შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი 8}


17-11-2017, 17:25
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 1 490

ცივსისხლიანი - {თავი 8}

ყველაზე საშინელი შეგრძნებაა თავის ტკივილი, რომ გაღვიძვებს. როცა გინდა უბრალოდ იწვე და ძილით ისიამოვნო, მაგრამ მფეთქავი არტერია ამის საშუალებას არ გაძლევს.
ლეომ უსიამოვნოდ შეჭმუხნა შუბლი და სცადა ქუთუთოები ერთმანეთისთვის დაეშორებინა, მაგრამ პირველმა ცდამ უშედეგოდ ჩაირია. იატაკზე მწოლიარე მამაკაცმა, კიდევ რამდენიმე წამს იწრიალა, მოდუნებული და თითქმის პარალიზებული კუნთები აამუშავა , თავი წამოსწია და ნახევრად გახელილი თვალები სიბნელეში გააცეცა.
თავიდან ვერაფერი დაინახა, ამიტომ ზურგით კედელს მიეყრდნო და ხელის გულებით თვალები მოისრისა. როგორც კი სახის კუნთებიც აქტიურად აამუშავა, მაშინვე ორმაგი სიძლიერით იგრძნო მარცხენა მხარეს მიყენებული ჭრილობის ტკივილი და აცახცახებული თითებით ფრთხილად მოსინჯა წარბი. კანი გამსკდარი და შესიებული იყო, იქიდან წამონასვლელი სისხლი კი სახეზე და ყელზე ჰქონდა მიმხმარი.
ლეოს მაშინვე მოაგონდა თავდასხმის მომენტი, გაახსენდა კატო და იმის გააზრებისას, რომ ქალი შეიძლებოდა საფრთხეში ყოფილიყო, ფეხზე დენდარტყმულივით წამოვარდა. ირგვლივ სრული სიბნელე იდგა, მხოლოდ ზემოთ, ძალიან მაღლა, კედელში ამოკვეთილი პატარა სარკმლიდან შემოდიოდა მკრთალი შუქი, იქიდან კი მხოლოდ ცა ჩანდა და ლეომაც სწორედ ასე გაარკვია, რომ უკვე თენდებოდა.
მამაკაცმა ჯიბეები მოიქექა, მაგრამ ვერც ტელეფონი იპოვა და ვერც სხვა რამ, რაც დაეხმარებოდა. სულ რაღაც, რამდენიმე წუთში შუქის სიმძლავრემ იმატა და მის ფონზე ექიმმა ნათლად გაარჩია პატარა კვადრატული ოთახი, ბეტონის იატაკით და მძიმე რკინის კარით, რომელიც, რა თმა უნდა, ჩაკეტილი დახვდა. ლეომ ირგვლივ მიმოიხედა, იმის იმედით, რომ რაიმე იარაღს იპოვნიდა კარის გასაღებად, მაგრამ სრულიად მოულოდნელად, ოთახის მეორე ბოლოში, იატაკზე მოკეცილი კატო დაინახა.
მამაკაცი მაშინვე მივარდა მასთან, ძირს დაიხარა, ქალს კისერზე ხელები შეუცურა, თავი წამოაწევინა და მაგრად შეაჯანჯღარა.
-კატო! - ხმამაღლა წარმოთქვა მისი სახელი ლეომ და პულსი შეუმოწმა.
ქალი არ გარხეულა, სახეზე ნერვიც კი არ შეტოკებია. მძინარეს ჰგავდა, გულიც ნორმალურად უცემდა, მაგრამ არ იღვიძებდა. ლეო გამჭოლი მზერით დააშტერდა მის სახეს, რამდენიმე წამი ასე უყურა, შევარდისფერებულ ღაწვებს და ოდნავ წინ წამოწეულ მსხვილ ტუჩებს. მის ნაკვთებს სწავლობდა, მის პულსს ითვლიდა და მის სუნთქვას ყურს უგდებდა, შემდეგ კი კოცნის საშინელმა სურვილმა იმძლავრა მასში, ინსტინქტურად ქალისკენ დაიხარა, სახე ახლოს მიუტანა და უკვე კოცნას აპირებდა, როცა მოულოდნელად კატომ თვალები გაახილა და ყოველგვარი ემოციების გარეშე იკითხა.
-რას აკეთებ?
-მე... მე უბრალოდ... - მაშინვე უკან დაიხია ლეომ და დაბნეული სახით წამოდგა ფეხზე.
-კოცნას აპირებდი?- გაეცინა კატოს, წამოჯდა და ზურგით კედელს მიეყრდნო.
-რა სისულელეა!- თეატრალურად შეიცხადა მამაკაცმა.- გამოწმებდი, თუ სუნთქავდი.
-ექიმი ხარ, ლეო და კარგად იცი სუნთქვის და პულსის შემოწმება სხვანაირადაც, რომ ხდება.- ხელი მტკივან კისერზე მოისვა ქალმა და თავისთვის ჩაილაპარაკა.
-კოცნას არ ვაპირებდი და საერთოდ, ეს რატომ უნდა გამეკეთებინა?- ხელები გაშალა ლეომ და ცალყბად გაიღიმა.
-ამით იმის თქმა გინდა რომ , როგორც ქალი არ გიზიდავ?- თვალები ეჭვით დააწვრილა კატომ.
-ეს არ მითქვამს!
-ანუ გიზიდავ?
-არც ეს მითქვამს!
-რა თქმა უნდა, შენ ხომ სიტყვაძუნწი ლეო ჯანდიერი ხარ, რომელიც ხალხს ავალდებულებს, რომ მისი აზრები უთქმელად ამოიკითხონ.
-კარგი ჰო, მართალი ხარ... კოცნას ვაპირებდი, - დაღლილი სახით ამოიხვნეშა მამაკაცმა,- ახლა კმაყოფილი ხარ?
-მერე, რატომ არ მაკოცე?
-არ დამაცადე! თანაც შეხედე, რა დღეში ვართ, ახლა ამის დროა?
კატომ მაშინვე შეწყვიტა კამათი, გარემოს თვალი მოავლო და მაშინღა მოისაზრა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
-სად ვართ?- კითხვა დასვა მან.- ეს რა ადგილია?
-რა კარგ დროს გაგახსენდა.- ჩაიფრუტუნა უკმაყოფილოდ ლეომ, ისევ იატაკზე დაჯდა და თავი უღონოდ ჩახარა.- გაგვიტაცეს, მაგრამ წარმოდგენა არ მაქვს რატომ, ან რისთვის!
-ჯანდაბა!- წამოიძახა ქალმა და მაშინვე ჯიბეები მოიქექა, მაგრამ ვერც ტელეფონი და ვერც იარაღი, რომ ვერ იპოვა, კარისკენ მიბრუნდა და მუშტები დაუშინა.- არის მანდ ვინმე? რა ჯანდაბა გინდათ, აღარ იტყვით?! მისმინეთ, თუ ახლა გაგვიშვებთ, გპირდებით რომ სასამართლოზე ყველანაირად ვეცდები სასჯელი შეგიმსუბუქონ!
-არა მგონია ამან გაჭრას. - ლეოს ხმამ შეაჩერა.
-ჩვენგან რა უნდათ?- იკითხა კატომ და მამაკაცს გვერდით მიუჯდა.
-არ ვიცი. - მხრები აიჩეჩა მან.
-მგონი, ერთ-ერთი მათგანი დავჭერი.- სიამაყით წარმოთქვა ქალმა.
-ჰო, მეც დავინახე.- გაეცინა ლეოს.
-მტრები გყავს?- ჰკითხა მოულოდნელად კატომ და მამაკაცს გამჭოლი მზერა მიაპყრო.
-ვინ მტრები უნდა მყავდეს, კატო?- თვალები უხალისოდ გადაატრიალა ლეომ.- ექიმი ვარ და ხალხის სიცოცხლის გადარჩენის მეტს არაფერს ვაკეთებ!
-რა ვიცი,- თავის უცნაურ კითხვაზე კატოს გაეღიმა კიდეც.- იქნებ ოპერაციის დროს ვინმე შემოგაკვდა და ახლა ოჯახი შურისძიებას აპირებს?
-ეგეთი შემთხვევა არ მქონია,- სიცილით გასცა პასუხი ლეომ, - და რატომ გგონია, რომ სამიზნე მე ვიყავი? შენზე რას იტყვი?
-არც მე მყავს მტრები.
-იქნებ მამაშენს ჰყავს, ან იქნებ...- მამაკაცი უცებ გაჩუმდა და კატოს გაფართოებული თვალებით შეხედა. ქალი მიხვდა რის თქმასაც აპირებდა და თვითონ დაასწრო.
-გგონია, მამაჩემის მილიონების გამო გამიტაცეს და შენ სრულიად შემთხვევით მოყევი ამ გაუგებრობაში?
-ერთადერთი ლოგიკური ახსნა ეგ ვიპოვე.
-გამორიცხული არ არის.- ჩაფიქრებული სახით თქვა ქალმა, მერე ისევ ლეოს გადახედა და შედარებით მხიარულად განაგრძო.- ისე რა უცნაურია, არა? მე და შენ... სრულიად განსხვავებული ადამინები ვართ. შენ ხალხს სიცოცხლეს უნარჩუნებ, მე კი, ვართმევ.
-კარგი ერთი, - სარკაზმით ჩაიცინა მამაკაცმა,- მაინც, რამდენი მოგიკლავს?
-ჯერ არც ერთი, მხოლოდ დაჭრით შემოვიფარგლე, მაგრამ ოდესმე ალბათ მომიწევს.
-ჰო, ისეთ დღეში ვართ, ალბათ მალე მოგიწევს.
-რომ გეკოცნა , ამ საშინელი მომენტებიდან ერთი კარგი მოგონება მაინც დამრჩებოდა გასახსენებლად.- წყენანარევი ხმით ჩაილაპარაკა კატომ.
-გპირდები, როცა აქედან გავაღწევთ , აუცილებლად გაკოცებ.- გაეცინა ლეოს.
-სიტყვაზე გიჭერ.- კატოსაც გაეცინა და მამაკაცს მხარზე თავი დაადო.


აბრამოვი თავის სახლში, სამუშაო კაბინეტში მშვიდად იჯდა, გაზეთი გაეშალა და ინტერესით კითხულობდა, ცალი ხელით კი ყავის ფინჯანი ეჭირა და გემრიელად მიირთმევდა.
-ბატონო იგორ! - უცებ კაბინეტის კარი შეაღო მოახლე ქალმა.- თქვენთან სტუმარია.
-ვინ არის?- გაუკვირდა კაცს და ფინჯანი მაშინვე დააბრუნა მაგიდაზე.
-ამბობს, რომ დეტექტივი პეტრე ქანთარიაა.- მიუგო მოახლემ და ბატონის ბრძანებას დაელოდა.
ამ სახელის გაგონებაზე აბრამოვი ერთიანად დაიძაბა, განერვიულებული სახით წამოვარდა სავარძლიდან, გაზეთი მოისროლა და მკაცრი ტონით გასცა ბრძანება.
-შემოვიდეს!
ქალი უკან გაბრუნდა და ორ წამში, კაბინეტში დეტექტივი შემოვიდა. კაცს სახეზე უსიამოვნო გამომეტყველება ჰქონდა აკრული, ხელში ხელჯოხი ეჭირა, რომელსაც მთელი ტანით ეყრდნობოდა, რადგან აშკარა იყო, ცალი ფეხით კოჭლობდა.
-მგონი შევთანხმდით, რომ აქ არ უნდა მოსულიყავი!- მაშინვე თავდასხმაზე გადავიდა აბრამოვი.
-გაუთვალისწინებელი შემთხვევაა!- არც პეტრემ დააკლო და მიპატიჟების გარეშე ჩაეშვა სავარძელში, რადგან ფეხზე დგომა საშინლად უჭირდა.
-გაუთვალისწინებელი შემთხვევის დროსაც კი.- კბილებში გამოსცრა კაცმა, მერე დეტექტივს ფეხზე დახედა და განცვიფრებულმა ჰკითხა.- რა მოგივიდა?
-თქვენმა ქალიშვილმა მესროლა.- პეტრეს ხმაში აშკარა წყენაც გაისმა.
-რა?!- ჭრელ თვალებში გაოგნება ჩაუდგა კაცს.- კატიასთან თქვენ რა საქმე გქონდათ?
-ექიმის მანქანაში იყო.- წინ გადაიხარა კაცი და იდაყვებით მუხლებს დაეყრდნო.- არ დაგვინახავს... მხოლოდ მოგვიანებით შევამჩნიეთ.
-ახლა სად არის?- უფრო მეტად დაიძაბა აბრამოვი.
-მისი წაყვანაც მოგვიწია.- უპასუხა პეტრემ.- ლეოს მივუსვით გვერდით. თავს კარგად გრძნობს, უბრალოდ თავი დავიზღვიეთ. რომ დაგვეტოვებინა პოლიციას კვალზე დააყენებდა.
-ჯანდაბა!- დაიყვირა კაცმა გაცოფებული ხმით, ფეხი დაბალ მაგიდას მიარტყა , ყავის ფინჯანი გადაბრუნდა და სითხე გაზეთზე გადაეწუწა.- იქ რა უნდოდა?! რა ჯანდაბა უნდოდა ჯანდიერის მანქანაში?
-მხოლოდ ის ვიცი, რომ ერთმანეთს იცნობენ და მეგობრობენ.
-სხვა ურთიერთობაც ხომ არ აქვთ?
-კატოს მეწყვილე ვარ, მისი მესაიდუმლე კი არა.- ჩაიბუზღუნა პეტრემ.
-კარგად მოქცეულხართ, თან რომ წაიყვანეთ.- მომენტალურად დამშვიდდა აბრამოვი, თითქოს ამ უიმედო სიტუაციაში, რაღაც იმედის ნათელი წერტილი დაინახაო.- კატიას კარგი მეხსიერება აქვს, როგორც მხედველობითი, ისე სმენითი და რომ დაგეტოვებინათ ყველაფერს ჩაშლიდა.
-ახლა როგორ მოვიქცეთ?- კითხვა დასვა დეტექტივმა.
-ახლა ყველა იფიქრებს, რომ თავდასხმის ობიექტი ჩემი შვილი იყო, გამტაცებლები მის მდიდარ მამიკოს მილიონებს მოსთხოვენ, ლეო კი უბრალოდ ამ შემთხვევის მსხვერპლად ჩაითვლება.- კმაყოფილი სახით გაიღიმა კაცმა და სავარძელში მბრძანებელივით მოთავსდა.
-ანუ... ამ შემთხვევას ჩვენს სასარგებლოდ გამოვიყენებთ?- პეტრესაც გაეღიმა, რადგან მიხვდა, რომ ეს საუკეთესო გამოსავალი იყო.
-ზუსტად!- დაბეჯითებით უპასუხა აბრამოვმა.


...
კვირა დღემ ისე ჩაიარა, არც ანას და არც გაბრიელს თავიანთი ბინიდან ცხვირი არ გამოუყვიათ. გაციებისგან თავს ისედაც ცუდად გრძნობდნენ, არსად გასვლის სურვილი არ ჰქონდათ და გამომდინარე იქიდან, რომ იმ დღეს ლეო სამსახურში მორიგე იყო, არც ერთ მათგანს ექიმის ძებნა არ დაუწყია.

ორშაბათი დილა ნაწილობრივ ღრუბლიანი გათენდა. უცნაურად ჩახუთული ჰაერი ტრიალებდა, რაც კარგს არაფერს მოასწავებდა. ნოემბრის მნათობი , ნაცრისფერ ღრუბლებს ებრძოდა, რომ მისი სხივები ცოტათი მაინც მოეფინა მიწისთვის, მაგრამ ყოველ ჯერზე ისევ ღრუბლები სჯობნიდნენ.

უზარმაზარი აუდიტორიის შუა რიგში, ანა ჩაფიქრებული სახით იჯდა. ხელში წიგნაკი და კალამი ეჭირა და ფურცელზე რაღაცას ჯღაბნიდა. ლექციას არ უსმენდა, უბრალოდ გაბრიელზე ფიქრობდა, მისი გიჟური ქცევები ახსენდებოდა და ამაზე გაუაზრებლად ეღიმებოდა კიდეც. გოგონას გვერდით მისი მეგობრები ისხდნენ და დროდადრო რაღაცას უჩურჩულებდნენ ხოლმე, თუმცა ანა საპასუხოდ მხოლოდ გაიღიმებდა და ისევ ფიქრებს მიეცემოდა.

მოულოდნელად გოგონა ხმაურმა და სტუდენტების რუზრუზმა გამოაფხიზლა. თავიდან ვერ მიხვდა რამ გამოიწვია ეს ხმაური, შემდეგ კი კარისკენ გაიხედა და აუდიტორიაში ახლახანს შემოსული გაბრიელი, რომ დაინახა, გაკვირვებულმა შეკრა წარბები. ანა სახეზე ოდნავ წამოწითლდა და შემაწუხებელი სირცხვილის გრძნობა დაეუფლა, რადგან ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს მისი ფიქრები ამდენი ხალხის თანდასწრებით გახმაურდა.
-შემიძლია რამით დაგეხმაროთ, ახალგაზრდავ?- უკმაყოფილო სახით იკითხა ლექტორმა.
-დიახ, ანა ჯანდიერს მოვაკითხე.- ხმამაღლა წარმოთქვა გაბრიელმა.
-რა ჯანდაბა გინდა აქ?- ფეხზე წამოდგა გოგონა და მოურიდებლად შეუყვირა გაბრიელს.
-უნდა გამომყვე!- მასთნა სწრაფად მიიჭრა გაბრიელი, გოგონას ჩანთას და ქურთუკს დასწვდა, მერე მაჯაში ხელი ჩაავლო ანას და გასასვლელისკენ წაათრია.
-რა ხდება?- იკითხა ლექტორმა ქალმა.
-უკაცრავად, მაგრამ საგანგებო შემთხვევაა!- მხოლოდ ეს თქვა ბიჭმა და გოგონა ძალით გაიყვანა ახმაურებული აუდიტორიიდან.

...
-სად მიმათრევ, გაბრიელ?!- კიდევ ერთხელ დაიწუწუნა პოლიციის განყოფილებაში შესულმა ანამ და ბიჭის ხელში მოქცეული მისი მაჯა აამოძრავა, რომ თავი გაეთავისფულებინა, მაგრამ უშედეგოდ.
-ნერსე უნდა ვნახოთ.- შეუბღვირა გაბრიელმა, თითები კიდევ უფრო მაგრად მოუჭირა და დერეფნისკენ გაუხვია.
ნერსე თავის კაბინეტთან იდგა და ერთ-ერთ თანამშრომელს ესაუბრებოდა. ხელები მკერდზე ჰქონდა გადაჯვარედინებული, ტუჩები ბრაზით მოკუმული, ნერვიულობისგან კი სახე სულ წაშლილი. წყვილის დანახვაზე, კაცი თანამშრომელს მოშორდა და მათკენ მიბრუნდა.
-აღარ იტყვით რა ხდება?- იკითხა მოუთმენლად გოგონამ.
-ლეო და კატო გაიტაცეს!- პირდაპირ მიახალა ნერსემ.
-რა?- უნებურად გაეცინა ანას, რადგან იფიქრა რომ მსოფლიოში ყველაზე დიდი სისულელე იმ წამს მოისმინა.
-გგონია ეს სასაცილოა?!- ხმას აუწია ნერსემ.- არ ვხუმრობ, მართლა გაიტაცეს! წუხელ, საგზაო პატრულმა, არასწორად გაჩერებული მანქანა იპოვა, მიყრუებულ ქუჩაზე. ნომრები გადაამოწმეს და აღმოჩნდა, რომ ლეოს ეკუთვნოდა. მანქანაში კატოს ჩანთა, მისი საფულე, რომელშიც პირადობა იდო, იარაღი და მამაკაცის ქურთუკი იპოვეს. მე დამიკავშირდნენ და სხვა ინფორმაციის გადამოწმების შედეგად, აღმოჩნდა რომ ლეო გუშინ, ანუ კვირა დღეს, სამსახურში არ ყოფილა და არც კატო გამოჩენილა სადმე. მანქანის საქარე მინა გახვრეტილია, ტყვია აქვს მოხვედრილი, მძღოლის მხარეს კი კარი დაზიანებულია და მინა ჩამსხვრეული.
-ბრძოლის კვალია.- დაასკვნა ანამ.
-ჰო, ასეა.- თავი ჩახარა ნერსემ.
-უნივერსიტეტიდან ამის გამო წამომიყვანე?- მოღუშული სახით გახედა გოგონამ გაბრიელს, მერე ნერსეს მიუბრუნდა და განაგრძო.- იცი, ამ დარტყმულმა რა გააკეთა? შუა ლექციაზე შემომივარდა და აუდიტორიიდან ძალით გამომათრია, მერე კი აქ მომიყვანა და რისთვის? მე საერთოდ რა შუაში ვარ?
-ამას როგორ ამბობ?!- მისკენ დაიხარა გაბრიელი და გაავებული მზერით ანას თვალებში ჩააკვირდა.- შენი ძმის ბედი საერთოდ არ განაღვლებს? ბოლოს ისინი ჩვენ ვნახეთ. შაბათ საღამოს ჩვენიდან, რომ წავიდნენ ამის შემდეგ გაიტაცეს და ჩვენი ჩვენება ამ საქმეს წაადგება!
-საერთოდ ,რატომ დაასკვენით რომ გაიტაცეს? კი, ბრძოლის კვალია, მაგრამ გატაცება...
-შეწყვიტეთ!- კბილებში გამოსცრა ნერსემ.- გამტაცებლები უკვე დაგვიკავშირდნენ!
-მართლა?- გაუკვირდა ანას.- რა მოითხოვეს?
-პირადად ჩემგან მათი უსაფრთხოება, ახალი საბუთები და ქვეყნიდან გაქცევის უზრუნველყოფა, აბრამოვს კი ოც მილიონს სთხოვენ კატოს სანაცვლოდ.
-გადახდა არ გაუჭირდება.- გულგრილად ჩაილაპარაკა გოგონამ და თანამშრომლებით სავსე დერეფანს მზერა მოავლო.
მოულოდნელად ანამ დერეფნის ბოლოს ნაცნობი ფიგურა შენიშნა, რომლის კიდევ ერთხელ ხილვამაც საოცარი ზიზღის გრძნობა მოჰგვარა. ერთ ადგილს მიეყინა და ქვედა ტუჩს კბილები მაგრად დააჭირა, რომ რაიმე არ წამოსცენოდა. გაბრიელმა მის მზერას თვალი გააყოლა და ნერსეს კაბინეტისკენ, დაცვის თანხლებით მომავალი იგორ აბრამოვი დაინახა.
კაცს სახე ერთიანად გაფითრებული ჰქონდა, მხრებში ოდნავ მოხრილი იყო, თითქოს მწუხარებას და ნერვიულობას უფრო მეტად დაებერებინა. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა, თითებს კი ნერვიულად იმტვრევდა.
-სად არის ჩემი შვილი?- კაბინეტის კართან მდგარ ნერსეს მივარდა იგი.- გთხოვთ მითხარით, რომ ცოცხალია!
-დამშვიდდით ბატონო იგორ, მასთან ერთად ჩემი შვილიც არის, მაგრამ ახლა ნერვიულობა არაფერში გვარგებს. - მხარზე ხელი დაადო კაცმა.
-ერთადერთი შვილი მყავს, ის არის ჩემი იმედი... დამიბრუნეთ, გთხოვთ.- ხმაში სასოწარკვეთილება შეეპარა კაცს და თავი ჩახარა, რომ მისი წყლიანი თვალები არავის დაენახა.
-ყველაფერს გავაკეთებთ, რომ ორივენი უვნებლად დაბრუნდნე. კატო ძლიერი ქალია, კარგი დეტექტივია, კარგად გაწვრთნილი და თავს დაიცავს.- გამამხნევებელი ხმით გაუმეორა ნერსემ და აბრამოვი თავის კაბინეტში შეიყვანა.

გაბრიელმა მზერა ისევ ანაზე გადაიტანა, რომელსაც სხეულის ყველა ნერვი ზამბარასავით დაჭიმული ჰქონდა, ტუჩებს ნერვიულად იჭამდა და ფრჩხილებს ხელის გულს ისე გაუაზრებლად აჭერდა, რომ ტკვილის ვერც კი გრძნობდა.
მოულოდნელად გოგონა ადგილიდან დაიძრა და საპირფარეშოსკენ გაემართა. გაბრიელს უნდოდა გაჰყოლოდა, მაგრამ მიხვდა, რომ მას მარტო ყოფნა ერჩივნა, ამიტომ იქვე გაჩერდა და ანას შორიდან მიადევნა მზერა.
გოგონა გიჟივით შევარდა ტუალეტში, კარი მთელი ძალით მიაჯახუნა, ნიჟარასთან გაჩერდა, ონკანი მოუშვა და ცივი წყალი მოურიდებლად შეისხა სახეზე. თავში აზრები ერეოდა, სიძულვილი საქმეზე კონცენტრაციის მოხდენას ურთულებდა, რის გამოც საკუთარი თავის გამოფხიზლებას სწორედ ცივი წყლით ცდილობდა.
ანამ კიდევ რამდენჯერმე შეისხა სახეზე წყალი, მერე ონკანი დაკეტა , თავი ასწია და სარკეში საკუთარ ანარეკლს შეაჩერდა. მოულოდნელად გოგონამ ბოლო ხმაზე შეიკივლა, რადგან მისი ანარეკლის გარდა სარკეში, მის უკან მდგომი სხვა ფიგურაც დაინხა. ანა სწრაფად მიბრუნდა მისკენ, ნაცნობი, საზარელი ჭრელი თვალების დანახვისას კი ინსტინქტურად უკან დაიხია და კერამიკის ფილებით დაფარულ, მომწვანო ფერის კედელს, ზურგით მიეყრდნო.
-გამარჯობა, ანთეა.- ცივი ხმით წარმოთქვა აბრამოვმა და გოგონა თავიდან ბოლომდე აათვალიერა.- არც კი მომესალმე! ასე უნდა ძველი მეგობრების დავიწყება?!
გოგონას არაფერი უთქვამს, ორი სიტყვაც კი ვერ გადააბა ერთმანეთს, ისე დაზაფრა ამ კაცის გამოჩენამ. აბრამოვმა გამარჯვებული სახით ჩაიცინა, რადგან მიხვდა, რომ ანაზე დიდი ეფექტი მოახდინა, შემდეგ მისკენ დაიხარა და ცივი თითები მაჯაზე ძლიერად შემოაჭდო , ხოლო მისი სუნთქვა გოგონამ კისერზე, რომ იგრძნო, სხეული ზიზღისგან ერთიანად აუცახცახდა, გულის რევა კი ძლივს შეიკავა.
-როგორ გაზრდილხარ და შეცვლილხარ.- ჩაილაპარაკა მშვიდი ხმით აბრამოვმა.- მამაშენის ასლი ხარ, დედისგან კი მხოლოდ მტკიცე ხასიათი გამოგყვა.
-მათი ხსენება არც გაბედო!- როგორც იქნა ხმა ამოიღო ანამ და კბილებში ზიზღით გამოსცრა.
-ოოჰ, პატარა ანთეა,- ყალბი სიბრალულით აზიდა წაბები კაცმა და უკან დაიხია,- ნუთუ ისევ მე მადანაშაულებს იმაში, რაშიც დამნაშავე თვითონ არის?! როცა შენი მშობლები ცეცხლში იწვოდნენ, შენ სახლიდან გამოიქეცი და თავი მეზობლებს შეაფარე. მათთან რომ დარჩენილიყავი და მათი დახმარება გეცადა, იქნებ დღეს ცოცხლები ყოფილიყვნენ.
-ერთ დღეს შენც მოკვდები,- ერთი ნაბიჯი მისკენ გადადგა გოგონამ, კაცს თვალებში შეაჩერდა და ხრინწიანი ხმით უთხრა,- ისევე დაიწვები ცეცხლში, როგორც ისინი, მე კი იქვე ვიქნები და დახმარების ხელს არ გამოგიწვდი.
-რა სასტიკი ხარ! - შემზარავად გადაიხარხარა იგორმა, გოგონას მზერას, რომელმაც ცოტათი შეაკრთო კიდეც, სახე მოარიდა, სარკეში ჩაიხედა და თმა შესწორა.- ისე, კარგი მსახიობი ვარ, არა? „ჩემი შვილი დამიბრუნეთ... ჩემი ერთადერთი იმედია ...“- საკუთარ თავს სიცილით გააჯავრა მან.
ანას გაოგნებისგან სახე შეეცვალა, თვალები გაუფართოვდა და კაცს ისე შეხედა, როგორც შეშლილს.
-ეს... შენ... გააკეთე?- ენა პირში ძლივს მოაბრუნა გოგონამ.- საკუთარი შვილი გაიტაცე?
-სინამდვილეში, მხოლოდ ექიმი უნდა ჩაგვეგდო ხელში, მაგრამ კატია ცუდ დროს აღმოჩნდა იქ.- მხრები უდარდელად აიჩეჩა აბრამოვმა.- თუმცა, ახლა ვხვდები, რომ ასე სჯობდა. ჟურნალისტების და პოლიციელების წინაშე მზრუნველი, განადგურებული მამიკოს როლს ვითამაშებ, რომელიც მზადაა შვილის გადასარჩენად სიცოცხლეც კი დათმოს. ამის შემდეგ ჩემი რეიტინგი უფრო აიწევს და სანქტუმის მერის არჩევნებშიც წამადგება. შიძლება კატიას გულიც კი მოვიგო.
ანა უსმენდა და ყურებს არ უჯერებდა. აქამდეც იცოდა, რომ აბრამოვი უკანსკნელი ნაძირალა იყო, მაგრამ ვერაფრით იფიქრებდა , თუ საკუთარ შვილსაც ასე გაწირავდა.
-ლეოსთან რა გესაქმება?- მხოლოდ ამ კითხვის დასმა მოახერხა გოგონამ.
-მასთან არაფერი, აი, შენთან კი...- აბრამოვმა გვერდულად ჩაიცინა და ანას შეხედა.- კატია, რომ გადარჩება და თავის მამიკოსთან უვნებლად დაბრუნდება, ამაში ეჭვი არ შეგეპაროს, მაგრამ სამწუხაროდ ლეოზე იგივეს ვერ ვიტყვი.
-რა გინდა?- პირდაპირ მიახალა ანამ.
-იცი, რაც!
-ყელსაბამი მე არ მაქვს! ნერსემ წამართვა და წარმოდგენაც არ მაქვს სად გადამალა.
-ჭკვიანი გოგო ხარ და რაიმეს მოიფიქრებ.- გაეცინა კაცს.- დღეს ორშაბათია, დროს ოთხშაბათამდე, საღამოს ექვს საათამდე გაძლევ. არ დააგვიანო, ექვსის მერე არ მცალია, ახალ პარტნიორებთან ერთად ვვახშმობ, საარჩევნო კამპანია უნდა განვიხილოთ. ჩემი ხალხი მოგვიანებით დაგიკავშირდება და გაცვლის ადგილს შეგატყობინებთ.
-ესე იგი, ის გამოსასყიდი და ნერსესთვის მოთხოვილი ახალი საბუთები, უბრალოდ თამაშის ნაწილია, არა?
-ასეა!- თავი დაუქნია მან.- ჰო და კიდევ, თუ ამას ვინმეს ეტყვი, განსაკუთრებით კი ნერსეს, შენი ყალბი ძამიკოს ნაწილებს, ფოსტით მიიღებს შენი ყალბი დედიკო. ახლა წავალ , ნერსეს ჰგონია, რომ დასარეკად გამოვედი და ალბათ უკვე მელოდება.
ბოლო სიტყვები ისევ უდარდელად გაიმეორა კაცმა, ქუსლებზე შეტრიალდა და გასასვლელისკენ სტვენით გაემართა.
როგორც კი აბრამოვმა კარი გაიხურა, ანას სხეული ერთიანად მოუდუნდა. მთელი ეს დრო საკუთარ თავს ებრძოდა, უნდოდა ამ კაცის წინაშე შეუვალი და მტკიცე გამოჩენილიყო, მაგრამ გულის სიღრმეში შესანიშნავად იცოდა, რომ სუსტი იყო, ძალიან სუსტი.
გოგონას მთელი სხეული ორმაგად აუცახცახდა, მუხლები მოეკვეთა, ხელები ნერვიულობისგან სულ დაეკრუნჩხა, ტანზე ცივმა ოფლმა დაასხა და გულის რევის შეგრძნება უფრო გაუძლიერდა. ანა უცებ ადგილს მოსწყდა, კაბინაში შევარდა, უნიტაზზე დაემხო და კუჭში თუ რაიმე ჰქონდა, ერთიანად ამოუშვა. გული კიდევ რამდენჯერმე აერია და როცა საბოლოოდ იგრძნო სიმსუბუქე, კაბინის კედელს მეიყრდნო და ღრმად ამოისუნთქა.
უცებ საპირფარეშოს კარი გაიღო და შიგნით მოურიდებლად შემოიჭრა აღელვებული გაბრიელი.
-ანა!- დაიყვირა მან.
გოგონამ პასუხი ვერ გასცა, რადგან კუჭის წვენი ისევ ამოაჯდა კისერში, უნიტაზს მიუბრუნდა და ერთიანად დაიცალა. ხმაურზე გაბრიელი მიხვდა ანა სადაც იყო, კაბინას მივარდა, კარი გამოაღო და იატაკზე ჩამუხლულ გოგონასთან დაიხარა, შემდეგ მისი აბრეშუმივით სრიალა თმა ხელში მოიქცია და დაუჭირა, რომ წინ არ ჩამოჰყროდა.
-გადი აქედან...- წაილუღლუღა ანამ.- ეს ქალების ტუალეტია.
-ახლა მაგის დროა?!- შეუბღვირა ბიჭმა.- რა მოხდა? დავინახე, რომ აბრამოვი აქედან გამოვიდა.... რამე გითხრა?
-არა... არაფერი.- ხელი აიქნია მან, ფეხზე ბარბაცით წამოდგა, კაბინიდან გამოვიდა, ონკანი მოუშვა და ხელები წყალს შეუშვირა.
ანას სახე ერთიანად წაშლილი ჰქონდა. ძალიან ფერმკრთალ იყო, ტუჩები ჩამუქებოდა, გაქაფულ ხელებს კი ისე უსვამდა ერთმანეთს, თითქოს კანის მოგლეჯას ცდილობდა.
-მისი ბინძური ხელებით შემეხო.- კბილებში გამოსცრა ზიზღით გოგონამ.- იმ ხელებით, რომელთაც ერთ დროს, მამაჩემს მეგობრულად ართემვდა, მერე კი მათ სიკვდილის განაჩენი გამოუტანა.
-ანა, გეყოფა.- ჩაილაპარაკა ხმადაბლა გაბრიელმა.
-მინდა, რომ მოკვდეს! მისი თითოეული ამოსინთქვა მანადგურებს!- გოგონამ ახლა სველი ხელი კისერზე რამდენჯერმე ჩამოისვა, ზუსტად იქ, სადაც ცოტა ხნის წინ აბრამოვის სუნთქვას გრძნობდა, თანაც ვერ მოზომა და მაისური სულ ჩამოიწუწა.
-შეწყვიტე!- მაჯებში სწვდა გაბრიელი, შეაჩერა და მისკენ შემოაბრუნა, მერე კი აპარატიდან ქაღალდები ჩამოხია და გოგონას სველი კანი შეუმშრალა.- ნერვების ბრალია! მგონი გულის რევაც ნერვების გამო იყო. ალბათ კისერში სპაზმები გაქვს, მაგრამ არ მისცე უფლება ბრაზმა გმართოს.
-მეზიზღება!- განაგრძო ანამ, თითქოს ბიჭს არც უსმენდა.- მძულს, ყველაზე მეტად მძულს!
გაბრიელმა ისევ ჩამოხია აპარატიდან ქაღალდები და ამჯერად ხელების გამშრალებაზე გადავიდა. ანა მას არც უყურებდა, გონებით ამ სამყაროში საერთოდ არ იყო, იატაკს დაშტერებოდა და თავისთვის ბუტბუტებდა. გული კისერში ჰქონდა მიბჯენილი, ცრემლების ტალღა კი თვალებზე მომდგარი, მაგრამ ყველანაირი აღელვების და წყობიდან გამოსვლის მიუხედავად, ცრემლებს არასოდეს მისცემდა საზღვრების გადმოკვეთის და მისი სახის დასველების უფლებას, მითუმეტეს გაბრიელის წინაშე. ტირილი მისთვის სისუსტესთან ასოცირდებოდა, ერთადერთი თვისება კი რაც საკუთარ თავში და ზოგადად ადამაინობაში სძულდა, ეს სწორედ სისუსტე იყო.

გაბრიელმა კიდევ ცოტა ხანს უყურა გოგონას გაფითრებულ სახეს, შემდეგ კი თავის შეკავების უნარი საერთოდ დაკარგა, ანას მკლავები ძლიერად შემოაჭდო, გულში მაგრად ჩაიკრა, მარჯვენა ხელი თმაზე ჩამოსუვა და მისი ყვავილების სურნელით ბოლომდე აივსო ფილტვები.
გოგონა ამ ქმედებამ გააკვირვა, მაგრამ უკან არ დაუხევია. ძალიან ესიამოვნა გაბრიელის თბილი სხეული, რომელიც მის გაყინულ სხეულთან სრულ კონტრასტში იყო. ესიამოვნა ის ადამიანური სითბოც და მზრუნველობაც, რომელიც ბიჭის შინაგანი განწყობიდან მოდიოდა, ამიტომ დაბლა დაშვებული ხელები გაბრიელს წელზე შემოჰხვია, თავი მხარზე დაადო და სახე მის კისერში ჩარგო.
-იცოდე, ამის შესახებ თუ ვინმეს ეტყვი, მოგკლავ!- რამდენიმე წამის შემდეგ , მუქარით ამოილაპარაკა ანამ და გაბრიელს მაშინვე მოშორდა.
ბიჭმა გაკვირვებული მზერა მიაპყრო გოგონას, რომელსაც სახეზე ჩვეული , ცინიკური გამომეტყველება დაბრუნებოდა, ხოლო წამის წინანდელი სუსტი და დაუცველი არსება, სადღაც გამქრალიყო.
-რა?- იკითხა დაბნეული სახით გაბრიელმა.
-რაც გაიგე!- ისევ უხეშად მიახალა ანამ.- ეს წამიერი სისუსტე იყო, რომელიც იშვიათად, მაგრამ მაინც მემართება.
-სისუსტე სირცხვილი არ არის , ანა.- წარბები მაღლა აზიდა ბიჭმა.- ყველანი ადამიანები და ჩვეულებირვი მოკვდავები ვართ.
-ჰო, შენ ნამდვილად ჩვეულებრივი მოკვდავი ხარ, მაგრამ მე არა.- ირონულად ჩაიცინა გოგონამ.
გაბრიელმა უხალისოდ გადაატრიალა თვალები და გამომდინარე იქიდან, რომ ანასთან კამათის ხასიათზე საერთოდ არ იყო, თემა მაშინვე შეცვალა.
-რა გითხრა აბრამოვმა?
-არაფერი!
-არ მჯერა!- თავი ჯიუტად გააქნია ბიჭმა.- აქ იმისთვის შემოგყვა, რომ არაფერი არ ეთქვა?
-კატო და ლეო მას ჰყავს!- მოულოდნელად წარმოთქვა ანამ.
-რას ამბობ?!- განცვიფრდა გაბრიელი.- ეს... შეუძლებელია!
-რატომ?- გაუკვირდა გოგონას.- შენც მედიის გავლენის ქვეშ მოექეცი და იმ მოსყიდული ჟურნლისტების გჯერა, რომლებიც განათებულ სტუდიებში სხედან და აბრამოვს ხოტბას ასხამენ?
-ეს არაფერ შუაშია, უბრალოდ ვერ ვხვდები, საკუთარი შვილის გატაცება რაში დასჭირდა.
-მისი შვილის კი არა, ლეოს გატაცება იყო დაგეგმილი, კატო შემთხვევით მოჰყვა ამ გაუგებრობაში, ახლა კი ეს სიტუაციაც თავის სასარგებლოდ გამოიყენა. შვილდაკარგული მამიკოს როლს თამაშობს და ხალხს თავს აცოდებს.- ხმადაბლა, თითქმის ჩურჩულით აუხსნა ანამ.- იცოდი, რომ აბრამოვი სანქტუმის მერობას აპირებს? საუბარში საარჩევნო კამპანია ახსენა.
-ღმერთო ჩემო, ესღა აკლდა სანქტუმს!- პირზე ხელი აიფარა გაბრიელმა, რომ ხმა გაეკონტორლებინა.- და ლეოს სანაცვლოდ რაიმე მოგთხოვა?
-აბა, გამოიცანი!
-ყელსაბამი?
-მითხრა, რომ დრო ოთხშაბათ საღამომდე მაქვს და წესით ამის შესახებ არავისთვის უნდა მეთქვა, მაგრამ მაინც გითხარი, რადგან დაბნეული ვარ და არ ვიცი რა გავაკეთო!
-ნერსეს რომ ვუთხრათ, თავის ხალხს ყველაგან დააგზავნის და ასე უსაქმოდ არ დაჯდება, ამას კი აბრამოვი ადვილად გაიგებს.- ჩაფიქრებული სახით წარმოთქვა გაბრიელმა.- ყელსაბამი უნდა დაიბრუნო და აბრამოვს მისცე, სხვა გამოსავალს უბრალოდ ვერ ვხედავ!
-რა თქვი?- თვალები დაქაჩა ანამ.- არავითარ შემთხვევაში!
-საქმე შენს ძმას ეხება!
-არაბიოლოგიურ...
-ჯანდაბას არაბოლოგიურობა, ანა!- თავი ვეღარ გააკონტორა გაბრიელმა და ბოლო ხმაზე შეჰყვირა.- საუბარი ლეოს სიცოცხლეზეა! ბიჭის, რომლის გევრდითაც გაიზარდე, საქმე ჯანდიერებს ეხებათ, რომლებმაც თავშესაფრისთვის არ გაგიმეტეს და ოჯახი მოგცეს... ეს ხომ შენი სიტყვებია, არა?! ეს შენ თვითონ მითხარი, როცა მათზე მიყვებოდი! როგორ შეიძლება, ამ ადამაინების მიმართ, რაიმეს მაინც არ გრძნობდე? ნელის რას ეტყვი, ან ნერსეს, როცა ეს ყველაფერი გამჟღავნდება? ეტყვი, რომ საკუთარი პრინციპები და ის დაჟანგული ყელსაბამი, მათ შვილს ამჯობინე?
-ყელსაბამის დაცვას ჩემი მშობელი შეეწირნენ, მე რვა წელი მის გამო ვიმალებოდი და ახლა გინდა, ასე მარტივად დავთმო?- აღარც გოგონა მოერიდა ხმაურს და განრისხებულმა დაიყვირა.- ამას არ გავაკეთებ!
-მაინც, რა ადამაინი ხარ, ანა?!- ნერვებმა საბოლოოდ უმტყუვნა გაბრიელს, დაძაბულობისგან კისერზე სისხლძარღვები ამოებერა, სახეზე კი სულ გაწითლდა.- ასეთი უგრძნობი, როგორ ხარ?! კატო შეიძლება არ გადარადებს, მაგრამ ლეო? ადამიანი, რომელიც ყოველთვის მზადაა უანგაროდ დაგემხაროს. მასზე მზრუნველი ძმა მსოფლიოში მეორე არ არსებობს. დაგავიწყდა ორი დღის წინ , ორივეს როგორ გვივლიდა და ჩვენს ჭირვეულობას იტანდა?
-ნუ ცდილობ ჩემში სენტიმენტალური გრძნობები გამოიწვიო, ეს არ ჭრის!- ცივად გასცა პასუხი ანამ.
-ვხედავ რომ არ ჭრის, რადგან შენ გული არ გაქვს.- უღონოდ ჩაიქნია ხელები გაბრიელმა.- გრძნობები და ემოციები გვაქცევენ ადამიანებად, ანა, ამის გარეშე კი ჩვეულებრივი რობოტი ხარ!
უკანასკნელი სიტყვები საშინლად მწარედ მოხვდა გულზე გოგონას, თუმცა ხმა მაინც არ ამოუღია, მშვიდად მიადევნა თვალი კარში გამავალ გაბრიელს, მერე კი თავზე ნერვულად შემოიწყო ხელები და ხმამაღლა ამოიხრა.

...
ნოემბერში ჭექა-ქუხილი იშვიათია, თუმცა ბუნებამ ეს გამონაკლისი სწორედ იმ ღამეს დაუშვა.
ისე წვიმდა, გეგონებოდათ სამყაროს თავს ღმერთების რისხვა დაატყდაო. უკუნითი სიბნელე გამეფებულიყო ცაზე, რომელსაც პერიოდულად ელვა ანათებდა, ამ ყველაფერს კი ბოლოს ქუხილი აგვირგვინებდა.
ანა ქაფით სავსე აბაზანაში იწვა. თავი უკან გადაეწია, თვალები დაეხუჭა და ფიქრებში წასული, ღრმად ისუნთქავდა ყვავილების სურნელს , რომელიც უკვე მთელს სახლში ტრიალებდა. განვლილ მძიმე დღეზე ფიქრობდა. გონებიდან ვერ იგდებდა მისი დაუძინებელი მტრის ყინულივით ცივ და მუქარით სავსე მზერას. ყურში სულ გაბრიელის სიტყვები ჩაესმოდა, რომელიც გამუდმებით ახსენებდა, რომ უგრძნობი რობოტი იყო, მოგონებებში კი ლეოს სახე და ჯანდიერებთან გატარებული ბედნიერი დღეები ახსენდებოდა. მაშინ ამ ყველაფერს არ აფასებდა, მაგრამ ახლა, როცა ლეოს სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრებოდა, ინატრა, ნეტავ ყველაფერი სხვანაირად წარმათულიყოო.

მოულოდნელად იატაკის ჭრიალის ხმა გაისმა, ამას კი სააბაზანოს კარის გაღებაც მოჰყვა, თუმცა გოგონა ფიქრებიდან უკვე ძილში იყო გადასული და ეს ხმაური სულაც არ გაუგია.
მბჟუტავი შუქის ფონზე ნათლად აღიბეჭდა მაღალი ფიგურა, რომელიც უხმაუროდ მიუახლოვდა აბაზანაში მწოლიარე ანას და ხარბი მზერით დააშტერდა მის სხეულს, რომელსაც ქაფიანი წყალი მხრებამდე ფარავდა.
ძილში წასულმა გოგონამ უცებ ზურგზე თითების შეხება იგრძნო. ჯერ გაეღიმა, თუმცა როგორც კი სიზმრიდან გამოერკვა და მიხვდა, რომ ეს რეალობა იყო, შეშინებული შეკრთა და დაყვირება დააპირა.
-არ გირჩევ!- გამაფრთხილებლად ჩასჩურჩულა ყურში იატაკზე ჩამუხლულმა ფიგურამ და თითები ზურგიდან ყელზე გადაიტანა.
-ერეკლე?!- დაბნეული სახით იკითხა ანამ და ბიჭის შუბლზე ჩამოყრილ ბრინჯაოსფერ თმას მზერა შეავლო.
-ასე სხვა ვინმეც გეხება ხოლმე?- ჰკითხა ბიჭმა, მის კისერთან დაიხარა და ქაფიან კანზე უხეშად აასრიალა ტუჩები.
გოგონას სხეულში ელექტრო იმპულსებმა სასიამოვნოდ დაიწყეს ცოცვა. ანამ ღრმად ამოისუნთქა, თვალები დახუჭა, კისერი გადასწია და ერეკლეს ნება მისცა, მის კანზე მხურვალე კოცნის ნაკვალევი დაეტოვებინა.
-მართალი ყოფილა, როცა ამბობენ მონატრება აგიჟებსო!- ისევ დაიჩურჩულა ბიჭმა ვნებამორეული, ჩახლეჩილი ხმით და მისკენ მობრუნებულ გოგონას დაჟინებით ჩააცქერდა ოქროსფერ-ყავისფერ თვალებში.
-ნუთუ მოგენატრე?- ცინიკურად გაიღიმა ანამ.
-ჭრილობა, როგორ გაქვს?- ჰკითხა ერეკლემ და გოგონას მხარს დახედა, რომელზეც უკვე შეხორცებული ჭრილობას, კარგად შესამჩნევი ნაიარევი დაეტოვებინა.
ბიჭმა თითები ახლა მის ნაიარევს გადაუსვა და იგრძნო, როგორ გაეჩხირა ყელში სინანულის დიდი ბურთი, რომელიც ვერც გადაყლაპა და ვერც ამოანთხია.
-და შენ როგორ გაქვს ჭრილობები?- ამჯერად ანამ შეუბრუნა კითხვა.
-შეხორცდა, თუმცა ამინდების ცვალებადობაზე თავს მახსენებს.- უპასუხა ბიჭმა და ინსტინქტურად თავის ნაიარევზე ხელი მოისვა.
-ჰო, მეც.- მიუგო გოგონამ და მანაც იგივე ჟესტი გაიმეორა, შემდეგ ერეკლეს შეაცქერდა და ცინიზმით დაამატა.- შემიძლია უბრალოდ დავიყვირო და...
-შენთვის არაფერის დაშავებას არ ვაპირებ, მხოლოდ გასაფრთხილებლად მოვედი.- შეაჩერა ბიჭმა. - შეიძლება პოლიცია მეძებს, მაგრამ ბევრი რამის კეთებას თავისუფლად ვახერხებ. სწორედ ასე გავიგე, ახლა სადაც ცხოვრობ. გაბრიელ ლიჩელის მეზობელი ხარ, არა? და თუ არ ვცდები, მასთან საკმაოდ ახლო ურთიერთობა გაქვს.
-ეჭვიანობ?- გაეღიმა ანას.
-კი!- თავი დაუქნია მან.- გაბრიელს უფრთხილდი, არც ისეთი დაბნეული ტიპია, როგორც შენ გგონია. არც კი იცი სინამდვილეში ვინ არის.
-ხალათი მომაწოდე!-შეუბღვირა გოგონამ.
ერეკლემ ცალყბად გაიღიმა და მაშინვე შეასრულა ანას ბრძანება.
-შებრუნდი!
-შიშველი ადრეც მინახიხარ.
-შებრუნდი-მეთქი!
ერეკლე ისევ დაემორჩილა მის ბრძანებას. ანა ქაფიანი სხეულით გაეხვია ფუმფულა ხალათში, აბაზანიდან გადმოვიდა და ერეკლეს წინ აესვეტა. ბიჭმა ხელი ნაზად შეახო სახეზე გოგონას, ცერა თითი ტუჩებზე გადაუსვა და ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი.
-მაკოცე! - ამჯერად ანას ხმაში თხოვნა უფრო იგრძნობოდა, ვიდრე ბრძანება.
ერეკლეს მეორეჯერ თხოვნა ნამდვილად არ დასჭირვებია, მაშინვე მოიქცია გოგონა მკლავებში, მკერდზე მიიხუტა და მის თხელ ტუჩებს მოუთმენლად დასწვდა. ანა თვითონაც აჰყვა კოცნაში და იგრძნო როგორ გაუთბა ნელ-ნელა სხეული, შემდეგ კი სითბო სიმხურვალეში გადაეზარდა.
გოგონა ისევ იმ უცნაურ შეგრძნებებს ეძებდა, რაც გაბრიელის კოცნის დროს განიცადა, მაგრამ მისი ნასახიც კი არ შეიმჩნეოდა იმ მომენტში.
ბიჭმა ხელები ვეღარ დაიმორჩილა, ანას ხალათის ქამარი შეუხსნა და მის, ჯერ კიდევ დანამულ კანზე, უხეშად შემოაჭდო თითები. ამ ქმედებამ გოგონა მაშინვე გამოაფხიზლა , ერეკლეს ხელები მოიშორა და ხალათი შეიკრა.
-წადი, თორემ პოლიციაში დავრეკავ! - მუქარით მიახალა ანამ.
-შენი გაფრთხილება დავაგვიანე!- ამოიოხრა ბიჭმა.- გაბრიელმა უკვე ფესვები გაიდგა შენს გონებაში. იმიტომ მთხოვე მეკოცნა, რომ გაინტერესებდა როგორ განცდებს გამოვიწვევდი შენში, მაგრამ უბრალო ვნების მეტი ვერაფერი გამოვიწვიე, მასთან კი რაღაც სხვას განიცდი, ხომ ასეა? როცა მე მკოცნიდი თვალწინ მისი სახე გედგა, არა? შენ მხოლოდ ის გინდა... მისი სიახლოვე გინდა და ეს უკვე გაგიჟებს! ახლოს არასოდეს არავის უშვებდი, მაგრამ როგორც ჩანს, შენნაირი ცივსისხლიანის გაჩერებული გულის ამუშავება, ვიღაცამ მაინც შეძლო.
-გაჩუმდი და წადი!- შეუიყვირა ანამ და თავდახრილი ნიჟარას ძლიერად ჩაუებღაუჭა, რომ თვაბრუსხვევისგან არ დაცემულიყო.
-ზუსტად ვიცი რასაც გრძნობ, რადგან მეც იგივე მჭირს, შენს გამო.- უკნიდან მიუახლოვდა ერეკლე მას, ერთი ხელი მხრებზე მოხვია და მაგრად დაიჭირა, რომ ანას მისთვის წინააღმდეგობა არ გაეწია, მეორე ხელი კი ნიკაპზე ძლიერად ჩასჭიდა, თავი ააწევინა და აიძულა სარეში ჩაეხედა.
-გამიშვი!
-შეხედე!- უბრძანა ერეკლემ.- გაბრიელში შენს თავს ხედავ და არ გინდა საკუთარ თავთან პირისპირ შეხვედრა! აი, რატომ უწევ წინააღმდეგობას იმ ძლიერ ლტოლვას, რომელიც მასთან გაკავშირებს.
-სისულელეა!
-იცი, რომ მართალი ვარ.- სინდისის ხმასავით ჩასძახა ბიჭმა.- ეჭვიანობისგან ვგიჟდები, როცა ვფიქრობ, რომ ჩემი არ ხარ და არც არასდროს ყოფილხარ. ბოლომდე შეეწინააღმდეგე და არ მისცე უფლება გმართოს, არ მისცერ უფლება შენი გონება მოიცვას, რადგან იმედგაცრუებული დარჩები, შენთვის კი ეს ყველაზე მტკივნეული იქნება, ამაზე მეტად მტკივნეულიც კი.- უთხრა ერეკლემ და მხარზე დარჩენილ ნაირავეზე მიუთითა, შემდეგ კი ხელი შეუშვა.
-წლის თავსატეხი ამოხსენი.- ღვარძლიანი და დამცინავი ხმით ამოთქვა ანამ.- ამისთვის ღირდა აქ მოსვლა?
-სინამდვილეში, ამისთვის უფრო მოვედი.- მიუგო ბიჭმა, ჯიბიდან გაკეცილი რუკა ამოიღო და ანას გაუწოდა.
-ეს რა არის?- გაუკვირდა გოგონას.
-აბრამოვის დავალება, რომ ვერ შევასრულე, მისი ხალხი ჯერ კიდევ მოსკალავად დამდევს.- რატომღაც გაეცინა ერეკლეს.- გავიგე, რომ შენი ძმა გაიტაცეს. ისიც ვიცი, რომ ეს აბრამოვის ნახელავია. ამ რუკაზე ადგილი მოგინიშნე, სადაც შეიძლება ლეო ჰყავდეთ.ეს აბრამოვის სამლავებიდან ერთ-ერთი და სანქტუმთან ყველაზე ახლოა.
-რატომ უნდა დაგიჯერო?
-მე მალე მოვკვდეი, ანა!- სრული სერიოზულობით განაცხადა ერეკლემ.- აბრამოვს ჯერ არავინ გაქცევია. ადრე თუ გვიან მისი ხალხი მიპოვის და თავინთ საქმეს აასრულებენ. მოტყუების მიზეზი არ მაქვს, უბრალოდ მინდა დანაშაული ნაწილობრივ მაინც გამოვისყიდო.
-ხომ იცი, რომ არ გაპატიებ?!
-ვიცი, მაგრამ მაინც მინდა ეს გავაკეთო.- თავი დაუქნია ბიჭმა, გოგონას ზურგი აქცია და ისევე გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა.

ანა ცოტა ხანს ისევ გაშეშებული იდგა საკუთარ სააბაზანოში და ბოლო რამდენიმე წუთის განმავლობაში მომხდარ მოვლენებს ნელ-ნელა კადრებივით აბრუნებდა გონებაში, რადგან უნდოდა დარწმუნებულიყო, რომ არაფერი დასიზმრებია.
უცებ გოგონას თავში ერთი აზრი მოუვიდა, რუკა თავის საძინებელში გაიტანა, მერე ბინიდან გიჟივით გავარდა და გაბრიელის კარზე მოუთმენლად დააკაკუნა. შიგნიდან ჩამი -ჩუმიც არ ისმოდა. ანამ ჭუჭრუტანას ახედა, რომლიდანაც სინათლის სხივი გამოსჭვიოდა. ისევ დააკაკუნა და დაინახა სინათლის სიხივი, როგორ გაქრა წამიერად, მერე კი ისევ გამოჩნდა, მაგრამ კარი მაინც არავინ გაუღო.
-ჭუჭრუტანიდან ჩემს თვალთვალს გირჩევნია კარი გამიღო, მნიშვნელოვანი საქმე მაქვს!- შეუყვირა გოგონამ უხალისოდ.
-უგულო არსებებთან საქმეს არ ვიჭერ!- გამოსძახა კარსუკნიდან ბიჭმა.
-გაბრიელ, პატარა ბავშვივით ჭირვეულობ!
ბიჭმა პასუხი არ გასცა, მხოლოდ გასაღები გააჩხაკუნა, შემდეგ კი კარი ფართოდ გააღო და ზღურბლზე მდგარი ხალათიანი გოგონა შეათვალიერა.
-თანახმა ვარ!- მიახალა პირდაპირ ანამ.
-ზოგადად, ამ სიტყვებს ძალიან ბევრ რამესთან დაკავშირებით ამბობენ ხოლმე, ჰოდა , სანამ ბილწი აზრები შემომაწვა, ამიხსენი ზუსტად რაზე ხარ თანახმა.- ცელქი ბავშვივით აათამაშა წარბები გაბრიელმა.
-ყელსაბამი დავიბრუნოთ და აბრამოვს გადავცეთ.- უპასუხა ანამ.
-რატომ გადაიფიქრე?- ეჭვით შეხედა ბიჭმა.- ნუთუ შენში ადამიანურმა გრძნობებმა გაიღვიძა?
-სულაც არა!- ურხულად შეიშმუშნა გოგონა.- უბრალოდ... შენს სიტყვებზე დავფიქრდი ... რომ წარმოვიდგინე ნელის ქოთქოთი და ნერსეს ჯუჯღუნი, ამის ატანას მირჩევნია ყელსაბამი დავთმო და ლეო სახლში უვნებლად დავაბრუნო.
გაბრიელს მოულოდნელად სახე გაებადრა, თვალები უცნაურად აუციმციმდა, გოგონას მხრებში სწვდა, ახლოს მისწია და შუბლზე ხმაურით აკოცა.
-ვიცი, რომ გულის სიღრმეში მგრძნობიარე გოგო ხარ, რომლსაც ვარდისფერი კაბები მოსწონს და ბავშვობაში პრინცესობაზე ოცნებობდა.- თავდაჯერებული იერით დაასკვნა მან.
-მოკეტე, სანამ გადავფიქრე!- თვალები გადაატრიალა მოუთმენლად ანამ და თავის ბინაში შებრუნდა.


---
ახლა მაინც ვერ დაიწუწუნებთ მოცულობაზე :დდდ მთელი 16 გვერდია და იმედი მაქვს არც გაწელილი მოგეჩვენებათ :((( ყოველი თავის დადებისას უსაზღვროდ ვღელავ ხოლმე და კომენტარებს ჯერ თვალდახუჭული ვხსნი, რადგან ჩემთვის თქვენი შეფასება ყველაზე მნიშვნელოვანი და ყველაზე დიდი სტიმულის მომცემია სიყვარულებოო :*** კვლავინდებურად ველი თქვენს აზრს, ვიმედოვნებ არ მოიწყენთ, თორემ ჩემი ფეხით ავალ სახრჩობელაზე'დ :დდდ :***скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline მოდერი sameone crazy girl

"თანახმა ვარ" -ამან მომკლა smile smile smile
ჩემი ლეონარდი გადამირჩინე თორე გიპოვნი იცოდე და არ შეგარჩენ მის სისხლს . რა მუქარებით ვარ ეს პატარა გოგო ღმერთმანი ძალიან გავგიჟდი smile smile laughing კიდე კარგად ვარ მაგჯებს ეს ისტორია...ყველა შენს ისტორიაზე ასე ვიძახი და რა ჯანდაბას მმართებ მარგალიტა? არ შეიძლება ასე pensive
დიდი იმედი მაქვს მალე დადებ მომდევნოს smile heart_eyes

 



№2  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

sameone crazy girl
"თანახმა ვარ" -ამან მომკლა smile smile smile
ჩემი ლეონარდი გადამირჩინე თორე გიპოვნი იცოდე და არ შეგარჩენ მის სისხლს . რა მუქარებით ვარ ეს პატარა გოგო ღმერთმანი ძალიან გავგიჟდი smile smile laughing კიდე კარგად ვარ მაგჯებს ეს ისტორია...ყველა შენს ისტორიაზე ასე ვიძახი და რა ჯანდაბას მმართებ მარგალიტა? არ შეიძლება ასე pensive
დიდი იმედი მაქვს მალე დადებ მომდევნოს smile heart_eyes

აუუუუ დამბურძგლა რიააა :*** სულ ასე მემართება შენს კომენტარებზე ❤❤❤ გული სული და სიყვარული ხარ :*** *_* ♡♡♡ ამ ბოლო დროს სულ ეგოისტი გავხდი და ეგოისტურად მიხარია ხოლმე ასეთები :დდდდ ოხ ლეონარდო რა დღეში ჩავაგდე , ჩემი ბუნჩულა და ბუზღუნა ექიმი :(( გამიხმეს თავი ამისრულე ყველა მუქარა თუ რაიმე ისე არ წავიდა :დდ
უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ და აზრს მიზიარებ :**❤❤

 



№3  offline მოდერი sameone crazy girl

Margaritha Loki
sameone crazy girl
"თანახმა ვარ" -ამან მომკლა smile smile smile
ჩემი ლეონარდი გადამირჩინე თორე გიპოვნი იცოდე და არ შეგარჩენ მის სისხლს . რა მუქარებით ვარ ეს პატარა გოგო ღმერთმანი ძალიან გავგიჟდი smile smile laughing კიდე კარგად ვარ მაგჯებს ეს ისტორია...ყველა შენს ისტორიაზე ასე ვიძახი და რა ჯანდაბას მმართებ მარგალიტა? არ შეიძლება ასე pensive
დიდი იმედი მაქვს მალე დადებ მომდევნოს smile heart_eyes

აუუუუ დამბურძგლა რიააა :*** სულ ასე მემართება შენს კომენტარებზე ❤❤❤ გული სული და სიყვარული ხარ :*** *_* ♡♡♡ ამ ბოლო დროს სულ ეგოისტი გავხდი და ეგოისტურად მიხარია ხოლმე ასეთები :დდდდ ოხ ლეონარდო რა დღეში ჩავაგდე , ჩემი ბუნჩულა და ბუზღუნა ექიმი :(( გამიხმეს თავი ამისრულე ყველა მუქარა თუ რაიმე ისე არ წავიდა :დდ
უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ და აზრს მიზიარებ :**❤❤


ჯერ კიდევ შორია ჩემთვის ჰიპოკრატეს ფიცამდე და იცოდე მართლა დაგიშავებ რამეს, სოლიდარობა ექიმებს ! მე განსაკუთრებით მიყვარს ჩემი ექიმი პერსონაჟები და არ გამდარიო იცოდე! rage rage rage
მგონი შენს ისტორიებზე ვწერ ამხელა კომენტარებს მარტო რას მმართებ

 



№4  offline წევრი Mrs grey

ვაიმეო ვაიმეე heart_eyes მევიდა ჩემი გულისსწორიიი smile smile ჩემი ცელქობა და ანცობა kissing kissing ჩემი გაბრიელი heart_eyes ჩემი მორიელი <3 დედა დედოფალო მახარებ და ახლა ისევ თავიდან ინტრიგაში ვარ და გელოდები frowning kissing_heart kissing_heart

 



№5  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

sameone crazy girl
Margaritha Loki
sameone crazy girl
"თანახმა ვარ" -ამან მომკლა smile smile smile
ჩემი ლეონარდი გადამირჩინე თორე გიპოვნი იცოდე და არ შეგარჩენ მის სისხლს . რა მუქარებით ვარ ეს პატარა გოგო ღმერთმანი ძალიან გავგიჟდი smile smile laughing კიდე კარგად ვარ მაგჯებს ეს ისტორია...ყველა შენს ისტორიაზე ასე ვიძახი და რა ჯანდაბას მმართებ მარგალიტა? არ შეიძლება ასე pensive
დიდი იმედი მაქვს მალე დადებ მომდევნოს smile heart_eyes

აუუუუ დამბურძგლა რიააა :*** სულ ასე მემართება შენს კომენტარებზე ❤❤❤ გული სული და სიყვარული ხარ :*** *_* ♡♡♡ ამ ბოლო დროს სულ ეგოისტი გავხდი და ეგოისტურად მიხარია ხოლმე ასეთები :დდდდ ოხ ლეონარდო რა დღეში ჩავაგდე , ჩემი ბუნჩულა და ბუზღუნა ექიმი :(( გამიხმეს თავი ამისრულე ყველა მუქარა თუ რაიმე ისე არ წავიდა :დდ
უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ და აზრს მიზიარებ :**❤❤


ჯერ კიდევ შორია ჩემთვის ჰიპოკრატეს ფიცამდე და იცოდე მართლა დაგიშავებ რამეს, სოლიდარობა ექიმებს ! მე განსაკუთრებით მიყვარს ჩემი ექიმი პერსონაჟები და არ გამდარიო იცოდე! rage rage rage
მგონი შენს ისტორიებზე ვწერ ამხელა კომენტარებს მარტო რას მმართებ

აქამდე ექიმები არ მიყვარდა და ახლა შემიყვარდნენ :დდდდდდდდდ გოგო ჯადოს გიკეთებ ოღონდ არ შეიმჩნიო ვითომ ეს არც გაგიგია :დდდდდ ❤❤❤❤

Mrs grey
ვაიმეო ვაიმეე heart_eyes მევიდა ჩემი გულისსწორიიი smile smile ჩემი ცელქობა და ანცობა kissing kissing ჩემი გაბრიელი heart_eyes ჩემი მორიელი <3 დედა დედოფალო მახარებ და ახლა ისევ თავიდან ინტრიგაში ვარ და გელოდები frowning kissing_heart kissing_heart

იიი შოკოლადო მაქს ფანოო ❤❤❤ როგორ მიხარია შენი გამოჩენა :***** ანცობის და ცელქობის გარეშე აბა როგორ ჰა??????!!!!! :დდდდდ ინტრიგანი გავჩნდი და ვერ ვეშვები :((( სიყვარული მყავხარ :**❤❤❤❤

 



№6  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

უუუუმაგრესია დაძაბულინმომენტები მომწონს... ერეკლწ შემწცოდა კოდეც.. მალე დადე ძალიან ძალიან მაგარია რაააა.. ვგიჟდები ანისა და გაბრიელის წყვილზე ♡♡♡

 



№7  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ანი ანი
უუუუმაგრესია დაძაბულინმომენტები მომწონს... ერეკლწ შემწცოდა კოდეც.. მალე დადე ძალიან ძალიან მაგარია რაააა.. ვგიჟდები ანისა და გაბრიელის წყვილზე ♡♡♡

მადლობა ძალიან დიდი სიყვარულოო :*** :დდ ვეცდები რომ არ დავაგვიანო :**❤❤❤

 



№8 სტუმარი Shorena kiladze

Chemi civsisxliani uh kai gemrieli da msuye tavi iko. Momdevno tavshi specepektebs veli sulmoutkmelad

 



№9  offline წევრი Mtirala

ყველაზე თბილო, საყვარელო და ნაიჭიერო.
როგორი კარგი თავი იყო.
ძალიან მომეწონა და ხელი რომ არ შეეშალათ უფრო მალეც წავიკითხავდი.
ძალიიან კარგად, თანმიმდევრულად წერ.
ყველა დეტალი გათავლისწინებულია,
ეს კი ძალიან რთულია.
შენ იცი როგორ გაფასებ და როგორ მიყვარხარ.
შესანიშნავი პერსონაჟები გყავს,
ერეკლეც კი მომეწონა :))
არადა ეგეთი ტიპები არ მევასება.
მმიყვარხარ
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№10  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Shorena kiladze
Chemi civsisxliani uh kai gemrieli da msuye tavi iko. Momdevno tavshi specepektebs veli sulmoutkmelad

დიდი დიდი მადლობა :***❤❤❤ ხო დიდი თავი გამომივიდა :** :დდდ ვგეგმავ მეცხრეს ეფექტებით და იმედია გამომივა❤❤❤

Mtirala
ყველაზე თბილო, საყვარელო და ნაიჭიერო.
როგორი კარგი თავი იყო.
ძალიან მომეწონა და ხელი რომ არ შეეშალათ უფრო მალეც წავიკითხავდი.
ძალიიან კარგად, თანმიმდევრულად წერ.
ყველა დეტალი გათავლისწინებულია,
ეს კი ძალიან რთულია.
შენ იცი როგორ გაფასებ და როგორ მიყვარხარ.
შესანიშნავი პერსონაჟები გყავს,
ერეკლეც კი მომეწონა :))
არადა ეგეთი ტიპები არ მევასება.
მმიყვარხარ

უსაყვარლესი მყავხარ შენ გულო და სულო ❤❤❤❤ რომ გამოანათებ ხოლმე ვიბადრები :დდდ :*** უღრმესი მადლობა შაქარყინულო❤❤ :** მართლა სულ იმას ვცდილობ რაიმე არ გამომრჩეს, ყველაფერი თანმიმდევრულად იყოს და არ ავიბურდო :**❤❤❤❤❤

 



№11  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

Auu kaii da saintereso iyo dzalian velodebi axall tavs ase ratom agvianebb ((

 



№12  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ნარჩიტა
Auu kaii da saintereso iyo dzalian velodebi axall tavs ase ratom agvianebb ((

ძალიან დიდი მადლობა :***❤❤ დრო არ მაქვს სამწუხაროდ და თან რთული საწერია ეს მისი ჩახლართულობის გამო :((( ❤❤❤

 



№13  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

კატოს და ლეოს დიალოგზე მოვკვდი :დდდდდ გატაცებულები არიან, დილეგში თუ სადღაც ჯანდაბაში ყავთ ჩაკეტილი და ესენი კოცნაზე კამათობდნენ :დდდდდ გიჟები, ნუ :დდ საწყალი ლეონიდასი კაცო, კარგის მეტი არაფერი უკეთებია ცხოვრებაში და რა გაუგებრობაში ჩავარდა ან ვის გამო?! disappointed disappointed ანასგან ასეთ ცივ რეაქციასაც არ ველოდი. ხანდახან მართლა ცივსისხლიანივით იქცევა. ბოლო თავის მერე მითუმეტეს. ისე უვლიდა ლეო, ნუ კი ბუზღუნებდა, მაგრამ მაინც და ამას წარბიც არ შეხრია სახეზე. რა ელექციებოდა? :დდდ გაბრიელის სიტყვები მომეწონა! ვოტ, მალადეც! :დდ ზუსტად უთხრა, რაც უთხრა. მაგრამ ანასიც მესმის, რა თქმა უნდა. მას კი არა, აბრამოვის ქმედებამ მე მომგვარა გულის რევის შეგრძნება.
ერეკლეს გამოჩენა გამიხარდა. და სულ სულ ცოტათი შემეცოდა კიდეც. არ მინდა, რომ მოკლან. თან კეთილი საქმეც გაუკეთა ანას გამოსამშვიდობებლად.
"თანახმა ვარ" პიკი იყო :დდდ ყველაზე დაძაბულ მომენტებშიც რო აპარებ იუმორს, მიყვარს :დდდ შემდეგი თავი დაძაბული იქნება, ალბათ. ეს ორი თან დახოცავს ერთმანეთს, თან საგმირო საქმეებს ჩაიდენენ :დდდ კაი სანახავი იქნება.
მარგო, შენზე აღარ ვილაპარაკებ, რაა. იცი, რა საოცარი და არანორმალური გოგოც ხარ და ვგიჟდები შენზე! გელი ახალი თავით heart_eyes heart_eyes

 



№14  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

An_Gel
კატოს და ლეოს დიალოგზე მოვკვდი :დდდდდ გატაცებულები არიან, დილეგში თუ სადღაც ჯანდაბაში ყავთ ჩაკეტილი და ესენი კოცნაზე კამათობდნენ :დდდდდ გიჟები, ნუ :დდ საწყალი ლეონიდასი კაცო, კარგის მეტი არაფერი უკეთებია ცხოვრებაში და რა გაუგებრობაში ჩავარდა ან ვის გამო?! disappointed disappointed ანასგან ასეთ ცივ რეაქციასაც არ ველოდი. ხანდახან მართლა ცივსისხლიანივით იქცევა. ბოლო თავის მერე მითუმეტეს. ისე უვლიდა ლეო, ნუ კი ბუზღუნებდა, მაგრამ მაინც და ამას წარბიც არ შეხრია სახეზე. რა ელექციებოდა? :დდდ გაბრიელის სიტყვები მომეწონა! ვოტ, მალადეც! :დდ ზუსტად უთხრა, რაც უთხრა. მაგრამ ანასიც მესმის, რა თქმა უნდა. მას კი არა, აბრამოვის ქმედებამ მე მომგვარა გულის რევის შეგრძნება.
ერეკლეს გამოჩენა გამიხარდა. და სულ სულ ცოტათი შემეცოდა კიდეც. არ მინდა, რომ მოკლან. თან კეთილი საქმეც გაუკეთა ანას გამოსამშვიდობებლად.
"თანახმა ვარ" პიკი იყო :დდდ ყველაზე დაძაბულ მომენტებშიც რო აპარებ იუმორს, მიყვარს :დდდ შემდეგი თავი დაძაბული იქნება, ალბათ. ეს ორი თან დახოცავს ერთმანეთს, თან საგმირო საქმეებს ჩაიდენენ :დდდ კაი სანახავი იქნება.
მარგო, შენზე აღარ ვილაპარაკებ, რაა. იცი, რა საოცარი და არანორმალური გოგოც ხარ და ვგიჟდები შენზე! გელი ახალი თავით heart_eyes heart_eyes

აუუუ რა სასწაული მყავხარ შენ ნეტავ იცოდე :*** *_*❤❤ ისეთ საშინელ ხასიათზე ვიყავი ახლა და რომ გამოჩნდი კომენტარის წაკითხვამდე გავიბადრე და გავანათე :დდდდ ❤❤❤❤
ეჰ ლეონიდასს მართლა არ უმართლებს თუ იმას არ ჩავთვლით რომ მარტო არ გაუტაცებიათ :დდდ კიდე კაი კატო ყავს გვერდით და ცოტას აღიმებს მაინც :დდდდ ანას საქციელი მე,თავად ავტორსაც კი მაღიზიანებს , მაგრამ ვაღიარებ იმდენად მომეწონა ეს რეაქციები რომ სხვაზე აღარც მიფიქრია :დდდ სხვის გამო შეშფოთებული ანა ამ ეტაპზე ვერ წარმომიდგენია და მერე იქნებ შეიცვალოს რამე :დდდდ❤❤გაბრიელის სიტყვები მართლაც რომ დააკვტა სიტუაციას :დდდ ერეკლეს გამოჩენაც ხელსაყრელი იყო მგონი :დდდ არ ვიცი რას ვუპირებ მაგ პერსონაჟს მაგრამ ძალიან რომ მენანება ეგ ვიცი უკვე :((( :დდდ
მართალი ხარ ძალიან ვცდილობ ხოლმე რომ სიტუაციები გავანეიტრალო არც მკითხველი დავამძიმო და არც საკუთარი თავი დავიმძიმო ამიტომაც მივმართავ იუმორს :დდდდდ❤❤ ძალიან ვეცდები მომდევნო თავი ზუსტად ისეთი ენერგიით სავსე გამომივიდეს როგორიც ჩაფიქრებული მაქვს :დდდ
უღრმესი მადლობა შენ ჩემო საყვარელო რომ ისევ აგრძელებ კითხვას და სულ ასე მათბობ ასეთი მაგარი შეფასებებით :***❤❤❤ ძალიან გაფასებ კიდევ იმის გამო რომ უღრმავდები , ზედაპირულად არ კითხულობ და მერე ჩემთან ერთად განიხილავ :დდდ❤❤❤❤❤

 



№15  offline წევრი დელასი

როგორ შეესაბამება ამ ისტორიას ის სახელი რაც ქვიაა. მართლაა ქვის გული აქვს ამ გოგოს და მართლა ცივსისხლიანია, მაგრამ საინტერესო პერსონაჟია და მაინც გიზიდავს რაღაცნაირაად. ეს თავიი ნუ არ ვიციი, ძააან მომეწონაა თავისი მთელი დაძაბულობებით, კატოს და ლეოს ურთიერთობის დათბობით და მთელი ამბებიით ^_^ მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც იმას გამოვყოფდი რომ ანაში უკვე დაიწყო ცვლილებების გამოვლინება და ეგ ყველაზე მეტად მომწონს-თუნდაც იმ სისუსტის მომენტი, გაბრიელის სიტყვებზე დაფიქრება ან ერეკლესთან თავის შემოწმებაა. პრინციბში რა გასაკვირიაა გაბრიელი რომელ აიზბერგს ვერ გააადნობსს :D :D
ძაან საყვარელი მომენტი იყო ის ბოლო სცენა-შუბლზე კოცნა და ვარდისფერი კაბებიოო ❤❤❤ისევ მე და ჩემი დეტალებიი რაა :D რამხელა ყურადღებას იქცევს ზოგჯერ პატარა მომენტიც კი მერე მე თვითონ მიკვირსს :D
ეს აბრამოვი კიდე ცალკე თემა და პლანეტაა :D მეგრელი მაინც იყოს საიდან შეუძლია ამდენი აფერისტობაა ვერ ვხვდებიი :D მიყვარსს ასეთი თავებიი ინფრომაციულად დატვირთული და დაძაბულობით აღსავსეე ❤❤❤ როგორც ყოველთვის გაამართლე მოლოდინიი :* აუუჰ რა მყავხარ მოკლეედ როგორ სასიამოვნოდ გამყავს დრო შენი ისტორიებით ვერც კი წარმოიდგენ ❤❤❤ ნელ-ნელა მივყვები ყველას ამის შემდეგი თავების მოლოდინშიი მაგრაამ გაბრიელი მაინც სხვანაირად მენატრებაა ხოლმეე ^_^
ვგიჟდები შენზეც და შენს ისტორიებზეეცც :* აი კიდე ერთხელ ვიტყვიი მართლა ღირს ხოლმეე ლოდინიი ამაადდ ❤❤
Love u Loca :*

 



№16  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

დელასი
როგორ შეესაბამება ამ ისტორიას ის სახელი რაც ქვიაა. მართლაა ქვის გული აქვს ამ გოგოს და მართლა ცივსისხლიანია, მაგრამ საინტერესო პერსონაჟია და მაინც გიზიდავს რაღაცნაირაად. ეს თავიი ნუ არ ვიციი, ძააან მომეწონაა თავისი მთელი დაძაბულობებით, კატოს და ლეოს ურთიერთობის დათბობით და მთელი ამბებიით ^_^ მაგრამ ყველაზე მეტად მაინც იმას გამოვყოფდი რომ ანაში უკვე დაიწყო ცვლილებების გამოვლინება და ეგ ყველაზე მეტად მომწონს-თუნდაც იმ სისუსტის მომენტი, გაბრიელის სიტყვებზე დაფიქრება ან ერეკლესთან თავის შემოწმებაა. პრინციბში რა გასაკვირიაა გაბრიელი რომელ აიზბერგს ვერ გააადნობსს :D :D
ძაან საყვარელი მომენტი იყო ის ბოლო სცენა-შუბლზე კოცნა და ვარდისფერი კაბებიოო ❤❤❤ისევ მე და ჩემი დეტალებიი რაა :D რამხელა ყურადღებას იქცევს ზოგჯერ პატარა მომენტიც კი მერე მე თვითონ მიკვირსს :D
ეს აბრამოვი კიდე ცალკე თემა და პლანეტაა :D მეგრელი მაინც იყოს საიდან შეუძლია ამდენი აფერისტობაა ვერ ვხვდებიი :D მიყვარსს ასეთი თავებიი ინფრომაციულად დატვირთული და დაძაბულობით აღსავსეე ❤❤❤ როგორც ყოველთვის გაამართლე მოლოდინიი :* აუუჰ რა მყავხარ მოკლეედ როგორ სასიამოვნოდ გამყავს დრო შენი ისტორიებით ვერც კი წარმოიდგენ ❤❤❤ ნელ-ნელა მივყვები ყველას ამის შემდეგი თავების მოლოდინშიი მაგრაამ გაბრიელი მაინც სხვანაირად მენატრებაა ხოლმეე ^_^
ვგიჟდები შენზეც და შენს ისტორიებზეეცც :* აი კიდე ერთხელ ვიტყვიი მართლა ღირს ხოლმეე ლოდინიი ამაადდ ❤❤
Love u Loca :*

ისევ და ისევ სასწაულად გამახარე მაცინე გამათბე და კიდევ მილიონობით ემოცია გამოიწვიე ჩემში :**❤❤❤❤
კი გეთანხმები ანა მართლა ეგეთია :დდდ მე თვითონ ძალიან მიყვარს ისეთი პერსონაჟები რომლებთანაც მარტივად არაფერი ხდება :დდდ სირთულე,სირთულეების გადალახვები , ცვლილებები და პერსონაჟების განვითარება ყველაზე მეტად მიყვარს და სულ ვცილობ ეგ მომენტები გავაუმჯობესო :დდ❤❤
დეტალებშიაო ეშმაკიო ამ ბოლო დროს ამას ხშირად ვიმეორებ და აბსოლუტური სიმართლეა მითუმეტეს როცა საქმე "წადეტექტივო" ამბებს ეხება :დდდდ უსაზღვრობ მიხარია რომ დეტალებს უკვირდები უღრმავდები და საკუთარი დასკვნები გამომგაქვს მერე :დდდ❤❤
კიდევ ერთხელ უღრმესი მადლობა სიყვარულოო რომ ასე მიდგახარ გვერდით მამხნევებ და წერის ორმაგ სურვილს მიღვიძებ :*** გიჟდება მარგალიტა შენზე :**❤❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№17  offline წევრი qeti.ii

იძახი 16 გვერდიო და ესაა მარტო?
ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე,არ მეყო,რაღაც სასწაულებს წერ.
სულ მოუთმენლად ველი ხოლმე ახალ თავს,რომ დავტკბე,ერეკლე მეცოდება ძალიან და არ მოკლა
❤❤❤

 



№18  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

qeti.ii
იძახი 16 გვერდიო და ესაა მარტო?
ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე,არ მეყო,რაღაც სასწაულებს წერ.
სულ მოუთმენლად ველი ხოლმე ახალ თავს,რომ დავტკბე,ერეკლე მეცოდება ძალიან და არ მოკლა
❤❤❤

არადა მეთქი 16 გვერდი გამომივიდა და ხალხს თავი მოვაბეზრე-თქო :დდდდ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოოო❤❤ სასწაულად მახარებ რომ იცოდე :*** ერეკლეს არ ვიცი მართლა რას მოვუხერხებ მაგრამ რაღაც მაქვს ჩაფიქრებული და ვნახოთ :დდდ❤❤

 



№19  offline წევრი An-El

ჩემი მარგოშა :* კაი გოგო ხარ ბეეევრი რო დაწერე და არგვალოდინე , ასე გააგრძელე, ძაან საინტერესო და ჩახლართული ამბებია მე რო მიყვარს ზუსტად ისეთი :* ნუუუ შენს ნიჭიერებას კი საზღვრები არ აქვს რაა :*

 



№20  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

An-El
ჩემი მარგოშა :* კაი გოგო ხარ ბეეევრი რო დაწერე და არგვალოდინე , ასე გააგრძელე, ძაან საინტერესო და ჩახლართული ამბებია მე რო მიყვარს ზუსტად ისეთი :* ნუუუ შენს ნიჭიერებას კი საზღვრები არ აქვს რაა :*

აუუუუ როგორ გამახარეეეე :დდდ ❤❤❤❤❤ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა შენ ამისთვის :*** მიხარია რომ მოგწონს და კითხულობე :**❤❤ ვცდები ყველანაირად :***❤❤❤❤❤

 



№21 სტუმარი kusa13

სასწაულად ვგიჟდები შენზე გოგო :* ეს დიდი თავები კიდევ სრულად აკმაუოფილებს ჩემი მონატრების გრძნობას :დ <3 მიყვარს შები დეტექტივები ძაალიან ^^ ანა ნერვებს მიშლის რა უფფ ( გაბრიელიიი მიყვარს სასწაულაად და ის ორიიი უხხხ :*** გელოდები ჩემოო შოკოლადოოო <3333

 



№22 სტუმარი Lepoldiono

Au erti ragac ver gavige vkitxulobda :ddd tu anas mshoblebi daiwvnen da abramovs ar mouklavs...ragato emtereba ana abramovs? Misi mowyobili iyo es vitom ubeduri shemtxvevac?

 



№23  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

kusa13
სასწაულად ვგიჟდები შენზე გოგო :* ეს დიდი თავები კიდევ სრულად აკმაუოფილებს ჩემი მონატრების გრძნობას :დ <3 მიყვარს შები დეტექტივები ძაალიან ^^ ანა ნერვებს მიშლის რა უფფ ( გაბრიელიიი მიყვარს სასწაულაად და ის ორიიი უხხხ :*** გელოდები ჩემოო შოკოლადოოო <3333

ვაიმეე სიყვარულოოო :**** როგორ მახარებს შენი გამოჩენა და ის ფაქრიც მახარებს რომ არ იწყენ დიდი თავების კითხვისას :**❤❤❤ დიდი დიდი მადლობა შენ ❤❤❤❤არ მიკვირს რომ გადარეული გოგო ნერვებს გიშლის :დდდდ ❤❤❤

Lepoldiono
Au erti ragac ver gavige vkitxulobda :ddd tu anas mshoblebi daiwvnen da abramovs ar mouklavs...ragato emtereba ana abramovs? Misi mowyobili iyo es vitom ubeduri shemtxvevac?

აბრამოვი ბიზნესმენია და როგორ გგონია თავად გაისვრიდა ხელებს ასეთ საქმეში ??? :დდდდ პირადად არ მისულა , ასანთი არ აუნთია და ის გაზი არ აუფეთქებია მაგრამ ანა თვლის რომ მისი დავალებით მოხდა :((( დანარჩენი ნელ-ნელა გაირკვევა აუცილებლად :***❤❤❤❤

 



№24 სტუმარი sayvareli gogo

Arada es ereklec rogor momwons;D;D;D xo ise es tavi sasiamovno emociebit iyo savse, daaaaa damaviwyda satqmeli;D;D;D ase rom ukomentarod veli shemdegs vnaxot Ra xlartavs amjerad ana-konda;D;D;D chemo tkbiloooooo, gemrieloooo shokoladoooo;D;D;Disev ver vtvirtav facebook ;D

 



№25  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

sayvareli gogo
Arada es ereklec rogor momwons;D;D;D xo ise es tavi sasiamovno emociebit iyo savse, daaaaa damaviwyda satqmeli;D;D;D ase rom ukomentarod veli shemdegs vnaxot Ra xlartavs amjerad ana-konda;D;D;D chemo tkbiloooooo, gemrieloooo shokoladoooo;D;D;Disev ver vtvirtav facebook ;D

უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო heart_eyes heart_eyes ძალიან გამახარე ისევ და ისევ heart_eyes ვეცდები არ დავაგვაიანო მომდევნო თავი kissing_heart smile

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent