შესვლა
რეგისტრაცია
გოგო

კამელიები (თავი 7)


14-11-2017, 21:14
ავტორი An_Gel
ნანახია 1 011

კამელიები (თავი 7)

დამიანე ყიფშიძის ფირმის დიდ დარბაზში ათეულობით თანამშრომელს მოეყარა თავი. ჩოჩქოლებდნენ, უკმაყოფილო შეძახილებს ისვროდნენ და დაგეშილებივით ელოდნენ მათი უფროსის გამოჩენას.
მრგვალი მაგიდის თავში მერაბ ყიფშიძე იჯდა. მეამბოხეებს ის უწევდა წინამძღოლობას. კბილებს ბრაზით აღრჭიალებდა და წამდაუწუმ კარისკენ აპარებდა თვალს. მომჩივანთ გულისყურით უსმენდა, თავს უქნევდა და ამ ჟესტით აქეზებდა.
იაგომ დიდხანს ალოდინა ხელქვეითები. უკვე მოთმინება ეწურებოდა ყველას, როცა კარი გაიღო და გამოჩნდა.
აღელვებული მასის დანახვისას შედგა. თვალი მოავლო დარბაზს და როგორც კი მიხვდა, რაც ხდებოდა, ჩაეღიმა.
ზურგსუკან მიხურა კარი და მშვიდი ნაბიჯით დაიძრა კუთვნილი ადგილისკენ. ზიზღი და ბრაზი ერთმანეთს შერეოდა გარშემომყოფების მზერაში, მაგრამ მამაკაცს სულაც არ ეტყობოდა აღელვება.
ყველა ისე გაირინდა, თითქოს პაუზას იღებდნენ, სანამ მსხვერპლს ეცემოდნენ და დაჯიჯგნიდნენ. ხელები ექავებოდათ და კბილები უკაწკაწებდათ, მაგრამ ელოდებოდნენ მერაბის ნიშანს.
გურიანი თავზე დაადგა მის ადგილზე მჯდომ ყიფშიძეს. ცინიკური მზერა ჯერ მას შეავლო, შემდეგ მოუთმენლობისგან გაწითლებულ სახეებს.

-ვხედავ, მიგიღიათ ჩემი წერილები. - ხმამაღლა დაილაპარაკა, მაგრამ აუღელვებლად. მწვანე სფეროები ირონიით ანთებოდა. - მაგრამ დასამშვიდობებლად მოსვლა ნამდვილად არ იყო საჭირო. თქვენ წილ ხელფასს ყველა მიიღებთ.
-როგორ ბედავ?! - საზურგეს მოშორდა მერაბი, წინ წაიწია და ორივე მუჭი გამეტებით დასცხო ხის ზედაპირს. დარბაზს ტალღად გადაუარა მჭახე ექომ. - ეს ხალხი წლები ემსახურებოდა ამ ფირმას! ჯერ კიდევ იმ დროიდან, შენ რომ ქვეშ იფსამდი! - გამძვინვარებული ისე უეცრად წამოფრინდა, ყველამ იფიქრა, ხელით გაიწევდა იაგოზე, მაგრამ შეცდნენ.
-ამ ფირმასა და შენს სახელს ნუ გააიგივებ ერთმანეთთან, ძალიან გთხოვ. - მოწინააღმდეგის ქმედებას წარბიც არ შეუხრია გურიანის სახეზე.
-ვინ გდიხარ, რომ სამსახურიდან გვყრი ამდენ ადამიანს?! - ვიღაცამ წამოიყვირა თანამშრომელთა ჯგუფიდან.
-ერთი ხელის მოსმით გვიშორებ თავიდან გამოცდილ და პროფესიონალ კადრებს! - მხარი აუბა მეორემ.
-რა მიზეზით გვათავისუფლებ?! გაქვს კი საერთოდ მიზეზი?! - ზიზღით დაილაპარაკა ყიფშიძემ.
-შემცირებაში მოყევით, სამწუხაროდ. - მხრები უემოციოდ აიჩეჩა მამაკაცმა.
-შე გარეწარო! - წამოიყვირა მერაბმა და ხელით გაიწია იაგოსკენ. ეს უკანასკნელიც მკვირცხლად გახტა უკან.
-არ გირჩევ. - გამაფრთხილებელი ნოტები შეურია ხმაში.
-მე მერაბ ყიფშიძე ვარ! ამ ფირმის დამაარსებლის ძმა! შენნაირი ვიგინდარა როგორ ჩამომაშორებს ჩემი ოჯახის საკუთრებას?!
-დამიანე ყიფშიძე ხარ? - ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები გურიანმა და ირონიული ღიმილით გაუსწორა მზერა კაცს.
მერაბს ნირი წაუხდა. ვერ მიხვდა, რას გულისხმობდა ამ უაზრო კითხვით გურიანი და სალაპარაკოდ დაღებული პირი დამუწა.
-არ ხარ. - თვითონვე გასცა შეკითხვას პასუხი. - შესაბამისად, ამ ფირმაში არაფერს წარმოადგენ. აი, მე კი დამიანეს ყველაზე ახლობელი ადამიანი ვიყავი ცხოვრებაში და ახლაც ვარ, ფურცელზე. - კმაყოფილება მძაფრად აღებეჭდა სახეზე. - ყველამ კარგად იცით, ვინ ვარ და ვინ ვიყავი თქვენი გარდაცლილი უფროსისთვის, მაგრამ ამას ხელი არ შეუშლია, ჩემთვის ძირის გამოთხრა გეცადათ. - ხალხს მიუბრუნდა და უფრო მკაცრად განაგრძო ლაპარაკი. - თქვენ არასდროს ყოფილხართ ყიფშიძეების ოჯახის ერთგული, არც ამ ფირმის. მხოლოდ ამ კაცს ემორჩილებოდით. - თითი მერაბისკენ გაიშვირა. - ახლა კი მე გეუბნებით, რომ აღარ მჭირდებით. შეგიძლიათ, ჩაალაგოთ თქვენი ნივთები და ამ შენობის გარეთ გააგრძელოთ მისი ერთგულება.
-ჩვენ უფლება გვაქვს, არ მოგვწონდეს არსაიდან გამოჩენილი ღატაკი კაცი, რომელიც უფროსად გვიცხადებს თავს! - ისევ წამოიყვირა თანამშრომლებიდან ერთ-ერთმა.
-სწორია. - ჩაეღიმა იაგოს. - მე კი უფლება მაქვს, დაგითხოვოთ. - ხელები გაშალა იმის ნიშნად, რომ მარტივ ჭეშმარიტებას ამბობდა.
-შენ არ ხარ აქ უფროსი! ანასთან წავალთ და ყველაფერს ვეტყვით! მაინც გავიტანთ ჩვენსას. გგონია, გვაჯობებ?! - წამოიყვირა ჭარხალივით აწითლებულმა ყიფშიძემ.
-საინტერესოა, რომ როცა დაგჭირდა მაშინ გახდა „ნამუსგარეცხილი ანა“ შენთვის მომრიგებელი მოსამართლე. - გაეცინა გურიანს. - ვერ აგიკრძალავთ ჩემი ცოლის შეწუხებას, მაგრამ უნდა გითხრათ, რომ ისიც ვერ შეძლებს თქვენ დახმარებას.
-რა ნაძირალა კაცი ხარ!
-ამ ბოლო დროს ბევრი მეუბნება მაგას და ეტყობა დროა, შევეჩვიო.

მერაბმა ცხადად იგრძნო უამრავი წყვილი თვალი, რომელიც მის შემდგომ ქმედებებს გაფაციცებით ელოდა. მათთვის ის უკანასკნელი იმედი იყო. მის გამო კარგავდნენ სამსახურს, რომელსაც წლები შეალიეს. უყურებდა იაგოს ირონიაშეპარებულ, თავდაჯერებულ გამომეტყველებას და ხვდებოდა, რომ პოზიციები უსუსტებოდა.

-ასე მარტივად არ მორჩება ეს ამბავი. - ბოლოს ამის თქმაღა მოიფიქრა და თითი დაუქნია მამაკაცს.
-არც მიფიქრია. - სიამოვნების ფართო ღიმილმა გაუპო ბაგეები გურიანს. - თქვენნაირი ხალხის საქმე მუდამ ფუსფუსი და იმ ბზარების პოვნაა, რომელთაც ნელ-ნელა გააღრმავებთ და უშველებელ ნაპრალებად აქცევთ.
-ხოდა ასეთ ბზარებს აუცილებად ვიპოვნით!
-წარმატებებს გისურვებთ. - გვერდი აუარა იაგომ მამაკაცს და მაგიდის თავში, თავის სავარძელში დაიკავა ადგილი. - ალბათ მეტი არაფერი გაქვთ სათქმელი. ხელფასს ამ დღეებში მიიღებს თითოეული თქვენგანი. - სანდომიანად გაუღიმა უკვე დათხოვნილ თანამშრომლებს და ძლივს შეიკავა თავი, ხელიც არ დაექნია მათთვის.

გაოცება ყველას თეთრად აღებეჭდა სახეზე. თითქოს გახევდნენ და ფეხის განძრევაც ვეღარ შეძლეს.
მერაბმა რამდენიმე ხანს კბილების კრაჭუნით უყურა სავარძელში ამაყად წამოჭიმულ მამაკაცს, მერე კი ზურგი აქცია და ჩქარი ნაბიჯით გაემართა კარისკენ.
დანარჩენებიც ცხვრებივით მიჰყვნენ უკან. ჩქარობდნენ. თითქოს ეშინოდათ იაგო გურიანის. გაბრაზება და ზიზღი ყველას გადარეცხვოდა სახიდან.
მხოლოდ ერთი, შუახნის მამაკაცი შეჩერდა კართან და მობრუნდა. მაგიდას მიუახლოვდა, ხელებით დაეყრდნო და ყოფილ უფროსს სიწითლეშეპარული თვალები გაუსწორა.

-გთხოვთ, ბატონო იაგო. - ვედრებასავით ჟღერდა მისი სიტყვები. - ნუ გამიშვებთ, ხუთი შვილი მყავს...
მოულოდნელობამ თითქოს ისარივით გაიშხუილა გურიანის თვალებში და შეაცბუნა, მაგრამ ცადა, არაფერი შეემჩნია. თავი დახარა და მონდომებით დააჩერდა მაგიდის ზედაპირს.
-როცა მერაბ ყიფშიძე თქვენთან ჩემ წინააღმდეგ შეთქმულების გეგმით მოვიდა, უყოყმანოდ დათანხმდით? - ქვევიდან გააპარა თვალები მამაკაცისკენ.
-ბატონო იაგო, წლებია მას ვიცნობ, თქვენ კი... - თავის მართლებას მოჰყვა შეშინებული და დაბნეული, მაგრამ გურიანმა არ დააცადა.
-დათანხმდით?! - უფრო კატეგორიულად გაიმეორა კითხვა.
-დიახ... - მზერა აარიდა დარცხვენით.
იაგომ ამოიოხრა და ამ ჟესტმა თითქოს იმედი ჩაუსახა სასოწარკვეთლებამოცულს.
-ერთს გეტყვი მხოლოდ. - წამოდგა და ისე მიმართა ხელქვეითს. - რამდენი შვილიც გყავს ადამიანს, მით მეტჯერ უნდა აწონ-დაწონო, სანამ რომელიმე პოზიციას აირჩევ ორს შორის. - შეუვალი ტონი ჰქონდა და გამომეტყველება. თვალები კარისკენ გააპარა და ამით ანიშნა კაცს, რომ უნდა წასულიყო.
თვალები აემღვრა უგულვებელყოფილს, მაგრამ მიხვდა, ლაპარაკს აღარ ჰქონდა აზრი. მორჩილად დააქნია თავი, თითქოს ღალატის წილი სასჯელი ღირსეულად მიიღო. შებრუნდა და ნელი სვლით გაეცალა დარბაზს.

*_*_*_*

ანა შვილთან ერთად ეზოში ატარებდა შუადღეს. ცოტნეს დისტანციური მართვის პულტი ეჭირა და კოხტად შეკრეჭილ ბალახზე მანქანას დაატარებდა. ქალი იქვე, ხის დაწნულ სკამზე იჯდა და კითხულობდა. შიგადაშიგ, ღიმილით აპარებდა მზერას შვილისკენ და როგორც კი რწმუნდებოდა, ყველაფერი რიგზე იყო, მოყვითალო ფურცლებს უბრუნდებოდა.
ცოტნე ბედნიერად გრძნობდა თავს. ერთადერთი, ვინც იაგოსა და ანას ქორწინების სიმძიმეს ვერ აღიქვამდა, ოთხი წლის ყიფშიძე იყო. მისი ასაკის ბავშვისთვის, რა თქმა უნდა, გასაკვირი არ იყო სილაღე, თუმცა მამის დაკარგვა გურიანმა რომ უმტკივნეულად გადაატანინა, ამ ფაქტს ვერასდროს გაექცეოდა.
ძილისწინ ხშირად ფიქრობდა ამაზე ყიფშიძე: იყო თუ არა იაგო გულწრფელი ბავშთან?! მაშინ, როცა სამსახურიდან მოსული მასთან შედიოდა, ოთახში და ეთამაშებოდა. ან დილაობით, საუზმისას, როცა ბაღის ამბებს ეკითხებოდა და რჩევებს აძლევდა. შაბათ-კვირას, როცა სადმე მიჰყავდა, ართობდა და უვსებდა უმამობას. მაშინ, როცა საჩუქრებით ანებივრებდა, უსმენდა და ეფერებოდა ისე, როგორც დამიანე.
ანასთვის იაგო, როგორც ქმარი ან მეგობარი, ახლოსაც არ იდგა გარდაცვლილთან, მაგრამ მამის ამპლუაში იყო საუკეთესო და ამ რეალობას ვერ გაურბოდა. მეტიც, ეს ერთადერთ მიზეზად შეიძლებოდა მონათლულიყო, რომლის გამოც ყიფშიძე მის გვერდით ჩერდებოდა და იტანდა ყველაფერს.

-დედაა, ნახე, ნახეე. - ბავშვის ხმამ კითხვას მოწყვიტა და თავი წამოაწევინა. ცოტნეს კუ ეპოვნა ბუჩქებთან და მანქანით ჩაეხერგა მისთვის გზა. პატარა თითი მისკენ გაეშვირა, ერთ ადგილზე ცქმუტავდა და დედას უცინოდა.
ანას სუნთქვა შეეკვრა, ისე ჰგავდა იმ წამს მოცინარი ცოტნე მამას. ამ დროს ორივეს სახე უნათდებოდა და ტუჩის კიდეები ეჩვრიტებოდა ოდნავშესამჩნევად.
ღიმილით წამოდგა, სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა შვილს და ჩაეხუტა.
-ნახე, დედაა. - ქალის ქმედებამ აშკარა უკმაყოფილება აღუძრა ბიჭს. - ვერ მიდის, არ ვუშვებ. - გაიცინა და პულტით ოდნავ უკან დაწია მანქანა, რათა „გაქცეული“ კუ საიმედოდ ჩაეკეტა.
-რატომ აწვალებ კუს, დედი? გავუშვათ, იქნებ სად მიდის?
-ოოო, სად მიდის? - წარბები შეკრა პატარა ყიფშიძემ.
-შვილებთან მიდის ალბათ, დე. ეჩქარება, პატარები ელოდებიან.
-შვილებიც ყავს?! - ყავისფერი თვალები ერთი-ორად გაუფართოვდა აღმოჩენით გაკვირვებულს.
-მე ხომ მყავხარ შენ? ყველას ყავს თავისი შვილი, რომელიც ყველაზე ძალიან უყვარს და ენატრება, როცა გვერდით არ ჰყავს.
-როგორც მე იაგოს? - სახე გაუნათდა პატარას, როცა დედის სიტყვებს მიხვდა. - წასული როა ხოლმე და მერე საჩუქრებით მოდის. ამანაც საჩუქრები უნდა წაუღოს? მაგრამ რანაირად, დედა?!
-ჩვენ გვიმალავს. ეშინია, რომ წავართმევთ. - გურიანის სახელის ხსენებამ გული შეუტოკა ქალს; დაბნეულმა, პირველივე არგუმენტი თქვა, რაც მოაფიქრდა.
-რათ მინდა მაგის საჩუქრები, იაგო უფრო დიდ მანქანას შემპირდა უკვე, იცი?! - გულიანად გაეცინა ცოტნეს.
-ხო... შეგპირდა. ამიტომ ეს კუ თავის პატარებთან გავუშვათ, კარგი? - აჩეჩილი თმა გაუსწორა შვილს და გაუღიმა.
-კარგი. - ხალისით დათანხმდა ბავში. პულტი ისევ მოიმარჯვა და მანქანა ბუჩქებიდან გამოიყვანა.
-კარგი ბიჭი ხარ. - ლოყაზე ხმაურით აკოცა ბიჭს, ღიმილით წამოდგა და მაგიდასთან დაბრუნდა.

*_*_*_*

როგორც კი დაბნელდა და გრილმა სიომ შეარხია ფოთლები, სახლში შევიდნენ. მოსამსახურეებს უკვე მოემზადებინათ ვახშამი და მაგიდას მიუსხდნენ მაშინვე. იაგოს ჯერ არ ელოდა, ამიტომ გაუკვირდა, როცა ზარის ხმა გაიგო კარზე. თუმცა ეს გაკვირვება არაფერი იყო იმასთან შედარებით, როცა სასადილო ოთახში შესული ბაია დაინახა.

-თქვენთან არიან, ქალბატონო. - ქალს წინ მიუძღვოდა უნიფორმიანი გოგონა.
-ბაიკო?! - მეგობრის გამოჩენამ დააბნია ანა.
-ბაია ნათლიაა! - შეჰყვირა ცოტნემ, სკამიდან ჩამოხტა და სტუმრისკენ გაიქცა.
ჩალისფერთმიანი ღიმილით ჩაიმუხლა და ნათლულს მოეხვია. ცალ თვალს გაკვირვებული ყიფშიძისკენ აპარებდა და ეცინებოდა.
-რა გაგიკვირდა, შენთან რომ მოვედი, თუ აქ რომ მოვედი? - როცა წამოდგა, მაგიდას მიუახლოვდა და ირონიულად ჰკითხა ქალს.
-მისამართი როგორ გაიგე?
-არ გამაცინო ახლა! - თავმომწონე იერი მიიღო. - ისეთები გამირკვევია, ეს რა არის?!
-მიკვირს, აქ რომ გხედავ. - გულწრფელად აღნიშნა ანამ. - დაჯექი, ივახშმე ჩვენთან ერთად.
-სიამოვნებით. - გაეღიმა ბაიას და დედა-შვილის წინ დაიკავა ადგილი.

ცოტნემ სწრაფად დაამთავრა ჭამა და მაშინვე ბოულინგის სათამაშოდ გაიქცა ოთახში. ძველი მეგობრები კი მარტო დარჩნენ, ერთმანეთის პირისპირ. მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გაურკვეველი აღარაფერი იყო, ანას მაინც აწუხებდა ჩალისფერთმიანის დაჟინებული, საყვედურნარევი მზერა.

-რამე ახალი გაარკვიე? - შიშით ჰკითხა და ნელა დადო ჩანგალი მაგიდაზე.
-რაც გავარკვიე საკმარისი არ იყო?! - ცინიზმი იღვრებოდა ქალის თვალებიდან.
-იყო... - შერცხვა ყიფშიძეს.
-მერე რაში გამოიხატება, რომ იყო?! - გარემოს მოავლო თვალი სტუმარმა.
-თვითონ გადაწყვიტა, რომ სახლი გვეყიდა.
-ვხვდები მაგას როგორმე. აბა შენს მოსაზრებებს როდის ითვალისწინებს?!
-ბაია, ვერ წავალ მისგან! ხომ აგიხსენით უკვე?!
-რატომ წამოხვალ, გენაცვალე?! შესანიშნავად ცხოვრობ, როგორც გატყობ. - გაეცინა სარკასტულად.
-არ არის ყველაფერი ასე მარტივად... - თავის მართლება ცადა ანამ.
-თაღლითი და გარეწარი კაცის გვერდით ცხოვრობ! მაგრამ შესანიშნავ გარემოში. ეს არ არის მარტივი? - წარბები აზიდა ბაიამ.
-ვერ დავნებდები. არ მჯერა, რომ ყველაფერი ასე მარტივად შეიძლება მორჩეს. ჩვენ ხომ იაგოზე ვლაპარკობთ?!
-ხვდები მაინც, როგორ თამაშობს შენით? ქონებისა და საყვარლის ამბავი გაუგე და მანაც მაშინვე გიყიდა ახალი სახლი. თავისი პრინციპები რამდენიმე თვეში დაივიწყა? თუ მთელი ცხოვრების ხელფასი ერთბაშად აიღო ფირმისგან?!
-თავისი ფულით იყიდა. შენ მაინც იცი, რომ თავისი ფულიც აქვს.
-ჰო, თავისი, როგორ არა. - ჩაეცინა ჩალისფერთმიანს. საზურგეს მიეყრდნო და ხელები გადააჯვარედინა. - მაშინ რატომ არ ჰქონდა ეგ ფული, გარეუბანში რომ მიყავდი საცხოვრებლად?
-არ ვიცი, ბაიკო... არ ვიცი. რა აგიხსნა, როცა მე თვითონაც ვერ ვხვდები, რა თამაშს მეთამაშება?!
-რატომ ეთამაშები? შენ რატომ არ შეეშვები და წამოხვალ მისგან?!
-ცოტნეს მომავ...
-გეყოფა ერთი და იმავე სისულელის ძახილი! - მოთმინებამ უმტყუნა ბაიას და შეჰყვირა. - სასამართლოში შეიტანე სარჩელი და კანონის ძალით ებრძოლე. რაში გჭირდება მასთან ერთჭერქვეშ ცხოვრება?! თაღლითია, მატყუარა და უსინდისო, ასე გიჭირს ამასთან შეგუება?! - კიდევ უფრო აუწია ტონს.
-აბა გაიმეორე, როგორ თქვი?! - ქალის უსიამოვნო, მკივანა ხმას მამაკაცის აუღელვებელი და რბილი ტონი მოჰყვა. მაგიდასთან მსხდომებმა თავი მაშინვე შეაბრუნეს კარისკენ, სადაც იაგო იდგა უცხო ქალთან ერთად.
სახე შეეშალა ბაიას. მტაცებელ ცხოველს დაემგვანა, რომელსაც საკბილო გამოგლიჯეს კლანჭებიდან. გაფითრდა და ყველასგან შეუმჩნევლად, მოზრდილი ნერწყვი გადაყლაპა, თუმცა მამაკაცის მშვიდი გამომეტყველება კვლავინდებური შემართების უფლებას აძლევდა, ერთი შეხედვით.
-იაგო?! - შიშით წარმოთქვა ქმრის სახელი ანამ, მაგრამ მზერა მის ზურგსუკან მდგარ ქალზე შეაჩერა.
-გაიმეორე შენი სიტყვები, ბაიკო. - მხოლოდ ჩალისფერთმიანს უყურებდა გურიანი. ადგილიდან არც ის იძვროდა, არც მისი თანმხლები. კარში იყვნენ გახევებულები, თითქოს დარჩენას დიდი ხნით არ აპირებდნენ.
-გგონია, შემეშინდება შენი?! - პატივმოყვარეობა სისხლში აუდუღდა ქალს. თვალები ისე დაქაჩა, ლამის გადმოსცვივდა. სასაცილო შესახედიც კი იყო იმ წამს. - თაღლითი ხარ, უსინდისოც და მატყუარაც!
იაგოს ჯერ გაეღიმა, მერე კი ჩაეცინა. გვერდით მდგომს გახედა, თითქოს დამცინავად ეუბნებოდა, ამას დამიხედეთ, რამდენს ბედავსო.
ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა მაგიდას, თავზე წამოადგა ბაიას და ხელი მისი სკამის საზურგეს დააყრდნო.
-გაეთრიე აქედან. - ქუხილივით იჭექა მისმა ჩვეული ტონით ნათქვამმა სიტყვებმა.
-იაგო! - მაშინვე წამოიძახა ყიფშიძემ.
-ვერ გავიგე?! - გაოცებით ჩაეცინა მამაკაცის სიახლოვით დაბნეულ ქალს.
-არ არის პრობლემა, გაგიმეორებ. გაეთრიე-მეთქი აქედან. - ოდნავ მოიხარა წელში გურიანი და ტუჩები ყურთან მიუტანა ჩალისფერთმიანს.
-იაგო, გეყოფა! - ისევ წამოიყვირა ანამ.
-ჩემს სახლში, ჩემს სასადილო ოთახში, ჩემს ადგილას ზიხარ და ჩემსავე ცოლს მიმხედრებ. როგორ ფიქრობ, რა ჰქვია შენს საქციელს?!
-სიმართლის ლაპარაკი! - ცისარტყელასავით აეჭრა სახე გაწიწმატებულს.
-არასწორია. - თავი ოდნავ გააქნია იაგომ. - სოფო, იქნებ შენ დაგვეხმარო. რა ჰქვია ჩემი ცოლის მეგობრის საქციელს? - ღიმილით გახედა ჯერ კიდევ კარში მდგარს.
-თავხედობა, სულ მცირე. - ღიმილითვე უპასუხა ქალმა.

ანას თითქოს ეკალბარდი შემოჭდო გულზე იმდენად მჭიდროდ, რომ სისხლის გამოჟონვა ცხადად იგრძნო. ქალის სახელის ხსენებისთანავე მისი და ბაიას შემცბარი მზერები ერთმანეთს შეეჩეხა. ერჩივნა აორთქლებულიყო ან მიწა გამსკდარიყო და ჩაეტანა, ოღონდ მთელ სხეულზე ცეცხლივით მოდებული სირცხვილის გრძნობა აღარ განეცადა.
სიბრალული დაინახა მეგობრის თვალებში, მაგრამ ამაზე უფრო მეტი ირონია. თითქოს ნიშნს უგებდა ჩალისფერთმიანი. ახიაო - ეუბნებოდა თვალებით.

-მაინც სადამდე აქვს შენს არაკაცობას საზღვარი, გურიანო?! - მსუბუქი სიცილით ახედა ბაიამ თავზე წამომდგარს. - ასეთი უსინდისო როგორ შეგიძლია იყო?! - თქვა და კედელთან მდგარი სტუმრისკენ გაიხედა.
-დიდი ცხვირი გქონდა ყოველთვის. ამის კომპლექსი დღემდე გტანჯავს კიდეც, ხო?! - ირონია მოეჭიდა იაგოს ტუჩის კიდეებს და ყურებისკენ გაქაჩა. - მიუხედავად იმისა, რომ შენმა რიგით მეორასე საყვარელმა გაიღო მოწყალება და შენი შელამაზება დააფინანსა.
გათეთრდა ბაია. მერე გამწვანდა, გალურჯდა და ისევ გათეთრდა. ანაზდად ანასკენ იბრუნა პირი და მისი რეაქცია შეამოწმა. გაოცებული იყო ყიფშიძე. ვერ ხვდებოდა, რას ლაპარაკობდა გურიანი.
-ჩემს ძვირფას ცოლს არასდროს გასჩენია კითხვა, საიდან გამოიჩეკე პატარა დეტექტივად, არა?! - ქალის რეაქციამ გაახალისა იაგო. - ჯერ კიდევ ძალიან მეამიტია. ჰგონია, მისი გულისთვის ფულს ან დროს გადაყრიდი ტყუილად. - გაკვირვებისგან პირდაღებულ ცოლს გაუსწორა მზერა ღიმილით.
-როგორ მიბედავ?! - ხელის მოსაქნევად გადარეულივით წამოფრინდა ბაია, მაგრამ გურიანი უფრო სწრაფი აღმოჩნდა.
-დღეს უკვე მეორედ ავიცილე. - სიცილით აღნიშნა. მერე კი დასერიოზულდა და ისევ მშვიდი ტონით დაამატა. - ისევ რომ ჩამოვალ, აქ აღარ დამხვდე. საერთოდ აღარსდროს დამხვდე ჩემს სახლში და არც ჩემს ცოლს გაეკარო ოდესმე. თორემ იმ შენს „მეგობარს“, გულმოდგინედ რომ დაგვზდევს მე და სოფიოს, თანამდებობას გავუკეთებ ტ*აკში და მერე დამიჯერე, ჯავრის საყრელად მხოლოდ შენ გაახსენდები.
-ამასთან ცხოვრობ?! - რომ ვეღარაფერი მოიფიქრა, შეურაცხყოფით პირაკრულმა, მეგობარს მიუბრუნდა და დაუყვირა.
ანას ცრემლით ავსებოდა თვალები. ბაის უყურებდა, მერე იაგოს, მის საყვარელს და ისევ ბაიას. გულის რევის მძაფრი შეგრძნება ახრჩობდა, მაგრამ ამასაც ვერ აკეთებდა, იმდენად უმოქმედო იყო.
-შენი ქმარი სახლიდან მაგდებს მე, შენს ერთადერთ მეგობარს და სამაგიეროდ თავის საყვარელს გიტოვებს. რას უცდი, ანა?! ჩაალაგე ბარგი და წამოდი!
თითებიდან დაეწყო დაბუჟება ანას და მთელ სხეულში გავრცელდა.
თითქოს ყველასა და ყველაფერს გამოეყო, განცალკევებით დადგა და ისე დააკვირდა ოთახში მდგარ ადამიანებს. მოეჩვენა, რომ ვერცერთს ცნობდა. მოეჩვენა, რომ შემთხვევით მოხვდა იმ ადგილას და საერთოდ არ იყო ანა ყიფშიძე. ყველაფერს გაუუცხოვდა. პირველ რიგში კი იმ გრძნობებს, რომელიც მათთან აკავშირებდა.

-ეს დრამა ჩემთვის ზედმეტია, იაგო. საძინებელში დაგელოდები. - სანამ რამეს იტყოდა, გურიანის სტუმარმა დაასწრო მსუბუქი ჩაცინების თანხლებით, თვალი ჩაუკრა მამაკაცს და ოთახიდან გავიდა.
-იცოდე, თუ შენ ახლა ბარგს არ ჩაალაგებ და ჩემთან ერთად წამოხვალ, ყველაზე უთავმოყვარეო ქალად ჩაგთვლი და ზედაც აღარ შემოგხედავ! - მუქარით უბრიალა ბაიამ თვალები მეგობარს.

ყიფშიძემ სიმწრით კბილები დააჭირა ერთმანეთს. ნელა წამოდგა და ქმარს გახედა, პირველ რიგში. ისე აუღელვებლად გამოიყურებოდა, თითქოს წინასწარ იცოდა ცოლის პასუხი.

-ვერ წამოვალ... - გაჭირვებით თქვა და იგრძნო, როგორ გაატანა ამ სიტყვებს თავისი თავმოყვარეობა.
-როგორ?! - ხმა დაუწვრილდა ჩალისფერთმიანს. იაგოს ჩუმად ჩაეცინა.
-ბაიკო, გთხოვ... - დაბუჟებული ხელები ერთმანეთში ახლართა ქალმა და მუცელთან მიიტანა.
-მემგონი, მოისმინე ჩემი ცოლის პასუხიც. - ჩვეულზე უფრო ბოხი ხმით დაილაპარაკა გურიანმა. - მოეშვი ჩემი ოჯახის დანგრევას და გაეთრიე აქედან. მეტჯერ აღარ გავიმეორებ. - კატეგორიულობა გაურია ხმაში.
ძლივს შეიკავა ბაიამ თავი, პირი არ დაეღო. რამდენჯერმე დააპირა მეგობრისთვის უკანასკნელად რამის თქმა, მაგრამ ვერ შეძლო. შოკი იმდენად დიდი იყო, მოერია და დაამუნჯა.
სწრაფად შებრუნდა იმ სკამისკენ, რომელზეც იჯდა. ჩანთას და ქურთუკს ხელი დასტაცა და ისე ჩაბღუჯა, თითქოს ვინმე ეცილებოდა.
-ჩემი სახელი აღარასდროს ახსენო. - აწყლიანებული თვალებითა და შეურაცხყოფილი გამომეტყველებით გამოემშვიდობა მეგობარს, იაგოს ნაჩქარევად ჩაუარა გვეერდი და გაიქცა.
ყიფშიძემ მსუბუქი თავბრუსხვევა იგრძნო. მოწყვეტილივით დაეცა სკამზე და წყლით სავსე ჭიქას დასტაცა ხელი.
გურიანმა ჯერ გათავისუფლებულ კარს გახედა ღიმილით, მერე ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები და ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა თავდახრილს. ორი თითი ნიკაპქვეშ ამოსდო, თავი ააწევინა და ამღვრეულ თვალებში ჩახედა.
-შენ მისნაირი მეგობარი არ გჭირდება. - ბრძანებასავით ჟღერდა მისი სიტყვები.
-და შენნაირი ქმარი?! - სლუკუნით დაილაპარაკა და ამოუჯდა კიდეც გული ანას.
-მე არ გეთამაშები მაინც. თავს არ გაჩვენებ, რომ კარგი ვარ და სხვისი განსჯის უფლება მაქვს. ბოროტ ადამიანზე მეტად თუ ვინმე უნდა გძულდეს, ფარისეველი ადამიანია, ძვირფასო. - გამარჯვების შემდეგ დიდებული გამოცდილების გაზიარებას ჰგავდა მამაკაცის დარწმუნებით ნათქვამი. - საშინლად დამღლელი დღე მქონდა და იმედი მაქვს, არ შეგვაწუხებ. - ძველებური, უშუალო და მხიარული ტონით დაამატა. ჯერ მაგიდას მოშორდა, ხოლო შემდეგ ოთახს.

დარჩა თუ არა მარტო, წამოიყვირა და სუფრა მოიფრიალა გამეტებით. ძვირფასი ჭურჭელი ნატეხებად მიმოიფანტა იატაკზე. კედლებმა მჭახე ხმა გაავრცელეს მთელ სართულზე.
იცოდა, რომ გურიანი გაიგებდა და მასაც სწორედ ეს სურდა. უნდოდა, გაეგო, როგორ აგიჟებდა და აკარგვინებდა თავს, რომ მასში მიძინებულ ნამდვილ იაგოს გაეღვიძა და მიმხვდარიყო, რას ჩადიოდა. მისი ღრმა რწმენით, ჯერ კიდევ არსებობდა მამაკაცის გონებაში ის წითელი ხაზი, რომლის გადაკვეთასაც განგაშის ზარები უნდა აეტეხა მის სხეულში. რომელიც აგრძნობინებდა, რომ საყვარელ ადამიანს სტკენდა.
სიმწრით კბილები უკაწკაწებდა. უნდოდა, დაელეწა და დაეფშვნა ყველა ნივთი, რომელიც ხელში მოხვდებოდა და რომელიც გურიანის ყალბი სიმდიდრის დემონსტრირებას ემსახურებოდა.
ხელები ექავებოდა, იმდენად ცხადად სურდა ყველა ბარიერის დანგრევა, რომელიც ბავშვობის მეგობართან აშორებდა.
ძვირფასი სახლი, ძვირადღირებული ნივთები, მოდური ტანსაცმელი, გემოვნებიანი სუნამო, უკანასკნელი გამოშვების მანქანa და ელეგანტური ქალი, საყვარლად - ყველაფერი ფარსით აშენებული ბარიერი იყო, რომელიც თითის ერთი კვრით დაინგრეოდა, გულწრფელად თუ მოინდომებდა.
ყველაზე საშინელ მომენტშიც კი, მაშინ, როცა სძულდა გურიანი აურაცხელი რაოდენობის დამცირების გამო, სჯეროდა, მისი რეალური სახე სადღაც, კედლის უკან ისევ არსებობდა. ისევ არსებობდა მისი ყველაზე ახლობელი, სანდო და საყვარელი ადამიანი, დამიანეს შემდეგ. ადამიანი, რომელსაც გარდაცვლილმა ყველაზე ძვირფასი მიანდო.
და ყიფშიძე არასდროს ცდებოდა ადამიანებში.
ისე მოუნდა ყველაზე რეალურსა და გულწრფელს, საყვარელ მამაკაცს, ჩახუტებოდა, გული ყელში მოებჯინა. ისევ ყველაფერმა დაკარგა აზრი და სიმძაფრე. წამით ისევ აღარ ჰქონდა მნიშვნელობა, რას გააკეთებდა იაგო. დამიანეს გაელვებამ, გონებაში, ყველაფერი გადაფარა.
დამსხვრეულ ჭურჭელს გადააბიჯა და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა საძინებლისკენ. ისე ჩქარა, თითქოს იქ უცდიდა ყიფშიძე.
როგორც კი კარი შეხსნა, საწოლს ეცა და ზედ დაემხო. ბალიშიდან მამაკაცის ფოტო გამოიღო და გულზე მიიკრა.
ეხვეწებოდა, ძალა მიეცა, რათა მათი მესამე, დაკარგული ნაწილის დაბრუნება შეძლებოდა. ემუდარებოდა, რომ მოთმინება და გამძლეობა გამოეგზავნა მისთვის.
ოთხად მოიკეცა, სურათი ტუჩებთან მიიტანა და რამდენჯერმე აკოცა. მერე თვალები დახუჭა და გონებით თითქოს იმავე უქნა ყურებსაც. არ უნდოდა, იმ მარაზმის მონაწილე ყოფილიყო, ცნობიერად, რომელიც მის სახლში ტრიალებდა. არ უნდოდა, გაეაზრებინა, რომ რამდენიმე საძინებლის მოშორებით მისი ქმრად წოდებული მამაკაცი საყვარელთან იყოფდა სარეცელს.

რამდენიმე ხანში, როცა უკვე ჩაძინების ზღვარზე იყო, კარის გაღების ხმა გაიგო. გული მოეწურა იმის ფიქრით, რომ იაგო შეიძლებოდა ყოფილიყო.
საბედნიეროდ შეცდა. საწოლის მეორე მხარეზე მალე აცოცდა ცოტნე. დედისკენ მიჩოჩდა და ჩაეხუტა. ტირილით დაჭიმული სახე მაშინვე გაებადრა ანას. სურათი შვილისგან შეუმჩნევლად დააბრუნა თავის ადგილას და მის ხორციელ გაგრძელებას მოხვია ხელები.
ბიჭიც, თითქოს გრძნობდაო დედის ტკივილს, ისე მჭიდროდ ეხვეოდა ქალს, როგორც არასდროს.
ყიფშიძემ შვილის კისერში ჩარგო თავი და გაიღიმა, როცა დამიანესეული სურნელი იგრძნო. მიხვდა, რომ მისმა გარდაცვლილმა ნახევარმა თხოვნა შეისმინა და ხსნად მათი შვილი მოუვლინა.
ტუჩები მაგრად მოკუმა, ხმით რომ არ ავარდნოდა ტირილი. შვილს სახე დაუკოცნა და ლოყები დაუსველა ცხელი ცრემლით.
ცოტნე არაფერს ამბობდა. ოთხი წლის ბავშვს უხმოდ ესმოდა დედის განცდები. ყოველ ღამეს ესმოდა და ყოველ ღამეს განიცდიდა თავისი, ბავშვური გულით.
როცა შვილის მოფერებით ნატკენი გული იჯერა ანამ, ჩაეხუტა, თვალები მინაბა და სიმშვიდეს დანებდა.
მალე ჩაეძინა ისე უმტკივნეულოდ, თითქოს ნარკოზის ქვეშ იყო.
ალბათ, მისი ქმარ-შვილი იყო კიდეც მისთვის ნარკოზი.

*_*_*_*

იაგომ გვიან გააცილა სოფიო. სახლში ისე ბნელოდა, მიხვდა, ანას უკვე ეძინა.
კიბეები ნელა აიარა, ჩაბნელებული დერეფანი თავიდან გაიარა, მაგრამ თავისი საძინებლის მაგივრად, ყიფშიძის კართან შეჩერდა. თავიდან იფიქრა, დავაკაკუნებო, მაგრამ ჰაერში აწეული ხელი მაშინვე გაუშეშდა. საკუთარი თავი დაიჭირა, რომ ამდენად უნამუსოც არ შეეძლო ყოფილიყო.
ფრთხილად ჩამოსწია სახელური, ნელა გააღო კარი და ოთახში შეიჭყიტა. მის გაკვირვებას საზღვარი არ ჰქონდა, როცა მაგიდაზე დადგმული სანათი ანთებული, ხოლო მის გვერდით მოსწავლესავით მორჩილად მჯდარი ცოტნე დაინახა.
ბავშვი სკამზე იჯდა. ამობრუნებული ხელისგულები მუხლებზე დაეკრიფა, ფეხებს ჰაერში აქანავებდა და დამფრთხალ თვალებს აცეცებდა აქეთ-იქით.

-ცოტნე?! - ჩუმად ჩაიცინა გაკვირვებულმა. კარი უფრო ფართოდ გააღო და ოთახში შეაბიჯა. მაშინვე საწოლისკენ გაიხედა; ანას მშვიდად ეძინა. - აქ რატომ ზიხარ, ცოტნე? - კიდევ ერთხელ გაეცინა, იმდენად სასაცილოდ გამოიყურებოდა პატარა ყიფშიძე.
-დედას ჩაეძინა. მე ვეცადე, მაგრამ ვერ დავიძინე. არ მეძინებოდა და რა მექნა?! - მაშინვე ალაპარაკადა შეწუხებული. - მართას მთელ დერეფანში ჩაუქვრია შუქი, გამოსვლის შემეშინდა...
-და იმის მერე მანდ ზიხარ ასე? - გაოცების ღიმილი მოეფინა სახეზე მამაკაცს.
-დედა ვერ გავაღვიძე, შემეცოდა. რომ იღვიძებს, მერე დაძინება უჭირს. შუქი ვერ ავანთე, მარტო ეს. შევამოწმე და თვალებში არ უჭყიტინებს. - მაშინვე იმართლა შეშინებულმა ცოტნემ თავი.
-მოდი ჩემთან. - სიცილ-სიცილით ამოთქვა გურიანმა და ხელები გაშალა. ბავშვი მაშინვე ჩამოხტა სკამიდან და მასთან მიირბინა. - სიბნელის გეშინია? - ღიმილით ჰკითხა, როცა მასთან ჩაიმუხლა და მოეხვია.
-ხო, მეშინია. დედამ მართა გააფრთხილა, დერეფანში შუქი არ ჩააქროო, მაგრამ მაინც ჩააქრო იმან. მე კიდე შემეშინდა და ჩემს ოთახში ვერ წავედი. - წარბებს ცოცხალი თავით არ ხსნიდა შეშინებული და ამ შიშით გაბრაზებული ცოტნე. იმ წამს ისე ჰგავდა დამიანეს, იაგომ დაუცხრომელი სურვილი იგრძნო, გულში ჩაეკრა ბიჭი და დაემშვიდებინა.
-კარგი, არაუშავს. ხვალ ვუსაყვედურებ მართას.
-არა, არ უსაყვედურო. დაავიწყდა ეტყობა. - არც მამინაცვალის შეთავაზებამ ასიამოვნა ყიფშიძე.
-მამაშენის ასლი ხარ. - გაეღიმა გურიანს და თავზე აკოცა ბავშვს. - წამოდი, გაგიყვან შენს ოთახში. - წამოდგა მერე და ხელი გაუწოდა.
-არა, ჯერ შუქი აანთე.
იაგო დერეფანში გავიდა და კედლის სანათები ერთი-მეორის მიყოლებით აანთო.
-წამო. - ღია კარიდან დაუქნია ხელი და ცოტნეც დაუფიქრებლად გაიქცა მისკენ.

საწოლამდე მიაცილა. კომფორტულად მოკალათებაში, ბალიშის აფუებასა და საბნის დაფარებაშიც მიეხმარა. მერე საწოლზე ჩამოუჯდა. უნდოდა, უხმოდ, ღიმილით დაკვირვებოდა რამდენიმე წამით.

-რაც გთხოვე, გააკეთე? - მაინც ვერ მოითმინა და ჰკითხა, სანამ მარტო დატოვებდა.
-კი, მივედი და ისე მაგრად ჩავეხუტე, როგორც მითხარი. - მორჩილად დააქნია პატარა ყიფშიძემ თავი.
-მაგარი ბიჭი ხარ. - გაეცინა გურიანს.
-რომ ტიროდა, ეგეც არ შევიმჩნიე, როგორც დამარიგე. - ბეჯითი მოსწავლესავით დაამატა ცოტნემ.
იაგოს თითქოს ხავსივით მოედო რაღაც გულზე, მაგრამ ნაკვთიც არ შეხრია. ბავშვს გაუღიმა, შუბლზე აკოცა და წამოდგა.
-იაგო. - სანამ ოთახიდან გავიდოდა, ცოტნემ დაუძახა. - მომწონს მე და შენ საიდუმლოებები რომ გვაქვს. მე და მამასაც გვქონდა. - ისე გულიანად გაუღიმა მამინაცვალს, ამ უკანასკნელს ხავსმოდებული გული გაუთბა. ალბათ ასეთ სილაღეში იფუთება ბავშური სევდაო, გაიფიქრა, როცა დერეფანში გავიდა.

აპირებდა, უხმოდ ჩაეარა ანას ოთახისთვის, მაგრამ შორიდანვე დაინახა, რომ ქალი თავისი საძინებლის კართან იდგა.
ის მანძილი, რაც ცოტნესა და მის ოთახებს აშორებდა, საკმარისი აღმოჩნდა, რათა უემოციო, გარეწარი გურიანი დაებრუნებინა საკუთარ თავში.

-ცოტნესთან იყავი?! - თითქოს სხვისი ხმით ჰკითხა მოახლოვებულს ანამ. იაგომ შეამჩნია, რომ თვალებსაც არ უსწორებდა.
-იძინებს. - მშრალად უპასუხა.
-ოთახამდე შენ მიიყვანე? - თქვა და იპოვა გამბედაობა მისთვის შეეხედა.
-რატომ, თვითონ ვერ მივიდოდა?! - გაეღიმა ირონიულად და პირველად იგრძნო, როგორ უჭერდა ეს ნიღაბი სახეზე. პირველად და ალბათ უკანასკნელად მისცა თავს სისუსტის ფუფუნება.
-არ შეგიძლია, უბრალოდ მითხრა, რომ ჩემს ოთახში იპოვნე შეშინებული და ოთახამდე მიაცილე?! - გურიანი მსუბუქად გაოცდა კიდეც, როცა ცოლის სახეზე ღიმილი შეამჩნია. დამცირებული, გამწარებული და ნატკენი, მაგრამ მაინც ღიმილი.
-თავის მძინარედ მოკატუნება არც ისე კარგი საქციელია, ძვირფასო. - ჩაეცინა და თითქოს ამ ქმედებით ცადა თავის დაძვრენა. - უნდა დავიძინო. - დაამატა, სანამ ყიფშიძე იტყოდა რამეს და გვერდი აუარა.
-დღევანდელს არასდროს გაპატიებ, იცი?! - მაშინვე მისკენ შებრუნდა ანა და მიახალა.
-კარგს იზამ. - შემობრუნდა იაგოც და ჩაიცინა.
-რატომ გინდა, რომ მძულდე?! რატომ აკეთებ ამ ყველაფერს?! რატომ მექცევი ასე?!
-არ გვინდა, გთხოვ. დაღლილი ვარ და მეძინება...
-მე შენ გთხოვე, რომ გყვარებოდი. შენ კი მიპასუხე, რომ იმას არ ითხოვენ, რაც უკვე აქვთ. ასე გულისამრევად არ ექცევიან იმათ, ვინც უყვართ, იაგო! - თვალები აუბრჭყვიალდა ცრემლებით ქალს.
-მე არ მითქვამს, რომ მიყვარხარ, ძვირფასო. - ტუჩის კიდე დახარა მამაკაცმა. ანას მოეჩვენა, რომ ამან უფრო მეტი სევდა მიანიჭა მის მზერას, ვიდრე ირონია. - ეს სიყვარული შენთვის არ მაქვს, მხოლოდ ჩემთვის.
-ეგ რას ნიშნავს?! - ნირი წაუხდა ქალს. თითქოს მთავარი კოზირი ცხვირწინ ააცალეს.
-თითქოს შენთვისაა განკუთვნილი, მაგრამ ვერ შეეხები და საშენოდ ვერ გამოიყენებ.
-ისევე, როგორც ჩემს ქონებას. - ნიშნისმოგებით ჩაეცინა ყიფშიძეს. - გიყვარს, იმის მითვისება, რაც შენ არ გეკუთვნის.
-ყველაფერს უფრო მარტივად დაგითმობ: დამიანეს ქონებას, ამ ურთიერთობას, ჩემს სახელს, მაგრამ ამას, არა. - ცერა თითი გულთან მიიტანა იაგომ და ისე თქვა, თვალები არ მოუშორებია ცოლისთვის.
-შენ გინდა, რომ მე მაგის მჯეროდეს. მჯეროდეს იმის, რომ თაღლითი, უგულო და ზნედაცემული კაცი ხარ, რომელიც ყველაფრის ჩამდენია ფულისთვის, მათ შორის მკვლელობის. მაგრამ არ მჯერა! მინდა, რომ კარგად გაიგო. - სახე ახლოს მიუტანა მამაკაცს და ნელა გაიმეორა - არ მჯერა! - თქვა და თითქოს ცხადად იგრძნო, როგორ ესროლა მოზრდილი ლოდი მასსა და გურიანს შორის აღმართულ სიყალბის ბარიერს.
ერთი წამით, თითქოს მიმიკა გაექცა იაგოს და სახე აეშალა. ტუჩები მოერღვა, ძლივს შეაკავა თავი, არ გაღიმებოდა. თვალები ისე ეშმაკურად აუციმციმდა, ქალის საქციელით გაქეზებულს, ლამის ნაპერწკლები გადმოყარა.
-შენ რა იცი, რას მართებს უსიყვარულობა და უფულობა ადამიანს?! - თითქოს მის გამოწვევას ცდილობდა ღიმილით, რომელიც აშკარად ყიდდა ქალის სიმტკიცით გამოწვეულ აღრფრთოვანებას.
-ვერაფერს დამართებდა ისეთს, რომ ის იაგო გურიანი გაექრო, მე რომ მთელი ცხოვრება ვიცნობდი. - არ ეპუებოდა ანა. მისი თვალები ისე ელავდნენ, თითქოს აგიზგიზებულ კოცონს უყურებდნენ.
-მაკვირვებ, ძვირფასო. - მზერას ვეღარ გაუძლო გურიანმა, თავი დახარა და გაიცინა. - დღევანდელი დღის მერე ნუთუ, კიდევ რამე გაძლევს ასე ფიქრის საფუძველს?!
-არ გაგიშვებ, იაგო. გგონია, ქონების გამო ვრჩები შენ გვერდით?! შემიძლია, წავიდე და სასამართლოში გიჩივლო. კანონის ძალით, ადრე თუ გვიან, მაინც დავიბრუნებ ჩემი შვილის ფულს, მაგრამ ამას არ გავაკეთებ! ჩემსა და შენს ურთიერთობას ამ დონემდე არ დავიყვან, გესმის?! არ დავუშვებ, იმდენად დავსუსტდე, კანონის ძალით მომიხდეს შენთან ურთიერთობა. დამიანე ყოველთვის მეუბნებოდა, მე თუ რამე მომივა, იაგო იქნება შენ გვერდითო. ჩემი ქმარი გენდობოდა ყველაზე მეტად და არ დავუშვებ, რომ მას გავუცრუო იმედები. შენც მძულხარ და ხანდახან, ისიც, რომ წავიდა და დამტოვა შენნაირი კაცის ამარა, მაგრამ იცი რას გეტყვი? შენ ძველის-ძველი, საგულდაგულოდ დალუქული სკივრივით ხარ, რომელიც შესახედაობით ბევრი ვერაფერია, თუ არ გახსენი და გაიგე რა ყრია შიგნით. ხოდა დამიანემ მე ამ სკივრის გასაღები დამიტოვა. ყოველთვის, როცა ცოტნეს ერთ ხელს შენ დაიჭერ, მეორეს მე ჩავეჭიდები. ჩემი და დამიანეს შვილი გაგყიდის, იაგო, ყოველთვის. - მისი თითოეული სიტყვა კედლისთვის გამეტებით ნასროლ ქვას ჰგავდა. ამას ემატებოდა ცეცხლი, რომელიც იმდენად ძლიერი იყო, იაგოს ეგონა, მისი თვალებიდან გადმოვიდოდა და ალში გახვევდა მისი სიყალბით ნაშენებ გარემოს. გურიანი მიხვდა; საკუთარი თვალებით ნახა, რა შექმნა თავისივე საქციელით - მებრძოლი ქალი, რომელიც ადრე თუ გვიან, მასაც გათელავდა, თუ ზომებს არ მიიღებდა.
ლაპარაკი რომ დაასრულა, ერთხელ ამოიოხრა ანამ და ისე აქცია ზურგი ქმარს, მისი პასუხის მოსმენის ღირსადაც არ ჩათვალა.
სანამ კარს მიუხურავდა ცხვირწინ, მისი გაბითურებული მზერის დანახვა არ გამორჩენია. ზუსტად იცოდა, ამ გამოხედვას მრავალჯერ წარმოიდგენდა ძილისწინ, გონებაში.
როგორც კი მარტო დარჩა, დაჭიმული სხეული მოუშვა და ემოციებიც ისეთი თქრიალით გამოიდევნენ მისი სხეულიდან, როგორც ჯებირმონგრეული მდინარიდან წყალი.
მორღვეული სხეული ძლივს მიიტანა საწოლამდე, მაგრამ როგორც კი ჩამოჯდა, გამარჯვების ტკბილი შეგრძნება დაეუფლა მის თითოეულ უჯრედს და ამან თითქოს თავიდან შეკრა, როგორც ძლიერი ქალი.
ვერ დაიჯერა, განვლილი დღე და მისი ფინალი. ვერ დაიჯერა, რომ თვითონ დარჩა დიდების კვარცხლბეკზე და პირველად აჯობა ქმარს. ვერ იფიქრებდა, თუ უზარმაზარ დამცირებაზე, ორჯერ უფრო დიდ უკურეაქციას გამოავლენდა. ვერც კი წარმოიდგენდა, თუ შეეძლო ამდენი გამბედაობა ეპოვნა საკუთარ თავში. მაგრამ იცოდა, რომ არ იყო მარტო.
აღარ იყო მარტო და პირველად, დამიანეს სიკვდილის შემდეგ, ამას ამჩნევდა.
მიხვდა, რომ აგონიასა და სასოწარკვეთილებას დაეტოვებინა. აღარ იყო მგლოვიარე, რადგან თავად გარდაცვლილ ქმარს სურდა ასე.
და თუ უნდა ებრძოლა, იბრძოლებდა. იბრძოლებდა წართმეულ ნახევართან ერთად, მათი დაკარგული ნაწილის დასაბრუნებლად.

*_*_*_*

დილით მოულოდნელობისა და აღრფრთოვანების შეძახილები ვერაფრით შეაკავა, როცა მისაღებ ოთახში შესულს იქაურობა ისეთი გადათეთრებული დაუხვდა, თითქოს ოთახში მოეთოვა. ყველგან კამელიები დაეწყოთ, ყველა კუთხე-კუნჭულში, სადაც ადამიანის მზერა მიწვდებოდა.
მაშინ პირველად მიხვდა, რომ ეს ყვავილები უკვე უყვარდა. გაუაზრებლად, დაუგეგმავად, მაგრამ ის მნიშვნელობა ეძვირფასებოდა, რასაც ისინი ატარებდნენ.

მიუხედავად ყველაფრისა, მოსამსახურეებს მაინც თხოვა, ყვავილების გადაყრა, მაგრამ ყველა მათგანისგან ერთადერთი პასუხი მიიღო: იაგოს დაჟინებული მოთხოვნით კამელიები ოცდაოთხი საათის განმავლობაში ხელშეუხებლად ეწყობოდა მისაღებ ოთახში და მხოლოდ ანას ექნებოდა მათი საკუთარი ხელით გადაყრის უფლება.

ყვავილები არც მეორე დილით გაუტანიათ მისაღებიდან.



ესეც მეშვიდე თავი. რაღა დაგიმალოთ და ვღელავ. როცა ამ თავს ვწერდი განსაკუთრებული ემოციები მეძალებოდა. ახლა არ ვიცი, მგონი, ჯობია თქვენ მოგანდოთ მისი შეფასება.
მიყვარხართ და მიხარიხართ heart_eyes скачать dle 11.3




№1 სტუმარი ნაინა

საოცრება ხარ, მართკა პანდორას ყუთია, დღითი დღე ამოუცნობი,ისე გადმოცემ გრძნობებს ასე მგინია იქ ვარ,ვეღარ აფერს ვერ გეტყვი გარდა მადლბისა,შესანიშნავი ხარ კი ამატირე გლიანად

 



№2  offline მოდერი TeddyBear

იდეალური ხარ!
რაღაც ძალიან, ძალიან მაგარს ქმნი!
ისეთი ისტორიაა სულ ,რომ მინდა ვიკითხო. დასასრულს რომ მივუახლოვდები ხოლმე ვბრაზდები, კიდევ მინდა ,რომ გაგრძელდეს ❤
რა ვქნა ანა ? მომწონს იაგო, არის მასში რაღაც!
კიდევ ერთხელ გავიმეორებ რომ საოცარი პერსონაჟები გყავს ანასა და იაგოს სახით ❤
ანას პერსონა ერთდროულად სუსტიც არის და ძლიერიც, არ ვიცი როგორ ვთქვა სხეულის შიგნით სულიერად არის ეს ქალი მებრძოლი ხასიათის და უკვე ვხედავ ამის გამოხატულებას ❤
შემდეგ თავს ველი ❤

 



№3  offline წევრი Jupiter

წინა ორი თავი ისეთ ვითარებაში წავიკითხე, რომ დაკომენტარება ვერ შევძელი და მოგვიანებით, ემოციებმა რომ გამიარა შეგნებულად აღარ დავაკომენტარე.
იმდენი დამიგროვდა სათქმელი, ვერც კი წარმოიდგენ.
პირველ რიგში, მგონი უკვე ცხადია ვინ იქნება ამ საიტიდან შემდეგი, ვის წიგნსაც წიგნის მაღაზიის თაროებზე ვიხილავთ. ვკითხულობ და შენ ხომ წარმოდგენა არ გაქვს, რამხელა მომავალს ვხედავ.
მართლა, როგორ წერ ასე? დალაგებულად, გააზრებულად, დაბალანსებულად... (ამას კიდევ ბევრჯერ გავიმეორებ ;დ)
არაფერი ზედმეტი არ გაქვს.
ვიცოდი, ზუსტად ვიცოდი რომ იაგო ის ადამიანი არ იყო. ამ თავის გააზრების შემდეგ მივხვდი, რომ იაგო, როგორც ადამიანი ძალიან ახლოსაა იდეალთან (ჩემთვის). ანაზეც შემეცვალა წარმოდგენები.
საოცარი თავი იყო.
სულ თავიდან კითხვა რომ დავიწყე, სიმართლე გითხრა არ ვაპირებდი გაგრძელებას, იმდენად მიუღებელი იყო ჩემთვის ეს სასიყვარულო სამკუთხედი. ვერ წარმოვიდგინე ანას და იაგოს მომავალი. მაგრამ, მადლობა ღმერთს, გავაგრძელე კითხვა, იმიტომ რომ სრულიად საპირისპიროდ წარმართე ყველაფერი, ყველაზე არაბანალურად.
ხოდა, რომ მძულს ამდენი ლაპარაკი და კიდევ ათასი რაღაც დამრჩა სათქმელი ;დ
საოცარი თავი იყო.


პ.ს. რამდენ თავში აპირებ დამთავრებას? კი არ მემეტება დასასრულებლად, მაგრამ მაინტერესებს მოვნელების განვითარება ❤️❤️

 



№4 სტუმარი Ziggystardust

მოკლედ, მეშვიდე თავამდე კომენტარი არ დამიწერია. რატომღაც ამ თავმაა ძალიან იმოქმედა, ალბათ იაგოს გამო. ვგიჟდები ამ კაცზე... არ ვიცი რამდენად სწორია ჩემი დამოკიდებულება, მაგრამ შეყვარებული ვარ ამ კაცზე :დდდდრატომღაც მგონია, რომ იაგო ძალიან კარგად იცნობს ანას, იმაზე უკეთაც კი ვიდრე თვითონ ანას ჰგონია. სულ მაინტერესებდა ხვდებოდა თუ არა იაგო ანას განცდებს და ამ თავში ესეც დავინახე. სოფიო რო მოათრია სახლში მაგაზე ხო გავმწარდი, აი, არ ვიცი რა დამემართა.
ერთი ვერ გავიგე, იაგომ წინა თავში ანას უთხრა, რომ ის და სოფიო ვერასდროს შეხვდებოდნენ ერთმანეთს და სახლში თავისი ფეხით რაღატო მოუყვანა? აშკარაა რო მაქსიმალურად ცდილობს კარგად ამოეფაროს იმ ნიღაბს, რომელიც ასე საგულდაგულოდ აქვს აკრული...
აუ,ძაან ბევრი ვიბოდიალე... მოკლედ,შენ ხარ საოცრება, კამელიებს ველოდები ამ საიტზეე მხოლოდდ და ახლაც რო დავინახე ეგრევე მოვიფრიალე სამეცადინო გვერდით. საოცრება ხარ <3 ასე როგორ წერ? მართლა არ ვიციი
ველოდები შემდეგ თავს სულმოუთქმელად.

 



№5 სტუმარი უმფროსო

ცოტა ხანიც და აუცილებლად წავიკითხავ ყველა შენი დაკარგვის მიზეზებს ^^

 



№6  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

ნაინა
საოცრება ხარ, მართკა პანდორას ყუთია, დღითი დღე ამოუცნობი,ისე გადმოცემ გრძნობებს ასე მგინია იქ ვარ,ვეღარ აფერს ვერ გეტყვი გარდა მადლბისა,შესანიშნავი ხარ კი ამატირე გლიანად

უღრმესი მადლობა heart_eyes heart_eyes მიხარია, რომ ვახერხებ თქვენს გაოცებას. იმედია ბოლო თავამდე გაგყვებათ ეს ინტერესი relaxed
TeddyBear
იდეალური ხარ!
რაღაც ძალიან, ძალიან მაგარს ქმნი!
ისეთი ისტორიაა სულ ,რომ მინდა ვიკითხო. დასასრულს რომ მივუახლოვდები ხოლმე ვბრაზდები, კიდევ მინდა ,რომ გაგრძელდეს ❤
რა ვქნა ანა ? მომწონს იაგო, არის მასში რაღაც!
კიდევ ერთხელ გავიმეორებ რომ საოცარი პერსონაჟები გყავს ანასა და იაგოს სახით ❤
ანას პერსონა ერთდროულად სუსტიც არის და ძლიერიც, არ ვიცი როგორ ვთქვა სხეულის შიგნით სულიერად არის ეს ქალი მებრძოლი ხასიათის და უკვე ვხედავ ამის გამოხატულებას ❤
შემდეგ თავს ველი ❤

მარიამ, უდიდესზე უდიდესი მადლობა! ისე მიხარია, რომ მოგწონს, ვერ წარმოიდგენ. ჰო, იაგო და ანა განსხვავებულად საინტერესო პერსონაჟები არიან ჩემთვისაც. იაგო განსაკუთრებით. მაბედნიერებს შენი სიტყვები. სულ რომ არ მოგწონდეს, მე მაინც გავბედნიერდებოდი :დდ heart_eyes heart_eyes
Jupiter
წინა ორი თავი ისეთ ვითარებაში წავიკითხე, რომ დაკომენტარება ვერ შევძელი და მოგვიანებით, ემოციებმა რომ გამიარა შეგნებულად აღარ დავაკომენტარე.
იმდენი დამიგროვდა სათქმელი, ვერც კი წარმოიდგენ.
პირველ რიგში, მგონი უკვე ცხადია ვინ იქნება ამ საიტიდან შემდეგი, ვის წიგნსაც წიგნის მაღაზიის თაროებზე ვიხილავთ. ვკითხულობ და შენ ხომ წარმოდგენა არ გაქვს, რამხელა მომავალს ვხედავ.
მართლა, როგორ წერ ასე? დალაგებულად, გააზრებულად, დაბალანსებულად... (ამას კიდევ ბევრჯერ გავიმეორებ ;დ)
არაფერი ზედმეტი არ გაქვს.
ვიცოდი, ზუსტად ვიცოდი რომ იაგო ის ადამიანი არ იყო. ამ თავის გააზრების შემდეგ მივხვდი, რომ იაგო, როგორც ადამიანი ძალიან ახლოსაა იდეალთან (ჩემთვის). ანაზეც შემეცვალა წარმოდგენები.
საოცარი თავი იყო.
სულ თავიდან კითხვა რომ დავიწყე, სიმართლე გითხრა არ ვაპირებდი გაგრძელებას, იმდენად მიუღებელი იყო ჩემთვის ეს სასიყვარულო სამკუთხედი. ვერ წარმოვიდგინე ანას და იაგოს მომავალი. მაგრამ, მადლობა ღმერთს, გავაგრძელე კითხვა, იმიტომ რომ სრულიად საპირისპიროდ წარმართე ყველაფერი, ყველაზე არაბანალურად.
ხოდა, რომ მძულს ამდენი ლაპარაკი და კიდევ ათასი რაღაც დამრჩა სათქმელი ;დ
საოცარი თავი იყო.


პ.ს. რამდენ თავში აპირებ დამთავრებას? კი არ მემეტება დასასრულებლად, მაგრამ მაინტერესებს მოვნელების განვითარება ❤️❤️

აუუ, მარიამ, კარგი რა! ეს რაებს მეუბნები?! მაგიჟებ პირდაპირ! შენი სახით მყავს ერთ-ერთი გამორჩეული მკითხველი. სულ ახერხებ ჩემს უსაზღვროდ გახარებას. მაგრამ ცოტა გადააჭარბე, მოდი ვაღიაროთ :დდ იაგოზე კიდევ შეიცვლი აზრს, ჩემი აზრით. ან არ შეიცვლი, არ ვიცი :დდ ისეთი პერსონაჟია, რომ ვერ ენდობი. რამდენ თავში დავამთავრებ არ ვიცი, სამწუხაროდ. მაგრამ არ გამიგრძელდება, იმედია :დ <3
მიხარიხარ უზომოდ და მადლობა heart_eyes heart_eyes

 



№7  offline წევრი Jupiter

An_Gel
ნაინა
საოცრება ხარ, მართკა პანდორას ყუთია, დღითი დღე ამოუცნობი,ისე გადმოცემ გრძნობებს ასე მგინია იქ ვარ,ვეღარ აფერს ვერ გეტყვი გარდა მადლბისა,შესანიშნავი ხარ კი ამატირე გლიანად

უღრმესი მადლობა heart_eyes heart_eyes მიხარია, რომ ვახერხებ თქვენს გაოცებას. იმედია ბოლო თავამდე გაგყვებათ ეს ინტერესი relaxed
TeddyBear
იდეალური ხარ!
რაღაც ძალიან, ძალიან მაგარს ქმნი!
ისეთი ისტორიაა სულ ,რომ მინდა ვიკითხო. დასასრულს რომ მივუახლოვდები ხოლმე ვბრაზდები, კიდევ მინდა ,რომ გაგრძელდეს ❤
რა ვქნა ანა ? მომწონს იაგო, არის მასში რაღაც!
კიდევ ერთხელ გავიმეორებ რომ საოცარი პერსონაჟები გყავს ანასა და იაგოს სახით ❤
ანას პერსონა ერთდროულად სუსტიც არის და ძლიერიც, არ ვიცი როგორ ვთქვა სხეულის შიგნით სულიერად არის ეს ქალი მებრძოლი ხასიათის და უკვე ვხედავ ამის გამოხატულებას ❤
შემდეგ თავს ველი ❤

მარიამ, უდიდესზე უდიდესი მადლობა! ისე მიხარია, რომ მოგწონს, ვერ წარმოიდგენ. ჰო, იაგო და ანა განსხვავებულად საინტერესო პერსონაჟები არიან ჩემთვისაც. იაგო განსაკუთრებით. მაბედნიერებს შენი სიტყვები. სულ რომ არ მოგწონდეს, მე მაინც გავბედნიერდებოდი :დდ heart_eyes heart_eyes
Jupiter
წინა ორი თავი ისეთ ვითარებაში წავიკითხე, რომ დაკომენტარება ვერ შევძელი და მოგვიანებით, ემოციებმა რომ გამიარა შეგნებულად აღარ დავაკომენტარე.
იმდენი დამიგროვდა სათქმელი, ვერც კი წარმოიდგენ.
პირველ რიგში, მგონი უკვე ცხადია ვინ იქნება ამ საიტიდან შემდეგი, ვის წიგნსაც წიგნის მაღაზიის თაროებზე ვიხილავთ. ვკითხულობ და შენ ხომ წარმოდგენა არ გაქვს, რამხელა მომავალს ვხედავ.
მართლა, როგორ წერ ასე? დალაგებულად, გააზრებულად, დაბალანსებულად... (ამას კიდევ ბევრჯერ გავიმეორებ ;დ)
არაფერი ზედმეტი არ გაქვს.
ვიცოდი, ზუსტად ვიცოდი რომ იაგო ის ადამიანი არ იყო. ამ თავის გააზრების შემდეგ მივხვდი, რომ იაგო, როგორც ადამიანი ძალიან ახლოსაა იდეალთან (ჩემთვის). ანაზეც შემეცვალა წარმოდგენები.
საოცარი თავი იყო.
სულ თავიდან კითხვა რომ დავიწყე, სიმართლე გითხრა არ ვაპირებდი გაგრძელებას, იმდენად მიუღებელი იყო ჩემთვის ეს სასიყვარულო სამკუთხედი. ვერ წარმოვიდგინე ანას და იაგოს მომავალი. მაგრამ, მადლობა ღმერთს, გავაგრძელე კითხვა, იმიტომ რომ სრულიად საპირისპიროდ წარმართე ყველაფერი, ყველაზე არაბანალურად.
ხოდა, რომ მძულს ამდენი ლაპარაკი და კიდევ ათასი რაღაც დამრჩა სათქმელი ;დ
საოცარი თავი იყო.


პ.ს. რამდენ თავში აპირებ დამთავრებას? კი არ მემეტება დასასრულებლად, მაგრამ მაინტერესებს მოვნელების განვითარება ❤️❤️

აუუ, მარიამ, კარგი რა! ეს რაებს მეუბნები?! მაგიჟებ პირდაპირ! შენი სახით მყავს ერთ-ერთი გამორჩეული მკითხველი. სულ ახერხებ ჩემს უსაზღვროდ გახარებას. მაგრამ ცოტა გადააჭარბე, მოდი ვაღიაროთ :დდ იაგოზე კიდევ შეიცვლი აზრს, ჩემი აზრით. ან არ შეიცვლი, არ ვიცი :დდ ისეთი პერსონაჟია, რომ ვერ ენდობი. რამდენ თავში დავამთავრებ არ ვიცი, სამწუხაროდ. მაგრამ არ გამიგრძელდება, იმედია :დ <3
მიხარიხარ უზომოდ და მადლობა heart_eyes heart_eyes



დამიჯერე, გადაჭარბება ნამდვილად არ მჩვევია ;დ მე მაინც ბოლომდე მჯერა იაგოსი, მაგრამ ვნახოთ, რა იქნება ❤️

 



№8  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

Ziggystardust
მოკლედ, მეშვიდე თავამდე კომენტარი არ დამიწერია. რატომღაც ამ თავმაა ძალიან იმოქმედა, ალბათ იაგოს გამო. ვგიჟდები ამ კაცზე... არ ვიცი რამდენად სწორია ჩემი დამოკიდებულება, მაგრამ შეყვარებული ვარ ამ კაცზე :დდდდრატომღაც მგონია, რომ იაგო ძალიან კარგად იცნობს ანას, იმაზე უკეთაც კი ვიდრე თვითონ ანას ჰგონია. სულ მაინტერესებდა ხვდებოდა თუ არა იაგო ანას განცდებს და ამ თავში ესეც დავინახე. სოფიო რო მოათრია სახლში მაგაზე ხო გავმწარდი, აი, არ ვიცი რა დამემართა.
ერთი ვერ გავიგე, იაგომ წინა თავში ანას უთხრა, რომ ის და სოფიო ვერასდროს შეხვდებოდნენ ერთმანეთს და სახლში თავისი ფეხით რაღატო მოუყვანა? აშკარაა რო მაქსიმალურად ცდილობს კარგად ამოეფაროს იმ ნიღაბს, რომელიც ასე საგულდაგულოდ აქვს აკრული...
აუ,ძაან ბევრი ვიბოდიალე... მოკლედ,შენ ხარ საოცრება, კამელიებს ველოდები ამ საიტზეე მხოლოდდ და ახლაც რო დავინახე ეგრევე მოვიფრიალე სამეცადინო გვერდით. საოცრება ხარ <3 ასე როგორ წერ? მართლა არ ვიციი
ველოდები შემდეგ თავს სულმოუთქმელად.

კომენტარის დაწერის სურვილი თუ გაგიჩნდა, მაგას რა ჯობია?! ესეიგი შევასრულე მიზანი და მოვიტანე სათქმელი გულამდე heart_eyes იაგოს რას გაუგებ?! დღეს ერთს ამბობს, ხვალ სხვას აკეთებს, რომ ანა გაამწაროს. მისი და სოფიოს ურთიერთობა ყველანაირად არაორდინალურია. ნიღაბთან დაკავშირებით გეთანხმები და მგონი, ამას აღარც მალავს უკვე იაგო.
ძალიან მიხარია, რომ კითხულობ და მოგწონს heart_eyes heart_eyes
უმფროსო
ცოტა ხანიც და აუცილებლად წავიკითხავ ყველა შენი დაკარგვის მიზეზებს ^^

ოო, ქეთი უმფროსოო, მოხვედი? :დდდ მორჩა ჩემი თავისუფლება ესეიგი :დდ წაიკითხე, მხოლოდ გამიხარდება heart_eyes

 



№9 სტუმარი ucnobi

ძალიან მაგარია, ასეთი დალაგებული აზრებითა და დიდი ემოციებით რომ გვავსებ. ძალიან მომწონხარ, ოღონდ ნუ დაიკარგები რა, მალე დადე ახალი თავი, ყოჩაღ და წარმატებები! იაგო ძალიან მომწონს

 



№10  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

ucnobi
ძალიან მაგარია, ასეთი დალაგებული აზრებითა და დიდი ემოციებით რომ გვავსებ. ძალიან მომწონხარ, ოღონდ ნუ დაიკარგები რა, მალე დადე ახალი თავი, ყოჩაღ და წარმატებები! იაგო ძალიან მომწონს

უღრმესი მადლობა. მიხარია, რომ მოგწონთ. არ ვიკარგები, ყოველ მეოთხე დღეს ვდებ heart_eyes heart_eyes

 



№11 სტუმარი სტუმარი nako

ამის ბაბო გავატხოვე მაგრა გავუჩალიჩებდი იაგოს რამეს სხვა პერსონჟი არ გამოჩდება?Yიფშიძე რომ შეიყვაროს ან ცოტნე ვინმე მდიდარმა ძიამ

 



№12 სტუმარი Qeti qimucadze

Hovambobdii. Mas anas dabruneba unda da daibrunebs kidec. Scored amitom aizula anas ganecada yvela is grznoba, rasac tviton grznobda, roca damiane archiaa. Es nigabiaa. Is kargi adamianiaaa. Arasodes cdeba chemi intuiciaaa. Iagoze vgijdebiii. Matraxisa da taflis kombinaciit cdilobs anas nachuchis damsxvrevass. Gamouva kidevv. Ise velodwbi am istorias rom vnaxulob moutmenlobisgan makankalebsss. Didi madloba rom aseti kargi xar. Gelodebit moutmenlad. Ai baikos dda anas dedas ver vitannn. Angarebitvsavse guli aqvttt. Male dade ra axali taviii. Carmatebebi. Da cera arasodes shecyvitooo

 



№13  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი nako
ამის ბაბო გავატხოვე მაგრა გავუჩალიჩებდი იაგოს რამეს სხვა პერსონჟი არ გამოჩდება?Yიფშიძე რომ შეიყვაროს ან ცოტნე ვინმე მდიდარმა ძიამ

არ ვიცი, არამგონია ვინმე ახალი გამოჩნდეს. არ მიფიქრია მაგაზე :დდდ მადლობა, რომ კითხულობ და გულშემატკივრობ ანას heart_eyes heart_eyes
Qeti qimucadze
Hovambobdii. Mas anas dabruneba unda da daibrunebs kidec. Scored amitom aizula anas ganecada yvela is grznoba, rasac tviton grznobda, roca damiane archiaa. Es nigabiaa. Is kargi adamianiaaa. Arasodes cdeba chemi intuiciaaa. Iagoze vgijdebiii. Matraxisa da taflis kombinaciit cdilobs anas nachuchis damsxvrevass. Gamouva kidevv. Ise velodwbi am istorias rom vnaxulob moutmenlobisgan makankalebsss. Didi madloba rom aseti kargi xar. Gelodebit moutmenlad. Ai baikos dda anas dedas ver vitannn. Angarebitvsavse guli aqvttt. Male dade ra axali taviii. Carmatebebi. Da cera arasodes shecyvitooo

დიდი მადლობა შენ, რომ კითხულობ, მოგწონს, განიცდი და ღელავ ამ პერსონაჟებზე. იაგოს რაც შეეხება, რა ვიცი აბა, თითქოს გამოაჩინა თავისი სახე ნაწილობრივ და თან არა :დდ მიხარია, რომ მიზიარებ შენს აზრს kissing_heart kissing_heart

 



№14 სტუმარი სტუმარი თამო

დღეს რომ დავინახე შენი ისტორია ისე გამიხარდა.ერთი ამისუნთქვით წავიკითხე და ისეთ ემოციებში ვარ არ ვიცი რა.ეს იაგო ხო სულ მაბნევს ნიღაბს ატარებს მაგრამ მაინც ვერ ენდობი თან ვენდობი აი ავირიე რა.მაგრამ ეს საყვარლის მოყვანა სახლში ძალიან გავბრაზდი.იმ მომენტზე კიდე როცა ბავშვს ელაპარაკა მანდ გამოჩნდა მისი სახე სადაც უნიღბოდ არი.ველი შემდეგ თავს

 



№15  offline წევრი SillyGirl

ვოუ როგორი თავი იყო.
კიდევ ერრთხელ გავიმეორებ რომ მჯერ მე იაგოსი
ვიცი რომ ისეთი არაკაცი არ არის როგორიც ჯერ ჯერჯრობით ჩანს.
სოფის სახლსი მიყვან ცოტ არიყოს არ მესიამვნა მაგრამ რას ვიზავთ.
როგორც ჩანს ბაია სულაც არ არის ისეთი კარგი მეგობარი როგორიც უნდა იყოს.
მერაბის სახე რრატო ვერ დავინახე სამსხურიდან რომ უშვებდა იაგო ? :დ სასიამოვნო სანახავი იქნებოდა :დ
სოცრად სრულყოფილად წერ მართლა , აი ისე რომ არ მოგბეზრდება რასდროს კითხვა ადმიანს.
მომწონს ყველა პერრონაჟი თავიანთი ცუდი და კაარგი მხარეებით.
ველოდები შემდეგ თავს <3

 



№16  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ემოციები, ემოციები, ემოციები და ბევრი დადებითი ემოცია.ანაც მიხვდა როგორც იქნა,რომ იაგო სპეციალურად იქცევა ასე, ძალიან მიხარია რომ მაინც სჯერა და უნდა ისევ დაიბრუნოს ძველი იაგო
იაგო კიდევ ალბათ იმდენს იზამს შეიყვარებს თავს,,მოახერხებს ვითომ ამას?.გული გამითბო მისმა საქციელმა,ცოტნე რომ გაუშვა ანასთან.თუმცა სოფოს ვერ ვპატიობ,რა ჯანდაბა უნდა ამ ქალთან.
--------------------
ლ.ქ.

 



№17  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

შ ე უ დ ა რ ე ბ ე ლ ი ხარ!
იმდენად სწორი და ჭკვიანური სვლა გააკეთე რომ ისევ თან ყველაფერს გვეუბნები და თან არაფერს...
ეს ისეთი შემთხვევაა როცა წინასწარ ვერანაირ პროგნოზს ვერ გააკეთებ რა მოხდება შემდეგ...
იაგო ისეთი პერსონაჟია რომლის ანალიზისთვის ნამცეცებად გაბნეული მინიშნებები უნდა იპოვო და ერთი მთლიანი პორტრეტი შექმნა... თითქოს ხომ ნათელია იაგოს პერსონაჟი, მაგრამ ამავე დროს ძალიან იდუმალია...
ანას საქციელმა გამაკვიტვა და თან გამახარა. კარგია ნელ-ნელა ძლიერდება და მებრძოლ ადამიანად ყალიბდება...
იმდენი ემოცია დაგროვდა ჩემში ერთდროულად რომ უკვე თავბრუ მესხმის... როცა იაგომ სოფო კიიყვანა სახლში და თან ბაიას ესაუბრებოდა ზიზღს და გულისრევის შეგრძნება მიპრყობდა თითქოს ანასავით მეც სხვა განზომილებაში გადავედი და ყველაფერი რაც ხდებოდა ზედაპირულად ვგრძნობდი, მაგრამ ბაიას წასვლის შემდეგ ანასთვის ნათქვამი სიტყვებით უკვე დადებითად განვეწყვე მის მიმართ და ბოლო აკორდი იყო ცოტნესთან მისი საქციელი და მალულად მისი ზრუნვა ანას მიმართ.
მოკლედ სიტყვებს ვერ ვპოულობ ისეთს ამ ისტორიას რომ შეესაბამებოდეს, ძალიან ძლიერი ისტორიაა...

 



№18  offline ახალბედა მწერალი lullaby

საკმაოდ მოზრდილ თავებს დებ, მაგრამ ისე ვარ ჩართული სიუჟეტში, მათ "დიდობას" ვერ ვგრძნობ...
ამ ნაწილზე განსაკუთრებულად დამემართა ასე...
ჩავედი ბოლოში და შეწყდა. კარის მოჯახუნებას გავდა წყნარ ოთახში.
გეფიცები მეღიმებოდა, იაგოსთან ერთად, ანასთან ერთად და ცოტნესთან ერთად...
ეს თავი იყო უძვირფასესი... თითქოს ყველამ დაინახა ერთმანეთი. და როცა ადამიანის ნამდვილ სახეს და მიზანს ხედავ, ყველაფერი გაცილებით იოლი ხდება.
ოდნავ, სულ ცოტათი მოვეშვი და ამოვისუნტქე...
შეიძლება ჯერ ყველაფერი წინაა და არაერთი მძიმე ეპიზოდი გველის, მაგრამ იაგოს და ცოტნეს საიდუმლო, ანას ბოლო მონოლოგი და კამელიები მარწმუნებენ, რომ ღრუბლები გაფანტვას იწყებენ...
საოცარი გოგო ხარ ანა!
შენი ქება არ მომბეზრდება, მაგრამ არ მინდა ბანალურობაში გადამეზარდოს...
რომ იცოდე, როგორი ნასიამოვნები ვარ. მადლობა. <3

 



№19 სტუმარი სტუმარი pawu

ძალიან კარგიააა.ისე ,,ბრძოლა სიცოცხლისათვის" რატო აღარ აგრძელებ?

 



№20  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი თამო
დღეს რომ დავინახე შენი ისტორია ისე გამიხარდა.ერთი ამისუნთქვით წავიკითხე და ისეთ ემოციებში ვარ არ ვიცი რა.ეს იაგო ხო სულ მაბნევს ნიღაბს ატარებს მაგრამ მაინც ვერ ენდობი თან ვენდობი აი ავირიე რა.მაგრამ ეს საყვარლის მოყვანა სახლში ძალიან გავბრაზდი.იმ მომენტზე კიდე როცა ბავშვს ელაპარაკა მანდ გამოჩნდა მისი სახე სადაც უნიღბოდ არი.ველი შემდეგ თავს

იაგო დამაბნეველი პერსონაჟია, გეთანხმები :დდ ამ თავში მითუმეტეს გამოიკვეთა მისი ორაზროვნება. იმედია, დალაგდება შენი აზრები და შეხედულებები ნელ-ნელა. მადლობა, რომ კითხულობ heart_eyes heart_eyes
SillyGirl
ვოუ როგორი თავი იყო.
კიდევ ერრთხელ გავიმეორებ რომ მჯერ მე იაგოსი
ვიცი რომ ისეთი არაკაცი არ არის როგორიც ჯერ ჯერჯრობით ჩანს.
სოფის სახლსი მიყვან ცოტ არიყოს არ მესიამვნა მაგრამ რას ვიზავთ.
როგორც ჩანს ბაია სულაც არ არის ისეთი კარგი მეგობარი როგორიც უნდა იყოს.
მერაბის სახე რრატო ვერ დავინახე სამსხურიდან რომ უშვებდა იაგო ? :დ სასიამოვნო სანახავი იქნებოდა :დ
სოცრად სრულყოფილად წერ მართლა , აი ისე რომ არ მოგბეზრდება რასდროს კითხვა ადმიანს.
მომწონს ყველა პერრონაჟი თავიანთი ცუდი და კაარგი მხარეებით.
ველოდები შემდეგ თავს <3

მერაბს საშინლად გაწბილებული სახე ჰქონდა, შემიძლია გითხრა :დდდ იაგოს მიმართ შენს ერთგულებას ვაფასებ. ეს იმას ნიშნავს, რომ მასში რაღაც ისეთს ხედავ, რაც მინდა, რომ დაინახო. ბაია რა ჩიტიცაა, კი გამოჩნდა და გამოჩნდება კიდევ :დდდ
უღრმესი მადლობა, ლელა! მიხარია, რომ მოგწონს heart_eyes heart_eyes
La-Na
ემოციები, ემოციები, ემოციები და ბევრი დადებითი ემოცია.ანაც მიხვდა როგორც იქნა,რომ იაგო სპეციალურად იქცევა ასე, ძალიან მიხარია რომ მაინც სჯერა და უნდა ისევ დაიბრუნოს ძველი იაგო
იაგო კიდევ ალბათ იმდენს იზამს შეიყვარებს თავს,,მოახერხებს ვითომ ამას?.გული გამითბო მისმა საქციელმა,ცოტნე რომ გაუშვა ანასთან.თუმცა სოფოს ვერ ვპატიობ,რა ჯანდაბა უნდა ამ ქალთან.

სოფოს ვერც მე ვერ ვპატიობ იაგოს. და გამიხარდება, თუ თქვენც ყოველთვის გემახსოვრებათ :Dდ თუმცა ხო, ამ თავში იაგომ ორივე სახე გამოავლინა. მახარებს ის ფაქტი, რომ აზრი შეიცვალე.
ლანა, შენ ყოველთვის ჩემი ერთგული მკითხველი ხარ და არასდროს გავიწყდება შეფასება, მადლობა უდიდესი!!! kissing_heart kissing_heart

უცნობი ქ
შ ე უ დ ა რ ე ბ ე ლ ი ხარ!
იმდენად სწორი და ჭკვიანური სვლა გააკეთე რომ ისევ თან ყველაფერს გვეუბნები და თან არაფერს...
ეს ისეთი შემთხვევაა როცა წინასწარ ვერანაირ პროგნოზს ვერ გააკეთებ რა მოხდება შემდეგ...
იაგო ისეთი პერსონაჟია რომლის ანალიზისთვის ნამცეცებად გაბნეული მინიშნებები უნდა იპოვო და ერთი მთლიანი პორტრეტი შექმნა... თითქოს ხომ ნათელია იაგოს პერსონაჟი, მაგრამ ამავე დროს ძალიან იდუმალია...
ანას საქციელმა გამაკვიტვა და თან გამახარა. კარგია ნელ-ნელა ძლიერდება და მებრძოლ ადამიანად ყალიბდება...
იმდენი ემოცია დაგროვდა ჩემში ერთდროულად რომ უკვე თავბრუ მესხმის... როცა იაგომ სოფო კიიყვანა სახლში და თან ბაიას ესაუბრებოდა ზიზღს და გულისრევის შეგრძნება მიპრყობდა თითქოს ანასავით მეც სხვა განზომილებაში გადავედი და ყველაფერი რაც ხდებოდა ზედაპირულად ვგრძნობდი, მაგრამ ბაიას წასვლის შემდეგ ანასთვის ნათქვამი სიტყვებით უკვე დადებითად განვეწყვე მის მიმართ და ბოლო აკორდი იყო ცოტნესთან მისი საქციელი და მალულად მისი ზრუნვა ანას მიმართ.
მოკლედ სიტყვებს ვერ ვპოულობ ისეთს ამ ისტორიას რომ შეესაბამებოდეს, ძალიან ძლიერი ისტორიაა...

იაგო ისეთი პერსონაჟია რომლის ანალიზისთვის ნამცეცებად გაბნეული მინიშნებები უნდა იპოვო და ერთი მთლიანი პორტრეტი შექმნა... - საუკეთესო და უზუსტესი დახასიათება იყო ალბათ, ამ პერსონაჟის <3 მართლაც ძალიან ორაზროვანი პერსონაჟია და იმედია გაერკვევი მის პიროვნებაში საბოლოოდ.
აუ, სალო, ისეთ რამებს მეუბნები ხოლმე, გული მითბება და ვბედნიერდები. საოცარი ადამიანი ხარ და საოცარი უნარი შეგწევს, იდეალური სიზუსტით შეაფასო მოვლენები. ძალიან დიდი მადლობა! მაბედნიერებ heart_eyes heart_eyes heart_eyes

lullaby
საკმაოდ მოზრდილ თავებს დებ, მაგრამ ისე ვარ ჩართული სიუჟეტში, მათ "დიდობას" ვერ ვგრძნობ...
ამ ნაწილზე განსაკუთრებულად დამემართა ასე...
ჩავედი ბოლოში და შეწყდა. კარის მოჯახუნებას გავდა წყნარ ოთახში.
გეფიცები მეღიმებოდა, იაგოსთან ერთად, ანასთან ერთად და ცოტნესთან ერთად...
ეს თავი იყო უძვირფასესი... თითქოს ყველამ დაინახა ერთმანეთი. და როცა ადამიანის ნამდვილ სახეს და მიზანს ხედავ, ყველაფერი გაცილებით იოლი ხდება.
ოდნავ, სულ ცოტათი მოვეშვი და ამოვისუნტქე...
შეიძლება ჯერ ყველაფერი წინაა და არაერთი მძიმე ეპიზოდი გველის, მაგრამ იაგოს და ცოტნეს საიდუმლო, ანას ბოლო მონოლოგი და კამელიები მარწმუნებენ, რომ ღრუბლები გაფანტვას იწყებენ...
საოცარი გოგო ხარ ანა!
შენი ქება არ მომბეზრდება, მაგრამ არ მინდა ბანალურობაში გადამეზარდოს...
რომ იცოდე, როგორი ნასიამოვნები ვარ. მადლობა. <3

როგორ მიხარია ამ სიტყვების მოსმენა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ის ემოცია, რაც მინდოდა, ზუსტად მოვიდა შენამდე. მართალი ხარ, ჯერ ყველაფერი წინაა. იაგოს პერსონაჟი კიდევ მალავს სიურპრიზებს, თუმცა ისიც უზუსტესად აღნიშნე, რომ ამ თავში ყველამ ყველა დაინახა. ისე ვბედნიერდები, რომ მოგწონს, ვერ წარმოიდგენ.და არც მე მომბეზრებდება შენთვის მადლობების გადახდა heart_eyes heart_eyes

სტუმარი pawu
ძალიან კარგიააა.ისე ,,ბრძოლა სიცოცხლისათვის" რატო აღარ აგრძელებ?

უღრმესი მადლობა heart_eyes ეგ ისტორია ჩემი არ არის, მგონი გეშლებათ რაღაც relaxed

 



№21  offline აქტიური მკითხველი La-Na

შენს გვერდზე დევს ეგ ისტორია ,,ბრძოლა სიცოცხლისათვის,, და მაგიტომ გკითხეს ანა.
--------------------
ლ.ქ.

 



№22  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

La-Na
შენს გვერდზე დევს ეგ ისტორია ,,ბრძოლა სიცოცხლისათვის,, და მაგიტომ გკითხეს ანა.

უი, კიკი, ლანა, ვნახე უკვე და გავასწორებინე. მადლობა, რომ მითხარი heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent