ ამ დანას შენს ლამაზ სხეულს.
-თუ გინდა ახლავე მომკალი! სებასტიანს არ გავცემ, არაფრისდიდებით! - მხნეობას ვინარჩუნებდი, ვიცოდი მალე ჯულიენი ამ კარებს შემოაღებდა და მოვიდოდა, გადამარჩენდა.
-პირველი კითხვა, რა სახელი დაირქვა სებასტიანმა? - ლუკს შევაფურთხე, კაცი განრისხდა და დანით მომიახლოვდა.
დანა ლავიწზე დამადო და დაბლა ჩამოუყვა. დაახლოებით 4 სმ-ზე გამიჭრა კანი. ჭრილობა ძალიან ღრმა არ იყო, მაგრამ გაკერვა ესაჭიროებოდა. სიმწრისგან დავიყვირე, თვალებიდან ცრემლები გადმომცვივდა.
-აბა, მითხარი ბრენდა, რა სახელი დაირქვა სებასტიანმა? სად ცხოვრობს? სადაა ჩემი ცოლი?
-არც მე ვიცი ბევრი რამე!
-ან პასუხი გამეცი ან დამატებით სამ ჭრილობას მიიღებ!
-არ ვიცი! რომც ვიცოდე, არაფერს გეტყოდი! - რათქმაუნდა ვიცოდი, ყველაფერი რასაც მეკითხებოდა, მაგრამ ჯულიენს ვერ გავცემდი.
მეორე ლავიწზეც ჩამომისვა დანა. პირზე ამაფარა ხელი, რათა ჩემი ყვირილი ვინმეს არ გაეგო და შეკითხვები რამდენჯერმე გამიმეორა. უარის შემდეგ, ხელებზეც დამისვა დანა. ყველა ჭრილობა უსაშველოდ მეწვოდა, ცრემლები ღაპა-ღუპით მომდიოდა და სიმწრისგან ვკიოდი.
უცბად კარებზე კაკუნი გაისმა. უნებურად ჩამეღიმა. ლუკი გაოგნდა, არ იცოდა რა ექნა, ბოლოს პირზე წებოვანი ლენტი ამაკრო და კარების გვერდზე დადგა. ვყვიროდი, რომ ვინც იყო არ შემოსულიყო, მაგრამ ჩემი ხმა არ ისმოდა და კარებიც გაიღო. დავინახე ჯულიენი, რომელსაც წამის მეასედებში სახიდან ღიმილი გაუქრა და მისკენ გამოქანებული დანა ჰაერში დაიჭირა. შვებისგან ამოვისუნთქე. ჯულიენმა მამამისს კეფაში ხელი ჩასცხო და ლუკი გაითიშა. ჯულიენმა ჩემთან ჩაიმუხლა და თოკების შეხსნა დაიწყო, წებოვანი ლენტიც ამახია.
-ბრენდა, რა მოხდა?!
-მამაშენი მოვიდა და... მან მკითხა რაღაცები შენზე და მე არ ვუპასუხე, შედეგად აი, ეს მივიღე, - თავით ჭრილობებზე ვანიშნე.
-ო, ღმერთო! ბრენდა, დიდი ბოდიში, ეს ჩემი ბრალია! რომ არა მე, ეს არ დაგემართებოდა.
-არა, ჯულიენ. არაა შენი ბრალი! არაუშავს..
-რატო არ უპასუხე კითხვებზე? ჯანდაბას ჩემი თავი, შენ არაფერი დაგიშავდებოდა!
-ვერ მივცემდი შენი პოვნის საშუალებას! საკმარისად გაგამწარა, - ჯულიენმა გულში ფრთხილად ჩამიკრა, მე ვიგრძენი როგორ დამეცა მისი ცრემლები მხარზე.
-მიყვარხარ ბრენდა და ყოველთვის მეყვარები! პოლიციაში უნდა დავრეკოთ!
-რაა?! არა! შენც დაგიჭერენ!
-სხვა გზა არაა, ლუკი ისევ გამოიღვიძებს და არ შეწყვიტავს ჩემს ძებნას, უნდა დავაჭერინოთ! თან შენი ჭრილობები გასაკერია! ყველაფერს ავუხსნით პოლიციას და თუ დამიჭერენ, დამიჭირონ. მთავარია შენ იყო უსაფრთხოდ.
-კარგი...
პოლიცია 10 წუთში ჩემს სახლთან იყო, სასწრაფოს ერთ მანქანასთან ერთად. ლუკი წაიყვანეს დასაკითხად, ჯულიენი და მე საავადმყოფოში წავედით და თან ორი პოლიციელი გამოგვყვა, რათა იქვე დავეკითხეთ. საავადმყოფოში შესულს, თვალში დედაჩემი მომხვდა, რომელიც გიჟივით გამორბოდა ჩემი საკაცისკენ.
-რა მოხდა ბრენდა?! - მკითხა როდესაც ახლოს მოვიდა.
-ჯულიენ, გთხოვ აუხსენი ყველაფერი.. ლაპარაკის თავი არ მაქვს, ძალიან მტკივა, - ამოვიკვნესე ტკივილისგან. ჯულიენმა დედას ლაპარაკი დაუწყო, დედას ცრემლები წამოუვიდა და ასევე თვალებცრემლიან ჯულიენს გადაეხვია.
პალატაში შემიყვანეს და ჭრილობები გამიწმინდეს, შემდეგ კი გამიკერეს, ეს ყველაფერი დედაჩემმა გააკეთა და თან შეკითხვებს მისმევდა. ამ დროის განმავლობაში ჯულიენს ჩემთვის ხელი არ გაუშვია. საცოდავს ისე მაგრად ვუჭერდი, რომ ვხედავდი, როგორ ეჭიმებოდა ტკივილისგან ხელები. როდესაც ყველა ჭრილობა გამიკერეს, პოლიციელები შემოვიდნენ პალატაში. ერთმა, მაღალმა, თმაში ჭაღარაშერეულმა კაცმა კითხვების დასმა დაიწყო, ხოლო მეორე შედარებით ახალგაზრდა და დაბალი, დღიურში რაღაცებს ინიშნავდა:
-ქალბატონო ბრენდა, ბატონო ჯულიენ, თქვენთან რამდენიმე შეკითხვა მაქვს. პირველი, ვინ არის თქვენთის ბატონი ლუკი?
-ლუკი მამაჩემია. - უპასუხა ჯულიენმა.
-რა პრობლემა ჰქონდა მას ბრენდასთან?
-არანაირი. პრობლემა ჩემთან ჰქონდა. ბავშვობაში მე და დედას გვცემდა, გვაშიმშილებდა. შემდეგ სამი კვირის წინ, გამოვიპარეთ მე და დედა. და მან ჩვენი ძებნა დაიწყო. მიპოვა აქ და დამინახა ბრენდასთან ერთად. ბრენდას შეკითხვები დაუსვა და მან არ უპასუხა, ასე ამიტომ მოექცა, - ნერწყვი ხმაურიანად ჩაყლაპა ჯულიენმა, თითქოს ცრემლების შეკავებას ცდილობდაო.
-გასაგებია. ჯულიენ, მართალია რომ მამათქვენს, ლუკს 10,000 დოლარი მოპარეთ, სკოლაში გაყალბებული დოკუმენტები შეიტანეთ და თქვენი ნამდვილი სახელი ჯულიენი კი არა, სებასტიანია? - ნერვიულობიგან ჯულიენს ხელზე ხელი მოვუჭირე.
-დიახ. მართალია. მამას ფული გაქცევისთვის და სახლის ყიდვისთვის გამოვიყენე. დოკუმენტები და სახელი კი იმიტომ გავაყალბე რომ მას არ ვეპოვნე, მაგრამ ეს მაინც შეძლო.
-იცით, არის საფრთე რომ 6 თვე მოგისაჯონ და გირაო დაგიწესონ. ადვოკატის აყვანას შეძლებთ? თუ სახელმწიფოს ადვოკატი გნებავთ?
-სახელმწიფოს ადვოკატი.. - ჯულიენმა წამით თვალებში ჩამხედა. მის თვალებში დიდი ტკივილი და სევდა იკითხებოდა.
-კარგით ბატონო. პატარა სასამართლო მოსმენა ხვალ ჩატარდება, ამ ღამეს ციხეში გაატარებთ. - პოლიციელმა ჯულიენს ხელბორკილები დაადო, ავტირდი და ვთქვი:
-შეიძლება ორი წუთით ვესაუბრო, უხელბორკილოდ? - პოლიციამ თავი დამიქნია და ჯულიენს ხელბორკილი მოხსნა. პოლიციელებმა პალატა დატოვეს და მარტო დავრჩით. ჯულიენმა გულში ჩამიკრა და ორივე მწარედ ავტირდით.
-ძალიან, ძალიან მიყვარხარ ბრენდა, - ჩემი თმების სურნელი შეიყნოსა.
-მეც მიყვარხარ.
-საოცარი სურნელი აგდის, ისევე როგორც ყოველთვის.
-ჯულიენ, შემომხედე, - მან შემომხედა და მე ფრთხილად, ძალიან ფრთხილად და ნაზად ვაკოცე ტუჩებში. ხელები სახეზე მიმადო და ლოყაზე მომეფერა.
-თუ დამაპატიმრებენ.. დამელოდები? ვიცი რომ ჩემი მხრიდან ამის კითხვა სისულელე და ეგოიზმია.. მაგრამ.. მაინც გეკითხები. - ისე თქვა, რომ ტუჩები ჩემი ტუჩებისთვის არ მოუშორებია.
-რათქმაუნდა დაგელოდები, ყოველთვის და ყველგან დაგელოდები! არასოდეს შევწყვეტ შენს სიყვარულს!
-წასვლის დროა! - ჭაღარა პოლიციელმა შემოაღო კარები, ჯულიენის ბორკილები გაუკეთა და წაიყვანა...
იქვე კედელთან ჩამოვჯექი და კვლავ ავტირდი. ვტიროდი იმიტომ, რომ ახლა ჩემი ერთადერთი სიყვარული შეიძლება ციხეში 6 თვით ჩაესვათ! მის გარეშე 6 დღე ძლივს გავძელი და 6 თვეს გავძლებდი?! როგორღაც დაწესებული გირაო უნდა დამეფარა.. მაგრამ როგორ?! ფული არ მაქვს და თან ჯერ არც ის ვიცი რამდენს დაუწესებენ, თუ დაუწესეს საერთოდ... პალატაში დედა შემოვიდა, ჩემთან ჩაიმუხლა, გულში ჩამიკრა და დამამშვიდა:
-ჩემო გოგო! დამშვიდდი... დამშვიდდი...
მთელი ღამე თვალი არ მომიხუჭავს. სულ ჯულიენის ღიმილი მელანდებოდა და ტუჩებზე მის გემოს ვგრძნობდი. დილას, 6 საათზე ავდექი და ბევრი ყავა დავლიე. სასამართლო მოსმენა შუადღეს, 12-ზე იყო. იქ გადაწყდებოდა ჯულიენის ბედი. ჩემი და ჯულიენის ბედი. სკოლაში რათქმაუნდა არ წავსულვარ.
სასამართლო პროცესი დაიწყო. ჯულიენს შუშის მიღმა ვხედავდი, დამატყვევებელი ღიმილით ხელი დამიქნია, მეც გავუღიმე და ხელი დავუქნიე.
მთელი 1 საათია აქ ვართ. მე,დედა და რეიჩელი.ჯულიენის დედაც აქაა. იგივე კითხვები და იგივე პასუხები. ახლა მოსამართლე ბოლო სიტყვას იტყვის:
-ბატონ ჯულიენს/სებასტიანს ბრალი ედება: 1) ფულის მოპარვაში და 2) დოკუმენტების გაყალბებაში. ამ დანაშაულებებიდან გამომდინარე, გადავწყვიტეთ რომ მას მივუსაჯოთ 6 თვე პატიმრობა. გირაო - 10,000დოლარი. სასამართლო მოსმენა დასრულებულია.
6 თვე პატიმრობა, გირაო 10,000 დოლარი...
ეს სიტყვები თავში მიტრიალებდა. აცრემლებული თვალებით ჯულიენს გავხედე, არანაკლებ შოკურ მდგომარეობაში იყო. უეცრად, სანამ მას ციხეში წაიყვანდნენ, დავიყვირე:
-მიყვარხარ ჯულიენ! დაგელოდები! - მან გამიღიმა და წაიყვანეს.. თუმცა სანამ ჩემი თვალთახედვის არეს გასცდებოდა, ტუჩები გაამორავა და მე სიტყვები გავარჩიე: „მეც მიყვარხარ“
ჩემი ჯულიენი წაიყვანეს.
ჩემს ჯულიენს 6 თვე ვეღარ ვნახავდი.
10,000 დოლარს ფიზიკურად ვერ გადავიხდიდი...
სახლში დავბრუნდით. ვერაფრით შეძლეს ჩემი გამხიარულება. უბრალოდ ვიჯექი, ვტიროდი და ჯულიენის ღიმილი მედგა თვალწინ.
ცოტახანში ბაბუა სემი მოვიდა. ჩამეხუტა და ჩემს წინ დაჯდა, ლაპარაკი დაიწყო:
-ეჰ, ბრენდა... ეს რა გავიგე! ძალიან ვწუხვარ! რამით შემიძლია დაგეხმარო?
-არა ბაბუა.. გირაოს ვერ გადავიხდი... 6 თვე უნდა მოვიცადო, სხვა გზა ფიზიკურად არ არის.
შემდეგ დღეს ჯულიენს ციხეში მივაკითხე. შუშის ერთ მხარეს ის იყო, მეორე მხარეს მე და ტელეფონით ვსაუბრობდით. მას ვერ ვეხებოდი, ვერ ვკოცნიდი..
-როგორ ხარ? - მკითხა მან.
-არამიშავს, შენ?
-მეც, ეგრე.
-მამაშენს რამდენი მიუსაჯეს?
-15 წელი..
-ძალიან კარგია..
-ჭრილობები გტკივა?
-ამ ტკივილს ვუძლებ, ხოლო სულიერს ვერა!
-მესმის, მეც ასე ვარ. უზომოდ მენატრები, ძალიან მინდა ახლა ეს შუშა ჩავამტვრიო და შეგეხო..
-მეც! მიყვარხარ ჯულიენ..
-მიყვარხარ ბრენდა!
-ბოდიში რა, გირაოს ვერ გადავიხდი..
-რა სისულელეა! გირაოს არც გადაგახდევინებდი! რატო მიხდი ბოდიშს?! არაუშავს, არაფერია.. მე აქ კარგად ვარ. გააგრძელე ცხოვრება და 6 თვეში მეც შემოგიერთდები გესმის? უბრალოდ დამელოდე..
-გელოდები! გელოდები!
-დრო ამოიწურა! - პოლიციელმა გარეთ გამომიყვანა, ცრემლები მოვიწმინდე და სახლში წავედი.
დღემ ჩვეულებრივად ჩაიარა. სკოლაში სიარული გავაგრძელე. ყოველდღე მივდიოდი ციხეში ჯულიენის მოსანახულებლად.
ასე გავიდა 3 თვე, შემდეგ კი ისეთი რამ მოხდა, რასაც ნამდვილად არ მოველოდი..

____________________________________________________________

დააკომენტარეთ რა :( შემიფასეთ. შემდეგ თავში დამთავრდებაскачать dle 11.3




№1 სტუმარი ..

ძაანნკაიააააა

 



№2 სტუმარი Mia

Rodis dadeb shemdeegs

 



№3  offline წევრი ლიდია

Mia
Rodis dadeb shemdeegs

დავწერე მეექვსე, ბოლო თავი. უბრალოდ ჩასწორებები სჭირება და ვეცდები დღეს დავდო ^_^

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent