შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

უკანასკნელი რომანი (სრულად)


23-11-2017, 02:41
ავტორი elle...
ნანახია 5 536

უკანასკნელი რომანი (სრულად)

)))(((
-ვინ ხარ შენ?
-ადამიანი.
-რისთვის?
-იმისთვის, რომ მიყვარდეს.
-გიყვარდეს?
-ჰო, მიყვარდეს.
-იცი მაინც, რას ნიშნავს სიყვარული?
-ვიცი.
-რას?
-ასე ვერ აგიხსნი.
-რატომ?
-ხომ გითხარი, ადამიანი ვარ-მეთქი!
-აბა?! ვინ უნდა იყო, რომ ახსნა?
-ღმერთი, ალბათ.
-და, ღმერთი რომ იყო, როგორ ახსნიდი?
-ამისთვის უნდა ვიყო.
-მაინც...?
-სამოთხე, რომელიც დედამიწაზე შეიძლება არსებობდეს. ასე ვიტყოდი ალბათ, ღმერთი რომ ვიყო.


)))(((
თვალმოუშორებლად ვუყურებდი ქერა, გრძელ თმას, მზის სხივები რომ ოქროსფრად ანათებდა. თეთრ, თითქმის გამჭირვალე კანს და ძალიან ლამაზ, გრძელ ფეხებს. გამოკვეთილ, ქალურ თეძოებს და უწვრილესს წელს. ამ უღმერთო სილამაზეებს მხოლოდ თეთრი, თითქმის გამჭირვალე სარაფანი უფარავდა და დამეფიცება, მის შიშველ მკერდს ვხედავდი მატერიის შიგნიდან რომ თავისუფლად მიმზერდნენ. თითები მიკანკალებდა ისე მინდოდა შევხებოდი. მე კიდევ უუფლებობისგან სიგარეტის უსულო ღერს ვიმწყვდევდი ჯერ ორ თითს, შემდეგ ტუჩებს შორის. მომწამლავი ჰაერი ისე ედებოდა ფილტვებს, თითქოს სუნთქვის შენელებას ცდილობდა, მაგრამ მე საერთოდ არ მაინტერესებდა. ჩემი მთელი შინაგანი ქერათმიანისკენ ილტვოდა და ვგრძნობდი როგორ საშინლად მოქმედებდა ჩემზე, ასე შორიდანაც.
უნაზესი მოძრაობები ჰქონდა, როგორც ყოველთვის. აივნის მოაჯირზე ლამაზად დაწყობილ ფერად, პატარა ყვავილებს წყალს უსხამდა ფერადი ჩაიდნიდან და თან ფოთლებზე ეფერებოდა. შორიდანაც ვამჩნევდი როგორი ღიმილით ესაუბრებოდა და ცხოვრებაში პირველად მშურდა სხვისი. ამ შემთხვევაში ყვავილების, მისი თითის ბალიშების შეგრძნების საშუალებას რომ მართმევდა და მოძრავი, წითელი ტუჩებიდან ჰაერის შესუნთქვის, ლაპარაკისას რომ ამოუშვებდა სუფთა ფილტვებიდან. ფეხშიშველი იდგა აივნის იატაკზე და ოდნავ მონაბერი ქარი სარაფნის ბოლოებს უთამაშებდა. შუბლი გამიოფლიანდა კაბის ქვედა, დაშვებულ ნაწილს რომ ქარი აუფრიალა და თეთრი ბარძაყები გამოუჩნდა. ხელები მთელი ძალით დავაჭირე ფანჯრის ჩარჩოს და ღრმად ჩავისუნთქე. დამეფიცება, ჰაერი აღარ მყოფნიდა სურვილისგან. რომ წარმოვიდგენდი, რომ წარსულში ეს სხეული ჩემი იყო, მე ვეფერებოდი ასე საშინლად აკანკალებული ხელებით და ტუჩებსაც არ ვაშორებდი მის ვარდისფრად შეფერადებულ მკერდს, მზერა მებინდებოდა. შეუძლებელია ამას ჯანსაღი მამაკაცის თვალმა რეაქციის გარეშე გაუძლოს. ტუჩები მიშრებოდა, ისე მინდოდა ისევ მეგრძნო მისი გამოკვეთილი, დაბურცული ტუჩები ჩემსაზე და მერე არასდროს მოვშორებოდი, როგორც მაშინ.
ჩემკენ რომ გამოიხედა, ოდნავ შევცბი. თითქოს, რაღაც დანაშაულში გამომიჭირეს და მე თავის დაღწევა არ შემეძლო. ირონიულად მიღიმიდა. თითქოს მანიშნებდა, რომ მისი იქ ყოფნა, ჩემგან ასე ახლოს და თან ასე შორს, უკვე იყო ჩემი სასჯელი. მზერა რამდენიმე წამით გააჩერა ჩემზე, მაგრამ ეს მეყო იმისთვის, რომ სუნთქვა ამრეოდა. თითები ნაზად მოუჭირა ჩაიდანს და უკან შებრუნდა.
ჯანდაბა!
მხოლოდ მაშინ შევამჩნიე, რომ არც საცვალი ეცვა. მისმა მრგვალმა ფორმებმა მუცელი ამიღრიალა. მთელი ძალით დავარტყი ხელი მინას იმის იმედით, რომ ჩამოიფშნეოდა, ხელი გამეჭრებოდა, ხმაურზე ის გამოიხედავდა და როგორც ყოველთვის, ისევ შეუშფოთდებოდა მზერა, შეეშინდებოდა წითელი სისხლის, ხელზე რომ დამედინებოდა და ჩემთან გადმოვიდოდა, მაგრამ არა! არ გატყდა ორმაგი მინა და არც მას გამოუხედავს. კარი ნელი მოძრაობით გამოიკეტა და მუქი ფარდა ბოლომდე გადასწია. იქვე, კედელთან ჩავიკეცე და სურვილის დარეგულირებას შევეცადე. ტუჩები ერთმანეთს დავაშორე და პირით დავიწყე სუნთქვა. პერანგის სახელოები იდაყვებამდე გადავიწიე და ღილები შევიხსენი. მთელი სხეული დაცვარული მქონდა.
-დედას შე*ეცი!
ხმამაღლა ვთქვი და იატაკიდან ავდექი. მისაღებში გავედი, ადრე რომ საძინებელი იყო. საწოლი მას შემდეგ გადმოვიტანე წინა ოთახში, რაც ის გადმოვიდა ჩემს წინ კორპუსში და ძველი საძინებლიდან მისი დანახვა ვერ შევძელი. ჩვეულებრივად არაადეკვატური გამხადა. მაგიდაზე დადებული ლეპტოპი ავიღე და საწოლისკენ წამოვედი. დაწოლილმა გადავიდე ფეხებზე და ახალი ფაილი გავხსენი. როგორც კი თეთრი ფურცლის სისუფთავე ვიგრძენი, მაშინვე დავიწყე ჯერ კიდევ აკანკალებული თითების კლავიატურაზე ათამაშება.

„...არაფერია იმაზე ლამაზი, ახალგაღვიძებული უყურებდე შენს გვერდით მწოლიარე შენთვის ყველაზე საყვარელ ქალს. ძილისაგან აბურდული თმები რომ სახეზე აქვს ჩამოყრილი და ერთმანეთს დაშორებული ტუჩებით მშვიდად, მონოტორულად სუნთქავს. შიშველი მკერდით მთელი ძალით გეკვრის სხეულზე და ორივე ხელს გხვევს. ამ დროს სულ მეგონა, რომ ჩემში შემოსვლას ცდილობდა იმდენად, რომ არსად გავეშვი. რეფლექსი ჰქონდა ასეთი, ძილშიც რომ წამით არ მშორდებოდა და ტკიპასავით მეკვროდა. ძილშიც რომ უნებურად მოვშორებოდი, მისგან ზურგით დავწოლილიყავი, მეორე დილიდან მთელი დღე გაბუსხული ივლიდა თან ისე, რომ არც კი ამიხსნიდა გაბრაზებული რისთვის იყო. მხოლოდ მეათასედ მასთან მისულს და მეასეჯერ დაკოცნილი ტუჩებით მეტყოდა, რომ წინა ღამის ზუსტად ორი საათი, ორმოცდარვა წუთი და ოცდარვა წამი მეძინა მისგან ზურგშექცევით. მიუხედავად მისი გაბრაზებული სახისა, მაინც გამეცინებოდა ამ დროს მივიღებდი ნაზად შეკრულ მუშტს მუცელში მეშვიდედ. ამ დროს სულ ის ჭრიდა, რომ გავითამაშებდი თითქოს საშინლად მეტკინა.
-ვახ ჩემი!-მაშინაც ასე მოვიქეცი. წელში მოვიხარე და მუცელზე ხელები შემოვიჭირე.
-ვაიმე, გატკინე?!-შეიცხადა მაშინვე და აფორიაქებული, შეშინებული სახით მომვარდა.-რა სულელი ვარ, რა სულელი!-დაიწყო მისი თავის ლანძღვა და ხელი წელზე შემომხვია.-დივნისკენ გამომყევი.
სახეს არცერთი წამით ვიცვლიდი. მაისური რომ ამიწია და ოდნავი გაწითლებაც ვერ შემატყო, ფრთხილად დამადო ორივ ხელი მთელ მუცელზე და მოწყენილი სახით მკითხა:
-სად გტკივა?
მარჯვენა ხელით მისი მარცხენა დავიჭირე და გულთან მივიტანე.
-აქ.
ხმადაბლა ვუთხარი, გაცინებული სახით და ორივე ხელით ჩემთან გადმოვისვი, ოდნავ მოდუნებული. ხელები თეძოებზე ჩამოვუსვი და სანამ იმის გააზრებას მოასწრებდა, რომ მოვატყუე, ძლიერად ვაკოცე. რამდენიმე წამით ამყვა, მერე გაახსენდა რომ მოვატყუე და მომშორდა.
-მომატყუე?
მე მხოლოდ თავი დავუქნიე.
-შენ ნაგავო, იცი როგორ შემეშინდა?!-მასინვე ყვირილი დაიწყო და ორივე ხელი დამიშინა მკერდზე. სიცილით დავიჭირე და ჩემკენ მთელი ძალით მოვიზიდე.
-მიყვარხარ!
ვუთხარი და ისევ ვაკოცე. ეს იყო სიტყვა, რომელიც ნებისმიერ გაბრაზებაზე მოქმედებდა. მაშინვე გაინაბა და ჩუმი კრუსუნით აჰყვა ჩემი ტუჩების მოძრაობას. ხელები ჩემს მკერდზე ეწყო და მთელი ძალით მაწვებოდა.
-გიყვარვარ?
მკითხა და ტუჩები მომაშორა. თვალებში მიყურებდა და ორივე სიშავით მთხოვდა დადებითი პასუხი მეთქვა. ხომ იცოდა, რა თქმა უნდა, იცოდა, მაგრამ ეგოისტი იყო და სულ უნდოდა მოესმინა, ჩემი ხმით და ინტონაციით. იმ დროს ისეთი ლამაზი იყო, ხოლმე. მომლოდინე და ჩემზე მოკრული. თან იმდენად, რომ ყბებს ერთმანეთს ვაჭერდი, მთელ ხმაზე რომ არ მეღრიალა, რომ ეს ქალი მთელი არსებით ჩემი იყო და მეამაყებოდა.
-მიყვარხარ!
ყველაზე ლამაზი კი ამ დროს იყო. წამებში, ნელ-ნელა და დიდი დოზით რომ უბრწყინებდა თვალებს ბედნიერების ტალღა და გულს უჩქარებდა. მისი მუდამ თავისუფალი, შიშველი და მკრივი მკერდი მაინც ვერ აჩერებდა გულის ფეთქვას იმდენად, რომ ჩემს კანზე არ მეგრძნო. თან ვგრძნობდი ისეთი დოზით, ჩემსასაც აჩქარებდა.
-შენ?
არასდროს მეუბნებოდა ისე, ჩვეულებრივ. სულ ჩემგან ელოდა და მერე ამ კითხვასაც. ნაჩქარევად მიქნევდა ხოლმე თავს და მერე ოდნავ ხმამაღლა იძახდა, რომ კი. ვუყვარდი და მისი ლამაზი ფორმის ტუჩებიდან ამ სიტყვის გაგება ჩემთვის ყველაზე დიდი ბედნიერება იყო.
-დაისჯები იმ ტყუილისთვის!-მითხრა და ნახევრად აწეული მაისური გადამხადა. ეს სიტყვები სულ იმას ნიშნავდა, რომ წინ გიჟური სექსი გველოდა. ყოველთვის, ნებისმიერ მომენტი ყველაზე ნაზი იყო. აი, რომ მოგინდებოდა მასზე გეზრუნა მთელი ცხოვრება, ისეთი, მაგრამ მაშინ, როცა საქმე ჩემი სხეულის მოფერებას ეხებოდა, მაქსიმალურად მეცილებოდა დომინანტობაში. პირველად მეცინებოდა მის მცდელობაზე, მაგრამ შემდეგ, ჩემზე ზემოდან მომზირალს, მკერდი რომ სუნთქვისა და მოძრაობის შესაბამისად უმოძრავებდა, მაშინვე მიბლოკავდა მასზე ზემოდან მოქცევის საშუალებას. იმ დროს მინდოდა, რომ მთელი ცხოვრება ასე ვყოფილიყავი და ეს სილამაზე, მხოლოდ ჩემი რომ იყო, ყოველთვის ჩემი მზერის ობიექტი ყოფილიყო.
-როგორი იყო?
ჩემზე გადაწოლილმა მკითხა და კისერში მაკოცა.
-არაჩვეულებრივი ხარ.-ვნებისგან დაბოხებული ხმით ვუთხარი და ხელები შიშველ წელზე მოვხვიე.
-ეს დივანი არცისე უკომფორტო ყოფილა სექსისთვის.
-ჯერ მხოლოდ ერთი კვირაა აქ ვართ. მალე სამზარეულოს კარადასაც დაგამუღამებინებ.-გავუცინე და სველ ტუჩებზე ვაკოცე.
-იქნებ ეგ მალე ახლა იყოს?!-ეშმაკურად გამიცინა და ფეხზე წამოდგა. ჩემი მონაფერები სხეული ისე მიმზიდველად მოუჩანდა. მაგიჟებდა! საზიზღარი ქალი იყო. საშინელი. აუტანელი და მაინც იდეალური! ყველანაირად იდეალური ჩემთვის. შიშველი სხეულით წავიდა ტელევიზორისკენ და პულტით სიმღერების არხი მოძებნა. ბოლო ხმაზე აუწია სასურველს და ჩემგან ზურგით დადგა. ხელებით თავისი სხეულის მოფერება დაიწყო და ნელი მოძრაობებით აჰყვა სიმღერის რიტმს, რომელიც საერთოდ არ შეეფერებოდა სექსუალურ მოძრაობებს. მაგრამ საქმეც ეს იყო, თვითონ იხდენდა ამას ისე, რომ იდეალურად მეჩვენებოდა. ჩემკენ მობრუნებულს ისეთი საშინლად ვნებიანი სახე ჰქონდა, მაშინვე ფეხზე წამოვდექი და ხელში ავიყვანე. მისაღების მაგიდაზე შემოვსვი და არამარტო.
-სიგიჟე ხარ ჩემი!-ჩავჩურჩულე ყურში და იქვე ვაკოცე. მთელი ძალით მეხვეოდა ტანზე და ხელებს უმისამართოდ აცურებდა ზურგზე. თან გრძელი ფრჩხილებით ჩამოკაწვრასაც არ ერიდებოდა. მისი ხმა მეტად მაგიჟებდა. სულ რომ არაფერი, ისეთი სექსუალური ხმა ჰქონდა, მარტო ეს იმოქმედებდა მამაკაცზე.
-მისაღები დატესტილია. ხვალიდან სამზარეულოს ავეჯს მივხედოთ.-ხმამაღალი კისკისით თქვა ერთიანად დაღლილმა და ხელებითა და ფეხებით ტანზე შემომეხვია.-აბაზანაში გამიყვანე. თუ გინდა შენც ჩემთან ერთად იბანავე, მაგრამ სხვა რამე არც იფიქრო!
მაფრთხილებდა და თან ტანზე ტანის ღრუბელს მატარებდა. რაც გავიცანი, მას შემდეგ მხოლოდ ერთი-ორჯერ თუ მექნება მის გარეშე აბაზანა მიღებული.
გავიცანი სავაჭრო ცენტრში.
მთელი მონდომებით ცდილობდა სადღესასწაულო კაბის შერჩევას და თან ტელეფონზე ლაპარაკობდა. იმდენს წუწუნებდა, მაშინვე შევამჩნიე. ჩემი დისთვის დაბადების დღის საჩუქარს ვარჩევდი და უკმაყოფილოდ ვუყურებდი ქალების ასე საყვარელ და ჩემთვის აუტანელ უამრავ ტანსაცმელს.
შავი, გრძელი შარვალი ეცვა, სრული და მაღალწელიანი. მოკლე, ამავე ფერის ზედა და ნაცრისფერი მანტო. მისი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის კაკუნი იქამდე მირტყამდა ტვინში გამაღიზიანებლად, სანამ მის პატრონს არ შევხედე. გამაოგნებლად ლამაზი იყო! თითქოს უბრალოდ, ყველანაირი პომპეზურობის გარეშე ეცვა, მაგრამ მილიონ ქალში გამოსარჩევი იყო. მაშინვე შევამჩნიე, რომ ჰქონდა რაღაც ისეთი, რამაც პირველივე მზერიდან ჭკუიდან გადამიყვანა.
არჩევანი რომ წითელ, ლამის ბოლომდე ჩახსნილ კაბაზე შეაჩერა, ნერწყვი მზიმედ გადავყლაპე. მაშინვე წარმოვიდგინე, როგორ უღმერთოდ ლამაზი იქნებოდა მისი თეთრი კანი ამ მატერიაში და როგორ მოუხდებოდა მის გაშლილ, ქერა თმას. იმდენად მომნუსხა, რომ გასახდელისკენ წასულს უკან გავყევი. იქვე ლამაზად დაწყობილ ტანსაცმელს ვათვალიერებდი, უცხო თვალისთვის, მაგრამ თვალი გასახდელისკენ მეჭირა. სუნთქვაარეული ველოდი როდის გამოვიდა და თვალს მოვკრავდი. დიდიხანი ლოდინი არ დამჭირვებია. თხუთმეტ წუთში გამოვიდა და ცხოვრებაში პირველად მივხვდი, რომ აქამდე სიტყვა „სილამაზის“ მნიშვნელობა არ ვიცოდი და არც ის ქალები იყვნენ ლამაზები, აქამდე რომ მყავდა. უბრალოდ, არასწორი იქნებოდა მათთვისაც იგივე მეთქვა და ამ მშვენიერებისთვისაც, გრძელ სარკეში რომ ათვალიერებდა საკუთარ თავს. ურცხვად ვუყურებდი. უფრო სწორად, თვალს ვერ ვაშორებდი.
-მიხდება?
ხმაც ისეთი ჰქონდა. ნაზი, წკრიალა და ამავდროულად, საშინლად სექსუალური. ხო, სექსუალური. მისი ბგერათა წყობა ჟღერადობითურთ, ზუსტად ასეთ ასოციაციას მიტოვებდა.
-საოცრად ლამაზი ხარ!
ვერც მე მივხვდი, როგორ ამოვიღე ხმა და როგორ უცებ დაველაპარაკე შენობითი ფორმით. მხოლოდ იმაზე მეფიქრებოდა, რომ ეს უღმერთობა მე მესაუბრებოდა.
-ბანალურია!
კეკლუცური სიცილით ჩაილაპარაკა და ჩემკენ მობრუნდა. პირველად მაშინ დავინახე მისი დაყენებული, თეთრი დეკოლტე და ლამის ცუდად გავხვდი, ისე მომინდა ახლოდან მეგრძნო.
-რ... რა?-ცხოვრებაში პირველად დავიბენი. თან, პირველად დამაბნია ქალმა. ხშირ შემთხვევაში კიარა სულ, პირიქით იყო.
-შენი კომპლიმენტი ბანალური იყო. სჯობდა გეთქვა, რომ ეს კაბა მხოლოდ ჩემთვის არის შეკერილი.
-ეგ არ არის ბანალური?
-ყველა კომპლიმენტი ბანალურია, თავის მხრივ. მთავარია მისი შინაარსი რამდენად ბევრ ქვე-ტექსტს გამოხატავს.
-მაშინ ის იგულისხმე, რაც ყველაზე მეტად გაგახარებს.
-ეს კაბა აუღე. უკვე ნახევარ საათზე მეტია ამ ფერს უტრიალებ, ერთნაირ სტილს უყურებ და ისიც ვერ მიხვდი, რომ ეს ყველაზე კარგია.-სიცილით მითხრა და კაბა გამომიწოდა.-მადლობა არ არის საჭირო.
ისე გაბრუნდა, ჩემს პასუხს არ დალოდებია.
გამეღიმა.
ისე მოქმედებდა ჩემზე, როგორც ევა ადამის შეცდენისას. და, იმ წამს, ზუსტად ვიცოდი, რომ ეს ქალი ასე მარტივად არ ჩაივლიდა. კონსულტანტს კაბის დასახელება ავუხსენი და მისი პოტენციური მყიდველიც, თანხა გადავიხადე მისიც და მის მიერ არჩეული კაბისაც და გარეთ გამოვედი. მოუსვენრად დავდიოდი ტროტუარზე და მის გამოსვლას ველოდებოდი. როგორც კი გამოვიდა, მაშინვე ჩემკენ წამოვიდა.
-არ მომწონს ასეთი საქციელი!-მკაცრი ხმა ჰქონდა.
-როგორი?-გამიკვირდა.
-კაბა რომ მიყიდე და აქ მელოდები, მადლობა რომ გითხრა.
-მაგისთვის არ გელოდები.-გამეცინა.-ან, ვინ გითხრა, რომ შენ გელოდები?
-მე...-დაიბნა. ისეთი საყვარელი იყო.
-გეხუმრე. შენ გელოდები იმისთვის, რომ ყავაზე დაგპატიჟო.
იმ დღის თანხმობა ავტომატურად ნიშნავდა მომავალ ურთიერთობაზე დასტურსაც. გამოვიდა ისე, რომ იმ დღეს კაფეში ერთად წასულები ცალ-ცალკე არასდროს შევსულვართ. გაცნობიდან მხოლოდ ოთხი თვე გავატარეთ სხვადასხვა სახლებში. მერე ჩემთან გადმოვიდა და წელიწადი და ცხრა თვის შემდეგ, ახალი სახლი ვიყიდეთ.
აი ის, მისაღები რომ უკვე დავტესტეთ და მეორე დღისთვის სამზარეულოსას ვაპირებთ.“


წარსულის გახსენებამ და ასე რეალურად, შესამჩნევად აწმყოში გადმოტანამ საშინლად დამღალა. ყველა გრძნობა ერთიანად განმიახლა და გულში მოიყარა თავი. ისე ამტკივდა, ხელი ძლიერად მივიჭირე და ტუმბოზე დადებული თეთრი აბები წყლის გარეშე დავლიე. ნაჩქარევად ავიღე ტელეფონი და ვახოს დავურეკე.
-ხო, ცოტნე.
-ვახო, სად ხარ?
-სახლში. რა ხმა გაქვს?
-გამო რა, გარეთ. ბიჭებს დაურეკე და დავლიოთ.
ნახევარ საათში ბარში ვისხედით და მე უკვე სამი ჭიქის ერთმანეთის მიყოლებით დალევა მომესწრო.
-შენ ყველა ადამიანურ გრძნობას დაიკარგავ ამდენი სასმლით.
გამეცინა.
-რამე შემრჩა რო, ნიკუშ?!
-არც არის გასაკვირი ყველაფერი მისთვის გაგეტანებინა. მაგრამ, მაგარი *ლე ხარ, რამე თუ დაგრჩა და მის შესანარჩუნებლად არ იბრძვი.
-რომ ვიბრძოდი, რა?
-არასწორი ტაქტიკა გქონდა, ძმაო. ეგრე არ ხდება. ეგრე არც შეიძლება. მითუმეტეს ლინას მსგავს ქალებთან.
-წიგნის პრეზენტაციაზეც ისეთი მუდო სახით იყავი, მედიაც და სოციალური ქსელებიც ამაზე წერს.
-რაო, „რა გახდა ცოტნე ბურდულის მოწყენის მიზეზი“ თუ „საათში რამდენი ჭიქა ღვინო დალია ახალგაზრდა მწერალმა და რამ გამოიწვია მისი ალკოჰოლზე დამოკიდებულება?“ ა, ესენი ჯერ არ ეცოდინებათ.-მეცინებოდა.
-რას დასცინი, ბიჭო, შენს თავს?
-საუკეთესო საშუალებაა იმისთვის, რომ სხვის დაცინვას ყურადღება არ მიაქციო.
-იცი მაინც რამდენი წიგნი გაიყიდა?
-როდის დაგნიშნე ჩემს ასისტენტად?-სასმელი დადებითად მოქმედებდა.
-აუ, ამას სახეს ავახევ.-ნიკუშამ ვახოს გადახედა.
-დარწმუნებული ხარ, რომ ეგ პირიქით არ მოხდება?
-აუ, იდი ნა*უი, რა.
იმდენი დავლიე, ბოლოს სახეების გარჩევაც მიჭირდა. თუმცა, მისი მისამართის გარჩევა და მისვლა კიდეც, არ გამიჭირდა.
შავ, რკინის კართან ვიდექი და ხელებით ვეყრდნობოდი. მერე რომ ძალა გამომეცალა, სადარბაზოს იატაკზე დავჯექი და ზურგით რკინის მასალას მივეყრდენი. მარჯვენა ხელი შევაბრუნე და ძლიერად დავაკაკუნე. ნაბიჯების ხმა მალევე გაისმა. სასაცილო იყო, რომ ესეც გულს მიჩქარებდა. არანორმალურად მოქმედებდა ჩემზე და ნერვები მეშლებოდა, ასე რომ ვიყავი მასზე დამოკიდებული. კარებთან რომ გაჩერდა და რამდენიმე წამი არ გააღო, მივხვდი, არც აპირებდა ჩემს სახლში შეშვებას.
-მე ვარ, ლინა.-ჩემი საუბარი ეჭვგარეშედ ჰგავდა საშინლად მთვრალი მამაკაცის ბლუყუნს. პასუხი არ გამცა. როგორც ფილმებშია, ალბათ კარის საპირისპირო მხარეს იჯდა ჩემს მსგავსად. მაგრამ ეგ ისეთი გიჟი იყო, შეიძლებოდა უკანმოუხედავად გაბრუნებულიყო სამზარეულოში და მშვიდად გაეგრძელებინა ყავის სმა.-იცი, ახალი წიგნის წერა დავიწყე. შენი სახელი უნდა დავარქვა. წესით უნდა მოუხდეს. თუ არ მოუხდა, არ დავარქმევ, ან ტექსტს შევცვლი. არ ვიცი, ჯერ არ გადამიწყვეტია. შენი აქ გადმოსვლა ცუდი იდეა იყო. ან, აივანზე ჩაცმულმა მაინც იარე. ჩემი თავი ჯანდაბას, ათასი კაცი გიყურებს და ეს ჭკუიდან მშლის. მაგათი დედა რომ მოვ*ყან. ჰოდა, მოიცვი ხოლმე, რამე. ან, თუ ჩემი დასჯა გინდა შემომიშვი და ეგეთ ფორმაში წინ დამიდექი. მაგრამ შენც ერიდები ჩემს სიახლოვეს. იცი, რომ ვერ გაუძლებ ამდენიხნის ნაგროვებ მონატრებას და ფეხებზე დაიკიდებ სხვა დანარჩენს. მე კიდევ უბრალოდ რომ ახლოს დაგინახო, თან ეგეთ ფორმაში, ნებისყოფასაც შევინარჩუნებ და არც კი მოგეკარები. არ შეიძლება სადმე ახლოს ჩამოგიჯდე და უბრალოდ გიყურო? საზიზღარი ქალი ხარ, ასე რომ მაწვალებ. არ გეცოდები? მე თუ არა, შენი თავი მაინც შეიცოდე. ხომ იცი, რომ ჩემს გარეშე დიდხანს ვერ გაძლებ.
ძლივს წამოვდექი და კარისკენ მივბრუნდი. ტუჩები ახლოს მივიტანე და ხმადაბლა ვთქვი:
-გაკოცე, საყვარელო!
იმხელა მუხტი ვიგრძენი, თითქოს მართლა ვეხებოდი მის გემრიელ ტუჩებს. არეული ნაბიჯებით ჩამოვიარე კიბეები და სახლში ასვლისას მილიონჯერ გამოვლანძღე საკუთარი თავი, ლინას რომ დავუჯერე და სახლი მეცხრე სართულზე ვიყიდეთ მაშინ, როცა ლიფტით სარგებლობა არ შემეძლო. როგორც კი სახლში შევედი, გაუხდელად დავწექი საწოლზე. თვალი მონიტორის თეთრმა ნათებამ მომჭრა. ძლივს გავახილე და ნაწერს თვალი მკრთალად გადავავლე.

„...ჩემი პერანგი ეცვა. სამზარეულოში ტრიალებდა. ბლინები უნდა გამოგიცხოო. სულ ოდნავ უფარავდა მის ლამაზი ფორმის საჯდომს თეთრი მატერია. თან, სიმღერის ფონზე ოდნავ ირხეოდა და ამოძრავებულს, პერანგიც ზემოთ ეწეოდა. საშინლად რთული იყო ამის შორიდან ყურება, მაგრამ საოცრად მკაცრად ამიკრძალა იქ შესვლა. შემოხვალ და უკან შენი ღირსების გარეშე გახვალო. და განა რა?! გამკეთებელი იყო. ცოტა ვერ იყო და სწორედ ეს სძენდა უზომო მიმზიდველობას მის პიროვნებას. ჩემი არაორდინალური ქალი იყო. ჭკუას ვკარგავდი მის ნებისმიერ ნაწილზე.
-მზადაა, ცოტნე!-ხმამაღლა გამომძახა.
-აქ მომიტანე, რა. დაღლილი ვარ.
მისაღების დაბალ მაგიდაზე შემოაწყო შოკოლადითა და ბანანით ლამაზად გაფორმებული ბლინები.
-მაჭმევ?-ვკითხე და გავუღიმე. დანით ნელა მოჭრა კუთხის ნაწილი და ჩემკენ გამოსწია.
-აბა, თვითმფრინავი მოფრინდა!-ისე სასაცილოდ თქვა, სიცილი ვერ შევიკავე და ხმამაღლა ავხარხარდი. წელზე ხელები მოვხვიე და ფეხებზე დავისვი. თეფში ხელში ეჭირა და ისე მაჭმევდა.
-რამდენჯერაც ტუჩებს დამისვი, იმდენჯერ მაკოცებ.-ვუთხარი მაშინ, როცა ოთხი ლუკმიდან სამით დამსვარა. თვითონაც დამეთანხმა. რთული იყო ასეთ შემოტავაზებაზე უარი ეთქვა. ეს ხომ ორმხრივი სიამოვნება იყო.
-ეს ბოლო იყო! რამდენი გიჭამია, გაუმაძღარი.-ღიმილით მითხრა, თეფში მაგიდაზე დააბრუნა და ჩამეხუტა.-საშინლად მეძინება.
-დაიძინე.-ჩუმად ვუთხარი და ხელი თმებზე ჩამოვუსვი. ცხოვრებაში არასდროს მინახავს ასეთი ფაფუკი, ნაზი და ჰაეროვანი რამე, რაც მის თმის იდეალურობას გადასწონიდა. ისეთი საოცარი სურნელი ჰქონდა, ვგიჟდებოდი ცხვირით რომ ვეხებოდი და ჰაერთან ერთად მისი სურნელიც ეწოდებოდა ჩემს ორგანიზმს.
-მიმღერე, რა.
მანაც ჩუმად მითხრა.
-აბა, მეძინებაო?!-გამეცინა.
-მერე, მეძინება! ამიტომ მიმღერე!
-ლინა, მე რომ ახლა გიმღერო, ვერასდროს დაიძინებ.-თითებს ვერ ვაშორებდი მის თმებს.
-ცოტნე!-გაბრაზდა და თავი მკერდიდან მომაშორა. მისი შემორიგების პროცესი საშინლად რთული იყო. იმ ღამით კიდევ ისეთი დაღლილი ვიყავი, ბოლო ხმაზე იავნანის სიმღერა მერჩივნა, მის შემორიგებას. ღიმილით დავადებინე თავი ჩვეულ ადგილას და დაწმუნებული ვარ, აუტანელი ხმით დავიწყე გაუგებარი მელოდიისა და სიტყვების თქმა იმ იმედით, რომ პირველივე სიტყვისთანავე შემაწყვეტინებდა.
თუმცა, ეს ხომ ლინა იყო.
ყველაზე არაორდინალური ქალი მსოფლიოში!
უფრო უკეთ მოკალათდა ჩემზე და ხმაამოუღებლად უსმენდა ჩემს წვალებას. მალევე ჩაეძინა. მისი მშვიდი სუნთქვა მანიშნებდა ამას.
ამის შემდეგ, როცა მოუნდებოდა, სულ მთხოვდა მემღერა.
მეც ყოველთვის ვუმღეროდი. მიკვირდა, როგორ იტანდა ჩემს უსმენობას. მერე ეჭვიც შემეპარა, იქნებ ნიჭი მაქვს და არ ვაფასებ-მეთქი. ტელეფონში ჩავიწერე ჩემი ხმა და რომ მოვისმინე, იმ წლების მანძილზე უკვე აღარც მახსოვს მერამდენედ დავრწმუნდი, რომ დედამიწაზე კიარა, მთელ გალაქტიკაში ყველაზე გიჟი ქალი იყო ჩემი.
და მეც,
სურვილისამებრ, სულ ვუმღეროდი, მერე რომ მისი მშვიდი სუნთქვისთვის მესმინა.“


)))(((
სადარბაზოდან გავდიოდი, ზუსტად რომ იმ დროს გამოვიდა თვითონაც. მე მაშინვე დავინახე. თვითონ ვერა. არ ვიცი მონატრებამ თუ ისევ ეჭვიანობამ მაიძულა უკან გავყოლოდი, მაგრამ ფაქტი იყო, სამსახური ფეხებზე დავიკიდე და სასეირნოდ გამოსულს უკან გავყევი.
როგორც ყოველთვის, მუხლამდე ფრიალა კაბა ეცვა. მარცხენა ფეხთან მთლიანად ჩახსნილი, ჭრელყვავილებიანი და დაბალძირიანი ფეხსაცმელი. თმები წელამდე ჩამოჰყროდა. თეთრი, სწორი ფეხები საშინლად მიმზიდველად გამოიყურებოდა და სულის წასვლამდე მომინდა ისევ ისე დამეკოცნა, როგორც მაშინ, მხრებზე რომ შემომაწყობდა და ზურგზე შემომახტებოდა. ნელი ნაბიჯებით მიდიოდა.
ღმერთო, როგორ შეგეძლო ასეთი სრულყოფილება შეგექმნა და დედამიწისთვის გამოგემეტებინა?!
ზურგიდანაც არანორმალურად ლამაზი იყო. სქელი თმა მაინც ვერ უფარავდა მოშიშვლებულს. ყველაზე მეტად ეს პერიოდი უხდებოდა. გარდამავალი პერიოდი გაზაფხულსა და ზაფხულს შორის. ყოველთვის გაზაფხულივით ნაზი და ზაფხულივით მომთხოვნი სურნელი ასდიოდა. არასდროს მეუბნებოდა რომელ სუნამოს ხმარობდა ან ტანის გელს. თავისი პატარა თარო ჩაკეტილი ჰქონდა და სიცილით მანახებდა ხოლმე გასაღებს, მაინც ვერ მიაგნებ და ვერც გამოიცნობ, მინდა შენ თვითონ შეურჩიო სახელი და იმის სურნელი იგრძნოო. საოცრად ქალური, მოხდენილი სიარულის მანერა ჰქონდა. სულელი უნდა ყოფილიყავი, თუნდაც ას ქალში მისი განხვავებულობა ვერ შეგემჩნია. ისეთი იყო, მაინც მიგაქცევინებდა ყურადღებას.
ნელი ნაბიჯით მივყვებოდი. რომ შევემჩნიე, ქუჩაშიც არ მოერიდებოდა ჩემს გალანძღვას და ჰო, მე ასეთი არანორმალური მიყვარდა.
პარფიუმერიის მაღაზიაში შევიდა. მოპირდაპირე მხარეს ველოდებოდი. იქედან სუპერმარკეტში გაიარა და თავისი დაქალის კორპუსში შევიდა.
მარიამი სრული ანტიპოდი იყო. არაფრის ჰგავდა ლინას, მაგრამ მაინც ყველაზე მაგარი მეგობრები იყვნენ. ალბათ, ერთმანეთს განსხვავებული თვისებების გამო ავსებდნენ. არ ვიცი, ფაქტი იყო იმაზე მეტად უგებდნენ, ვიდრე სრულიად ერთნაირი ტიპები. მე მაინც მქონდა ამბიცია, რომ ლინასი მხოლოდ მე გამეგო, მაგრამ მარიამი ყოველთვის მეჯიბრებოდა. ბოლოს იმდენად დაგვიახლოვდა, რომ ნიკუშას შეყვარებულიც გახდა.
მარჯანიშვილიდან სწრაფად გავედი სამსახურში და დაბეჭდილი წიგნების რაოდენობა მოვიკითხე. ტირაჟის უმეტესი ნაწილი უკვე გაყიდული იყო და მაღაზიები ახალ პარტიას ითხოვდნენ.
ყოველთვის დეტექტივებს ვწერდი. რომანი არასდროს გამომდიოდა. მაგრამ რაც ლინა გავიცანი, მას შემდეგ ყოველთვის ამ ჟანრის წიგნებს ვწერდი. ალბათ, ისიც არის მართალი, რომ შეყვარებული მამაკაცი რომ გრძნობს, მაშინ ხდება მისთვის ყველაფერი ზედმეტად რეალური და ამის ფურცლებზე გადატანაც სასიცოცხლოდ ესაჭიროება. როცა ვწერდი, ლინას უყვარდა რომ მხატავდა. როცა სახლში იყო და მე ამ პერიოდში ვწერდი, ყოველთვის ფუნჯით დადიოდა. ნახევარ საათშიც შეეძლო არეული ფერებით ულამაზესი ნახატი დაეხატა. ასეთ მომენტებში კიდევ უფრო ლამაზი იყო. შიშველი სხეული რომ საღებავებით ჰქონდა მოთხვრილი და ოდნავ დისკომფორტს არ უქმნიდა. არასდროს დადიოდა სახლში სრულად ჩაცმული. მერე მივხვდი, რომ ამით ჩემს გაგიჟებას ცდილობდა და გამოსდიოდა კიდეც.
სამსახურიდან საღამოს გამოვედი. ხელში რამდენიმე წიგნი მეჭირა და ლინას ვლანძღავდი, მის გამო იყო მანქანის გარეშე რომ წამოვედი. მერე გამეცინა. რა მისი ბრალი იყო, ძაღლივით რომ უკან ავეკიდე. ტაქსი გავაჩერე და ათ წუთში სახლში ვიყავი. წიგნები თაროებზე დავალაგე და აბაზანაში შევედი. იმდენად ცარიელი მეჩვენა იქაურობა, ლამის ნახევრად გაქაფული გამოვედი გარეთ. უკვე გადავჩვეოდი ლინას გარეშე ბანაობას. რგორც კი მოვწესრიგდი, ცივი ლუდი ავიღე და საწერ მაგიდას მივუჯექი.

„...-ცოტნე, წესიერად დაჯექი! ასე ნახატი ლამაზი არ გამოვა!
-შენ ხომ იძახი, რომ ბუნებრიობა ყველაზე ლამაზია. ჰოდა, ასეთი დამხატე, სანამ გადავიფიქრე!
-შენ ვინ გეკითხება?!-სიცილით თქვა და ფუნჯი თეთრ ფურცელს გაუსვა.
-ეგეთ ფორმაში ნახატს ვერ დაასრულებ და ვერც მე წიგნის ამ ნაწილს.
-რატომ?-გულუბრყვილოდ იკითხა.
-მთლიანად შიშველი ხარ, ლინა.-ღრმად ამოვისუნთქე.
-მერე, რა. მე ხელს სულაც არ მიშლის.
-ჰო?-ვუთხარი და ფეხზე წამოვდექი.
-არც კი იფიქრო!-სიცილით მითხრა და მასთან მისულს ფუნჯი ცხვირზე მომისვა.-ვაიმე, როგორ გიხდება ცისფერი, საყვარელო!
-ასე ხომ?-მეც გამეცინა და ფუნჯი წავართვი. წითელ საღებავში ამოვატარა და გულ-მკერდზე უსწორმასწოროდ წავუსვი.
-ვიცოდი წითელი რომ მიხდებოდა!-თითები არეულად გადაატარა ყველა საღებავს, პერანგი გადამიწია და მთელ ტანზე ჩამომისვა.-ასე!
-ხომ იცი, რომ ალერგია მაქვს?-ღიმილით ვუთხარი და პერანგით საღებავების მოშორება დავიწყე.
-ერთხელ არაფერი დაგემართება.-უცებ დამალა შეშფოთება და გამიღიმა.
-მაკოცე!-ვუთხარი და ხელები მოვხვიე.
-შენ მაკოცე!-გამიცინა და ხელები კისერზე ჩამომადო.
-მეჯიბრები?
-დიახაც!
-დიდხანს გაძლებ?-გამეცინა.
-აღარ მკოცნი?
მაშინვე ვაკოცე. ვერასდროს ვუძლებდი მის სექსუალურ სხეულს. სიგიჟემდე მიყვარდა. ხო, მიყვარდა.
-მენატრები ხოლმე, აქ რომ არ ხარ!-ჩემს მკერდზე თავდადებულმა ამოილაპარაკა.
-სულ შენთან არ ვარ?
-სამსახურში როცა ხარ.-ამოიბუზღუნა და კისერში მაკოცა.-ვაიმე!
წამოიყვირა და ფეხზე წამოდგა.
-რა ხდება?
-სიწითლეები გაქვს.-არ ვიცი როგორ შეეძლო ასე უცებ ეტირა. ცრემლები მაშინვე დაედინა ლოყებზე.
-რა გატირებს, ლინა?-გამეღიმა. ტანზე დავიხედე და ალერგია დამწყებოდა.-არაფერია.
-როგორ თუ არაფერი...-ჩუმად თქვა.-მე რომ არ მექნა... აბა... ჩემი ბრალია!-არეულად, ნერვულად ლაპარაკობდა და პერანს იცვამდა.-ახლა რა ვქნა? რომელი წამალი გჭირდება?
-კარადაშია, წამლების ყუთი მომიტანე და ნუ ნერვიულობ!-ხმადაბლა ვუთხარი და გავუღიმე. მაშინვე წავიდა და მალევე დაბრუნდა. ხელები აკანკალებული ჰქონდა.-ლინა, შემომხედე! დამშვიდდი! გესმის? არაფერია!
-რომელი წამალი გინდა?-ის ისევ მისას აგრძელებდა.
კოლოფს ვეძებდი. რომ მივაგენი, წყლის გარეშე დავლიე და ჩემს წინ აკანკალებული ჩავიხუტე.
-რა გჭირს? პატარა ბავშვი ხომ არ ხარ?! ნუ ტირი, არაფერია-მეთქი!
-ჩემი ბრალია!-ისევ თქვა და გაწითლებულ ადგილებზე მაკოცა.
მთელი საღამო, სანამ სიწითლეები არ გადამივიდა, მკოცნიდა და პატიებას მთხოვდა.
-მაპატიე! მაპატიე, რა, ცოტნე! არ მინდოდა, ხომ იცი! რა სულელი ვარ...
-ლინა, დაწყნარდი და დამაძინე!
იმ ღამით უფრო მეტად ეკროდა ჩემს სხეულს, ვიდრე იქამდე.
ძილშიც ვგრძნობდი როგორ მითვალიერებდა სხეულს და მერე დამშვიდებული, როგორ მადებდა თავს მხარზე და მკოცნიდა.“


)))(((
დღეები ისეთი ჩვეულებრივი იყო, რომ ნერვები მეშლებოდა. იმ დღის შემდეგ, ზუსტად ერთი თვის შემდეგ ვნახე. მაშინაც ისე ავეკიდე. მაგრამ მაშინ არ გამიმართლა. შევუმჩნევივარ და საღამოს სახლში დამადგა.
ისეთი საშინელი ბრახუნი იყო, პირველად შემეშინდა, ხომ მშვიდობაა-მეთქი. როგორც კი გავაღე, მაშინვე ვიგრძენი სუსტი ხელები ძლიერი დარტყმა მკერდზე.
-რა გინდა? თავს ვერ დამანებებ?! დამანებე, გესმის?! დამანებე თავი! მძულხარ! ვერ გიტან!
რამდენიმე წამი სიტუაციის გასაანალიზებლად დამჭირდა. მისმა სიახლოვემ დამაბნია, მერე საქციელმა.
-რა დავაშავე?-გამეღიმა. ზუსტად ეგ იყო ჩემი შეცდომა. ისეთი სიძლიერით გამარტყა სახეში, მარტო ერთი კიარა, მეორე მხარეც ამეწვა.
-ცინიკოსო იდიოტო!
-კარგი, დაწყნარდი! პატარა ბავშვი ხომ არ ხარ? ნუ ყვირი!-მაქსიმალურად ვცდილობდი სიმშვიდე შემენარჩუნებინა. არადა, ზუსტად ვიცოდი ეს უფრო ცუდად მოქმედებდა მასზე.
-ვერ გიტან-მეთქი, რა ვერ გაიგე?!-ისევ იყვირა და სახლში შემოვიდა. გვერდით რომ ჩამიარა, ისეთი ყვავილების სურნელი დამიტოვა, წამით სულ გადამავიწყდა რისთვის იყო იქ. სანამ მისაღებში გავედი, სარკეში შევათვალიერე ლოყა. მისი წვრილი, გრძელი თითები წითლად მაჩნდა.
-სანამ აქ მოხვიდოდი, ხელს ავარჯიშებდი?-თითით სახეზე ვანიშნე და მის წინ ჩამოვჯექი. ოდნავ შეუშფოთდა სახე, მერე ფეხზე წამოდგა და სამზარეულოსკენ წავიდა. ისე ვიყავი მისი იქ ყოფნით მონუსხული, რომ რეალური სიტუაციის გაანალიზებას ვერ ვახერხებდი. მალევე დაბრუნდა უკან. ხელში ყინულები ეჭირა და ჩემკენ მოდიოდა. ჩემს წინ ჩაიმუხლა და მისი წვრილი, სუსტი ხელით ლოყაზე ყინულების ფენა დამადო. მაშინვე თვალები დამეხუჭა. არა იმიტომ, რომ სიცივე გახურებულ ადგილას მესიამოვნა, არამედ იმიტომ, რომ მისი მზრუნველობა, სიახლოვე პატარა ბიჭივით მიჩქარებდა გულისცემას.
-იდიოტი კაცი ხარ! საზიზღარი! საერთოდ როგორ გიტანდი აქამდე!-ხელს არ მიშვებდა, თან ჩემს ლანძღვას აგრძელებდა. მე მეღიმებოდა.
-შენ ახლაც მიტან!
-დიდი ხანია ზღაპრების წერა დაიწყე და მისი დაჯერებაც არ შეგზარდა?
-ზღაპარი ის არის, რომ გინდა თავი დაგანებო!
-მეტყობა რამე იმის, რომ რამის გაგრძელების სურვილი მაქვს?
-შენი ყინულებიანი ხელი სახეზე. ამ წამს მეტი მიზეზი გჭირდება?
მაშინვე მომაშორა ხელი და ფეხზე წამოდგა.
-ცოტნე, დამანებე რა, თავი!-ხმადაბლა თქვა და კარებისკენ წავიდა.-ისე არ გაიხადო სქმე, რომ ჩემს ცხოვრებაში ყოველთვის რამდენიმე ნაბიჯით უკან იყო და ფრთხილად იყავი, ბოლოს უსულო ჩრდილი არ აღმოჩნდე.
მისი დაძახებული ჩემი სახელი იმდენად მოქმედებდა ჩემზე, ადგილზევე დავრჩი. ისიც ვერ მოვახერხე, რომ ფეხზე წამოვმდგარიყავი და წასვლაში ხელი შემეშალა. თუმცა, ასე რომ მოვქცეულიყავი, მეორე ლოყაც საშინლად ამეწვებოდა და ამჯერად, მისი გულისხმიერებით ვეღარ ვისარგებლებდი.
გამეცინა. ამ სიტუაციაშიც ვახერხებდი სიცილს იმდენად, რომ მის არაადეკვატურ ქცევაში ჩემს მიმართ სიყვარული დამენახა. მისი „თავი დამანებე!“ ნიშნავდა, რომ არა! არავითარ შემთხვევაში უნდა მოვქცეულიყავი ასე, თორემ მერე უარეს დღეში აღმოვჩნდებოდი. ის იყო ქალის ის კატეგორია, რომელიც ალეგორიებით, მეტაფორებით გელაპარაკება და თითოეული სიტყვა ორაზროვნების ტიტულს ატარებს. ადრე, კინოში რომ დავპატიჟე და უარი მითხრა, შევეშვი. ტელეფონი იმედგაცრუებულმა გავუთიშე და ლამის ხმამაღლა გამოვლანძღე თავი, ტელეფონს რომ არ დაერეკა. თვითონ იყო. „ჩემი უარი ხშირ შემთხვევაში დიახ-ს ნიშნავს.“ მაშინ მივხვდი, რომ ეს ქალი გამოცანა იყო. ჩემი ქალი გამოცანა, რომლის ამოხსნაც ყველაზე დიდ ადამიანურ სიამოვნებას მანიჭებდა. არაადამიანური კი მისი სხეულის დაუფლება იყო.
ფეხზე წამოვდექი და საწოლისკენ წავედი. მის ფანჯრებში შუქი ენთო. მხოლოდ გამჭირვალე ფარდები გადაეფარებინა. მის თხელ სილუეტს ვხედავდი, მხოლოდ შავ კონტურებს. და ეს საკმარისი იყო იმისთვის, რომ მისი სახელობის მუზა ისევ ჩემთან მოსულიყო თავისი მჭიდრო მარწუხებით.

„-ცოტნე, როლზე დამამტკიცეს!
-რა როლზე?-გამიკვირდა.
-თეატრში!
-ვერ გავიგე?!
-რა ვერ გაიგე, ცოტნე?-ამოიბუზღუნა და დივანზე, გვერდით ჩამომიჯდა.-თეატრში დამამტკიცეს როლზე! ნუ, მართალია მეორეხარისხოვანია, მაგრამ ეს მხოლოდ დასაწყისში. მერე რამე იქნება.
-ეს გასაგებია, მაგრამ მე რატომ ვიგებ ახლა?
-იმიტომ, რომ 1... 2... 3... Surprise!-ფეხზე წამოდგა, ხელები გაშალა და გრაციოზულად წამოიძახა.-ავტოგრაფისთვის რიგში ჩადექით.
-ლინა, როდის გადაწყვიტე?
-სულ მინდოდა თეატრში მეთამაშა. ცხოვრებისეული თამაში მომბეზრდა. ახლა ორმაგი თამაშ უნდა ვითამაშო. და შენ არ უნდა მომილოცო?
-მოულოდნელი იყო, უბრალოდ. გილოცავ!-ფეხზე წამოვდექი და ჩავიხუტე.-შენი წარმატება ავტომატურად ნიშნავს ჩემს ბედნიერებას!
-მიყვარხარ!
მას შემდეგ დღის უმეტეს ნაწილს თეატრში ატარებდა. რეპეტიციები ყოველდღიურად ჰქონდა და სახლში ისეთი დაღლილი მოდიოდა, მხოლოდ ძილს ახერხებდა. მაქიმალური გაგებით ვეკიდებოდი მის ცვლილებას. ხელსაც ვუწყობდი, ყველანაირად. სახლის ყველა საქმე ჩემზე გადმოვიდა, მაგრამ არცერთი წამით დამიწუწუნია. მაშინ, როცა მსგავსს საქციელებს ვერ ვიტანდი მე, საშინლად აზიატი კაცი, დილით ვგავდი, შუადღეს საუზმეს ვამზადებდი და საღამოთი სახლის ყველა წერტილს ახლიდან ვალაგებდი. მაძებინებდა ის, რომ ლინა ბედნიერი იყო. დაღლის მიუხედავად, სახლში ისეთი ენთუზიაზმით ბრუნდებოდა, მთელი დღის ნებისმიერ დეტალზე მესაუბრებოდა. ერთი სული მქონდა როდის ვნახავდი სცენაზე, აბსოლუტურად გარდასახულს და როგორ მომანიჭებდა ეს უზომო ბედნიერებას. სიამაყეს, რომლის შეგრძნების საშუალებასაც ეს ქალი ყველა წამს მაძლევდა თავისი ინდივიდუალურობით.“


)))(((
მას შემდეგ არსად გავყოლილვარ. თუმცა, ვგრძნობდი, რომ თეატრში ისევ დადიოდა. ან, რატომ არ უნდა ევლო? არანაირი ბარიერი ამისთვის არ არსებობდა მითუმეტეს მაშინ, როცა მის გვერდით არ ვიყავი. ვგრძნობდი, რომ მასზე აღარანაირი უფლება მქონდა და ეს თითოეულ ძარღვს ერთიანად მიშიშვლებდა. ყოველთვის ასე მემართებოდა. საშინელი ნერვიულობისას საფეთქელთან აუტანელ ფეთქვას ვგრძნობდი და მწვანე ზოლი მკვეთრად შესამჩნევად მაჩნდა. მას შემდეგ, რაც ის ჩემგან წავიდა, ასეთი შემთხვევები ხშირი იყო. საკმარისი იყო, რომ მისი ნახევრად შიშველი სხეული ყვავილებთან დამენახა და აზროვნების უნარს ვკარგავდი. მხოლოდ იმისთვის ვჩერდებოდი სახლში, რომ საკუთარ თავზე ვმუშაობდი. ვმუშაობდი იმისთვის, რომ მეორეჯერ რომელიმეს ერთმანეთის ცხოვრებიდან წასვლა საჭირო არ გამხდარიყო. მეორედ ამას ვერ გადავიტანდი. არც იმის მჯეროდა, რომ პირველადაც შემეძლო ამის ატანა. კაცს, რომელსაც რამდენიმე წლის წინ ყველაფერი ფეხებზე მეკიდა. მყავდა უამრავი ქალი, მაგრამ მათთან მხოლოდ ხორციელი სიამოვნებისთის ვრჩებოდი. ვრჩებოდი კიდევ ხმამაღალი ნათქვამია. არასდროს გამიტარებია მათთან ღამე, თუ რამე ძალიან გიჟურს არ ვგეგმავდით, ერთად. ესეც მხოლოდ ვნების ჩაცხრომამდე გრძელდებოდა და მეორე დღეს მათ სახეებსაც ვერ აღვწერდი. არასდროს ვკოცნიდი მათ სახეზე. ყველაზე ბინძურ ქალებად მიმაჩნდნენ ისინი, ვინებიც მამაკაცის ნებისმიერი ნაწილის კოცნა შეეძლო ტუჩებითაც და ენითაც. იმ დროს ეს ყველაზე დიდი სიამოვნება იყო, მაგრამ საკმარისია მსგავსი შემთხვევა კაცმა სხვაზე წარმოიდგინოს, და მაშინვე გულისრევა ეუფლება. ქალთა მსგავსი კატეგორია ჩემთვის მხოლოდ ერთჯერადი იყო. მხოლოდ ჩემთვის, თორემ ვახო ასეთ თავისუფალ ქალებს თან ჰყვებოდა. არასდროს მესმოდა მისი. როგორ შეეძლო ყოფილიყო ისეთ ქალთან, რომელიც ერთ ღამეს მასთან იყო, მეორე ღამეს სხვასთან და მესამედ ისევ მას უბრუნდებოდა. ალბათ, ზედმეტად სექსუალური საჯდომი ყველაფერს უფარავდა ჩემს ვაჟიშვილივით გადაქცეულ ბიჭს. ვიცოდი, რომ ეს მხოლოდ გართობა იყო მისთვის, მაგრამ ჩემთვის წარმოუდგენელი იყო ერთიდაიგივე ქალთან ორი ღამის გატარება. მე მომწონდა ურთიერთობები, რომლებიც საწოლში იწყებოდა და იქვე მთავრდებოდა, იმ ღამესვე. საზიზღარი კაცი ვიყავი, მაგრამ რასდროს ვტოვებდი ქალებს უკმაყოფილოს. მათ თავიდანვე იცოდნენ რა იყო ჩვენი ურთიერთბის მაქსიმუმი და არასდროს ჰქონიათ პრეტენზიები.
და სწორედ,
ასეთი ქალების ფონზე გამაგიჟა ლინას არსებობამ.
ადამიანის, რომელთანაც ზუსტად ოცდაერთი ღამე დამჭირდა გასათენებლად და იგივე რაოდენობის დღეები მისი სადარბაზოს წინ, რომ მეორე პაემანზე დამთანხმებოდა. მისი განსხვავებულობა, ჟინი იმისა, რომ დაემტკიცებინა სხვას არ ჰგავდა, აზროვნებას მაკარგვინებდა და ყველა მამაკაცურ გრძნობას ერთიანად მიღვიძებდა. ყველაფერ იმას, რაც შეიძლება ჩვენ ქალების მიმართ ვიგრძნოთ.
სწორედ ამ ფიქრების დროს გამოვიდა სადარბაზოდან, თავისი მიმზიდველი ტანით და გეზი პარალელური ქუჩისკენ აიღო.
რა თქმა უნდა, თეატრში მიდიოდა.
იმ ადგილას, რომელიც ყველაფრის საწყისი და სასრულიც ერთდროულად იყო.

„...ნახევრად შიშველი მეწვა გვერდით. გულ-მკერდით იწვა და შიშველ ზურგს, როგორც მარმარილოს უშნო ქვებთან, ისე მიმზეურებდა. თეთრი სულიერი მასალა იმდენად მიმზიდველი იყო, როგორც ციდან წამოსული თოვლის ფიფქისთვის დედამიწის თეთრი საბურველი. ფეხები განზე ჰქონდა გაშლილი და როგორც იტყვიან, ვარსკვლავის ფორმაში იწვა. შედარება იქნებოდა ყველაზე იდეალური. ვარსკვლავი იყო, რომელიც უთვალავ მოციმციმეებთან შედარებით ყველაზე კაშკაშა და ლამაზი ჩანდა. უფრო სწორად, იყო კიდეც. საწოლის კიდესთან ჩავიმუხლე და შიშველ ფეხზე, კოჭთან ვაკოცე. გამეღიმა, როცა მისი პრიალა კანი მაშინვე ბუსუსებმა დაფარა. ნელი, ნაზი კოცნებით ავიწიე ზემოთ და ბოლოს, ბარძაყის შიგნიდან ვაკოცე. მის კანს იმდენად საოცარი სურნელი ჰქონდა, რომ ვერ ვშორდებოდი.
-ცოტნე, დაღლილი ვარ.-ამოიწუწუნა და გადმობრუნდა.
-ამისთვისაც?-ვუთხარი და მუცელზე ვაკოცე.
-ჰო.-საწყლად ამოილაპარაკა და თმებზე მომეფერა.
ალბათ, მეწყინა.
ან, უფრო ვიეჭვიანე, რაიმე რომ მასზე ისე მოქმედებდა, რომ ჩემთან ყოფნაზე შეეძლო უარი ეთქვა. მის გვერდით დავწექი და ხელები თავქვეშ ამოვიდე. ჭერზე დაკიდებულ ჭაღს ვუყურებდი, ლამაზი თვლებით რომ იყო გაწყობილი და, რა თქმა უნდა, მისი ნაყიდი.
-გამიბრაზდი?-მკითხა და მხარზე მაკოცა.
-არა.
-მაშინ, მომეფერე!
-მოგეფერო, მერე ვითომც არაფერი, გვერდით გადავბრუნდე და დავიძინო?
-რა უჟმური კაცი ხარ!-ტუჩები დაბრიცა და ისევ მაკოცა.-მაგრამ მე მაინც მიყვარხარ! აი, რატომ ვართ ქალები სულელები.
-აბა, მე სხვებს არ ვგავარო?
-გამონაკლისი შემთხვევები ზოგჯერ ჩემზეც მოქმედებს. შენ კი გგონია, რომ ანგელოზი ვარ, მაგრამ მართლა კიარ ვარ.-სიცილით მითხრა და ხელები მომხვია.-ჩამეხუტე.
ეგოისტი იყო. ზუსტად ისეთ გარემოს ქმნიდა, როგორიც მას სიამოვნებდა და მეც მაშინვე თავს ვუქნევდი.
ალბათ იმიტომ, რომ ეს ჩემთვისაც სასიამოვნო პროცესი იყო. სხვა შემთხვევაში ასე არ მოვიქცეოდი.“


)))(((
ყველაზე მეტად დილა არ მიყვარდა, მის გარეშე რომ თენდებოდა. ზოგჯერ მინდებოდა, რომ მთელი ღამით ფანჯარასთან ვყოფილიყავი და მისი ძილისთვის მედარაჯა, ასე შორიდან. მერე გაღვიძებულს, ფარდის იქედან რომ მხოლოდ სილუეტის სახით გამოჩნდებოდა, პირველი დილა მშვიდობისა მეთქვა და ის დღე ოდნავ მაინც დაემსგავსებოდა იდეალურს.
რატომღაც მგონია, რომ წარსული ყოველთვის უფრო მეტად ასოცირდება იდეალურთან, ვიდრე აწმყო. ნუ, მომავალი ხომ ჯერ კიდევ წარმოდგენაა და ის, რაღა თქმა უნდა, სრულყოფილებას ემსგავსება ჩვენს გონებაში. წარსული კიდევ, უკვე განვლილია და თან, გახსენებს ყველა იმ წუთს, როცა შეგეძლო ბედნიერება შეგენარჩუნებინა, მაგრამ შენ პირდაპირ თავით აღმოჩნდი ყველაზე დიდ ნაგავსაყრელზე, აწმყო რომ ჰქვია. თუმცა, ესეც პირობითია. ვიღაცისთვის ცნება „იდეალური“ მხოლოდ მონიკა ბელუჩის შევსებულ სხეულთან ასოცირდება და გამოსახავს ხორციელს. მე ყველაზე მეტად ლინას სულიერება მიზიდავდა და ეს იმდენად ჰგავდა არამიწიერ გრძნობას, რომ არა გარემო, ვიფიქრებდი სამოთხეში ვარ, რომელშიც ყველაზე დიდი ეშმაკი ბრძანებლობს-მეთქი. ეშმაკი ჩემი ლინა იქნებოდა. იქნებოდა რა, არის კიდეც. მხოლოდ იმ შემთხვევებში, როცა საქმე საწოლს ეხება. დანარჩენ დროს ყოველთვის ვგრძნობდი, რომ ჩემზე იყო დამოკიდებული იმდენად, რამდენადაც მე მასზე. არა, ვიტყუები. მიუხედავად ჩემი გაგიჟებია, ის მაინც ბევრად მეტად მეყრდნობოდ მე და ასეც უნდა ყოფილიყო. ალბათ, არასდროს შევუყვარდებოდი თუ ეს ფაქტი პირიქით იქნებოდა. ლინას ისეთი მამაკაცები იზიდავდა, რომლებიც დღის განმავლობაში ყველაზე დიდი იმედი იყო მისთვის და ღამით, ყველაზე დიდი კომპრომისი. ზოგჯერ მეგონა, რომ ზედმეტად გამიმართლა. მე, თითქმის უბრალო მწერალს, რომელიც უსულო ფურცლებს სიცოცხლეს ანიჭებს და ამით იღებს სასიცოცხლო ჰაერს ცხოვრებისგან. თუმცა, თვითშეფასება ყოველთვის იმ ნიშნულამდე მქონდა, როგორიც რეალურად იყო და მე მის გადაწყვეტილებას პატივს ვცემდი. რადგან მისი რჩეული ვიყავი, ანუ ზედმეტად ამბიციური არც ვყოფილვარ.
უბრალოდ, როგორც ხდება, ხოლმე. ნებისმიერ ურთიერთობაში დგება კრიზისული მომენტი. მე კი მისი დასაწყისი ვიყავი.

„...უკანა რიგებში ვიჯექი. წინ რომ დაგინახავ, დავიბნევი და მირჩევნია უკან იჯდე’ო, დილით განმიცხადა. მისი კომფორტი ჩემთვის უმნიშვნელოვანესი იყო და რა თქმა უნდა, დავთანხმდი. ვიცოდი რამდენად მნიშვნელოვანი იყო მისი პირველად გამოსვლა იქ და არ ვაპირებდი უაზრო ახირების გამო ხელი შემეშალა. თან, არც მინდოდა უაზრო ჟურნალისტებისთვის ათასგვარ ს*რობაზე პასუხი გამეცა და ჩემთვის, მშვიდად ვიჯექი უკან, თან ყველაფერი საკმაოდ კარგად ჩანდა.
ყველაფერი არა, მაგრამ ლინა ჩემთვის ყურადღების ცენტრში იყო. მიუხედავად იმისა, რომ მეორეხარისხოვანი როლი ჰქონდა, ანათებდა. ანათებდა მაშინაც, როცა ღარიბი ქალის ჭუჭყიანი ტანსაცმელი ეცვა და თმები ისე საშინლად ჰქონდა, აუცილებლად დავცინებდი სახლში ყოფნისას.
მისი ხმა?!
არაადამიანობა!
მხოლოდ ეს სიტყვა აღწერს იმ დროს მისი ტკივილით, ტანჯვით და ამავდროულად, იმედით სავსე ხმას. მუხლმოდრეკილი ევედრებოდა მის წინ მდგარ დიდ ჯვარს დახმარებას და ცხოვრების გზის განათებას.
საბოლოოდ კი, როგორც ცხოვრებაშია ხოლმე, მისი პერსონაჟი იქვე, მტვრიან სცენაზე გარდაიცვალა. გარდაიცვალა უფულობისგან, მდიდარი ადამიანების ღორობისგან, ნაბიჭ*რობისგან, უჭმელობისგან. იმ დროს ისე ზუსტად თამაშობდა მისი არამარტო სხეული, არამედ სულიც, რომ ნათლად წარმოვიდგინე სცენის სინამდვილე. ტანში უსიამოვნოდ გამცრა საზიზღარმა გრძნობამ და ძარღვებში სისხლი გამეყინა. მისი დახუჭული თვალები რომ დავინახე, სრულყოფილად პირველად მაშინ მივხვდი, რომ ვცხოვრობდი მხოლოდ იმისთვის, მისი ლამაზი თვალების ბრწყინვალებისთვის რომ მეყურებინა.

იმ ღამით სიშავეები ყველაზე ფერადად ანათებდნენ და თხელი თითებით უთვალავჯერ ეხებოდნენ ჩემს მიერ ნაჩუქარ ჭრელ ყვავილებს.
დამეფიცება, მისთვის ასეთი უბრალოც კი ყველაზე ძვირფასი იყო მისთვის.“


)))(((
-მარიამი ლინას სპექტაკლზე მიდის და მეპატიჟება.-ნახევარ საათში მეხუთედ მითხრა ნიკუშამ იმ იმედით, რომ წავიდოდი.
-ნუ შე*ეცი, გავიგე!
-მერე?!-ისიც გაღიზიანდა.
-არ ვაპირებ.
-*ლე ხარ, შენ ხარ *ლე!
-მერე არ გეშინია მისი ფუნქცია აქვე არ შეგისრულოს?-ხუმრობის ხასიათზე დავდექი.
-ცოტნე, ხანდახან მაგრად „მაიზმენებ.“
-ბიჭო! მიხედე მარიამს, გაისეირნეთ, სადმე ნაყინი აჭამე, მერე მელიქიშვილისკენ აუყევით და თეატრშიც შეიარეთ.
-ისეთი ბანალური სცენა აღწერე, რომ არ ვიცოდე მწერალი ხარ, მაგრად დაგცინებდი.
-კარგია, რომ იცი!
-წავედი, რა. შენთან ლაპარაკს აზრი არ აქვს.
-კარგია, რომ მიხვდი!-იმავე ინტონაციით ვუთხარი და სიგარეტი საფერფლეში ჩავაგდე. ალბათ, დედამიწაზე იმდენი წამი არ მაქვს გატარებული, რამდენჯერაც ის მაქვს წარმოდგენილი, როგორ კოცნის ლინა სხვა კაცს. ზუსტად ამდენჯერ ვარ მკვდარი და მაინც ცოცხალი. საოცარი კომბინაციაა, არა?!
ასეთებიც არსებობს.
უფრო სწორად, ვარსებობ მე!

„თეატრი!
ვისთვის მხოლოდ დარბაზი, რომელიც სავსეა ცარიელი სკამებით და წინ გადაშლილი მტვრიანი სცენით, შემაღლებულ ადგილას.
პირველად რომ ვკითხე, იქ რატომ-მეთქი, შენ არც კი იცი რა მაგარია შენს თვალწინ ხედავდე შენით აღფთოვანებულ ადამიანებს და აპლოდისმენტები გაგრძნობინებდეს იმას, რომ მისი სიხშირით მაგარი მსახიობი ხარო.
ყოველთვის მეგონა, რომ თეატრი დედამიწა იყო. სპექტაკლი ცხოვრება, რეჟისორი ღმერთი და სცენარისტები და მსახიობებიც ჩვენ, ადამიანები. ყველაზე დიდი თამაში სწორედ რომ ცხოვრებაა. როგორ შეიძლება ადამიანს მოუნდეს ისე მაგრად ითამაშოს იმიტირებულ სცენაზე, როცა რეალურ ნიღაბს ბევრად უფრო მაგრად ირგებს. ეს ალბათ იმის ბრალია, რომ არცერთი ვაცნობიერებთ რამდენად დიდი ადრენალინი შეიძლება ამ ყველაფრისგან მიიღო. იყო რეალური მსახიობი, ქმნიდე შედევრს (ცხოვრებას) და რჩებოდე ისტორიას (ალბათ, ბედის წიგნში).
როცა თამაშობ, ნიღაბსაც უნდა ატარებდე. იმას კიარა, ჭრელი ფერებით გაფორმებულს რომ ცხვირზე გაიკეთებენ და თვალების ირგვლივ ნაწილებს ფარავენ, არა! გამჭირვალე, უხილავი ნიღაბი, რომელსაც მხოლოდ შენ გრძნობ. მერე დასცინი შენს ყველა იმ მაყურებელს, რომელიც ამას ვერ ხვდება და ღამით, სახლში მარტო დარჩენილი დამანჭული სახით ღრიალებ შენი პიროვნების შემცველ ყველა ნაგავს.
ამაზე მეტი კაიფი?
დედამიწაზე არ არსებობს.
და მაშინ, როცა შეგიძლია მთელი ცხოვრება შენს თვალწინ სცენის მტვერივით გადაშალო და იყო ნიღაბაკრული მსახიობი, სპექტაკლის ბოლოს, კიდისკენ თავდახრილად წასულს ეშმაკი დაგიკრავს ტაშს.
ხო, ეს გამომრჩენია.
სხვა დანარჩენთან ერთად, ჩვენი Cast-ის ერთ-ერთი წარმომადგენელი ისაა, როლით - მაყურებელი.“


)))(((
არ მახსოვს რამდენი ზაფხული გავიდა მას შემდეგ, რაც მარტოხელა მამაკაცის ცხოვრებით დავიწყე არსებობა. მარტოხელა ერთმნიშვნელოვნად. ლინას შემდეგ არცერთ ქალთან დავწოლილვარ, მხოლოდ ჟინის დასაკმაყოფილებლადაც, კი. პირველ პერიოდში ვეცადე. ვეცადე ყურადღება გადამეტანა და ვინმეზე მაინც მეყარა ჯავრი. რამდენჯერაც ხელში მისი წვრილი წელის მოქცევა მომინდებოდა, იმდენჯერ ჩვეულებრივი ძვლების ხროვა მხვდებოდა და იქ წერტილი ესმებოდა ყოველგვარ ვნებას. იქვე კვდებოდა და რჩებოდა უსულო, გახრწნილ არსებად. ერთადერთ ქალად დედამიწაზე ლინა რჩებოდა, რომელსაც ისევე ვეკიდე მის ლამაზ ფეხებზე, როგორც ზიმბამბვეს პოლიტიკური მდგომარეობა. ამაზე ფიქრი მაგიჟებდა. მარტივად რომ ვთქვა, სული მტკიოდა, ხოლმე. მხოლოდ კომპიუტერთან ჯდომისას, მისი რომანის წერისას ოდნავ ვგრძნობდი შვებას, რადგან ყველა სიტყვას, წერტილს თუ მძიმეს, წარსული მოგონობები სდევდა თან.

„-შენი მკერდი ისეთი პატარაა.-ვუთხარი მის მკერდზე თავდადებულმა და მეორეზე თითებით მოვეფერე.
-ჰო, გაზრდა არ აწყენდა.-მითხრა და როგორც ყოველთვის, თითები თმებში შემიცურა.
-არა. მე ასეთი მომწონს.
-რა უკუღმარი კაცი ხარ, ცოტნე!
-რატომ? ასეთ დროს უფრო ახლოს ვგრძნობ თავს, შენს გულთან.“

„...სინანული.
არ ვიცი ვისთვის როგორი განმარტება აქვს ამ ცნებას, მაგრამ ჩემთვის ყოველთვის გულისრევასთან ასოცირდებოდა. ამ უკანასკნელთან იმიტომ, რომ ვერ ვიტანდი როცა ჩემი საქციელი სანანებელი ხდებოდა და ამასთან შეგუება მიწევდა.
...ეჭვიანობა.
ავადმყოფობა! ამ სიტყვის ხსენებისას მხოლოდ ეს მახსენდება.
ჭირი, რომელიც მაშინვე ჭამს ჯანსაღ ურთიერთობას და მისგან ერთ ნაწილსაც არ ტოვებს. და ხო, მე ზუსტად ამ დაავადებით ვიყავი შეპრყრობილი.
გამომწვევი მიზეზები: გადაჭარბებული დოზით სიყვარული;
მკურნალობა: დაავადება ექვემდებარება ინდივიდუალურ, პაციენტის გონებაზე დაფუძნებულ მკურნალობას;“


)))(((
-ლინა!
ეზოს გასასვლელში იდგა.
წვიმდა.
ნაცრისფერ მანტოს წვიმის უნამუსო წვეთები უსველებდა.
მე მანქანით ვიყავი.
-წამოდი, გაგიყვან.-ვუთხარი და ერთი სიცოცხლე იქვე დავტოვე.
-არ მინდა, მადლობა.-ისე მითხრა, როგორც უცნობს.
-კარგი, ნუ ბავშვობ!-ვიცოდი ეს გაჭრიდა. ვერასდროს იტანდა, როცა მის ქალურ სიკეკლუცეს ბავშვურ სილაღეს ვაწერდი.
ყოყმანით ჩამიჯდა მანქანაში. როგორც ყოველთვის, ღვედის გადაკვრა დაავიწყდა. მისკენ გადავიწიე. თმების მოძრაობაზე ვიგრძენი, როგორ გაუხშირდა სუნთქვა. მუცელი ისე შეეკუმშა, ვიფიქრე ვერასდროს ამოისუნთქებს-მეთქი. მე კიდევ მშვიდი, გაწონაწორებული მოძრაობებით ისე გადავუკარი ღვედი, რომ ოდნავადაც არ შევხებივარ. ღმერთმა იცის რამხელა ნებისყოფად დამჭირდა ასე მოვქცეულიყავი.
-სად მივდივართ?
-მე თეატრში, შენ არ ვიცი.-უკვე დამშვიდებული ტონით მითხრა.
და კიდევ ეს იტყოდა, რომ ბავშვურობა არ ახასიათებდა?!
გამეცინა.
-როგორ მიდის საქმე?
-გადასარევად.
-მოგწონს ახალი დირექტორი?-მარიამისგან ვიცოდი.
-არაუშავს, რა. წინა უფრო სიმპატიური იყო.-ვიცოდი ჩემს გაბრაზებას ცდილობდა.
-არ გგონია, რომ ყველაზე დამღლელი დიალოგი გვაქვს?
-მგონია არა, დარწმუნებული ვარ და შეგიძლია თეატრამდე ისე მიმიყვანო, რომ კიდევ რამე სისულელე არ მკითხო.
-მომენატრე!-ძლივს ამოვთქვი.
-რა გითხარი?!
-შენ მითხარი არ მკითხოო. ეს უფრო აღიარება იყო.
-არც შენი აღიარება მჭირდება! თან ვიცი, რომ მატყუებ.
-ამას როგორ მაბრალებ?!-გამიკვირდა.
-არ გაბრალებ. ასეა.
-რომ მიყვარხარ, მაგასაც ვიტყუები?
-ეგ შენი ყველაზე დიდი ტყუილია და თან ისეთი, ყველა ქალი, რომ იკერება!
-ეს სიტყვა შენს გარდა არავისთვის მითქვამს!-ხმას ავუწიე.
-მატყუებ!-მანაც აუწია.
-ისე არ მითქვამს, როგორც შენ სხვა არცერთი მამაკაცისთვის.
-როგორ არა, მითქვამს.-გამეკეკლუცა.
-ლინა, ვბრაზდები!
-შენი არ მეშინია!
-შესაშინებლად არ გეუბნები, უბრალოდ ეგეთი ლაპარაკი საშინლად მაღიზიანებს!
-ვერ მიხვდი, რომ ეგ საერთოდ არ მაინტერესებს?!
-აღარ გიყვარვარ?-ხმა ჩამიწყდა. არადა მეგონა, ამ სიტყვებს ყველაზე დიდი სიმტკიცით ვეტყოდი, თითქოს დარწმუნებული ვყოფილიყავი მის დადებით პასუხში.
არაფერი მითხრა. გული ამომივარდა. მანქანა თეატრთან გავუჩერე. ნელა შეიხსნა ღვედი და სანამ გადავიდოდა, ჩუმად მითხრა:
-არცერთი სხვა მამაკაცისთვის მითქვამს ეგ სიტყვა, თუ სპექტაკლებს არ ჩავთვლით. არც მისი უარყოფითი ფორმა. არც მომავალში ვაპირებ.
ჩემი ლინა იყო.
ასეთი, ზუსტად ჩემი იყო.
ყველა სიტყვით რომ მიმტკიცებდა მის სიყვარულს, მაგრამ ნებისმიერი მოქმედებით რომ მტანჯავდა. ალბათ, ეს იყო მისი სასჯელი ჩემი არაკაცული საქციელისა.
ასეთ დროს ყველაზე მძაფრად ვგრძნობდი, რომ ყველა ნერვი მხოლოდ მის სახეს აღიქვამდა. მონატრება ყველაზე დიდი დოზით მიტევდა და მაიძულებდა ყველაფერი ისე აღმექვა, როგორც მინდოდა ყოფილიყო.
უამრავჯერ გამღვიძებია ღამით მხოლოდ იმის გამო, რომ თვითონ დამხვედროდა გვერდით. გულში ჩამეკრა და მის თმებში ცხვირჩარგულს დამეძინა.

„ძარღვები დამეჭიმა. თითები ამიკანკალდა და მუშტები მთელი ძალით შევკარი. ვხედავდი როგორ ეხებოდა მის წელს სხვა მამაკაცის ხელები, როგორ უმზერდნენ დამშეული ხმეცივით სხვისი თვალები მის მოშიშვლებულ სხეულს.
ღარიბი მეძავის როლს თამაშობდა. ტანს მხოლოდ მოკლე კაბა და ბიუსჰალტერის მსგავსი ნაჭერი უფარავდა. გამომწვევად ირხეოდა და მის წინ მდგომ მამაკაცს ქალური კეკლუცით ესაუბრებოდა. ტვინში სისხლი ჩამექცა. აღარც კი მახსოვს როგორ შევიკავე თავი სკამზე ვმჯდარიყავი მკვდარივით, სცენაზე არ ავვარდნილიყავი და ფეხებქვეშ არ გამეგდო ის ნაბი*ვარი. მთელი სხეული მიკანკალებდა და კულმინაცია ის იყო, მამაკაცი რომ მის ტუჩებს შეეხო!
მთელი სხეული დამეჭიმა. აშკარად დავინახე ლინას თვალები როგორ გამოექცა ჩემკენ და როგორ მთხოვა, ადგილზე დავრჩენილიყავი. ასეც მოვიქეცი. არ ვიცი რატომ, მაგრამ იმის სურვილი, იქვე მომეკლა ჟორჟად წოდებული *ლე, დავაიგნორე.
იმ დღეს ჩვენი სახლიდან პირველად გავიდა ხმამაღალი ლაპარაკის ხმა.
-მხოლოდ სპექტაკლია, ცოტნე! მხოლოდ სპექტაკლი!
-ნუ თანხმდები ასეთ როლებს! ვერ ვიტან, როცა სხვა გეხება ასე!
-სისულელეზე ეჭვიანობ! ნუ იქცევი საშინელი კაცების მსგავსად!
-მსგავსად არა ვარ! თუ საშინელება იმას ნიშნავს, რომ არ მინდა ჩემს საყვარელ ქალს ვიღაცამ ყველას თვალწინ აკოცოს, მაშინ ვარ!
-გააფრინე! რა დაგემართა? შენ რა გგონია, ასეთი ლაპარაკით რამეს მიაღწევ? შენ ხომ იცოდი, რომ ასე მოხდებოდა, ეს მხოლოდ როლია და არანაირი მნიშვნელობა ჩემთვის არ აქვს! როგორ შეგიძლია ამაზე იეჭვიანო?
-როგორც ჩანს, შემიძლია.-შედარებით ხმადაბლა ვთქვი, ჩემი არასწორი გამოსვლა რომ გავიაზრე და მოწყვეტით ჩავეშვი რბილ სკამზე. მაშინვე ჩემკენ წამოვიდა და ხელები მხრებზე მომხვია.
-სულელი ხარ! აუტანელი, მაგრამ მაინც მარტო შენ მიყვარხარ! ხომ იცი ეს? რატომ მამეორებინებ?
-მაპატიე.-ჩუმად ვუთხარი და ხელები წელზე შევუცურე.
მთელი სხეულით რომ მომეკრო, მხოლოდ მაშნ ვიგრძენი, რომ ამ ქალის დათმობა არ შემეძლო და ასეთ დროს, უფრო ვერ ვიტანდი მის მსგავსს სცენებს.
იმ ღამით, მის სხეულში მთლიანად შესულს, საშინლად მსიამოვნებდა მისი სიამოვნების წამოძახილები, რომ მხოლოდ ჩემი იყო, მხოლოდ მე ვუყვარდი და ყოველთვის ასე იქნებოდა. იმ დროს, ამან უფრო დიდი სიამოვნება მომანიჭა, ვიდრე ხორციელი სექსი ანიჭებს ადამიანს.
ის მაპატიე, მხოლოდ უბრალო სიტყვად დარჩა.
მეორე მსგავსი სპექტაკლისას ისევ ეჭვიანობის უაზრო გრძნობა შემიჩნდა და ტვინი შემიჭამა.
ისევ ვიჩხუბეთ. ამჯერად უფრო სერიოზულად. ორი დღე არ მელაპარაკებოდა და შერიგებისას, პირობა დამადებინა, რომ ეს აღარ განმეორდებოდა.
განმეორდა და თან მერე როგორ.
მესამე შემთხვევა იყო. გამაფრთხილა, ისეთი სცენები იქნება, რომლებიც არ მოგეწონება, მაგრამ თუ გიყვარვარ, ყურადღება არ მიაქციო და მოდი, მნიშვნელოვანი გამოსვლაა და მჭირდებიო.
ვერ წავედი.
იგივე სცენები რომ წარმოვიდგინე, მერჩივნა სახლში დავმჯდარიყავი და რეალობა დამეიგნორებინა.
ეგოისტი კაცი ვიყავი და ყველაზე მეტად მე ვიაზრებდი ამას. ეჭვიანი, ეგოისტი კაცი ვიყავი, რომელიც ლინას პიროვნებას არაფრით შეეფერებოდა, ისეთი სახით.
სრულ სიბნელეში, ფანჯარასთან სავარძელი მედგა, ვიჯექი, ვისკის ვსვამდი და მეორე ხელით სიგარეტს ვეწეოდი. მისი წასვლიდან ზუსტად სამ საათში დაბრუნდა. მისი ნაბიჯების სიმძიმით ვიგრძენი, რომ ნაწყენი იყო და სამსაათიანი ფიქრის შედეგად, მზად ვიყავი პატიება მეთხოვა მისთვის და ეს ყოფილიყო უკანასკნელი, რომ პირდაპირ ჩემკენ წამოვიდა, კაბა სწრაფად გადაიხადა, ფეხები განზე გაშალა და მუხლებზე დამიჯდა. რამდენიმე წამით თვალებში მიყურა, სიბნელეში ჩამალულ თვალებში და მერე საშინელი ძალით მაკოცა. მკოცნიდა მწყურვალივით და ორივე ხელით პერანგის ღილებს მიხსნიდა. არ შემეძლო ამას შევწინააღმდეგებოდი. მაშინვე მოვხვიე ხელები და მის ნაზ კანს მომთხოვნად მოვეფერე. არასდროს ყოფილა ისეთი გაგიჟებული, როგორც იმ ღამით. არცერთი წამით მაძლევდა საშუალებას მოვშორებოდი. საწოლში გადანაცვლებულს ისეთი ძალით მეკროდა, რომ მოძრაობები მიჭირდა. მკოცნიდა ყველგან, სადაც შეეძლო და ვკოცნიდი მეც. მისი სველი წერტილები მსოფლიოში ყველაზე ლამაზ, სასურველ ადგილებად მეჩვენებოდა და არც მე ვაშორებდი ტუჩებს. ყველაფრით ვცდილობდი მისთვის სიამოვნება მიმენიჭებინა და ეს ყველაზე დიდი ორგაზმის მომტანი იყო ჩემთვის. ყველაზე გიჟური ღამე იყო. ყველაფრით სავსე და გამანადგურებელი.
ეს უკანასკნელი იმიტომ, რომ მეორე დილით ლინა წასული დამხვდა.
მთელი სახლის მოვლის შემდეგ მივხვდი, რომ წინა ღამე გამოსამშვიდობებელი იყო. ამით ჩემს ერთადერთ დადებით მხარეს იმახსოვრებდა და თან მიჰქონდა. ადრე გამეგო, ქალი მხოლოდ მაშინ მიდის შენგან ყოველგვარი სცენების გარეშე, როცა დაბრუნებას არცერთი ალტერნატივით აპირებსო და კედელთან ჩავიკეცე.
შემზიზღდა ჩემი თავი. ყველა ის ეჭვიანობის სცენა, რომლითაც მის ლამაზ გულს ვტკენდი და მასში ეჭვი შემქონდა.
იმდენად გაგიჟებით მიყვარდა, რომ სიყვარული ავადმყოფობაში გადამეზარდა და საკუთარი თავის ადამიანურ დონეზე განკურნება ვერ შევძელი.
ვერ ვიტანდი ვერცერთ აწეულ ხმას, მისკენ გაბრაზებული მზერით გახედვას და სხვა ამგვარ ამაზრზენ საქციელს. მისი ყველა აკანკალებული სიტყვა მეტკინა და მივხვდი, ლაჩარი ვიყავი. თან იმდენად, რომ ჩემი საქციელებით ჩემს კაცობასაც გადავუარე. ამის გააზრება იმდენად აუტანელი იყო, რომ დასისხლიანებამდე ვურტყი ხელები კედელს.
მისი მოძებნა არ მიცდია.
პრინციპში, არც მემალებოდა.
მის ყველა სპექტაკლს ვესწრებოდი. სცენები ერთმანეთის მიყოლებით იყო უფრო და უფრო გარყვნილი და ამით ვხვდებოდი, ჩემს დასჯას ცდილობდა, რადგან იცოდა, იქ ვიჯექი და ძველებურად ვუყურებდი. მაგრამ იმ დროს ეჭვიანობის გარდა ყველაფერს განვიცდიდი. ადამიანები ხომ მოგვიანებით ვხვდებით, რომელი გრძნობა და საქციელია სწორი იმ მომენტისთვის.
ჩვენ ყოველთვის ვიგვიანებთ. უბრალოდ ზოგჯერ ღმერთია გულუხვი და გვპატიობს. ჩემს შემთხვევაში არ მაპატია და დამსაჯა კიდეც. თან ისე, რომ რამდენიმე კვირის შემდეგ, ლინამ სახლი მოპირდაპირე კორპუსში იქირავა და ყველა დღე მაღიზიანებდა მისი სიშიშვლით. ასეთი იყო. დასჯის მეთოდებიც თავისებური ჰქონდა. მან ზუსტად იცოდა ჩემი სუსტი წერტილები და ზუსტად იქ მირტყამდა.
და მე ღირსი ვიყავი.
ღირსი ვიყავი იმისთვის, რომ ჩვენს სრულყოფილ ურთიერთობას ვერ გავუფრთხილდი. უგულო ნაბი*ვარი აღმოვჩნდი და ჩემი ყველა საქციელით დავუმტკიცე ეს მასაც.
მხოლოდ სიყვარულის საკმარის დონეზე დამტკიცება ვერ შევძელი. ვერ შევძელი მისი წასვლა ჩემი „მიყვარხარ-ით“ შემეჩერებინა და თავიდან ამეცილებინა. ვერ შევძელი ვყოფილიყავი მისთვის სრულყოფილი მამაკაცი, რომელიც მის ყოველ კაპრისს უსიტყვოდ აიტანდა. გაუკეთებდა ყველაზე უბრალო ბეჭედს, არ ექნებოდა ქორწილი, არც ჯვრისწერა ან ხელისმოწერა, როგორც მას არ სურდა და იქნებოდა უკანონო ქორწინებაში ყველაზე კანონიერად. ყოველ ღამით დაადასტურებდა გაერთიანებას ერთმანეთის ფერებაში და მეორე დღე იქნებოდა მზიანი. მესამე დღე მტირალი ბავშვით სავსე, რომელიც საშინლად გემრიელ სურნელს დააყენებდა სახლში და მის გამხდარ კისერზე ჩამოდებდა თავს, ღუღუნით. ვერ შევძელი ვყოფილიყავი ის, ვინც ჭირსა და ლხინში მის გვერდით იქნებოდა, გაუზიარებდა ნებისმიერ გრძნობას. არ მიატოვებდა ავადმყოფობის ჟამს, რადგანაც იქამდე დავტოვე მე ის, ვიდრე სიკვდილი დაგვაშორებდა. თან ისე, რომ უსიყვარულობა არცერთ კონტექსტში ჯდებოდა ჩვენთან.

მე ვიყავი კაცი, რომელიც დედამიწაზე ყველაზე იდეალურ ქალთან ერთად ცხოვრობა და უნდოდა მთელი დარჩენილი დრო ასე გაეტარებინა.

კაცი, რომელიც ყველაზე მინიმალურად, აღმერთებდა თავის ლინას და მის იქეთ, არცერთი ღმერთი არსებობდა, გარდა სიყვარულისა.

და მე ვარ კაცი, რომელიც ამ წამებშიც ზუსტად ასე ფიქრობს და ზუსტად იცის, მომავალშიც ზუსტად ასე უღმერთოდ ეყვარება ჭრელკაბიანი, გოგონა გამჭირვალე კანით. რომელიც ყველაზე დიდი დოზით იტანჯება საყვარელი ქალის შიშველი სხეულით ასე ახლოდან მაშინ, როცა მინიმალური შეხების უფლებაც არ აქვს.

მე ვარ კაცი, რომელსაც მიყვარდი, მიყვარხარ და მეყვარები.

შენ კი ხარ ქალი, რომელიც უკანასკნელი რომანი იქნები ჩემთვის, ერთადერთი, უკანასკნელი მკითხველის და მთავარი როლის შემსრულებლის სტატუსით.

წერტილი.

პ.ს. უფრო სწორად, მრავალწერტილი.

შენიშვნა: მრავალწერტილი - დაუსრულებელი აზრი ანუ, შანსი გაგრძელებისა.“



)))(((
პრეზენტაციის დარბაზი სავსე იყო დამსწრე საზოგადოებით. თაროებს ჭრელკაბიანი ქალის გამოსახულებიანი წიგნი ამშვენებდა, სცენას ქერათმიანი მამაკაცის მაღალი სხეული. დარბაზი განათებული იყო თეთრი სინათლით იქამდე, სანამ ყველაფერი არ ჩაბნელდა და ბოლოს, მხოლოდ ცენტრი არ განათდა.
ქერათმიანი ქალი გრაციოზული ღიმილით უყურებდა სცენაზე მდგომ მამაკაცს. ხელში მიკროფონი ეჭირა და ხორცისფერი კონტურით მოხატული ტუჩებისკენ მიჰქონდა. საზოგადოებით მითქმა-მოთქმა მაშინვე შეწყდა, როცა ქალის ჟღერადი ხმა გაისმა.
-შენ არ იქნები ჩემი სპექტაკლის უკანასკნელი მაყურებელი, მაგრამ იქნები ერთადერთი, რომელიც ჩემს ასეთ თამაშს აპლოდისმენტების თანხლებით ყველა ღამე დაასრულებს.

იმ ღამით ატლასის ხალათი ისე დაეცა პრიალა იატაკს, თითქოს დედამიწის ყველა ტკივილი ზედ გაეყოლებინოს.

იმ ღამის შემდგომ მეორე დღეს კი ყველა ერთიანად განიხილავდა „უკანასკნელი რომანის“ ბოლოს დასმული მრავალწერტილის მნიშვნელობასა და გამოყენებულ შანსს.скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი ილონა

გავგიჟდი და გადავირიე!!!! სასწაულად მომეწონა♡ ძალიან სასიამოვნო წასაკითხია. მამაკაცის თვალთახედვით რომ დაწერე, მართლა ძალიან საინტერესო იყო♡ ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი ისტორიაა დღეიდან! მადლობა შენ♡

პ.ს გიორგობას გილოცავ♡ ვფიქრობდი, როგორ და საიდან მივულოცოთქო და ჰა :დ
Ti amo ♡

 



№2  offline მოდერი TeddyBear

არ ვიცი რა ვთქვა, ერთ-ერთი საუკეთესო იყო შენს შემოქმედებაში და მე ესეც მომეწონა, ესეც შემიყვარდა ❤
პერსონაჟები საოცრად მიმზიდველი გყავდა და ელე რა თქმა უნდა გამორჩეული იყო შენი თხრობის სტილი ,თუ როგორ ეფერები თითოეულ სიტყვას ❤
მომნატრებიხარ რაღაც უღმერთოდ და ახლა ისე გამიხარდი ბედნიერებისაგან გულს გაუდის ბაგა ბუგი.
უნიჭიერესი გოგო ხარ შენ ელუ! ❤
და ჰო, მიყვარხარ მე შენ ❤

 



№3 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან მომეწონა ელე.საოცრება იყო სულ სხვანაირი

 



№4  offline წევრი Mtirala

შენებური იყო.
არაამქვეყნიური.
სიგიჟე.
ძალიან მომეწონა.
დღეს, დილას რომ დავინახე შენი ნიკი,
გავაფრინე.
ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე.
არ გამომდის ემოციების გადმოცემა და რა ვქნა :((
მაგრამ შენ მიხვდები როგორ მომეწონა
და როგორ მიყვრხარ.

პ.ს. გიორგობას გილოცავ, ძვირფასო. ❤
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№5  offline წევრი Tskrialashvili Mariami

როგორც ყოველთვის არაჩვეულებრივად კარგი იყო ♥
ვამბობ "ეს" მოთხრობაა ყველაზე კარგი და ჰოპ გამოჩნდები შენ შენი ახალი ისტორიით და ორი სიტყვის წაკითხვისთანავე უკვე ინტერესი მკლავს როგორი დასასრული ექნება ისტორიას ))
და მაინც ვერ ვარჩევ შენი ისტორიებიდან რომელი მომწონს ყველაზე ძალიან :დ ყველა თავისებურად მაგარია , თითოეული ერთმანეთზე უკეთესია, მაგრამ რომ მკითხო რომელი რომელს ჯობიაო ვერ გეტყვი :დ
ნუ რავიცი რა გითხრა შენი ნიჭის თაყვანისმცემელიივააარ ნენე ♥ ♥

 



№6  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

ეს იყო რაღაც არაამქვეყნიური!
ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით.
როგორ მეამაყები ❤
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



№7  offline წევრი მოცინარი

აუჰ რამხელაა :O დღეს ვერა, მაგრამ პარასკევს ღამეს ჩავუჯდები :*

 



№8  offline წევრი Barbare ❤

gasaocrad gasagijebeli mshvenialuroba iyo ❤️wera ar shewyvito arasdros ❤️

 



№9  offline წევრი katerina (keta)

აუ ნენე რამდენი ადგილი მეცნო, რასაც ქვია ჩემია.
მეგონა ჩემზე წერდი, უბრალოდ სახელი აგერია (ლინაზე გუშინდელი მახსენდება და მეცინება ახლაც).
მარიამი კიდე სუფთა ანია, მასე ეჯებრებოდნენ ერთმანეთს და დიდად არ ეხატებოდათ გულზე ერთმანეთი.
ღმერთო!!! რამდენი რამე გამახსენე ერთად შენ არ იცი...
ალერგიაც კი და მერე ჩემი ისტერიკები რომ ვხედავდი ცუდად იყო...
ზუსტად ესე ვებუტებოდი ღამე თუ არ ჩამეხუტებოდა და მეორე დღეს არ ველაპარაკებოდი და თუ ვერც კი მიხვდებოდა რატომ, მერე ჰო საერთოდ..
მისი სხვა ქალებთან დამოკიდებულებაც იდეალურად ემთხვევა...
და დაშორება?!
ყველაფერს რომ შეიძლება დააბრალო სიყვარულის ნაკლებობის გარდა...
არ ვიცი, რა გამიკეთე ნენე?!
წერტილი და მრავალწერტილი იყო პიკი!!!
ვციტირებ (ვისგან მიხვდები) :
“რამდენჯერაც არ უნდ დაუსვა წერტილი ჩვენს ურთიერთობას მე იმდენჯერ მივამატებ კიდევ ორს. საბოლოოდ მრავალწერტილი გამოვა და ახალი აბზაციდან დავიწყებთ”....

მეტი რა გითხრა?!
გ ა მ ა გ ი ჟ ე !!!

 



№10 სტუმარი სტუმარი პანდა

არ ვიცი რა ვთქვა :// საუკეთესო ხარ <3333

 



№11  offline წევრი მარიკუნაა♥️

აუ, რა კარგი იყო:)
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№12  offline ახალბედა მწერალი elle...

ილონა
გავგიჟდი და გადავირიე!!!! სასწაულად მომეწონა♡ ძალიან სასიამოვნო წასაკითხია. მამაკაცის თვალთახედვით რომ დაწერე, მართლა ძალიან საინტერესო იყო♡ ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი ისტორიაა დღეიდან! მადლობა შენ♡

პ.ს გიორგობას გილოცავ♡ ვფიქრობდი, როგორ და საიდან მივულოცოთქო და ჰა :დ
Ti amo ♡

ვუაიმე, როგორ მიხარიხარ!
მგონი პირველი შემთხვევაა ამ სტილის ისტორია (ვგულისხმობ მამაკაცის თვალთახედვას) და საკმარისზე მეტად ვნერვიულობ. არ ვფიქრობდი გამოქვეყნებას, მაგრამ ჩემი არაპროგნოზირებადობის ამბავი რომ ვიცოდი, შეიძლებოდა წამეშალა და აქ მაინც შემორჩეს :დ
უღრმესი მადლობა, ჩემო საყვარელო. ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა და თან, ეგეთ საოცარ სტატუსს ატარებს შენთვის. მნიშვნელოვანია ძალიან ეგ საკითხი ჩემთვის. მადლობა პირიქით შენ, უზარმაზარზე უზარმაზარი!

პ.ს. მეც გილოცავ, ბრილიანტო!
შეგეწიოს და გფარავდეს შენთვის საყვარელ ადამიანებთან ერთად <3

TeddyBear
არ ვიცი რა ვთქვა, ერთ-ერთი საუკეთესო იყო შენს შემოქმედებაში და მე ესეც მომეწონა, ესეც შემიყვარდა ❤
პერსონაჟები საოცრად მიმზიდველი გყავდა და ელე რა თქმა უნდა გამორჩეული იყო შენი თხრობის სტილი ,თუ როგორ ეფერები თითოეულ სიტყვას ❤
მომნატრებიხარ რაღაც უღმერთოდ და ახლა ისე გამიხარდი ბედნიერებისაგან გულს გაუდის ბაგა ბუგი.
უნიჭიერესი გოგო ხარ შენ ელუ! ❤
და ჰო, მიყვარხარ მე შენ ❤

ეეე, ტედი. ბოლოს აღარც მახსოვს ჩემთან როდის გამოჩნდი და ახლა ძალიან გამიხარდი. მომნატრებია ის შეგრძნება, შენი ნიკის დანახვა რომ იწვევს ჩემში.

ძალიან დიდი მადლობა!
შენგან ასეთი შეფასება იმაზე ემტს ნიშნავს, ვიდრე ზოგადად და იცი შენ ეს!
როგორ მომნატრებიხარ?! სიტყვებითაც ვერ აღვწერ, მართლა. შენ ხომ იცი, რომ ეს სამყარო ძალიან დიდია ჩემთვის და არ მყოფნის სიტყვები.

ძალიან დიდი მადლობა! <3 <3 <3
მიყვარხარ მეც შენ, ძალიან! <3 <3

პ.ს. შენს ისტორიას ვერ ჩავუჯექი, მაგრამ გპირდები მეც გამოვჩნდები.

სტუმარი თამო
ძალიან მომეწონა ელე.საოცრება იყო სულ სხვანაირი

უღრმესი მადლობა, ჩემო საყვარელო!
ძალიან, ძალიან მიხარია <3 <3 <3 <3

Mtirala
შენებური იყო.
არაამქვეყნიური.
სიგიჟე.
ძალიან მომეწონა.
დღეს, დილას რომ დავინახე შენი ნიკი,
გავაფრინე.
ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე.
არ გამომდის ემოციების გადმოცემა და რა ვქნა :((
მაგრამ შენ მიხვდები როგორ მომეწონა
და როგორ მიყვრხარ.

პ.ს. გიორგობას გილოცავ, ძვირფასო. ❤

სიტყვა შენებურზე უკვე მაჟრიალებს! არ ვიცი ასეთი საოცრება როგორ ხარ, ამდენად ომ გრძნობ ჩემს ნაწერს და შეგიძლია ის სიტყვა მითხრა. ძაააააააააააალიან ბევრს ნიშნავს ეგ ჩემთვის და ამისთვის ყველაზე დიდი მადლობა შენ!
უკვე შენი ნიკის გამოჩენა ველოდები, სულმოუთქმენლად. რომ გამოჩნდები ხოლმე, უკვე ღიმილი მაკრავს სახეზე და სულ რომ არ მოგეწონოს, ვიცი რომ ეგეც კაი თემა იქნება ჩემთვის. აბსურდულად ჟღერს, მაგრამ ზუსტად ეგ გულწრფელობა მომწონს შენში!

ძალიან მიყვარხარ!
უზარმაზარი მადლობა შენ, რომ ჩემს გვერდით ხარ და არ ზარდები შენი დამოკიდებულების გაზიარებას!
მიხარიხარ!

პ.ს. უღრმესი მადლობა ამისთვისაც!
მეც გილოცავ!
გფარავდეს და შეგეწიოს, ჩემო საყვარელო <3

Tskrialashvili Mariami
როგორც ყოველთვის არაჩვეულებრივად კარგი იყო ♥
ვამბობ "ეს" მოთხრობაა ყველაზე კარგი და ჰოპ გამოჩნდები შენ შენი ახალი ისტორიით და ორი სიტყვის წაკითხვისთანავე უკვე ინტერესი მკლავს როგორი დასასრული ექნება ისტორიას ))
და მაინც ვერ ვარჩევ შენი ისტორიებიდან რომელი მომწონს ყველაზე ძალიან :დ ყველა თავისებურად მაგარია , თითოეული ერთმანეთზე უკეთესია, მაგრამ რომ მკითხო რომელი რომელს ჯობიაო ვერ გეტყვი :დ
ნუ რავიცი რა გითხრა შენი ნიჭის თაყვანისმცემელიივააარ ნენე ♥ ♥

არაჩვეულებრივად დიდი მადლობა შენ, ჩემო საყვარელო!
არ ვიცი რა გითხრა, ისე გამიხარდა ახლა ეს სიტყვები! იმდენად დიდი სიგიჟე მითხარი, მიჭირს რომ დავიჯერო ჩემზე ამბობ და სულელივით მეღიმება დაჯერებას რომ ვიწყებ. ალბათ, ამაზე მაგარი შეგრძნება არ არსებობს და ამისთვის უღრმესი მადლობა შენ! ჩემი გულის სასიამოვნოდ აჩქარებისთვის, ბედნიერების ღიმილისთვის და ა.შ. <3
ნიჭი ისაა, სხვა ასე გააბედნიერო და შენ ეგ როგორ საკმარისად გაქვს, იცი?

ძალიან გამიხარდი! <3 <3

ლუნი.
ეს იყო რაღაც არაამქვეყნიური!
ამ სიტყვის ყველანაირი გაგებით.
როგორ მეამაყები ❤

აი ახლა, სრულყოფილად გავიგე შენი სიტყვების შინაარსი :დ ნახე, რა ეგოისტი ვარ?! :დ

უღრმესი მადლობა, ჩემო საყვარელო!
შენ არც კი იცი ეს სიტყვები რამდენად მნიშვნელოვანია ჩემთვის და ისიც, ნებისმიერი ისტორიის ქვეშ შენს ნიკს რომ ვხედავ.
ჩვეულებრივი ტრადიციაა უკვე ჩემთვის შენი კომენტარების კითხვა!
მიხარიხარ! <3

მოცინარი
აუჰ რამხელაა :O დღეს ვერა, მაგრამ პარასკევს ღამეს ჩავუჯდები :*

არადა, ვიფიქრე პატარა გამოვიდა-მეთქი :დდ
როგორც შენ გინდა, საყვარელო <3
მიხარია რომ წაკითხვის სურვილი გაქვს <3

Barbare ❤
gasaocrad gasagijebeli mshvenialuroba iyo ❤️wera ar shewyvito arasdros ❤️

გასაოცრად გამაგიჟებელი მადლობა შენ, ბარბარე, საყვარელო <3 <3
ეგეთ გაამგიჟებელი სიტყვები მითხარი და ისე გამახარე, მეტი რომ არ შეიძლება! <3 <3 <3

katerina (keta)
აუ ნენე რამდენი ადგილი მეცნო, რასაც ქვია ჩემია.
მეგონა ჩემზე წერდი, უბრალოდ სახელი აგერია (ლინაზე გუშინდელი მახსენდება და მეცინება ახლაც).
მარიამი კიდე სუფთა ანია, მასე ეჯებრებოდნენ ერთმანეთს და დიდად არ ეხატებოდათ გულზე ერთმანეთი.
ღმერთო!!! რამდენი რამე გამახსენე ერთად შენ არ იცი...
ალერგიაც კი და მერე ჩემი ისტერიკები რომ ვხედავდი ცუდად იყო...
ზუსტად ესე ვებუტებოდი ღამე თუ არ ჩამეხუტებოდა და მეორე დღეს არ ველაპარაკებოდი და თუ ვერც კი მიხვდებოდა რატომ, მერე ჰო საერთოდ..
მისი სხვა ქალებთან დამოკიდებულებაც იდეალურად ემთხვევა...
და დაშორება?!
ყველაფერს რომ შეიძლება დააბრალო სიყვარულის ნაკლებობის გარდა...
არ ვიცი, რა გამიკეთე ნენე?!
წერტილი და მრავალწერტილი იყო პიკი!!!
ვციტირებ (ვისგან მიხვდები) :
“რამდენჯერაც არ უნდ დაუსვა წერტილი ჩვენს ურთიერთობას მე იმდენჯერ მივამატებ კიდევ ორს. საბოლოოდ მრავალწერტილი გამოვა და ახალი აბზაციდან დავიწყებთ”....

მეტი რა გითხრა?!
გ ა მ ა გ ი ჟ ე !!!

ანუ, შეიძლება ითქვას, რომ ცოტნე "ის" იყო? :დ
არ ვიცი რა ვთქვა. ალბათ, ამ ისტორიაზე საუკეთესო შეფასება იყო შენგან. რაღაც გამოვიდა ალბათ, აი ეგ მომენტები რომ გაგახსენა. ემოციურად იმოქმედა და მიუხედავად იმისა ვიციე ს შენთვის რას ნიშნავს, ეგოისტურად გამიხარდა. გამიხარდა იმიტომ, რომ შენ ამეების შეგრძნების საშუალება გქონია. ვგიჟდები, რომ ეს ასე სადღაც არსებობს და ეს "სადღაც" ასე ახლოს ხარ ჩემთან. სიტყვები არ მეყოფა არასდროს, ამ კომენტარზე რომ გიპასუხო. შეიძლება ბოდიშიც მაქვს მოსახდელი, ჩემი ფანტაზიით ამდენად რომ შემოვიჭერი შენში, მაგრამ ვიცი შენ ამას სხვა კუთხით გაიგებ.
ადრე გითხარი, რაღაცას დავწერ-მეთქი.
ეგ აუცილებლად იქნება, მაგრამ იცოდე, ეს არა. ასეთ მინიმალურს შენ არასდროს გაგაკარებ და მონაკვეთები, რომლებიც შენთვის ნაცნობი გახდა, მხოლოდ მონაკვეთებად დარჩება.
მე სხვას გაჩუქებ!

მიყვარხარ ალბათ მცირეა იმისთვის, შენს მიმართ ჩემი გრძNობა რომ გამოვხატო!

სტუმარი პანდა
არ ვიცი რა ვთქვა :// საუკეთესო ხარ <3333

და არც მე ვიცი ამ საოცრებაზე რა გიპასუხო!
მაჟრიალებს ამ სიტყვაზეც!
უდიდესი მადლობა, ჩემო პანდა, უსაყვარლესო ადამიანო!

პ.ს. წინა ფბ კომენტარზე ფბ-დან ვერ გიპაუხე, გავაუქმე. ამ საიტის კომენტარით გიპასუხე და იმედია ნახე. არ მინდა იფიქრო, რომ ყურადღება არ მოგაქციე. <3

მარიკუნაა♥️
აუ, რა კარგი იყო:)

აუ, აუ, აუ <3
მარიკუნა,
შენ ძალიან მაგარო გოგო,
უღრმესი მადლობა!
მიხარია:)

 



№13  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

ეს ის "ჩვენი სეკრეტი" ისტორია იყო, როგორც მივხვდი, ხო? :დდდდ
ეს რამდენიმე დღეა მრევ და მაგიჟებ!
მამაკაცის მხრიდან დანახული კიდევ უფრო საინტერესო იყო. მაგიჟებდა მისი დამოკიდებულება და ხედვა ლინას მიმართ და საერთოდ, თვითონ ლინა მაგიჟებდა. საოცრად რაღაცნაირი იყო, განსხვავებული და არაორდინალური. ურთიერთობაც ასეთი ჰქონდათ. სხვანაირად ან როგორ უნდა ყოფილიყვნენ ერთ სახლში ორი ხელოვანი :დდ
მთლიანად ვიგრძენი ის დამოკიდებულება რაც ცოტნეს ჰქონდა ლინას მიმართ. მაგრამ მაინც გამაბრაზა მისმა დამოკიდებულებამ ეჭვიანობისადმი. გასაბრეზებელი იყო კიდეც და როგორ არ გავბრაზებულიყავი?! მითუმეტეს როცა ლინასნაირ ქალთან გაქვს საქმე, თმის ბოლო ღერამდე უნდა გწამდეს და ენდობოდე. (ეს ჩემი აზრია)
და დასასრული?! მოულოდნელი იყო იმიტომ, რომ რაღაც მომენტებში მართლა შემეპარა ეჭვი, უკანასკნელი იყო ცოტნესთვის ეს რომანი. ოღონდ ფურცლებზე რომანი არა, "ლინა რომანი" :დდდ
საოცარი გოგო ხარ, ნენე! შენი აზრებით, შენი დამოკიდებულებებით, რაღაც საკითხების მიმართ, თავიდან-ბოლომდე და მთლიანად საოცარი ხარ!
ძალიან მოკლე დროში შევიყვარე შენი შემოქმედება და შენი სამყარო. ალბათ ჩემსასთან დგას ძალიან ახლოს და ამიტომ.
არანორმალურად დადებითი მუხტი მოგაქვს და
მიხარია, რომ უკვე მეც ვიზიარებ ამ მუხტს heart_eyes heart_eyes heart_eyes
როგორც შენ იცი ხოლმე, გაკოცე ბევრი! joy joy kissing_heart kissing_heart

 



№14  offline წევრი Veronika

Vuai, ase malec ar velodi axal istorias.
Arachveulebrivad kargi iko,
araamkvekniurad kargi!
Sheneburi.
Erti amosuntqvit cavikitxe.
Sigije xar shen chemi!
Sascaulad idealuri.
Shemdgari mcerali xar!!!
Aranormalurad mikvarxar shen me❤️
Моя ❤️❤️

 



№15  offline წევრი SillyGirl

ელ მე შენ გამაგიჟე.
რა საოცრებები წაიკითხა ჩემმა თვალებმა ?
მართლა სასწაული ხარ ჩემი.
ორივე პერსონაჟი როგორი შენებური იყოოო.
ყველაფერი ვგრძენი რაც საჭირო იყო.
ათასჯერ ნათქვამს გაგიმერებ ვა გეტყვი რომ საუკეთესო ხარ და არადროს მომბეზრდება ამის გამეორება.
ვგიჟდები შენზე.
ჩემო სასწაულო.

 



№16  offline ახალბედა მწერალი elle...

An_Gel
ეს ის "ჩვენი სეკრეტი" ისტორია იყო, როგორც მივხვდი, ხო? :დდდდ
ეს რამდენიმე დღეა მრევ და მაგიჟებ!
მამაკაცის მხრიდან დანახული კიდევ უფრო საინტერესო იყო. მაგიჟებდა მისი დამოკიდებულება და ხედვა ლინას მიმართ და საერთოდ, თვითონ ლინა მაგიჟებდა. საოცრად რაღაცნაირი იყო, განსხვავებული და არაორდინალური. ურთიერთობაც ასეთი ჰქონდათ. სხვანაირად ან როგორ უნდა ყოფილიყვნენ ერთ სახლში ორი ხელოვანი :დდ
მთლიანად ვიგრძენი ის დამოკიდებულება რაც ცოტნეს ჰქონდა ლინას მიმართ. მაგრამ მაინც გამაბრაზა მისმა დამოკიდებულებამ ეჭვიანობისადმი. გასაბრეზებელი იყო კიდეც და როგორ არ გავბრაზებულიყავი?! მითუმეტეს როცა ლინასნაირ ქალთან გაქვს საქმე, თმის ბოლო ღერამდე უნდა გწამდეს და ენდობოდე. (ეს ჩემი აზრია)
და დასასრული?! მოულოდნელი იყო იმიტომ, რომ რაღაც მომენტებში მართლა შემეპარა ეჭვი, უკანასკნელი იყო ცოტნესთვის ეს რომანი. ოღონდ ფურცლებზე რომანი არა, "ლინა რომანი" :დდდ
საოცარი გოგო ხარ, ნენე! შენი აზრებით, შენი დამოკიდებულებებით, რაღაც საკითხების მიმართ, თავიდან-ბოლომდე და მთლიანად საოცარი ხარ!
ძალიან მოკლე დროში შევიყვარე შენი შემოქმედება და შენი სამყარო. ალბათ ჩემსასთან დგას ძალიან ახლოს და ამიტომ.
არანორმალურად დადებითი მუხტი მოგაქვს და
მიხარია, რომ უკვე მეც ვიზიარებ ამ მუხტს heart_eyes heart_eyes heart_eyes
როგორც შენ იცი ხოლმე, გაკოცე ბევრი! joy joy kissing_heart kissing_heart

საოცარია, მე შენს ისტორიებში ვბოდიალობდი და თურმე შენ აქ :დდ <3
არ ვიცირ ა ვუწოდო იმ შეგრძნებას, შენს აქ ყოფნას რომ მოჰყვება თან. ალბათ ბედნიერება უნდა ერქვას, მაგრამ ბევრად მეტი რომ არის?! აი, მართლა რომ არის?! რა გავაკეთო?!
გეთანხმები, ცოტნეს საქციელი გასაბრაზებელი იყო და უფრო მეტიც. ლინა რომ არ შემცოდებოდა მის გარეშე, ამ კაცს უეჭველად მარტო დავტოვებდი :დ ხომ იყო ღირსი? იყო :დდ როცა გიყვარს, მგონია იქ ეჭვიანობა ისეთივე უადგილოა, როგორც მე პარლამენტში :დდ ანგრევს, ჭამს, აცამტვერებს ყოველგვარ ჯანსაღ გრძნობას და მე ვერ ვაპატიებ ადამიანს ჩემი სიწმინდე ამით შემილახოს.
მაგრამ ამ ისტორიაში რაღაცები "გადავლახე" თუ შეიძლება ასე ითქვას, და ცოტნეს უკანასკნელი რომანი დავტოვე უკანასკნელად იმ მხრივ, რომ სიცოცხლის ბოლომდე მხოლოდ ამ ერთადერთის შეგრძნება შეეძლებოდა და ლინა იქნებოდა ყველა გაგებით უკანასკნელი. ქალი, რომელიც მის იქეთ სხვისკენ არ გაახედებდა. თუმცა ყველაფრის მიუხედავად, მე მაინც მჯერა, რომ არც ცოტნეს ექნებოდა სურვილი სხვა ქალი არსებულიყო სადმე, თუნდაც წარმოსახვით.

ანა, შენი დადებითი შეფასებები არის ჩემი მთლიანი ორგანიზმის ამოტრიალება და მერე დალაგება ისე, რომ მხოლოდ ბედნიერებას ვგრძნობდე.
ჯერ მარტო ის რამდენია, მე ვგრძნობდე შენი ნიჭიერი გონებით იაზრებდე ჩემს ნაწერს და მერე დამოკიდებულებას მიზიარებდე. თან ასე საოცარს.
სიტყვები არ მეყოფა მადლობის გადასახდელად. <3333333333333333333333333
საოცრება ყველა გაგებით შენ ხარ და მიხარია, მართლა ძალიან მიხარია ჩემს უბრალო სამყაროში შენი არსებობა.
იმ სიტყვებმა სულ შემშალა, ჩემთან ახლოს დგასო და ამაზე საკმრისს, შესაფერისს ვერადროს გეტყვი. ამაზე მაგარი არ ვიცი რა შეიძლებოდა გეთქვა!
მიხარიხარ!
მიყვარს ეს სიტყვა და ზუსტად გამოხატავს ჩემს შენს მიმართ დამოკიდებულებას!
მიხარიხარ
და
მიხარია ეგ "გაკოცე ბევრი" რომ შეამჩნიე :დდდ დავიჩემე და ჰაა, მოვაბეზრე ხალხს თავი :დდდ ოღონდ მხოლოდ კაი ტიპებს :დდდ

და მეც,
გაკოცე ბევრი! <33333333333333
ბევრი გული შენ!

Veronika
Vuai, ase malec ar velodi axal istorias.
Arachveulebrivad kargi iko,
araamkvekniurad kargi!
Sheneburi.
Erti amosuntqvit cavikitxe.
Sigije xar shen chemi!
Sascaulad idealuri.
Shemdgari mcerali xar!!!
Aranormalurad mikvarxar shen me❤️
Моя ❤️❤️

არც მე ველოდი, ჩემო ოქროს გოგო. ორ დღეში ნაჯღაპნი გამოვიდა. თან ისე, რომ სხვაზე არაფერზე მაფიქრა და რომ ვერ ვწერდი, სულ თითები მიკანკალებდა. ლამის ნევროზი ავიკიდე, ისედაც მაქვს მგონი :დდ
არ ვიცი შენს შექებაზე რა უნდა გითხრა, გეფიცები მართლა მაგიჟებ!
უუუუუუუუუუუუუუუუუუდიდესი მადლობა შენ ამისთვის! სიტყვები არ მეყოფა არასდროს შენი გვერდით დგომა რომ სრულყოფილად აღვწერო რას ნიშნავს ჩემთვის. თან ასეთი საოცარი სიტყვებით!
არანორმალურად მიხარიხარ
და მიყვარხარ მე შენ! როგორ თან! <333333333

 



№17  offline წევრი katerina (keta)

მაინც ამატირე რა, ოღონდ ყველაზე მაგარი შეგერძნებაა.
შენ ესეთ სიტყვებს რომ ვკითხულობ და ნელნელა მეწვის ცხვირი, მერე გამოსახულება მედღაბნება და ვხვდები რომ თურმე ვტირი.
ყოველთვის ახერხებ ჩემი ისედაც უკონტროლო ემოციები უფრო უკონტროლო გახადო...
და ჰო,
არც მე არ მიყვარხარ!
არაა ეგ ის სიტყვა ჩვენ რომ შეგვეფერება.
შენ ხარ უბრალოდ ჩემი მეორე მე (შეიძლება პირველიც, არ ვიცი)!

 



№18  offline ახალბედა მწერალი elle...

SillyGirl
ელ მე შენ გამაგიჟე.
რა საოცრებები წაიკითხა ჩემმა თვალებმა ?
მართლა სასწაული ხარ ჩემი.
ორივე პერსონაჟი როგორი შენებური იყოოო.
ყველაფერი ვგრძენი რაც საჭირო იყო.
ათასჯერ ნათქვამს გაგიმერებ ვა გეტყვი რომ საუკეთესო ხარ და არადროს მომბეზრდება ამის გამეორება.
ვგიჟდები შენზე.
ჩემო სასწაულო.

ჩემი არანორმალური გოგო ხარ შენ და ჩემს თაზოს თუ დავესესხები, ხომ იცი ეს რამდენად მაგარი სიტყვაა?! ჰოდა ეგეთი მაგარი გოგო ხარ შენ ჩემთვის! შენი "საუკეთესო" გონებას მირევს ბედნიერებისგან და არ ვიცი ხოლმე რა გითხრა!
რა სასწაულებს მეუბნები და მე სულელივით მხოლოდ მადლობას გიხდი. ნეტა მეტი შემეძლოს!
ახლაც ასე უნდა ვთქვა, მადლობა უდიდესზე უდიდესი ჩემო ძალიან ძალიან საყვარელო გოგო! არ ვიცი რამდენად მაგრად შევაფასო შენი დამოკიდებულება, სიგიჟეა ჩვეულებრივი!
ვგიჟდები მეც შენზე! მართლა ამრთლა! <3333333

katerina (keta)
მაინც ამატირე რა, ოღონდ ყველაზე მაგარი შეგერძნებაა.
შენ ესეთ სიტყვებს რომ ვკითხულობ და ნელნელა მეწვის ცხვირი, მერე გამოსახულება მედღაბნება და ვხვდები რომ თურმე ვტირი.
ყოველთვის ახერხებ ჩემი ისედაც უკონტროლო ემოციები უფრო უკონტროლო გახადო...
და ჰო,
არც მე არ მიყვარხარ!
არაა ეგ ის სიტყვა ჩვენ რომ შეგვეფერება.
შენ ხარ უბრალოდ ჩემი მეორე მე (შეიძლება პირველიც, არ ვიცი)!

შური ვიძიე ალბათ, შენ რომ ამატირე, როგორი იყო?! :დდ ჰოდა, ეგრე! ეს ხუმრობით, არ მიყვარს შენი ცრემლები, მაგრამ თ ბედნიერებისგანაა, დაე იტირო, ჩემო ქეთრინ, მთელი ცხოვრება ეგეთი უსაზღვრო ბედნიერებისგან გაჟღენთილი მარილიანი წყლით. და მეც შენთან ერთად :დდდ

ჩემო, სულ ჩემო!

 



№19 სტუმარი ილონა

ილონა
გავგიჟდი და გადავირიე!!!! სასწაულად მომეწონა♡ ძალიან სასიამოვნო წასაკითხია. მამაკაცის თვალთახედვით რომ დაწერე, მართლა ძალიან საინტერესო იყო♡ ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი ისტორიაა დღეიდან! მადლობა შენ♡

პ.ს გიორგობას გილოცავ♡ ვფიქრობდი, როგორ და საიდან მივულოცოთქო და ჰა :დ
Ti amo ♡




მეც მიხარიხარ სასწაულად, ხომ იცი♡
რადგან პირველი იყო , სურვილი უნდა ჩაგეფიქრებინა :დ რომ არ დაგედო, არ გეპატიებოდა :დ სადაც არუნდა წაიშალოს, მე მაინც მაქვს უკვე შენახული ჩემს ოთახში, მისთვის განკუთვნილ ადგილზე :დ მართლა განსხვავებული იყო, მაგრამ მაინც ისეთი, ყველასგან რომ გამოგარჩევს♡ და კიდევ ათასჯერ ვიტყვი , რომ ერთ-ერთი საუკეთესო ისტორიაა, საუკეთესოთა შორის♡

მემგონი დარეფლიებაც მასწავლე :დ

გუდ ლაქ კუკლა ♡ გაკოცე, ძალიან ბევრი

 



№20  offline ახალბედა მწერალი elle...

ილონა
ილონა
გავგიჟდი და გადავირიე!!!! სასწაულად მომეწონა♡ ძალიან სასიამოვნო წასაკითხია. მამაკაცის თვალთახედვით რომ დაწერე, მართლა ძალიან საინტერესო იყო♡ ერთ-ერთი ჩემი საყვარელი ისტორიაა დღეიდან! მადლობა შენ♡

პ.ს გიორგობას გილოცავ♡ ვფიქრობდი, როგორ და საიდან მივულოცოთქო და ჰა :დ
Ti amo ♡




მეც მიხარიხარ სასწაულად, ხომ იცი♡
რადგან პირველი იყო , სურვილი უნდა ჩაგეფიქრებინა :დ რომ არ დაგედო, არ გეპატიებოდა :დ სადაც არუნდა წაიშალოს, მე მაინც მაქვს უკვე შენახული ჩემს ოთახში, მისთვის განკუთვნილ ადგილზე :დ მართლა განსხვავებული იყო, მაგრამ მაინც ისეთი, ყველასგან რომ გამოგარჩევს♡ და კიდევ ათასჯერ ვიტყვი , რომ ერთ-ერთი საუკეთესო ისტორიაა, საუკეთესოთა შორის♡

მემგონი დარეფლიებაც მასწავლე :დ

გუდ ლაქ კუკლა ♡ გაკოცე, ძალიან ბევრი

ვუაიმეეე, გაიზარდე ნენესი!
ძალიან მიყვარხარ, ვგიჟდბეი ნუ და ძალიან მაკლია შენთან ჭორაობა! გეფიცები მართლა გამოავსწორებ ახლო მომავალში <333333 მაგ ისტორიების შენთან არსებობა სიგიჟემდე მიხარია! ხომ იცი?! ვიცი რომ იცი!
ჩემი ჭკვიანი გოგო, ვიციდი რომ ისწავლიდი ;დდდ

გაკოცე მეც ბევრი ბევრი!!!!

 



№21  offline ადმინი bibo

ძეტკა
კრასავიცა
აბდალა მე
ერთი კომენტარი წამეშალა
ჯინაზე ას დავწერ
არა ბიჭო მოსკოვს დავეკითხები
ისეთი იყო
ისეთი
რო გამაგიჟა
აი ასე ხო შეგიძლია სული დაგემტვრეს
თვალები აგეწვას
და გული დაგეწვას
მე ვიგრძენი
მე ნახე
და ჩემთან მოვიდა
ხო ყველაფერი ხდება
ერთ წერტილს
ორი ოთხი ათი ასი ღო მოსდევს
ხო ერთით იწყება
ყველაფერი
მე ვიცი მჯერა
ერთ შანს მეორე მეასე მეათასე მოზდევს
წერტილებიც მისთვის მრავლდებიან
რადგან შეაჩერონ ისინი
ის
და ყველა ვინც საჭიროა
მე მჯერა
იქ ზევით ხოა ის
ის უბრალოდ არ წერს
უბრალოდ არ ხატავას
და უბრალოდ არ ქმნის
იმ პაწია ძმას ვფიცავ თუ არ მიგრძვნია რო დადებდი
იმიტო შემეოვედი მეთქი დადებს
შემოვედი იმით თუ არა ამით დამხვდი
ასე უბრალოდ არ შეიძლება ვგრძნობდე
ასე უბრალოდ არ შეიძლება ეს ყველაფერი ხდებოდეს
ასე უბრალოდ ხო იცი
ზევით არაფერი იწერება
ის ხო ყველაფერს ხედავს და ესმის
მე ვიცი რო უბრალოდ არაფერი ხდება
ხო ეჭვიანზე მეტი ვარ
მეც ვერ ვყოფ ადამიანებს
იმდენად რო ზოგჯერ სუნთქვასაც უთვლი უჩემოდ
ნაბიჯებსაც კი ვუყურებ უჩემოდ
იმ მეორე ნახევარზეც კი ვეჭვიანობ
იმათზეც კი უჩემოდ რო გატარებენ დროს
უჩემოდ რო იჯდებიან იქ ერთ ადგილას
და განიხილავენ დღეს წამს წუთს
რაც ჩემია ჩემი ჩემია და უფრო ჩემია
ჩემ ხასიათს გავს
იმდენად რამდენადაც რადიკალურია
სასწაულების გჯერა კრასავიცა
გწამს რო ხდება
მე მჯერა შენ რო სასწაული ხარ
მე მჯერა რო იქ ზევით იწერება ყველაფერი
ის ზევით ხატავს ყველაფერს არ შეიძლება ასე უბრალოდ ამდენს გრძნობდე
ასე უბრალოდ ამდენს ხედავდე
გესმოდეს
ლავ მი ბებიბი ^_^
ამატირე
მეტირება
სუ მეტირება ხოლმე
ისე წერ
ისე ხატავ
ისე რო მე ცრემლებს ვითვლი
მე ხო ყველაფერზე მეტირება
მაგრამ შენ მაინც ყველაფერზე მატირებ
უბრალოდ სასწაული ხარ შენ
წერტილებს ამრავლებს დრო
უმისოდაც არ სრულდება
თუ შენ მე მას
აწყობს ერთად ყოფნა
თუ არ უფერულდება ადამიანი
მის გარეშეც მასთან ერთადაც გრძელდება
ჰო მიყვარხარ ხო იცი
რო სიგიჟე ხარ ხო იცი
შენაირი ერთი ყველას რო უნდა ათოვდეს ხო იცი
მე ვიცი რო ამ დღებში იმასაც დებ
ვანგობის გარეშეც
მე ხო ვიციმე ხო ვგრძნობ
მე ხომესმის
მიყვარხარ
სიგიჟე ხარ
ბედნიერებას შენი სუნი ასდის
შნი ფერი აქვს
და უბრალოდ შენ ხარ
შენ პატარა ფერადი სასწაული ხარ
ჩემო ერთო ცალო
ლავ მი ძეტკა
ლავ ლავ ლავ ლავ ლავ მო
^_^
ყველაფერი ხდება დღეს შენი სუნთქვა სხვისთვის სუნთქავს
უბრალოდ ის ვინც შენ ცხორწბის გზის მეგზური გგონია
შეიძლება სხვისი გახდეს
ისეთები რჩებიან
შენც რო ვერ წარმოგიდგენია
ის ზევით ასე ხატავს
ასე გიფერადებს
მე შენ გყვარობ
ქის მი
ლავ მი
გატოცე
გყვარობ ძეტკა ^_^

 



№22  offline წევრი Mrs grey

სამოთხე, რომელიც დედამიწაზე არსებობს, აი ვინ ხარ შენ... ბევრი ძალიან ბევრი ადამიანის სამოთხე... ჩემი განსაკუთრებით.. heart_eyes

 



№23  offline ახალბედა მწერალი elle...

bibo
ძეტკა
კრასავიცა
აბდალა მე
ერთი კომენტარი წამეშალა
ჯინაზე ას დავწერ
არა ბიჭო მოსკოვს დავეკითხები
ისეთი იყო
ისეთი
რო გამაგიჟა
აი ასე ხო შეგიძლია სული დაგემტვრეს
თვალები აგეწვას
და გული დაგეწვას
მე ვიგრძენი
მე ნახე
და ჩემთან მოვიდა
ხო ყველაფერი ხდება
ერთ წერტილს
ორი ოთხი ათი ასი ღო მოსდევს
ხო ერთით იწყება
ყველაფერი
მე ვიცი მჯერა
ერთ შანს მეორე მეასე მეათასე მოზდევს
წერტილებიც მისთვის მრავლდებიან
რადგან შეაჩერონ ისინი
ის
და ყველა ვინც საჭიროა
მე მჯერა
იქ ზევით ხოა ის
ის უბრალოდ არ წერს
უბრალოდ არ ხატავას
და უბრალოდ არ ქმნის
იმ პაწია ძმას ვფიცავ თუ არ მიგრძვნია რო დადებდი
იმიტო შემეოვედი მეთქი დადებს
შემოვედი იმით თუ არა ამით დამხვდი
ასე უბრალოდ არ შეიძლება ვგრძნობდე
ასე უბრალოდ არ შეიძლება ეს ყველაფერი ხდებოდეს
ასე უბრალოდ ხო იცი
ზევით არაფერი იწერება
ის ხო ყველაფერს ხედავს და ესმის
მე ვიცი რო უბრალოდ არაფერი ხდება
ხო ეჭვიანზე მეტი ვარ
მეც ვერ ვყოფ ადამიანებს
იმდენად რო ზოგჯერ სუნთქვასაც უთვლი უჩემოდ
ნაბიჯებსაც კი ვუყურებ უჩემოდ
იმ მეორე ნახევარზეც კი ვეჭვიანობ
იმათზეც კი უჩემოდ რო გატარებენ დროს
უჩემოდ რო იჯდებიან იქ ერთ ადგილას
და განიხილავენ დღეს წამს წუთს
რაც ჩემია ჩემი ჩემია და უფრო ჩემია
ჩემ ხასიათს გავს
იმდენად რამდენადაც რადიკალურია
სასწაულების გჯერა კრასავიცა
გწამს რო ხდება
მე მჯერა შენ რო სასწაული ხარ
მე მჯერა რო იქ ზევით იწერება ყველაფერი
ის ზევით ხატავს ყველაფერს არ შეიძლება ასე უბრალოდ ამდენს გრძნობდე
ასე უბრალოდ ამდენს ხედავდე
გესმოდეს
ლავ მი ბებიბი ^_^
ამატირე
მეტირება
სუ მეტირება ხოლმე
ისე წერ
ისე ხატავ
ისე რო მე ცრემლებს ვითვლი
მე ხო ყველაფერზე მეტირება
მაგრამ შენ მაინც ყველაფერზე მატირებ
უბრალოდ სასწაული ხარ შენ
წერტილებს ამრავლებს დრო
უმისოდაც არ სრულდება
თუ შენ მე მას
აწყობს ერთად ყოფნა
თუ არ უფერულდება ადამიანი
მის გარეშეც მასთან ერთადაც გრძელდება
ჰო მიყვარხარ ხო იცი
რო სიგიჟე ხარ ხო იცი
შენაირი ერთი ყველას რო უნდა ათოვდეს ხო იცი
მე ვიცი რო ამ დღებში იმასაც დებ
ვანგობის გარეშეც
მე ხო ვიციმე ხო ვგრძნობ
მე ხომესმის
მიყვარხარ
სიგიჟე ხარ
ბედნიერებას შენი სუნი ასდის
შნი ფერი აქვს
და უბრალოდ შენ ხარ
შენ პატარა ფერადი სასწაული ხარ
ჩემო ერთო ცალო
ლავ მი ძეტკა
ლავ ლავ ლავ ლავ ლავ მო
^_^
ყველაფერი ხდება დღეს შენი სუნთქვა სხვისთვის სუნთქავს
უბრალოდ ის ვინც შენ ცხორწბის გზის მეგზური გგონია
შეიძლება სხვისი გახდეს
ისეთები რჩებიან
შენც რო ვერ წარმოგიდგენია
ის ზევით ასე ხატავს
ასე გიფერადებს
მე შენ გყვარობ
ქის მი
ლავ მი
გატოცე
გყვარობ ძეტკა ^_^

აბდალაზე და მოსკოვზე გამეცინა :დდდდ
ეჭვიანობად რაც შეეხება, რაც უფრო მალწ დაძლევ მაგ გრძნობას, მით უფრო მალე იქნები მშვიდად. ურთიერთობაც მყარი იქნება და ნდობაც უფრო გაამტკიცებს უკვე არსებულს. მგონია, რომ ეჭვიანობა საშინლად უარყოფითია და არ შეიძლება მისით რამე გავაფუჭოთ. გავაფუჭოტ ისეთი რამეები, როგორიც არის მეგობრობა და კიდევ უფრო მეტი. ესენი ისეთებია, რომლებიც მოფრთხილებას, სინაზეს და ა.შ. საჭიროებს. ვგიჟდები მე ასეთ ურთიერთობებზე და არა, არ გინდა ამ ყველაფეის ეჭვიანობით გაფუჭება. გული შენც გეტკინება.

ძალიან დიდი მადლობა რომ ასე იგრძენი ყველაფერი. ამაზე მნისვნელობანი ავტორისთვის რაუნდა იყოს არ ვიცი.
ძალიან მიხარია❤️❤️❤️

Mrs grey
სამოთხე, რომელიც დედამიწაზე არსებობს, აი ვინ ხარ შენ... ბევრი ძალიან ბევრი ადამიანის სამოთხე... ჩემი განსაკუთრებით.. heart_eyes

ნუ, არ ვიცი შენ რა ადამიანი ხარ ასეთი!
მისის გრეი, ერთს იტყვი და ისეთს, მთელი დღე გამოშტერებულს მტოვებ, ოღონდ მართლა!
რომელი მადლობა უნდა შეგისაბამო ამაზე შენ? ალბათ, ის უნდა გითხრა, რომ ჩემთვისაც ეგრე აღმატებულს წარმოადგენ და გვეტყვი კიდეც.
შენს დადებითებზე ვგიჟდები!
შენზე სულ მთლიანად!❤️❤️

 



№24 სტუმარი გვანცა))

ღმერთოოო
როგორი საოცრება იყოო,როგორ განსხვავებული სხვებისგან,
ელ...
აიი მე შენზეე ვგიჟდებიიი
შენ ხარ საოცრებაააა,იდიალური გოგო ❤

 



№25  offline ახალბედა მწერალი elle...

გვანცა))
ღმერთოოო
როგორი საოცრება იყოო,როგორ განსხვავებული სხვებისგან,
ელ...
აიი მე შენზეე ვგიჟდებიიი
შენ ხარ საოცრებაააა,იდიალური გოგო ❤

გვანც, რამდენი ხანია არ გამოჩენილზარ, როგორ მომენატრე, ეე❤️❤️❤️❤️
უღრმესი მადლობა, ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა, ხომ იცი??!
ძალიან ვგიჟდები შენზე❤️❤️❤️

 



№26  offline ახალბედა მწერალი Ans...

ნენე!!!
გადარეული ხარ გეფიცები!
რანაირად ხარ ასეთი სასწაული???
როგორ ახერხებ, რომ შენი ყველა პერსონაჟი ისე მიყვარდება, 2 კვირა ახლა ამ ისტორიაზე უნდა ვიფიქრო.
საშინლად მომეწონა მამაკაცის გადმოსახედიდან რომ დაწერე. გაფაციცებული ვკითხულობდი ყველა სიტყვას და ერთი მძიმეც არ გამომიტოვებია.
შენსავით სასწაული პერსონაჟები რომ გყავს?!
ამ ბიჭზე გადავირიე. საშინლად ვერ ვიტან (საკუთარი გამოცდილებიდან) რომ ბევრი ვერ ხვდება მსახიობისთვის სცენაზე ნათამაშები ემოციები საეჭვიანო და ნერვების ასაშლელი რომ არ არის, მაგრამ ცოტნემ ამ მომენტშიც კი არ გამაღიზიანა. პირიქით, ცოტნემ კი არა მემგონი მეც კი ვიეჭვიანე უცებ.
ლინა არის საოცრება!
რა მომწონს იცი შენში? იშვიათად ხდება ასე, მაგრამ ზუსტად ყველა დეტალი თვალწინ მედგა ამ ისტორიას რომ ვკითხულობდი.
ფილმივით იყო, ხვდები?
წარმოვიდგინე როგორი იყო ლინა, ცოტნე...მათი სახლიც, ლინას აივანიც, ყვავილებიც, მისი ჭრელი კაბები, მათი გაცნობის სცენა. ნუ, მოკლედ ყველაფერი, მართლა ყველა დეტალი თვალწინ მიდგას.
ახლა ჩემს გონებაში ფილმად დარჩება ეს ისტორია.
მგონია, რომ კი არ წავიკითხე-ვუყურე.

მითქვამს აქამდე მგონი, რომ ემოციებში ყოფნისას რაღაცეებს ვბოდიალობ და აზრებს ვერ ვალაგებ ხო? ;დდდდ თუ არ მითქვამს ახლა გეუბნები.
მარტლა არ ვიცი ხოლმე ხანდახან რა დავწერო იმდენად გაოცებულს მტოვებ.

შენ ხარ ადამიანი, რომელმაც სულ უნდა წეროს.
იმიტომ, რომ ბევრს ისე არ უხდება წერა, როგორც შენ!

ძალიან მაგრად მიყვარხარ შენი ისტორიებითურთ და შენი ისტორიების გარეშეც! იმიტომ, რომ სასწაული გოგო ხარ და
თუ რომელიმე მწერალს შეუძლია საოცრებების მოხდენა შენ მათ რიგებში უპირობოდ შედიხარ!

 



№27  offline ახალბედა მწერალი elle...

Ans...
ნენე!!!
გადარეული ხარ გეფიცები!
რანაირად ხარ ასეთი სასწაული???
როგორ ახერხებ, რომ შენი ყველა პერსონაჟი ისე მიყვარდება, 2 კვირა ახლა ამ ისტორიაზე უნდა ვიფიქრო.
საშინლად მომეწონა მამაკაცის გადმოსახედიდან რომ დაწერე. გაფაციცებული ვკითხულობდი ყველა სიტყვას და ერთი მძიმეც არ გამომიტოვებია.
შენსავით სასწაული პერსონაჟები რომ გყავს?!
ამ ბიჭზე გადავირიე. საშინლად ვერ ვიტან (საკუთარი გამოცდილებიდან) რომ ბევრი ვერ ხვდება მსახიობისთვის სცენაზე ნათამაშები ემოციები საეჭვიანო და ნერვების ასაშლელი რომ არ არის, მაგრამ ცოტნემ ამ მომენტშიც კი არ გამაღიზიანა. პირიქით, ცოტნემ კი არა მემგონი მეც კი ვიეჭვიანე უცებ.
ლინა არის საოცრება!
რა მომწონს იცი შენში? იშვიათად ხდება ასე, მაგრამ ზუსტად ყველა დეტალი თვალწინ მედგა ამ ისტორიას რომ ვკითხულობდი.
ფილმივით იყო, ხვდები?
წარმოვიდგინე როგორი იყო ლინა, ცოტნე...მათი სახლიც, ლინას აივანიც, ყვავილებიც, მისი ჭრელი კაბები, მათი გაცნობის სცენა. ნუ, მოკლედ ყველაფერი, მართლა ყველა დეტალი თვალწინ მიდგას.
ახლა ჩემს გონებაში ფილმად დარჩება ეს ისტორია.
მგონია, რომ კი არ წავიკითხე-ვუყურე.

მითქვამს აქამდე მგონი, რომ ემოციებში ყოფნისას რაღაცეებს ვბოდიალობ და აზრებს ვერ ვალაგებ ხო? ;დდდდ თუ არ მითქვამს ახლა გეუბნები.
მარტლა არ ვიცი ხოლმე ხანდახან რა დავწერო იმდენად გაოცებულს მტოვებ.

შენ ხარ ადამიანი, რომელმაც სულ უნდა წეროს.
იმიტომ, რომ ბევრს ისე არ უხდება წერა, როგორც შენ!

ძალიან მაგრად მიყვარხარ შენი ისტორიებითურთ და შენი ისტორიების გარეშეც! იმიტომ, რომ სასწაული გოგო ხარ და
თუ რომელიმე მწერალს შეუძლია საოცრებების მოხდენა შენ მათ რიგებში უპირობოდ შედიხარ!

ანკუ! (დაგიძახებ ასე და იმედია მარიამის საავტორო უფლებებს არ დავარღვევ :დ)
ბედნიერებისგან გაგიჟება იცი, ჩემო ანკუ?
სიხარულისგან, სიყვარულისგან? ვიცი რომ იცი და აი, ზუსტად ეგ მჭირს ახლა მე, ყველაზე დიდი დოზით, ამ საოცრება კომენტარს რომ ვკითხულობ. ნუ, ზოგადად ასე მემართება, როცა შენი ნიკი გამოჩნდება ხოლმე ჩემთან. და როცა არ ხარ, მაშინ ძალიან დიდ დანაკლისს ვგრძნობ. ანუ, ხვდები რამდენად დიდი “ქიმიაა” ჩვენს შორის? ამას ვიძახი იმიტომ, რომ გამორიცხულია ადამიანს ასე ბედნიერება ჰაერზე მიანიჭო. მანდ კიდევ სხვა ფაქტორებიც უნდა იყოს და ზუსტად ეგენი მაგიჟებს მე.
აი ის, შენ რომ აურვილი გაქვს ჩემი ისტორიები წაიკითხო.
მერე მოგეწონოს, მერე ასეთი საოცრება კომენტარი დამიწერო და მე ღამით, ნახევრად მძინარემ დაგიწერო, როგორ შეგიძლია გააბედნიერო არცისე შორს მყოფი ჩვეულებრივი გოგო.
გაბედნიერება კიდე “ლაითი” ნათქვამია. მართლა არანორმალურად მიხარია რომ არსებობ!

გეფიცები, შენი ყველა სიტყვა იმდენად დიდი სიგიჟე იყო, ძალიან დიდხანს გამყვება. უაზროდ გამეღიმება ხვალ, ექსელის ქვიზიათვიწ რომ უნდა მოვემზადო, თავის ოპერაციულთან ერთად და ვიფიქრებ იმაზე, რომ ასეთი მაგარი მწერალი ჩემზე წერს ასეთებს.

ძალიან დიდი მადლობა, ანკუს!
არ ვიცი ამ ყველაფერს რა დავარქვა. რაც შენ დამიწერე იმას, ყველაზე მეტად სიტყვა არაამქვეყნიური აღწერს და ზუსტად მაგას დავარქმევ მეც!
მადლობა ამ არაამქვეყნიურობისთვის!

სასწაული გოგო ხარ შენ და სასწაული დამოკიდებულება გაქვს ჩემს მიმართ. არ ვიცი ასეთს როგორ მხედავ, მაგრმა ჩათვალე ეგოისტურად მიხარია!

ვერც მე ვიტან მაგ ფაქტორს. სადაც მსახიობია, იქ ასეთი რაღაცები “მოსულა” და ადამიანმა თავი უნდა გააკონტროლო.
საკუთარი გამოცდილებიდანო და ისევ გამეღიმა. უდიდესი წარმატებები ამ კუთხითაც, ჩემო ანკუს!

ძალიან მიყვარხარ! იმაზე მეტად, ვიდრე ასე შორიდან შეიძლება ერთს მეორე უყვარდეს! მართლა!
მიყვარხარ, მიხარიხარ, ვგიჟდები და ვამაყობ და კიდევ და კიდევ ბევრი დადებითი გრძნობა შენ ჩემგან!

ბევრი გაკოცე❤️❤️❤️❤️❤️

 




ხომ იცი რომ შენზე ვგიჟდები! სასწაულო გოგო ხარ! ჩვენი ნენე ხარ ძალიან მიყვარხარ❣❣❣❣❣❣

 



№29  offline ახალბედა მწერალი elle...

გაზაფხულის გოგო
ხომ იცი რომ შენზე ვგიჟდები! სასწაულო გოგო ხარ! ჩვენი ნენე ხარ ძალიან მიყვარხარ❣❣❣❣❣❣

ჩემო კრასავიცა!
ძალიან, ძალიან ლამაზო, ეშხიანო გოგო!
როგორ გამიხარდი აქ, ჩემთან <3
ძალიან დიდი მადლობა სასწაული კომპლიმენტისთვის! ეგეთი შენ ხარ და კიდევ უფრო მეტი!
ძალიან მიყვარხარ, ძალიან მართლა! <3 <3 <3

 



№30  offline აქტიური მკითხველი La-Na

მოკლედ შეუდარებელი ხარ ჩემო ნენე.პირველი სიტყვიდან,ბოლო სიტყვამდე შეუდარებელი.ისტორიაში ისტორია მოგვიყევი.არ ვიცი შენ რომ გაქო და გადიდო ჩემო ტკბილო გოგო სიტყვები არ მყოფნის. heart_eyes ძალიან ნიჭიერი ხარ.ვგიჟდები შენზე საყვარელო kissing_heart
--------------------
ლანა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent