შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 10}


1-12-2017, 17:48
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 2 775

ცივსისხლიანი - {თავი - 10}

საავადმყოფოდან გამოსვლის შემდეგ, ლეო იძულებული გახდა ექიმის დანიშნულებას მიჰყოლოდა და გამომდინარე იქიდან, რომ მსუბუქი ტვინის შერყევა ჰქონდა, მოუწია რამდენიმე დღე მწოლიარეს გაეტარებინა.
ამასობაში ნოემბერიც მიიწურა და ზამთრის პირველმა თვემ, დეკემბერმა იმაზე მეტი სუსხი მოიტანა, ვიდრე ელოდნენ.
ლეო თავის ბინაში, ტახტზე იწვა, მაგიდაზე გაშლილ ჭადრაკის დაფას ჩაფიქრებული სახით დაჰყურებდა და ზღვიდან წამოსული ძლიერი ქარის ზუზუნს ყურს უგდებდა, რომელიც მუქარით აწყდებოდა ფანჯრებს.
სავარძელში გაბრიელი იჯდა, თავი დაეხარა და ისიც დაფას ჩასჩერებოდა. მისი სვლა იყო, მაგრამ ორჭოფობდა, თითქოს რეალობაში იღებდა, რაღაც ძალიან მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებას.
-ჩემი ნამდვილი ვინაობა დავიბრუნე! - მოულოდნელად კივილით შემოვარდა სახლში ანა და ლეოს ბინის კარი ხმაურით შეაღო. - ოჰო, აქ ომი ყოფილა გაჩაღებული.
-ანუ, ამიერიდან ანთეა უნდა დაგიძახოთ?- სვლა გააკეთა გაბრიელმა და გოგონას ახედა.
-უბრალოდ, ანა! - შეუსწორა მან და ახალი პირადობის მოწმობა თვალწინ აუფრიალა. - მშობლებიც ანას მეძახდნენ და ამ სახელს დიდი ხანია მივეჩვიე, აი, გვარი კი ამიერიდან მერლანი მექნება.
-და ჯანდიერს რას უწუნებ? - სახე მოეღუშა ლეოს.
-ზედმეტად საყვარელი გვარია.- ცინიკურად ჩაიცინა გოგონამ, დაიხარა ლეოს თეთრი ფიგურებიდან ეტლი აიღო, გაბრიელის პაიკი მოკლა და მხიარულად თქვა.- ქიში!
-ეს არ ითვლება!- უხეშად მიახალა ბიჭმა და ფიგურები ისევ თავის ადგილას დააბრუნა.
-უჟმური.- ცხვირი აიბზუა გოგონამ, მერე ბიჭებს გადახედა და მხიარული ტონით განაგრძო.- მოკლედ, რადგან ყველანი აქ ვართ, ცოცხლები ვართ და არც არაფერი დაგვშავებია, თქვენთან წინადადება მაქვს. მოდით, აქაურობას ცოტა მხირაულება შვემატოთ და სახლი საშობაოდ მოვრთოთ!
-ასეთი ლაღი, როდის მერე გახდი?- სარკაზმით გაიცინა გაბრიელმა.
-მგონი ჯერ ადრეა.- ჩაილაპარაკა ლეომ.
-ნახევარი ქალაქი საშობაოდ არის მორთული და ადრე კი არა, დაგვიანებულია.- არ ნებდებოდა ანა.
-მარტო ვერ მორთავ სახლს და შენი დახმარება ჯერ არ შემიძლია.- შეახსენა მამაკაცმა.
-შენთვის არც მითქვამს.- გაეცინა გოგონას და გაბრიელს ალმაცერად გახედა.
-ისე მიყურებ, თითქოს კუბოს ზომების აღებას მიპირებ.- წარბი შეკრა ბიჭმა.
-ძალიან არ მინდა, მაგრამ თუ დახმარებაზე უარს მეტყვი, ამის გაკეთებაც მომიწევს.- თითები გაატკაცუნა მან.
გაბრილმა უსიტყვოდ გახედა ლეოს, მამაკაცმა ორაზროვნად აიჩეჩა მხრები და ანას მიაპყრო მზერა.
-დუმილი თანხმობის ნიშანია!- წამოიძახა გოგონამ.- რამდენიმე დღეში ლეოს დაბადების დღეა და მასაც აღვნიშნავთ, ბოლოსდაბოლოს ყოველდღე ხომ არ ხდები 32 წლის?!
-ანა, ტვინის შერყევა მაქვს და ექიმმა ერთი კვირით წოლითი რეჟიმი გამომიწერა, როგორ გგონია ახლა დაბადების დღისთვის მცხელა?- ხმა გაუმკაცრდა ლეოს.
-გცხელა თუ გცივა ეგ არ ვიცი, მაგრამ ექიმის გამოწერილი ერთი კვირა უკვე გადის, თანაც შენს გადარჩენასაც აღვნიშნავთ.- გვერდით ჩამოუჯდა ანა.- მხოლოდ შინაურები ვიქნებით.
-და კატოც.- ჩაერია გაბრიელი, რის გამოც ანას მრისხანე მზერა დაიმსახურა.
-კატოს დაპატიჟებასაც აპირებ?- მის ხსენებაზე მამაკაცმა თავი ასწია და ანას შეხედა.- იმ ამბის შემდეგ, მისგან არაფერი მსმენია და... მგონი დიდად არც უნდა ჩემთან ერთიერთობა.
-ქალია და პირველი ნაბიჯის გადადგმას შენგან ელის.- შეახსენა ბიჭმა.
-პირველი ნაბიჯი ისედაც მე გადავდგი.
-ჰო, თანაც ძალიან ვნებიანი ნაბიჯი, მაგრამ კიდევ არის რაღაც საჭირო.
-რა სისულელეა!- თავი გააქნია ანამ.- ქალებსაც შეგვიძლია პირველი ნაბიჯის გადადგმა და თუ არ გამოჩენილა ესე იგი, არ უნდა!
-კატო თუ არ მოვა, მის დაბადების დღეს უბრალოდ ხალისი არ ექნება.- სიტუაცია ანას ჯინაზე კვლავ გაამძაფრა გაბრიელმა.
-კარგი, მე აღარ ჩავერევი...- ხელები დანებების ნიშნად ასწია გოგონამ, მაგრამ სიტყვა გაუწყდა, რადგან უცებ ბინის კარი ნერსემ შემოაღო და ზღურბლზე შედგა.
-მამა!- წამოიძახა ლეომ უკამყოფილო სახით.- ნელიმ გამოგგზავნა? ექიმის დიპლომი პრესტიჟის გამო კი არ ამიღია?! ჩემს თავს თვითონაც მოვუვლი...
-ამჯერად შენთან კი არა, მასთან მოვედი.- თითი ანასკენ გაიშვირა კაცმა.
გოგონას სხეულში უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა. თითქმის ხვდებოდა რის გამოც იყო ნერსე მოსული, მაგრამ ეცადა არ შეემჩნია, კაცს გაუღიმა და მხიარული ტონით ჰკითხა.
-მოგენატრე, ხომ?
-პოლიციის მესამე განყოფილების საცავი რომ გატეხეს, ალბათ გეცოდინებათ ტელევიზიიდან.
გაბრიელმა და ანამ ინსტინქტურად ერთმანეთს გადახედეს. წამიერად ორივეს თვალებში შიშმა გაიელვა, თუმცა მსახიობური ნიჭი მაშინვე ჩართეს და ჩვეულებრივი გამომეტყველებით დაუქნიეს ნერსეს თავი.
-არეული სამხილები დავახარისხეთ და აღმოჩნდა, რომ მხოლოდ ერთი ნივთი დაიკარგა.- განაგრძო კაცმა.- შენი ყელსაბამი, ანა.
-რა?!- ხელოვნურად შეიცხადა გოგონამ.
-სად იყავი სამშაბათ ღამით?- მისკენ გადადგა ნერსემ რამდენიმე ნაბიჯი და გოგონას თვალებში ჩახედა.
-ამას რატომ მეკითხები? - არ დაიბნა ანა და კაცს შეუტია.
-იცი რატომაც.- კბილებში გამოსცრა ნერსემ.- სად იყავი?
-ჩემთან იყო!- თქვა უცაბ გაბრიელმა და ნერსეს უხერხულად გაუღიმა.
-რა თქვი?- გაოგნდა კაცი.
-მთელი ღამე ჩემთან იყო...
-ეს სიმართლეა?-ანას გადახედა ნერსემ.
-კი.- თავი დაუქნია გოგონამ.
-ღმერთო ჩემო!- თავი ჩახარა კაცმა.
-რა იყო?- გაეცინა ანას.- ეს ბუნებრივი მოვლენაა?
-ანა, ასეთ თემაზე ძმასთან და მამასთან არ საუბრობენ.- ხმა ამოიღო ლეომ და გოგონას გაბრაზებული სახით მიაცქერდა.
-ჯანდიერი აღარ ვარ, შეგიძლიათ ამაზე არ იდარდოთ. - გულგრილად გასცა პასუხი მან.
-მოიცა, რა თემაზე?- იკითხა გაბრიელმა.- თქვენ რა... გგონიათ, რომ მე და ანა... რა სისულელეა!- სახე დამანჭა მან.- უბრალოდ, არც ერთს არ გვეძინებოდა და ფილმებს ვუყურებდით.
-ჰო, ფილმებს ვუყურებდით.- დაემოწმა გოგონა.
-რა ერქვა იმ ფილმს? - იკითხა გაბრიელმა.
ანა წამით დაიბნა, არ იცოდა რა ეპასუხა, მერე გაბრიელს მაისურს დახედა, რომელზეც პირდაღებული ტირანოზავრი იყო გამოსახული და გონება მაშინვე გაუნათდა.
-„იურული პარკი“... ყველა ნაწილი!- წამოიძახა მან.
-ჰო, ყველა ნაწილი ვნახეთ!- თავი დაუქნია გაბრიელმა.
-კარგი, ამჯერად გამოძვერი, მაგრამ იცოდე , რომ ჩემს ეჭვმიტანილთა სიის სათავეში ხარ!- მუქარანარევი მზერით გადახედა ნერსემ გოგონას და გასასვლელისკენ გაემართა.
-ძალიან კარგი!- ფეხზე წამოვარდა ანა, ვითომ არაფერი მომხდარიყოს ისე გაიღიმა, გაბრიელს ხელი ჩაავლო და სავარძლიდან წამოაგდო.- ახლა კი, სახლის მორთვაში უნდა დამეხმარო!
-თანხმობა არ მომიცია!- უკან დაიხია ბიჭმა.
-არც მითხოვია!- უპასუხა გოგონამ და კარისკენ ძალით წაათრია.

...
მართალია გაბრიელი მთელი დღე წუწუნებდა და სახლის მორთვის პროცესი სულაც არ სიამოვნებდა, მაგრამ ანა ერთი წამითაც არ აძლევდა შესვენების უფლებას. ჯერ ნაძვის ხეები მოართვევინა, მერე სახლის გარე განათებები, ბოლოს კი შემოსასვლელის, ზედა სართულის დერეფნის და კიბეების მორთვასაც შეუდგნენ.
-აი, მანდ დაკიდე!- თითი გაიშვირა ანამ.
-აქ?- ძველ სკამზე შემდგარმა გაბრიელმა, უხალისო სახით გადმოხედა ზემოდან გოგონას.
-არა, ცოტა მარცხნივ.
-მარცხნივ კუთხეა და ადგილი არ არის.
-სულ ცოტა ჩასწიე!
-კედელი გავიტანო?
-ჩასწიე-მეთქი!
-ადგილი აღარ არის!
-მოკეტეთ!-დაიყვირა ქვემოდან ლეო.- ოღონდ თქვენ მოკეტეთ და მაგ განათებებსაც მე დავკიდებ!
-დროზე დავამთავროთ, - ძმის სიტყვებს ყური აავლო გოგონამ,- უკვე ბინდდება, მე კი ჩემი მეგობრები უნდა ვნახო.
-ამ დროს? რისთვის?
-ჩემი ვინაობის დაბრუნებას აღვნიშნავთ.
-კარგი, მაგრამ გარეთ რომ გახვალ თბილად ჩაიცვი, მოთოვს.
-რა სისულელეა.- გაეცინა ანას.- მთელი კვირის განმავლობაში ღრუბლიანი, მაგრამ მშრალი ამინდებია გამოცხადებული.
-სინოპტიკოსები ხშირად ცდებიან.
-ვერაფერი მაიძულებს თბილად ჩაცმას.
გაბრიელმა უხალისოდ გადაატრიალა თვალები, კუთხეში კიდევ ერთი ლურსმანი მიაჭედა, საშობაო განათებების მავთულები ზედ მიამაგრა და დაბლა ჩამოხტა.
-ჯერ არ დაგვიმთავრებია.- ხელები გაშალა ანამ.
-ლურსმნები გათავდა და თან... ლეოს და კატოს არაფერი ვუთხრათ? - ჩურჩულით იკითხა მან და ანას გაკვირვებულ მზერას რომ წააწყდა, დაამატა.- გამტაცებლები ისე აორთქლდნენ, პოლიციამ მათი კვალიც კი ვერ იპოვა. ეჭვმიტანილებიც კი არ ჰყავთ... არ უნდა ვუთხრათ ვინმეს, რომ ამაში აბრამოვის ხელი ურევია?
-კარგი რა.- ტუჩი აიბზუა ანამ.- ვის უნდა ვუთხრათ? მტკიცებულებები არ გვაქვს, ამის გარეშე კი ნერსე არაფერს დაიჯერებს, კატო მითუმეტეს, აი, ლეოს ისიც კი არ სჯერა, რომ აბრამოვის ბრძანებით ჩემი მშობლები დახოცეს.
-გამოდის რომ, ამ კაცს ვერასოდეს გამოიჭერ?
-იმედი ბოლოს კვდება.- ნაძალადევად გაიღიმა გოგონამ.
-რაღაც უცნაურად დადუმდით!- ისევ ამოსძახა ქვემოდან ლეომ.- ცოცხლები ხართ? ერთმანეთი ხომ არ დახოცეთ?
-ცოცხლები ვართ!- ჩასძახა სიცილით ანამ.- უბრალოდ, ლურსმნები გათავდა.
-სარდაფში ნახეთ!
-იქ რაც იყო, უკვე გამოვიყენეთ!
-მოიცადე, შეიძლება მე მქონდეს. აქ დამელოდე, ახლავე მოვალ.- თქვა გაბრიელმა, ჯიბიდან გასაღები ამოიღო, სხვენი გააღო და კარს მიღმა გაუჩინარდა.
ანა რამდენიმე წუთი იდგა კიბის თავში და გაბრიელს ელოდებოდა, მაგრამ ბიჭი არა და არ ჩანდა. გოგონას ცნობისმოყვარეობამ სძლია, კარისკენ წავიდა და ჩუმად შეაღო. მაღლა კიდევ რამდენიმე ხის საფეხური ადიოდა, რომელსაც სხვენში აჰყვადით. იქაურობა არც ისეთი საშიში და ბნელი იყო, როგორც ფილმებშია ხოლმე. პირიქით, კედლებში ამოჭრილი სარკმელები სხვენს უფრო მეტ სინათლეს სძენდა, ხის დამტვერილი იატაკი კი ფეხქვეშ შემაწუხებლად ჭრიჭინებდა.ირგვლივ ძველი ავეჯი, მუყაოს ყუთები, კარადები და სხვა ხარა-ხურა უწესრიგოდ ეყარა.
გაბრიელი არსად ჩანდა. ანამ კიდევ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა, ოთახის ცენტრში გაჩერდა და მიიხედ-მოიხედა. უცებ მისი ყურადღება კარადის გვერდით მიყუდებულმა მართკუთხა ფორმის ჩარჩომ მიიქცია, რომელსაც თეთრი, თუმცა უკვე მტვრისგან განაცრსფერებული ტილო ჰქონდა გადაფარებული. გოგონა ჩარჩოს მიუახლოვდა, ხელი მისკენ გასწია, ტილოს მოკიდა და უკვე ჩამოხსნას აპირებდა, როცა მოულოდბელად ძველ თაროებს შორის დატანბეულმა ვიწრო კარმა გაიჭრიჭინა და იქიდან გაბრიელი გამოვიდა.
გოგონა მის დანახვაზე შეკრთა, ხელი დაბლა დაუშვა და უკან დაიხია. გაბრიელმა მაშინვე შეკრა წარბები, თვალებში მრისხანება ჩაუდგა, ანასთან მივარდა და გაავებული ხმით შეუყვირა.
-ხომ გითხარი, დამელოდე-მეთქი?!
-იქ ოთახია?- მის რეპლიკას ყურადღება არ მიაქცია ანამ და ვიწრო კარისკენ გაიხედა.
-შენი საქმე არაა.- კბილებში გამოსცრა ბიჭმა, გოგონას ლურსმნების პატარა კოლოფი მიაჩეჩა, მერე ხელი ჩაავლო და სხვენიდან ძალით ჩამოიყვანა.
-ასე რამ გაგაგიჟა?- რატომღაც მის გაცხარებაზე ანას ეცინებოდა.- ასეთს რას მალავ სხვენზე, გვამებს?
-ჰო გვამებს და თუ არ გინდა შენი გვამიც მათ შეემატოს, იქაურობას აღარ გაეკარო.- მიახალა ბიჭმა, ისევ სკამზე შედგა და მოსართავების დაკიდება განაგრძო.

...
ასეთი სიმშვიდე სამების ქუჩაზე, ადრე არასოდეს ყოფილა. ქუჩის ლამპიონების მოყვითალო-მოთეთრო შუქის ქვეშ, კარგად ჩანდა , როგორ ეფინებოდა მიწაზე ციდან წამოსული მსხვილი, ქათქათა ფანტელები. თოვლს უკვე დაეფარა მთელი ქუჩა თეთრად და თან იმდენად მშრალი იყო, რომ ფეხქვეშ ჭრიჭინებდა კიდეც.
სიცივისგან აკანკალებულმა ანამ, ხელით დაიფერთხა მის წაბლისფერ თმაზე დაყრილი ფიფქები , ფეხები ქვის კიბეებზე დააბაკუნა, რომ თოვლი ჩამოეწმინდა და ჩუმად შეაღო კარი. არ უნდოდა ვინმეს დაენახა, ამიტომ მოჩვენებასავით შეძვრა სახლში, მაგრამ არ გაუმართლა.
მთლიანად ჩაბნელებულ სახლში გამეფებულ წყვდიადს, კიბის მოაჯირებზე შემოყოლებული საშობაო განათებების ციმციმი არღვევდა. ლეოს აშკარად ეძინა, რადგან მისი ბინიდან ჩამი-ჩუმიც არ ისმოდა. მთავარი კარის გვერდით მდებარე, ვიწრო სარკმლიდან შემოამავალი გარე განათების ციალი კი კედელზე ირეკლებოდა, რომლის ლანდშიც ნათლად ჩანდა ამ შუქზე მოცეკვავე ფიფქები.
გაბრიელი ხის კიბის მეოთხე საფეხურზე იჯდა. ზურგით კედელს მიყრდნობოდა, ფეხები მოაჯირზე აეწყო, მეხუთე საფეხურზე სანგრიით სავსე ჭიქა და საფერფლე ედგა, თითებს შორის კი ანთებული სიგარეტი მოექცია.

ანამ გაოგნებული სახით შეხედა ბიჭს, რომლის ხელშიც სიგარეტი აქამდე არასოდეს ენახა, თუმცა მის ირონიულ მზერას რომ წააწყდა, მისივე დარიგებები გაახსენდა თოვლთან დაკავშირებით. გოგონამ უსიტყვოდ ჩახარა თავი, გაბრიელის განზე გაწყობილ ფეხებს გადააბიჯა, კიბეები აირბინა და თავის ბინაში შევარდა.
ძალიან სციოდა. ხელები და ტუჩები სულ გალურჯებული ჰქონდა, თითქოს ძარღვებშიც სისხლი აღარ უმოძრავებდა. გაზის ბუხარი ჩართო, მაგრამ ვერ გათბა, ამიტომ სწრაფად გაიხადა თოვლისგან დანამული ტასნაცმელი და ცხელ შხაპს მიაშურა.
აბაზანიდან გამოსულმა გოგონამ, უკვე გამთბარ სხეულზე ლოსიონი წაისვა, მისი საყვარელი, დიდი ზომის, კაპიუშონიანი, რუხი სვიტერი ჩაიცვა, რომელიც თითქმის მუხლამდე სწვდებოდა, შიშველ ტერფებზე თბილი წინდები ამოიცვა და სავარძელში მოკალათდა.
ერთხანს უყურა ბუხარში მოგიზგიზე მოლურჯო ფერის ალს, გრძნობდა, რომ რაღაც შინაგანად არ ასვენებდა, ამიტომ ვეღარ მოითმინა, ფეხზე წამოდგა და ბინის კარი გამოაღო.
გაბრიელი ისევ კიბეზე იჯდა, სანგრიით სავსე ჭიქას არც კი აკლდა, აი, სიგარეტის ღერი კი აშკარად ახალი უნდა ყოფილიყო. გოგონამ ფეხაკრეფით ჩაიარა კიბე, მეხუთე საფეხურზე ჩამოჯდა და ფეხები მოკეცა , რომ საფერფლეს ან ჭიქას არ შეხებოდა. გაბირელს თავი გვერდზე ჰქონდა მიბრუნებული და ფანჯრისკენ იხედებოდა, მაგრამ მარცხენა მხარეს ჩაჩხვლეტილი ლოყით, ანა მიხვდა, რომ იღიმოდა.
-კარგი, შენ გაიმარჯვე!- სიცილით ამოთქვა გოგონამ.- თოვა დაიწყო, მე თხლად მეცვა და ლამის ყინულის ძეგლად ვიქეცი... შენთვის უნდა დამეჯერებინა.
-ჰოდა, დამიჯერე ხოლმე.- მისკენ მიაბრუნა თავი ბიჭმა და სახეზე მოხვედრილი საშობაო ნათურების ფონზე, მისმა შავმა თვალებმა უცნაურად გაიელვა.
-არ ვიცოდი , თუ ეწეოდი.- მის თითებში მოქცეულ სიგარეტს დახედა ანამ.
-არ ვეწევი.- თავი გააქნია გაბრიელმა.
-აბა, ეს რა არის?- ჩაეძია გოგონა.
-უბრალოდ ანთებული სიგარეტია, რომელიც იწვის. მე ერთი ნაფაზიც არ დამბრალდება.- გაეციან ბიჭს.- ექსპერიმენტს ვატარებ საკუთარ თავზე. მოწევას თავი თითქმის ერთი წლის წინ დავანებე, ყოველ ჯერზე, როცა რაღაც მაფორიაქებს და აზრებს ვერ ვალაგებ, სიგიჟემდე მინდება მოვწიო, მაგრამ თავის შეკავება ათი წლის სიცოცხლეს მართმევს. ახლაც აფორიაქებული ვარ და მაინტერესებს, კიდევ რამდენ ხანს მეყოფა ნებისყოფა, რომ ეს ანთებული სიგარეტის ღერი პირისკენ არ გავაქანო.
-და ასე რა გაფორიაქებს?
-რაღაც საქმეები.
-რამდენი ხანია უკვე ასე ზიხარ?
-თითქმის ორი საათია.
-მგონი ექსპერიმენტი შედგა.
-ჰო, მგონი,- მოუთმენელი მზერით დახედა, ათრთოლებულ თითებს შორის მოქცეულ სიგარეტის ღერს გაბრიელმა დ ისიც საფერფლეში ჩაასრისა.
-საიდან იცოდი, რომ მოთოვდა?- ჰკითხა მოულოდნელად ანამ.- სინოპტიკოსებიც კი შეცდნენ.
-მთელი დღე, ჰაერში თოვლის სუნი ტრიალებდა.- შუბლზე ჩამოყრილი, ოდნავ გრძელი თმა, უკან გადაიწია ბიჭმა.
-თოვლის სუნი?- გაუკვირდა გოგონას.- რა სისულელეა! თოვლს არ აქვს სუნი.
-აქვს, თანაც საკმაოდ შესამჩნევი.
-მაინც როგორი?
გაბრიელმა ცალყბად, თავდაჯერებული იერით გაიღიმა, ფეხზე წამოდგა, ანას ხელი გაუწოდა და უთხრა.
-წამოდი, გაჩვენებ.
გოგონამ ცოტა დაბნეული სახით ახედა მეზობელს, მაგრამ იმდენად აინტერესებდა გაბრიელის თეორიები, რომ მაშინვე ჩასჭიდა ხელი და ისიც წამოდგა. ბიჭმა ჩუმად ჩაირბინა დარჩენილი საფეხურები, მთავარ შემოსასვლელ კართან მივიდა, საკეტი გადაატრიალა და გამოაღო.
სახლში დამდგარ სითბოსა და სიმყუდროვეში, მაშინვე შემოიჭრა სიცივე და ქარის სისინი. ანას შიშველ ფეხებზე არ ესიამოვნა სიცივის მოხვედრა და ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია, მაგრამ გაბრიელმა არ დააცადა, ხელი ჩაავლო, გოგონა წინ , ფეხსაწმენდზე დააყენა, თვითონ უკან დაუდგა, მხრებზე ხელები დააწყო და უთხრა.
-ღრმად ჩაისუნთქე და მითხარი რის სუნს გრძნობ.
-გაბრიელ, მცივა.-უხერხულად მოიბუზა გოგონა.
-უბრალოდ ჩაისუნთქე , ანა.- ბრძანებამ გაიჟღერა მის ხმაში.
გოგონა აღარ შეწინააღმდეგებია, თოვლით გადაპენტილ სახლებს გახედა და ზამთრის ცივი ჰაერი ფილტვებში ღრმად ჩაუშვა.
-აბა?
-სიცივის მეტს ვერაფერს ვგრძნობ.
-სწორედაც.- უპასუხა ბიჭმა, ანასკენ დაიხარა, ტუჩები ყურთან ახლოს მიუტანა და ჩურჩულით უთხრა.- თოვლს სიცივის, წყლის და სისუფთავის სურნელი აქვს. როცა ჰაერში ამ სუნს იგრძნობ, უნდა იცოდე, რომ აუცილებლად მოთოვს.

კიდევ ერთხელ ჩაისუნთქა ღრმად გოგონამ და კისერში ამომჯდარი გული დაიმშვიდა, რამდენიმე წამში კი გაბრიელის მიერ ნათქვამი ყველა სიტყვა გაიაზრა და გაეღიმა. ბიჭმა კარი დახურა და საკეტი გადაატრიალა, ორივენი უსიტყვოდ მიბრუნდნენ კიბისკენ და ისევ თავიანთი ადგილები დაიკავეს. გაბრიელი მეოთხე საფეხურზე, იგივე პოზაში დაჯდა, ანა კი მეხუთეზე.
ცოტახანს ასე ისხდნენ, სახლში გამეფებულ სიჩუმეს და შემოსასვლელში მდგარი დიდი, ძველებური საათის წიკწიკს უსმენდნენ, რომლის ისრებიც ნელ-ნელა უახლოვნებოდნენ თორმეტს.
გაბრიელი სანგრიით სავსე ჭიქას დასწვდა და ცივი სასმელის რამდენიმე ყლუპი ხარბად გადააგორა ყელში.
-რატომ სვამ გამუდმებით სანგრიას?- სიჩუმე ისევ ანამ დაარღვია.
-როცა პირველად სანგრია ესპანელებმა გასინჯეს, მას „ეშმაკის სისხლი“ უწოდეს და მისი შემქმნელი კოცონზე დაწვეს. თვითონ სიტყვა „სანგრიაც“ სისხლს ნიშნავს... მე კი მომწონს, როცა ეშმაკის სისხლს ვსვამ.- სერიოზული სახით ჩამოაყალიბა ბიჭმა.
-რა?!- გაოგნებისგან თვალები გაუფართოვდა გოგონას.
-გეხუმრე, რა გჭირს?- მის რეაქციაზე სიცილი აუვარდა გაბრიელს.- უბრალოდ მატონიზირებელი სასმელია, ადვილად არ მათრობს და თანაც მღელვარების დროს მოწევას ეს მირჩევნია.- ბიჭმა ჭიქა ანასკენ გააჩოჩა და ჰკითხა.- გაგისინჯავს?
-ფორთხოლით კი, ვაშლით არა.
-გასინჯე.- ამჯერად ხელში მიაჩეჩა ჭიქა გაბრიელმა გოგონას, მანაც გამოართვა და ტუჩებთან მიიტანა.- რომ მოსვამ არ გადაყლაპო, ცოტა ხანს პირში გააჩერე.

ანა გაბრიელის ინსტრუქციებს მიჰყვა, სანგრია მოსვა და ცოტა ხანს პირში გააჩერა. ბიჭი ინტერესით დააკვირდა მის სახეს და როცა დაინახა, როგორ დამანჭა გოგონამ სახე, მისკენ მიიწია, დაიხარა, ერთი ხელი მეხუთე საფეხურს დაადო, მეორე ხელი კი მეოთხეს, ისე რომ გოგონა მკლავებს შორის მოიქცია და ჩახლეჩილი ხმით ჰკითხა.
-გრძნობ წითელი ღვინის მძაფრი, მათრობელა არომატი და ვაშლის მომჟავო გემო, როგორ ერწყმის ერთამნეთს?
ანამ პასუხი ვერ გასცა, რადგან იმ მომენტში იმდენ რამეს გრძნობდა, რომ ემოციებს თავი ვერ მოუყარა. ვერც გაბრიელის გამჭოლ მზერას გაუძლო, თვალები უნებურად მიეხუჭა, თავი უკან გადასწია და მოაჯირს მიაყრდნო. გაბრიელმა ამღვრეული მზერით დახედა ანას გაწითლებულ ბაგეებს და ქვედა ტუჩი ნერვიულად მოიკვნიტა.
-გრძნობ, ტუჩებზე შერჩენილი ღვინო კანს როგორ გისუსხავს?- ამჯერად უფრო აღელვებული, აღგზნებული ხმით ჰკითხა ბიჭმა და გახშირებული ცხელი სუნთქვა, გოგონას სახეზე მიაფრქვია.
-აჰამ!- მხოლოდ ეს თქვა ანამ, როგორც იქნა გადაყლაპა სასმელი და იგრძნო, როგორ სასიამოვნოდ ჩაუწვა ყელი.
მთელი სახე ეწვოდა გოგონას, გაბრიელის დაჟინებლი მზერისგან, მთელი სხეული უხურდა მისი სიახლოვისგან. არითმიულ რეჟიმში მომუშავე გული კი ცემის სიხშირეს უფრო და უფრო უმატებდა. გოგონამ გაუაზრებლად მოსინჯა ენის წვერით ქვედა ტუჩი, რომელზეც მართლაც შერჩენოდა ღვინის წვეთები და კბილებს შორის მოიქცია. ეს ქმედება მართლაც მეტრისმეტი იყო გაბრიელსთვის. ამდენ ცდუნებას ვეღარ გაუძლო, მოუთმენლად ამოიოხრა , გოგონას თითები წაავლო ნიკაპზე, ძლიერად დაიჭირა და მოწყურებული, ვნებამორეული დასწვდა ბაგეზე.

კატასტორფულად იმატა ანას პულსმა, თუმცა თვალი მაინც არ გაუხელია და არც მისი მოშორება უცდია. პირიქით, ჰაერში გახევებული ხელები უცებ მოუდუნდა და ნაზად აატარა თითები ბიჭის მკლავებზე. გაბრიელმა უხეშად ჩაავლო ფეხში ხელი გოგონას, თავისკენ დაქაჩა, მისი ფეხები კალთაში ჩაიწყო, გახურებული თითები მის კანზე აასრიალა, სვიტერის შიგნით შეუცურა და ძლიერად მოუჭირა წელზე. სიამოვნების ოხვრა აღმოხდა ანას, მარჯვენა ხელით, მთელი ძალით ჩააფრინდა თმებში ბიჭს და თავისკენ მიიზიდა.
ვერ წარმოედგინა მასზე ასე ოდესმე ვინმე თუ იმოქმედებდა, ვერც იმას ხვდებოდა, რას მართებდა გაბრიელი ყოველი მიახლოებისას, კოცნით კი ნამდვილად რომ აჰიპნოზებდა, ამას უკვე შეგუებული იყო.
-ყინულის გოგო.- მოულოდნელად დაიჩურჩულა მის ტუჩებს მოშორებულმა გაბრიელმა და ანას ირონიულად გაუღიმა.- ყოველთის მართალი ვერ იქნები და ყოველთვის ვერ გაიმერჯვებ!
გოგონამ დაბნეული მზერით შეხედა მას, თავიდან ვერ მიხვდა ამას რატომ ეუბნებოდა, მაგრამ როცა ბიჭმა ხელები მოაშორა და უკან დაიხია, მაშინ ნამდვილად გაიაზრა, რომ ეთამაშებოდა.
-ნაბი*ვარი ხარ!- ჩაისისინა ზიზღით ანამ.
-ვიცი.- გვერდიულად ჩაიცინა ბიჭმა, წამოდგა საფერფლე და ჭიქა აიღო, ანას გადახედა და დაამატა.- მაგრამ უნდა ვაღაირო, რომ ამ ნაბიჭვარს ძალიან მოეწონა შენი ტუჩების კიდევ ერთხელ შეგრძნება. დამერწმუნე, სანგრიაზე უფრო მათრობელაა.
-მორიელო!
-ტკბილ ძილს და ეროტიულ სიზმრებში ჩემს ნახვას გისურვებ , ანთეა! მერე მომიყევი როგორი ვიქნები შენს ფანტაზიებში.- რატომღაც ამჯერად „ანა-კონდა“ არ უხსენებია გაბირელს, გოგონას თვალი ჩაუკრა და თავის ბინაში შვიდა.

...
ლეოს დაბადების დღეც დადგა. ანას დაჟინებული თხოვნით სახლის დასავლეთ ნაწილში, გაბრიელის ბინის ქვეშ მდებარე, დიდი სასადილო ოთახი გახსნეს. გოგონამ ზუსტად თვითონაც არ იცოდა, ასე რატომ აქტიურობდა, მაგრამ გულის სიღრმეში ლეოს მიმართ ჩადენილი დანაშაულის გრძნობა არ ასვენებდა, ადამიანური მოქცევით კი მის გამოსყიდვას ცდილობდა.
ანა გულმოდგინედ შეუდგა ოთახის ლაგებას. იქაურობა სწრაფად გაასუფთავა მტვრისგან, გაბრიელის დახმარებით ზედმეტი ავეჯი გარეთ გაიტანა და ოთახი სადღესასწაულოდ მორთო. მალე ნელიც მოვიდა და სამზარეულოში ფუსფუსს შეუდგა. სახლში ისეთი სურნელი დატრიალდა, რომ ამის გაძლება უკვე შეუძლებელი იყო.
ლეო დილიდან მილოცვებს იღებდა, თან ცდილობდა ანასაც დახმარებოდა, მაგრამ გოგონა ხელსაც არ ანძრევინებდა, სულ იმას ჩასჩიჩინებდა, საღამომდე თავი მოიწესრიგე და სარკეში ღიმილზე ივარჯიშეო.

საღამო ხანს სახლში სტუმრებმა მოიყარეს თავი. ძირითადად ოჯახის წევრები იყვნენ, თუმცა რამდენიმე ლეოს თანამშრომელიც შეიმჩნეოდა. გაბრიელი არსად ჩანდა. ანამ რამდენჯერმე იკითხა, მაგრამ ბიჭი სახლში არ იყო და მისი ასავალ-დასავალიც არავინ იცოდა.
ლეოს სულ კარისკენ გაურბოდა თვალები და იმ განსაკუთრებულ სტუმარს ელოდებოდა, რომელიც ასე იგვიანებდა. ბოლოს, როგორც იქნა კატოც გამოჩნდა. ულამაზესი იყო ვარდისფერ, გრძელ კაბაში. ოდნავ ხვეული თმა გვერდზე გადაეყარა, მსუბუქი მაკიაჟი კი საოცრად კვეთდა მის მომწვანო-მოყვითალო ფერის თვალებს.
ლეო ღიმილით შეეგება ქალს და გამოწვდილი საჩუქრის პარკი გამოართვა, მერე კი კატოს მეორე ხელს გაკვირვებული დახედა, რომელშიც მოზრდილი კალათი ეჭირა, წითელი ვაშლით სავსე და ჰკითხა.
-ესეც მე მომიტანე?
-არა, ეს კართან ვიპოვე.- გაეცინა ქალს, შემდეგ თვალებით ანა მოძებნა, მისკენ უხმო, კალათი გაუწოდა და უთხრა.- ბარათზე შენი სახელი წერია. როგორც წესი, გოგონებს ყვავილებით ან ტკბილეულით სავსე კალათებს გვჩუქნიან ხოლმე, მაგრამ ვაშლი პირველად ვნახე.
-ჩემთვისაა?- გაუკვირდა გოგონას და ბარათს დახედა, რომელზეც მართლაც ეწერა მხოლოდ მისი სახელი.
-ალბათ უცნობი თაყვანისმცემლისგან არის.
-და იცის, რომ წითელ სტარკრიმსონზე ვგიჟდები.- ვაშლის ჯიშის სახელი სიცილით წარმოთქვა ანამ და კალათი მაგიდაზე დადგა.
-ჩემი დაბადების დღეა თუ შენი?- ჩაილაპარაკა ბუზღუნით ლეომ და მოულოდნელად თვალი ისევ კარისკენ გაექცა, საიდანაც გაბრიელი შემოვიდა.
ბიჭს თავზე ქურთუკის კაპიუშონი წამოეხურა, რომელიც ნახევარ სახეს უფარავდა. სტუმრებს ისე აუარა გვერდი, არც კი მისალმებია, კიბეები აირბინა და ბინაში შევიდა. ლეო უკან გაჰყვა მას და კარზე მიუკაკუნა. რამდენიმე წამის შემდეგ, გაბრიელმა კარი გააღო , თუმცა ბინაში ისე ბნელოდა, რომ სახე არც კი უჩანდა.
-სად დაიკარგე?- შიგნით შევიდა ლეო და შუქი აანთო.- სტუმრები უკვე მოვიდნენ , ანამაც რამდენჯერმე გიკითხა.
-მირჩევნია აქ ვიყო.- უხალისოდ უპასუხ ბიჭმა.
-რატომ?- მისკენ მიბრუნდა ლეო და მოულოდნელად გაბრიელის ჩალურჯებულ ნიკაპს მოჰკრა თვალი.
მამაკაცი ერთ ნაბიჯში გაჩნდა მასთან, თავი ააწევინა და სისხლჩაქცევას დახედა.
-ერთ დღესაც, ნერსეს ვეტყვი იმ ადგილის სახელს, სადაც საიდუმლოდ იმართება უკანონო იატაკქვეშა ბრძოლები.- დაემუქრა იგი.
-ამას არ იზამ!- იგივე ტონით უთხრა გაბრიელმა.
-აბა, რამდენჯერ უნდა გნახო ასეთ მდგომარეობაში?
-უბრალოდ ჩალურჯებაა!
-უარესს დაიმართებ!
-კარგი რა.- განერვიულებულ სახეზე ღიმილმა გადაურბინა გაბრიელს, მაცივართან მივიდა, ლუდის ბოთლი გამოიღო და იმის ნაცვლად, რომ დაელია, სახეზე მიიდო.- დღეს იუბილარი ხარ და ამაზე არ უნდა იდარდო.
-ნეტავ, საერთოდ რატომ ვდარდობ?! - თავი გააქნია ლეომ.
-კატო მოვიდა?- თემა შეცვალა ბიჭმა.
-უნდა ნახო როგორ გამოიყურება.- ამოიხვნეშა მამაკაცმა.- მგონი ჩემი გაგიჟება უნდა. აქამდე ძლივს ვიკავებდი თავს და ახლა უკვე მართლა ზღვარზე ვარ.
-თუ აბრამოვი ნაბი*ვარია, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მისი შვილიც ასეთია.
-მეც სულ ამას ვუმეორებ საკუთარ თავს, მაგრამ...- ლეო ცოტა ხანს ჩაფიქრდა, მერე გაიღიმა და კარისკენ მიბრუნდა.- სტუმრებთან ჩავალ და შენც ჩამოდი.
-და ანას თავი გავამასხარავებინო ამის გამო?- სიცილით იკითხა ბიჭმა და თითი სიხსხლჩაქცევაზე მიიდო.
-დღეს კარგ ხასიათზეა და დარწმუნებული ვარ არ დაგცინებს.- გაეღიმა ლეოს.
-რატომ?
-ჩემს დაბადების დღეზე მანაც კი მიიღო საჩუქარი და ალბათ ამიტომ.-უპასუხა მამაკაცმა.- ვიღაც უცნობმა თაყვანისმცემელმა კართან წითელი ვაშლით სავსე კალათი დაუტოვა, წარმოგიდგენია?
-უცნაური შემთხვევაა.
-მიდი, თავი მოიწესრიგე და ჩამოდი, გელოდები.- კიდევ ერთხელ გაუმეორა ლეომ და ბინიდან გავიდა.
გაბრიელმა ლუდის ბოთლს თავი მოხსნა და გაღიმებული სახით მიბრუნდა ფანჯრისკენ. ერთხანს ასე იდგა, ქუჩის მეორე მხარეს ჩამწკრივებულ სახლებს უყურებდა და ლეოს მონათხრობზე ფიქრობდა. არ იცოდა, რატომ მაგრამ ვაშლით სავსე კალათის ამბავი ეუცნაურა. კარგი ალღო ჰქონდა და როცა ასეთი რამე დააეჭვებდა, ხვდებოდა, იქ რაღაც რიგზე არ იყო.
-წითელი ვაშლით სავსე კალათი, უცნობი თაყვანისმცემლისგან?!- ჩაილაპარაკა თავისთვის მან, ფანჯრის რაფას მიეყრდნო და ჩაფიქრდა.
თავში უცნაური აზრები უტრიალებდა და გრძნობდა, როგორ ემატებოდა შინაგანი მღელავარება. ბიჭმა თეთრად დაფარულ სამების ქუჩას მოავლო მზერა, მერე ინსტინქტურად მაღლა აიხედა და ციდან წამოსულ თოვლის ფიფქებს თვალი გააყოლა.
-„თუ ვინმე შენს მოკვლას გადაწყვეტს, აუციებლად მოწამლულ ვაშლს გამოგიგზავნის, ფიფქია“.- ჩაესმა ყურში უცებ საკუთარი ხმა გაბრიელს და სხეულში უსიამოვნოდ გასცრა.
-„შენი ცხოვრება ზღაპარს ჰგავს, გაბრიელ, პრინცესაც გიპოვნია, მე კი ამ ზღაპარში მხოლოდ ბოროტი ჯადოქრის როლი მერგო , არა?.. ჰოდა, შენს ფიფქიას გაუფრთხილდი, იმ ვაშლმა მართლა არ მოწამლოს.“ - ამჯერად დიანას მუქარანარევი ხმა ჩაესმა ბიჭს და თითქოს თავში მაგრად ჩაარტყესო, ისე შეკრთა.
მოულოდნელად გაბრიელი ადგილს მოსწყდა, ლუდის ბოთლი მაგიდაზე ისე ძლიერად დაახეთქა, რომ გატეხა, კარი გამოგლიჯა, კიბეები ჩაირბინა, სასადილო ოთხაში შევარდა და ანერვიულებული ხმით დაიყვირა.
-კალათს არავინ მიეკაროს!
სტუმრებმა გაოგნებული მზერა მიაპყრეს გაბრიელს, რომლესაც სახეზე ფერი სულ დაკარგული ჰქონდა. ნელიმ მაშინვე გამორთო წყნარი მუსიკა და ნერსეს გადახედა. კაცმა რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა გაბრიელისკენ და გაბრაზებულმა კბილებში გამოსცრა.
-ახლა რაღა მოიგონე?!
-არაფერს ვიგონებ, შეიძლება ვაშლი მოწამლული იყოს!- ისევ ხმამაღლა დაიყვირა ბიჭმა, რომ ყველა სტუმარს გაეგონა.
-გაბრიელ!- მისუსტებული და მღელვარება შეპარული ხმა შემოესმა ბიჭს, ბუხრისკენ გაიხედა და ფერწასული ანა დაინახა, რომელსაც თვალები შიშისგან დამრგვალებოდა.
-არ ინერვიულო, შეიძლება ვცდები, მაგრამ მაინც უნდა გადავამოწმო.- მასთან მივიდა ბიჭი და მხარზე თითები შემოაჭდო.
-მგონი დააგვინე.- ხმა გაებზარა გოგონას, თვალები დახარა და საკუთარ ხელს დახედა.
გაბრიელმა მის ზმერას თვალი გააყოლა და ანას ხელში მოქცეული წითელი ვაშლი რომ დაინახა, რომელსაც გოგონას კბილების კვალი ემჩნეოდა, ნერვიულობისგან სული შეეხუთა.
-რა გააკეთე?- თავი ვეღარ გააკონტროლა ბიჭმა, გოგონას თითები კიდევ უფრო მაგრად მოუჭირა და შეაჯანჯღარა.- წითელი ვაშლი დიანახე და თავი ვერ შეიკავე, არა? სახლში ამდენი საჭმელია, ანა, შენ კი მაინცდამაინც ვაშლი აირჩიე!
-კარგად ვარ, არაფერი მჭირს! - მისი ხელების მოშორება სცადა გოგონამ, მაგრამ გაბრიელი არ უშვებდა.- საიდან მოიტანე, რომ მოწამლულია?
-გაუშვი!- მათ შორის ჩადგა ლეო და ბიჭს თვალები დაუბრიალა.
-დროს ვკარგავთ!- შეუბღვირა გაბრიელმა.
ანამ წინ ერთი ნაბიჯი გადადგა, რომ ბიჭების ჩხუბი შეეჩერებინა, მაგრამ მიულოდნელად იგრძნო, როგორ აიმღვრა მის წინ ყველაფერი. ადამიანთა ფიგურები და სახეები ერთმანეთში გადაიხლართა და ერთ დიდ, ფერად მასად გადაიქცა. ყურები გაეგუბა, ხმები შორიდან ჩაესმა, მუხლები მოეკვეთა და მოწვეტით დაეცა ხალიჩაზე. გოგონას ვაშლი ხელიდან გაუვარდა, იატაკზე გაგორდა და კატოს ფეხებთან გაჩერდა. ქალმა გაოგნებული მზერით დახედა ვაშლს და აზრზე ვერ მოვიდა რა ხდებოდა.
-ანა!- ერთდროულად დაიყვირეს ლეომ, ნერსემ და გაბრიელმა.
სამივენი გოგონას მისცვივდნენ და მისი გონზე მოყვანა სცადეს, მაგრამ სულ ტყუილად, ანა არაფერზე რეაგირებდა.
-გაიწიეთ, ჰაერი სჭრიდება!- ხელში აიყვანა გაბრიელმა და მკერდზე ძლიერად მიიკრა.
-სასწრაფოს გამოვიძახებ.- ჯიბეები მოიქექა ნერსემ , მაგრამ ნერვიულობისგან სულ გადაავიწყდა ტელეფონს სად ინახავდა.
-მე თვითონ წავიყვან!- უთხრა გაბრიელმა.
-საჭესთან მე დავჯდები.- გასაღები აიღო ლეომ და ტელეფონიც მოიმარჯვა.- საავადმყოფოში დავრეკავ და გავაფრთხილებ, რომ მზად დაგვხვდნენ.
-მეც მოვდივარ.- მიაძახა კატომ, მერე ნერსეს მიუბრუნდა და უთხრა.- ექსპერტთა გუნდი გვჭირდება, რომ დაადგინონ რა საწამლავია. კალათს არავინ უნდა შეეხოს, შეიძლება მასზე ჩემის გარდა სხვისი ანაბეჭდებიც იყოს, გასაგებია?!
-კარგი.- თავი ისე მორჩილად დაუქნია კაცმა, თითქოს კატო იყო მისი უფროსი და არა პირიქით.
ქალმა ატირებულ ნელის გადახედა, რომელიც სავარძელზე მიწოლილიყო, სახე ხელებში მოექცია და ჩუმად ლოცულობდა. კატოს მწუხარებისგან გული შეეკუმშა, უნდოდა მისულიყო და ენუგეშებინა, მაგრამ იცოდა, რომ ახლა ფუჭ სიტყვებს უბრალოდ აზრი ჰქონდა, ამიტომ სწრაფად გავარდა სახლიდან და ლეოს დაქოქილ მანქანაში ჩაჯდა.

...
კატო საავადმყოფოს მოსაცდელში, სკამზე იჯდა. თავი ჩაეხარა და თავის ვარდისფერ კაბას დასჩერებოდა, რომელიც თეთრ იატაკზე ეფინებოდა.
გაბრიელი პალატის კართან იდგა, თითებს იმტვრევდა და საერთოდ ვერაფერზე ვერ ფიქრობდა. როცა ბოლოს იქ ანას სანახავად იყო, გოგონას სიკვდილ-სიცოცოხლის საკითხი საერთოდ არ ანაღვლებდა, ახლა კი ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს სულის ნაწილს ჰკარგავდა.
ლეო არსად ჩანდა. ექიმები აქეთ-იქით დარბოდნენ, მაგრამ მათ არავინ არაფერს ეუბნებოდათ, გაურკვევლობაში ყოფნა კი ბიჭს კიდევ უფრო აგიჟებდა.
-ცოტა ხანს დაჯექი, მთელი ღამეა ფეხზე დგახარ.- ხმადაბლა უთხრა კატომ და მის გვერდით მდებარე თავისუფალ სკამზე მიუთითა.
-კალათი კართან შენ იპოვე, არა?- ჰკითხა ბიჭმა და ჩამოჯდა.- ლეომ ახსენა მანქანაში.
-ჰო, მე ვიპოვე. ვინ მიიტანა ის არ დამინახავს, რადგან რომ მივედი უკვე კართან იდო.-უპასუხა კატომ, მერე კი გაბრიელს ეჭვით სავსე მზერა რომ დაინახა, ნაწყენი ხმით ჰკითხა.- იმედია არ ფიქრობ, რომ ეს მე გავაკეთე.
-ამას შენ ამბობ.- გულგრილად მიუგო ბიჭმა.
-სერიოზულად, გაბრიელ?- აღელდა კატო.- ასე რომ მივყვეთ, ერთ-ერთი და ყველაზე მთავარი ეჭვმიტანილი შენ გამოდიხარ. ჩემი ყურით გავიგონე, როგორ უთხარი ანას შეიძლება ვინმემ ვაშლით მოგწამლოსო. შენ შემოვარდი წვეულებაზე და გაიძახოდი ვაშლი მოწამლულიაო... მაინც, საიდან იცოდი?
-შენი ვარაუდები ლოგიკაში ჯდება, მაგრამ ანას არასოდეს არაფერს დავუშავებდი. - ნაღვლიანად ჩახარა თავი მან.- მოწამლულ ვაშლს რაც შეეხება, ვიცი გიჟურად ჟღერს, მაგრამ მეც ჩემი სიტყვები გამახსენდა, როცა ლეომ ვაშლით სავსე კალათი ახსენა . ანას ბევრი მტერი ჰყავს და არც შევმცდარვარ.
-რა სისულელეა.- ცალყბად გაიღიმა ქალმა.- ოცი წლის გოგოს, ვინ მტერი უნდა ჰყავდეს? თუ რა თქმა უნდა, ერეკლეს არ ჩავთვლით.
-ერეკლეზე უფრო საშიში მტერიც ჰყავს.
-ამის შესახებ რაიმე იცი?- მისკენ მიბრუნდა კატო.
-თუ მოინდომებ, თვითონაც გაიგებ.- მიუგო გაბრიელმა, მერე დერეფნის ბოლოსკენ გაიხედა და მათკენ მომავალი ლეო რომ დაინახა, მაშინვე წამოდგა ფეხზე.
-რამე გაარკვიეთ?- კითხვის დასმა დაასწრო კატომ.
-დაჯერებაც კი მიჭირს.- თავზე ხელები შემოიწყო მამაკაცმა და სკამზე დაეშვა.
-გვითხარი!- გაფართოებული თვალებით მიაჩერდა გაბრიელი.
-არსებობს ასეთი საწამლავი „maleficia“ ჰქვია, ლათინურად ჯადოქრობას, გრძნეულებას ნიშნავს... - საუბრისას ყელი გაუშრა ლეოს და წამით შეისვენა.- ორგანიზმში მოხვედრიდან, რამდენიმე წუთში მსხვერპლი გონებას კარგავს და უბრალოდ მძინარეს ემსგავსება. არც მოწამვლის ნიშნები აქვს, არც ღებინება, ტკივილი ან ლაქები კანზე... რამდენიმე საათის შემდეგ კი უბრალოდ... კვდება.
-რა?!- ერთდროულად წამოიძახეს კატომ და გაბრიელმა.
-ხუმრობ... არა?- კედელს მიეყრდნო გაბრიელი და სახეზე ერთიანად გაფითრდა.
-ეს საწამლავი, სულ ცოტა ხნის წინ გამოჩნდა და ... არც კი ვიცი როგორ უნდა ვუმკურნალო... - ხმა სართოდ წაერთვა მამაკაცს.
-რაიმე ხომ უნდა არსებობდეს?- მის წინ ჩაიმუხლა კატო.- რაღაც უნდა იყოს, რაც დაეხმარება.
-წვეთოვანი მის მდგომარებას სულ ცოტათი ამსუბუქებს, მაგრამ პულსი თანდათან უსუსტდება და რამდენიმე საათში...
-ამას ნუ ამბობ!- შეაწყვეტინა ქალმა და ხელზე ხელი ძლიერად მოუჭირა.

მოულოდნელად გაბრიელის ტელეფონი აზუზუნდა. ბიჭმა ნერვებმოშლილი სახით ამოიგლიჯა ჯიბიდან და დიანას ნომერი, რომ იცნო მაშინვე გათიშა. ზარი ისევ განმეორდა. გაბრიელს ტელეფონის გამორთვა არ უნდოდა, რადგან შეიძლებოდა ნერსეს დაერეკა, დიანას გაბმული ზარი კი იმდენად აღიზიანებდა, რომ მის შესაჩერებდლად იძულებული გახდა ეპასუხა.
-ახლა შენთვის არ მცალია! - ზიზღით ჩასძახა ტელეფონში ბიჭმა, მოსაუბრე წყვილს მოშორდა და დერეფნის ბოლოსკენ წავიდა.
-უკვე მოგისამძიმრო თუ უძლებს?- გაისმა ქალის მხიარული ხმა.
გაბრიელი მოულოდნელად ერთ ადგილს მიეყინა. ქვეცნობიერით ისედაც იცოდა ვისი გაკეთებულიც იყო ეს ყველაფერი, მაგრამ ინფორმაციის დადასტურებამ მაინც შოკი მოჰგვარა.
-ეს... შენ იყავი, არა?- ბრაზისგან თვალები აენთო ბიჭს.- რა გაუკეთე?
-ვაშლი მოვწამლე და როგორც ვვარაუდობდი ამან გაამართლა.- გადაიკისკისა დიანამ.- უკვე გაარკვიეს რა სამწლავია, თუ მე აგიხსნა?
-ისედაც ვიცი!
-ძალიან კარგი.- ისევ გაიცინა ქალმა.- მაშინ, ალბათ გაგახარებს იმ ფაქტის ცოდნა, რომ საწამლავის ანტიდოტი არსებობს და ის აბრამოვს აქვს. საქმე ძალიან მარტივად არის: აბრამოვს ყელსაბამი მიუტანე და ის ანტიდოტს მოგცემს, მერე კი ყველანი დიდხანს და ბედნიერად ვიცხოვრებთ.
-რატომ უნდა დაგიჯერო?- კბილები მაგრად დააჭირა ერთმანეთს გაბრიელმა, რომ უნებურად არ ეყვირა.
-თუ გინდა ნუ დიაჯერებ, რამდენიმე საათიც მოიცადე და თავად ნახავ შედეგს.- მიუგო დარწმუნებით მან.
-გეფიცები, მოგკლავ, დიანა!- კბილებში გამოსცრა გაბრიელმა და ტელეფონი გათიშა.
სიბრაზე, სიძულვილი, მღელვარება, ერთდროულად მოაწვა ბიჭს და გამოუხატავმა ემოციებმა ლამის ჭკუიდან გადაიყვანა. ხელები ისე ძლიერად დამუშტა, რომ კანი ერთიანად გაუთეთრდა, თავი ანას პალატისკენ მიაბრუნა და უღონოდ ამოიხვნეშა.
კართან ორი პოლიციელი იდგა. სურდა გოგონასთან შესულიყო და ენახა, მაგრამ იცოდა ამის უფლებას არ მისცემდნენ, ამიტომ ტელეფონი ამოიღო და ანას შეტყობინება მისწერა,რადგან როცა გაიღვიძებდა, უნდოდა ენახა.
-„მიყვირე, გამლანძღე, ორმაგად შემიძულე... რაც გინდა ის გამიკეთე, როცა გაიღვიძებ , მაგრამ ახლა ეს უნდა გავაკეთო. ვიცი, რომ ყელსაბამს სახლში ინახავ, ისიც ვიცი რა ადგილას გიდევს... ახლა ჩემთვის მთავარი შენი გადარჩენაა. ეგოისტი ვარ, მაგრამ ვერ დაგკარგავ , ანა.“
ბიჭმა შეტყობინება გაგზავნა, ღრმად ამოისუნთქა და გასავლელისკენ მიბრუნდა.

...
აბრამოვის აპარტამენტში,გაცოფებული სახით შევარდა გაბრიელი. დაცვას მისი შეჩერება უნდოდა, მაგრამ ბიჭმა ერთს უხეშად გაჰკრა მხარი, მეორეს კი მუშტი მოუღერა, რომ სახეში ჩაერტყა, თუმცა კაცი თავისი ნებით გაიწია გვერდზე და შეუშვა.
იგორი საწერ მაგიდასთან იჯდა, თოვლივით თეთრი თმა გვერდზე გადაევარცხნა, ცხვირზე სათვალე ჩამოეცურებინა და რაღაც ქაღალდებს ჩაჰკირკიტებდა, წინ კი დიანა ეჯდა, რომელსაც ისევ მხიარული გამომეტყველება აეკრა სახეზე.
გაბრიელმა ზიზღით გადახედა ორივეს, სწრაფი ნაბიჯებით გადაკვეთა ოთახი, აბრამოვს ხის ყუთი მაგიდაზე დაუხეთქა და შეუყვირა.
-ანტიდოტი მომეცი!
კაცმა ცინიკური მზერით ახედა ბიჭს, შემდეგ მზერა ყუთზე გადაიტანა, ხელში აიღო , გახსნა და შიგნით მოთავსებული ყელსაბამი რომ დაინახა, თითქოს შვებით ამოისუნთქა.
-ბევრი დრო არ მაქვს, მომეცი და წავალ!- ისევ შეუყვირა ბიჭმა.
-თურმე რა მარტივი ყოფილა ამის გაკეთება, მე როგორ ვერ მოვიფიქრე.- დიანას გადახედა აბრამოვმა და ერთმანეთი კმაყოფილი ღიმილით დააჯილდოვეს.
-ანა კვდება, ვიცი რომ არ გადარდებს, მაგრამ თუ ის დაიღუპება, ვერც შენ იცოცხლებ დიდხანს!- ამჯერად მუქარით ჩახედა თვალებში გაბრიელმა კაცს.
აბრამოვს არაფერი უთქვამს, დაიხარა, საწერი მაგიდის უჯრა გამოაღო, იქიდან ამპულა ამოიღო, რომელშიც რაღაც მოლურჯო ფერის სითხე ესხა და გაბრიელს ესროლა. ბიჭმა ჰაერშივე დაიჭირა ამპულა და მუშტში მოიქცია.
-კიდევ კარგი დაიჭირე, თორმე ამის მეტი არც მქონდა.- გაეცინა აბრამოვს.
-ამიერიდან, შენთან საქმეს აღარ დავიჭერ.- მიახალა ღვარძლიანი ხმით გაბრიელმა და კარისკენ შებრუნდა.
-ძალიან ცდები! - ფეხზე წამოდგა კაცი და ირონიულ მზერაში ბრაზი შეერია.- ვიცი, რომ წასვლაზე ფიქრობ გაბრიელ, მაგრამ ვერ წახვალ. ხომ არ დაგავიწყდა აქ როგორ ჩამოგიყვანე? შენ მე მეკუთვნი, რადგან შენზე ყველაფერი ვიცი. ვიცი რა დანაშაულებებიც ჩაგიდენია, ყველა სამხილი მაქვს. თუ წახვალ დარწმუნებული იყავი, რომ აუცილებლად მოგძებნი და ციხეში ჩაგსვამ. ჩემთვის ბოლო საქმესაც შეასრულებ, და მერე რაც გინდა ის გააკეთე!
-მუზეუმი!- მისკენ მიბრუნდა გაბრიელი.- მუზეუმი უკანსაკნელი საქმე იქნება, რასაც შენთვის გავაკეთებ.
-მიხარია, რომ მიმიხვდი!- მხარზე ხელი დაჰკრა ღიმილით კაცმა.- ყოველთვის მინდოდა ბიჭი მყოლოდა.
-მოვა დრო და ამისთვის პასუხს აგებთ! - ზიზღით მოიშორა მისი ხელი გაბრიელმა, ორივეს მოავლო მზერა და კაბინეტი დატოვა.


---
ისევ ერთ კვირიანი პაუზა და მთელი 16 გვერდი :დდდდ იმედი მაქვს მოგეწონებათ და მაპატიებთ დაგვიანებას სიყვარულებოო :*** :დდდდ ძალიან მაინტერესებს თქვენი აზრი :** :))скачать dle 11.3




№1  offline მოდერი Yvavi.

არ მჯერაა *_*
შემოვედი და ეგრევე შემომანათა ^^ უნიჭიერესი ხარ ქალბატონო მარგარეტ <3

რა საყვარლები არიან ეს მაიმუნები :3

მოკლავს ანა ამის გამო :/ მაგრამ აი “ვერურური” ქიმიაა მათ შორის და უუჰ :დდ

 



№2  offline წევრი Tamusia Egutidze

ვაიმე ჩემი ორი სიღვარულიი :დ heart_eyes ძალიან რომ მიყვაარს ეს ორი გიჟიი მარგო შოკი ხარ! ვერასდროს რომ ვერავინ ჩაგანაცვლებს აი ისეთი innocent უნიჭიერესი ხარ უდაოდ ასე გააგრძელე და არ გვალოდინო დიდხანს kissing_heart
--------------------
ის ვინც არავის ჰგავს

 



№3 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Yvavi.
არ მჯერაა *_*
შემოვედი და ეგრევე შემომანათა ^^ უნიჭიერესი ხარ ქალბატონო მარგარეტ <3

რა საყვარლები არიან ეს მაიმუნები :3

მოკლავს ანა ამის გამო :/ მაგრამ აი “ვერურური” ქიმიაა მათ შორის და უუჰ :დდ

უღრმესი მადლობა სიყვარულოო :** ძალიან გამიხარდა შენი გამოჩენა ❤❤ კი ველურულები არიან და უმართავებიც :დდდდ❤❤

Tamusia Egutidze
ვაიმე ჩემი ორი სიღვარულიი :დ heart_eyes ძალიან რომ მიყვაარს ეს ორი გიჟიი მარგო შოკი ხარ! ვერასდროს რომ ვერავინ ჩაგანაცვლებს აი ისეთი innocent უნიჭიერესი ხარ უდაოდ ასე გააგრძელე და არ გვალოდინო დიდხანს kissing_heart

აუუ გავეითლდი :*** დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის :**❤❤❤ მიხარიხარ უზომოდ :**❤❤❤

 



№4  offline წევრი დელასი

არაა წინა თავებიი ხომ საოცრება იყო და აქამდეც მითქვამს, მაგრამ ამან ყველანაირ მოლოდინს გადააჭარბა! heart_eyes მაგიჟებს გაბრიელიი, თავის თითოეული ქცევით, სიტყვით, მიმიკით (მისი ჩაჩხვლეტილი ლოყა დაიინახაო ამაზეე დამბურძგლაა ^_^ ლოყაზე ფოსოები რომ უჩნდებათ, ისეთ ადამიანებზეე არ ვიცი რა მემართებაა <333) მოკლედდ ამაზე საოცარი პერსონაჟი ჯერ არ შეგიქმნია. შემდეგში ვის შემოგვთავაზებ არ ვიციი მაგრამ გაბრიელიი მთელ ორგანიზმს და ყველა უჯრედს ტაფაზე დადებული პოპ-კორნივით მიფეთქებს, აი ხტუნვას რომ იწყებს ხოლმეე იმ მომენტშიი :დდ ამტკიცე ახლაა ამის მერე რომ ნორმალური ვარ და ჯანმრთელობის ცნობა მაქვს :დდ
დიმანიკა როგორც ყოველთვის, აქაც საოცარიი <33 მომეწონაა ახალი წლისთვის სახლის მორთვის იდეა და ის, რომ ანაში ჩასახლებული ცივსისხლიანი დემონი ნელ-ნელა ტოვებს მის სხეულს და ნორმალურ ადამიანს ემსგავსება, რომელიც გრძნობს, უყვარს და საყვარელი ადამიანის შეხება ელეთ-მელეთს მართებს <33 თუმცა მოდი და ნუ შეგიყვარდებაა ახლაა ასეთი :დ რეალური, რომ იყოს ვინ დააცლიდა დიანას? მე თვითონ გავუგზავნიდი იმ მოწამლულ ვაშლს, თან ისეთს რომ ვერც ანტიდოდს ეშველა და ვერც პრინცის კოცნას :დდ
საოცრად მომეწონაა ლეოს მოლოდინი, რომ კატო ენახა <3 ესენიი კიდე ერთიი ჩამოუყალიბებელი ჰომო-საპიენსები :დდდ ორივე წყვილი საოცარ ემოციებს იწვევს და საოცარი დინამიკა მოაქვს მათ პატარა, უბრალო, თუმცა რაღაცით ძალიან გამორჩეულ და საყვარელ მომენტებს, რომელიც იმდენად მესაყვარლება, რომ რეალურიც კი მგონია :დდ აი თუნდაც ანას და გაბრიელის სახლის მორთვის ეპიზოდი, ბავშვებივით რომ კინკლაობენ :დდ თვალწინ ისე ნათლად მიდგება, რომ კითხვისას თავიც კი ავწიე მართლა სადმე აქ ხომ არ დგანან მეთქი? :დდ (მართლა ცუდად აქვს საქმე ჩემ ფსიქიკას :დდ)
შენი იუმორი კიდე ყოველ თავში რომ არ აღვნიშნო და კისერში არ ამოგიყვანო ისე ხომ არ ვიზამ :დდ მარაა რა ვქვნაა? აღმენიშნინებაა ჩემდა უნებურად :დდ (აი ახალი სიტყვა შევმატე ქართულ ენასს ჩემდა უნებურად :დდ)
გაბრიელის ბოლო მესიჯზეე ვერ დაგკარგავ ანაოო არ ვიციი . . . საოცრებაა იყოო ეს სამი სიტყვაა <333 რამხელა ემოციებს ტოვებს, თან ის მომეწონა შედარება რომ გააკეთე წინა თავებიდან აქამდე ანას რომ მოაკითხა საავადმყოფოში და სიკვდილს ებრძოდა ფეხებზე ეკიდაო და ახლა კი ისე იყო თითქოს სულის ნაწილს კარგავდაოო <33
საოცრებაა ხარ მოკლედდ დაა ეს ყველაფერიიც საოცრებაა <33 არცერთ ისტორიას არ გამოუწვევიაა ამდენი ემოციაა მთელ ამ საიტის ისტორიებს შორის ჩემთვის, როგორც ამას. ზუსტად ჩემ ჟანრში ჯდება-არის დეტექტივიც, რომანიც, სიტუაციაც დაძაბულია და პერსონაჟები რომ ირეალური და გასაგიჟებლად საყვარელია ამაზე ორი აზრი არ არსებობსს <333 გაბრიელის მორიელური, მწარე იუმორიი ნუუ კიდე ცალკე თემაა და მაგაზე შემიძლია პრეზენტაციაც გავაკეთოო :დდ
რაკაიაა რომ ხარრ და ასე დიდ სიამოვნებას მაღებინეებ შენიი ნაწერებიით :დდ შენ რომ მუზა დაკარგოო ალბათ ... :დდ (ამ სამ-წერტილის ნაცვლად რისი თქმაც მინდოდა, მაშინ გაიგებ როცა მე-11 თავს დაინახავს ჩემი მუქი ყავისფერი, საოცრად ლამაზი თვალებიი :დდ)
ჰმმ ხო ჩამოვაგდე ინტრიგაა :დდ ესეც ასე ^_^ heart_eyes heart_eyes

 



№5  offline წევრი BidBif

ვაუუუ უმაგრესი იყო ძალიან მაგარი არ ვიცი რა გითხრა❤❤❤. ახლა რა მოიცდის კიდევ ერთი კვირა.... საოცრება ხარ დეიდა მარგალიტა❤❤❤❤

 



№6 სტუმარი სტუმარი იოსეული

აუუ, მარგო, რა მაგარი ხარ ❤
ყველაზე მეტად ეს ისტორია მომწონს შენი ისტორიებიდან და მგონი, ბევრი მეთანხმება.
პირველი ისტორიის წაკითხვის შემდეგ, პირდაპირ ეს ისტორია, ძალიან მძაფრად დაგვანახებს შენს განვითარებას, დახვეწილობას.
ისეთი ისტორიები გაქვს, რომც გინდოდეს სხვას ვერ მიამსგავსებ.
მაგარი ხარ და გაღიარებ.
მიყვარხარ ❤

 



№7  offline წევრი Mtirala

შე ინტრიგანო............
(სამი წერტილი არ მეყოფოდა :დდდ)
მაგარი გოგო ხარ შენ, ყველაზე ჯიგარი.
რავი, 16 გვერდია ეს?! :დდ
ვერ ვიგრძენი.
ვგიჟდები გაბრიელზე,
მის კვლევებზე და მის ვარაუდებზე.
და ხო...
თოვლს ძალიან გემრიელი სურნელი აქვს :)
ვგიჟჟდები შენზე, ვაბოდებ.
გული ხარ, გული :))
მიყვარხარ ❤
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№8 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

დელასი
არაა წინა თავებიი ხომ საოცრება იყო და აქამდეც მითქვამს, მაგრამ ამან ყველანაირ მოლოდინს გადააჭარბა! heart_eyes მაგიჟებს გაბრიელიი, თავის თითოეული ქცევით, სიტყვით, მიმიკით (მისი ჩაჩხვლეტილი ლოყა დაიინახაო ამაზეე დამბურძგლაა ^_^ ლოყაზე ფოსოები რომ უჩნდებათ, ისეთ ადამიანებზეე არ ვიცი რა მემართებაა <333) მოკლედდ ამაზე საოცარი პერსონაჟი ჯერ არ შეგიქმნია. შემდეგში ვის შემოგვთავაზებ არ ვიციი მაგრამ გაბრიელიი მთელ ორგანიზმს და ყველა უჯრედს ტაფაზე დადებული პოპ-კორნივით მიფეთქებს, აი ხტუნვას რომ იწყებს ხოლმეე იმ მომენტშიი :დდ ამტკიცე ახლაა ამის მერე რომ ნორმალური ვარ და ჯანმრთელობის ცნობა მაქვს :დდ
დიმანიკა როგორც ყოველთვის, აქაც საოცარიი <33 მომეწონაა ახალი წლისთვის სახლის მორთვის იდეა და ის, რომ ანაში ჩასახლებული ცივსისხლიანი დემონი ნელ-ნელა ტოვებს მის სხეულს და ნორმალურ ადამიანს ემსგავსება, რომელიც გრძნობს, უყვარს და საყვარელი ადამიანის შეხება ელეთ-მელეთს მართებს <33 თუმცა მოდი და ნუ შეგიყვარდებაა ახლაა ასეთი :დ რეალური, რომ იყოს ვინ დააცლიდა დიანას? მე თვითონ გავუგზავნიდი იმ მოწამლულ ვაშლს, თან ისეთს რომ ვერც ანტიდოდს ეშველა და ვერც პრინცის კოცნას :დდ
საოცრად მომეწონაა ლეოს მოლოდინი, რომ კატო ენახა <3 ესენიი კიდე ერთიი ჩამოუყალიბებელი ჰომო-საპიენსები :დდდ ორივე წყვილი საოცარ ემოციებს იწვევს და საოცარი დინამიკა მოაქვს მათ პატარა, უბრალო, თუმცა რაღაცით ძალიან გამორჩეულ და საყვარელ მომენტებს, რომელიც იმდენად მესაყვარლება, რომ რეალურიც კი მგონია :დდ აი თუნდაც ანას და გაბრიელის სახლის მორთვის ეპიზოდი, ბავშვებივით რომ კინკლაობენ :დდ თვალწინ ისე ნათლად მიდგება, რომ კითხვისას თავიც კი ავწიე მართლა სადმე აქ ხომ არ დგანან მეთქი? :დდ (მართლა ცუდად აქვს საქმე ჩემ ფსიქიკას :დდ)
შენი იუმორი კიდე ყოველ თავში რომ არ აღვნიშნო და კისერში არ ამოგიყვანო ისე ხომ არ ვიზამ :დდ მარაა რა ვქვნაა? აღმენიშნინებაა ჩემდა უნებურად :დდ (აი ახალი სიტყვა შევმატე ქართულ ენასს ჩემდა უნებურად :დდ)
გაბრიელის ბოლო მესიჯზეე ვერ დაგკარგავ ანაოო არ ვიციი . . . საოცრებაა იყოო ეს სამი სიტყვაა <333 რამხელა ემოციებს ტოვებს, თან ის მომეწონა შედარება რომ გააკეთე წინა თავებიდან აქამდე ანას რომ მოაკითხა საავადმყოფოში და სიკვდილს ებრძოდა ფეხებზე ეკიდაო და ახლა კი ისე იყო თითქოს სულის ნაწილს კარგავდაოო <33
საოცრებაა ხარ მოკლედდ დაა ეს ყველაფერიიც საოცრებაა <33 არცერთ ისტორიას არ გამოუწვევიაა ამდენი ემოციაა მთელ ამ საიტის ისტორიებს შორის ჩემთვის, როგორც ამას. ზუსტად ჩემ ჟანრში ჯდება-არის დეტექტივიც, რომანიც, სიტუაციაც დაძაბულია და პერსონაჟები რომ ირეალური და გასაგიჟებლად საყვარელია ამაზე ორი აზრი არ არსებობსს <333 გაბრიელის მორიელური, მწარე იუმორიი ნუუ კიდე ცალკე თემაა და მაგაზე შემიძლია პრეზენტაციაც გავაკეთოო :დდ
რაკაიაა რომ ხარრ და ასე დიდ სიამოვნებას მაღებინეებ შენიი ნაწერებიით :დდ შენ რომ მუზა დაკარგოო ალბათ ... :დდ (ამ სამ-წერტილის ნაცვლად რისი თქმაც მინდოდა, მაშინ გაიგებ როცა მე-11 თავს დაინახავს ჩემი მუქი ყავისფერი, საოცრად ლამაზი თვალებიი :დდ)
ჰმმ ხო ჩამოვაგდე ინტრიგაა :დდ ესეც ასე ^_^ heart_eyes heart_eyes

გამაგიჟებ-თქო მე შენ :დდდ ❤ რამდენი ხანია ეს კომენტარი გავხსენი, დავყურებ და გიჟივით ვიცინი ხან კიდე ცრემლები მომდის :დდდდ❤❤ ეს შენ და შენი ნააზრევი იწვევთ ჩემში რაღაც სასწაულ ემოციებს :დდდ ❤❤ ასე რომ უღრმავდები, ასე რომ აკვირდები თითოეულ დეტალს (თუნდაც იმ მიმიკებს) ამიტომაც ხარ საოცრება :*** გეფიცები შენ და შენნაირი მკითხველები ორმაგად მაყვარებთ საკუთარ პერსონაჟებს :**❤❤გაბრიელი ემოციების ბუკეტი იყო ამ თავში :დდდ არც შენი პოპკორნები მიკვირს :დდდ ამან ისეთები ჩაატარა მოდ და არ მოგაწვეს ფიქრები :დდდდდდდდ სრულიად გეთანხმები, მე თვითონაც მიყვარს ისტორიებში პატარა დეტალები რომლებიც ადამიანურ ბედნიერებას ან ოჯახურ სიმყუდროვეს ასახავენ და ვცდილობ მსგავსი სიტუაციების შექმნას :**❤ანა ლღვება მგონი თანდათან :დდდ მეც მოუთმენლად ველოდები მისი ადამიანური სახის გამოჩენას :**❤❤ ლოყებჩაჩხვლეტილ ხალხზეც ვგიჟდები :დდდდდ სულ ვამბობ სატანაც რომ იყოს ეს ჩაჩხვლეტილი ლოყები მაინც დიდ სისაყვარლეს მატებს-თქო :დდდდ ❤❤❤ შენც კაი ინტრიგანი ხარ :დდდ გაიგე ახლა რისი თქმა უნდოდა ;)) ❤❤ მიყვარს შენი ამომწურავი კომენტარები და ვგიჟდები შენზე ❤არ მომბეზრდება ამის გამეორება :**❤❤❤

BidBif
ვაუუუ უმაგრესი იყო ძალიან მაგარი არ ვიცი რა გითხრა❤❤❤. ახლა რა მოიცდის კიდევ ერთი კვირა.... საოცრება ხარ დეიდა მარგალიტა❤❤❤❤

მადლობა უღრმესი ჩემო საყვარელოო :**❤❤ ვიცი ცუდია ამდენ ხანს რომ გალოდინებთ :(( თუ შევძელი უფრო ადრეც დავდებ :**❤❤

სტუმარი იოსეული
აუუ, მარგო, რა მაგარი ხარ ❤
ყველაზე მეტად ეს ისტორია მომწონს შენი ისტორიებიდან და მგონი, ბევრი მეთანხმება.
პირველი ისტორიის წაკითხვის შემდეგ, პირდაპირ ეს ისტორია, ძალიან მძაფრად დაგვანახებს შენს განვითარებას, დახვეწილობას.
ისეთი ისტორიები გაქვს, რომც გინდოდეს სხვას ვერ მიამსგავსებ.
მაგარი ხარ და გაღიარებ.
მიყვარხარ ❤

იიიი დიდი დიდი მადლობა სიყვარულოო :**❤❤❤ ხო ნამდვილად რადიკალური განსხვავებაა :დდდ ძალიან მიხარია ჩემი მკითხველები ამხელა განსხვავებას რომ ამჩნევენ :**❤❤ სინამდვილეში ცივსისხლიანის იდეა უფრო ძველია ვიდრე სხვა ისტორიები, მაგრამ ჯერ ისინი უნდა დამეწერა რომ ხელი,გონება და ლექსიკა გამევარჯიშებინა, მერე კი ამ რთულ საქმეს შევჭიდებოდი :დდდდ ამიტომაც იგეძნობა ასეთი გამსხვავება:** გყვარობს მარგალიტა :**❤❤❤❤❤

Mtirala
შე ინტრიგანო............
(სამი წერტილი არ მეყოფოდა :დდდ)
მაგარი გოგო ხარ შენ, ყველაზე ჯიგარი.
რავი, 16 გვერდია ეს?! :დდ
ვერ ვიგრძენი.
ვგიჟდები გაბრიელზე,
მის კვლევებზე და მის ვარაუდებზე.
და ხო...
თოვლს ძალიან გემრიელი სურნელი აქვს :)
ვგიჟჟდები შენზე, ვაბოდებ.
გული ხარ, გული :))
მიყვარხარ ❤

ვაიიიჰჰ როგორ მიხარიხარ ჩემო გოგო :**❤❤❤ დიდი დიდი მადლობა :** მიხარია რომ ისევ კითხულობ და მოგწონს ❤❤ კი ნამდვილად 16 გვერდი იყო და რადგან ვერ იგრძენი ესე იგი ინტერესმა შეგითრია :დდდდ უყვარხარ მარგოს :** ჩემი გული❤❤❤❤

 



№9  offline წევრი blondeangel631

ძალიან კარგია იმედია ყველაფერი წესრიგში ჩადგება <3

 



№10  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

იიმე, რა კარგი თავი იყო heart_eyes heart_eyes არა, ცუდი როდის არის ხოლმე, მაგრამ ეს გამორჩეულად მომეწონა. ანას და გაბრიელის ჩხუბი,ლეოს ჯუჯღუნი, თოვლის ამბავი, მერე კოცნა... ყველაფერი ისე ტკბილად მიდიოდა და უცებ ეს მოწამვლის ამბავი. როგორ დაძაბე მდგომარეობა, არ შეგვარჩინო საახალწლო განწყობა,ხო! unamused unamused joy joy არა, ისე მეც კი მომივიდა თოვლის სურნელი, ისე აშკარად ვიგრძენი ყველაფერი და ახალი წელი მომინდა <3
ვაშლების ამბავზე ფიფქია გამახსენდა თავისთავად და რომ გაგორდა, ინსტიქტურად ბოროტ ჯადოქარს დავუწყე ძებნა :დდდ (წარმოსახვაში) ისე ამ დიანას ფოტო კი დადე იმდღეს ჯგუფში, მაგრამ ამ თავში ჩემთვის ის ბოროტი დედინაცვალი იყო ზუსტად :დდ (თავისი კაუჭა ცხვირით და დიდი ხალით ზედ :დდდ)
მაინც რა საზიზღარი კაცია ეს აბრამოვი?! ერთი ეგ მანახა გამწარებული და მეტი არაფერი მინდა. ყველას ისე ათამაშებს თავის ჭკუაზე, თითქოს ჭადრაკის ფიგურები იყვნენ. (ისე ამაზე გამახსენდა, ქიშის სცენაზე გამეცინა :დდდდ) ხოდა იმას ვამბობდი, რომ იმედი მაქვს, ანა, კატო, ლეო და გაბრიელი გაერთიანდებიან მაგ დამპალი კაცის წინააღმდეგ და გაანადგურებენ!
ანა და გაბრიელი ზედმეტად საყვარლები არიან უკვე. იმ მომენტში გაბრიელს რომ არ ეკოცნა, ჩემი ხელით მოვკლავდი. რომ ჯიუტობენ და აბრაზებენ ერთმანეთს, მიყვარს :დდ მაგრამ გაბრიელის საქციელი კოცნის მერე რა იყო?! ნუ აი, რა იყო?! მიხაროდა, მეთქი, არიქა დატკბნენ ცოტა, მაგრამ ერთ-ერთმა რომ არ მოშხამოს მეორე და ჩვენც ზედ არ მიგვაყოლოს, როგორ გაძლებენ?! expressionless joy joy joy
კატოს რომ არ ენდობიან, მწყინს. კარგი გოგოა ჩემი აზრით და მართლა არ არის ისეთი საშინელი, როგორიც მამამისი. წინასწარ მეცოდება, მამაზე რომ გაიგებს და ეტკინება გული, მაგრამ ლეო დაამშვიდებს მაგას. ( smiling_imp )
ჩემი აზრით, გაბრიელი გაიტყიპება და გაილანძღება შემდეგ თავში :დდდ აი, მძინარე მზეთუნახავად ქცეული ფიფქია რომ გაიღვიძებს და გაიგებს, ყელსაბამი აბრამოვს აქვს, უეჭველად ამოიფრქვევა ვულკანივით და ვაი გაბრიელის ბრალი :დდდდდ
ეს მუზეუმის საქმე არ მომწონს. ბოლოა და საბედისწეროც არ აღმოჩნდეს გაბრიელისთვის. აბრამოვისგან არაფერი გამიკვირდება. მითუმეტეს ახლა, როცა ეს ყელსაბამი როგორც იქნა ჩაიგდო ხელში.
მარგო, შენ როგორი სასწაული გოგო ხარ, იცი?! და ეს ისტორია თავისი პერსონაჟებით როგორ მიყვარს, ეგ თუ იცი?! heart_eyes heart_eyes heart_eyes
გელი relaxed kissing_heart

 



№11 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

გეგე მარიშკა
ძალიან კარგია იმედია ყველაფერი წესრიგში ჩადგება <3

დიდი დიდი მადლობა❤❤ იმედი ბოლოს კვტებაი და ვნახოთ აბა :დდდ❤❤

An_Gel
იიმე, რა კართი თავი იყო heart_eyes heart_eyes არა, ცუდი როდის არის ხოლმე, მაგრამ ეს გამორჩეულად მომეწონა. ანას და გაბრიელის ჩხუბი,ლეოს ჯუჯღუნი, თოვლის ამბავი, მერე კოცნა... ყველაფერი ისე ტკბილად მიდიოდა და უცებ ეს მოწამვლის ამბავი. როგორ დაძაბე მდგომარეობა, არ შეგვარჩინო საახალწლო განწყობა,ხო! unamused unamused joy joy არა, ისე მეც კი მომივიდა თოვლის სურნელი, ისე აშკარად ვიგრძენი ყველაფერი და ახალი წელი მომინდა <3
ვაშლების ამბავზე ფიფქია გამახსენდა თავისთავად და რომ გაგორდა, ინსტიქტურად ბოროტ ჯადოქარს დავუწყე ძებნა :დდდ (წარმოსახვაში) ისე ამ დიანას ფოტო კი დადე იმდღეს ჯგუფში, მაგრამ ამ თავში ჩემთვის ის ბოროტი დედინაცვალი იყო ზუსტად :დდ (თავისი კაუჭა ცხვირით და დიდი ხალით ზედ :დდდ)
მაინც რა საზიზღარი კაცია ეს აბრამოვი?! ერთი ეგ მანახა გამწარებული და მეტი არაფერი მინდა. ყველას ისე ათამაშებს თავის ჭკუაზე, თითქოს ჭადრაკის ფიგურები იყვნენ. (ისე ამაზე გამახსენდა, ქიშის სცენაზე გამეცინა :დდდდ) ხოდა იმას ვამბობდი, რომ იმედი მაქვს, ანა, კატო, ლეო და გაბრიელი გაერთიანდებიან მაგ დამპალი კაცის წინააღმდეგ და გაანადგურებენ!
ანა და გაბრიელი ზედმეტად საყვარლები არიან უკვე. იმ მომენტში გაბრიელს რომ არ ეკოცნა, ჩემი ხელით მოვკლავდი. რომ ჯიუტობენ და აბრაზებენ ერთმანეთს, მიყვარს :დდ მაგრამ გაბრიელის საქციელი კოცნის მერე რა იყო?! ნუ აი, რა იყო?! მიხაროდა, მეთქი, არიქა დატკბნენ ცოტა, მაგრამ ერთ-ერთმა რომ არ მოშხამოს მეორე და ჩვენც ზედ არ მიგვაყოლოს, როგორ გაძლებენ?! expressionless joy joy joy
კატოს რომ არ ენდობიან, მწყინს. კარგი გოგოა ჩემი აზრით და მართლა არ არის ისეთი საშინელი, როგორიც მამამისი. წინასწარ მეცოდება, მამაზე რომ გაიგებს და ეტკინება გული, მაგრამ ლეო დაამშვიდებს მაგას. ( smiling_imp )
ჩემი აზრით, გაბრიელი გაიტყიპება და გაილანძღება შემდეგ თავში :დდდ აი, მძინარე მზეთუნახავად ქცეული ფიფქია რომ გაიღვიძებს და გაიგებს, ყელსაბამი აბრამოვს აქვს, უეჭველად ამოიფრქვევა ვულკანივით და ვაი გაბრიელის ბრალი :დდდდდ
ეს მუზეუმის საქმე არ მომწონს. ბოლოა და საბედისწეროც არ აღმოჩნდეს გაბრიელისთვის. აბრამოვისგან არაფერი გამიკვირდება. მითუმეტეს ახლა, როცა ეს ყელსაბამი როგორც იქნა ჩაიგდო ხელში.
მარგო, შენ როგორი სასწაული გოგო ხარ, იცი?! და ეს ისტორია თავისი პერსონაჟებით როგორ მიყვარს, ეგ თუ იცი?! heart_eyes heart_eyes heart_eyes
გელი relaxed kissing_heart

გადავბჟირდი და გადავშენდი :დდდდდდდდდდდდდდდ არა რა სასწაული ენის პატრონი ხარ :დდდდდდდდდდდდდდ❤ხო ეს კოცნა რაღაც განსაკუთრებით არომატული გამომივიდა :დდდ ალბათ იმიტომ რომ თან თოვლის და ახალი წლის სურნელი ახლდა( სანგრია და ვაშლიც იყოს :დდდ)და ალბათ იმიტომაც რომ ფაქტობრივად მეორე- პირველი კოცნა იყო :დდდ აბა პირველს კოცნა კი არა უფრო ტერაქტი ერქვა :დდდდდდდდ :* მე ხო დაბადებიდან უჯიში ვარ და მაგიტომაც გამომდის ასე ტკბილი მომენტების ჩაშხამრბა ;))) ახლა ვუფიქრდები და... მართლა რა საშინელი ადამიანი ვარ :(( მე რომ იგივეს სხვის ისტორიაში ვკითხულობდე ჯერ ავტორს მოვკლავდი და მერე ისევ ავტორს :(( ;დდდდდდ ამიტომ ნებას გრთავ ამომძირკვო :დდდდ❤❤ ეჰ კატია მეც მეცოდება და შენი თქმის არ იყოს ლეოს შევამზადებ "დასამშვიდებლად" ;))) :დდდ❤❤❤ გაბრიელისაც შევამზადებ ტყვიაგაუმტარი ჟილეტით იაროს :დდდდ აი აბრამოვს კიდე დიდ ქვაბს გავუმზადებ ჯოჯოხეთში მოთუხთუხე კუპრით :დდდ იქნებ მოუწიოს იქით გასეირნება და .... 3:)))
აი უსაზღვროდ მიხარია რომ ასე მოგწონს ისტორიაც და პერსონაჟებიც :***❤მავსებ და სიცოცხლეს მიხანგრძლივებ ამ ფანტასტიკური კომენტარებით❤ გყვარობ მე შენ ჩემო ტკბილო და ნიჭიერო გოგოვ :** ❤❤❤❤

 



№12  offline წევრი Mrs grey

ღმერთო ეს რა იყო ?? ჩემი ჰოთ ბიჭი ❤️ ჯერ დავიწყოთ იქიდან რომ 117 ის მძღოლმა ჩასვლისას მითხრა მარტო თუ შენ ასე იცინოდიო მალადეც შვილო შენო ????გაბრიელის ცუღლუტობებმა მამსპო და გამგუდა სიცილით ❤️ სულ შენი ბრალია დღეს რო ალბათ გიჟი ვეგონე ამ ხალხს, თუმცა სულ რო ხელები შეეკრათ უკან, მაინც ვიცინებდი ოღონდ კიდე ყოფილიყო ???? მენატრება ჩემი გიჟები უკვე ❤️ ჩემი დღის პოზიტივი ხარ ❤️ დღის სასიამოვნო დასასრული❤️ მეამაყები რომ გიცნობ და გკითხულობ ❤️ დაგელოდებიი კიდევ და უამრავჯერ ❤️❤️ მაქს ფანო ჟელიბონებით ❤️❤️

 



№13 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mrs grey
ღმერთო ეს რა იყო ?? ჩემი ჰოთ ბიჭი ❤️ ჯერ დავიწყოთ იქიდან რომ 117 ის მძღოლმა ჩასვლისას მითხრა მარტო თუ შენ ასე იცინოდიო მალადეც შვილო შენო ????გაბრიელის ცუღლუტობებმა მამსპო და გამგუდა სიცილით ❤️ სულ შენი ბრალია დღეს რო ალბათ გიჟი ვეგონე ამ ხალხს, თუმცა სულ რო ხელები შეეკრათ უკან, მაინც ვიცინებდი ოღონდ კიდე ყოფილიყო ???? მენატრება ჩემი გიჟები უკვე ❤️ ჩემი დღის პოზიტივი ხარ ❤️ დღის სასიამოვნო დასასრული❤️ მეამაყები რომ გიცნობ და გკითხულობ ❤️ დაგელოდებიი კიდევ და უამრავჯერ ❤️❤️ მაქს ფანო ჟელიბონებით ❤️❤️

ვაიმეეე ჩემი გოგო ხარ რა :დდდდდ❤ როგორ მიხარია ასე რომ გაგამხიარულე :** ისიც ეგოისტურად მიხარია მაგ ხალხს გიჟი რომ ეგონე :დდდდ აბა ნორმალურობა ხო მოსაწყენია ;)) :დდდდ❤❤❤ეს ჰოთ -შმოთ ბიჭი კიბოს გამიჩენს მალე ალბათ :დდდდდ მართლა რა ცელქია ნუ :დდდ❤❤ აუ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის ტკბილო შოკოლადო გოგოვ :* ♡♡♡❤❤❤❤ლავ იუ :დდ ❤❤❤❤❤

 



№14  offline წევრი kethrine

აი ახლა მითხარი რანაირად მოვითმინო კიდო ერღი კვირა??? არა რა, გაბრიელზე რომ ვიფიქრებ, აპ მოვიდა ჭკუაზე-თქო, შემდეგ ისევ დაგესლავს ხოლმე მაგრამ ანაც რომ ეგეთია... უხ რამფერი ტკბილობა ჩახლართულობა იყო. აუ ეს აბრამოვია თუ ვიღაცა ნერვს მიწიწკნის რა ეს დიანა საიდანღა გამოითხარა კიდო... არ მინდა ურთიერთობა დაეძაბოთ.

მოიცა, ეს ყელსაბამი ცუდის მომტანიაო, ხოდა ახლა იმ სადისტუს ხელში თუა და გაბრიელი ისევ იმასთან რჩება ერთი მუზეუმის საქმეზე, ანუ რაცხა არაა კარგად ხო?
დედა რამდენს მაფიქრებ მარგარიტა რა არის... კატომ რაღა დააშავა კაცო, რომ ვერ მოისიყვარულა ის ბიჭი, ცოტა პასუხისმაგვარი რაღაც მაინც ეთქვა...ისე ვაშლი მე თავიდან გაბრიელის მეგონა... ისეთი დიალოგი ქონდათ მანამდე და ისეთი "მომჟავო" სიცივე განიცადეს, დიანა სად მახსოვდა:)))))
შენ ხარ გოგო საოცრება და ტკბილობა და თბილობა ❤❤❤❤❤ კიდევ დიდიიი მადლობა რომ არ დაააგვიანე, ოქრო ხარ და მიყვარხარ მე!
--------------------
ძნელი ის კი არაა, როცა უთქმელს ვერ ამბობ, ძნელი ის არის, როცა თქმის შანსი აღარ გაქვს.

 



№15  offline წევრი Mrs grey

Margaritha Loki
Mrs grey
ღმერთო ეს რა იყო ?? ჩემი ჰოთ ბიჭი ❤️ ჯერ დავიწყოთ იქიდან რომ 117 ის მძღოლმა ჩასვლისას მითხრა მარტო თუ შენ ასე იცინოდიო მალადეც შვილო შენო ????გაბრიელის ცუღლუტობებმა მამსპო და გამგუდა სიცილით ❤️ სულ შენი ბრალია დღეს რო ალბათ გიჟი ვეგონე ამ ხალხს, თუმცა სულ რო ხელები შეეკრათ უკან, მაინც ვიცინებდი ოღონდ კიდე ყოფილიყო ???? მენატრება ჩემი გიჟები უკვე ❤️ ჩემი დღის პოზიტივი ხარ ❤️ დღის სასიამოვნო დასასრული❤️ მეამაყები რომ გიცნობ და გკითხულობ ❤️ დაგელოდებიი კიდევ და უამრავჯერ ❤️❤️ მაქს ფანო ჟელიბონებით ❤️❤️

ვაიმეეე ჩემი გოგო ხარ რა :დდდდდ❤ როგორ მიხარია ასე რომ გაგამხიარულე :** ისიც ეგოისტურად მიხარია მაგ ხალხს გიჟი რომ ეგონე :დდდდ აბა ნორმალურობა ხო მოსაწყენია ;)) :დდდდ❤❤❤ეს ჰოთ -შმოთ ბიჭი კიბოს გამიჩენს მალე ალბათ :დდდდდ მართლა რა ცელქია ნუ :დდდ❤❤ აუ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის ტკბილო შოკოლადო გოგოვ :* ♡♡♡❤❤❤❤ლავ იუ :დდ ❤❤❤❤❤

ჩემი ანცი ❤️ ეგოისტო ქალო შეეენ ❤️ მიყვარხარ ხო ?(კი ნენეს მოვპარე მაგრამ აქ მინდოდა ასე მეთქვა)❤️❤️❤️❤️

 



№16 სტუმარი kusa13

სუულ ასეთი თავები რო დადო დაგვიანებას კიარა.. რას არ გაპატიებ კაცო :დდ ვაიმეე ისეთი.. ისეთი... რაღაცნაირი თავი იყო რო გავგიჟდი ემოციური და აიი საყვარლობაა :დ მიყვარს მე შენი თითოეული სიტყვა და როცა დაამთავრებ დარწმუნებული ვარ კიდევ ერთხელ წავიკითხავ ამ ისტორიას თავიდან,ისე,როგორც დანარჩენები :დდდ ჩემი საყვარელი მარგო ხარ ????????

 



№17 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mrs grey
Margaritha Loki
Mrs grey
ღმერთო ეს რა იყო ?? ჩემი ჰოთ ბიჭი ❤️ ჯერ დავიწყოთ იქიდან რომ 117 ის მძღოლმა ჩასვლისას მითხრა მარტო თუ შენ ასე იცინოდიო მალადეც შვილო შენო ????გაბრიელის ცუღლუტობებმა მამსპო და გამგუდა სიცილით ❤️ სულ შენი ბრალია დღეს რო ალბათ გიჟი ვეგონე ამ ხალხს, თუმცა სულ რო ხელები შეეკრათ უკან, მაინც ვიცინებდი ოღონდ კიდე ყოფილიყო ???? მენატრება ჩემი გიჟები უკვე ❤️ ჩემი დღის პოზიტივი ხარ ❤️ დღის სასიამოვნო დასასრული❤️ მეამაყები რომ გიცნობ და გკითხულობ ❤️ დაგელოდებიი კიდევ და უამრავჯერ ❤️❤️ მაქს ფანო ჟელიბონებით ❤️❤️

ვაიმეეე ჩემი გოგო ხარ რა :დდდდდ❤ როგორ მიხარია ასე რომ გაგამხიარულე :** ისიც ეგოისტურად მიხარია მაგ ხალხს გიჟი რომ ეგონე :დდდდ აბა ნორმალურობა ხო მოსაწყენია ;)) :დდდდ❤❤❤ეს ჰოთ -შმოთ ბიჭი კიბოს გამიჩენს მალე ალბათ :დდდდდ მართლა რა ცელქია ნუ :დდდ❤❤ აუ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის ტკბილო შოკოლადო გოგოვ :* ♡♡♡❤❤❤❤ლავ იუ :დდ ❤❤❤❤❤

ჩემი ანცი ❤️ ეგოისტო ქალო შეეენ ❤️ მიყვარხარ ხო ?(კი ნენეს მოვპარე მაგრამ აქ მინდოდა ასე მეთქვა)❤️❤️❤️❤️

ანციო :დდდდდ ვკაკანებ :დდდდდ ბუნებრივია ტკბილი ნენეჩკა გვენატრება ხალხს ამდენი ხანი რომ არ ჩანს :**❤❤❤

kethrine
აი ახლა მითხარი რანაირად მოვითმინო კიდო ერღი კვირა??? არა რა, გაბრიელზე რომ ვიფიქრებ, აპ მოვიდა ჭკუაზე-თქო, შემდეგ ისევ დაგესლავს ხოლმე მაგრამ ანაც რომ ეგეთია... უხ რამფერი ტკბილობა ჩახლართულობა იყო. აუ ეს აბრამოვია თუ ვიღაცა ნერვს მიწიწკნის რა ეს დიანა საიდანღა გამოითხარა კიდო... არ მინდა ურთიერთობა დაეძაბოთ.

მოიცა, ეს ყელსაბამი ცუდის მომტანიაო, ხოდა ახლა იმ სადისტუს ხელში თუა და გაბრიელი ისევ იმასთან რჩება ერთი მუზეუმის საქმეზე, ანუ რაცხა არაა კარგად ხო?
დედა რამდენს მაფიქრებ მარგარიტა რა არის... კატომ რაღა დააშავა კაცო, რომ ვერ მოისიყვარულა ის ბიჭი, ცოტა პასუხისმაგვარი რაღაც მაინც ეთქვა...ისე ვაშლი მე თავიდან გაბრიელის მეგონა... ისეთი დიალოგი ქონდათ მანამდე და ისეთი "მომჟავო" სიცივე განიცადეს, დიანა სად მახსოვდა:)))))
შენ ხარ გოგო საოცრება და ტკბილობა და თბილობა ❤❤❤❤❤ კიდევ დიდიიი მადლობა რომ არ დაააგვიანე, ოქრო ხარ და მიყვარხარ მე!

აუუუ ასე მგონია ბედნიერებისგან გული წამივა ისეთი სიყვარულები მყავხართ :დდ *_* უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო გოგო :***❤❤ გავიბადრე,გავანათე და ლამის ფრთები გამომესხა :**❤❤❤❤❤სადისტად რომ დაიბადები ადამიანი ;))) არ ვაცლი ხალხს ბედნიერებას :დდდდ რა ვქნა ორი უჯიში გადავყარე ერთმანეთს და ახლა ამათი მოთოკვა არ გინდა?! :დდდდ❤❤ხო ყელსაბამი აბრამოვს აქვს მაგრამ კაი უბედურია ეგ კიდო აქვს რაცხეები ჩაფიქრებული ;)) :დდდ კატოს და ლეოს სიყვარულობანა ლამის დამესიზმროს :დდდ მართლა ვცდილობ რომ სიტუაციას შევუსავაბამო მათი ურთიერთობა და კონტექსტიდან ამოვარდნილი არ გამომივიდეს :** ❤ არ მიკვირს ვაშლის ამბავი :დდდ ისე გავაკეთე ეგრევე გაბრიელზეც და კატოზეც მიიტანდა მკითხველი ეჭვს თუმცა ალქაჯი დიანა რომ იყო ჯერ კიდევ წინა თავიდან გაგრძნობინეთ და ძალიანაც არ ჩამიხლართავს :დდდდ❤ უტკბილესი ხარ შენი ამ საოცარი კომენტარებიანად :*** ვგიჟდები შენზე და ეგოისტურად მიხარია რომ
ამდენს გაფიქრებ ;))) ❤❤❤❤❤

kusa13
სუულ ასეთი თავები რო დადო დაგვიანებას კიარა.. რას არ გაპატიებ კაცო :დდ ვაიმეე ისეთი.. ისეთი... რაღაცნაირი თავი იყო რო გავგიჟდი ემოციური და აიი საყვარლობაა :დ მიყვარს მე შენი თითოეული სიტყვა და როცა დაამთავრებ დარწმუნებული ვარ კიდევ ერთხელ წავიკითხავ ამ ისტორიას თავიდან,ისე,როგორც დანარჩენები :დდდ ჩემი საყვარელი მარგო ხარ ????????

ჰიიიი ცუდად ვარ :*** რას არ გაპატიებოოო :00 ესე იგი მართლა კარგი გამომსვლია :დდდ დიდი დიდი მადლობა ტკბილო ❤❤ ძალიან მიხარია რომ შენ ჩემს ისტორიებს კითხულობ თანაც არაერთხელ :** ისიც უსაზღვროდ მიხარია რომ ამ ისტორიის უკვე მეორედ წაკითხვა მოგინდა :**❤❤❤ ოქრო ხარ და უყვარხარ მარგალიტას :დდდ❤❤❤❤

 



№18  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

როგორც ყოველთვის შეუდარებელი იყოო და იყავიი ...
მომეწონა რომელიააა გადამრიააა ისეე მომეწონაა.. ისეე გამიტაც კითხვამ რომმ რომ დამთავრდაა გადავირიეე.... კიდე მინდოდააა გამეგრძელებინაა.... მაგარიხარ ძალიანნ .. უმაგრრესად წერრ
სულლ დაა გულსს არაკლებბ... უფფ დიდი სიამოვნებას განვიცდი ამ ისტორიას რომ ვკითხულობ მინდა რკმ არ დამთავრდესს ვკითხულობდე და ვკითხულობდეეე.
იმედიაა ცუდათ არრ დამთავრებბ. თორემ ინფაკტს მივიგებ .. მკმწონსს ესს ეყვილი.. გიჟმაჟუნები არიან საყვარლები და ტბილებბიი.. ..
მომწონხარ ძალიანნ შეუდარებლად წერ უნაკლოდდდ.. მიყვარს შენი ისტორიები და შენნ .. გელოდები ასეე არ დაგვიანოო გთხოვვ ...

 



№19  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

სუნთქვა შეკრული ვკითხულობდი აი სანამ არ ჩაცედი ბოლოში არ ამომისუნთქია მგონი :დ უჰჰ ეს რა გვიქენი ჩემი ანააა... უნდა დაეხმაროს ცემ გაბრიელს ეხლა ამ მუზეუმის საქმეში და ეს აბრამოვი ჩააყუდონ ციხეში თორე მე მივალ და მე მივფუდავ დამპალი კაცი.. ეს დიანა კიდე უხხხხხ რა ძროხაა ეს ქალი საზიზღარი ეს ოხმეეეე როგორ მინდა გავგლიჯო შუაზე :დ ჩემი ანუსა ^-^ იმედია გაბრიელს არ ეჩხუბება... აუ როგორ მაინტერესებს რა მოხდებააა აი ძააალიაააან....
მალე დადე რა...
უხხ რა კაი იყო დაძაბული კი ვიყავი მაგრამ ძალიან თბილი და სახალისო მომენტებიც იყო.. ნუ ახლა იმ ცეცხლი კოცნის სცენას არ დავივიწყებ კიბეებზე რო შედგა, მარა გაბრიელმა გამიფუჭა ეს "პაჟარნი" მომენტი რა... მეთქი გადავიდნენ.... აუყვნენ კიბეებს და ეგაათქო და არ "ჩაარტყა" ამ ბიჭმა.. უფ მომიშალა ნერვები რადროს ირონიულობა იყო უიმეეე.... ამ ბიჭს ხო ვერ ჩააგდებ შოკში რო გათიშო რა უხხხხ.. მარგარეტ იცოდე ერთი ესეთი მომენტი ჩემი ხათრით გააკეთე რო გაბრიელი ანამ " გაითიშოს " ასე რო ვთქვათ ...
ძალიან მააგარი თავი იყოოო ძალიააან

 



№20 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ნარჩიტა
როგორც ყოველთვის შეუდარებელი იყოო და იყავიი ...
მომეწონა რომელიააა გადამრიააა ისეე მომეწონაა.. ისეე გამიტაც კითხვამ რომმ რომ დამთავრდაა გადავირიეე.... კიდე მინდოდააა გამეგრძელებინაა.... მაგარიხარ ძალიანნ .. უმაგრრესად წერრ
სულლ დაა გულსს არაკლებბ... უფფ დიდი სიამოვნებას განვიცდი ამ ისტორიას რომ ვკითხულობ მინდა რკმ არ დამთავრდესს ვკითხულობდე და ვკითხულობდეეე.
იმედიაა ცუდათ არრ დამთავრებბ. თორემ ინფაკტს მივიგებ .. მკმწონსს ესს ეყვილი.. გიჟმაჟუნები არიან საყვარლები და ტბილებბიი.. ..
მომწონხარ ძალიანნ შეუდარებლად წერ უნაკლოდდდ.. მიყვარს შენი ისტორიები და შენნ .. გელოდები ასეე არ დაგვიანოო გთხოვვ ...

ვანათებ მზესავით *_* ☆☆☆☆ უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო❤❤ მართლაც გიჟები არიან კი :დდდდ რა ეშველებათ არ ვიცი :დდდდ❤❤❤
მე პირადად უბედნიერესი ვარ ასეთ სიტყვებს და კიმპლიმენტებს რომ ვიღებ თქვენგან :**❤❤როგორ იტევთ ამდენ სითბოს და როგორ უანგაროდ გასცემთ ეს ხომ საერთოდ მაოცებს :** ❤❤ ძალიან ძალიან ვეცდები არ დავაგვიანო:**❤❤❤❤

ანი ანი
სუნთქვა შეკრული ვკითხულობდი აი სანამ არ ჩაცედი ბოლოში არ ამომისუნთქია მგონი :დ უჰჰ ეს რა გვიქენი ჩემი ანააა... უნდა დაეხმაროს ცემ გაბრიელს ეხლა ამ მუზეუმის საქმეში და ეს აბრამოვი ჩააყუდონ ციხეში თორე მე მივალ და მე მივფუდავ დამპალი კაცი.. ეს დიანა კიდე უხხხხხ რა ძროხაა ეს ქალი საზიზღარი ეს ოხმეეეე როგორ მინდა გავგლიჯო შუაზე :დ ჩემი ანუსა ^-^ იმედია გაბრიელს არ ეჩხუბება... აუ როგორ მაინტერესებს რა მოხდებააა აი ძააალიაააან....
მალე დადე რა...
უხხ რა კაი იყო დაძაბული კი ვიყავი მაგრამ ძალიან თბილი და სახალისო მომენტებიც იყო.. ნუ ახლა იმ ცეცხლი კოცნის სცენას არ დავივიწყებ კიბეებზე რო შედგა, მარა გაბრიელმა გამიფუჭა ეს "პაჟარნი" მომენტი რა... მეთქი გადავიდნენ.... აუყვნენ კიბეებს და ეგაათქო და არ "ჩაარტყა" ამ ბიჭმა.. უფ მომიშალა ნერვები რადროს ირონიულობა იყო უიმეეე.... ამ ბიჭს ხო ვერ ჩააგდებ შოკში რო გათიშო რა უხხხხ.. მარგარეტ იცოდე ერთი ესეთი მომენტი ჩემი ხათრით გააკეთე რო გაბრიელი ანამ " გაითიშოს " ასე რო ვთქვათ ...
ძალიან მააგარი თავი იყოოო ძალიააან

უუუფ ჯერ დავმუნჯდი :/// მერე კიდე ავკაკანდი და იმდენი ვიცინე ცრემლები წამომცვივდა :დდდდდდდდდდ უღრმესი მადლობა სიყვარულოო❤❤❤ როგორ მახარებ ყოველ ჯერზე არ იცი:**❤❤ აღფრთოვანებული და გაბადრული სახით ვზივარ ხოლმე :დდდდ❤❤❤ ხო დაძაბული იყო მაგრამ იმ გადახვევებით ვცდილობდი გამენეიტრალებინა სიტუაცია :დდდ ნუ ახლა კოცნებს თუ არ ჩავთვლით :დდდ ეგ უფრო ატომური აფეთქება იყო :დდდ კაი ჰო ვაჭარბებ ;))) გაბრიელი ის კაცია ანას რომ სულ ნერვებს უშლის და არაფერს არ არჩენს, ჰოდა ეს კოცნაც არ შეარჩენა :დდდ წინა თავში არც კი აკოცა და დატოვა გოგო გაწბილებული აქ კიდე ბოლოს მიამწარა :დდდდდ ცოტათი დაიმსახურა კიდეც ანამ მაგდამ ეგ ისეთი ცივსისხლიანი არ ვიდარდოთ გადაიტანს :დდდდდ❤❤❤ ვნახოთ-ვნახოთ რა იქნება შემდეგში :დდდ იქნებ დააბას კიდეც ანამ და იძალადოს :დდდდ ;))) მესმის შენი და უზომოდ მიხარია რომ ასე გაინტერესებს :**❤❤ ძალიან ვეცდები არ დავაგვიანო მაგრამ სიჩქარეც არ ვარგა რადგან მომდევნო თავი .... უუუუფ ხლაფორთია ნამდვილი :დდდდდდ❤❤❤

 



№21  offline წევრი მოცინარი

მარგუსიიიი :*
რა გვიქენი ეს ჰა? :დ მეც მინდა თოვლი, ზამთარი,თბილი ბუხარი, სვიტრი და რა თქმა უნდა, გაბრიელი ;)

-თანხმობა არ მომიცია!- უკან დაიხია ბიჭმა.
-არც მითხოვია!- უპასუხა გოგონამ და კარისკენ ძალით წაათრია“ ამაზე ჩავკვდი :დდ უცებ წარმომიდგა სცენა 'ანა ხელს თხოვს გაბრიელს' აუ :დდ
არ შეარჩინო გაბრიელ არც ერთი კოცნა, არა! :/
გაბრიელი იცემება >:( რაააააატოოოოოოოო მისცა ყელსაბამი?! (,ეს რიტორიკული კითხვა იყო, არ გამხე პასუხ! ×_×) ხოდააააა...!
იმ სტრ...ინს.... რაცხა! ვაშლების საყიდლად მივდივარ! :P იქნებ მოწამლული შემხვდეს... :)
დიანაზე ვაბოდეებ! ქალი პიროვნება! :P (თავიდანვე მივხვდი ეგ რომ იყო ადრესანტი ;) რო არ გავიმატრაკვეცო ნე ლზია -_-) ფიფქია და შვიდი ჯუჯა გამახსენდა :დ ეჰ, წამალი ყოფილა, მე კიდე მეგონა აკოცებდა თქო -_- უფ :/
ფისოო <3 ოქრო, ვერცხლი და ბრინჯი ხარ ;* ია ლუბლუ წებია <3 რა გარუსულება დამემართა არ ვიცი :დ ოჩენ ოჩენ ლუბლუ <3 მალე მოაძიგძიგე ახალიი :* :* :* :*
პ.ს. გაბრიელს ჩაჩხვეტილი ლოყა აქვს???!! :O ვსოო! გული მიმდის <3
პ.ს.ს. რაღაცის თქმა მიმდოდა და დამავიწყდა :/ -_- სკლეროზი მაქვს -_-

 



№22 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

მოცინარი
მარგუსიიიი :*
რა გვიქენი ეს ჰა? :დ მეც მინდა თოვლი, ზამთარი,თბილი ბუხარი, სვიტრი და რა თქმა უნდა, გაბრიელი ;)

-თანხმობა არ მომიცია!- უკან დაიხია ბიჭმა.
-არც მითხოვია!- უპასუხა გოგონამ და კარისკენ ძალით წაათრია“ ამაზე ჩავკვდი :დდ უცებ წარმომიდგა სცენა 'ანა ხელს თხოვს გაბრიელს' აუ :დდ
არ შეარჩინო გაბრიელ არც ერთი კოცნა, არა! :/
გაბრიელი იცემება >:( რაააააატოოოოოოოო მისცა ყელსაბამი?! (,ეს რიტორიკული კითხვა იყო, არ გამხე პასუხ! ×_×) ხოდააააა...!
იმ სტრ...ინს.... რაცხა! ვაშლების საყიდლად მივდივარ! :P იქნებ მოწამლული შემხვდეს... :)
დიანაზე ვაბოდეებ! ქალი პიროვნება! :P (თავიდანვე მივხვდი ეგ რომ იყო ადრესანტი ;) რო არ გავიმატრაკვეცო ნე ლზია -_-) ფიფქია და შვიდი ჯუჯა გამახსენდა :დ ეჰ, წამალი ყოფილა, მე კიდე მეგონა აკოცებდა თქო -_- უფ :/
ფისოო <3 ოქრო, ვერცხლი და ბრინჯი ხარ ;* ია ლუბლუ წებია <3 რა გარუსულება დამემართა არ ვიცი :დ ოჩენ ოჩენ ლუბლუ <3 მალე მოაძიგძიგე ახალიი :* :* :* :*
პ.ს. გაბრიელს ჩაჩხვეტილი ლოყა აქვს???!! :O ვსოო! გული მიმდის <3
პ.ს.ს. რაღაცის თქმა მიმდოდა და დამავიწყდა :/ -_- სკლეროზი მაქვს -_-

ვაიმეე აღარ შემიძლია :დდდდდდდდდდდდდდდდდ გადავშენდი :დდდდდდდდდდდდდ გიჟი ხარ შენ :დდდდ გაჩე გოგო მართლა არ მოგწამლოს ვაშლმა :დდდ❤ ნუ ახლა ის საწამლავი რაც მე ვახსენე სინამდვილეში არ არსებობს ,თავისთავად არც ანტიდოტი და ვერც გაბრიელი გადაგარჩენს ასე რომ არც იფიქრო მსგავსი რამ ;დდდდდდდდდ ხელის თხოვნა კაი იყო :დდდდდ ანა ალბათ ეტყვის მომეცი თანხმობა თორე დაგიხვრიტე იდაყვებიი :დდდ(კოჭებს მანამდეც დაუხვრეტს ;დდდ)
არ შევარჩინე ერთი კოცნაც რია ;))) არ იყვნენ ღირსები ამ მომენტში და მომავალში ვნახოთ :დდდდ❤❤კი ბატონო ჩაჩხვლეტილი ლოყა აქვს იღონდ მარტო ცალ მხარეს :დდდდდ ❤❤ ვგიჟდები მე შენზე და არც კი იცი როგორ მახარებს შენი ეს მხიარული და ტკბილი კომენტარები :***❤❤უღრმესი მადლობა ტკბილოოო❤❤

 



№23  offline წევრი ლუკკიანეცცი

ვაიმე!
როგორ მიყვარხარ!
აღარ შემიძლია,პირი ღიმილით მეხევა კითხვისას.
ვგიჟდები ამ ისტორიაზე რაა☺❤❤
მიყვარს ანა და ეს გველი გაბრიელი????
მეტი ლეო და კატო მინდა მე????
ერთადერთი ისტორიაა რომლის ლოდინიც არ მღლის და დაგვიანებაზე არანაირი პრეტენზია არ მაქვს.(მართალია სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე მაგრამ მაინც☺)
აი შენ რო უნიჭიერესი და საუკეთესო ხარ მთელს ქვეყანაზე და ა.შ აღარ დავიწყებ და გეტყვი რომ მიყვარხარ ძალიან შენი ისტორიაბებიანად????????❤❤

 



№24 სტუმარი სტუმარი bells

am saitze uamravi motxroba maq wakitxuli magram es martlac gansxavavebulad kargia da amas marto gansxvavebulad nichieri dawerda <3 veli shemdeg tavs

 



№25 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლუკკიანეცცი
ვაიმე!
როგორ მიყვარხარ!
აღარ შემიძლია,პირი ღიმილით მეხევა კითხვისას.
ვგიჟდები ამ ისტორიაზე რაა☺❤❤
მიყვარს ანა და ეს გველი გაბრიელი????
მეტი ლეო და კატო მინდა მე????
ერთადერთი ისტორიაა რომლის ლოდინიც არ მღლის და დაგვიანებაზე არანაირი პრეტენზია არ მაქვს.(მართალია სულმოუთქმელად ველოდები ხოლმე მაგრამ მაინც☺)
აი შენ რო უნიჭიერესი და საუკეთესო ხარ მთელს ქვეყანაზე და ა.შ აღარ დავიწყებ და გეტყვი რომ მიყვარხარ ძალიან შენი ისტორიაბებიანად????????❤❤

ვააააიჰ როგორ გამახარეეე :****❤❤❤ გავგიჟდი რა სუხარულისგანს :** უღრმესი მადლობა შენ უსაყვარლესო *_* ❤❤❤ კატოს და ლეოს ურთიერთობის უფრო სხვა ეტაპსაც ვფიქრობ იქნება იმედია :დდდდ მიხარია მიხარია ძალზედ რომ მოგწონს და ელი :***❤❤❤❤

სტუმარი bells
am saitze uamravi motxroba maq wakitxuli magram es martlac gansxavavebulad kargia da amas marto gansxvavebulad nichieri dawerda <3 veli shemdeg tavs

ვაიმეეე ძალიან დიდი მადლობა :***❤❤❤❤ უსაზღვროდ მიხარია რომ ასე მოგწონს *_* გავთბი და გავიბადრე :დდდდდ ❤❤❤ შემდეგი თავიც იქნება მალე :***❤❤❤❤

 



№26  offline წევრი Barbare ❤

bolos albat interesisgan infaqts migvagebineb yvelas...aq sheidzleboda gachereba?!
rogorc yoveltvis sheudarebeli iyo. yvela tavi ufrodaufro uketess da chamtrevs xdis istorias!! gabrieli ukve shemiyvarda,tavisi egoistobit da yvelfriturt❤️ saboloo jamshi dzaaan magroba gamodis! warmatebebi.. me usev vafren shens istoriebze ❤️

 



№27 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Barbare ❤
bolos albat interesisgan infaqts migvagebineb yvelas...aq sheidzleboda gachereba?!
rogorc yoveltvis sheudarebeli iyo. yvela tavi ufrodaufro uketess da chamtrevs xdis istorias!! gabrieli ukve shemiyvarda,tavisi egoistobit da yvelfriturt❤️ saboloo jamshi dzaaan magroba gamodis! warmatebebi.. me usev vafren shens istoriebze ❤️

რა ვთქვა არ ვიცი :**** უბედნიერესი ვარ ასეთ კომენტარებს რომ ვკითხულობ და ასეთ შედასებებს რომ ვისმენ❤❤ უღრმესი მადლობა შენ ამისთვის ტკბილო:*❤❤ ხო ვიცი ცუდ დროა გავჩერდი :(( მაგრამ ისედაც დიდი თავი იყო და თან დანაეჩენი უფრო მომავალ თავს ეკუთვნის და იქ გაიგებთ ბევრ რამეს :დდდ❤❤გიჟდება მარგალიტა შენზე :**❤❤❤❤

 



№28 სტუმარი სტუმარი მარიამი

მალე დადე რაააა არ დააგვიანო

 



№29 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სტუმარი მარიამი
მალე დადე რაააა არ დააგვიანო

ვეცდები ძალიან :*** ❤❤❤❤❤

 



№30  offline ახალბედა მწერალი lullaby

ისეთი სასიამოვნო წასაკითხი იყო წინა თავი: გაბრიელის და ანას ერთობლივვმა მოქმედებამ მისტერ და მისის სმიტები გამახსენა და ყურება მომინდა. :დდ მერე კატოს და ლეოს ეპიზოდიც ზალიან მომეწონა. მათი დამოკიდებულება რაღაცნაირი ღიმილის მომგვრელია და იმედია მათკენ მაინც იქნება ყველაფერი რიგზე, ყოველგვარი იდუმალებების გარეშე...
გაბრიელი? :დდ მინდოდა მისი გეგმებჩაშლილი სახის ნახვა და დავინახე კიდეც... და არა მარტო ეგ... აი ამ თავში, მისმა ყველა სიტყვამ და ყველა წვრილმანმა ქმედებამაც კი დამანახა, რამდენად საშიშია ის. სერიოზულად საშიში.
ამ თავს ვკითხულობდი ყოველგვარი ღიმილის გარეშე, რაც პირველად მოხდა შენი ისტორიების კითხვის განმავლობაში. გაბრიელის განწყობამ მომცა აი ის მუხტი, წერისთვის რომ მჭირდება ხოლმე, განსაკუთრებით მზიმე, ავისმომასწავებელი და დაზაბული სიტუაციების დროს. და მომეწონა იცი? შენგან ეს მომეწონა, თავისი დოზით. ;) სხვენის გაბრიელი, კიბის გაბრიელი, საავადმყოფოს და მერე აბრამოვის. ოთხი სხვადასხვა გაბრიელი იყო ამ თავში...
აიი, განსაუკუთრებით დამამახსოვრდება ეს მონაკვეთი და არაერთხელ გადავიკითხავ <3
ახლა მხოლოდ გაბრაზებული კი არა, პლატონურად შეშინებულიც ვარ მისით :დდ ^^
გიშერო, წარმოუდგენელი ვინმე ხარ <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent