შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

გაორება #4


14-11-2017, 01:21
ავტორი elle...
ნანახია 1 375

გაორება #4

)))(((
-მე გარდავიცვალე იმიტომ, რომ დაბადებულიყავი შენ.

)))(((
-არ მობრუნდები?
ისევ ჩამესმა ხმა. იმ დროს უფრო გარკვევით და აშკარად. აზროვნებას მისი სუნთქვა მიკარგავდა, ყელზე რომ ვგრძნობდი. კონკრეტულ ადგილას თავმოყრილი ყველა გრძნობა ისე სასიამოვნოდ მივლიდა მთელ სხეულში, ვერაფრით შევიკავე აკანკალებული თითები მის შენახებ ადგილას არ შემეხო. ისე ახლოს იყო მისი ტუჩები ჩემს კანთან, თითებით ვიგრძენი მისი სისველე. მერე უფრო მკვეთრი შეხება. მაკოცა. თან ისე, რომ თითებს შორის გაატარა ცხელმა ტალღამ. როგორც იცოდა ხოლმე, ისე. როგორც ყოველთვის ვგრძნობდი მისი თითოეული კოცნისას. ნელა მივაბრუნე მისკენ თავი და მომღიმარს შევხედე. ზუსტად ისეთი იყო, როგორიც ურთიერთობის დასაწყისში. ბავშვური გრძნობებით სავსე, გულწრფელი და ბედნიერი. ყოველთვის ბედნიერი იყო, როცა მე მხედავდა, ნებისმიერი პრობლემის მიუხედავად და მაშინაც ასე მიყურებდა. ჩემთან სულ გამჭირვალე იყო და ერთი შეხედვა მის მთლიან გაშიფრვას ნიშნავდა. ვხედავდი როგორ იყო მონატრებული, როგორ უნდოდა რაღაც უფრო მეტი მიეღო ჩემგან. ვხედავდი როგორ არ აკმაყოფილებდა მიღებული მინიმუმი და მისი ხშირი სუნთქვა მანიშნებდა, როგორ იკავებდა თავს დაკმაყოფილებისგან. ასე მაშინ ემართებოდა, როცა სურვილისგან ფილტვები ეკუმშებოდა. მაგ დროს სულ მეუბნებოდა, ასეთ მომენტებში ყველა ნაწილი მტკივა იქამდე, სანამ არ შეგეხებიო. შეხება კიდევ იმდენად სასიამოვნო იყო, ორივეს გვავიწყებდა ამქვეყნიურ ნორმებს და მერე ჩვენი წესებით ვმოქმედებდით, ყოფიერებისგან დაცლილები. მის თვალებში ზუსტად ამ სურვილს ვხედავდი მაშინ და არანორმალურად მომინდა როგორც საძინებელ ოთახში ისე, ხელის ნელი მოძრაობებით გამეხადა ყელთან შეკრული ტყავის ქურთუკი და თხელი, გამჭირვალე პერანგი მისთვის გრაციოზულად გამეხადა. მერე რა, რომ სიცივე იყო. ისეთი მზერით მიყურებდა, მათბობდა კიარა, თავს დედამიწის ყველაზე ცხელ წერტილში მაგრძნობინებდა. არ იყო ნორმალური მისი ასეთი სიახლოვე, შეუხებლობა და მაინც ასეთი პრელუდია. იმდენად ინტიმური, ღრმა და სავსე, რომ შეხსნილი ტუჩებიდან მძიმე ამოოხვრა ვერ შევიკავე. მაშინვე ვიგრძენი რაღაც ძალიან სველი, თბილი ტუჩებზე და იმის მიუხედავად, რომ მოქმედებისგან მაშინვე დამეხუჭა თვალები, მაინც ვხედავდი როგორ მაკოცა წამის მეასედებში. ყველაზე მეტად ის შეგრძნება მიყვარდა ამ დროს, გაშლილი ხელით ლოყას რომ მიფარავდა და ცერა თითით ნელა მეფერებოდა თვალს ქვემოთ. სულ რომ მხოლოდ ეს შეხება ყოფილიყო, მარტო ეს რომ მერგძნო, საკმარისი იქნებოდა. ჭკუას ვკარგავდი მის ასეთ ფერებაზე და მაშინ, როცა ამ მოქმედებას ტუჩებს აყოლებდა, საერთოდ ვკარგავდი ადამიანურ შეგრძნებებს. ჰო, იმას, რასაც ამ დროს განვიცდიდი, არანაირი კავშირი არ ჰქონდა ადამიანურთან. არ იყო ამქვეყნიური და არც სხვას შეეძლო განეცადა, ჩემ გარდა.
რადგან, გაგა მხოლოდ ჩემთვის იყო.
-მიყვარხარ!
ყოველთვის ვახერხებდი მის მომთხოვნ კოცნას შორის ამომელაპარაკებინა ისე, მას მაინც რომ გაეგო. თორემ ისე ჩუმად ვამბობდი ყველაფრისგან ერთიანად სავსე, ძალა სულ ეკარგებოდა აკანკალებულ ხმას.
მხარზე ვიგრძენი შეხება. მერე ისევ სუნთქვა.
მოიცა, როგორ?!
მე ხომ გაგას... მისი ტუჩები ხომ მე...
-ჩემი გესმის?
არა, ეს ხმა არ ჰგავს გაგასას!
მხოლოდ მაშინ შევამჩნიე, რომ თვალები დახუჭული მქონდა. მაშინვე გავახილე და ცარიელი ადგილისკენ გავიხედე.
ჩემი მთელი ბავშვობა მხოლოდ სწავლას უკავშირდებოდა. ზოგადად, ჩემი ცხოვრება იყო ის, რისი გაკონტროლებაც ყოველთვის შემეძლო მიღებული ცოდნით და არავითარ შემთხვევაში ვაპირებდი ამის დათმობას. ჩვიდმეტ წლამდე მხოლოდ ეს იყო იმის მიზეზი, რომ საპირისპირო სქესს ყურადღებას არ ვაქცევდი. უბრალოდ, არ იყო მათი ადგილი ჩემს მაშინდელ ცხოვრებაში. ყოველთვის ვიცოდი, რომ ჩემი ადეკვატური დამოკიდებულება დამეხმარებოდა სამომავლო გეგმების განხორციელებაში და ეს ყველაზე დიდი პლუსი იყო ჩემთვის. ვფიქრობდი, რომ ამ ყველაფერში ბავშვური, სასიყვარულო ფლირტი ხელს შემიშლიდა და არ ვაპირებდი ზედაპირული გრძნობების გამო რამე შეცვლილიყო. ეს მხოლოდ იქამდე, სანამ ჩვიდმეტი წელი არ შემისრულდა და არ გავიცანი გაგა. ადამიანი, რომელიც ჩემს ცხოვრებაში ისე შემოვიდა, რომ კიარ ამრია, პირიქით. დამანახა თავისი ადგილიც და ძველიც ისე შემინარჩუნა, დაკარგული წლები ვინანე. მას შემდეგ მხოლოდ გაგა არსებობდა ჩემთვის და არავინ სხვა. არასდროს ყოფილა ვინმე, ვინც მასზე ახლოს იყო ჩემთან ან მანამდე, და მითუმეტეს შემდეგ. ჩემი პირველი კოცნაც მისი იყო, პირველი აკანკალებული სხეულიც გრძნობების გამოხატვისგან და პირველი ღამეც, ასე რომ გვაშინებს გამოუცდელ გოგოებს. არასდროს მიკამათია სხვასთან ერთი დღე ნახვის გარეშე გასვლის გამო, არავის გამო გავპარულვარ სახლიდან ღამის ოთხ საათზე მასთან შესახვედრად, უფრო მეტად რომ მეჩხუბა. მის გარდა არავინ ყოფილა ისეთი, ვისთვისაც წყლიანი, დასიებული თვალებით, გაწეწილი თმებით და ოთახის ხალათით მაინც ლამაზი ვიქნებოდი, მითუმეტეს მაშინ, როცა საშინლად გაბრაზებული ვიყავი და სავარაუდოდ, საშინელი ნაოჭები მექნებოდა შუბლზე შეკრული წარბებისგან. არავის თითები მიგრძვნია მაჯაზე, უფრო მეტად გაბრაზებული რომ დავაპირებდი სადარბაზოსთან მიტოვებას. არავის აჩქარებული გულისცემა მიგრძვნია ჩემსაზე და არავის ტუჩებს დაუვიწყებია ჩემთვის სულ წამების წინ გაბრაზებული სახე. არავინ ყოფილა ისეთი, რომელთან ჩხუბიც ისეთი ინდივიდუალური იყო. არავისზე მომწონდა ჩემი გაბრაზებისგან მისი გაღიმებული სახე. არავის მცდელობა არ მსიამოვნება ისე, როგორც მისი. არავინ ყოფილა ისეთი თბილი ჩახუტებისას, როგორც ის. ან იყო, მაგრამ მე არ მიგრძვნია. შეიძლება უფრო მეტადაც ყოფილიყო ვინმე, მაგრამ მე მხოლოდ მისი გრძელი ხელების შემოხვევა მინდოდა და ლოყის ჩამოდება ჩემს თავზე, გაცინებული სახით.
-არ ვიცი რას მიკეთებ, ამდენს რომ მაწვალებ და მაინც შენთან მოვდივარ.
არავის უთქვამს ჩემთვის ეს სიტყვები, ასე.
არავის, მის გარდა.
არავინ, მის გარდა.
არავინ!
საერთოდ არავინ ყოფილა, არასდროს, არსად და ყველა უარყოფა, რომელიც არსებობს იყო და არსებობდა, მის გარდა!
არავინ და ზუსტად ამ შეგრძნების გამო, იმის გამო, რომ მისი სუნთქვის რიტმიც კი ზეპირად ვიცოდი ნებისმიერ დროს, ვუყურებდი ცარიელ ადგილს, ყელზე ვგრძნობდი სუნთქვას და ზუსტად ვიცოდი, ის არ იყო. არ იყო იმდენად, რამდენადაც უცხო იყო მისი სუნთქვის რიტმი ჩემთვის. სწრაფად წამოვდექი ფეხზე და დასარწმუნებლად მისკენ მივბრუნდი. ხომ ვამბობდი-მეთქი, თაკოს ვეტყოდი, ჩემს გვერდით რომ ყოფილიყო. იმ შემთხვევაში კი უბრალოდ გავიფიქრე, როცა რამდენიმე წუთის წინ შემჩნეული მამაკაცი ჩემს წინ დავინახე, უცნაური ღიმილით. მეც უცნაურად გამეღიმა. არა მამაკაცზე, არამედ ჩემს თავზე, არაადეკვატური ფიქრების გამო. იმედგაცრუებისგან ისევ სკამზე ჩამოვჯექი და სახე ხელებში ჩავრგე. ასე თუ გავაგრძელებდი, აშკარად გავგიჟდებოდი.
-შეგაშინე?-ისევ გავიგე უცნობის, ამჯერად შეწუხებული ხმა და მერე ისიც ვიგრძენი, როგორ გამოსწია ჩემ წინ თავისუფალი სკამი და ჩამოჯდა.-ცუდად ხომ არ ხარ?
-არა, უბრალოდ ჩემი ძველი ნაცნობი გამახსენე.-რომ მივხვდი როგორც მინიმუმ, უკულტუროდ ვიქცეოდი, სახიდან ხელები გავუღიმე და შეძლებისდაგვარად გავუღიმე. „შეძლებისდაგვარად“ ნიშნავდა ტუჩების უნიჭო მოძრაობას და უაზრო მცდელობას. მერე ნერვები მომეშალა ნათქვამზე „ძველი ნაცნობი.“ იმდენად საშინლად ჟღერდა „ახალი“ სტატუსი, რომ გულისრევა ვიგრძენი.
-მაგარ ჩაის ხომ არ დალევდი?-ისევ მკითხა და მხოლოდ მაშინ შევხედე წესიერად. შეწუხებული და გაღიმებული სახე ჰქონდა ერთიანად, სპორტულებში გამოწყობილს.-გამიგია, რომ ამშვიდებს.
-მაშინ კი.-გავუღიმე ჩემი ფოტოგრაფობის ობიექტს. ოფიციანტს ხელით ანიშნა მასთან მისულიყო და იგივე გაუმეორა.
-კიდევ რამეს ხომ არ...
-არა, მადლობა.-გავაწყვეტინე და ხელი სახეზე ჩამოვისვი. ჯერ კიდევ არ დავეტოვებინე საშინლად რეალურ ილუზიას. გულისცემა ისეთი აჩქარებული მქონდა, ყელში მებჯინებოდა თითოეული ძგერა.
-ქალები როგორ მარტივად არქმევთ „ძველ ნაცნობს“ თქვენთვის საყვარელ ადამიანებს.-უცნობი ისევ იღიმოდა. ნერვები მომეშალა, საერთოდ არ მინდოდა ამ თემის განხილვა უცხოსთან, მაგრამ ფიქრებისგან სრულიად განსხვავებული პასუხი გავეცი.
-მამაკაცები არ გვიტოვებთ სხვა გზას. იძულებული ვართ დავიჯეროთ მაგ სტატუსის არსი იმდენად, რამდენად ცუდადად თქვენ მიდიხართ ჩვენი ცხოვრებიდან.-ჰა, ანა?! გულწრფელობის საღამოს იწყობ საკმაოდ სიმპატიურ უცნობთან?
-იმაზე არ გიფიქრია, რომ თქვენ გვაიძულებთ ისე წასვლას, ეგეთ ქაოსში რომ რჩებით?-ისევ აგრძელებდა სერიოზული ტონით საუბარს, მაგრამ სახეზე მაინც ღიმილი ჰქონდა.
-არ მიფიქრია იმიტომ, რომ არ არის ეგრე.
-შენს შემთხვევაში არ ვიცი როგორ არის, მაგრამ უმეტესწილად თქვენ იღებთ არასწორ გადაწყვეტილებებს.
-შეიძლება ეგრეც იყოს, არაფრის 100%-იანი გარანტი გვაქვს.-მიმტანმა ცხელი სითხით სავსე ჭიქა დამიდო და გამიღიმა. თითები შემოვხვიე. მაშინ შევამჩნიე, რომ საკმაოდ გაყინული ვიყავი.
-რა თქმა უნდა. ზოგჯერ გაცლა სჯობს დარჩენას. ერთად ყოფნა თუ მხოლოდ ტანჯვას უდრის, მაშინ არაფერს აქვს აზრი. მაგ დროს სიყვარულიც ისე ემსგავსება ჩვეულებრივ გრძნობას, როგორიც ზიზღია საკუთარი თავის მიმართ.
-ის არ გაგიგია, ცალ-ცალკე ტანჯვას ერთად სჯობსო?-გავუცინე. რა მაცინებდა.
-არა, სისულელეა. ადამიანთან ყოფნა სიამოვნებას უნდა განიჭებდეს და ყველა ახალი წუთი დასაწყისი უნდა იყოს ახალი ბედნიერების. ადამიანთან ვიყო, ვიტანჯებოდე და მეც ვტანჯავდე, როგორ უნდა გავჩერდე?!-გაიკვირვა.-აშკარა სისულელეა.
-ჰოდა, ალბათ მაგიტო ვამჯობინე იყოს „ძველი ნაცნობი“ ჩემთვის და მე მისთვის. ისე, ამ დროს მამაკაცები როგორ მოიხსენიებთ ქალებს? ყოფილებს? თუ ყოფილ ნაშებს? თქვენთან როგორ არის?-ვიცინოდი.
-თუ გვიყვარდა, არასდროს ვამბობთ რამე ს*რობას სხვასთან. არც ძმაკაცებთან, ქალებმა რომ იცით, ეგრევე დაქალებს რომ შემოიკრებთ, დეპრესიის საღამოს იწყობთ და საუბრობთ, როგორ არ გაგიმართლათ მამაკაცში და როგორ ყველა ერთნაირი ნაგავია. ჩვენ ვამბობთ, რომ უბრალოდ მორჩა. იქ მიზეზიც არ არის იმდენად განსახილველი, რამდენადაც სხვა მხრივ ადამიანის გვერდით დგომა. პირადი იმისთვის არის დახურული, რომ ორს შორის დარჩეს. მანდ სხვები რა შუაში არიან? თან ისეთები, ვისთანაც საყვარელ ქალზე ნაშას იტყვი. ფუ, რა მარაზმია.-სახე დამანჭა და მერე გაიცინა.
-რა გქვია?-სრულიად სხვა მნიშვნელობის კითხვა დავუსვი, მისი ნათქვამიდან გამომდინარე.
-თაზო. შენ?
-ანა.-გამოწვდილ ხელს ჩემით ჩავეჭიდე, მხოლოდ რამდენიმე წამით.-ბანალური გაცნობის სცენა.
-რატომ ბანალური? ბევრ უცხო მამაკაცს უღებ ფოტოებს დაუკითხავად და ისინიც ასევე დაუკითხავად გესაუბრებიან წარსულზე?
-ფოტოს ვინც მომწონს, იმათ ვუღებ!-ვუთხარი და ჰა?! რა მომწონს, რა ვუღებ, არა ვარ კარგად!
-შეგიძლია მაჩვენო?-ჩემი ნათქვამი დააიგნორა, მაგრამ ტუჩის კუთხე მაინც გაექცა უმისამართოდ. რომელ მამაკაცს არ სიამოვნებს ქალისგან ასეთი ურცხვი შეფასება?
-რა თქმა უნდა.-ვუთხარი და აპარატი გავუწოდე. ეკრანის სინათლე უნათებდა სახეს, აქამდე რომ მკრთალად ჩანდა. მოხდენილი, მამაკაცური ნაკვთები ჰქონდა. მომეჩვენა, რომ იშვიათი ფორმის თვალები ჰქონდა და გრძელი წამწამები. ჩემთვის რომ იგივე ბევრჯერ არ ეთქვათ, აუცილებლად შემშურდებოდა მისი, ქალური შურით. სერიოზული სახით აკვირდებოდა ფოტოებს. მერე გაეღიმა, ამომხედა და ისევ ეკრანს შეხედა. ღიმილი სიცილში გადაეზარდა და სახეზე ხელი ჩამოისვა.
-რა ხდება?-გამაკვირვა მისმა საქციელმა.
-ეს ფოტო აქ არ უნდა დაგეტოვებინა.-სხვანაირი ხმით მითხრა და აპარატი გამომიწოდა.
გავშრი.
გავწითლდი, გავმწვანდი და ყველა’ფერი ერთიანად დამემართა, რაც სირცხვილის დროს ემართებათ, ჩემი ნახევრად შიშველი ფოტო რომ დავინახე. აი, ის, თაკოს რომ ვუგზავნიდი, მგონი მკერდი გამეზარდა და გაგა რა ბედნიერი იქნებოდა, მასთან ერთად რომ ვიყო-მეთქი. სულ ამაზე მეწუწუნებოდა, ბიუსჰალტერებით მატყუებდი და უმკერდო შემომისახლდიო. წამში ათასჯერ გამოვლანძღე საკუთარი თავი ამ ფოტოს შემთხვევით დატოვებისთვის.
-კარგი, არაუშავს. რა გაწითლდი.-სიცილით მითხრა და წყალი მომაწოდა. როგორ შემრცხვა!
-ეს იმის ბრალია, რომ ჩემი აპარატი არავის ხელში ყოფილა შენამდე.-ძლივს ვუთხარი მორიგი სისულელე.
-როგორი პატივი მერგო, თურმე.
-ჰო, მრავალმხრივი.-ძლივს გავიცინე, ჯერ კიდევ დამორცხვებულმა. ის ისევ იცინოდა.-რა იყო, ნახევრად შიშველი ქალი პირველად ნახე?-სიცილით ვუთხარი.
-ჰო, ვაჟიშვილიც ვარ და უფრო მეტად გამიხარდა.-ისიც ამყვა.
-ოჰ, ზედმეტად გულკეთილლი ვარ დღეს.
-გულღიაც. უფრო სწორად, იყავი.-ისევ აგრძელებდა. ამან უნდა მაჯობოს?! გამარჯობა, სითამამე, მჭირდები!
-უნდა წავიდე. იქნებ შენი საკონტაქტო მომცე, თუ, რა თქმა უნდა, ფოტოები გინდა.-ვუთხარი და ფეხზე წამოვდექი.
-Wow, უკვე საკონტაქტო. ცოტა ხანში სიყვარულსაც ამიხსნი და კიდევ თუ დარჩები, შეიძლება ცოლადაც მოგიყვანო.-სიცილით მითხრა და ისიც წამოდგა.
-სამწუხაროდ, არ გაგიმართლა.-მოჩვენებითად მოწყენილი სახით გავხედე.-მე ყოველთვის ასე ვიქცევი. თუ ფოტო არ მომწონს - ვშლი. თუ მომწონს, მის პატრონს ვუგზავნი. თუ არ გინდა...
-არა, როგორ არ მინდა. გამოამრთვი.-ბარათი გამომიწოდა.-აქ წერია სად და როგორ უნდა დამიკავშირდე. ხომ არ გაგაცილო?
-არა, მადლობა. მანქანით ვარ.
-მადლობა ფოტოებისთვის.-ისევ იცინოდა.
-შენ ჩაისთვის.
რა საზიზღარია ცხოვრება. წუთების გაცნობილ მამაკაცთან ისე „გამაშიშვლა,“ არც კი შევეცოდე! მანქანაში რომ ჩავჯექი, ხმამაღლა გამეცინა, მისი სახე რომ გავიხსენე. ჯერ რომ დაბნეული უყურებდა ეკრანს, მერე კმაყოფილი ღიმილით რომ შეეცვალა გამომეტყველება. როგორ იზიდავს მამაკაცებს სიშიშვლე. არ აქვს მნიშვნელობა ესთეტიურად ლამაზი იქნება თუ არა. მთავარია სადმე მკერდი ჩანდეს, პირი რომ მაშინვე ღია გაუხდეთ და თვალები გაფართოებული. უაღრესად მართალია, როდესაც ამბობენ, რომ მამაკაცის აზროვნება იმ ერთ ადგილას გადის, ამ დროს რომ უნამუსოდ ვერ იმორჩილებენ. უბრალოდ, ზოგს ზოგჯერ ამის გაკონტროლება შეუძლია, თორემ ჰორმონები მძლავრად უტევენ. არა, ქალებსაც კი გვაქვს ასეთი მომენტები, მაგრამ განსხვავებით მამაკაცებისა, მათ შიშველ მკერდზე ან საჯდომზე ჭკუას არ ვკარგავთ. და თუ, რამე ასეთი გაუთვალისწინებელი მოხდა, შეუმჩნევლად ხდება. ის მომენტია 1:0 რომ არის, ჩვენს სასარგებლოდ. მთელი გზა იმას ვფიქრობდი, რომ უცხო მამაკაცი ატრიალებდა მის თვალებს ჩემს შიშველ ფოტოებზე და განსხვავებით პირველი შემთხვევისა, ახლა სულ არ მრცხვენოდა. ვის არ დამმართნია?! ან პლაჟზე ყოფნისას რა, განა რა გვიფარავს სხეულს?! თუმცა, სიტუაცის გააჩნია.
როგორც კი სახლში მივედი, მაშინვე ვიბანავე და დედას მომზადებული ვახშმის დაგემოვნებას შევუდექი. მორიგი ლექცია რომ დაიწყო ოჯახურ ღირსებებზე და ა.შ. ჩემს ოთახში გავედი და კატეგორიულად გადავწყვიტე, სულ რომ სახლი ვერ მეყიდა, ვიქირავებდი და ცალკე მაინც გადავიდოდი. უკვე ის ასაკი მქონდა, ცხოვრება რომ დამოუკიდებლად უნდა დავიწყო. თან, მე ახალი ცხოვრების დაწყება მიწევდა, ერთი ეტაპის დასრულებით. მეგონა, რომ არც ისე მარტივად აეწყობოდა ყველაფერი, მაგრამ მთავარია მონდომება.
მეორე დღიდან ინტენსიურად დავიწყე განცხადებების ძიება. ერთ საათიან შესვენებებზე ბინების სანახავად გავრბოდი, მაგრამ სრულყოფილად არცერთი მომწონდა. საბოლოოდ, ორი კვირის შემდეგ ვიპოვე ისეთი, როგორიც მაწყობდა. თან გირაოთი, ნორმალურ ფასად და სამსახურთან ახლოს. ყველაზე რთული დედაჩემის დაყოლიება აღმოჩნდა, როცა მამას ფაქტორი უფრო მეტად რთული მეგონა.
-დედა, ჯერ კიდევ პატარა ხარ მარტო ცხოვრებისთვის. იქნებ ცოტა მოგეცადა, ფული ერთად მოგვეგროვებინა და გეყიდა? რატომ უნდა იგირაო, ამხელა სახლი გვაქვს. ტყუილად გადასაყრელი ფული ვის აქვს?
-მჭირდება ასე ცხოვრება. უკვე იმ ეტაპზე ვარ, რომ დამოუკიდებლად უნდა ავიწყო ჩემი პრიორიტეტები და მე თვითონ მივხედო ახლად დაწყებულ ცხოვრებას. დედა, ისედაც ბევრი იმედგაცრუება და ტკივილი ვნახე. დავაშავე უამრავი ჩემი გაფუჭებული სხვას რომ დავაბრალე და არ მინდა იგივე განმეორდეს. ახლა მინდა, რომ ყველაფერი სხვაგვარად იყოს, ჩემზე დამოკიდებული და რამე თუ შემეშლება, ჩემს შეცდომაზე ვისწავლო და სხვაზე გადაბრალება არ დავიწყო. მჭირდება, უბრალოდ ასე ცხოვრება მჭირდება.
საბოლოოდ ისე გამოვიდა, რომ მეორე დღეს უკვე ნივთების გადატანაში მეხმარებოდა. ყოველთვის ასე იცოდა - ჯერ იწუწუნებდა, უამრავს იწუწუნებდა და ბოლოს მაინც აკეთებდა იმას, რაც შენ გინდოდა.
პირველი ღამე ახალ სახლში შეგუების იყო. მარტო არასდროს მიცხოვრია. ჯერ ჩემებთან, მერე გაგასთან ერთად. იშვიათ გამონაკლისებს არ ჩავთვლი, როცა გაგას სახლში დარჩენა არ უწევდა, მივლინებების გამო. მაშინ საშინლად მიჭირდა მარტოს დაძინება, მაგრამ ამ შემთხვევაში მიხაროდა. შემეძლო სამსახურიდან დაღლილი აბაზანაში მაშინ შევსულიყავი, როცა მე მენდომებოდა და კარებთან ლოდინი არ მომწეოდა. ის მომემზადებინა ჩემთვის, რაც მე თვითონ მიყვარდა ყველაზე მეტად და ამაზე სხვას არ ეწუწუნა, მე ეგ არ მიყვარსო.
-გამარჯობა, დამოუკიდებელო ცხოვრება’ვ! მე ანა ვარ, შენი განუყოფელი ნაწილი, დღეიდან!-სიცილით ვთქვი, ხმამაღლა და კონიაკით ნახევრადსავსე პატარა ჭიქა ტუჩებთან მივიტანე.-შოკოლადისას არაფერი სჯობს!
ის იყო დავლიე, კარზე ზარის ხმა რომ გაისმა.
-ახალი მეზობლები.-სიხარულით ვთქვი და კარებისკენ წავედი. არ გამიხედავს, ისე გამოვაღე კარები და ხელში თაკო და ზურა რომ შემრჩა, ბოლო ხმაზე ვიყვირე:
-აბა, ვერ ვახერხებთო? აუ, რა კარგები ხართ!-ორივეს ერთად ჩავეხუტე და სიცილი დავიწყე.
-გამატარე, გოგო! შენს სანახავად კიარ მოვსულვარ, ამდენი წელია გიყურებ. სახლი მაინტერესებს!-თვალები სახლისკენ ეჭირა თაკოს და ისე ამბობდა.
-ზურა, შენ ხომ მაინც მოგენატრე?-სიცილით ვუთხარი.
-კი, მაგრამ სახლი უფრო მაინტერესებს.-წარბაწევით მითხრა და ისიც თაკოს გაჰყვა.
-ყოჩაღ, ღმერთო! ასე ორივე რრთნაირი როგორ შეახვედრე ერთმანეთს?!
-აუ, ასეთი სავარძელი ჩვენც გვინდა, ზურა!-წაიწუწუნა და ლურჯ სავარძელში ჩაჯდა.-აუ, რა რბილია! დაჯექი და ისიამოვნე, რა!
-ჰო, არა?!-გამომწვევად ჰკითხა ზურამ.
-ნუ, ჰო. სხვა რამეზე ჯდომა უფრო სასიამოვნოა, ნუ ეჭვიანობ!-თაკომაც იგივე გამომეტყველება მიიღო.
-ოღნდ აქ ნუ შეეჯიბრებით და მე რომ მიკიდებთ, ვაიგნორებ როგორმე.-ხელებგადაჯვარედინებულმა ვუთხარი.-არ გშიათ?
-კი, მოგეხმარები.-მაშინვე წამოხტა თაკო და სამზარეულოსკენ წავიდა.
-ზურა, დაურეკე ლევანს და ამოვიდეს ისიც. რაც გაგას დავშორდი, იმის შემდეგ თავს მარიდებს. ვერ გავიგე, გაგას მეჯვარე იყო თუ ჩემი ყოფილი ქმარი.
-აუ, ეგ რა *ლეა.
-ბიჭო!
-რას მიჭედავ, ჩემს ძმაკაცზე ვიძახი, შენსაზე ხომ არა.-სიცილით მითხრა და აივანზე გავიდა.-აუ, რა საკაიფო ხედია!
-ანა, მზა გაქვს რამე თუ ჩვენ უნდა გავაკეთოთ?
-ორივე.
-აუ, სალათებს მე გავაკეთებ, რა.
-სხვა რა გზაა, მეტი არც გამოგდის რამე.
-აი, ზურას კითხე მე რაებიც გამომდის.
-აი, სკოლებში თუ სექსუალური განათლება შემოიღეს, უეჭველი მასწავლებლად გაიჩითე.
-ჰაჰა, როგორ გამეცინა. მეორედ თქვი, აბა.-დაბღვერილმა მითხრა.-ისე, რა საკაიფო მასწავლებელი ვიქნები? ვინ ეყოლებათ ჩემზე უკეთესი?! თეორია არ ვიცი თუ პრაქტიკა?! უნდა დავფიქრდე.-თან ლაპარაკობდა, თან სალათის ფურცლებს რეცხავდა.
-ხმამაღლა ფიქრობ, თამარა?-ვერ იტანდა ასე რომ ვეძახდი. არადა, საშინლად მომწონდა ეს სახელი.
-თამარა იქნება თუ მოგხარშე ამეების მაგივრად!
-ლევანმა ამოვალო.-კარები ზურამ შემოაღო.
-ძველი ხალხი ვიკრიბებით, ანუ.-ბედნიერმა ვთქვი.
-არა, გვაკლია ხალხი.-თქვა თაკომ უდარდელად. მხოლოდ იმის გამო, რომ ჩვენი სამი მეგობარი - ნინი, ჯუბა და კაკი საზღვარგარეთ ცხოვრობდნენ. ნინი ამერიკაში სწავლობდა, ჯუბა და კაკი ძმები იყვნენ და სამუშაოს გამო რამდენიმე წელია გერმანიაში გადავიდნენ. მე კიდევ, სანამ ამათ გავიხსენებდი, მაშინვე გაგას სახე წარმომიდგა თვალწინ. გიჟდებოდა ჩვენთან რომ ვიკრიბებოდით ყველა ერთად. იმ დღეს გამორიცხული იყო რომელიმეს დაგვეძინა. სამაგიეროდ, მეორე დილით ვიძინებდით და ყველა ვაგვიანებდით ჩვენს გზებზე. მე სულ არ მაინტერესებდა. ზურგზე დაწოლილს ჩემს მკერდზე ედო გაგას თავი, ტანით მთლიან მუცელზე „მეწვა“ და ორივე ხელით წელზე მეჭიდებოდა. ვგიჟდებოდი და გიჟდებოდა ასეთ მდგომარეობაზე. იმ დროს ყველაზე მეტად ვგრძნობდი ჩვენ ორის სიახლოვეს, რამდენჯერაც ხელებს მეტად მოვუჭერდი ბავშვურად ჩახუტებულს, იმდენჯერ რომ ყელსა და მკერდზე მკოცნიდა.
-ანა-მეთქი!-ფიქრებიდან ზურას ხმამ გამომიყვანა. იმდენად ვიყავი ფიქრებში გართული, ვერც ის გავიაზრე, როგორ უცებ გავაწყვეთ სუფრა და ვერც ის, როდის მოვიდა ლევანი.
-ე, ლევან! ისე ვიყავი უაზროდ ჩაფიქრებული, ვერ დაგინახე!-სამზარეულოდან გამოსულმა ვუთხარი და მთელი ძალით ჩავეხუტე.-როგორ მომენატრე!
-მეც, ანა, მეც!-მანაც იგივე ზალით ჩამიხუტა და თავზე მაკოცა.
-სად დამეკარგე, ასე შეიძლება?!
-საქმეები, ანუკ, საქმეები.-ღიმილით მითხრა და თმები ამიჩეჩა.
-ბავშვობაში ვერ ვიტანდი ამ ჟესტს და ახლა რა შემაყვარებდა?-შევუბღვირე და მხარი გავკარი.
-მომენატრეო, შე*ემა, რამდენიმე წამის წინ მეუბნებოდა და ახლა რაებს აკეთებს, ნახე.-სიცილით გადახედა ზურას.
-მართლა მომენატრე.
-ჰაჰა, გაიბუსხა. ვიცი, ვიცი.-სიცილით მითხრა.
-აუ, ძალიან მშია და მკ*დია პიცა, უნდა დავჯდე.-როგორც კი თქვა თაკომ, მაშინვე დაჯდა და სალათი გადაიღო.-რას მიყურებთ? თქვენც დასხედით თუ მოსაწვევები გამოვაგზავნო?!
-ერთი ასეთი ყველგან უნდა იყოს!
-არანაირად! ერთი ვარ და ზურასი. მარტო. არა, ზურაშ?-ბედნიერმა აკოცა მის გვერდით მჯდომს, თავი რომ დააქნია თანხმობის ნიშნად.
მიყვარდა ასეთი საღამოები. სავსე რომ იყო მეგობრობით, სიყვარულით, ბედნიერებით. არ ჰქონდა მნიშვნელობა რომელი იქნებოდა მეტად ბედნიერი, ან ნაკლებად. მთავარი მხოლოდ ის იყო, რომ ყველას შეგვეძლო ერთმანეთის ემოციების გაზიარება და მიუხედავად ჩვენი მდგომარეობისა, მაინც ვიღებდით საწინააღმდეგო შეგრძნებებს სრულყოფილად. მეგობრობა ხომ მეტს არაფერს ნიშნავს.
No matter what happens. You will always love them and nothing can even change that.
აბსოლუტურად ვიზიარებდი ამ ფრაზის ავტორის დამოკიდებულებას. და, უბრალოდ ბედნიერი ვიყავი მსგავსი სახის შემთხვევები უამრავი რომ იყო ჩემს ცხოვრებაში. მათში იმდენად მიმათლებდა, რამდენსაც მე მათგან მოველოდი.
-„კაროჩე“ ახალ წელსაც ანას სახლში აღვნიშნავთ. საკაიფო გარემოა. წარმოიდგინე, აი იქ,-ზურამ ხელი ბუხრისკენ გაიშვირა.-ცეცხლი, ამ პატარა მაგიდაზე საახალწლო სუფრა, ჩვენ და ბედნიერება. თან ჩვენებიც ჩამოვლენ. აი, რა სჯობს ამ სიტუაციას?
-ვაიმე, ასეთი გენიოსი ჰყავს ვინმეს კიდე, თუ მე გამიმართლა ასე?-სიცილით ამბობდა თაკო.
-შენ გაგიმართლა.-შეიფერა ზურამაც და ხელი გადახვია.-არ გავედით?
-აუ, ცოტა ხანი იყავით, რა.-მაშინვე ვთქვი.
-სამსახური მიხმობს ხვალ. შენც, როგორც მახსოვს.
-მერე, რა.
-ადროვე, გოგო. დრო ხომ უნდა დაგვრჩეს სახლში „კაიკაი“ რამებისთვის?!-წამოდგა თაკო.-წამოდი, ზურაშ. მაჩვენე კლასი!
-არანორმალურები არ არიან?!-ლევანს გადავხედე.-შენც მიდიხარ?
-არა, დავრჩები.
ზურა და თაკო რომ გავაცილე, ისევ მისაღებში დავბრუნდი.
-ამეებს ავალაგებ და ჩაი დავლიოთ.
-ღვინის მერე ჩაი კი, ასწორებს.-სიცილით მითხრა და ალაგება დაიწყო.
-მე თვითონ, შეეშვი.
-კაი, არ გაატრ*კო ახლა.
ყველაფერი რომ მოვაწესრიგეთ, ჩაი დავასხი და დივანზე ჩამოვჯექით.
-დავიღალე.-ამოვიწუწუნე და ჭიქა გავუწოდე.
-მაინც გამიკეთე?
-მიდი, მიდი. მწვანეა და გემრიელია. დღეს დარჩები?-ყელზე თითები მივიდე და ისე ვუთხარი.
-დავრჩები.-გამიღიმა და თავზე მაკოცა.-შენებმა არ გაჭედეს სახლზე?
-დედამ კი. მამამ ისეთ პონტში. მგონი, ელოდებოდა კიდეც. წინა დღით ცოტა კი იჯუჯღუნეს, მაგრამ კი მხედავ აქ, შენ გვერდით.
-მარტო არ გაგიჭირდება?
-არა, რატომ?! მთელი დღე მაინც გარეთ ვარ. დაღლილზე მარტო ყოფნა, სიმშვიდე მესიამოვნება.
-ამ კონკრეტულზე არ გეკითხები. ზოგადად გეუბნები.
მთელი საღამო ველოდი მისგან გაგაზე საუბარს. ძალიან მინდოდა ეს თაკოსთან და ზურასთან ერთად ყოფილიყო, თაკო მაინც „გამაპრავებინებდა“ თავს. ზუსტად ვიცოდი, ჩემებისთვის ახსნა არ გამიჭირდებოდა ისე, როგორც ლევანთან. ნუ, ახსნა ცოტა უხეში ნათქვამია, უფრო საუბარი. ის ყოველთვის იყო ორივეს მეგობარი იმდენად, რომ განსხვავებას ვერ ვპოულობდით ერთმანეთს შორის. ზოგჯერ ვეჭვიანობდი კიდეც, გაგასთან უფრო მეგობრობ-მეთქი, მაგრამ ეგ მხოლოდ ბავშვური გამოხტომა იყო. რომ წამოვიზარდე, მივხვდი, რომ ორივესთან ერთნაირად იყო. საზღვარგარეთ იყო ეს ამბები რომ მოხდა. ბავშვის დაკარგვაც, დაშორებაც, განქორწინებაც მისგან „დამოუკიდებლად“ მოხდა.
-ჩვენ მაშინაც მარტოები ვიყავით, ერთად რომ ვცხოვრობდით.-ვუთხარი ისე, რომ ჭიქისთვის თვალი არ მომიშორებია.
-მერე? რა გგონია?
-არაფერი მგონია!
-აზრზე ვერ მოვდივარ, თქვენ რომ დაშორებულებს წარმოგიდგენთ. რა ჯანდაბა მინდოდა ლონდონში!
-შენ რა შუაში ხარ.-გამეცინა მის გულწრფელ მცდელობაზე.
-იმ შუაში, რომ აქამდე მოსვლას არ დაგანებებდით. ბო*ისშვილი ვიყო, თუ აქამდე მოსულიყავით. ორივეს ცემა რომ დამჭირვებოდა გამოსაფხიზლებლად, მაინც მოგიყვანდით გონს.
-გაგას გამოფხიზლდება გაგიჭირდებოდა.-ირონიულად ვუთხარი.
-ვერ ვიტან ეგრე რომ ლაპარაკობ და შეეშვი ახლა!-გაბრაზებულმა მითხრა.-როგორ გიყვარდა, გახსოვს? ან იმას როგორ უყვარდი, ის?
-რატომ მეკითხები ეგეთ სისულელეს? აბა, არ მემახსოვრება?
-მერე, ანა?! შეიძლებოდა ასე მოქცევა? იმ დროს, როცა ორივე ერთმანეთის გვერდით უნდა ყოფილიყავით, რა გააკეთეთ?
-ჰო, სწორად აღნიშნე. ორივე!
-რატომ მეჩხუბები, მერე? ისე ნუ მელაპარაკები, თითქოს გაგას დასაცავად გელაპარაკებოდე. შენ იცი, რომ ორივე ერთნაირად ხართ დამნაშავე ყველაფერში.
-ვიცი.
-აქეთ არ ვიყავი, რომ მითხრა ვშორდებითო. იცი როგორი ხმა ჰქონდა? ორჯერ ვკითხე, გაგა ხომ შენ ხარ-მეთქი. მე თუ ასე შორიდან ვიგრძენი მისი ხმის ცვლილება, როგორც მინიმუ, შენ მისი მთლიანი როგორ ვერ დაინახე, ანა?!
-არ შემეძლო, ლევან. ვერ გავუძელი. ვიცი, რომ საზიზღარი ვარ! ვიცი, ვიცი! ორივე ცუდ მდგომარეობაში ვიყავით და სწორედ იმიტომ, ერთმანეთის გვერდით დგომა რომ ვერ შევძელით საკმარისად, იმიტომ მოვედით აქამდე. შენ რა გგონია, ჩემთვის რამე მარტივი იყო? არა, არ გამაწყვეტინო! ცხოვრებაში ვერავინ გამიგებს იმ ადამიანების გარდა, ვისაც საკუთარ თავზე არ გამოუცდია ის ტკივილი, რასაც ბავშვის დაკარგვა ჰქვია. ადამიანად აღარ ვვარგოდი, ლევან. ჩემს თავს ვკარგავდი. მაშინ, როცა ყველაზე საზიზღარ მომენტში ვერ ვიყავით ერთად, მომავალში რისი იმედი უნდა მქონოდა? ან მას? რა უნდა მიეღო ჩემგან, როცა ელემენტარულითაც ვერ ვეხმარებოდი და პირიქით - მისგან ვიღებდი ყველაფერს? დავღალე, გესმის? ოდნავ მაინც იცი, ურთიერთობაში ეს სიტყვა რას ნიშნავს? იმას, რომ მორჩა. მე დავღალე და თვითონ, იმის მაგივრად, რომ ჩემთვის მოეთხოვა გვერდით დამიდექი, ცუდად ვარო, კაცმა არ იცის სად დადიოდა და რას აკეთებდა. პრობლემა იცი რაშია? მე ვერ გავიაზრე და არც თვითონ ეცადა რამეს. ერთხელ მაინც უთქვამს სად დადიოდა? ვისთან ერთად იყო? მე მხოლოდ იმიტომ არ ვკითხე, რომ მეშინოდა პასუხის. მთელი ღამით რომ სახლში არ მოდიოდა, ან ძალიან გვიან, ერთხელ მაინც ამიხსნა სად იყო? რატომ არ დამელაპარაკა? მე ხომ ველაპარაკებოდი. მის წინ ვტიროდი და დახმარებას ვთხოვდი. ასეთი როგორ დამტოვა? მითხარი, შვილმკვდარი დედა როგორ დამტოვა და ვერ’შემდგარი მამა როგორ წავიდა სადმე სხვაგან? მე რომ ველოდებოდი სახლში, ატირებული, სხვაგან რა უნდოდა?!
-შენ არც კი იცი, მას ეს საქციელი რამხელა ნებისყოფად დაუჯდებოდა! თქვენ ყოველთვის ლაპარაკობთ, ჩვენგან ელით შვებას, ჩვენ მხოლოდ ჩვენი თავი გვყავს ამ დროს და ამასაც გვართმევენ.
-შენ მაინც მის გამართლებას ცდილობ.
-არა, ანა, არა! მე უბრალოდ სიტუაციის ადეკვატურ მხარეს განახებ და მიუხედავად იმისა, რომ არაფერი შეიცვლება, მაინც მინდა გაიგო გამოსავალი არ იქნებოდა.
-მე ვიცი, რომ არაფერი შეიცვლება და არც ამ ლაპარაკს აქვს აზრი.
-შენ რომ ერთხელ მაინც მიგექცია ყურადღება მისი საშინელი ხმისთვის, ასე არ იქნებოდით.
-მე მამტყუნებ?-საშინლად გავბრაზდი.
-ორივეს.-მშვიდად მითხრა და მზერა მომაშორა.-სიტუაცია არა, ანა. ადამიანები ვანგრევთ ურთიერთობებს, დაიმახსოვრე, და მომავალში, გაგა რომ შენ გვერდით არ იქნება, გაითვალისწინე. დღეს შეიძლება უცნაური იმედით დაგეძინოს, მაგრამ იცოდე, იქამდე იქნება მხოლოდ იმედი, სანამ შენ თვითონ არ იპოვი ძალას, რეალობაში მოიყვანო.
ისევ მშვიდად აგრძელებდა. ფეხზე წამოდგა და თავზე მაკოცა. გული ამიჩქარდა. ვიგრძენი, სისხლის მაგივრად როგორ დადიოდა მისი სიტყვები ძარღვებში და ტვინში მიღწეულს აზროვნების უნარს მიკარგავდა. მხოლოდ მიტოვებდა სივრცეს, რომელშიც ეს სიტყვები არეულად, მაგრამ მაინც ეყარა და გაფუჭებული ფირივით მიტრიალებდა. რომ მივხვდი მიდიოდა, მე ისევ მარტო ვრჩებოდი, ტუჩები დავაშორე ერთმანეთს წინადადების სათქმელად.
-აბა, დავრჩებიო?!
ჩემკენ მობრუნდა და ისევ მაკოცა, ისევ თავზე. მერე ხელი ჩაიქნია და გვერდით დამიჯდა.
-ჩაი გაგიცივდა.-ისევ ჩუმი ხმით ვუთხარი. მას კი ხმამაღლა გაეცინა. მეც გამეცინა. წყ.ლიანი სიცილი ერქვა ჩემსას, ცრემლებსაც ვერ ვიჩერებდი.
-თავიდან გამიკეთე.
მთელი ღამით ვილაპარაკეთ, მაგრამ იმ თემას აღარ შევხებივართ. ზუსტად ვიცოდი, აღარც მივუბრუნდებოდით გაგას საკითხს, უბრალოდ ვერ მოითმინა ერთხელ მაინც არ ეთქვა როგორი იდიოტები აღმოვჩნდით ორივე.
უცნაურ იმედზე მეფიქრებოდა.
თან რომ გაქვს, თან არა და ისიც ვერ გაგიგია, რისია.

მეორე დილით ლევანი ადგე ადგა და მეც გამაღვიძა.
-რა იყო, ხაშიც ხომ არ გამიკეთე?!
-არ ვიცი როგორ კეთდება, თორემ რა პრობლემაა?!
-ფუ, ეგ როგორ უნდა ჭამო? უკვე მიდიხარ?
-ჰო, კარები დაკეტე.
-რომელი საათია?
-9-ის ნახევარი.
-აუ, დამაგვიანდა!
-მერე, ასწიე ერთი ადგილი, მალე!
-ვგიჟდები შენზე!-გასვლისას ჩავეხუტე და ლოყაზე ვაკოცე.
-მეც!
სანამ ლიფტის კარი არ დაიეკტა, იქამდე ვუქნევდი ხელს. ის იყო შევბრუნდი და კარის დაკეტვას ვაპირებდი, ხმა რომ შემომესმა:
-აბა, ძველი ნაცნობიო?!
მეგონა, რომ მომესმა და დასარწმუნებლად შევტრიალდი. დავრწმუნდი, ოღონდ იმაში, რომ არ მეჩვენებოდა.
-შენ... აქ საიდან?-გაკვირვებულმა ვკითხე.
-აქ ვცხოვრობ.-თითი ჩემი სახლის გვერდითი კარისკენ გაიშვირა.-შენ?
-მეც აქ ვცხოვრობ.
-გამორიცხულია. აქამდე ვერ შეგამჩნევდი?!
-ორი დღეა გადმოვედი.-გავუღიმე.
-მაშინ, ეგ სხვა საქმეა.
-წავედი.
-მოიცა...-ხელი მკლავზე მომკიდა. მერე უცებ შემიშვა.-ფოტოები რომ არ გამოგიგზავნია?!
-ვაი!-დავიჭყანე.-ისეთ არეულობაში ვიყავი, სულ დამავიწყდა. აუცილებლად გამოგიგზავნი. მეხსიერების ბარათი მათხოვე და ჩაგიწერ. უფრო მარტივია.
-კარგი. სასიამოვნო იყო შენი აქ ნახვა.
მე მხოლოდ გავუღიმე. სწრაფად შევედი სახლში და მოწესრიგება დავიწყე. იმაზე ვფიქრობდი, როგორი პატარაა თბილისი და ძალიან უცნობი ადამიანიც როგორ შეიძლება შენთან ახლოს აღმოჩნდეს, სრულიად ჩვეულებრივად. სასწაულია აბა რა არის, ერთ დღეს ნანახი ადამიანი მეორე დღეს ასე ახლოს გყავდეს და გქონდეს შესაძლებლობა, ყველა დღე ნახო, ესაუბრო, გაუღიმო. აი, ბრაზილიურ სერიალებში როგორც ხდება „მე მამაშენი ვარ“ და Happy end საქართველოში ასე ითარგმნება.
წინა ღამის ნახევრად გათენებულს, ლამის სამსახურში ჩამომეძინა. გათიშული დავდიოდი. რეკლამირება ძლივს გავაკეთე და უფროსს შევუტანე ოთახში. მაგიდაზე დავუდე და წინ დავუჯექი.
-მორჩი, ანა?
-კი.-ღიმილით ვუთხარი.
სერიოზული სახით ათვალიერებდა. შემდეგ ამომხედა. უცნაური სახე ჰქონდა.
-რამე მოხდა?-ავნერვიულდი.
თავი გაიქნია და ტელეფონი აიღო.
-ზურა, შემოდი ჩემს კაბინეტში.
დავიძაბე. ისე ავნერვიულდი, სულ დამავიწყდა ძილი და დაღლილობა. ზურამ რომ იქ დამინახა, სახე დაუსერიოზულდა. აი, სად დამერხა-მეთქი, ვიფიქრე და სკამზე ავიწურე.
-მოდი, ზურა, მოდი.-სკამზე ანიშნა და დამჯდარს ფურცლები გაუწოდა.-აბა, ეს ნახე!
საწყალი თვალებით გავხედე ზურას, სერიოზული სახით რომ უყურებდა რეკლამებს. მერე ზუსტად ისე ამომხედა, როგორც უფროსმა და ისევ ფურცელს ჩახედა. გააზრებაც ვერ მოვასწარი, ისე აუტყდა სიცილი, ბოლო ხმაზე. თვალები გამიფართოვდა, ვერ მივხვდი რა ხდებოდა და უფრო მეტად გავვოცდი, უფროსიც რომ აჰყვა.
-რა ჯანდაბაა?!-ვთქვი და ზურასკენ გადავიწიე.
-აღიარეთ, რა. ხომ საოცრება კადრი მოგიყვანეთ?-ისევ აგრძელებდა.-ამდენი მონდომებაც არ იყო საჭირო, ანა!
-მანახე!
ვუთხარი და ფურცლები გამოვართვი.
გავშრი. ვერ მივხვდი გამეცინა თუ სირცხვილისგან ისევ გავწითლებულიყავი.
მზესუმზირის რეკლამის სლოგანი პრეზერვატივისაზე მქონდა დამაგრებული: „გაუსინჯე გემო და ვეღარ გაჩერდები!“ და პრეზერვატივის, რა თქმა უნდა, მზესუმზირაზე: „უსაფრთხო სექსის გარანტი!“
ფურცელი სახეზე ავიფარე და სიცილი დავიწყე.
-როდის იყო პრეზერვატივებს ამხელა რეკლამებს უკეთებდნენ, ჯანდაბა!-სიცილით ვთქვი და უფროსს გავხედე.-ახლავე გამოვასწორებ.
-ხვალისთვის გადადე. ნაბახუსევზე კიდევ რამე ასეთს იზამ.-ისევ იცინოდნენ.
-შეიძლება წავიდე?-გაწითლებულმა ვკითხე.
-კი. წადი, წადი!
კარები გაბრაზებულმა გამოვიხურე. საშინლად დაღლილი ვიყავი. როგორც კი სახლში მივედი, წყალი გადავივლე და ოდნავ მოვიწესრიგე თავი, აივანზე გავედი. ცივი ჰაერი გამოფხიზლებაში დამეხმარებოდა. გვერდით ნაბეღლავი მედო და ფეხები მოაჯირზე მეწყო. თვალები დახუჭული მქონდა და თავი საზურგეზე გადაწეული. ლამის ჩამეძინა და ასეც იქნებოდა, ტელეფონს რომ არ დაერეკა.
-უკაცრავად, მსეზუმზირა, უსაფრთხო სექსისთვის, დაგრჩათ?-თაკო იყო.
-ზურას უთხარი, ჭორიკანა ხარ-თქო!
-უი, აღარ დაგრჩათ? აბა, გემრიელი პრეზერვატივები?! იცით, მე მხოლოდ მარწყვის არომატით მიყვარს, ბანანისაზე ალერგია მაქვს.
-ბანანზე ალერგია გაქვს?! გასინჯე?-ღმერთო, ამას მე ვამბობ?!
-შენ იდიოტი, როდის დამინახე, ეგრე რომ ვაკეთებდი?-გაბრაზდა.
-ეგღა მაკლია, ეგ დავინახო!-გამეცინა.
-არა, თუ გინდა გაყურებინებ.-ისევ დაიწყო.
-როგორ შევრცხვი დღეს, ნეტა იცოდე.
-იმდენი ვიცინე, ლამის მუცელი მომეშალა!
-რა?!
ხმამაღლა ჩავყვირე ტელეფონში. ზუსტად იმ დროს გავიგე ზურას ხმაც, ზუსტად იგივე კითხვით. მერე რამდენიმე წამიანი სიჩუმე.
-ფუ, რა გრძელი ენა მაქვს, ჯანდაბა!-მერე ასლუკუნებული თაკოს ხმაც გავიგე.-არ მინდოდა ასე მეთქვა.
-თაკო, მოიცა... შენ?!-ეს ზურას ხმა იყო.
-არა, ზურა. მე არა, შენ ხარ ორსულად!-ისევ დაიბრუნა წუწუნა ხმა.-წავედი, ანა. ეს ისეთი სახით მიყურებს, მეშინია გონება არ დაკარგოს!
-გეყიდა ჩემი მზესუმზირა და არ მოუწევდა გონების დაკარგვა ზურას.-ხმამაღლა გამეცინა.
-მე ერთხელ გასინჯვა და სიამოვნება მირჩევნია.-ამყვა ისიც და გამითიშა.
გამეღიმა.
გავბედნიერდი იმის წარმოდგენისას, თაკოსაც იმავეს გავლა რომ მოუწევდა, რაც მე გავიარე იმ უბედურებამდე. გამეღიმა იმაზე, რომ თაკო იგრძნობდა როგორ იზრდებოდა მის მუცელში პატარა ადამიანი და მერე დაინახავდა კიდეც წამოზრდილ მუცელს. მერე იგრძნობდა პატარა ხელებისა და ფეხების მოძრაობას. არანორმალური შეგრძნება დაუვლიდა ამ დროს რომ ზურას გაშლილი ხელი დაედებოდა მუცელზე. მერე ბავშვის დაიბადებოდა და მე ვიქნებოდი ნათლია და ჰო, მისი სახით პატარა მეყოლებოდა.
ისევ ხმამაღლა გამეცინა, თაკოსთან დიალოგი რომ გამახსენდა.
-საჩხუბრად გამოვედი, რა არ მაძინებს-მეთქი და ვერაფრით მოვიფიქრე, ასე გულწრფელად გაცინებულს როგორ გეჩხუბო.-მოულოდნელ ხმაზე შევხტი. თავი მარცხნივ შევაბრუნე და მეზობელ აივანზე მდგომი თაზო დავინახე.
-მე მალე ნათლია გავხვდები!-ისე ვუთხარი, თითქოს ნობელის პრემია ამეღოს.
-მართლა? გილოცავ!-გულწრფელად მომილოცა და აივნის მოაჯირს დაეყრდნო.
-მადლობა.-გავუღიმე.
-კარგია ჩაცმული რომ ზიხარ.-სიცილით მითხრა.
-ცუდი ნამიოკი იყო.-კარგ ხასიათზე ვიყავი.
-ნამიოკი?! არა, პირდაპირ თქმა მირჩევნია.-გაიცინა.
-ანუ, მაგ ნათქვამით მარტო იმის აღნიშვნა გინდოდა, რომ ჩაცმული ყოფნა კარგია?
-გააჩნია რომელი კუთხით შევხედავთ.
-შენ რომელი გაწყობს?
-შენი აზრით?-წარბები ამითამაშა. მოაჯირს იდაყვებით დაეყრდნო და სიგარეტს მოუკიდა.-ეწევი?
-არა.
-მეც ვიფიქრე, რომ არ ეწეოდი.-ისევ გაიცინა.
-რატომ იფიქრე?
-შუბლზე გაწერია.
-მანდ ისიც ეწერება, სხვაც რომ ეწევა, ისიც რომ არ მომწონს.
-ჰო?! მაგას უკვე შენს დამანჭულ სახეზე ვკითხულობ.
-ეგეთი მაქვს?-გამეცინა.
-უკვე აღარ. სიცილი უფრო გიხდება.
-მადლობელი, თაზო.-გავუღიმე.
-ის შენი მეგობარი ბიჭი იყო?-ხმაზე შევატყვე, დიდი ხანი ემზადებოდა ამ კითხვის დასასმელად. გამეცინა.
-კი, ჩემი მეგობარი ბიჭი იყო. ოღონდ არა იმ გაგებით, Boyfriend რომ ჰქვია. უბრალოდ მეგობარი ბიჭი.
-დილით რომ სახლიდან გამოვიდა...
-კიდევ ბევრჯერ გამოვა.-გავაწყვეტინე.-არამგონია შენი მენტალობა ამას ეწინააღმდეგებოდეს.-ისევ ვიცინოდი.
-არა, რა სისულელეა. ისე უბრალოდ ვიკითხე. ვიფიქრე, შეურიგდა ძველ ნაცნობს-მეთქი.-უკვე ნაცნობი სიტყვები გამოკვეთა.
-ზედმეტად ბევრს ფიქრობ მაგ სტატუსის მქონე პიროვნებაზე.
-არა, მასზე არა.
-აბა?!
-არ გცივა?-კითხვა გადამიტანა.
-მგონი კი. სჯობს შევიდე და ცხელი ჩაი დავლიო.-ფეხზე წამოვდექი და ბოთლი ავიღე.-ღამემშვიდობის.
მან მხოლოდ გამიღიმა. ჯერ სკამი შევიტანე, შემდეგ ის იყო კარი უნდა დამეკეტა, მისი ხმა რომ მომესმა:
-მგონი მეც შემცივდა. მეც მინდა ჩაი.
გამეცინა. ისეთი ხმა ჰქონდა, ერთ ამოსუნთქვაში რომ ჩაატევ რამდენიმე სიტყვას და ზუსტად ასეთი მქონდა მეც, დაუფიქრებელი, როცა ვუთხარი:
-მოდი, მეზობელო, გპატიჟებ.





---------------
უდიდესზე უდიდესი ბოდიში.
საკმაოდ მძიმე კვირა მქონდა და საბედნიეროდ, წარმატებით გადავაგორე (ვიღებ მოლოცვებს :დ).
ოდნავ მაინც რომ გამოვასწორო ჩემი საქციელი, გეტყვით, რომ მსგავსი არ განმეორდება და ერთადერთი ხელისშემშლელი დარჩება მუზა. მთავარია არ მიმატოვოს და გპირდებით, ყველადღე მოგაბეზრებთ თავს:)

ჰო, სიუჟეტს რაც შეეხება, ისე მიდის როგორც ჩანაფიქრი მქონდა და აბსოლუტურად ვიღებ თქვენს გამოწვევებს.

ლავ იუ ოლ, ქის იუ ოლ.
скачать dle 11.3




№1 სტუმარი სტუმარი anisia

Gaga da anaa Minda me ertadd !!! :D saocrebaaa xarr shen <3
P.S. armikvars lodini :DDD

 



№2  offline ახალბედა მწერალი aNuGi

მარტო ანა კი არა ნენე,
მეც მჭირს გაორება გაგასა და თაზოს შორის უკვე!

არ ვიცი ჯერ რა ვთქვა, შენ რომ სასწაულად წერ ამაში ორი აზრიც არ არსებობს! <3
--------------------
"love only comes once. it's moves like the sea. but it's always the same" - twice born

 



№3  offline წევრი Indigo

გილოცავ ნენეკო! (რას არ ვიცი, მარა მაინც :დდ )
წინა თავში მინდოდა თაზო, მაგრამ ეხა...
ეხა ვხვდები გაგას და ანას გრძნობა ესე არ უნდა გაქრეს, დავიწყებას არ უნდა მიეცეს.
მათი ურთიერთობა ესე არ უნდა დასრულდეს.
თაზომ იპოვოს თავისი ანა. ეს უკვე დაკავებულია!
გემრიელ პრეზერვატივზე და უსაფრთხო მზესუმზირაზე ჩავბჟირდი. joy joy
თაკოს და ზურას წყვილი ძაან მომწონს.
ვგიჟდები ესეთ ერთნაირ ხალხზე.

ვგიჟდები შენით რო ვიწყებ დღეს ნენეკო!
თურმე როგორ მომნატრებია ეს მომენტი...
--------------------
მეშინია...

 



№4  offline წევრი გრაფინია

00:55-მდე გავძელი და ჩამძინებია:)
არაუშავს,საუზმედაც მშვენიერია!
მოკლედ,ანა კარგი გოგოა.თავისი აზროვნების შესაბამისად მოქმედებს და ცდილობს ის არეული პერიოდი როგორმე დაივიწყოს და რაღაც ახლით შეავსოს.
თუმცა სწორედ მის აზროვნებაშია პრობლემა.მან,რომ გულს დაუჯეროს ბევრად სხვანაირ გადაწყვეტილებებს მიიღებს,მაგრამ არა.ზედმიწევნით მიჰყვება გონებისმიერ დადგენილ ბანალურ კანონებს.
თაზოს გამოჩენა თითქოს არ გამიკვირდა.
მაღიზიანებს იმდენად,რამდენადაც მისი სტატუსი ან მომავალი სტატუსი არ აწყობს ანას.
რასაკვრიველია,როგორც ადამიანი თავისი მსოფლმხედველიბით ცუდი ტიპი არაა,მაგრამ მგონი ცოტა მეტად სხვა თვალით უყურებს ანას.
ზურამ და თაკომ ნახეს ის პერიოდი და ახლა უკვე მეგობრების ყურადღების რამე სასიამოვნოზე გადატანის პროცესში არიან.
ლევანი სხვა სიტუაციაშია და უფრო მეტად იჭრება მეგობრობაში და ცდილობს სხვისი თვალით,ობიექტური მხრიდან დაანახოს ანას პრობლემა მისსა და გაგას ურთიერთობაში.
ჰო,გაგა.
მომენატრა.
რომ წარმოვიდგენ სადღაც გაგა მარტო იძინებს,იღვიძებს,სადილობს.
ადამიანი,რომელიც ვერ იტირებს.(განა იმიტომ,რომ მაგარი ტიპია.უბრალოდ,ეს არ ზის ბიჭების ხასიათში.გოგოებს რომ უცებ ებრიცებათ ტუჩები და ცრემლები უსველებთ სახეს,ეს მათთვის პიკია)
და ასე გულში იკლავს ტკივილს.
მგონი როგორ ენატრება ანას უბრალოდ დანახვა ხალათით,არეული თმით,სამზარეულოში ან საწოლში.
წარმოვიდგენ და გული მიკვდება.
შვილმკვდარი დედა და ვერშემდგარი მამა.
აუ,ანა რა ძალიან ეგოისტია.
გაგა ვერშემდგარი კი არა შვილმკვდარი მამაა და რა ვქნა ვერ ვამტყუვნებ.
ცდილობდა ანასთანურთიერთობას,ის კი თავის იტანჯავდა,არ უშვებდა ახლოს იმას,ვისი დახმარებას,როგორც ახლა თავად ამბობს,სჭირდებოდა.
_________
არ ვიცი რამდენად სწორი ვარ.
რა თქმა უნდა,ურთიერთობაში ერთი არასდროსაა დამნაშავე,მაგრამ ამ შემთხვევაში ანა ზედმეტად ეგოისტობს.
მოუკვდა შვილი,გაგიჟდა,გადაირია,იტირა,ამოიღო ტკივილი(მაგ ტკივილს რა გააქრობს) და თურმე კიდე ცუდადაა.
გაგამ რა ქნას,გაგამ?
როცა ერთდროულად ძლიერი ქმარი უნდა იყოს და ვერ ახერხებს,მასაც სტკუვა ის ვერდაბადებული შვილი.
კაი რა:) არ უნდა ხდებოდეს ასე.
და ანა და გაგა უნდა შერიგდნენ!

 



№5  offline წევრი მარიკუნაა♥️

ანა და გაგა.
ნენე, გთხოვ.
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№6  offline ახალბედა მწერალი elle...

სტუმარი anisia
Gaga da anaa Minda me ertadd !!! :D saocrebaaa xarr shen <3
P.S. armikvars lodini :DDD

იმათ თუ უნდათ თორე განა წინააღმდეგი ვარ?! :დდდ
ძალიან დიდი მადლობა, საყვარელო❤️❤️❤️
მიხარია რომ მოგწონს.

არც მე მიყვარს ლოდინი და იმედი მაქვს ასეთი რამე აღარ განმეორდევა❤️

 



№7  offline წევრი SillyGirl

ანას და გაგას ფანკლუბში ვარსამუდამოდ.
მომწოს თაზოც რაღაც მხრივ თუმცა მეეჭვება თაზო იყოს ანაასთვის...
თავიდან მართლა მეგონა გაგა იქ იყო ის კოცნაც რეალური იყო
დაისე დმწყდა გული არ ვიცი :(
ლევანი ძალიან მომწონს.
დამაკლდა გაგა ამ თავში თანაც ძალიან
და ვიცი რომ ანას უფრო აკლია ;დ<3
ანას და გაგას გრძნობები რომ გაქრეს საერთოდ გადაესმება ხაზი სიყვარრულს .
ძალიან სავსე თავი იყო ყველანაირირ ემოციით.
მადლობა ელ რომ ასე გვანებივრებ შენი საოცრებებით.
რაცარ უნდადაწერო სულ კმაყოფილი ვარ(მარტივი სიტყვითრომ ავღწეროთ ეს ყველაფერი)
საოცრება ხარ შენ- ბევრჯერ მითქვამს და გავმეორდები .
ყველაზე სასწაული მყავხარმე შენ !
გყვარობ ელ ! <3

 



№8  offline ახალბედა მწერალი elle...

aNuGi
მარტო ანა კი არა ნენე,
მეც მჭირს გაორება გაგასა და თაზოს შორის უკვე!

არ ვიცი ჯერ რა ვთქვა, შენ რომ სასწაულად წერ ამაში ორი აზრიც არ არსებობს! <3

ჰეი, ძეტკა!
ეს დღეებია უნამუსოდ უყურადღებოდ დამრჩი და საჯარო ბოდიში შენ!
აუცილებლად უნდა შეგეხმიანო სა მოვაგვაროთ ის, ჩვენ რომ ვიცით!

მიყვარხარ!

და უდიდესზე უდიდესი მადლობა შენი დამოკიდებულებისთვის

Indigo
გილოცავ ნენეკო! (რას არ ვიცი, მარა მაინც :დდ )
წინა თავში მინდოდა თაზო, მაგრამ ეხა...
ეხა ვხვდები გაგას და ანას გრძნობა ესე არ უნდა გაქრეს, დავიწყებას არ უნდა მიეცეს.
მათი ურთიერთობა ესე არ უნდა დასრულდეს.
თაზომ იპოვოს თავისი ანა. ეს უკვე დაკავებულია!
გემრიელ პრეზერვატივზე და უსაფრთხო მზესუმზირაზე ჩავბჟირდი. joy joy
თაკოს და ზურას წყვილი ძაან მომწონს.
ვგიჟდები ესეთ ერთნაირ ხალხზე.

ვგიჟდები შენით რო ვიწყებ დღეს ნენეკო!
თურმე როგორ მომნატრებია ეს მომენტი...

მადლობა, ნენესი❤️
მეც ვგიჟდები ასეთი კომენტარებით რომ ვიწყებ დღეს. აჩქარებულუ გულისცემით რომ ველოდები ყველა სიტყვას და მერე ვცდილობ უფრო დავმშვიდდე, ასეთ საოცრებებს რომ ვკითხულობ.

დავიწყებას ჯერჯერობიტ არაფერი მიეცემა. მხოლოდ ის შემიძლია ვთქვა, რომ ორივე დიდი დოზით იქნება ისტორიაში, მიუხედავად ამ თავის ასე განვითარებისა. საბოლოოდ როგორ იქნება ვნახოთ, ეგებ არ იყოს ეს თაზო ვუდი ბიჭი :დდდ

ოქროსი ხარ❤️❤️

 



№9  offline წევრი katerina (keta)

ჰმმმ
აშკარად ერთი ერთზე უნდა განვიხილოთ ????????

ძალიან მარტივარ გეტყვი, ისეთი იყო შენ რომ შეგეფერებოდა, მეტის თქმა და განვრცობა აღარაა საჭირო, შენ იცი რა იგულისხმება.
პ.ს. ვგიჟდები შენზე ჩვეულებრივად!

 



№10  offline ახალბედა მწერალი elle...

გრაფინია
00:55-მდე გავძელი და ჩამძინებია:)
არაუშავს,საუზმედაც მშვენიერია!
მოკლედ,ანა კარგი გოგოა.თავისი აზროვნების შესაბამისად მოქმედებს და ცდილობს ის არეული პერიოდი როგორმე დაივიწყოს და რაღაც ახლით შეავსოს.
თუმცა სწორედ მის აზროვნებაშია პრობლემა.მან,რომ გულს დაუჯეროს ბევრად სხვანაირ გადაწყვეტილებებს მიიღებს,მაგრამ არა.ზედმიწევნით მიჰყვება გონებისმიერ დადგენილ ბანალურ კანონებს.
თაზოს გამოჩენა თითქოს არ გამიკვირდა.
მაღიზიანებს იმდენად,რამდენადაც მისი სტატუსი ან მომავალი სტატუსი არ აწყობს ანას.
რასაკვრიველია,როგორც ადამიანი თავისი მსოფლმხედველიბით ცუდი ტიპი არაა,მაგრამ მგონი ცოტა მეტად სხვა თვალით უყურებს ანას.
ზურამ და თაკომ ნახეს ის პერიოდი და ახლა უკვე მეგობრების ყურადღების რამე სასიამოვნოზე გადატანის პროცესში არიან.
ლევანი სხვა სიტუაციაშია და უფრო მეტად იჭრება მეგობრობაში და ცდილობს სხვისი თვალით,ობიექტური მხრიდან დაანახოს ანას პრობლემა მისსა და გაგას ურთიერთობაში.
ჰო,გაგა.
მომენატრა.
რომ წარმოვიდგენ სადღაც გაგა მარტო იძინებს,იღვიძებს,სადილობს.
ადამიანი,რომელიც ვერ იტირებს.(განა იმიტომ,რომ მაგარი ტიპია.უბრალოდ,ეს არ ზის ბიჭების ხასიათში.გოგოებს რომ უცებ ებრიცებათ ტუჩები და ცრემლები უსველებთ სახეს,ეს მათთვის პიკია)
და ასე გულში იკლავს ტკივილს.
მგონი როგორ ენატრება ანას უბრალოდ დანახვა ხალათით,არეული თმით,სამზარეულოში ან საწოლში.
წარმოვიდგენ და გული მიკვდება.
შვილმკვდარი დედა და ვერშემდგარი მამა.
აუ,ანა რა ძალიან ეგოისტია.
გაგა ვერშემდგარი კი არა შვილმკვდარი მამაა და რა ვქნა ვერ ვამტყუვნებ.
ცდილობდა ანასთანურთიერთობას,ის კი თავის იტანჯავდა,არ უშვებდა ახლოს იმას,ვისი დახმარებას,როგორც ახლა თავად ამბობს,სჭირდებოდა.
_________
არ ვიცი რამდენად სწორი ვარ.
რა თქმა უნდა,ურთიერთობაში ერთი არასდროსაა დამნაშავე,მაგრამ ამ შემთხვევაში ანა ზედმეტად ეგოისტობს.
მოუკვდა შვილი,გაგიჟდა,გადაირია,იტირა,ამოიღო ტკივილი(მაგ ტკივილს რა გააქრობს) და თურმე კიდე ცუდადაა.
გაგამ რა ქნას,გაგამ?
როცა ერთდროულად ძლიერი ქმარი უნდა იყოს და ვერ ახერხებს,მასაც სტკუვა ის ვერდაბადებული შვილი.
კაი რა:) არ უნდა ხდებოდეს ასე.
და ანა და გაგა უნდა შერიგდნენ!

გეთანხმები, ანა ეგოისტია და რაღაც საკითხებს არასწორად ხედავს. თუმცა, ვერშემდგარ მამაში არ უგულისხმია ის, რაც შენ. მანდ როგორც საკუტარ თავზე თქვა, ისევე თქვა გაგაზეც, უბრალოდ სხვა სიტყვებით. როგორც ჩანს, ცუდად გამოჩნდა.
როგორ უჭერ მხარს გაგას :დ გამოჩნდება შემდეგ თავებში რას აკეთებს და ა.შ. უბრალოდ ეს თავი ასეთი უნდა ყოფილიყო ჩემი გადმოსახედიდან. ანას დამოკიდებულება ასე მკვეთრად იმიტომ ჩანს, რომ თხეობა პირველ პირშია. გაგას ემოციები იმდენად ვერ აღწევს ჩვენამდე. შეიძლება ამიტომაც არის, რაც გამოჩნდა იმის საფუძველზე რომ გაგა უფრო მეტად “სუფთა რომ ჩანს ამ საქმეში.” ორის ურთიერთობაში გარკვეულწილად ორივეა დამნაშავე. რავიცი, მე ასე მგონია.

ვგიჟდები ასეთ “ღრმა” კომენტარებზე და ძალიან დიდი მადლობა შენ ამისთვის, ამის საშუალებას რომ მაძლევ❤️

მარიკუნაა♥️
ანა და გაგა.
ნენე, გთხოვ.

ვუაიმე, ნენესი!

გაგა რომ პირდაპირ შენთან გამოვუშვა? :დდდ

SillyGirl
ანას და გაგას ფანკლუბში ვარსამუდამოდ.
მომწოს თაზოც რაღაც მხრივ თუმცა მეეჭვება თაზო იყოს ანაასთვის...
თავიდან მართლა მეგონა გაგა იქ იყო ის კოცნაც რეალური იყო
დაისე დმწყდა გული არ ვიცი :(
ლევანი ძალიან მომწონს.
დამაკლდა გაგა ამ თავში თანაც ძალიან
და ვიცი რომ ანას უფრო აკლია ;დ<3
ანას და გაგას გრძნობები რომ გაქრეს საერთოდ გადაესმება ხაზი სიყვარრულს .
ძალიან სავსე თავი იყო ყველანაირირ ემოციით.
მადლობა ელ რომ ასე გვანებივრებ შენი საოცრებებით.
რაცარ უნდადაწერო სულ კმაყოფილი ვარ(მარტივი სიტყვითრომ ავღწეროთ ეს ყველაფერი)
საოცრება ხარ შენ- ბევრჯერ მითქვამს და გავმეორდები .
ყველაზე სასწაული მყავხარმე შენ !
გყვარობ ელ ! <3

გაუხარდა გაგას, თაზომ მეწყინაო, ჯერ რა გამოვჩნდი, რა იცი რა რიპივარ უცებ რო ხაზი გადამისვიო :დდდდდ

ძალიან დიდი იმედი მაქვს, ჩემო უსაყვარლესო, რომ მომავალშიც ასე გაგრძელდება და კმაყოფილი იქნები. ხომ იცი, ყველაზე მეტად ის მინდა იმედები არ გაგიცრუოთ და მაქსიმალურად ვეცდები ამ უკანასკნელს.

ვგიჟდები მე შენზე!
ვგიჯდები შენს დამოკიდებულებაზე ჩემს მიმართ რომ გაქვს და მიყვარხარ ძალიან❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

katerina (keta)
ჰმმმ
აშკარად ერთი ერთზე უნდა განვიხილოთ ????????

ძალიან მარტივარ გეტყვი, ისეთი იყო შენ რომ შეგეფერებოდა, მეტის თქმა და განვრცობა აღარაა საჭირო, შენ იცი რა იგულისხმება.
პ.ს. ვგიჟდები შენზე ჩვეულებრივად!

მოდი, ძეტკა, მოდი :დდდ

ჩემი სიცოცხლე ხარ და მიყვარხარ!

 



№11  offline აქტიური მკითხველი uchveulo

Vaimee gaga rato gaaqre amqveyniurobidan raserchodi? :(( arada ana upro iyo gasaqrobii :D warmatebebii dZaan kargia da veli shemdegs ,, tazoc momwons magram anastvis araa :D

 



№12  offline ახალბედა მწერალი elle...

uchveulo
Vaimee gaga rato gaaqre amqveyniurobidan raserchodi? :(( arada ana upro iyo gasaqrobii :D warmatebebii dZaan kargia da veli shemdegs ,, tazoc momwons magram anastvis araa :D

ამ თავში ასე მომიწია, აგეა გოირდები შემდეგიდან უკვე გაგაც იქნება :დდ ნამუსი შემაწუხებს სულ რომ გავაქრო :დდ

ძალიან დიდი მადლობა, ჩემო ააყავრელო, ჩემ გვერდით რომ ხარ და შენს აზრსაც მიზიარებ. ძალიან მიხარია და მიხარიხარ!❤️❤️

 



№13 სტუმარი სტუმარი თამო

გაგა და ანა მინდა ერთად.მათი სიყავრული ესე ვერ ჩაივლის ამხელა გრძნობა ქონდათ და ანა სხვასთან არმინდა.უნდა შერიგდნენ რა.საოცრება ხარ შენ

 



№14  offline წევრი მარიკუნაა♥️

კი, კი!
ჩემთან მოდის გაგა!
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№15  offline ახალბედა მწერალი elle...

სტუმარი თამო
გაგა და ანა მინდა ერთად.მათი სიყავრული ესე ვერ ჩაივლის ამხელა გრძნობა ქონდათ და ანა სხვასთან არმინდა.უნდა შერიგდნენ რა.საოცრება ხარ შენ

უღრმესი მადლობა, საყვარელო! ძალიან გამიხარდა შენი კომენტარი! აუცილებლად ვეცდები ნებისმიერ შემთხვევაში იმედგაცრუებულები არ დარჩეთ. გაგა აუცილებლად გამოჩნდება მომავალსი, მაგრამ რა როლი ექნება, არ ვიცი :დდდ <3

მარიკუნაა♥️
კი, კი!
ჩემთან მოდის გაგა!

უკვე გზაშია, ძეტკა <3

 



№16 სტუმარი სტუმარი nako

აი რა ვტქვა მაგარია

 



№17  offline ადმინი bibo

შენი ყველა გა გავაფრენით სრულდება
ურთიერთობები
იწყება
გრძელდება
გრძელდება
გრძელდება
სმუდამოდ გრძელდება
ეს ურთიერთობა
დაუსრულებელია
შენ ხო იცი ორის ურთიერთობაში
ერთი არ აშენებს მარტო
ერთი მარტო არ ქმნის
ერთი მარტო არ ხატავს
და მარტო ერთი არ ანგრევს
ორივე ერთად ქმნის და ანგრევს
ორივე ორივე და ისევ ორივე
ჰო ანასი სადღაც მესმის
მესმისზე მეტიცაძნელი არა უყურო ჩაბნელებულ წარსულს
უყურო გაუცხოებულ თვალებს
ეძებო ახალი
გწყუროდეს სიახლე
გრძნობდრ რო შენც არსებობ
სათქმელად ადვილია
დასანახად ადვილი
მაგრამ რას გრძნობს ერთეულები თუ ჩაწვდებიან
სულს აკლდება ძაფები და გულს აკლდება კვანძები
მესმის ანასი ვგრძნობ ანას
ჰო გაგა
დამაკლდა
დამაკლდაზე მეტი
რაღაც სადაც გაგა არ მზეობს
მგონია რო ბნელა
მგონია რო ჩერდება დედამიწა დროა ჩავიდე
ხო არაფერი მაგრამ დამაკლდა გაგა
რაღაც სხვანაირი იყო არი და იქნება ეს ბიჭი
როცა წარმოვიდგენ სადღაც თავისთვის
სიბნელეში
სასმელში
და ყველაფერში ჩაკარგული
სადაც უბრალოდ უფერულდება
გახუნებულს
ყველაფრისგან მივიწყებულს
არ მინდა რა არა
არ შემიძლია
გაგას ტკივილს იცი როგორ ვგრძნობ
იცი რა საშიელი მომენტია
ხო იცი კაცები სუსტები არიან
ტკიილს ვერ უმკლავდებიან
ვერა ან არა უფრო ერა
ვერა იმდენად ვერა საშველს ეძებენ
ყველაფერში მთავარია დაივიწყონ
უბრალოდ ორი წამი აიბრუონ გონება
იცი ამეტირა სუ მეტირება
სუ ვგრძნობ ხოლმე
იმდენად ემოციურად ვიცლები
იმდენად ტო მგონია მეც ვქრები მზესთან ერთად.
მიყვარს გაგა
მიხარია გაგა
ვგიჟდები გაგაზე
ზოგჯერ სუსტები უფრო ფასობენ
უფრო შეუძლიათ
გვერდში დგომა
შენც შეგეძლოს უნდა დაუდგე
დანახო რო არსებობ მისთის
მე ანა გაგა ცალცალკე არ იცი
ეს ისეთი იქნება მეხის გავარდნაზე უარესი
მე ხო ვგრნობ რო დადებ
ხო იცი
რო მელის ბედნიერება
წუხელ ჩავტკბიწუხელ ამეტია სიზმრები
წუხელ დაედო ჩემ სიზმრებს გაგას ფერი
უბრალოდ ასე. შემოვედი შეგამოწმე დამხვდი და გავთბი
მუდამ გახსოვდეს
დრო აჩვენებს ყველაფერს
დრო ქმნის
დროვე ანგრევს
და თავად რო გიფანტავს აზრებს
ხო ლოდინს არაფერი შედრება
როცა ელი
გრძნობ
და გხვდება
გახსოვდეს
ზურაზე რავთქვა
უფრო მეგობარი
უფრო
ვიდრე მეორე ნახევარი
ვერ შევეგუები
გაგას ადგილას დაჯდეს
გაგას თეფშიდან ჭამოს
გაგას ადგილას იდგეს
ან თუნდაც გაგას საწოლზე იწვეს
გაგას სალერსო სიტყვებს იძახდეს
თუნდ გაგას შენახებ სხეულს ეხებოდეს
გაგას საყვარელ გულ და სულს ეალერსებოდეს
გაგა ერთია
გაგა ერთადერთია
გაგა ყველაფერია
სამყაროს ატრიალებს
და ტრიალებს მათშორის
ადამიანები რჩებიან და დარჩებიან იმ ერთადერთად ვინც გულს უნდა
ჩემო გემრიელო
ჩემო საოცნებ
შენ რო არ იყო მე შეგქმნიდი
უბრალოდ კიდე არ მოდის სიტყვები
კიდე არ მყოფნის ფიქრები
კიდე კიდე გაფანტული მაქ გონება
აი ხო იცი რო გრძნობ მომავალს
რო გრძნობ სიტყვებს
აი ასე უბრალოდ მაგრამ ყველაზე ბრალიანდად
გ ყ ვ ა რ ო ბ მ ე შ ე ნ ა
ჩემი ერთი ცალი ბედნიერება
სიგიჟეზე მეტი ხარ
სულს მიჩერებ
გულს მიჩერებ
ჰაერი არ მყოფნიდა წუხელ
ასე უბრალოდ უყურებდი ერთმანეში არეულ ასოებს
ერთმანეთში აკინძულ აზრებს
წიგნის სუნი ასდის
შენი ფერები ასდის
შენი სურნელი ასდის
და უბრალოდ შენი
შენით
შენთანერთად
შენი
ისტორია
ჰო უბრალოდ მაგიჟებ
ჩემო ერთო ცალო
პატარა ელე
უდიდესი ბედნიერება ხარ
ასობით ათობით არსებობდე უნდა
ჩემო სუ ჩემო
უბრალოდ ჩემო
ერთო ცალო

 



№18  offline ახალბედა მწერალი elle...

სტუმარი nako
აი რა ვტქვა მაგარია

უღრმესი მადლობა, ნაკო, საყვარელო <3 მიხარია რომ მოგწონს <3 <3

bibo
შენი ყველა გა გავაფრენით სრულდება
ურთიერთობები
იწყება
გრძელდება
გრძელდება
გრძელდება
სმუდამოდ გრძელდება
ეს ურთიერთობა
დაუსრულებელია
შენ ხო იცი ორის ურთიერთობაში
ერთი არ აშენებს მარტო
ერთი მარტო არ ქმნის
ერთი მარტო არ ხატავს
და მარტო ერთი არ ანგრევს
ორივე ერთად ქმნის და ანგრევს
ორივე ორივე და ისევ ორივე
ჰო ანასი სადღაც მესმის
მესმისზე მეტიცაძნელი არა უყურო ჩაბნელებულ წარსულს
უყურო გაუცხოებულ თვალებს
ეძებო ახალი
გწყუროდეს სიახლე
გრძნობდრ რო შენც არსებობ
სათქმელად ადვილია
დასანახად ადვილი
მაგრამ რას გრძნობს ერთეულები თუ ჩაწვდებიან
სულს აკლდება ძაფები და გულს აკლდება კვანძები
მესმის ანასი ვგრძნობ ანას
ჰო გაგა
დამაკლდა
დამაკლდაზე მეტი
რაღაც სადაც გაგა არ მზეობს
მგონია რო ბნელა
მგონია რო ჩერდება დედამიწა დროა ჩავიდე
ხო არაფერი მაგრამ დამაკლდა გაგა
რაღაც სხვანაირი იყო არი და იქნება ეს ბიჭი
როცა წარმოვიდგენ სადღაც თავისთვის
სიბნელეში
სასმელში
და ყველაფერში ჩაკარგული
სადაც უბრალოდ უფერულდება
გახუნებულს
ყველაფრისგან მივიწყებულს
არ მინდა რა არა
არ შემიძლია
გაგას ტკივილს იცი როგორ ვგრძნობ
იცი რა საშიელი მომენტია
ხო იცი კაცები სუსტები არიან
ტკიილს ვერ უმკლავდებიან
ვერა ან არა უფრო ერა
ვერა იმდენად ვერა საშველს ეძებენ
ყველაფერში მთავარია დაივიწყონ
უბრალოდ ორი წამი აიბრუონ გონება
იცი ამეტირა სუ მეტირება
სუ ვგრძნობ ხოლმე
იმდენად ემოციურად ვიცლები
იმდენად ტო მგონია მეც ვქრები მზესთან ერთად.
მიყვარს გაგა
მიხარია გაგა
ვგიჟდები გაგაზე
ზოგჯერ სუსტები უფრო ფასობენ
უფრო შეუძლიათ
გვერდში დგომა
შენც შეგეძლოს უნდა დაუდგე
დანახო რო არსებობ მისთის
მე ანა გაგა ცალცალკე არ იცი
ეს ისეთი იქნება მეხის გავარდნაზე უარესი
მე ხო ვგრნობ რო დადებ
ხო იცი
რო მელის ბედნიერება
წუხელ ჩავტკბიწუხელ ამეტია სიზმრები
წუხელ დაედო ჩემ სიზმრებს გაგას ფერი
უბრალოდ ასე. შემოვედი შეგამოწმე დამხვდი და გავთბი
მუდამ გახსოვდეს
დრო აჩვენებს ყველაფერს
დრო ქმნის
დროვე ანგრევს
და თავად რო გიფანტავს აზრებს
ხო ლოდინს არაფერი შედრება
როცა ელი
გრძნობ
და გხვდება
გახსოვდეს
ზურაზე რავთქვა
უფრო მეგობარი
უფრო
ვიდრე მეორე ნახევარი
ვერ შევეგუები
გაგას ადგილას დაჯდეს
გაგას თეფშიდან ჭამოს
გაგას ადგილას იდგეს
ან თუნდაც გაგას საწოლზე იწვეს
გაგას სალერსო სიტყვებს იძახდეს
თუნდ გაგას შენახებ სხეულს ეხებოდეს
გაგას საყვარელ გულ და სულს ეალერსებოდეს
გაგა ერთია
გაგა ერთადერთია
გაგა ყველაფერია
სამყაროს ატრიალებს
და ტრიალებს მათშორის
ადამიანები რჩებიან და დარჩებიან იმ ერთადერთად ვინც გულს უნდა
ჩემო გემრიელო
ჩემო საოცნებ
შენ რო არ იყო მე შეგქმნიდი
უბრალოდ კიდე არ მოდის სიტყვები
კიდე არ მყოფნის ფიქრები
კიდე კიდე გაფანტული მაქ გონება
აი ხო იცი რო გრძნობ მომავალს
რო გრძნობ სიტყვებს
აი ასე უბრალოდ მაგრამ ყველაზე ბრალიანდად
გ ყ ვ ა რ ო ბ მ ე შ ე ნ ა
ჩემი ერთი ცალი ბედნიერება
სიგიჟეზე მეტი ხარ
სულს მიჩერებ
გულს მიჩერებ
ჰაერი არ მყოფნიდა წუხელ
ასე უბრალოდ უყურებდი ერთმანეში არეულ ასოებს
ერთმანეთში აკინძულ აზრებს
წიგნის სუნი ასდის
შენი ფერები ასდის
შენი სურნელი ასდის
და უბრალოდ შენი
შენით
შენთანერთად
შენი
ისტორია
ჰო უბრალოდ მაგიჟებ
ჩემო ერთო ცალო
პატარა ელე
უდიდესი ბედნიერება ხარ
ასობით ათობით არსებობდე უნდა
ჩემო სუ ჩემო
უბრალოდ ჩემო
ერთო ცალო

ვუაიმე, ბიბო, კი ვერ ვიცანი ჯერ შენი კომენტარი :დ ისე სხვა სტილში დაგიწერია, მეთქი ეგ ხომ არის ნამდვილად :დ
როგორც ყოველთვის დიდი, "მსუყე" კომენტარი დაგიწერია <3
გაგა როგორია ნუ, მიჩაგრავს თაზოს, მაგრამ ესეც ისეთი ტიპია, არ დააჩაგვრინებს თავს, აი ნოუ :დდ
დაგაკლდა კი, მეც დამაკლდა, მაგრამ ამის შემდეგ იქნება უფრო დიდი დოზით, ოღონდ როგორი სხით ეგ უკვე ნე ზნაიუ, ეგ ანას საქმეა, მე ვერ ჩავერევი :დდ ძალიან ჭირვეული ქალია ხომ იცი, ეგოისტი კიდევ და კაცმა არ იცის რას იზამს, თან ამ თაზომაც თუ იაქტიურა, ნე ზნაიუ :დდდ

ძალიან დიდი მადლობა შენ ასეთი "ღრმა" კომენტარისთვის. ძალიან მიყვარს ასეეთ კომენტარებს რომ ვკითხულობ ხოლმე და ვგრძნობ, როგორ ახლოს მიგაქვთ ჩემი ნაწერი. <3 ძალიან დიდი ბედნიერებაა ეს, ისევე როგორც შენი კომენტარი.
მიხარია <3 <3 <3

 



№19 სტუმარი ილონა

როგორი უკიდეგანოდ კარგი თავი იყოო, ელი♡ ძალიან მომწონს მე თაზო :დ აი რაღაცნაირად რაღაცნაირია... თაკო და ზურა ჩემთვის პოზიტივების წყაროები არიან, ორივე 'ჩემია' :დ ანაზე და გაგაზე არაფერს ვამბობ, ვერ ჩამოვყალიბდი ამ წყვილზე მე :დ ჩემი წინასწარმეტყველების ამბავი ხოიცი შენ , ხოდა გეუბნები ანა და გაგა ბოლოს იქნებიან ერთად, ხომ გჯერა :დ

♡♡შენკიდევ ხარ სასწაული♡♡♡

 



№20 სტუმარი Nestanuka

ვერ ვამტყუნებ გაგას და რა ვქნა, თვითონ არ დაუდგა ანა გვერდით, მოვითხობ გაგას დაბრუნებას არავითარი თაზო, მითუმეტეს გაგასბრალი არაფერში მიუძღვის :))

 



№21  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

მთელ თბილისში, მაინც დამაინც თაზოა მისი მეზობელი :)
ბედი გინდა რა.
თაზო უკვე ორგანულად მეზიზღება.
ჯობია ისტორიის წერას რო დაასრულებ მერე წავიკითხო თორე ნაღდად აღარ შემრჩება ეს დაწყვეტილი ნერვები
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



№22 სტუმარი ruska

Dzaan momwons ise sheni istoriebi magram amas ra schirs ar vici. Zaan idiotoba ikneba tazostan ro darches. Darches kiara iseti urtiertobac ro aawyos.

 



№23  offline ახალბედა მწერალი elle...

ილონა
როგორი უკიდეგანოდ კარგი თავი იყოო, ელი♡ ძალიან მომწონს მე თაზო :დ აი რაღაცნაირად რაღაცნაირია... თაკო და ზურა ჩემთვის პოზიტივების წყაროები არიან, ორივე 'ჩემია' :დ ანაზე და გაგაზე არაფერს ვამბობ, ვერ ჩამოვყალიბდი ამ წყვილზე მე :დ ჩემი წინასწარმეტყველების ამბავი ხოიცი შენ , ხოდა გეუბნები ანა და გაგა ბოლოს იქნებიან ერთად, ხომ გჯერა :დ

♡♡შენკიდევ ხარ სასწაული♡♡♡

როგორ ძალიან მიყვარხარ! <3
ხომ იცი?
ძალიან დიდი მადლობა !!!

Nestanuka
ვერ ვამტყუნებ გაგას და რა ვქნა, თვითონ არ დაუდგა ანა გვერდით, მოვითხობ გაგას დაბრუნებას არავითარი თაზო, მითუმეტეს გაგასბრალი არაფერში მიუძღვის :))

გეთანხმები, შენს აზრზე ვარ :დდ
ძალიან დიდი მადლობა რომ კითხულობ და შენს დამოკიდებულებას მიზიარებ <3

ლუნი.
მთელ თბილისში, მაინც დამაინც თაზოა მისი მეზობელი :)
ბედი გინდა რა.
თაზო უკვე ორგანულად მეზიზღება.
ჯობია ისტორიის წერას რო დაასრულებ მერე წავიკითხო თორე ნაღდად აღარ შემრჩება ეს დაწყვეტილი ნერვები

ჩემი ყოფილის ახლანდელი შეყვარებული რომ ჩემი მეზობელია, იმასაც ბედი უნდა:)) ანუ, ყველაფერი ხდება, რას იზამ?!

როგორც შენ გირჩევნია, საყვარელო.
მადლობა, რომ აქამდე კითხულობ(დი) და შენს აზრს მიზიარებ(დი).

ruska
Dzaan momwons ise sheni istoriebi magram amas ra schirs ar vici. Zaan idiotoba ikneba tazostan ro darches. Darches kiara iseti urtiertobac ro aawyos.

მადლობა, რომ მოგწონს.
ჯერ არ ვიცი რა როგორ მოხდება, ვწუხვარ თუ იდიოტობა გამოვა, მაგრამ ჯერ ვნახოთ:)
დიდი მადლობა, რომ მოგწონს <3

 



№24 სტუმარი სტუმარი Lika

ანას ვიღაცამ უნდა უთხრას, რომ ის არის დამნაშავე. ორივე კიარა, მხოლოდ ის. ამ შემთხვევაში იქნებ მოეგოს გონს. მესმის მეგობრების, ლევანის, რომელიც ორივეს ადანაშაულებენ თანაბრად, მაგრამ ეს უფრო ალბათ იმიტომ, რომ ცდილობენ არ გააღიზიანონ. აუცილებელია ისეთი ადამიანი, რომელიც ამას მიახვედრებს ანას.
მართალია თაზო უკვე ეფლირტავება, მაგრამ რატომღაც მგონია, რომ ეს მისია მას ექნება და უფრო დააფიქრებს და გამოაფხიზლებს ანას. (ეს ისე, ხომ შეიძლება, არაა?!)
ჩემს თვალში ანა ეგოისტი კი არა, მაგარი სულელი გოგოა. ვიღაცას ეჯინება და ვის, თითონ ვერ ხვდება. არადა, ყველაზე მეტად საკუთარ თავს ეჯინება და აზარალებს.
შენ კიდე, არ ვიცი რა გითხრა ნენე, ძალიან მაგარი ხარ და გელოდები მოუთმენლად. heart_eyes heart_eyes

 



№25  offline წევრი gogona tbilisidan

მაღიზიანებს თაზო:// აი გაგა ისეთია,მარტო თითონ როა და სხვა რო ვერ იქნება ეგეთი:დდდსასწაული ბიჭია რა მოკლედ.გაგა და ანა მინდა!!!!ზურას და თაკოს წყვილზე ვგიჟდები:დდ <3 შენზეც.

 



№26  offline წევრი Veronika

Saocreba xar nene!
Sigijemde momcons es istoria
Kitxvisas imden rames vgrdznob, sitkvebit ver gadmogcem.
Rogor unda agvcero, ramdenad kargi xar?!
Kvelafers zomierad da dalagebulad gadmoscem, imdenad idealurad, rom erti siamovnebaa sheni istoriebis kitxva.
Araferi araa gazedmetebuli, arcerti banaluri sitkva.
Shen sul unda cero, Nene!
Mikvarxar chemi sascaulad idealuro gogo’v ❤️❤️

 



№27  offline წევრი Mtirala

ხვალ სკოლაში უნდა წავიდე,
დილით ადრე უნდა ავდგე,
მაგრამ მე აქ ვზივარ და ვკითხულობ.
ხო, დაძაბული და მძიმე ისტორიაა, მაგრამ
იმდენი ვიცინე
მუცელი ამტკივდა მართლა.
სახლში ყველას, რომ არ ეძინოს
მთელ ხმაზე ვიხარხრებდი :)))
თაზო მომწონს ძალიან,
საყვარელია.
ზურა და თაკო კი ისეთი გიჟი წყვილია,
ისეთი საყვარელი, ისეთი გარყვნილები :დდ
რაც შეეხება გაგას,
არ იყო დამნაშავე, მაგრამ ასე არ უნდა მოქცეულიყო,
მე ანას ვამართლებ და მომკალით :))
აუ ლევანი შემიყვარდა უკვე.
ვგიჟდები ასეთ ტიპებზე :))
ყველა იმსახურებს ლევანისნაირ ძმაკაცს :))
ნენეკო, შენ კი საოცრება ხარ.
ერთი საყვარელი გოგო რომელიც იდეალურად წერს,
იმედია აღარ დააგვიანებ და შენი თბილი, სევდიანი ისტორიებით ჩაგვათბობ.
კიდევ კომენტარებით, ასე ძალიან რომ მიყვარს.
ძალიან ნიჭიერი ხარ,
იდელაურად წერ და
იმ სევდაშიც არის ნათელი წერტილი.
ვაბოდებ შენზე.
მიყვარხარ
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№28 სტუმარი ნიაა

არ მესმის თაზოს მიმართ რატო არის ამდენი უარყოფითი კომენტარი ? საყვარელი ბიიჭია,კარგი ტიპი რა...გაგა დამაკლდა ბოლომდე იმედი მქონდა გამოჩნდებოდა. გაგა მიყვარს (ზოგადად შენი ყველა ბიჭი პერსონაჟი თითქმის სრულყოფილია) აი იმდენად მიყვარს არ მემეტება ანასთვის,მაგარი შტერი გოგოა მინდა მოვქაჩო თმებში და გამოვაფხიზლო :დ მნიშვნელობა არ აქვს რა როგორ იქნება შენ უკეთ იცი, მთავარია გაგა იყოს ბედნიერად და კარგად სხვა ჭირას წაუღია კაცო :დდ

 



№29  offline წევრი Mrs grey

სულ თვალს ვადევნებ შენს სიახლეებს, წერა რომ დაიწყე თითები გამექცა და პირველი თავი გავხსენი წასაკითხად, მაგრამ იცი შენ იმდენად გადარბენებზე ვიყავი შენ ისტორიას მთელ გულს და სულს თუ არ მივუძღვნიდი ისე ვერ წავიკითხავდი... ამიტომ გადავდე... ახლა ვზივარ და ვერ მოვწყდი... მხოლოდ ამიტომ მიღირს მთელი ისტორია-მე გარდავიცვალე იმიტომ, რომ დაბადებულიყავი შენ... შენი მსგავსი ნიჭის მქონე ადამიანები დედამიწელები არ არიან... ❤️ შენ იცი სად გადის ზღვარი ადამიანების გულში... ზღვარამდე.... და ზღვარს იქით ნენეა...

 



№30  offline წევრი sofia25

ცოტა დამაკლდა ნერვების აწეწვამდე :)
ეს თაზოს ფაქტორი მაგიჟებს ( სწორად მახსოვს იმედია სახელი)
იმდენად მომწონს გაგა სხვას ვერ წარმოვიდგენ და რაქვნა?
რაც შეეხება ანას ეს გოგო თან მომწონს თან ისე მაბრაზებს ხანდახან მინდა მაგრად გავლანძღო რომ მიხვდეს ყველაფერს
ვინმემ უნდა ჩასძახოს იმ თავში სიმართლეს მიხვდეს
ლევანის ფაქტორი ძალიან მომწონს და მგონია , რომ ეს ბიჭი გაარკვევს ყველაფერში
საბოლოო ჯამში კარგი თავი იყო იმ ბიჭს თუ მოვაშორებთ :დდდ
ვიცი ცუდი ვარ მაგრამ რავქნა ეგ პერსონაჟი არმომწონს !
არა არა და არა
გაგა არ დამიჩაგრო თორე გადავირევი
ელო

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent