შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კამელიები (თავი 10)


26-11-2017, 23:57
ავტორი An_Gel
ნანახია 1 497

კამელიები (თავი 10)

ორ დღეში ყველა არ შემდგარ სასამართლო პროცესზე ლაპარაკობდა. ბევრი ვერც ხვდებოდა, როგორ შეიძლებოდა ამდენად გახმაურებულ საქმეს ასე მარტივად ჩაევლო. სტუდენტ გოგონას კიცხავდნენ ქარაფშუტობისა და უსინდისობის გამო, დათო კი ერთი-ორად იბრუნებდა თავის პატიოსან სახელს.
უნივერსიტეტის რექტორმა სასამართლოს შენობის ეზოში, ყველას დასანახად მოუხადა ბოდიში ერთგულ ლექტორს, ხელი ჩამოართვა და სამსახურში დაბრუნება სთხოვა. ოვაციებით შეეგება გარშემომყოფი საზოგადოება ამ ჟესტს.

ყიფშიძეების სახლის ტელეფონი რეკვას არ წყვეტდა. ყველა, ნაცნობი თუ უცნობი ულოცავდა თოფურიას, ანუგეშებდა და ყურადღების გადასატანად სხვადასხვა წვეულებაზე ეპატიჟებოდა.
სხვა დროს ოჯახის დიასახლისი ამაყად წაიგრძელებდა კისერს, კმაყოფილებისგან ჟრუანტელი რამდენჯერმე დაუვლიდა ტანში. თავს დაიფასებდა, ყველას მოუგებდა ნიშნს, ვინც მისი ოჯახის სახელი კითხვისნიშნის ქვეშ დააყენა და საბოლოოდ, თავის სასიკეთოდ შემოაბრუნებდა ყოველგვარ სიტუაციას.
მაგრამ ახლა სხვა შემთხვევა იყო. ვერავინ ცნობდა უტყვ, ფერმკრთალ ქალს, რომელიც ლანდივით დაყვებოდა უკან ქმარს. ყველას, მათ შორის ანასაც, ეგონა, ემოციებისგან გადაღლილი იყო თოფურია და სახლში მისვლისთანავე დაუბრუნდებოდა ჩვეულ კალაპოტს, მაგრამ როგორც კი სახლის კარი შეხსნეს, დასაძინებლად გაემართა ლელა.
დათომ ერთადერთხელ ამოიოხრა, თვალი ოთახში შესვლამდე გააყოლა ცოლს, მერე კი მოწყვეტით ჩაეშვა საყვარელ სავარძელში.

ყველაფერი მანამ დასრულდა, სანამ გააზრებას მოასწრებდა.
არ მოუწევდა შელახულ სახელთან და ღირსებასთან შეგუება. აღარც ოთხი ცივი და უსახური კედლის ყურებას არგუნებდა ბედი. სანამ ციხის ცხოვრების ყველა საშინელი თავისებურების გათავისებას მოასწრებდა, მანამ აღმოჩნდა მართალი კაცი.
უნდა ყოფილიყო დაბნეული, არეული, ბედნიერი, კმაყოფილი ან დამშვიდებული, მაგრამ მისი გონება ვერაფერზე ახერხებდა კონცეტრირებას.
მხოლოდ იაგოზე ფიქრობდა მთელი დღე. იაგოზე, რომელიც არსად გამოჩენილა ორი დღის განმავლობაში.
არადა კარგად იცოდა დათომ და იმასაც ხვდებოდა, ცოლსაც ეს აწუხებდა; დღის გმირი ის კი არა, გურიანი იყო.

*_*_*_*

ბედნიერმა და ამ გრძნობით აფორიაქებულმა შეხსნა სახლის კარი. ეიფორიამ თითქოს ყველაფერი უფრო ნათელ ფერებში დაანახა ირგვლივ. ჯერაც არ ამოსდიოდა თვალებიდან სასამართლო დარბაზში გამართლებული მამისა და შერცხვენილი, საბოდიშოდ მოსული ქალის სცენა.
ბავშვივით ლაღად გრძნობდა თავს. ეგონა, გული მკერდში აღარ დაეტეოდა სიხარულისგან. დიდი დროის განმავლობაში პირველად გრძნობდა, რომ რაღაც ისევ უხაროდა და უხაროდა თხემით-ტერფამდე შეგრძნებით.
ცოტნეს ჩახუტების დაუოკებელ სურვილს გრძნობდა. იცოდა, სრულ ჰარმონიამდე მხოლოდ მისი პატარა ბიჭის ღიმილი აკლდა.
კიბეები სწრაფად აირბინა. ცოტნე ამ დროს ყოველთვის ოთახში იყო ძიძასთან ერთად და თამაშობდა. ოთახის კარი მიხურული რომ დაუხვდა, გაიკვირვა. ხელი სახელურს ჩაკიდა და ის იყო, უნდა ჩამოეწია, ლაპარაკის ხმა რომ მოესმა შიგნიდან.
იფიქრებდა, რომ ძიძას ელაპარაკებოდა ბავშვი, მაგრამ ცოტნეს ხმასთან ერთად აშკარად მამაკაცის ხმა ისმოდა.
ხელი ავტომატური მოძრაობით, გაუაზრებლად ჩამოიღო სახელურიდან. კედელს მიეყრდნო, კარს მიაყურადა და შეეცადა, დიალოგი მოესმინა.

*_*_*_*

ვერ გაძლო. ორი დღეც ვერ გაძლო სახლიდან შორს მაშინ, როცა კვირეებით შეეძლო გადაკარგვა ადრე. აცოფებდა საკუთარი თავი და ის გრძნობა, რომელიც ამბოხს უცხადებდა მთელ მის შინაგანს.
სოფიოს გაცილების შემდეგ თავში მხოლოდ მისი სიტყვები უტრიალებდა. ცდილობდა, არ ეფიქრა, ცდილობდა, ყოფილიყო ძველებურად ცივი, მაგრამ საკუთარ თავს ვერაფერს უხერხებდა. ეს განცდა რაღაც ახალი იყო მისთვის. ახალი და უსიამოვნო.
სახლში ბრუნდებოდა და გრძნობდა, რომ ირღვეოდა; თითქოს ფიზიკურადაც და შინაგანადაც. განიცდიდა ცვლილებას, ყინულივით ცივს, უფორმოსა და უშინაარსოს.
ვერ პოულობდა სახელს, რომელსაც ამ განცდას დაარქმევდა. ამიტომაც ჩათვალა, რომ ეს იყო სისუსტე.

მოსამსახურე გაოცებით შეხვდა მის ვადაზე ადრე დაბრუნებას. მისმა გაფართოებულმა თვალებმა თითქოს ნავთი დაუსხა ცეცხლზე. გაღიზიანებულმა შეუღრინა ქალს და ჩანთის საძინებელში ატანა უბრძანა.
თვითონ ბევრი არც უფიქრია, ცოტნეს ნახვა უნდოდა ისე, თითქოს წლების მერე უნდა ენახა პირველად.

ხალიჩაზე იჯდა ბავშვი და ძიძასთან ერთად კუბიკებით თამაშობდა. მისი დანახვისთანავე ისე გახევდა კარში, თითქოს სასწაულს ხედავდა.
გაეღიმა, დამშვიდდა და იგრძნო, როგორ გაუთბა სხეული.
მაშინ მიხვდა, სულ რომ სისუსტე რქმეოდა ამ განცდას, არ ადარდებდა, სანამ პატარა ყიფშიძის კისკისი ისმოდა მთელ სახლში.

-ეე, იაგოო! - როგორც კი ზღურბლზე მდგარი მამინაცვალი დაინახა, კუბიკები დაყარა ცოტნემ და მისკენ გაიქცა.
ხელში აიტაცა გურიანმა ბავშვი და მკლავებში მჭიდროდ მოიქცია. თავზე დაადო ხელი. ყიფშიძეც მის ნებას მიჰყვა და მხარზე ჩამოადო თავი.
-მომენატრე, იაგო. - ხმა დაუსევდიანდა ბიჭს.
გული მკერდს ეცა და მისი განგრევა ილამა. მოეშვა. თითქოს დაჭიმული სხეული მოუფამფალდა.
ყველაზე სუსტი არსება ხდებოდა გურიანი, როცა ცოტნეს თვალებში დამიანესფერს ხედავდა.
-მეც მომენატრე, ცოტნე. - უთხრა ჩუმი ხმით, სახე უფრო ახლოს მიუტანა და თითქმის შეუმჩნევლად შეეხო ტუჩებით ლოყაზე. - შეგიძლია, წახვიდე, მე ვიქნები ბავშთან! - მერე ცივად მიმართა მომღიმარ ძიძას და მოიშორა.
-აუ, იაგო, დედა არ მოვა?! სახლში სულ აღარ არის. ბაბუსთან დადის. მე არ დავყავარ, არადა მეც მენატრება ბებო და ბაბუ. ჩემი ლურჯი მანქანა გახსოვს? მამამ რომ მაჩუქა, შენ რომ მომიტანე, იქ დამრჩა და დედას არ მოაქვს. ავიწყდება. მე კიდე ყველაზე მეტად ეგ მანქანა მიყვარს. ეს გაფუჭდა. - სწრაფად ჩაურაკრაკა ყველაფერი მამაკაცს, მერე კი ოთახის კუთხეში დაგდებული წითელი მანქანისკენ გაიშვირა ხელი. - კიბიდან გადამივარდა და ბორბალი მოძრვა. დებილი მანქანა იყო!
-რანაირად გადაგივარდა? - გაეღიმა გურიანს. - ისევ დერეფანში ატარებდი, ხო?
-არაა... - დაიბნა ბავშვი და ლოყები შეეფაკლა.
-მატყუებ? - ჩაეცინა მამაკაცს და ფერხმორთხმით დაჯდა ხალიჩაზე.
-არ გატყუებ... - უარესად გაწითლდა ბავშვი და თვალების ცეცებას მოჰყვა. - აუ, არ მეჩხუბო, რა! - გამოტყდა მერე და მამინაცვალს შეევედრა.
-მამაშენს ძალიან რომ გავხარ, იცი? - თავი ვერ შეიკავა იაგომ, იმდენად დიდი დოზით ხედავდა ლოყებაწითლებულ ცოტნეში მამამისს.
-არა. - თავი გააქნია ბავშვმა. - რატო ვგავარ?
-მისი ასლი ხარ.
-მართლა? - გადაიკისკისა ბავშმა. გაამხიარულა იაგოს სიტყვებმა.
-ჰო, რატომ გეცინება? დედა არ გეუბნება ხოლმე? - ენამ წინ გაუსწრო და ჰკითხა.
-არა. - ისევ გააქნია თავი ცოტნემ.
-მამაშენსაც არ ეხერხებოდა ტყუილების თქმა. შენნაირად უწითლდებოდა ლოყები და უფროსები მაშინვე ხვდებოდნენ, რომ იტყუებოდა.
-და შენ გეხერხებოდა? - დიდი ინტერესით ჰკითხა ბავშმა.
-მე ახლაც მეხერხება... - ჩაიცინა გურიანმა. - კუბიკებით თამაშობდი? - გამოცოცხლდა მერე და ხალიჩაზე მიმოფანტულ ფერად-ფერად კუბებს მოავლო თვალი.
-დიდ სასახლეს ვაშენებ! - ხელები ამაყად გაშალა ყიფშიძემ. - იმხელაზე დიდს, მეც რომ ჩავეტიო!
-კუბიკები გეყოფა?! - თვალები სასაცილოდ გააფართოვა ბავშვის სურვილით გამხიარულებულმა.
-ბევრი კუბიკები მაქვს, სხვადასხვანაირი. ბაღში რომ დებილური კუბიკები მაქვს, ისე კი არა?!
-დებილური რატომ? - გაეცინა იაგოს ცოტნეს წარბშეკრულ სახეზე.
-ცოტაა და გაფუჭებული. ბავშვები ფანქრებით ჩხაპნიან და ტეხავენ.
-კარგი, მოდი დაგეხმარო, გინდა? - მუხლებზე დაჯდა მამაკაცი.
-დამეხმარები?! - თვალები გაუბრწყინდა ყიფშიძეს. - ოღონდ იცოდე, უნდა დამიჯერო და რასაც გეტყვი ის გააკეთო! - უმალვე დაარიგა.
-არის, უფროსო! - გაეღიმა გურიანს და პერანგის სახელურები აიკაპიწა.

*_*_*_*

-იაგო, იცი, ჩემს მეგობრებს შენზე რომ ვუყვები, მეუბნებიან, გვშურსო! - ერთ-ერთი უკანასკნელი „აგურის“ ზედმიწევნითი სიფრთხილით დამატების შემდეგ მხიარულად შესცინა ცოტნემ მამინაცვალს.
-მართლა? - სახე ფართე ღიმილმა გაუნათა მამაკაცს. სითბომ აუვსო გულ-მკერდი.
-ხო, შურთ. - გაეცინა ბიჭს. - ის მანქანა ვანახე, შენ რომ მაჩუქე. პირი დააღეს!
-მოგწონს შენი ბაღელები?
-კი, მომწონს. - თავი დააქნია ღიმილით ბავშვმა. - მაგრამ შენთან ყველაზე კარგად ვერთობი. - მერე დაამატა და მორიგი კუბიკი აიღო ხალიჩიდან.
-ცოტნე, მგონი საკმარისი კუბიკები მაინც არ გვაქვს... – „შენობას“ დააკვირდა იაგო და შეპარვით უთხრა საქმეში გართულ ყიფშიძეს.
-აუ, გვააქვს. - შეწუხებულმა მაშინვე გააპროტესტა მამაკაცის ნათქვამი.
-რანაირად, აბა?! ნახე, რამხელა ბიჭი ხარ, აქ ვერ ჩაეტევი, ჩვენ კი სულ ხუთი კუბიკი დაგვრჩა. -ღიმილით აუხსნა გურიანმა ბავშვს.
-რომ მინდა?! - მოიღუშა ცოტნე.
-გინდა, მე და შენ ნამდვილი სახლი ავაშენოთ? ეზოში, ხეზე. - ახალი წინადადება წამოჭრა იაგომ.
-მართლა?! - თვალები გაუბრწყინდა პატარა ყიფშიძეს. წამოხტა და გაფართოებული თვალებით მიაჩერდა მამინაცვალს.
-მართლა. ბავშვობაში მე და მამაჩემმაც ავაშენეთ პატარა ქოხი სოფელში. ახლაც იქ არის. ოდესმე წაგიყვან და განახებ.
-აუ, რა მაგარიაა! - შესძახა გახარებულმა ბავშმა, იაგოსკენ გაიშვირა ხელები და კისერზე ჩამოეკიდა ხელებით. - ყველაზე მაგარი მეგობარი ხარ!
მამაკაცს გაეღიმა. მკერდზე გრძნობდა პატარა ყიფშიძის გულისცემას და ხვდებოდა, რამდენად აბედნიერებდა მისი სიტყვები ბიჭს. ცოტნე კი თავისი, ბავშური გონებით ცდილობდა ეგრძნობინებინა მამინაცვალისთვის განცდილი სიხარული და ისე მაგრად უჭერდა ხელებს კისერზე, იაგოს ეცინებოდა.

-დედაც მოვიდაა! - უცერემონიოდ გაიჟღერა ბავშვის სიტყვებმა იაგოსთვის. გააზრებაც ვერ მოასწრო, ისე უცებ „ჩამოეხსნა“ ყიფშიძე მას და კარში გახევებული ქალისკენ გაიქცა.
ანას ცრემლიანი თვალები მამაკაცისას რომ შეხვდა, თითქოს წამით კავშირი შეიქნმა მათ შორის, რომლითაც უმალ გაცვალეს განცდები. ქალი დაიხარა, შვილს ლოყაზე აკოცა და მერე ისე მაგრად ჩაიკრა გულში, როგორც იაგო იკრავდა რამდენიმე ხნით ადრე.
ცოტნემ მაშინვე მისი და იაგოს სამომავლო გეგმებზე დაუწყო ლაპარაკი. ერთ ადგილზე ცქმუტავდა და აღფრთოვანებით ელაპარაკებოდა დედას. უნდოდა, იგივე რეაქცია დაენახა მის თვალებში, რაც მის პატარა სხეულში ტრიალებდა.
მაგრამ ანა მხოლოდ ხალიჩაზე მუხლებზე მჯდარ და კუბიკებით გარშემორტყმულ იაგოს უყურებდა. უყურებდა, როგორც საოცრებას. თვალებაბრჭყვიალებულ-აწყლიანებული.

-დედაა! - როცა დედისგან სათანადო გამოხმაურება ვერ მიიღო, ქურთუკზე დაქაჩა ბიჭმა და უკმაყოფილოდ შესძახა.
ყიფშიძე მაშინვე გამოფხიზლდა. შვილთან ისევ დაიხარა და ლოყებზე მიეფერა.
-ხვალ ბაბუსთან წავიდეთ, კაი, დე? - ღიმილით შესთავაზა და წამოწითლებულ ცხვირზე აკოცა.
-იეეს! - შესძახა გახარებულმა ბავშმა და იაგოსკენ შებრუნდა. - ჩემს ლურჯ მანქანას წამოვიღებ! ჩვენს ხის სახლში ვატარებ ხოლმე!
იაგომ ბავშს გაუღიმა. მერე ხელისგულებით დაეყრდნო ხალიჩის ფაფუკ ზედაპირს და წამოდგა. ისე მიუახლოვდა დედა-შვილს, ცოტნესთვის მზერა არ მოუცილებია.
-ცოტნე, დიდი ხანია ვთამაშობთ, არ მოგშივდა? - თავზე გადაუსვა ხელი და ოდნავ აუჩეჩა.
-ცოტა. - უმალ უპასუხა ბიჭმა.
-ჩადი ქვევით და მართას თხოვე, გაჭამოს.
ბავშვმა დედას ახედა. ანა მიხვდა, რომ ქმარს მასთან საუბარი სურდა და ღიმილით დაუქნია შვილს თავი, თანხმობის ნიშნად.
ცოტნე სწრაფად მოშორდა უფროსებს და სირბილით გაიქცა ოთახიდან.
-ნუ მირბიხარ! - ერთხმად დაადევნა შენიშნვა ორივემ. მერე ერთმანეთს შეხედეს და უნებური ღიმილი გაცვალეს.
-ადრე დაბრუნდი? - სასხვათაშორისოდ ჰკითხა ყიფშიძემ და მოურიდებლად გაუსწორა აღტაცებით აღსავსე თვალები.
-ჰო, იქაც მომეწყინა. - იმავე ტონალობით უპასუხა მამაკაცმა. - წამოდი, კაბინეტში დავილაპარაკოთ. - უთხრა მერე და გვერდი აუქცია.

*_*_*_*

-მამა გაამართლეს! - როგორც კი კაბინეტის კარი მიხურა იაგომ, მოუთმენლობამ სძლია ქალს და სიხარულით წამოიძახა.
გურიანს ოდნავ შეერხა ტუჩები, რაც ღიმილად ჩათვალა ამაღლებულ განწყობაზე მყოფმა ანამ.
-ის გოგო არც გამოცხადდა სასამართლოზე, წარმოგიდგენია?! შეეშინდა და იმ თავის შეყვარებულთან ერთად გაიქცა! - აგრძელებდა მოყოლას. - გაოგნებულები იყვნენ მისი მშობლებიც და ის საზიზღარი პროკურორიც, მაგრამ რაღას იზამდნენ? ვიდეო დატოვა იმ გოგომ. აღიარა, რომ იცრუა, მამას მაღალი ქულა რომ დაეწერა და მესამე ცდაზე მაინც ჩაებარებინა საგანი. ხომ იცი, როგორი წესია?! თუ ერთ საგანს მესამედაც ვერ ჩააბარებ, უნივერსიტეტიდან გრიცხავენ. არა, მას ალბათ საერთოდ არ აინტერესებდა დიპლომი და დამთავრება, მაგრამ მთლად „უდიპლომო რძლობაც“ არ სურდა.
-და რატომღა გადაიფიქრა საქმის ბოლომდე მიყვანა? მოგების კარგი შანსები ჰქონდა. - მაგიდას მიუახლოვდა გურიანი და მსუბუქად მიეყრდნო.
-ვიდეოში მშობლებს ეუბნებოდა, ვახოს, მის შეყვარებულს ერქვა ასე, ასეც უნდა ჩემთან ყოფნაო. ალბათ იმ ბიჭმა დაარწმუნა, რომ ამ საქმეზე ხელი აეღო და გაპარულიყვნენ. - მხრები აიჩეჩა ანამ, მიზეზის მიმართ დიდად გულგრილმა.
-მაშ ყველაფერი დასრულდა? - გაეღიმა იაგოს.
-ვერ ვიჯერებ, მაგრამ ასეა. - ამოიოხრა ანამ და თითქოს იმ წამს მართლა იგრძნო მძიმე ტვირთის ჩამოხსნა მხრებიდან.
-კარგია... - მაგიდაზე ჩამოჯდა მამაკაცი, ჯიბეებში ჩაიწყო ხელები, როგორც უყვარდა და ცოლს გაუსწორა მზერა. ყიფშიძეს მოეჩვენა, რომ მისი ღიმილი იყო სევდაშეპარული, თვალები კი უჩვეულო სითბოთი გაჯერებული.
- ყველაზე მაგარი იცი რა არის? ის ქალი, ბოლო მოწმე, მამაჩემის საყვარლად რომ ასაღებდა თავს, ჩვენთან მოვიდა და ბოდიში მოგვიხადა. აღიარა, რომ მხოლოდ შურისძიება უნდოდა მამაზე, რადგან დიდხანს უყვარდა, მაგრამ ცალმხრივად და უპასუხოდ. წარმოგიდგენია?! რა არ გადავიტანეთ მის გამო. ყველაზე მეტად მისმა სიტყვებმა გაგვანადგურა მე და დედაჩემი და თურმე რა? - არც არაფერი... მართალი აღმოჩნდა მამაჩემი. არაფერი ჰქონია იმ ქალთან.
-მართლა?! - ყალბი გაკვირვება იმდენად გულწრფელად გაასაღა მამაკაცმა, ეჭვგარეშე იყო, რომ პირველად ისმენდა ამ ამბავს ცოლისგან.
-მე კი მამაჩემში ეჭვი შემეპარა... - დარცხვენით აღნიშნა ანამ. - ყველაზე სანდო და ერთგულ კაცს დავუსვი კითხვისნიშანი...
-ხადახან, კარგიცაა, რომ ვცდებით, ძვირფასო. შეცდი, მამაშენის შეფასებისას, მაგრამ ამით ხომ ისევ შენ დარჩი მოგებული?!
-მოგებული? მოგებული კი არა, უბედნიერესი ადამიანი ვარ ამ წამს! იცი რა გრძნობაა, როცა იბრძვი და შეულახავს ტოვებ შენთვის ყველაზე წმინდა ხატს?! როცა შენს სიმართლეს ამარჯვებინებ და ამ გამარჯვების ჟინს შენს თითოეულ უჯრედში უნახავ ბინას. საოცრებაა! დიდი ხანია, ასე ცოცხლად არ მიგრძვნია თავი.
გურიანს ეღიმებოდა, მაგრამ არა ზომაზე მეტად. თითქოს კბილებით იჭერდა ტუჩებს, რომ ზედმეტად არ გაქცეოდა.
-იაგო... - ანაზდად წამოცდა ჯერაც ეიფორიაში მყოფს. - მადლობა... - დაამატა ოდნავ თავშეკავებით და ჩუმად.
-რისთვის?! - თვალის გუგები მოულოდნელობისგან და გაკვირვებისგან გაუფართოვდა მამაკაცს. აუღელვებლად უსმენდა ცოლის ლაპარაკს და მერე უცებ მოისმინა ის, რასაც საერთოდ არ ელოდა.
-იმისთვის, რომ ფინანსურად დაუდექი გვერდში ჩემს მშობლებს, როცა საერთოდ არ იყავი ვალდებული. - გულწრფელად და თავისუფლად ლაპარაკობდა ყიფშიძე. არ ადარდებდა იმ წამს არაფერი. მხოლოდ ბედნიერებას და სიმშვიდეს გრძნობდა და უნდოდა, სხვისთვისაც გაეზიარებინა ეს განცდა.
იაგოს თითქოს სიბრალული გადმოეღვარა თვალებიდან და ტუჩებზე დაეღვარა, როგორც ღიმილი. სიმწრის, ნაღველისა და ირონიის ღიმილი ერთდროულად.
-აღარასდროს მოიქცე ასე. - ჯიბეებში ჩამალული ხელები მოემუშტა, მაგრამ ხმაზე არ შეტყობია დაძაბვა. - აღარ გადამიხადო მადლობა. - გული მოუკლა იმის გააზრებამ, რის გამო უხდიდა ცოლი მადლობას. რა მინიმალურისთვის, როცა ბევრად მეტისთვის შეძლებდა, სიმართლე რომ ცოდნოდა.
-შენი გაბრაზება არც მიფიქრია... - შეწუხდა ანა. ყველაფერი იდეალურად ჰქონდა იმ მომენტში და ვერ დაუშვებდა, რომ ერთი დღით მაინც მოპოვებულ ჰარმონიას თუნდაც პატარა ნაპრალი გასჩენოდა.
-არ გაგიბრაზებივარ. - საჩქაროდ იუარა გურიანმა.
-იცი ახლა რა მშვიდად ვარ? მგონია, რომ დამაწყნარებელი გამიკეთეს და თავით ნელ-ნელა ვეშვები ბურანში... თითქოს აღარ არსებობს პრობლემა ჩემ ირგვლივ. ორი დღე ნერვიულობისგან სიმივით ვიყავი დაჭიმული და ახლა გაწყვეტილივით მოვეშვი. ერთი შეხედვით, უსიამოვნო შეგრძნება უნდა იყოს, მაგრამ იცი, რა ბედნიერი ვარ?! - ლაპარაკობდა ანა გატაცებით, აღელვებული, მაგრამ საოცრად კმაყოფილი და საერთოდ არ ფიქრობდა, აინტერესებდა თუ არა ქმარს მისი განცდები.
იაგო კი უყურებდა და ვერ მალავდა აღტაცებას, რომელიც თვალებში ცეცხლივით ენთო. ბედნიერი, ძველებურად ლაღი და ბავშვური ანას დანახვა ქაოტურ შეგრძნებებს უჩენდა მუცელში და მოძრაობდა მთელ სხეულში დაუცხრომლად.
-ძალიან კარგი... - იქნებ სულ სხვა რამის თქმა სურდა, მაგრამ ენა ვერ მოიბრუნა პირში. დახრილი თავი დააქნია და სასხვათაშორისოდ ჩაილაპარაკა ორად-ორი, არაფრისმომცემი სიტყვა.
-ჰო, ძალიან კარგი განცდაა. - ოხვრით დაეთანხმდა ქალი.
-მაგრამ დაიღლებოდი და მგონი ჯობია, დაისვენო. ვახშმამდე დაიძინე, ცოტნე მე მეყოლება. - ისე უთხრა, არც შეუხედავს მისთვის თვალებში.
-შენ დღეს გცალია? - გამომეტყველება ოდნავ შეეცვალა ანას, მაგრამ არ უნდოდა დიდი ინტერესი დატყობოდა პასუხის მიმართ.
-კი, მცალია.
-ის ქალი არ მოვა? - ყოყმანითა და რიდით იკითხა ყიფშიძემ.
-არა, არ მოვა. - ჩაეცინა იაგოს. - სოფიო პორტუგალიაში დაბრუნდა დროებით... - დაამატა ისე ანგარიშმიუცემლად, ვერც მიხვდა, რატომ გააკეთა ეს.
ანას მთელ სახეზე მოეფინა დაუოკებელი კმაყოფილება. იმდენად ფართოდ გაეღიმა, თითქოს რაიმე გასაოცარს ეუბნებოდა ქმარი. გული აუჩქარა იმ განცდამ, რომ ესეც არ ატკენდა იმ ღამით.
-კარგია... - ჩაილაპარაკა არეულად, გაუგებრად და ჩუმად. თავი დახარა, თუმცა ღიმილს ვერაფრით აქრობდა სახიდან.

ისეთი ლამაზი იყო იმ წამს. იმდენად ძველებური, ბედნიერი, თავმოყვარე და კმაყოფილი. კმაყოფილი იმით, რომ ქმარს საყვარელი არ ესტუმრებოდა სახლში. ბედნიერი იმ შეგრძნებით, რომ იმ ღამით არ იგრძნობდა თავს უარყოფილ ქალად. თავმოყვარე იმიტომ, რომ არ დაამცირებდნენ.
იაგო მახრჩობელა გრძნობამ აიტანა. თითქოს შემოეჭდო სხეულზე და დაატყვევა. ბედნიერი ქალი იდგა მის წინ მხოლოდ იმიტომ, რომ არაფერს გააკეთებდა იმ დღისით გურიანი.
ყელი აეწვა, თითქოს ხმის იოგები ფხაჭნიდნენ. თვალები აუწყლიანდა. არც დაუმალავს, ვერ დამალა.
ანამ შეხედა და ვერ მიხვდა, რამ გამოიწვია მასში ამგვარი აღელვება.
შეხედა და ის დაინახა. ძველი იაგო, ნაცნობი იაგო - ნამდვილი იაგო.
ორივე გადაიქცა იმად, რაც იყვნენ და რაც დაკარგეს - ერთმანეთად.
მერე იაგო ძალიან ნელა წამოიმართა. ხელები ამოიღო ჯიბეებიდან და გასწორდა. რამდენიმე ნაბიჯი მთვარეულივით გაუაზრებლად გადადგა. მხოლოდ ანას უყურებდა თვალებში.
მას ცრემლიანი თვალები ჰქონდა, რაღაც ჟინს ჩაჭიდებული გამოხედვა. ქალს - გაკვირვებული და დამფრთხალი.
მიუახლოვდა, ერთი ხელი ისე ჰაეროვნად შეუცურა წელზე სუსტ სხეულს, ამ უკანასკნელს არც უგრძვნია. მეორე ხელი თმაზე ჩამოუსვა. ნელა, აუღელვებლად, თითქოს ამოწმებდა, რა მოხდებოდა, თუ შეეხებოდა.
უყურებდა ისე, როგორც სალოცავ კერპებს შეჰყურებენ ფანატიკოსები. თითქოს მისი სული კიოდა იმ წამს. შველას ითხოვდა, ეხეთქებოდა სხეულის კედლებს, სურდა გამოღწევა.
და მას მხოლოდ ის კონკრეტული, პაწაწინა, არაფრით გამორჩეული მომენტი ჰქონდა, რომ ვინმესთვის მოესმენინებინა მისი კივილი.
დაიხარა, თითქოს შეყოვნდა, ისევ უკან გასწია თავი, მაგრამ წამსვე იმოქმედა მისმა იმპულსმა.
შანთივით ავარვარებული ბაგეები მიაკრო ქალს ტუჩთან ძალიან, ძალიან ახლოს. მამაკაცის ტუჩის კიდე ქალისას ეხებოდა და ერთ მომენტში, თითქოს კვეთდა კიდეც.
ხანგრძლივად იდგნენ ასე. ვერცერთი ინძრეოდა. იაგოს ტუჩებს კი მთელი სიმხურვალე გადაჰქონდათ ანას სხეულში.
ეს იყო რაღაც განსხვავებული. ნამდვილი და უზადოდ გულწრფელი. თითქოს მათი სულ პირველი შეხება; ყველაზე ცხელი და ხანგრძლივი.

რამდენიმე ხანში მოშორდა იაგო. ანას ეგონა, რომ რამე მზაკვრულს დაინახავდა მის თვალებში, მაგრამ შეცდა. ისევ ძველებური სხივი დახვდა იქ და დაუშვა კიდეც საკუთარ თავში, რომ სიზმარში იყო.

-დაიძინე... - ხავერდოვანი, მოგუდული ხმით დაიჩურჩულა გურიანმა და თითქოს გამოეხმაურა კიდეც ანას ფიქრებს.
-ჰ...ო...ხო... - ამოთქვა ანამ, ძლივს მოაშორა თვალები მამაკაცს და ჩამოშორდა, როგორც კი იგრძნო, მუხლები ეკვეთებოდა. - დავიძინებ... - ორივესთვის უაზრო იყო ამ თემის წამოჭრა განცდილი მომენტის შემდეგ, მაგრამ სხვა გზა არ ჰქონდათ.
იაგომ ძლივს აზიდა სხეული, მაგიდას მოუარა და სავარძელს დაეყრდნო ხელებით.

-იცოდე, რომ საერთოდ არ მიგულისხმია ეს კოცნა მანდ. - კარში გასვლამდე დაეწია გურიანის სიტყვები.

გრძნობები ერთი-მეორის მიყოლებით მოერღვა.
სისხლმა გაორმაგებული სიჩქარით დაიწყო ძარღვებში დენა.
სუნთქვაშეკვრული გაეცალა ოთახს და არეული ნაბიჯით, კედელ-კედელ გაუყვა დერეფანს საძინებლამდე.
ძლივს მიიტანა სხეული საწოლამდე. მერე მოწყვეტით დაეცა, ხელები მკერდზე მიიბჯინა და შეეცადა დამშვიდებას.
იაგოს სიტყვები შეუჩნდა მის გონებას. თავბრუსავით ეხვეოდა და უკარგავდა მოსვენებას. „იცოდე, რომ საერთოდ არ მიგულისხმია ეს კოცნა მანდ.“ - მუცელში აღუწერელ რეაქციებს იწვევდა ამ სიტყვების გავლება გონებაში.
მოიკეცა, ხელები თავქვეშ ამოიდო და თვალები დახუჭა. არ უნდოდა, ფიქრი. არ უნდოდა, გულისთქმისთის მოესმინა. იმიტომ, რომ ეშინოდა იმის, რაც შეიძლებოდა აღმოეჩინა საკუთარ თავში.
მას კი ჯერ კიდევ დამიანეს სურათი ედო ბალიშისქვეშ...

*_*_*_*

უკვე გვიანი იყო, როცა თოფურიების სახლი დაცარიელდა. ახლობლები სახლებში გაიკრიფნენ და დატოვეს დათო მარტო, ცოლთან ერთად.
ლელა საძინებელში იწვა. არც გამოდიოდა ოთახიდან და ყოველთვის, როცა ვინმე შეაკითხავდა მძინარედ აჩვენებდა თავს.
დათომ კი ყველაზე კარგად იცოდა, რას გრძნობდა მისი მეუღლე. იცოდა და სწორედ ამიტომაც ითრევდა ფეხს ოთახში შესვლამდე.
ბოლოს, როცა საკუთარ თავში არსაიდან გაჩენილი მხნეობა იპოვა, საძინებლის კარი შეხსნა და შეაბიჯა. ამოიოხრა, უფრო სწორად, გმინვას უფრო ჰგავდა მისი ამოძახილი. მისგან ზურგით იწვა ლელა, მოკუნტული და თითქოს დამშვიდებული.
საწოლს მიუახლოვდა და თავის მხარეს ჩამოჯდა. კიდევ ერთხელ ამოიოხრა, ამჯერად უფრო ღრმად. აგრძნობინა ცოლს, რომ უნდა ელაპარაკათ. მაგრამ ქალი ხმას არ იღებდა, თითქოს ეძინა.

-ლელა... - დაილაპარაკა ჩუმი ხმით. - ბავშვები ხომ არ ვართ, მოდი, ვილაპარაკოთ. - კარის ზღურბლზე მოკრებილი მხნეობა სიტყვებს დაატყო მამაკაცმა. - ვიცი, რომ არ გძინავს.
-რა დამაძინებს?! - ქალის დახშული ხმა გამოეპასუხა თოფურიას. - როგორ დავიძინო?
-ლელა, გთხოვ, ნუ მისცემ საშინელ წარსულს იმის უფლებას, რომ ახლა აგვირიოს ურთიერთობა. ვწუხვარ, იცი როგორ ვწუხვარ? მაგრამ მომხდარს ვეღარ შევცვლი...
ლელამ მძიმედ წამოსწია თავი და ქმრისკენ გადაბრუნდა.
-ანას როგორ ვეჩხუბებოდი, ვკიცხავდი დაუფიქრებლად იმიტომ, რომ მეგონა ამის უფლება მქონდა. მეგონა, მყავდა ყველაზე სანდო კაცი და დიახაც, მქონდა ამბიცია, რომ მესმოდა ცოლ-ქმრული ურთიერთობის. არასდროს მესმოდა, როგორ შეეძლო ანას იაგოსნაირი კაცის გვერდით ყოფნა. იმიტომ, რომ მე მყავდა იდეალური ქმარი და მქონდა უფლება, ვერ გამეგო ანასთვის.
-მესმის შენი იმედგაცრუების...
-იაგო გურიანმა ჩვენი ოჯახი სირცხვილისგან იხსნა. - ტონს უმატა ქალმა და თითქოს უფრო გახელდა. - ჩემ მიერ ათასჯერ გაკიცხული შვილის, ათასჯერ გალანძღულმა ქმარმა, გარეწარმა, უსინდისო და თაღლითმა იაგომ...
-ჰო... - თავი დახარა შერცხვენილმა დათომ.
-კაცმა, რომელიც ბავშვობიდან ათვალისწინებული მყავდა წარმომავლობის გამო და რომელიც არაფრით გავაკარე ჩემს ქალიშვილს. იმისთვის არ გაგვიმეტა, რისთვისაც მე ვერ ვიტანდი მთელი ცხოვრება. წარმოგიდგენია?
-ლელა... - გული ყელში მოებჯინა მამაკაცს.
-და ვის ყავს იდეალური ქმარი ამის შემდეგ?! - წარბები აზიდა ნიშნისმოგების ნიშნად ლელამ და სიმწრით ჩაიცინა. მერე ისევ გადაბრუნდა და ბალიშზე დადო თავი.
-ალბათ ეს იყო ჩვენი სასჯელი. იაგოს შეეძლო, არ დაგვხმარებოდა, მაგრამ ამ გზით უფრო წარმატებით გვანანა ჩვენი მისდამი დამოკიდებულება.
-იაგო გურიანს ჩვენი შვილი უყვარს... - უცერემონიოდ ჟღერდა ქალის ცივად წამოძახილი სიტყვები.
-ჰო, უყვარს... - ჩაეცინა თოფურიას და ამ ჟესტით გამოხატა ცოლის აღიარებით გამოწვეული გაოცება. კიდევ უნდოდა რაღაცის დამატება, მაგრამ ხმა აღარ ამოიღო. გადაიფიქრა თავისი დასკვნების ცოლისთვის გაზიარება.
-შუქი ჩააქრე, გთხოვ. - ესღა უთხრა ლელამ ქმარს და თვალები მინაბა.
დათომ თხოვნა შეასრულა. ოთახი ჩააბნელა და რამდენიმე წამით გაწბილებული მზერით უყურა ქალს, რომელსაც ატკინა.
სუნთქვა გაუძნელდა, თითქოს ფილტვები დაუმძიმდა. ამოიოხრა რამდენჯერმე, მაგრამ მაინც ვერ დამშვიდდა. მერე კარი გააღო და ოთახი საჩქაროდ დატოვა, რათა საკუთარი თავისთვის ოდნავი შვება მიეცა.

*_*_*_*

რამდენიმე კვირა ეიფორიაში გაატარა ანამ. ეს გრძნობა მისთვის იმდენად უცხო და იმდენად სანატრელი გამხდარიყო, ხანდახან ეგონა, ეძინა და მალე მოუწევდა აუტანელ რეალობაში დაბრუნება. არადა რა?! განა რა ხდებოდა მის გარშემო იმდენად განსაკუთრებული, რომ შეშინებოდა ამის დაკარგვის?! უბრალოდ იაგო იქცეოდა ნორმალურად. სახლში უფრო ადრე ბრუნდებოდა, მეტ დროს ატარებდა ანას თვალწინ. აღარც სოფიო სტუმრობდა, არც თავად მიდიოდა სადმე.
ერთად ვახშმობდნენ ის, ცოტნე და იაგო, როგორც ერთი ოჯახი. გურიანი და უმცროსი ყიფშიძე სულ ერთობოდნენ. ერთმანეთს ეჩურჩულებოდნენ და იცინოდნენ. როგორც კი ანა გახედავდა, ჩუმდებოდნენ. ეზოში შესაფერისი ადგილი იპოვნეს და დაპირებული სახლის შენებას შეუდგნენ. ბავშვი ისეთი ბედნიერი იყო, როგორც არასდროს. თვალებიდან ნაპერწკლები ცვიოდა, როცა სამსახურიდან დაბრუნებულ იაგოს ხედავდა მათი სახლისთვის საჭირო ახალი ხელსაწყოებით ხელში. ისე ცდილობდა მოქცევას, ჩაცმასა და ლაპარაკს, როგორც მისი მამინაცვალი. ანა თხოვდა, რომ უკვე საკმაოდ მოზრდილი თმა შეეჭრათ, მაგრამ ბიჭი კატეგორიულად აცხადებდა უარს. ბოლოს, ძლივს წაიყვანა ქალმა სალონში და მხოლოდ დალაქის სკამზე მოკალათების შემდეგ განაცხადა, რომ ისეთ ვარცხნილობა სურდა, როგორც გურიანს ჰქონდა.
ანა ამ ამბავს აღარ განიცდიდა. იმიტომ, რომ საკუთარი თვალით ხედავდა, რა ძლიერი კავშირი ჰქონდათ მის მეუღლესა და შვილს. შეუძლებელი იყო, ეჭვი შეგეტანა იაგოს წრფელ ზრახვებში. ისე ელაპარაკებოდა ცოტნეს, ისე უყურებდა და უცინოდა, როგორც მზრუნველი და მოსიყვარულე მამა.
მათი ურთიერთობა კი ზღაპარი იყო ანასთვის. ყველაზე მეტად ამის დაკარგვა გაუჭირდებოდა. გრძნობდა, რომ ჰყავდა ოჯახი.

გაზაფხულის თბილ საღამოებს ეზოში ატარებდა. კითხულობდა ან ქარგავდა. თვალს შიგადაშიგ გააპარებდა მოფუსფუსე ბიჭებისკენ და ხედავდა ბედნიერებას.
არ იცოდა და ვერც ხვდებოდა, რატომ შეიცვალა გურიანი ასე ერთბაშად. რა მოხდა, იმ ორი დღის განმავლობაში და რა გადახარშა იაგომ საკუთარ თავში, რომ ამდენად შეცვლილი დაბრუნდა, მაგრამ თავს გრძნობდა იმდენად მშვიდად, ამაზე ფიქრი აღარც კი სურდა. თვლიდა, რომ გაიმარჯვა. რომ მან და ცოტნემ მოახერხეს ძველი იაგოს დაბრუნება და ამით იყო ცამდე კმაყოფილი.
მისი მშობლებიც დუმდნენ. სასამართლოში მომხდარის შემდეგ საერთოდ უჭირდა მათი ცნობა. განსაკუთრებით ლელასი, რომელიც იმდენად სიტყვაძუნწი გამხდარიყო, ხშირად აქეთ ეჩხუბებოდა ანა, რომ ხმა ამოეღო და რჩევა მიეცა მისთვის.
ყველა შეიცვალა მის გარშემო და ისიც თითქოს ძველი, ხალისიანი, ფერადი ანა გახდა. იასამანმა მათ ბაღში იყვავილა, გაზაფხულმა - მის სულში. ყველაფერი კი, ყველა სიხარული, იმედი და მოლოდინი იაგოს ეფუძნებოდა. მის გარეშე ისევ გაიცრიცებოდა გრძნობათა კორიანტელი, რომლის რეალობაც ჯერ კიდევ ეეჭვებოდა.

*_*_*_*

აპრილის ერთ მზიან დილას სამზარეულოში იჯდა უფროსი გურიანი და გაფუჭებულ ელექტროჩაიდანს ეკირკიტებოდა შესაკეთებლად. ოჯახის დიასახლისი მის გვერდით იჯდა და ჭურჭელს ამშრალებდა.
კარზე ზარის ხმამ ორივე გააკვირვა - არავის ელოდნენ. როგორც ყოველთვის, ნუკი გამოვარდა თავისი ოთახიდან და ყველას დაასწრო სტუმართან შეხვედრა.
მალე ოთახში იაგო გამოჩნდა დახუნძლული პარკებით ხელში. თამილა მაშინვე წამოხტა და შვილს შეეგება.

-მოხვედი, დედი? რად გინდოდა ამდენი რამ, კარგი რა, იაგო! - ტუქსვით გამოართვა მამაკაცს პარკები.
-ყოველ მოსვლაზე ერთი და იმავეს ნუ მიმეორებ, დედა! - ჩაეცინა გურიანს და მამას გახედა შეფარვით. გივიმ სათვალე მოიხსნა და ისე შეათვალიერა შვილი. - გამარჯობა, მამა. - იაგომ გაუღიმა და სკამი გამოსწია დასაჯდომად.
-გაგიმარჯოს. - ჩვეული, მხიარული ტონი სულაც არ ჰქონდა კაცს. - როგორ გიკითხოთ?
-კარგად, თავად?
-ძველებურად. - თქვა და ისეთი მზერით შეხედა შვილს, მაშინვე მიახვედრა, რასაც გულისხმობდა.
თამილამ პროდუქტები საჩქაროდ დააბინავა და სამზარეულოდან გაიძურწა, რათა მამა-შვილისთვის მშვიდად დალაპარაკების საშუალება მიეცა.
გივი ჩაიდანს უტრიალებდა შეკრული წარბებით. უმცროს გურიანს ყურადღებას არც აქცევდა.
-გეთქვა და ახალს ვიყიდდი, რატომ წვალობ? - ვეღარ მოითმინა იაგომ და მხიარულად აღნიშნა. ცდილობდა, ძველებური დიალოგი გაება მამასთან.
-იმ ფულით იყიდდი, რომელიც შენ არ გეკუთვნის? - ჩაეცინა გივის.
-მამა!
-რა, ვტყუი?!
-გივი! - გაბრაზდა მამაკაცი. - ვიცი, რომ მამტყუნებ, მაგრამ ყველაფერი ისე მარტივად არ არის, როგორც შენ ფიქრობ. - მშვიდად ცადა ახსნა.
-შვილი, რომელიც მე გავზარდე და აღვზარდე, არ არის ის, ვინც ახლა მიზის წინ. რა არ არის აქ მარტივად?
-მამა, მე ვცდილობ ისე მოქცევას, რომ შენ და დედას არ გეტკინოთ გული.
-ჩემზე და დედაზეა აქ საუბარი, იაგო?! - გაოცდა გივი. - ჩემზე და დედაზე დარდობ?! ჩვენ დღეს ვართ, ხვალ აღარ ვიქნებით, ეგ არის შენი ამოსავალი წერტილი?!
-ნუ ლაპარაკობ ეგრე. ხომ იცი, რომ ვერ ვიტან?!
-და შენ სულ ისე იქცევი, როგორც გარშემომყოფებისთვის ასატანია? - ჩაეცინა კაცს.
-ჩვენ ხომ ამაზე გვილაპარაკია? რატომ მელაპარაკები ისე, თითქოს არ გამიფრთხილებიხარ? - ამოიოხრა იაგომ.
-შენ ჩემთვის არ გითქვამს, რომ მსგავს რამეებს აპირებდი. ხალხში გასულხარ? იცი, რა საშინელებებს ლაპარაკობენ თქვენზე? - გული შეგიწუხდება!
-და შენ ეგ გადარდებს? შენ, გივი გურიანს გადარდებს, რას ლაპარაკობს ხალხი?!
-მე ის მადარდებს, რომ შენ მაგ სიტყვებს იმსახურებ, იაგო. ისე იქცევი, როგორც იმ საზოგადოების წევრი, რომელსაც არ ეკუთვნი და არც არასდროს ეკუთვნოდი.
-არც მინდა, რომ მათი ნაწილი ვიყო, მამა. მე სულ სხვა რამეს ვცდილობ და შენ ეს ძალიან კარგად იცი.
-შენ ცდილობ ბოროტი იყო, იაგო. ეს კი ისეთი ნიჭია, რომელიც ყველას არ გააჩნია. - გაეღიმა გივის ისე, როგორც მაშინ ჩვეოდა, რაიმე დამრიგებლურს რომ ეუბნებოდა შვილებს. - უნარია, ხედავდე ადამიანებსა და მოვლენებს შენ გარშემო და არჩევდე, ცუდს ჩაეჭიდო მათში. შენ ეს ნიჭი არ გაქვს, შვილო. ნუ შეეცდები ის ნიღაბი მიიკერო, რომელიც არ გერგება.
იაგოს ნირი წაუხდა. თითქოს მიზანს ზუსტად მოარტყა გივიმ, გულზე მოხვდა მისი სიტყვები.
-ჩემს თავს არ დავკარგავ, მამაჩემო, შენ ამაზე ნუ იდარდებ. - ბოლოს მხიარულად ჩაიცინა და მხარზე ხელი დაკრა მამას.
-შენ ეს არ იცი. - იმხელა შეუვალობა იკითხებოდა უფროსი გურიანის თვალებში, უმცროსს ღიმილი წაეშალა სახიდან.
-მალე დავამთავრებ თამაშს, მამა, გპირდები. - უფრო სერიოზული ტონით ჩაილაპარაკა და გულწრფელი თვალები გაუსწორა კაცს. გივი კარგად დააკვირდა შვილს და თითქოს ისევ დაინახა მათში ალალი მარცვალი.
-საყვარელ ქალებს არ ტანჯავენ, იაგო. საყვარელ ქალებს აღმერთებენ. - ხმა დაეხშო გურიანს.
-ჰო. - ჩაეღიმა სევდიანად იაგოს და თითქოს ერთბაშად იგრძნო, რა არასწორი იყო. - მართალი ხარ. - ამოიოხრა და წამოდგა. - სამსახურში მეჩქარება და უნდა წავიდე...
-წადი. - თვალებით კარისკენ ანიშნა მამამ.
-რაღაც მინდა, რომ გითხრა, მამა. მე და ცოტნე ხის სახლს ვაშენებთ ეზოში. გამიხარდება, თუ მოხვალ და შენც შეავლებ თვალს. შენსავით კარგად მაინც არ გამომდის ეს საქმე. საერთოდ, არაფერი გამომდის შენსავით კარგად. გამიხარდება, საერთოდ თუ ივლი ხოლმე ჩვენთან სახლში. ცოტნე შენნაირ ბაბუას იმსახურებს.
-დამიანეს ჰგავს? - გულწრფელად გაეღიმა გივის, როცა შენიშნა, რა დამართა მისი შვილის თვალებს ცოტნეს ხსენებამ.
-როცა ნახავ, ჩათვლი, რომ დამიანეს ბავშვობას ხელმეორედ უყურებ. - გაეცინა მამაკაცს.
-მაგ ბიჭს ჩაეჭიდე, იაგო. ისე არ გაუშვა, როგორც დამიანე. - კარში მდგარს და წასასვლელად გამზადებულს უთხრა, სათვალე მოირგო და ჩაიდანს მიუბრუნდა.
გურიანი გაშრა. ღიმილი შეეყინა სახეზე. მეორედ ისმენდა მსგავსი შინაარსის ფრაზას და ხვდებოდა, რამდენად შესამჩნევი იყო მისი დამოკიდებულება ბავშვისადმი.
ერთხანს უყურა მამას, მაგრამ როცა მიხვდა, ის უკვე საქმეში იყო გართული, შებრუნდა და გაეცალა მშობლიურ სახლს.

სანამ ფირმაში მივიდოდა, ანას დაურეკა და გააფრთხილა, რომ იმ ღამით მზარეულს რაიმე განსაკუთრებული მოემზადებინა მხოლოდ მათთვის. არ უთქვამს, რას აღნიშნავდნენ. მხოლოდ იმას გაუსვა ხაზი, რომ ორნი იქნებოდნენ.
ყიფშიძეს გაუკვირდა ქმრის ასეთი უცერემონიო თხოვნა, მაგრამ ზედმეტი კითხვები არ დაუსვამს. უსიტყვოდ შეასრულა მისი დავალება და მოსამსახურეს გვიანი საღამოსთვის თხოვა კერძის მომზადება.

*_*_*_*

-ბატონო იაგო, თქვენთვის დღეს დილით ფოსტა მოიტანეს. კაბინეტში, მაგიდაზე გიდევთ. - ღიმილით შეეგება გურიანს მდივანი.
-რა არის? - გაკვირვებით შეკრა წარბები მამაკაცმა. არავისგან ელოდა რაიმეს.
-არ ვიცი, თქვენ გარეშე არ გავხსენი. მაგიდაზე დაგიტოვეთ. - მოახსენა გოგონამ და კაბინეტის კარამდე ღიმილით მიაცილა.

გურიანმა კარი შეხსნა, სწრაფი ნაბიჯით მიუახლოვდა მაგიდას და თხელი კონვერტი ხელში მოიქცია. დახედა, ზედ არაფერი ეწერა. სწრაფად გახია და დისკი ამოიღო იქიდან პატარა ბარათთან ერთად. ამ უკანასკნელისთვის ყურადღება არც მიუქცევია. გვერდით გადადო და დისკის გახსნას შეუდგა კომპიუტერში.
„ყოფილი თანამშრომლისგან“ - ასე იყო დასათაურებული ის ერთადერთი ვიდეო, რომელიც დისკზე იყო ჩაწერილი.
იაგოს ცივმა, უსიამო შეგრძნებამ დაუარა ტანში. მიხვდა, რომ კარგს არაფერს მოასწავებდა ეს განცდა.
მაშინვე ჩართო ვიდეო და სუნთქვაშეკვრული დაელოდა, რა იქნებოდა მასზე.

ჩაბნელებული ეკრანი მალე განათდა. ფოკუსი გასწორდა და კადრში ქალი გამოჩნდა ჩვილ ბავშთან ერთად. ანას დანახვისას მუცელში უცნაურმა ტალღამ დაუარა იაგოს. მიხვდა, რომ ახალშობილი ცოტნე უნდა ყოფილიყო და გაეღიმა.

-რატომ დუმს დედიკო? - ვიდეოში მამაკაცის ბედნიერებით აღსავსე ხმა გაისმა, მაგრამ კადრში არავინ გამოჩენილა. გურიანს ცივმა ოფლმა დაასხა. თვალები აეწვა, როცა ოპერატორის ხმაში დამიანე ამოიცნო.
-იმიტომ, რომ გაბრუებულია და არ იცის, რა თქვას. - ყურებამდე გაეღიმა ანას. ისე, როგორც არასდროს ენახა იაგოს.
-რითია გაბრუებული? - ეშმაკობა შეეპარა მამაკაცის ხმას.
-ბედნიერებით. - სიცილით უპასუხა თვალებაბრჭყვიალებულმა ქალმა.
-კიდევ?
-სიყვარულით. - ამოიოხრა და ეკრანის უკან ამ გრძნობის ადრესატს გაუსწორა თვალები.
-კიდევ, კიდევ? - იცინოდა დამიანე.
-ამ პაწაწინა სიხარულის სურნელით. - თავი დახარა ანამ და მოღუღუნე ბავშს ფითქინა კანზე გაუსვა ცხვირი.
-სულაც არ არის პაწაწინა. ოთხ კილომდეა მამას ვაჟკაცი!
-სულ შენ გგავს, არა?
-ჯერ რას არჩევ, ანუშკა?! - გაეცინა ყიფშიძეს.
-არა, გგავს. ან მინდა, რომ გგავდეს. სულ შენნაირი იყოს, ორი საოცრება მეყოლებით. - იღიმოდა ანა და სიყვარულით სავსე თვალებს დაატარებდა ბავშვსა და ქმარს შორის.
-საოცრება თქვენ ხართ... - შეკვრული სუნთქვით ნათქვამს ჰგავდა დამიანეს სიტყვები. იაგო კარგად ცნობდა ამ ტონს; აღტაცებით, სიყვარულით შეპყრობილი მამაკაცის ტონს.
-მამიკო, მოდი რა ჩვენთან.
-მოვალ. - ჩაიცინა მამაკაცმა.
მერე რამდენიმე წამით აირია ფოკუსი და როცა გასწორდა კადრში უკვე სრულად ჩანდა ბედნიერი ოჯახი. ქმარი, ცოლი და მათი პირმშო.
გურიანს გული მოეწურა. ვერც გაიაზრა, ისე ჩამოუცურდა პირველი ცრემლები თვალებიდან.
ტიროდა.
პირველად ხედავდა დამიანესა და ანას სიყვარულით აღსავსე მზერებს, მათ ბედნიერ ოჯახს და ტიროდა.
-აი, რა შეიძლება, რომ ახლა მე მინდოდეს სხვა? - ყიფშიძემ თავზე ფრთხილად აკოცა შვილს, მერე კი ცოლს - ლოყაზე. - ან ვინ შეიძლება ამ წუთას ჩემზე ბედნიერი იყოს?!
-მე... - ღიმილით მიეხუტა ქმარს ანა. - ჩვენ... მარტო ჩვენ: მე, შენ და ჩვენი პატარა. - დამიანეს უყურებდა თვალებში და საერთოდ არ ლაპარაკობდა კამერისთვის. მხოლოდ ის მამაკაცი არსებობდა მისთვის. მხოლოდ ის კონკრეტული, მისი ქმარი და ბავშვის მამა. მისი ერთადერთი სიყვარული...
-მიყვარხართ. - გაეღიმა თვალებამღვრეულ დამიანეს და მსუბუქად წაეტანა ოდნავშესიებულ, გაცრეცილ ტუჩებზე ცოლს.
იაგომ თვალები დახუჭა. ვეღარ გაუძლებდა ამის ყურებასა და მოსმენას. ლეპტოპი სასწრაფოდ დახურა და ასე თვალდახუჭული იჯდა რამდენიმე წამით. ღრმად სუნთქავდა და უკრძალავდა თავს ნანახზე ფიქრს.
მერე ნელ-ნელა დააშორა ქუთუთოები ერთმანეთს და ის ბარათი აიღო, რომელიც თვალში მოხვდა მაშინვე.
„შენ არასდროს იქნები ის“ - მხოლოდ ოთხი სიტყვა ეწერა.
მამაკაცს გულ-მუცელი აეწვა. ერთი ხელი ინსტიქტურად მიიჭირა მკერდზე, მეორეთი კი ბარათი მოკუჭა. კბილები მაგრად დააჭირა ერთმანეთს, თვალები ჩაუწითლდა.
უცებ, თითქოს დიდიხნის შეკავებულმა თუ ჩაკეტილმა იმპულსმა იხეთქა მის შიგნით, ხელი გამეტებით მოიქნია და ლეპტოპი კედელს მიაფშვნა. ფეხზე წამოფრინდა ორივე ხელით იმავე უქნა ყველაფერს, რაც მაგიდაზე იდო და ხელში მოხვდა.
დაიღრიალა. სავარძელს ფეხი კრა და გადააყირავა. მერე კედელს მივარდა. რამდენჯერმა გამეტებით დასცო მუშტი და იქვე ჩასრიალდა. იატაკზე დაჯდა, თვალები დახუჭა და გადაყვლეფილი ხელები აიფარა სახეზე.

ის ვერასდროს იქნებოდა დამიანე. ეს თვითონაც იცოდა, მერაბმაც და სხვებმაც. ყველამ მათ გარშემო. და დასცინოდნენ ალბათ. ლაპარაკობდნენ ზურგსუკან, რომ იაგო გურიანი იმას ეპოტინებოდა რაც არ იყო და ვერასდროს გახდებოდა მისი.
იაგო ვერასდროს გახდებოდა დამიანე. ვერასდროს იქნებოდა ცოტნესთვის მამა და ანასთვის საყვარელი მამაკაცი.
დაუცხრომელი სიძულვილი იგრძნო და ბოღმა, რომელიც შეჭამდა თუ ვერ ჰპოვებდა გასაქანს.
უცებ წამოვარდა ფეხზე, ზიზღნარევი მზერა მოავლო ოთახს და გავარდა. მდივანს დაუბარა, რომ აღარ დაბრუნდებოდა.
სახლისკენ აიღო გეზი. სახლისკენ, რომელშიც სხვისი ცოლ-შვილი ელოდა...



ესეც მეათე <3 მაპატიეთ, რომ ასე გვიან ვდებ. წესით დღეს ცოტა უფრო ადრე უნდა დამედო, მაგრამ ვერ მოვახერხე.
მოგეწონებათ და ისიამოვნებთ, იმედია.
მიხარიხართ და მიყვარხართ heart_eyesскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 წევრი Jupiter

ანა, რაღა გითხრა? ვერაფერს ვერ ვამბობ.
ღმერთო, როგორ მიყვარს იაგო. თავიდანვე მიყვარდა და სულ მჯეროდა, რომ იყო რაღაც, რაც მის საქციელს ამართლებდა და ვხვდებოდი კიდეც, რა იყო ეგ რაღაც. ამ თავის შემდეგ სულ სხვანაირად მიყვარს.
ძალიან ბევრი მაქვს სათქმელი, მაგრამ არ გამომდის ;დ ძალიან ემოციებში ვარ

 



№2 სტუმარი სტუმარი ანა

იაგოსთან ერთად მეც ავტირდი, საათში ერთხელ ვამოწმებდი რომ მაშინვე წამეკითხა. მოცულობით დიდი თავი იყო, ისეთი როგორსაც სულ დებ, იდეალური! მაგრამ როგორ მინდა ახლა ამ წამს დავიწყო და ღამე გავათენო ამ მოთხრობის კითხვით, არა არ მინდა რომ დასრულდეს, მაგრამ ვიცი ეომ ხშირად წავიკითხავ თავიდან ❤

 



№3  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

Jupiter
ანა, რაღა გითხრა? ვერაფერს ვერ ვამბობ.
ღმერთო, როგორ მიყვარს იაგო. თავიდანვე მიყვარდა და სულ მჯეროდა, რომ იყო რაღაც, რაც მის საქციელს ამართლებდა და ვხვდებოდი კიდეც, რა იყო ეგ რაღაც. ამ თავის შემდეგ სულ სხვანაირად მიყვარს.
ძალიან ბევრი მაქვს სათქმელი, მაგრამ არ გამომდის ;დ ძალიან ემოციებში ვარ

მარიამ <3 ხო, შენი იაგოსადმი დამოკიდებულება კარგად მომეხსენება :დდ იმედია შემდეგი თავის შემდეგაც დარჩები მის ერთგულად. (ეს პატარა ინტრიგაა, ალბათ :დდ) შენი ემოციების მესმის. მინდოდა კიდეც, რომ ასე ყოფილიყავი. (ეს ბოროტულად არ მიგულისხმია :დ) უბრალოდ, მიხარია, რომ შენ ასე ახლობლურად აღიქვამ ჩემი პერსონაჟის განცდებს. თუ ლაპარაკი მოგინდება დამშვიდების მერე, იცი სადაც უნდა მომწერო. მადლობა, რომ მახარებ heart_eyes

 



№4  offline მოდერი TeddyBear

არ ვიცი რა ვთქვა, მართლა არ ვიცი.
რაღაცნაირი თავი იყო, ისეთი ბევრ რამეზე ,რომ დაგაფიქრებს.
ლელასა და დათოს მონაკვეთმა იმდენი რამ დამანახა...
თუნდაც ის ,რომ წარმოდგენაში იდეალური ქმარი სულაც არ ყოფილა იდეალური, ის რომ არავის ცხოვრება არ უნდა გაკიცხო და გაარჩიო მაშინ როცა საკუთარი არ გაქვს ნორმალური.
ლელას წარმოდგენით იდეალური ქმარი ჰყავდა და მისი ნათქვამი თითოეული ცუდი სიტყვა ბუმერანგივით დაუბრუნდა უკან.
იაგოს ტუჩთან ახლოს კოცნა იყო საოცრად ემოციური ჩემთვის, თითქოს ხომ არაფერი თუმცა... არ ვივი როგორ ავხსნა, წარმოდგენისას ძალიან ლამაზი და გულის ამაჩქარებელი მომენტი იყო ❤
ცოტნესა და იაგოს ურთიერთობა მაგიჟებს იცი ? მომწონს ეს ორი ადამიანი ერთად, საოცარი ემოციებით მმუხტავს მათი თითოეული წარმოთქმული სიტყვა, ისეთი საყვარლები და ბუნებრივები არიან ,რომ მინდა მათი მომენტები უფრო მეტი იყოს ❤

სულ ბოლო მომენტი იყო ტკივილით სავსე და ფრაზა "შენ არასდროს იქნები ის".
ვფიქრობ იაგოს არც სჭირდება იყოს ვინმე სხვა, ეს ადამიანი რეალურად უკეთესია ვიდრე ახლა იქცევა.
იაგოსა და მამამისის საუბარში ჩანს თუ ვინ არის იაგო რეალურად, მამამისის თვალებში ჩაბუდებული სევდა გვაჩვენებს ,რომ ენატრება ნამდვილი იაგო და არამარტო მას, ანასაც ენატრება იაგო.
იაგოსა და ანას ძალიან დიდი ქიმია აქვს, საოცარი წყვილია, თითქოს ბოლომდე ვერ შექმნილი თუმცა მაინც ძალიან მაგარი! ❤

ანა, ჩემო ანა ❤
უნიჭიერესი გოგო ხარ შენ! ❤

 



№5  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი ანა
იაგოსთან ერთად მეც ავტირდი, საათში ერთხელ ვამოწმებდი რომ მაშინვე წამეკითხა. მოცულობით დიდი თავი იყო, ისეთი როგორსაც სულ დებ, იდეალური! მაგრამ როგორ მინდა ახლა ამ წამს დავიწყო და ღამე გავათენო ამ მოთხრობის კითხვით, არა არ მინდა რომ დასრულდეს, მაგრამ ვიცი ეომ ხშირად წავიკითხავ თავიდან ❤

უღრმესი მადლობა, მიხარია რომ მოგეწონათ. კი წესით არ უნდა მიხაროდეს, რომ იტირეთ იაგოსთან ერთად, მაგრამ ეგოისტურად მახარებს ის ფაქტი, რომ თქვენ ამ პერსონაჟების განცდებს ასე განიცდით heart_eyes

TeddyBear
არ ვიცი რა ვთქვა, მართლა არ ვიცი.
რაღაცნაირი თავი იყო, ისეთი ბევრ რამეზე ,რომ დაგაფიქრებს.
ლელასა და დათოს მონაკვეთმა იმდენი რამ დამანახა...
თუნდაც ის ,რომ წარმოდგენაში იდეალური ქმარი სულაც არ ყოფილა იდეალური, ის რომ არავის ცხოვრება არ უნდა გაკიცხო და გაარჩიო მაშინ როცა საკუთარი არ გაქვს ნორმალური.
ლელას წარმოდგენით იდეალური ქმარი ჰყავდა და მისი ნათქვამი თითოეული ცუდი სიტყვა ბუმერანგივით დაუბრუნდა უკან.
იაგოს ტუჩთან ახლოს კოცნა იყო საოცრად ემოციური ჩემთვის, თითქოს ხომ არაფერი თუმცა... არ ვივი როგორ ავხსნა, წარმოდგენისას ძალიან ლამაზი და გულის ამაჩქარებელი მომენტი იყო ❤
ცოტნესა და იაგოს ურთიერთობა მაგიჟებს იცი ? მომწონს ეს ორი ადამიანი ერთად, საოცარი ემოციებით მმუხტავს მათი თითოეული წარმოთქმული სიტყვა, ისეთი საყვარლები და ბუნებრივები არიან ,რომ მინდა მათი მომენტები უფრო მეტი იყოს ❤

სულ ბოლო მომენტი იყო ტკივილით სავსე და ფრაზა "შენ არასდროს იქნები ის".
ვფიქრობ იაგოს არც სჭირდება იყოს ვინმე სხვა, ეს ადამიანი რეალურად უკეთესია ვიდრე ახლა იქცევა.
იაგოსა და მამამისის საუბარში ჩანს თუ ვინ არის იაგო რეალურად, მამამისის თვალებში ჩაბუდებული სევდა გვაჩვენებს ,რომ ენატრება ნამდვილი იაგო და არამარტო მას, ანასაც ენატრება იაგო.
იაგოსა და ანას ძალიან დიდი ქიმია აქვს, საოცარი წყვილია, თითქოს ბოლომდე ვერ შექმნილი თუმცა მაინც ძალიან მაგარი! ❤

ანა, ჩემო ანა ❤
უნიჭიერესი გოგო ხარ შენ! ❤

მარიამ, როგორ მიხარიხარ, იცი?!
არ იცი და გეტყვი. შემდეგ თავშიც არ გეცოდინება და მაშინაც გეტყვი! <3
ქიმია აქვთ? ეს მიხარია. მგონია, რომ არ აქვთ და მინდა, დაინახოთ, რომ ამ ორსაც შეუძლიათ დამიანესმიუხედავად იყვნენ წყვილი.
ლელას და დათოს საუბარი რომ ახსენე, გამიხარდა. გეთანხმები ყველაფერში. სწორედ ეგ დანიშნულება ქონდა მათ ამბავს. მაგის თქმა მსურდა და მიხარია, რომ გამიგე.
ცოტნე და იაგოს ურთიერთობა ჩემთვისაც გამორჩეულად საყვარელია. და მნიშვნელოვანი, რაც მთავარია. ბოლო მომენტს რაც შეეხება, მინდოდა იაგოსთვისაც მიმეცა ის შესაძლებლობა, რომ მსხვერპლად დაენახათ.
ყველა სიტყვაში იმდენად სწორი ხარ და მართალი და ისე კარგად გესმის ამ ისტორიის განვითარების თითოეული დეტალი, ზოგჯერ მგონია, შენი კომენტარის წაუკითხავად შემიძლია დაგიწერო, რომ 100პროცენტით გეთანხმები. იმიტომ, რომ ასეა!
ძალიან დიდი მადლობა, ასე კარგად რომ გესმის ჩემი heart_eyes heart_eyes

 



№6 სტუმარი სტუმარი მარიამი

როგორ გამახარეეე საოცრებახარ.მაგრამ პარარაააააააა.ძაან გვიან დებ და ცოტა დიდი დადე რაააა.რა მოითმენს ეხლა 4,დღეეეეეე.

 



№7 სტუმარი შონი რივზ

კარი შეხსნა არა,გააღო. თხოვა არა,სთხოვა ასე კვირაში ერთხელ დადებას,ჯობდა,სულ არ დაგედო,ან დაგესრულებინა ჯერ და მერე აგეტვირთა.

 



№8  offline აქტიური მკითხველი La-Na

მომეწონა რომელია ანა.ანას ბედნიერება მეც მიხაროდა,იაგოს ცვლილებაც მახარებს ძალიან,მაგრამეს ბოლო ვიდეო რას იზამს ვერ ვხვდები?ნუთუ ისევ ის ცივი იაგო დაგვიბრუნდება?არ მინდა,აი საშინლად არ მინდა.მიხაროდა ის რომ ძველი იაგო გვიბრუნდებოდა და ახლა რა იქნება საინტერესოა.უძალიანმაგრესი გოგო ხარ და ძალიან კარგად გეხერხება მკითხველის მონუსხვა შენი ისტორიებით wink kissing_heart
--------------------
ლანა

 



№9  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი მარიამი
როგორ გამახარეეე საოცრებახარ.მაგრამ პარარაააააააა.ძაან გვიან დებ და ცოტა დიდი დადე რაააა.რა მოითმენს ეხლა 4,დღეეეეეე.

მადლობა. მიხარია, რომ მოგწონს heart_eyes პატარაა? 18 გვერდია, მე ვიტყოდი, რომ ნორმაზე დიდია. რვა დღეში ორ თავს ვდებ, მეტი ადრე ვერ დავწერ ხოლმე სამწუხაროდ. ნაჩქარევად და უხარისხოდ წერას მირჩევნია გააზრებული ნაწერი შემოგთავაზოთ <3
შონი რივზ
კარი შეხსნა არა,გააღო. თხოვა არა,სთხოვა ასე კვირაში ერთხელ დადებას,ჯობდა,სულ არ დაგედო,ან დაგესრულებინა ჯერ და მერე აგეტვირთა.

შეხსნა ნამდვილად არ ვიცოდი, რომ არასწორი ფორმაა. "თხოვა" მექანიკური შეცდომა იყო და რედაქტირების დროსაც გამეპარა ალბათ. მადლობა, რომ მიმითითეთ. კვირაში ერთხელ არა, რვა დღეში ორჯერ ვდებ და საკმაოდ დიდ თავებს, ჩემი აზრით. თუ პრობლემაა თქვენთვის დაელოდეთ დასრულებას და მერე წაიკითხეთ, არ მაქვს პრობლემა. მადლობა კრიტიკისთვის relaxed

La-Na
მომეწონა რომელია ანა.ანას ბედნიერება მეც მიხაროდა,იაგოს ცვლილებაც მახარებს ძალიან,მაგრამეს ბოლო ვიდეო რას იზამს ვერ ვხვდები?ნუთუ ისევ ის ცივი იაგო დაგვიბრუნდება?არ მინდა,აი საშინლად არ მინდა.მიხაროდა ის რომ ძველი იაგო გვიბრუნდებოდა და ახლა რა იქნება საინტერესოა.უძალიანმაგრესი გოგო ხარ და ძალიან კარგად გეხერხება მკითხველის მონუსხვა შენი ისტორიებით wink kissing_heart

ჰო, ლანა, სამწუხაროდ შენი ეჭვები ძალიან სწორია... არ ვიცი, რა იქნება შემდეგ თავში, მაგრამ ყველაზე მეტად არ მინდა, იმედები გაგიცრუვდეთ. ვნახოთ, რა იქნება.
უღრმესი მადლობა, ჩემო საყვარელო, რომ არ გავიწყდება ჩემი კომენტარებით განებივრება heart_eyes heart_eyes

 



№10 სტუმარი Qeti qimucadze

Agfrtovabeisgan arvici radavceroo. Sulac ardeb gvian. Aset istorias dacera xom undaa. Zogoertebi tveshi ertxel debwn da daakomentareto itxoven. Ra davcero cina tavi armaxsovss. Aq atamdw mceralia romlis nacarmoebi chasaylapiaaa. Iago rom tamashobda es vicodi. Vfiqrob anas uyvarda iago. Ubralod iswt ojaxshi gaizarda rom mainc gadascona damianes qonebrivma shesazleblobebma. Aravin tqvas es artamashobs gadamcyvet rols aset vsituaciashio. Iagom gasagebad utxra anas amis mizezi. Ai, lelas ambavi fantastiurad moagvareee. Moamtvrie angarebiani rqebi lamazadd. Zaan magari gogo xarr. Yvela sheni ostoria cakitxuli maqvss. Bevri ramis tqma minda, magram bavshvi armacdiss. Erti suli maqvs momdwvno tavs rodis cavikitxavv. Ogond cinikos iagos nu daabrunwb gtxovv. Carmatebebiiiiiiii

 



№11  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

Qeti qimucadze
Agfrtovabeisgan arvici radavceroo. Sulac ardeb gvian. Aset istorias dacera xom undaa. Zogoertebi tveshi ertxel debwn da daakomentareto itxoven. Ra davcero cina tavi armaxsovss. Aq atamdw mceralia romlis nacarmoebi chasaylapiaaa. Iago rom tamashobda es vicodi. Vfiqrob anas uyvarda iago. Ubralod iswt ojaxshi gaizarda rom mainc gadascona damianes qonebrivma shesazleblobebma. Aravin tqvas es artamashobs gadamcyvet rols aset vsituaciashio. Iagom gasagebad utxra anas amis mizezi. Ai, lelas ambavi fantastiurad moagvareee. Moamtvrie angarebiani rqebi lamazadd. Zaan magari gogo xarr. Yvela sheni ostoria cakitxuli maqvss. Bevri ramis tqma minda, magram bavshvi armacdiss. Erti suli maqvs momdwvno tavs rodis cavikitxavv. Ogond cinikos iagos nu daabrunwb gtxovv. Carmatebebiiiiiiii

ვაიმე, საყვარელი ბავშვი :დდდ heart_eyes heart_eyes ცოტნესავით ალბათ ვერ იტანს, როცა სათანადო ყურადღება არ ექცევა joy joy heart_eyes heart_eyes ძალიან დიდი მადლობა შეფასებისთვის. ძალიან ვცდილობ, რომ არ დავაგვიანო და შეპირებულ დროს, ყოველ მეოთხე დღეს დავდო ახალი თავი. ცინიკოსი იაგო არ ვიცი, რამდენად დაბრუნდება, მაგრამ უნდა გითხრათ, რომ ვიდეო აუცილებლად იქონიებს მასზე გავლენას. მიხარია, რომ კითხულობთ heart_eyes heart_eyes

 



№12 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან მომეწონა.იაგო შეიცვალა და უს იყო ვინც რეალურად არი .კოცნა ტუჩთან ახლოს ესეც საოცარი მომენტი იყო.ეს ვიდეო კიდე ალბათ ისევ ძველ ცივ იაგო დააბრუნებს."შენ არასდრო იქნები ის"
ამ დროს შემეცოდა იაგო.მაგრამ ვფიქრობ არც ჭირდება დამიანე იყოს.ის ისე უნდა შეუყვარდეს ანას როგორც იაგო გურიანი და არ შეადაროს თავის ქმარს ის სხვაა ეს სხვაა იქნებაა.ნეტა რა იქნება შემდეგ.

 



№13  offline წევრი SillyGirl

ყველაზე ემიციური თავი იყო
ის კოცნა
იაგოს და მამამისის საუბარი
ლელას აღიარება.
და ბოლოს შინაგანად განადგურებული იაგო.
ისე მოხდა ბოლო ორ თავზე ვერ დავაკომენტარე და ვწუხვარ ამის გამო.
ნელნელა იშლება ისტორია და ყოველ ახალ თავში მტკიცდება ჩემი კარგი დამოკიდებულება იაგოს მიმართ
სერიოზულად შეყვარებული ვარ იაგოზე.
ყველაზე ემიციური თავი აღმოჩნდა ჩემთვის.
უნიჭიერესი ხარ და მიხარია ამ ისტორიის კითხვა რომ დავიწყე <3

 



№14  offline წევრი tamuna.s

ანასა და იაგოს შორის რომ ქიმიაა ამაში ორი აზრი არ არსებობს. გარდატეხა რაც მნდოდა რომ მომხდარიყო მათ ურთიერთობაში მოხდა და ძალიან მიხარია. მთავარია ეხლა გამწარებულ გულზე იაგომ გამოუსწორებელი შეცდომა არ დაუშვას და კავშრი რომელიც გაიბა და ახლიდან დაიბადა , არა როგორც ძველ მეგობრებს შორის, არამედ როგორც ქალსა და მამაკაცს შორის. იაგომ თავისი ქმედებით არ გაწყვიტოს. დარწმუნებლი ვარ დამიანე ანას გვერდით მხოლოდ იაგოს ისურვებდა, ოღონდ ნამდვილ იაგოს და არა ნიღაბს ამოფარებულ უგულო კაცს. დიდი იმედი მაქვს რომ საბოლოოდ იაგოსა და ანას სახით ვიხითავთ ბედნიერ წყვილს და ბედნიერ ოჯახს. წინააღმდეგ შემთხვევაში ყველაფერი უაზრობა და ფუჭი იქნება.

 



№15  offline ახალბედა მწერალი lullaby

დარს ყოველთვის მოსდევს ხოლმე ავდარი. ამას ვერაფერი შეცვილს. არადა, ყველაფერი როგორი ჰარმონიული იყო, მშვიდი იყო და იმედიანი.
იაგო და ცოტნე შეიძლება იმაზე ბევრად მეტნი იყვნენ, ვიდრე დამიანე და ცოტნე. შეიძლება ცუდად ვამბობ, მაგრამ იაგოს სრულიად განსხვავებული სიყვარულით უყვარს ბავშვი და სრულიად განსხვავებული სიყვარულით უყვარს ცოტნესაც ის. მთელი ცხოვრება აქვთ წინ.
ასევეა ანა და იაგო.
მე მჯერა, რომ მეორედ შეყვარებაც შესაძლებელია და ნურავინ იტყვის, რომ პირველზე ძლიერი ვერ იქნება. მით უმეტეს, იმ ყველაფრის შემდეგ, რასაც ესენი გადაიტანენ.
ჯერ ცოტნეს და იაგოს სიუჟეტი იყო ისეთი ლაღი და ისეთი ნამდვილი, სულ მეღიმებოდა. იაგო რომ ცოტნეში ხედავს სხივებს, ეს ფაქტია.
მერე კოცნის მომენტი? აი, დამბურძგლა, ისე ლამაზად და სუფთად იყო გაკეთებული. ყველა თანმდევი ემოცია იყო უნამდვილესი და შვების ოხვრის მომგვრელი.
იცი რა მაბრაზებს? იაგოს არ სჭირდება ვინმეს ადგილის დაკავება. იაგოს არ უნდა დამიანედ ყოფნა. ამას ხომ ხვდება და რატომ, რატომღა ბრაზობს? იაგო იაგოა. ასეთი უყვარს ის ცოტნეს და არა მამამისისნაირი, ასეთი უყვარს ანასაც (იმ დოზით, რა ეტაპზეც ამჟამად არიან), და არა დამიანეს მიმსგავსებული. იაგოს არ სჭირდება დამიანედ ყოფნა.
და რომ წარმოვიდგენ ახლა რა მოხდება იმ დაგეგმილ ვახშამზე, რა დაემართება იმ კოცნას... და იმ სხივებს... არა, წარმოდგენაც კი არ მინდა ((

 



№16 წევრი გეგე მარიშკა

ძალიან მაგარი იყო და ანა და იაგო არ დააშორო რა <3

 



№17  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი თამო
ძალიან მომეწონა.იაგო შეიცვალა და უს იყო ვინც რეალურად არი .კოცნა ტუჩთან ახლოს ესეც საოცარი მომენტი იყო.ეს ვიდეო კიდე ალბათ ისევ ძველ ცივ იაგო დააბრუნებს."შენ არასდრო იქნები ის"
ამ დროს შემეცოდა იაგო.მაგრამ ვფიქრობ არც ჭირდება დამიანე იყოს.ის ისე უნდა შეუყვარდეს ანას როგორც იაგო გურიანი და არ შეადაროს თავის ქმარს ის სხვაა ეს სხვაა იქნებაა.ნეტა რა იქნება შემდეგ.

გეთანხმები აბსოლიტურად. იაგო ძალიან ცდება, თუ ფიქრობს, რომ ოდესმე შეუძლია გახდეს დამიანე. (ან რაში ჭირდება?!) ჩვენ შეიძლება ძალიან კარგად ვითამაშოთ სხვა ადამიანის როლი, მაგრამ მაინც ვერ გავხდებით ის სხვა. შემდეგ რა იქნება, ვნახოთ... :დ მადლობა კომენტარისთვის heart_eyes
SillyGirl
ყველაზე ემიციური თავი იყო
ის კოცნა
იაგოს და მამამისის საუბარი
ლელას აღიარება.
და ბოლოს შინაგანად განადგურებული იაგო.
ისე მოხდა ბოლო ორ თავზე ვერ დავაკომენტარე და ვწუხვარ ამის გამო.
ნელნელა იშლება ისტორია და ყოველ ახალ თავში მტკიცდება ჩემი კარგი დამოკიდებულება იაგოს მიმართ
სერიოზულად შეყვარებული ვარ იაგოზე.
ყველაზე ემიციური თავი აღმოჩნდა ჩემთვის.
უნიჭიერესი ხარ და მიხარია ამ ისტორიის კითხვა რომ დავიწყე <3

მიხარია, რომ ყველასგან მიიღე თავისი წილი ემოცია. ჩემი მიზანიც ეგ იყო. იაგოსადმი ერთგულება და სიყვარული შემდეგ თავშიც შეგინარჩუნდება იმედია. ამ პერსონაჟს ყველაზე მეტად ახლა სწორედ ეს სჭირდება. მადლობა უღრმესი, ლელა. მეც მიხარია, რომ დაიწყე კითხვა heart_eyes

tamuna.s
ანასა და იაგოს შორის რომ ქიმიაა ამაში ორი აზრი არ არსებობს. გარდატეხა რაც მნდოდა რომ მომხდარიყო მათ ურთიერთობაში მოხდა და ძალიან მიხარია. მთავარია ეხლა გამწარებულ გულზე იაგომ გამოუსწორებელი შეცდომა არ დაუშვას და კავშრი რომელიც გაიბა და ახლიდან დაიბადა , არა როგორც ძველ მეგობრებს შორის, არამედ როგორც ქალსა და მამაკაცს შორის. იაგომ თავისი ქმედებით არ გაწყვიტოს. დარწმუნებლი ვარ დამიანე ანას გვერდით მხოლოდ იაგოს ისურვებდა, ოღონდ ნამდვილ იაგოს და არა ნიღაბს ამოფარებულ უგულო კაცს. დიდი იმედი მაქვს რომ საბოლოოდ იაგოსა და ანას სახით ვიხითავთ ბედნიერ წყვილს და ბედნიერ ოჯახს. წინააღმდეგ შემთხვევაში ყველაფერი უაზრობა და ფუჭი იქნება.

ნამდვილად იბადება იაგოსა და ანას შორის ახალი "არამეგობრული" კავშირი, თუმცა ვიდეოს ამბავი რომ კარგ გავლენას არ მოახდენს მის განვითარებაზე, ეჭვგარეშეა... საბოლოოდ, უნდა გვჯეროდეს ალბათ, რომ ანა ყველაფერს მოერევა (მათ შორის თვითონ იაგოსაც) მადლობა შეფასებისთვის heart_eyes

lullaby
დარს ყოველთვის მოსდევს ხოლმე ავდარი. ამას ვერაფერი შეცვილს. არადა, ყველაფერი როგორი ჰარმონიული იყო, მშვიდი იყო და იმედიანი.
იაგო და ცოტნე შეიძლება იმაზე ბევრად მეტნი იყვნენ, ვიდრე დამიანე და ცოტნე. შეიძლება ცუდად ვამბობ, მაგრამ იაგოს სრულიად განსხვავებული სიყვარულით უყვარს ბავშვი და სრულიად განსხვავებული სიყვარულით უყვარს ცოტნესაც ის. მთელი ცხოვრება აქვთ წინ.
ასევეა ანა და იაგო.
მე მჯერა, რომ მეორედ შეყვარებაც შესაძლებელია და ნურავინ იტყვის, რომ პირველზე ძლიერი ვერ იქნება. მით უმეტეს, იმ ყველაფრის შემდეგ, რასაც ესენი გადაიტანენ.
ჯერ ცოტნეს და იაგოს სიუჟეტი იყო ისეთი ლაღი და ისეთი ნამდვილი, სულ მეღიმებოდა. იაგო რომ ცოტნეში ხედავს სხივებს, ეს ფაქტია.
მერე კოცნის მომენტი? აი, დამბურძგლა, ისე ლამაზად და სუფთად იყო გაკეთებული. ყველა თანმდევი ემოცია იყო უნამდვილესი და შვების ოხვრის მომგვრელი.
იცი რა მაბრაზებს? იაგოს არ სჭირდება ვინმეს ადგილის დაკავება. იაგოს არ უნდა დამიანედ ყოფნა. ამას ხომ ხვდება და რატომ, რატომღა ბრაზობს? იაგო იაგოა. ასეთი უყვარს ის ცოტნეს და არა მამამისისნაირი, ასეთი უყვარს ანასაც (იმ დოზით, რა ეტაპზეც ამჟამად არიან), და არა დამიანეს მიმსგავსებული. იაგოს არ სჭირდება დამიანედ ყოფნა.
და რომ წარმოვიდგენ ახლა რა მოხდება იმ დაგეგმილ ვახშამზე, რა დაემართება იმ კოცნას... და იმ სხივებს... არა, წარმოდგენაც კი არ მინდა ((

სამწუხაროდ, ნამდვილად ასეა. დარის ავდარი ცვლის, თუმცა მთავარი იმედი ის არის, რომ ეს ავდარიც არ გაგრძელდება მუდამ. დამიანე და ცოტნე მამა-შვილი იყვნენ მათ შორის კავშირი არც არავისთვის იქნებოდა გასაკვირი. აი, იაგო და ცოტნე კი სულ სხვაა. მართლაც განსხვავებულად უყვართ ერთმანეთი და რასაკვირველია, მთელი ცხოვრება წინ აქვთ. (როგორც ანას და იაგოს) ამას როცა მიხვდება იაგოც, რომ რეალურად ეს უპირატესობა აქვს დამიანესთან შედარებით, მერე იქნებ გონსაც მოეგოს. ნამდვილად არ უნდა დამიანედ ყოფნა იაგოს. ყველა პრობლემის თავი და თავი ეს იყო მთელი ეს დრო, მაგრამ შეყვარებული ადამიანი ხანდახან ზედმეტად ეგოისტი და მესაკუთრეა. ამ სხივების გაბნევა მეც ძალიან მენანება,მაგრამ... არ ვიცი, ვნახოთ, რა იქნება <3 ძალიან დიდი მადლობა, მარიამ. შენ ისე უსიტყვოდ გესმის ამ პერსონაჟების, ერთი სიამოვნებაა შენი კომენტარების კითხვა heart_eyes

გეგე მარიშკა
ძალიან მაგარი იყო და ანა და იაგო არ დააშორო რა <3

მადლობა heart_eyes ანა და იაგო ასე მარტივად ვერ დაშორდებიან. თუ ფიზიკურს ვგულისხმობთ. სულიერად, არვიცი... confused

 



№18 სტუმარი სტუმარი Nina

Xalxoo ar damiwyia amis kitxva da ras mirchevt daviwyo??tu isev motqma godeba da tanjvebia????

 



№19 სტუმარი Gissele

სტუმარი Nina
Xalxoo ar damiwyia amis kitxva da ras mirchevt daviwyo??tu isev motqma godeba da tanjvebia????

თქვენი მხრიდან ძალიან უტაქტო საქციელი იყო აქ ამის კითხვა :))) "მოთქმა-გოდებაში" რას გულისხმობთ არ ვიცი, მაგრამ ტირეთი იწერება, ცნობისთვის. (ეს ისე, ჩემთვის)
თქვენ კი, ძვირფასო ავტორო, შესანიშნავი ხართ, როგორც ყოველთვის <3 ახალ თავს მოუთმენლად ველი.

 



№20 სტუმარი სტუმარი თეონა

ახლა იაგო გამწარებულ გულზე ანას რომ აუშარდეს ყველანაირ წარმოდგენას დავკარგავ მის ადამიანობასა და შეგნებაზე. მერამდენე თავია და ვერაფრით ვაიძულებ თავს რომ შემწყნარებლურად შევხედო იაგოს. რაც არ უნდა გამწარებული და დაბოღმილი იყო ადამიანი ამდენ სიმწარისა და ტკივილისთვის როგორ უნდა გაიმეტო ისედაც გაუბედურებული ქალი, რომელიც "გიყვარს" ამ დროს. ვერ ვიტან იაგოს.

 



№21  offline ახალბედა მწერალი sopiko

ვაიმე, როგორ გამეცინა წინა კომენტარზე ;დდ
მოთქმა, გოდება და ტანჯვებია კი ;დდ

ანა, რა გითხრა, ჩემო ძვირფასო?
შენ ნამდვილად ხარ ის, ვინც უნდა იყო და მე უბრალოდ, იცი, რა მიკვირს? რატომ მიმაჩნდა ''კატერინა'' ბანალურ ისტორიად? რატომ ვერ ვუგებდი გულს? კი, მწერლები ვითარდებიან ნაწარმოებებიდან ნაწარმოებებამდე, მაგრამ... მაგრამ... მაგრამ...
ერთ-ერთ ჩემს ფავორიტად იქეცი იმ ჩვეულებრივი ფიქრის გამო, მოდი, წავიკითხავ ერთი_მეთქი, რომ გამიელვა გონებაში. წარმოგიდგენია? ასეთი რამე... რა ვიცი, იშვიათად ხდება.
იაგო. ცოტა ხნის წინ ვფიქრობდი იმაზე, რომ ამ სახელით მგონი ფორლავზე ისტორია არ არსებობდა და არც წიგნი წამეკითხა. ხოდა იაგო ჩემთვის ყოველთვის იაგოდ დარჩება, თუმცა მგონია, რომ ბევრი, ბევრი რაღაც დაიწერება ამის შემდეგ, ვინაიდან იაგოს მსგავსი პერსონაჟი ბევრს მოუნდება თავის ნაშრომში. იქნებ ვინმემ თავის შვილსაც დაარქვას, ჰა?
მოდი, გავაგრძელოთ.
თავიდანვე ვიცოდი, რომ დათო დამნაშავე არ იქნებოდა. პირველი თავიდან ნდობით განვეწყვე ამ კაცისადმი, მერე ანასავით მეც გავაიდეალურე, მაგრამ იმედგაცრუება მაინც დიდი იყო. ვერ ვიტან მოღალატე კაცებს. ვერ ვი-ტან! არ ვიცი, რა იქნებოდა ლელას ასაკში რომ გამეგო ქმრის ღალატის შესახებ, მაგრამ... ახლა კი მზარავს და... ალბათ, შემდგომშიც არაფერი შეიცვლება.
იაგო, რატომ იქცევი ასე? შეიბრალე ეს გოგო და შეიბრალე საკუთარი თავიც, არ შეიძლება?
კოცნის მომენტი აღწერე ღვთაებრივად.
ის შეხება... ლამის მეც ვიგრძენი.
თუმცა მეგონა ანას რეაქცია უფრო მძაფრი იქნებოდა, შეიძლება შემდეგ თავებში ვნახოთ, არ ვიცი.
ცოტნე რა საყვარელი ბიჭია. ვგიჟდები ბავშვებზე. განსაკუთრებით საყვარლებზე ;დდ საკმაოდ მნიშვნელოვანი როლი აკისრია ''კამელიებში'' ცოტნეს. ორ კლდეს შორის გადებული ხიდია.
ვიდეომ გული მატკინა თუ გამიხარა, ვერ მივხვდი, მაგრამ ფაქტია, რომ იაგოზე დადებითაც არ უმოქმედია. ჩემი პერსონაჟის, ელენიკას დამსახურებით ვიცი, რას ნიშნავს, როცა ვიღაცის შეცვლა გიწევს, ვიღაცის ადგილის დაკავება და ის უსუსურობა რაცაა, მას რომ ვერ ჯობნი, ესეც კარგად მახსოვს, ამიტომ მესმის იაგოსი.
მესმის და არ ვიცი, რა უნდა გააკეთოს, რომ ამ ყველაფერს წერტილი დაუსვას.
ქებას გასხამ!

 



№22  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი თეონა
ახლა იაგო გამწარებულ გულზე ანას რომ აუშარდეს ყველანაირ წარმოდგენას დავკარგავ მის ადამიანობასა და შეგნებაზე. მერამდენე თავია და ვერაფრით ვაიძულებ თავს რომ შემწყნარებლურად შევხედო იაგოს. რაც არ უნდა გამწარებული და დაბოღმილი იყო ადამიანი ამდენ სიმწარისა და ტკივილისთვის როგორ უნდა გაიმეტო ისედაც გაუბედურებული ქალი, რომელიც "გიყვარს" ამ დროს. ვერ ვიტან იაგოს.

მესმის თქვენი. საერთოდ ვერავის მოთხოვ, ვინმე გიყვარდესო და მითუმეტეს იაგოსნაირ პერსონაჟზე როგორ ამომეღება ხმა?! რთულია მისნაირი ადამიანი მოგწონდეს იმის ფონზე, რასაც აკეთებს. სამწუხაროდ, იაგო ჯერ-ჯერობით მხოლოდ ამართლებს თქვენს ცუდ მოლოდინებს. მერე ვნახოთ, რა იქნება. მადლობა შეფასებისთვის heart_eyes
sopiko
ვაიმე, როგორ გამეცინა წინა კომენტარზე ;დდ
მოთქმა, გოდება და ტანჯვებია კი ;დდ

ანა, რა გითხრა, ჩემო ძვირფასო?
შენ ნამდვილად ხარ ის, ვინც უნდა იყო და მე უბრალოდ, იცი, რა მიკვირს? რატომ მიმაჩნდა ''კატერინა'' ბანალურ ისტორიად? რატომ ვერ ვუგებდი გულს? კი, მწერლები ვითარდებიან ნაწარმოებებიდან ნაწარმოებებამდე, მაგრამ... მაგრამ... მაგრამ...
ერთ-ერთ ჩემს ფავორიტად იქეცი იმ ჩვეულებრივი ფიქრის გამო, მოდი, წავიკითხავ ერთი_მეთქი, რომ გამიელვა გონებაში. წარმოგიდგენია? ასეთი რამე... რა ვიცი, იშვიათად ხდება.
იაგო. ცოტა ხნის წინ ვფიქრობდი იმაზე, რომ ამ სახელით მგონი ფორლავზე ისტორია არ არსებობდა და არც წიგნი წამეკითხა. ხოდა იაგო ჩემთვის ყოველთვის იაგოდ დარჩება, თუმცა მგონია, რომ ბევრი, ბევრი რაღაც დაიწერება ამის შემდეგ, ვინაიდან იაგოს მსგავსი პერსონაჟი ბევრს მოუნდება თავის ნაშრომში. იქნებ ვინმემ თავის შვილსაც დაარქვას, ჰა?
მოდი, გავაგრძელოთ.
თავიდანვე ვიცოდი, რომ დათო დამნაშავე არ იქნებოდა. პირველი თავიდან ნდობით განვეწყვე ამ კაცისადმი, მერე ანასავით მეც გავაიდეალურე, მაგრამ იმედგაცრუება მაინც დიდი იყო. ვერ ვიტან მოღალატე კაცებს. ვერ ვი-ტან! არ ვიცი, რა იქნებოდა ლელას ასაკში რომ გამეგო ქმრის ღალატის შესახებ, მაგრამ... ახლა კი მზარავს და... ალბათ, შემდგომშიც არაფერი შეიცვლება.
იაგო, რატომ იქცევი ასე? შეიბრალე ეს გოგო და შეიბრალე საკუთარი თავიც, არ შეიძლება?
კოცნის მომენტი აღწერე ღვთაებრივად.
ის შეხება... ლამის მეც ვიგრძენი.
თუმცა მეგონა ანას რეაქცია უფრო მძაფრი იქნებოდა, შეიძლება შემდეგ თავებში ვნახოთ, არ ვიცი.
ცოტნე რა საყვარელი ბიჭია. ვგიჟდები ბავშვებზე. განსაკუთრებით საყვარლებზე ;დდ საკმაოდ მნიშვნელოვანი როლი აკისრია ''კამელიებში'' ცოტნეს. ორ კლდეს შორის გადებული ხიდია.
ვიდეომ გული მატკინა თუ გამიხარა, ვერ მივხვდი, მაგრამ ფაქტია, რომ იაგოზე დადებითაც არ უმოქმედია. ჩემი პერსონაჟის, ელენიკას დამსახურებით ვიცი, რას ნიშნავს, როცა ვიღაცის შეცვლა გიწევს, ვიღაცის ადგილის დაკავება და ის უსუსურობა რაცაა, მას რომ ვერ ჯობნი, ესეც კარგად მახსოვს, ამიტომ მესმის იაგოსი.
მესმის და არ ვიცი, რა უნდა გააკეთოს, რომ ამ ყველაფერს წერტილი დაუსვას.
ქებას გასხამ!

სოფიკო, "კატერინას" წაკითხვის სურვილი რომ გაგიჩნდა, მიხარია. მითუმეტეს, თუ არ გინდოდა და ახლა შეიცვალე აზრი. მაგრამ ჯერ მაინც გირჩევ თავი შეიკავო :დდდ "კამელიების" ფონზე, მითუმეტეს. თორემ მართლა შეხვდები ბანალურ და გაუმართავ მომენტებს და არ მინდა, იმედი გაგიცრუვდეს <3
რაც შეეხება იაგოს. ჰო, მეც არ გამიგია, სადმე, ვინმეს პერსონაჟს ასე ერქვას. მე კი ისე მიმიზიდა ამ სახელმა და ისე წარმოვიდგინე პერსონაჟი, აღარც შემიცვლია. შენ რასაც ამბობ, ანუ იაგოების "მომრავლება" ძალიან მაგარი იქნება ჩემთვის, როგორც ავტორისთვის :დდ მაგრამ კიდევ უფრო გამიხარდება, გვარს თუ შევხვდები სადმე. იმიტომ, რომ "გურიანი" მოგონილი გვარია :დ
დათოზე რა გითხრა? მე თვითონაც ძალიან მეტკინა მისი ამგვარად წარმოჩინება. იმიტომ, რომ მართლა ერთ-ერთ ნათელ პერსონაჟად დავისახე პირველივე თავიდან. თუმცა მისი ამბით რისი თქმაც მსურდა, მიხვდებოდი. მოღალატე კაცებს მეც არავითარ შემთხვევაში არ ვამართლებ. (ისეთებსაც კი, ლელასნაირი კაპასი ცოლები რომ ჰყავთ)
კოცნის მომენტში მეც ვფიქრობდი, რომ უფრო მძაფრი რეაქცია ჰქონოდა ანას, მაგრამ ვინაიდან მაინც ლოყაზე იყო, აღარ გავაბუქე. მიხარია, რომ მოგეწონა ეგ მომენტი <3
ჰო, ცოტნეს ძალიან დიდი როლი აკისრია. სწორად აღნიშნე, ნამდვილად ხიდია ეს ბავშვი.
ნამდვილად რთულია, (რთული კი არა, შეუძლებელი) ვინმეს ადგილი დაიკავო. და როცა ამას ცდილობ, ხარ ყველაზე საბრალო, ჩემი აზრით. მაგრამ იმედი მაქვს, იაგო შეწყვეტს დამიანედ გადაქცევის მცდელობებს.
უღრმესი მადლობა, სოფიკო! ვგიჟდები შენს კომენტარებზე, მითქვამს?! ისეთი სიზუსტით ეხები ყველა დეტალს და ისე განიხილავ, როგორც მე, როგორც ავტორი ვიზამდი ამას.
მიხარია, რომ მოგწონს heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№23 სტუმარი სტუმარი Nina

Gissele
სტუმარი Nina
Xalxoo ar damiwyia amis kitxva da ras mirchevt daviwyo??tu isev motqma godeba da tanjvebia????

თქვენი მხრიდან ძალიან უტაქტო საქციელი იყო აქ ამის კითხვა :))) "მოთქმა-გოდებაში" რას გულისხმობთ არ ვიცი, მაგრამ ტირეთი იწერება, ცნობისთვის. (ეს ისე, ჩემთვის)
თქვენ კი, ძვირფასო ავტორო, შესანიშნავი ხართ, როგორც ყოველთვის <3 ახალ თავს მოუთმენლად ველი.

Shen ra magari vigac xar)))))))amxela negativis gadmofrqvevas ar jobda imaze gepasuxa da sheni azri dagefiqsirebina rchevastan dakavshirebit? Mara ara utaqto miwode da kidev gramatikashiv wamavarjishe(eg ushenoda vicodi).????????????????????????????

 



№24  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

სტუმარი Nina
Gissele
სტუმარი Nina
Xalxoo ar damiwyia amis kitxva da ras mirchevt daviwyo??tu isev motqma godeba da tanjvebia????

თქვენი მხრიდან ძალიან უტაქტო საქციელი იყო აქ ამის კითხვა :))) "მოთქმა-გოდებაში" რას გულისხმობთ არ ვიცი, მაგრამ ტირეთი იწერება, ცნობისთვის. (ეს ისე, ჩემთვის)
თქვენ კი, ძვირფასო ავტორო, შესანიშნავი ხართ, როგორც ყოველთვის <3 ახალ თავს მოუთმენლად ველი.

Shen ra magari vigac xar)))))))amxela negativis gadmofrqvevas ar jobda imaze gepasuxa da sheni azri dagefiqsirebina rchevastan dakavshirebit? Mara ara utaqto miwode da kidev gramatikashiv wamavarjishe(eg ushenoda vicodi).????????????????????????????

ვაიმე, არ არის საჭირო კამათი, გთხოვთ :დდდდდდდ ნინა, არა, არ არის კატერინასნაირი "მოთქმა-გოდება" ჩემი აზრით, ყოველ შემთხვევაში. relaxed
ჟიზელ, მადლობა რომ მოგწონთ. მიხარია heart_eyes

 



№25  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

ეს თავი იყო საუკეთესო საუკეთესოთა შორის. იაგო იყო იდეალური და ამ თავმა მისი ნამდვილი სახე კარგად დაგვანახა... ველოდი ასეთ იაგოს, თუმცა გატყუებ ეს იაგო გაცილებით აჭარბებდა იმ წარმოდგენას რაც მასზე მქონდა... ბოლო ნაწილმა თითქოს გულში დანა მეც ჩამცა. იაგოს ტკვილი მეც მეტკინა და იაგოს განცდები მეც განვიცადე... შეუძლებელია სხვა ადამიანის ადგილის დაკავება მითუმეტეს გარდაცვლილი ადამიანის. არ მინდა იაგო გაბოროტდეს. იაგო ჩემს თვალში ყველაზე დიდი მსხვერპლია, რომელიც იმსახურებს ბედნიერებას... ამ ისტორიაში ყველაზე მძიმე იაგოს ბედია და ყველაზე მეტად ის იმსახურებს იყოს ბედნიერი...

ამ თავის იდეალური მომენტი იყო იაგოს და ანას კოცნის სცენა... იდეალურზე იდეალური, დახვეწილი, დროული და ყველაზე ნამდვილი მომენტი იყო...

 



№26  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

ერთი სიამოვნება იყო ცოტნეს და იაგოს სცენის კითხვა... ამ ორს შორის არსებული კავშირი საოცრებაა... იაგო როგორი ლაღი და "იაგოსეულია" ცოტნესთან და ცოტნე როგორი ბედნიერი და ბავშვურია იაგოსთან... მთელი ისტორია იაგო საშინელ პერსონაჟად რომ დაგეხასიათებინა მხოლოდ ცოტნესთან მისი დამოკიდებულება იქნებოდა ჩემთვის იაგოსადმი ჩემი პატივისცემის მიზეზი...
მგონია რომ სწორედ ცოტნე მოიყვანს გონს იაგოს და ის დაანახებს სინამდვილეში როგორი დიდი ადგილი უჭირავს იაგოს მის ცხოვრებასა და გულში... ვფიქრობ იაგოს თავდაჯერებულობის და ნამდვილი ოჯახის შექმნის ერთ-ერთი წინაპირობა სწორედ ცოტნეს სიყვარული მისადმი და დამოკიდებულება გახდება...

 



№27 სტუმარი makukuna

ესე იგი ანა, შემთხვევით გადავხედე ამ ბოლო დადებულ თავს და რატომღაც წაკითხვის ინტერესი გამოჩნდა, მერე დავიწყე პირველი თავიდან და ეხლა დავასრულე, შეწყვეტაც ვერ გავბედე, არადა იმდენი რამ მქონდა გასაკეთებელი smile . მოკლედ, რა მინდა გითხრა? მინდა ბოდიში მოგიხადო, რომ აქამდე არ გკითხულობდი cry . არც წინა ისტორია წამიკითხავს. არ მკითხო რატომ - მეც არ ვიცი pensive .
ძალიან მომეწონა შენი წერის სტილი, გადმოცემის უნარი და ფორმა, დალაგებული და გააზრებული ნაწერი. ხოდა ახლა ვზივარ, გაოგნებული, გაშტერებული, აღფრთოვანებული, ძაააალიან ემოციებში. ვეღარაფერს ვერ ვაკეთებ, მხოლოდ ვფიქრობ, სულ ვფიქრობ ანაზე, იაგოზე, დამიანეზე, დათოზე , სუყველაზე. აშკარად ძალიან ინტრიგანი ხარ და დამაბნეველი, ვერ ჩამოვყალიბდი ვერც ანაზე და ვერც იაგოზე. კიდევ მჭირდება რამოდენიმე თავი, რომ უფროსწორი შეხედულება შემექმნას თითოეულზე. ერთადერთი, რასაც ამ წუთას ვფიქრობ, ასეთი ემოციების ფონზე, ვფიქრობ მხოლოდ დამიანეზე და ძალიან მეცოდება. ყველაზე იმედგაცრუებული ალბათ ის რჩება. იმედგაცრულებული ორი სყვარიელი ადამიანისაგან. იაგომ უღალატა, და როგორც ამ თავიდან ჩანს, კი არ უღალატა, საერთოდ არც ყოფილა მისი ერთგული. მხოლოდ ანასთვის ჩამოვიდა, ანას და ცოტნეს პატრონობის მიზეზი, ძალიან ყალბი აღმოჩნდა. ერთი შურიანი და ბოღმიანი კაცია, მხოლოდ შურისძიება ამოძრავებს. ოჯახზე ხომ შური იძია, ეხლა უნდა რომ ანას თავი შეაყვაროს, და ესეც ანას შურისძიება გამოვა. ამით დაიკმაყოფილებს თავის პატივმოყვარეობას rage ანა, ანას რაც შეეხება, რა საყრდენი, რა ცოტნეს ქონება, საყვარელი ადამიანი დაკარგა და ქონებას მისტირის, ხომ აქვს მას საკუთარი. ან საერთოდ უქონელად ჯობია იყოს და თავისი პრინციპები შეინარჩუნოს, თავისი სიყვარული დაიცვას. მას ხომ დამიანეს ხუთწლიანი სიყვარული დარჩა (ხუთწლიანი კი არა ერთდღიანი სიყვარული შეიძება გეყოს თელი ცხოვრება), მას ხომ დამიანესგან ცოტნე დარჩა, მამამისის ასლი, ნუთუ ეს არ კმარა,რომ ისევ დამიანესათვის გააგრძელოს ცხოვრება? არ მომწონს მის მუცელში აღუწერელი რეაქციები, არ მომწონს და რა ვქნა?! persevere persevere
ძალიან გამიგრძელდა და შემომელანძღა ორივე, მაგრამ მართლა ემოცებში ვარ, და მადლობა ანა, შენ ამ ემოციებისთვის. გელოდები მოუთმენლად. ახლა, შენს წინა ისტორიებს ჩავუჯდები heart_eyes heart_eyes

 



№28 სტუმარი სტუმარი მარიამი

ანა კატერინა წავიკითხე არ მქონდა წაკითხული.ძალიან მომეწონა ეხლა დავამთავრე წაკითხვა უმაგრესი გოგოხარ უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის.ისე ვარ აღფრთოვანებული

 



№29  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

უცნობი ქ
ერთი სიამოვნება იყო ცოტნეს და იაგოს სცენის კითხვა... ამ ორს შორის არსებული კავშირი საოცრებაა... იაგო როგორი ლაღი და "იაგოსეულია" ცოტნესთან და ცოტნე როგორი ბედნიერი და ბავშვურია იაგოსთან... მთელი ისტორია იაგო საშინელ პერსონაჟად რომ დაგეხასიათებინა მხოლოდ ცოტნესთან მისი დამოკიდებულება იქნებოდა ჩემთვის იაგოსადმი ჩემი პატივისცემის მიზეზი...
მგონია რომ სწორედ ცოტნე მოიყვანს გონს იაგოს და ის დაანახებს სინამდვილეში როგორი დიდი ადგილი უჭირავს იაგოს მის ცხოვრებასა და გულში... ვფიქრობ იაგოს თავდაჯერებულობის და ნამდვილი ოჯახის შექმნის ერთ-ერთი წინაპირობა სწორედ ცოტნეს სიყვარული მისადმი და დამოკიდებულება გახდება...

ნამდვილად უნდა დაგეთანხმო. იაგო ყველაზე "მისეულია", როცა ცოტნეს ეხება საქმე და ბავშვიც ყველაზე ლაღია მასთან. ამ ორ ადამიანს უტყვი კავშირი აქვთ და ეს კავშირი ალბათ მთელი ისტორიის ამომავალი წერტილია. მიხარია, რომ მოგეწონა ეს თავი. ჩემთვისაც განსაკუთრებული იყო "კოცნის" და კიდევ რამდენიმე მომენტის გათვალისწინებით. უღრმესი მადლობა, სალო. მახარებ საოცრად heart_eyes heart_eyes

makukuna
ესე იგი ანა, შემთხვევით გადავხედე ამ ბოლო დადებულ თავს და რატომღაც წაკითხვის ინტერესი გამოჩნდა, მერე დავიწყე პირველი თავიდან და ეხლა დავასრულე, შეწყვეტაც ვერ გავბედე, არადა იმდენი რამ მქონდა გასაკეთებელი smile . მოკლედ, რა მინდა გითხრა? მინდა ბოდიში მოგიხადო, რომ აქამდე არ გკითხულობდი cry . არც წინა ისტორია წამიკითხავს. არ მკითხო რატომ - მეც არ ვიცი pensive .
ძალიან მომეწონა შენი წერის სტილი, გადმოცემის უნარი და ფორმა, დალაგებული და გააზრებული ნაწერი. ხოდა ახლა ვზივარ, გაოგნებული, გაშტერებული, აღფრთოვანებული, ძაააალიან ემოციებში. ვეღარაფერს ვერ ვაკეთებ, მხოლოდ ვფიქრობ, სულ ვფიქრობ ანაზე, იაგოზე, დამიანეზე, დათოზე , სუყველაზე. აშკარად ძალიან ინტრიგანი ხარ და დამაბნეველი, ვერ ჩამოვყალიბდი ვერც ანაზე და ვერც იაგოზე. კიდევ მჭირდება რამოდენიმე თავი, რომ უფროსწორი შეხედულება შემექმნას თითოეულზე. ერთადერთი, რასაც ამ წუთას ვფიქრობ, ასეთი ემოციების ფონზე, ვფიქრობ მხოლოდ დამიანეზე და ძალიან მეცოდება. ყველაზე იმედგაცრუებული ალბათ ის რჩება. იმედგაცრულებული ორი სყვარიელი ადამიანისაგან. იაგომ უღალატა, და როგორც ამ თავიდან ჩანს, კი არ უღალატა, საერთოდ არც ყოფილა მისი ერთგული. მხოლოდ ანასთვის ჩამოვიდა, ანას და ცოტნეს პატრონობის მიზეზი, ძალიან ყალბი აღმოჩნდა. ერთი შურიანი და ბოღმიანი კაცია, მხოლოდ შურისძიება ამოძრავებს. ოჯახზე ხომ შური იძია, ეხლა უნდა რომ ანას თავი შეაყვაროს, და ესეც ანას შურისძიება გამოვა. ამით დაიკმაყოფილებს თავის პატივმოყვარეობას rage ანა, ანას რაც შეეხება, რა საყრდენი, რა ცოტნეს ქონება, საყვარელი ადამიანი დაკარგა და ქონებას მისტირის, ხომ აქვს მას საკუთარი. ან საერთოდ უქონელად ჯობია იყოს და თავისი პრინციპები შეინარჩუნოს, თავისი სიყვარული დაიცვას. მას ხომ დამიანეს ხუთწლიანი სიყვარული დარჩა (ხუთწლიანი კი არა ერთდღიანი სიყვარული შეიძება გეყოს თელი ცხოვრება), მას ხომ დამიანესგან ცოტნე დარჩა, მამამისის ასლი, ნუთუ ეს არ კმარა,რომ ისევ დამიანესათვის გააგრძელოს ცხოვრება? არ მომწონს მის მუცელში აღუწერელი რეაქციები, არ მომწონს და რა ვქნა?! persevere persevere
ძალიან გამიგრძელდა და შემომელანძღა ორივე, მაგრამ მართლა ემოცებში ვარ, და მადლობა ანა, შენ ამ ემოციებისთვის. გელოდები მოუთმენლად. ახლა, შენს წინა ისტორიებს ჩავუჯდები heart_eyes heart_eyes

იაგოს სიძულვილში ნამდვილად ვერ გაგამტყუნებთ. ყველა ერთნაირად ვერ დაინახავს მისი საქციელების რეალურ მიზეზებს. თქვენთვის საძულველი პერსონაჟია და არ მიკვირს იმიტომ, რომ თვითონ პერსონაჟი იძლევა ამის მიზეზს. ანას რაც შეეხება. ვერ ვიტყოდი, რომ ქონების გამო რჩება ქმართან. ყველაზე ნაკლებად ალბათ სწორედ ეგ თემა ადარდებს. როგორც თქვენ აღნიშნეთ, შეიძლება ბევრი არა, მაგრამ რაც აქვს მის ოჯახს, ის ფულიც საკმარისი იქნებოდა მისთვის. იაგოსთან უფრო სხვა მიზეზით რჩება. დამიანესთვის ისედაც აგრძელებს ცხოვრებას და რაც არ უნდა მოხდეს, მისი სიყვარული სულ ექნება გულში. უბრალოდ, ცხოვრება გრძელდება და ახალგაზრდა ქალი ვერ გადაკეტავს გულის კარებს. (მგონია, რომ ეს არც იქნება სწორი)
ძალიან დიდი მადლობა. მიხარია, რომ მოგწონთ და მელით. სხვა ისტორიებითაც ისიამოვნებთ, იმედია heart_eyes heart_eyes

სტუმარი მარიამი
ანა კატერინა წავიკითხე არ მქონდა წაკითხული.ძალიან მომეწონა ეხლა დავამთავრე წაკითხვა უმაგრესი გოგოხარ უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის.ისე ვარ აღფრთოვანებული

ძალიან დიდი მადლობა, მარიამ. მიხარია, რომ მოგეწონა heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№30  offline ახალბედა მწერალი elle...

მევედი! (:დ)
დავიწყებ, რა თქმა უნდა, იაგოსა და ცოტნეს ურთიერთობით. იცი როგორი სცენებია? მაგრძნობინებს, რომ უდაბნოში ვარ, სადაც საშინელი სიცხეა, წყურვილისგან ყელი მიშრება, თვალებიც მებინდება და მზერა მიჭირს. და, ამ დროს ვხედავ ძალიან, ძალიან შორს და მაინც ახლოს, ოაზისს. ვგრძნობ მცენარეების სურნელს, ვხედავ უდაბნოს სიყვითლეს, მცენარეების სიმწვანეში რომ გადადის და იმედი მეუფლება წყლის, რომელიც გადამარჩენს. ვუახლოვდები და გადარჩენის იმედი უფრო და უფრო რეალურია და არაფრით ჰგავს მირაჟს. ჰო, ოდნავადაც არ ჰგავს და მერე, თითქმის სიკვდილის პირას მყოფი წყლის გრილ, "უგემო" გემოს ვგრძნობ. ვშორდები სიკვდილს და სიცოცხლისკენ ერთ ნაბიჯს ვდგამ.
ზუსტად ასეთია ჩემთვის ამ ორის ურთიერთობა. წყალი, რომელიც არსებობისთვის გჭირდება, სინათლე მხედველობისთვის და ა.შ. ბევრი შედარება შემიძლია მოვიყვანო, მაგრამ ემოციებში მყოფს მეშინია რამე არ ავურიო. არც კი ვიცი ამათი სცენები რაებს მმართებს. ურთიერთობაა ისეთი, როგორიც არცერთ ვარიანტში ექნებოდათ დამიანესა და ცოტნეს. ეს მხოლოდ ცოტნესი და იაგოსია. მხოლოდ ამ ორის და საერთოდ არ არის საჭირო აქ სხვა პიროვნება არსებობდეს, ცოტნე დაემსგავსოს შვილს და იაგო მამას. არა, ეს ბევრად, ბევრად მეტია, ვიდრე ნამდვილი მამა-შვილის ურთიერთობა და რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია ჩემთვის - ეს არის ურთიერთობა, რომელიც იაგოს ადამიანურ სახეს მაგრძნობინებს.

კოცნის სცენა?!
დამიარა და რა დამიარა. მიშოს ვფიცავარ (არ ვიცი იცი თუ არა, მაგრამ ამ ადამიანს არასდროს ვიფიცებ ოდნავ ტყუილზეც კი), ზუსტად ის ადგილი ამეწვა, სადაც იაგოს ტუჩები წარმოვიდგინე. არ ვიცი ასე რეალურად როგორ ვიგრძენი. უფრო სწორად, ვიცი. შენ ხარ რეალურად მაგარი მწერალი და იმიტომ. ზუსტად მაგ მომენტში ვიგრძენი იაგოს ამდენხნიანი თავშეკავებულობა. თითქოს მონატრებაც, იცი?! რატომღაც, სადღაც გამეფიქრა, რომ იაგოს საშინლად ენატრებოდა ანა ასე ახლოს. მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის ამგვარი სცენა არც ყოფილა. ისეთი იყო, არარსებული რომ გენატრება. აუ, არ ვიცი რამდენად სწორად გადმოვცემ ემოციებს, მაგრამ მართლა ასე გამეფიქრა. მე კი მინდა გულწრფელად გესაუბრო. თან, კოცნა ხომ მაინც ლოყაზე იყო, უბრალოდ ტუჩთან ახლოს, მაგრამ ყველაზე დიდ ინტიმურ კავშირს სჯობდა და სწონიდა ჩემთვის, ამ მომენტში. ის მომენტი მიყვარს, იაგოს ძველებური სხივი, კოცნის შემდეგ.:) როგორ იდეალურად მოარტყი მიზანში, შენ ხომ არ იცი!

ანა კიდევ...
როგორ გითხრა...
ცოტახნის წინ რომ გითხარი, იმდენად გაბრუებულია რეალური ტკივილისგან, რომ ვერ ხვდება მის გარშემო რა ხდება-მეთქი, აი ეგ არის. უკვე ზედაპირულად უყურებს რაღაცებს, არ უღრმავდება და რასაც თვალი ანახებს, იმას აღიქვამს. არ იაზრებს, მგონია. თუნდაც მამამისის სასამართლოზე გამართლებაც. აშკარად არარეალური უნდა ყოფილიყო მისი თვალით ასე უცებ შემობრუნებული სიტუაცია. მიკვირს რაღაცებში ეჭვი როგორ არ შეიტანა, მაგრამ აქაც აღვნიშნავ, რომ ტკივილი იმდენად დალექილია მასში და თან იმდენად ავსებს, მხოლოდ ზედაპირზე რჩება სხვა დანარჩენი და ამიტომ მგონია ზედაპირული. ამასაც რომ თავი დავანებოთ, ისიც ძალიან სწორად გქონდა აღნიშნული, რომ ყველა ლელას ბედნიერებას ელოდა, მაგრამ ქალს ამას ვერ შეატყობდი. მისი მაშინვე საძინებელში გასვლა, მოწყენილი სახე და აარაბუნებრივი მამამისი ბევრის მანიშნებელი უნდა ყოფილიყო.

კაბინეტის სცენა იყო არარეალურად მაგარი!
კიდევ ვიტყვი, რომ აქაც იდეალურად მოარტყი მიზანს! ამ თავში საერთოდაც, ძალიან ბევრი იდეალური "გასროლა" გქონდა და შეგიძლია ამით იამაყო! მე ვამაყობ!
არ მეგონა იაგოს განცდები გულს თუ მატკენდა. მაგრამ იმ მომენტიდან, შავი ფონი რომ განათდა და იქ... ის სცენა ... წარმოდგენაც არ მინდა როგორ ეტკინა. ვერც წარმოვიდგენ. ალბათ, ყველა მის ადგლას უნდა ვიყოთ, რეალურად და სრულყოფილად რომ შევიგრძნოთ მისი უბედურება. ღმერთო, რა საშინელებაა უყურებდე შენი აყვარელი ქალის ოჯახურ ბედნიერებას შენს საუკეთესო მეგობართან ერთად, სულ ცივად მაჟრიალებს ტანში.
იაგოს ცრემლი და ჩემი ერთი იყო-მეთქი გითხარი და აქაც დაგიწერ. ამ კაცმა როგორ მოახერხა ავეტირებინე, არ ვიცი, მაგრამ ფაქტია - მოახერხა. თან იმდენად, რომ მისი ემოციები მეტკინა. გულზე მიჭერილი ხელი მეტკინა, იატაკზე ჩაცურებული მისი სხეული მეტკინა და სახეზე აფარებული დასისხლიანებული ხელები. მეტკინა ის სიტყვები, იქ რომ ეწერა. თან იცი როგორ? ამ ისტორიის პერსონაჟი რომ ვიყო, ავდგებოდი და ძალიან მაგრად ჩავეხუტებოდი. არც კი მჯერა ამას რომ ვამბობ, მაგრამ ვიცი, სურვილი მომკლავდა. ახლაც ასეა და იმიტომ.
სიგიჟემდე მინდა იაგომ გაიაზროს რომ არანაირად, არცერთი პროცენტით არ უნდა იყოს დამიანე! არანაირად! იაგო იაგოა, რომელიც ჩემთვის დამიანეს პიროვნებაზე მაღლა დგას. არ მინდა შევადარო, მაგრამ თუ ასე იქნება საქმე, ამას ვიტყვი. იაგოს საერთოდ არ სჭირდება ვინმეს ადგილის დაკავება, მას აქვს თავისი, საკუთარი, რომელიც არ არის ღირსი გაითელოს სხვის სახელთან მიახლოებით.
"სხვისი ცოლ-შვილი" იმდენად მეტკინა, გამორიცხულია რომელიმე სიტყვით აღვწერო.

საბოლოოდ კი, ისეთი კომენტარი გამომივიდა, სადაც მიუხედავად ჩემი აზრისა, იაგოზე ცუდი მაინც არ მითქვამს :დდ (ნუ კარგი, თუ ვთქვი, ცოტა:დდ)

შენზე რა ვთქვა?!
აი, წარმოიდგინე. რაც ზემოთ დავწერე, იმის მთავარი დამტრიალებელი ხარ შენ და სეგეფერება ახლა შენ რომელიმე ადამიანური სიტყვა?! არ შეგეფერება. შენ ბევრად მაღლა დგახარ, ვიდრე ასოთა უაზრო წყობაა. კიდევ გეტყვი, ამას კიარ ვკითხულობ, ვუყურებ. და ამ თავის შემდეგ, უკვე იქ ვარ. გარეშე პირი, რომელიც ყველაფერს დეტალურად ვაკვირდები და ეს შენი დამსახურებაა, ჩემო ძვირფასო ანა. არასდროს დავიღლები შენი ქებით! არასოდეს და არავისთან! სულ გეტყვი, სხვასთანაც ვიტყვი და ჩემს თავთანაც - იდეალური გოგო ხარ!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent