შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

წყვდიადში დაკარგული #3


7-11-2017, 02:06
ავტორი -venus-
ნანახია 806

წყვდიადში დაკარგული #3

თავი მესამე

დილით საშინელი თავის ტკივილით გავიღვიძე, წამოდგომა მინდოდა, მაგრამ ნოეს მკლავი ამის საშუალებას არ მაძლევდა, ახლაღა მოვედი აზრზე, ორი დღის გაცნობილი, რომელიც ამავდროულად ჩემი უფროსია, გვერდზე მიწევს და ისე მეხუტება თითწოს, ორი წლის ცოლ-ქმარი ვიყოთ...
- ნოე, ნოეე. ხმადაბლა ვცდილობდი მის შეფხილზებას, რომ როგორმე მისი ტორი მომეცილებინა ჩემი მუცლიდან.
- ჰმმმ. ნამძინარევმა ამოიზმუვლა და ცალი თვალით შემომხედა. გაიღიმა და უფრო მომხვია ხელები.
- კაი რაა, ადგომა მინდა ნოე, გამიშვი.
- იწექი ცოტახანი. მის სხეულზე ამაკრო და თავი ჩემს თმებში ჩარგო.
- საპირფარეშოში მინდა ნოე. ხმა დამისერიოზულდა.
- ჩაიფსი და დამაბრალე რა, ახლა შანსი არარის გაგიშვა. გაიცინა და ისევ ჩამიკრა...
- ნოე, არ ვხუმრობ, გამიშვი და მოვალ ისევ, არსად გავრბივარ.
- ვერც გაიქცევი, შენი სახლია.
- მითუმეტეს.
- კარგი, ზუსტად ხუთ წუთში, რომ აქ იყო, სიცივეს ვერ ვიტან. აღარაფერი მითქვამს, გავიცინე და წამოვდექი. აბაზანაში შევედი და ჩამრთველზე ხელი უნდა ამეკრა ხმა, რომ შემომესმა:
- არ აანთო.
- ვაიმეე. შევყვირე და გულზე ხელი მივიდე.
- ჩუმად, მე ვარ, აჩი... სიბნელეში ვერ ვხედავდი მის სახეს.
- აქ, აქ რა გინდა? დამანებე რა თავი... უკან მივიხედე, შევამოწმე ნოე ხომ არ მოდის თქო. არავინ იყო და ისევ მას მივუბრუნდი.
- ისევ გული მატკინე ნინა! ორაზროვნად ჩაილაპარაკა.
- ვინ ხარ, მე არავისთვის მიტკენია გული. გეშლები...
- შენ არასდროს, არავისში შემეშლები, შეუძლებელია შენი შავი კუპრივით თმა, თაფლისფერი თვალები და წითელი ტუჩები, ვინმესაში შემეშალოს...
- დამენახე მაინც, იქნებ ვიცოდე ვინ ხარ...
- არ გეცოდინება, მაგრამ დამიჯერე, მე სენი სახე და ნაკვთები ისე ვიცი, როგორც ჩემს თავს ვიცნობდი ერთ დროს...
- მაშინებ, გეხვეწები, ნუ გამომეცხადები ყველგან, როცა გინდა და სადაც გინდა.
- ნუ შეგეშინდება, მე მხოლოდ შენი დახმარება მჭირდება ნინა. დაფიქრდი, კარგად დაფიქრდი, სოფელში, მინდა, რომ სოფელში წახვიდე.
- სოფელში? იქ რა მინდა? რაც ბებიაჩემი გარდაიცვალა იქ არც წავსულვარ...
- ვიცი, ხოდა ახლა მინდა, რომ იქ მიხვიდე, იქნებ ნახო რამე, რაც ჩემს ვინაობის ამოცნობაში დაგეხმაროს... მეტი აღარაფერი უთქვამს, ვიგრძენი სიცივე, რომელიც მისი წასვლის შემდეგ გამეფდა ჩემს სხეულში, საპირფარეშოში და ზოგადა ჩემს სახლში, საშინელი სიცივე ჩამოწვა, მიწის და სიყვარულის სუნით გაჯერებული სიცივე, რომელმაც მაიძულა ხელები შემომეხვია მხრებზე და მოვკუნტულიყავი...
- გავიდა ნინა 5 წუთი, სად ხარ გავიყინე...
- მოვდივარ, მოვდივარ... უნიტაზი ჩავრეცხე, ხელი გადავიბანე და ნოესთან დავბრუნდი...
- ხო ხედავ, უჩემოდ როგორ გაყინულხარ.
- ჰო. უემოციოდ ვუპასუხე.
- მოხდა რამე? მაშინვე იგრძნო ჩემი უხასიათობა.
- საპირფარეშოში რა უნდა მომხდარიყო? არ შევიმჩნიე და მისკენ გადავბრუნდი, სახეზე ხელი დავუსვი და ნაზად ვაკოცე ტუჩებზე.
- ჰო, რავიცი არაფერი. განაბულმა მიპასუხა.
- ასე თუ ვინებივრეთ ჩემი უფროსი გამომაგდებს სამსახურიდან, ცოტა უჟმური ტიპია. გახუმრება ვცადე.
- გინდა მივუვარდე და კბილები ჩავულეწო? ამყვა ისიც.
- არა, ცოდოა. რა დამიშავა...
- უყურე შენ, ცოდოა ხო? ცოდოაა? ერთი ხელის მოსმით მომიქცია მასზე და საღამური წამებში გამხადა. ვნებიანი თვალებით ამათვალიერა, მკერდზე მომკიდა ხელები და ნელა ჩააცურა მუცლისკენ, შემდეგ საცვალიც გამაძრო და ყურება განაგრძო.
- ახლა, ვნახავთ ვინ იქნება ცოდო... გადამატრიალა და ახლა ის მოექცა ჩემს ზემოთ. სუნთქვა ახშირებული ვკოცნიდით ერთმანეთს და ვეფერებოდით. მისი პე*ისი ჩემს ვა*ინაში შემოცურდა და სიამოვნებისგან შემაჟრჟოლა. დილას ჩიტების ჭიკჭიკს და ფოთლების შრიალის ხმას, ჩემი გამაყრუებელი კვნესა ერწყმოდა, სიამოვნების სამყაროში ვიყავი, სადაც მხოლოდ მე ნოე და ჩემი ჰამგები მეფობდნენ. ბოლოს ორივე ვცდილობდით სუნთქვის დარეგულირებას, სიყვარულით სავსე მზერით მიყურებდა, ტკბებოდა ჩემი სხეულის ყურებით და მე ბედნიერებით მავსებდა.
- საოცრება ხარ. მომეხუტა და მკერდზე თავი დამადო.
- შენც. განაზებული ხმა მქონდა, თმაზე ვეფერებოდი და ისევ საპირფარეშოში მომხდარი მიტრიალებდა თავში. „სოფელში წადი“ ზარის ხმასავით ჩამესმოდა მისი ხმა.
- ნოე.
- ჰოუ.
- კი უხერხულია, მაგრამ შენი აზრით უფროსთან რომ მივიდე და რამოდნეიმე დღით შვებულება ავიღო მომცემს? ისევ ვიცუნდრუკე
- გააჩნია რისთვის გჭირდება შვებულება, თუ რამე მე მოვუგვარებ. ღიმილით ამომხედა.
- სოფელში მინდა წასვლა. მისთვის არ შემიხედავს, წამოვდექი, ტრუსი ამოვიცვი და ხალათი მჭიდროდ შემოვიჭირე. ფანჯარასთან მივედი და სიგარეტს მოვუკიდე...
- ნინა, რაღაცას მიმალავ. არ მომწონს შენი სახე.
- არაფერს.
- ნინა. არ მეშვებოდა... როგორი საოცრება იყო, ასე მოკლე დროში ისე მიცნობდა, იმასაც ხვდებოდა როდის რა მიჭირდა ან მტკიოდა.
- ის იყო. ჩახლეჩილი ხმით დავიწყე.
- რაა? როდის, სად? საწოლიდან წამოდგა და შარვალი ჩაიცვა.
- საპირფარეშოში. ძლივს გავბედე თვალებში შეხედვა.
- რა?? მეღადავები? მოფსმაც არ გაცადოს ტო. რა უნდა?
- ნუ ღელავ, შესვლისას გამომეცხადა. აუ რაა! რა უბედურებაა, რა გამომეცხადა, რეებზე ვლაპარაკობთ საერთოდ ხვდები? ვიღაცამ რო მოგვისინოს შეშლილები ვეგონებით.
- ვიღაცას არ გავკარი? რა მოხდა თქო, შენ ეგ მითხარი.
- დამეხმარეო, სოფელში წადი და იპოვი რამესო.
- პოლტერგეიტსიღა გვაკლდა.
- რაღაცა უშლის ხელს, რაღაცა რაც ბებიაჩემის სოფელშია. კი მაგრამ ვინარის, რა უნდა ან საერთოდ ბებიაჩემის სოფელი და სახლი რა შუაშია?
- არ ვიცი ნინა, ისევე არ ვიცი როგორც შენ არიცი, მაგრამ თუ მომცემ უფლებას, რომ შენთან ერთად წამოვიდე, გავარკვევთ ...
- მართლა?
- ჰო მართლა.
- კი, მინდა. აბა მარტო გავგიჟდები.
- კარგი, ოღონდ ამაღამ უნდა წამომყვე ერთ ადგილას.
- ნოე, ტყუილად ვმუშაობ? მესამე დღეა სამსახური მაქვს და 5საათი ვიმუშავე მთლიანობაში. რას იფიქრებ ჩემი უფროსი.
- ნუ მაიმუნობ. აღარ მუშაობ დღეიდან...
- რაებს ლაპარაკობ, ფული არ მჭირდება?
- რაც დაგჭირდება მოგცემ. უკნიდან მომეკრო და სიგარეტი გამომართვა.
- აუ, ბოლო ნაპასი იყო... გავებუსხე 2 წლის ბავშვივით.
- ხოდა მე დავამთავრებ.
- მე არ მინდა შენს ხარჯზე ვიყო, არც ცოლი ვარ და არაფერი. გამახსენდა, რომ სექსის გარდა არანაირი ურთიერთობა არ გვაკავშირებდა.
- ძალიან არ მიყვარს ეს სიტყვა, არც პაცანა ვარ სიყვარული აგიხსნა, ან ჩვენს ურთიერთობას რაიმე სახელი დავარქვა, შენ ქალი ხარ რომელიც მომოწნს, მიზიდავს და მინდა ჩემთან ერთად იყოს, ერთი ვიყოთ, ასერომ პრობლემა გადაჭრილია. სექსზე უფრო ახლო ურთიერთობა არ მეგულება, ჩვენი სხეულები გაერთიანდა, ისევე როგორც გულები, ხომ არ მეშლება?
- თვალები დაიწვრილა და ისე შემომხედა.
- გულები?
- ჰო გულები. ვცდები? ახლა ცალი წარბი აწია და ცალყბად ჩაიღიმა.
- არ ცდები. მეც გამეღიმა და ჩავეხუტე.
- ხოდა ნუ მათქმევინებ მაინცდამაინც, რომ შეყვარულები ვართ თქო. ისედავ ხო ცხადია. გაიცინა და ხელში ამიტაცა.
- რა სიგიჟეა.
- რა არის სიგიჟე.
- ეს ყველაფერი.
- შენი პოლტერგეიტსის ამბავი, მართალია სიგიჟეა , მაგრამ ჩვენ რას გვერჩი...
- მესამე დღეა და უკვე შეყვარებულები?
- აი მაგიტომ არ მიყვარს ეგ სიტყვა. ორ ადამიანს ერთად უნდა ყოფნა, კარგად გრძნობენ თავს და სახელს მხოლოდ იმიტომ ვერ ირქმევენ, რომ ტეხავს მეორე ან მესამე დღეს? კაი რა. რამდენი წლის ვართ. გაიცინა ისევ. ისე მიყვარდა მისი სიცილი.
- კაი ნუ გადმომიყარე 32კბილი.
- 28მაქ ჯერ. სრული სერიოზულობით მითხრა
- რაო, ვერ დავბრძენდითო? გავეხუმრე და თმები ავუწეწე.
- თავი 2წლის ბავშვი მგონია. სერიოზული სახით ჩაილაპარაკა და უკანალის ქნევით სამზარეულოში გავიდა.
- მასხარა ხარ ნოე, მასხარა... სიცილით მივყევი უკან და ყავა გავიკეთეთ.
ვისაუზმეთ, სახლი მივალაგე და მისაღებ ოთახში დივანზე დავჯექი.
- არა რა, ძალიან დამღლელია ეს სახლის დალაგება.
- ნუ წუწუნებ, მეც ხო მოგეხმარე.
- კი, 2თეფში ჩადე ჭურჭლის სარეცხ მანქანაში, დაგწყდებოდა წელი.
- უმადური, დაუნახავი ყოფილხარ ნინა. თავის გაქნევით ჩაილაპარაკა.
- საღამოს სად მივდივართ?
- კლუბში, მეგობარი ჩამომივიდა გუშინ ამერიკიდან, ხოდა მინდა ჩემთან ერთად იყო.
- რა პატივია...
- აბა, შენ ეგთქვი.
- რა ჩავიცვა.
- არ ვიცი, რაც გინდა, ოღნდ ძალიან გამომწვევიც ნუ იქნები, არ მინდა იქ დუჟი გადმომდიოდეს, ან ვიღაცას კბილები ჩავუმსხვრიო.
- რა ეჭვიანი ხარ ღმერთმანი.
- შენნაირ ქალზე ვინ არ იეჭვიანებს.
- შემართება მომწონს, მაგრამ ძალიან ნუ გადაამეტებ, თორემ გაგიბრაზდები.
- არის უფროსო. გაშლილი ხელი საფეთქელთან მიიდო და გამეჭიმა.
- არა და რა სერიოზული ჩანდი პირველ დღეს, შიშით ლამის მუხლები მომეკვეთა...
- სამსახურში ყოველთვის თავშეკავებული ვარ.
- კი, განსაკუთრებით გუშინ იყავი თავშეკავებული, შუა დარბაზში, რომ მეხვეოდი. გავიცინე
- გამონაკლისებიც არსებობს. მოკლედ, ახლა საქმე მაქვს, ძმაკაცი უნდა ვნახო და საღამოს 6ზე გამოგივლი, მზად დამხვდი. მოვიდა და მაკოცა.
- კარგი, გელოდები... კარი მივკეტე და ოთახში შევედი. კარადა გამოვაღე და ახლავე დავიწყე კაბის შერჩევა, რომ ვთქვა ფართო არჩევანი მქონდა თქო მოვიტყუები, სამად სამი კაბა ამშვენებდა ჩემს გარდერობს. ერთი ძალიან ვულგარული იყო, წითელი, ღრმა დეკოლთით და ბარძაყამდე ჩახნილი გვერდით. მეორე ჭაობისფერი იყო, მოკრძალებული, გრძელი და საშუალო დეკოლტით, მესამე კი ზუსტად ის იყო რაც უნდა ჩამეცვა. შავი ბრეტელებიანი, მუხლს ჩაცდენილი მომდგარი კაბა იყო, რომელიც მკერდს ძალიან ლამაზად მიყენებდა. ვერცხლისფერი მაღლები ავარჩიე და ჩანთაც შევუხამე. მშვიდად ვიყავი ტანსაცმელი, რომ არჩეული მქონდა. საღამომდე არაფერი მქონდა გასაკეთებელი და ტელევიზორის ყურებას შევუდექი.
ცოტახნის შემდეგ, მოვითენთე და ტელევიზორის წინ ჩამთვლიმა, უკვე ღრმა ძილში გადამდიოდა, ისევ სიცივე და მიწის სუნი,რომ შემოვარდა სახლში. მივხვდი, რომ ის იყო. უკვე რეაქცია აღარ მქონდა. არ შემშინებია იმიტომ, რომ ვიცოდი არ გამოჩნდებოდა. მაგრამ შევცდი. გამოსახულება ჩემს წინ გაჩნდა, გაოგნებული ვუყურებდი, მის მამაკაცურ ნაკვთებს, ჩასისხლიანებულ, ჭაობისფერ თვალებს და გალურჯებულ ტუჩებს, შემაძრწუნებელი დასანახი იყო ჩემს წინ მდგომი აჩი, ან აჩის სული, კიდევ ვერ ვიყავი ამ ყველაფერთან შეჩვეული...
- მხედავ. გაეღიმა და თვალზე ცრემლი ჩამოუგორდა.
- გხედავ, გხედავ აჩი. რობოტივით ვიმეორებდი ერთიდაიგივეს.
- როგორ მომენატრე, არც კი ვიცოდი, ოდესმე ისევ თუ დაგინახავდი, ისევ თუ ვიგრძნობდი შენს სითბოს, რომელიც უკვე დიდიხანია აღარ მათბობს.
- აჩი, რას ლაპარაკობ? გაკვირვებული ვუყურებდი.
- შეიძლება ჩაგეხუტო? რა უცნაურია, პოლტერგეიტსი, რომ ჩახუტებას გთხოვს, მაგრამ უარს ვერ ვეტყოდი, მეშინოდა არ გამებრაზებინა და რამე არ ექნა.
- ჩამეხუტე, ეს თუ დაგამშვიდებს. მომიახლოვდა და ხელები მომხვია. ვერაფერი ვიგრძენი ხორციელი, მხოლოდ სითბო, რომელიც მასთან ერთად მოსულ სიცივეს ფარავდა.
- იცი, სად უნდა მნახო ნინა. ესღა მითხრა და ნელ-ნელა სილუეტი გაუფერულდა. მიწის სუნიც გაიყოლა თან, სიცივესთან ერთად.
გაოგნებული ვიჯექი ერთ ადგილას მიყინული, გულის გამაყრუებელი ფეთქვა ჩამესმოდა, ყურები დამგუბებოდა და პულსი საგრძნობლად ამჩქარებოდა. როდემდე? როდემდე უნდა გაგრძელდეს ეს ყველაფერი. დავიღალე, ყველაფერი უბედურება მე როგორ უნდა გადამხდეს.
ძალა გამოცლილი მივესვენე დივანს და ისევ წამოვწექი, რომ ავმდგარიყავი ვიცოდი დაეცემოდი. საათს დავხედე უკვე სამი იყო. სამზარეულოში გავედი და მსუბუქად ვისადილე, შემდეგ წყალი გადავივლე და გამზადება დავიწყე. ხუთისკენ უკვე ყველაფერი მზად მქონდა. ყველაზე მეტად ლოდინს ვერ ვიტანდი, მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა. მესიჯი მომივიდა:
„ ულამაზესი ხარ ნინა“
„აქ ხარ? ვერ გგრძნობ“
„უკვე აღარ, რომ იცმევდი მაშინ“
„ რაა? შენ რა შიშველი დამინახე?“ გაბრაზება მომერია
„ ერთ დროს ჩემი იყავი ნინა, სასირცხვილო სულაც არაფერია“
„ ვერ ვხვდები, როდის ან როგორ ვიყავი შენი, მაგრამ ეს უკვე ძალიან გამაღიზიანებელია.“
„ ბოდიში, მეტს აღარ ვიზავ“
„ ან როგორ მწერ საერთოდ? პოლტერგეიტს მობილური თუ ქონდა არ ვიცოდი“
„ მობილური არც მაქვს, ტელეპათიურად გამოდის ასე, რასაც ვფიქრობ და რისი თქმაც მინდა, ტელეფონში მოგდის.“
„ და ნოემრი? „
„ ეგ ისე, უბრალოდ...“
„ რამე მინიშნება მაინც მომეცი, რითი უნდა დაგეხმარო? ან რატომ აიჩემე, რომ ჩვენ ვიცნობდით ერთმანეთს?“
„ ყველაფერს იპოვი, მე მჯერა შენი ნინა. ერთადერთი რამ, რაც არარსებულ გულს მტკენს ისარის, რომ ახლაც სხვასთან ხარ.“
„აჩი, უფროსწორად არც ვიცი აჩი გქვია თუ არა! ძალიან მაბნევ, ნელ-ნელა ჭკუიდან ვიშლები, ძალიან გთხოვ შეწყვიტე ეს ყველაფერი.“
„ შენ ჩემი სული უნდა გადაარჩინო, მხოლოდ შენ!“
„ როგორ? ან რატომ მე?“ უკვე თავი აფეთქებას მქონდა.

აღარ მომსვლია შეტყობინება, მასთან საუბარში დროც გასულა, ცოტახანში ნოემ დამირეკა და ქვემოთ ჩავედი. როგორც ყოველთვის, ახლაც აშლილი სახე მქონდა და შემატყო.
- ისევ ის?
- ჰო.
- აუ მაგრად ვცემ მაგ ვიღაცას. მობეზრებულად აატრიალა თვალები და მერე გიჟივით მომაშტერდა. - ულამაზესი ხარ. მოვიდა და მაკოცა. მანქანის კარი გამოღო და ჩაჯდომაში დამეხმარა.
- რას ცემ, სულია ბიჭო. გამეცინა მის დაუფიქრებელ რეპლიკაზე.
- სულია მარა მაგარი „ვრედნი“ სულია.
- დავიღალე.
- რითი?
- ყველაფრით, ამ უაზრობით.
- მეც დაგღალე? ნაწყენი ხმით მითხრა.
- რა სისულელეა, ერთადერთი ვისითაც არ დავღლილვარ, ეს შენ ხარ.
- ჩემი შავტუხა, ყველზე ლამაზი ხარ...
- შენი. ხმადაბლა გავიმეორე და საქარე მინაში გავიხედე.
კლუბი ჩვეულებრივი, ტიპიური კლუბი იყო, გამაყრუებელი მუსიკით, ალკოჰოლის და სიგარეტის სუნით გაჟღენთილი, რომ შევედი ლამის გული ამერია, მაგრამ არ შემიმჩნევია. ტეხავდა პრსოტა, მისი მეგობრების გაცნობისას, რომელიმეზე რომ მერ*ყია, თორე უარს არ ვიტყოდი...
კუთხეში, მყუდრო ადგილი შეურჩევიათ. რამოდენიმე „სვეცკი“ გოგო იჯდა და ოთხი ბიჭი.
- ვაახ, გვაღირსე შე*ემა? რა იყო ტო, ნიკუშა რომ არ ჩამოსულიყო აღარ გვადრულობ?
- ნუ ატ*აკებ რა, ხო იცი სამსახური ის ეს და არ მრჩება დრო. გაიცანით ნინა, ნინა ეს ჩემი მეგობრები არიან, გიგა, ლეკო ნიკუშა და თემო. სალი თემოს გოგოა, ნუცი ლეკოსი და თეო ნუცის დაქალია. გოგოებიც გამაცნო, რომლებიც ამრეზად მიყურებდნენ, განსაკუთრებით თეო. ალბათ ნოე ევასებოდა და დაიგრუზა მე, რომ მიმიყვანა.
- სასიამოვნოა. ყველას გავუღიმე და ნოეს გვერდზე დავჯექი.
- აბა, მომიყევით თქვენი ისტორია. ძალით ღიმილით მოგვმართა თეომ.
- ჰო შე*ემა, აქამდე არ უნდა გეთქვა შეყვარებული თუ იყავი?
გულში ვეხვეწებოდი, რომ არ ეთქვა, სულ რაღაც სამი დღის გაცნობილიაო, თორე მათ სიცილს ვერ ავიტანდი. ყველა ხომ ვერ მიხვდება, რომ არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს დროს, როცა საქმე სიყვარულს ეხება.
- აქ ჩემი პირადის გასარჩევად არ მოვსულვარ შე*ემა. ნიკუშ, როგორ იმგზავრე? მაგრამ მომენატრე. თემა შეცვალა და ისე გამიხარდა, თვალებში ყველაფერი შემეტყო, მისი ჩაღიმებით მივხვდი.
- რავი რა, კისერი მაქვს გაშეშებული. ყველამ გაიცინა, თეოს გარდა. დაჟინებით მაკვირდებოდა, ჯერ მე მერე ნოეს და თავის დაქალს რაღაცას ეჩურჩულებოდა, მერე ორივე იცინოდა და ასე დაუსრულებლად. რამოდენიმე ჭიქა მარტინი დავლიე, ფხიზელმა ამათ ჩემმა მტერმა უყურა, სასმელმა გამათამამა და გამამხიარულა. ბიჭები ცალკე ლაპარაკობდნენ, გოგოები ცალკე. მაგრამ მე განმარტოვებით ვიჯექი.
- რა იყოთ ტო, მიჩაგრავთ გოგოს? როცა ნოემ დამინახა, გოგოებს გადახედა.
- აუ, არაა რატო? გადმოჯდეს და ვიჭორავებთ, რა პრობლემაა. სალი გაეპასუხა.
- მიდი ნინ, არ მოგერიდოს რა, ჩვენები არიან... მისმა თბილმა ტონმა და „ნინ“-მა მომთაფლა, თორემ იმ გველების ბუდეში ნამდვილად არ მსურდა, თაგვის როლში ჩავარდნა. მათკენ მივიწიე, მაგრამ არც ისე ახლოს. რამოდენიმე კითხვა მომიგდეს, მეც ცივილიზებულად ვუპასუხე და ისევ გააგრძელეს ჩემთვის უცნობი ხალხის გაჭორვა.
ჩემი საყვარელი მუსიკა ჩაირთო, ისე ამიყოლია მუსიკამ, რომ არც მითქვამს ნოესთვის ვიცეკვოთ თქო, მეთვითონ ავდექი და ხალხს შევერიე. მის მზერას ვგრძნობდი, მისკენ მივიხედე და ხელით ვანიშნე მოდი თქო, ცოტახანში ვალაპრაკობო და მიტრიალდა. არ მწყენია, ჩემთვის გავაგრძელე თვალდახუჭლმა, ტანის მუსიკისათვის აყოლება, როდესაც წელზე ხელი შემეხო, ნოე მეგონა და გამეღიმა. ეს შეხება უფრო ქვემოთ ჩავიდა და როდესაც მივხვდი ეს სულაც არ იყო ნოე, მაშინვე ტვინში დამარტყა და მისკენ გავიხედე, ვიღაც უცნობი იყო, ჭინკებშერეული მზერით უყურებდა ჩემს მადისაღმძვრელ მკერდს და საღეჭ რეზინს გულის ამრევად აღლაჭუნებდა. ერთი „ გავიცნოთ ლამასო? „ აკლდა და ეგ იყო რაა! კიანაღამ გული გამიჩერდა, ნოესკენ რომ გავიხედე და ადგილზე არ დამხვდა. წამებში გაჩნდა ჩვენთან და მუშტი ისე მაგრად ხია, ლამის მე წამივიდა გული.
- შე ნაბი*ვარო, შე *ლეო, ვის ეხები შენი დედა მოვ**ან. გამწარებული ურტყავდა ნოე. ბიჭები აშველებდნენ, გოეობისკენ გავიხედე და მომღიმარი სახით იდგნენ, მერე მზერა ჩემზე გადმოიტანეს და მომღიმარი სახე, ზიზღნარევ მზერაში გადაუვიდათ. ჩანთას დავტაცე ხელი და კლუბიდან გამოვვარდი...
ცხარე ცრემლით ვტიროდი, რა მატირებდა არ ვიცი, იმ გველების მზერამ იმოქმედა ასე, თუ ნოეს ასეთმა სიცხოველემ, რომელიც ნამდვილად ზედმეტი იყო.
ცარიელ გზაზე მივკაკუნებდი და ვტიროდი. არსაიდან გაჩნდა „წყვდიადში დაკარგული“ ხელის შეხება ვიგრძენი და ადგილს მივეყინე.
- არ ღირს ნინა.
- აუ დამანებე რა! ვაფშე ყველამ დამანებეთ თავი! ვიღრიალე და გამოვეცალე. აღარ გამომყოლია.
ვიღაცას, რომ დავენახე გიჟი ვიგონებოდი, ვის ელაპარაკებაო იფიქრებდნენ, მაგრამ მათ კი არა, უკვე გიჟი ჩემი თავი მე მგონია.
მანქანის ხმა მომესმა, არც მიმიხედავს ისევ განვაგრძე გზა.
მანქანა დამეწია.
- ჩაჯექი ნინა! კონკრეტული იყო.
- შემეშვი.
- ჩაჯექი მეთქი. ხმას აუწია და ყვირილში გადაეზარდა.
- შემეშვი მეთქი და ნუ მიყვირი, გასაგებია?
- ბოლოჯერ გეუბნები ნინა, ჩაჯექი. დამიმარცვლა ბოლო სიტყვა და მანქანა გააჩერა, როდესაც მიხვდა, რომ არ ჩავჯდებოდი.
- თორემ რას იზავ? მეც მუშტებს დამიშენ?
- შენ რა მამტყუნებ? ვიღაც *ლე ტრ*კზე გიფათურებდა ხელებს და მე სი*ივით მეყურა? თუ მივსულიყავი და შეეშვი ჩემთან არის თქო მეთქვა, რა გინდოდა რომ გამეკეთებინა მითხარი?
- ეგეთი ცხოველობაც არ იყო საჭირო. ახლა თავი დამანებე, მარტო მინდა ყოფნა. დავუყვირე და სვლას ავუჩქარე. მანქანა ისევ გაჩერებული იყო, აღარ გამომყოლია. მეც გავაგრძელე გზა, მთავარ გზატკეცილზე გავედი და ტაქსი გავაჩერე, სახლის მისამართი ვუკარნახე და სავარძელში მოვკალათდი.
სახლში ავედი, ტანსაცმელი იქვე მივყარე და სრულიად შიშველმა გავიარე ჰოლი, ჩემს ოთახში, რომ შევედი ნაცნობი მიწის სუნი მეცა, სიცივისაგან კი მთელს სხეულზე დამბურძგლა.
- არ შემომხედო. წინასწარ დავიკივლე და უხერხულ ადგილებზე ხელები ავიფარე.
- არ გიყურებ.
- ვერ გხედავ და არ მჯერა შენი. მიტრიალდი, თუ დახუჭე თვალები, რავიცი რამე ქენი. დაბნეული და სასმელ მოკიდებული ვბლუყუნობდი რაღაცეებს. როგორც იქნა მივაგენი კარადას და ხალათი ჩავიცვი, სინათლე ჩავრთე და ოთახში მიმოვიხედე. აღარავინ იყო, მიწის სუნიც გამქრალიყო, სიცივესთან ერთად. საწოლზე თეთრი ორქიდეა დამხვდა.
„ ბებიაჩემის საყვარელი ყვავილი“ გავიფიქრე, მაგრამ ერთმანეთს ვერ დავუკავშირდე ვერაფერი. ყვავილი ავიღე და ლარნაკში მოვათავსე. შემდეგ აბაზანაში შევედი და ცხელი წყლის ქვეშ დავდექი. თითოეულ წვეთს ვგრძნობდი, თითოეული ცხელი წყლის წვეთი მწვავდა სხეულს და ეს წვა უსაშველო სიამოვნებას მგვრიდა, მთელი გულ მკერდი გამიწითლდა, მკლავები, ფეხები. ორთქლისაგან უკვე შეუძლებელი იყო სუნთქვა. მალევე მოვეგე გონს, კიდევ ცოტახანიც, რომ გავჩერებულიყავი გული წამივიდოდა. ონკანი გადავკეტე და კაბინიდან გამოვედი. საშინელი ბრახუნის ხმა იყო, კინაღამ კარი ჩამომიღო ვიღაცამ. პირსახოც შემოხვეული გავედი, საჭვრეტინად გავიხედე, მაგრამ ბნელოდა და ვერავინ დავინახე.
- ვინ არის? შიშ მორეულმა ვიკითხე.
- მე ვარ გააღე. ნოე იყო. აქოშინებული ხმა ჰქონდა. საკეტი გადავწიე და კარი გავაღე. ამათვალიერა და ოთახში შემოვარდა. ალბათ ვერაფერს შევამჩნევდი, იატაკზე სისხლის წვეთები, რომ არ დამენახა.
- ნოე, რა მოგივიდა? რა არის ეს. სისხლის წვეთებზე მივუთითე და ახლაღა შეითვალიერა სხეული. ტანზე არაფერი ჰქონდა, მაგრამ მარჯვენა ხელზე, რომ დაიხედა მუშტი მთლიანად გადაყვლეფილი ჰქონდა.
- ხელი რა დღეში გაქ და ის საწყალი რადღეში იქნება. წარმოდგენაც არ მინდა.
- ვაიმე, დიდი თაიგულით ხომ არ მივადგე საავადმყოფოში და ბოდიში მოვუხადო. ირონია ნარევი ხმით მითხრა.
- საავადმყოფოში? შენ რა სულ გადაირიე? რომ გიჩივლოს სად მიდიხარ?
- სროკზე.
- აუფ, ყოჩაღ. მაგარი ბიჭი ხარ ძაან. ტაში დავუკარი და ვანიშნე, რომ დივანზე დამჯდარიყო.
- აუ ეხლა მაგრად არ მაინტერესებს იმ *ლიშვილის განხილვა რა! წყალი დამალევინე.
- ახლავე. სამზარეულოში გავედი წყალი ავუვსე და მივუტანე, მერე სააბაზანოში გავედი და აფთიაქის ყუთი გამოვიტანე. წყალბადის ზეჟანგი მოვასხი, რომ ბაქტერია ამოსულიყო ჭრილობიდან, შემდეგ სპირტიანი ბამბით მოვუწმინდე, რაზეც საშინლი სახის მოჭმუხვნით ირეაგირა და ბინტით გადავუხვიე.
- თუ გტკივა გამაყუჩებელს მოგცემ.
- არ მტკივა. ჩამეხუტე რა და ყველაფერი გამივლის.
- აფერისტი. მაინც გამეღიმა მის საქციელზე და ჩავეხუტე.
- მაგ აფერისტმა, შენ გამო ხელი იტკინა, მაგრამ თუ საჭირო გახდა თავსაც გავწირავ. ნაზად მაკოცა და აციმციმებული თვალებით შემომხედა. მმმ, რა მადის აღმძვრელად მიყურებენ შენი ბურთები. წარბები ამითამაშა და მკერდზე მაკოცა.
- ნუ ხარ ცუღლუტი. ხელი გტკივა, არ შეიძლება შენთვის ასეთები, მიდი დაწექი და დაისვენე.
- ხელი მტკივა მერე *ლე ხო არა. გაიცინა და ოთახში შევიდა.
- უზრდელო.
- ოჰ, უზრდელო. გამომაჯავრა და ცალი ხელით დამაგდო ლოგინზე.
- ვგონებ, სულაც არ გიშლის ნატკენი ხელი.
- ხომ გითხარი. პერანგის ღილებს იხსნიდა და თან გიჟივით იცინოდა. მის სიცილზე მე უფრო მეცინებოდა.
- გიჟი ხარ ნოე შარტავა.
- შენ გამაგიჟე. მოდი ახლა დამეხმარე, გამხადე, მომეფერე, მიქენი რამე. ასეთი ადვილი კი არარის ცხოვრება. გაიცინა და მის უაზრო ხუმრობაზე მეც გამეცინა. ზემოდან დამაწვა და კოცნა დამიწყო, ტუჩზე, ყელზე, მხარზე, მკერდზე, მუცელზე. მე ნელ-ნელა ვხდიდი შარვალს. საცლის ამარა იყო დარჩენილი. საბოლოო ნაჭრისგანაც განთავისუფლდა და მძლავრად ამეკრო სხეულზე.
ჩვენი სხეულები ერთმანეთს შეერწყა, გახშირებული სუნთქვითა და სასიამოვნო ჰანგებით იყო ჩემი ოთახი გავსებული, საოცარი სუნი იდგა, მის სუნი. მისი საოცარი და მომხიბვლელი სუნი. იქამდე სანამ ეს სუნი, მიწის სუნმა არ შეცვალა და სიყვარულისაგან დამთბარი ოთახი სიცივემ არ მოიცვა...
------------------------------

იმედია მოგეწონებათ და დაგაინტერესდებათ, ძალიან მიხარია წინა თავებზე თქვენი დადებითი კომენტარების წაკითხვა, ჩემი სტიმული ხართ <3 მიყვარხართ!!!скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი Tskrialashvili Mariami

აუ ხო არ არის პატარა თავი, და მაინც არ მყოფნის :(
ნოე ხო კარგია , მაგრამ
აჩი სულ სხვა რაა ♥
მიყვარს მე უკვე აჩი და ნინას თუ არ უნდა ჩემკენ გამოუშვას :დ
ყავდეს ნოე :დ

 



№2  offline ადმინი -venus-

Tskrialashvili Mariami
აუ ხო არ არის პატარა თავი, და მაინც არ მყოფნის :(
ნოე ხო კარგია , მაგრამ
აჩი სულ სხვა რაა ♥
მიყვარს მე უკვე აჩი და ნინას თუ არ უნდა ჩემკენ გამოუშვას :დ
ყავდეს ნოე :დ

ოოომ, რომ გაიგო რა ხდებაააა :დ აღარ მოგინდებოდა აჩი :დდ მაგრამ ნინამ გადმომცა შენი იყოსოო :დდ კეთილი გოგო მყავს. მადლობა, რომ კითხულობ ♡♡

 



№3  offline წევრი Jupiter

მგონი უკვე მაქვს რამდენიმე ეჭვი ;დ აქ არ დავწერ, მაგრამ მგონი სწორი ვარ.
მეშინიასავით ;დ

პ.ს ვიცმევ არაა სწორი, ვიცვამ ❤️

 



№4  offline წევრი Tskrialashvili Mariami

-venus-
Tskrialashvili Mariami
აუ ხო არ არის პატარა თავი, და მაინც არ მყოფნის :(
ნოე ხო კარგია , მაგრამ
აჩი სულ სხვა რაა ♥
მიყვარს მე უკვე აჩი და ნინას თუ არ უნდა ჩემკენ გამოუშვას :დ
ყავდეს ნოე :დ

ოოომ, რომ გაიგო რა ხდებაააა :დ აღარ მოგინდებოდა აჩი :დდ მაგრამ ნინამ გადმომცა შენი იყოსოო :დდ კეთილი გოგო მყავს. მადლობა, რომ კითხულობ ♡♡

სიყვარული ბრმააო გამიგია :დ

 



№5  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

შემდეგ თავს როდის დადებ? ახლა წავიკითხე სამივე თავი და ძალიან მომეწონა... აჩის ვინაობამ დამაინტერესა ძალიან. მე ჩემი ვარაუდები კი მაქვს და მაინტერესებს რამდენად სწორი იქნება...

 



№6 სტუმარი Eleonora1515

Auuuuu Es ra ikoo kovel axar tavshi iseti dozit deb intrigas ro cota xanshi chems saxshic gamochndeba mgonia poltergeitsi. :-D martla da martla vagiareb kidev ertxel shens shesazleblobebs wero ise rom mec ki davijero sadgac axlos am gmirebis arseboba velodebi axal tavs ogond nu gvatenebineb xolme

 



№7  offline ადმინი -venus-

მადლობებიი მადლობებიიი ♡♡ მიხარია თუ მოგწონთ. ვეცდწბი მალე დავდო♡ მიხარია, რომ მოგწონთ.
პ.ს შეცდომები წერისას შესაძლოა გამეპაროს, მაგრამ აუცილებლად გამოვასწორებ♡ მიყვარხართ

 



№8 სტუმარი nino

კი დიდი თავია, მაგრამ არ მაკმაყოფილებს, მაინც მეცოტავება, ისე სულ რამდენი თავი უნდა იყოს ერთი სული მაქვს მთლიანად წავიკითხო და სრულად დაიდოსსსსსსსსსს

 



№9  offline ადმინი -venus-

nino
კი დიდი თავია, მაგრამ არ მაკმაყოფილებს, მაინც მეცოტავება, ისე სულ რამდენი თავი უნდა იყოს ერთი სული მაქვს მთლიანად წავიკითხო და სრულად დაიდოსსსსსსსსსს

არ ვიცი ზუსტი თავების რაოდენობა, მაგრამ არ გაიწელება, სავარაუდოდ რამოდენიმე თავში დასრულდება, მაქსიმუმ 5-6 თავი იყოს :*

 



№10 სტუმარი სტუმარი თათუ

კარგად წერ საკმაოდ..
არ მაღიზიანებს უაზრო შეცდომები და შინაარსიც მომწონს.
აჩის თითოეული სიტყვა რაღაც საოცარ ინტერესს იწვევს..
მგონია რომ აჩი ნინასთან კი არა ბებიამისთანაა კავშირში :დ
ნოე საყვარელი ტიპია და მინდა ერთად ბედნიერად იყვნენ

 



№11  offline მოდერი ენემი

აუუუ მეოთხე მინდააა heart_eyes
არ ვიცი რატომ მაგრამ აჩი ძალიან მაშინებს,
ნოე? ნოე "ჩემს" ვიბლიანს ჰგავს (ყოველშემთხვევაში ჩემთვის),
ისიც ასეთი ტიპია,
უბრალოდ ჩემი აღარ ჰქვია.
ვარაუდები მქონდა მაგრამ ვგონებ არ გამართლდება.
გელი გოგონი heart_eyes
ხომ იცი? თუ არ იცი გეტყვი,
ენს უყვარხარ kissing_heart

 



№12  offline ადმინი -venus-

ჩემი ენიიი♡♡ მეც ძალიან მიიყვარხარ. ყველაფერი გაირკვევა მალე მალეეე ♡♡

 



№13 სტუმარი wilson

ვაუუ ცოტა დავმშვიდდი :დდ მადლობა რომ არ აგვიანებ <3 სოფლის ამბებმა დამაინტრიგა<3

 



№14  offline მოდერი ენემი

-venus-
ჩემი ენიიი♡♡ მეც ძალიან მიიყვარხარ. ყველაფერი გაირკვევა მალე მალეეე ♡♡

heart_eyes heart_eyes

 



№15 სტუმარი სტუმარი Lia

Mistiuri motxrobaa
Magram damainteresa❤❤❤

 



№16 სტუმარი სალიკოსალი

ძალიან მომწოონს))) არ მინდა რომ დასრულდეეს...
ნოე უსაყვარლესიაა <3

 



№17  offline ადმინი -venus-

სალიკოსალი
ძალიან მომწოონს))) არ მინდა რომ დასრულდეეს...
ნოე უსაყვარლესიაა <3

madloba, magram ukve dasrulda da sruladac midevs♡♡ mixaria rom mogwons♡♡

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent