შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 11}


6-12-2017, 15:52
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 1 180

ცივსისხლიანი - {თავი - 11}

სამსახურიდან დროებით დათხოვნის და გატაცების შემდეგ, კატო პირველად დაბრუნდა განყოფილებაში. თანამშრომლები ისეთი ოვაციებით შეხვდნენ, რომ ქალს ცრემლიც კი მოერია.
ყველა მათგანს სათითაოდ გადაეხვია და მხარდაჭერისთვის მადლობა გადაუხადა. არც განყოფილების უფროსი გამორჩენია, რომელიც შორიდან კუშტი მზერით აკვირდებოდა, თუმცა გულში ნამდვილად უხაროდა მისი ერთ-ერთი საუკეთესო ხელქვეითის გამოჩენა.
-კეთილი იყოს შენი დაბრუნება, პარტნიორო.- ღიმილით შეეგება კატოს პეტრე.
მოულოდნელად ქალმა შენიშნა, რომ კაცი კოჭლობდა და გაოგნებულმა ჰკითხა.
-ფეხზე რა დაგემართა?
-ააა... ისეთი არაფერი... ვარჯიშის დროს ვიტკინე.- დაბნეული, მაგრამ მაინც ღიმილიანი სახით უპასუხა პეტრემ.
-ჩემი ხელი დაგაკლდა.- გაეცინა კატოს.
-ნამდვილად!- კაცმაც გაიღიმა, თუმცა ნაძალადევად.- ჰო მართლა, შენთან სტუმარია და კაბინეტში გელოდება.
-სტუმარი?- გაუკვირდა ქალს.- ვინ არის?
-ჯანდიერების გოგო.- თავით კარისკენ ანიშნა პეტრემ და თვითონ დერეფანს გაუყვა.
კატომ ეჭვნარევი მზერა გააყოლა პარტნიორს და მის მტკივან ფეხს, მერე კი უსიამოვნო ფიქრების გასაფანტად თავი გააქნია, თავისი კაბინეტის კარი შეაღო და სკამზე ჩამომჯდარი ანა რომ დაინახა, სახეზე ნაღვლიანმა გამომეტყველებამ წამიერად გადაურბინა.
-თავს როგორ გრძნობ?- მაშინვე გადაეხვია „მეგობარს“ და თავის სავარძელში მოთავსდა.
-ბევრად უკეთ.- მხიარულად უპასუხა გოგონამ.
-ლეომ იცის, რომ სახლიდან გამოხვედი?
-არ იცის, მაგრამ იქ გაჩერება აღარ შემეძლო.- თვალები გადაატრიალა ანამ.- ნერსესგან გავიგე, რომ დღეს სამსახურში ბრუნდებოდი და ვიფიქრე, შენთან საუბარს აქ უკეთ შევძლებდი.
-გისმენ.- მისკენ გადაიხარა კატო.
-არავინ არაფერს მეუბნება წესიერად, სრულ გაურკვევლობაში ვარ და იქნებ შენ მაინც მითხრა ზუსტად, რა მოხდა იმ ღამით?
-შენ რა გახსოვს?
-რომ მომწამლეს და ეჭვი ისევ ერეკლეზე რომ გაქვთ, ეგ ვიცი.- უნებურად გაეღიმა ანას, რადგან ზუსტად იცოდა, ერეკლე აქ არაფერ შუაში იყო.- ყველას სახეები მახსოვს, გაბრიელის დემონსტრაციული შემოსვლაც, მაგრამ მეტი არაფერი.
-იცი რით მოგწამლეს?- ინტერესით ჰკითხა ქალმა.
-ჰო, ნერსემ მითხრა, რომ, რაღაც ზღაპრული საწამლავი გამოიყენეს, თანაც ფიფქიასავით ვაშლით მომწამლეს და თან მძინარე მზეთუნახავს ვგავდი, იმ განსხვავებით რომ, არც პრინცი მყავს და არც მის კოცნას გავუღვიძებივარ.- ამჯერად უფრო მხიარულად გადაიკისკისა გოგონამ.
ცოტა არ იყოს, კატოს გაუკვირდა მისი ასეთი რეაქცია, მაგრამ მერე გაახსენდა, რომ ანა მსგავს სიტუაციებს მძაფრად არ აღიქვამდა ხოლმე.
-პრინციც გყავს, გმირიც და მოსიყვარულე ოჯახიც.- სიცილით შეუსწორა ქალმა.- იმ ღამით ყველანი სასოწარკვეთილები ვიყავით, რადგან ექიმებმა არ იცოდნენ რით უნდა ემკურნალათ შენთვის. მერე ნელი და ნერსეც მოვიდნენ და ეს ამბავი რომ გაიგეს, დედაშენი ნერვიულობისგან ისე ცუდად გახდა, მისი პალატაში მოთავსებაც კი დასჭირდათ ექიმებს.
-ღმერთო ჩემო. - სახეზე ხელები აიფარა ანამ. - ეგ არ უთქვამთ ... რატომ არის ეს ქალი ასეთი ემოციური არ მესმი! როგორ შეიძლება, სხვის შვილზე ასე ინერვიულოს ადამიანმა?!
-დარწმუნებული ვარ, ოდესმე გაუგებ. - გაუღიმა კატო.
-მერე რა მოხდა?
-მერე ... გაბრიელი სადღაც გაუჩინარდა, ცოტა ხანში დაბრუნდა, ლეოს რაღაც ამპულა მისცა და უთხრა, რომ ანტიდოტი იშოვა.
-ჰო, ეგეც მითხრეს, მაგრამ ჯერ კიდევ არ მჯერა რომ სიმართლეა.
-სიმართლეა. - თავი დაუქნია ქალმა. - ანტიდოტის შემოწმების დრო არ იყო, ძალიან ცუდად იყავი და მართლა წუთებს ითვლიდი ... შენმა ოჯახის წევრებმა ერთხმად მიიღეს გადაწყვეტილება და ლეომ წამალი წვეთოვანში შეიყვანა ... რამდენიმე წუთში სუნთქვა დაგირეგულირდა, რამდენიმე საათში კი გონს მოხვედი.
-რომ გავიღვიძე, ისე ვიყავი, თითქოს თავიდან დავიბადე. - მზერა კედელს მიაპყრო გოგონამ, რადგან ყველა დეტალის გახსენებას ცდილობდა. - არაფერი მტკიოდა და არც არაფერი მაწუხებდა.
-აღმოჩნდა რომ, ის ნატიდოტი სისხლში არსებულ საწამლავს უკვალოდ აქრობს და თან არანაირი გვერდითი მოვლენა არ აქვს.
-და გაბრიელი? - თავი ასწია ანამ.
-ვკითხეთ საიდან მოიტანა წამალი, მაგრამ მხოლოდ ის თქვა , რომ თავისი კავშირები აქვს. მერე მისთვსი აღარ გვეცალა, ყველანი შენს გაღვიძებას ვუცდიდით, მან კი ამასობაში დრო იხელთა და წავიდა.
-მას შემდეგ აღარც გამოჩენილა. - დარდიანი ხმით ამოიხვნეშა გოგონამ. - უკვე თითქმის ერთი კვირა გავიდა და სახლშიც კი არ მოსულა. მის გამო ძალიან ვნერვიულობ.
-არც მე ვიცი სად არის. - მხრები აიჩეჩა კატომ. - არც ნერსემ და საერთოდ არავინ. ბევრჯერ ვცადეთ მოძებნა, რადგან მასთან კითხვები გვაქვს, მაგრამ ეს თითქმის შეუძლებელია. გაბრიელი უამრავჯერ დაგვხმარებია სხვების მოძებნაში, იცის ეს სისტემა როგორც მოქმედებს და გაუჩინარებაც ამიტომ გამოსდის ასე კარგად.
-ასე მგონია აღარც დაბრუნდება. - თითქმის ჩურჩულით თქვა ანამ.
-მე კი მგონია რომ, აუცილებლად დაბრუნდება. - ეშაკურად ჩაიცინა კატომ და გოგონა ალმაცერად შეათვალიერა.
ანამ მისი მზერა რომ დაიჭირა, მიხვდა კატო რასაც გულისხმობდა და თავადაც გაეცინა, თუმცა ხასიათი მაშინვე წაუხდა, როცა მოულოდნელად კაბინეტის კარი გაიღო და შიგნით ლეო შემოვიდა.
მამაკაცმა ანა იქ რომ დაინახა, თვალები გაოგნებისგან გაუფართოვდა, მერე წარბი შეკრა და გოგონას შეუბღვირა.
-შენ სახლში არ დაგტოვე?
-აქ რა გინდა? - ჰკითხა ანამ და წამოდგა.
-შენ რა გინდა? - კითხვაზე კითხვით უპასუხა ლეომ.
-უკვე მივდივარ. - გაეცინა გოგონას და ლეოს რეპლიკებისთვის აღარც მოუსმენია ისე გავარდა დერეფანში.
მამაკაცმა მოღუშული სახით ამოიხვნეშა და კატოს გადახედა.
-ასე ნუ მიყურებ, ანა სრულწლოვანია და რასაც უნდა იმას გააკეთებს. - სანამ რამეს იტყოდა , დაასწრო ქალმა.
-ჰო, სრულწლოვანია და ბოლო ორი თვის განმავლობაში, ორჯერ გადარჩა სიკვდილს. - ჩაიბუზღუნა ექიმმა.
ქალმა უკმაყოფილოდ გადაატრიალა თვალები, ლეოს ხელი ჩაავლო, სკამზე ძალით დასვა, მერე მოურიდებლად ჩაუჯდა კალთაში და კისერზე ხელები მოხვია. მის ქმედებაზე მამაკაცს გაეღიმა, შეკრული წარბები გახსნა, ფირუზისფერი თვალები კატოს შეანათა და უთხრა.
-გარყვნილო.
-არ თქვა, რომ შენც ამაზე არ ფიქრობდი. - მისკენ დაიხარა კატო, ტუჩებზე ფრთხილად შეეხო და ჩურჩულით ჰკითხა. - აქ რამ მოგიყვანა?
-მინდოდა შენთვის სამსახურში დაბრუნება მომელოცა. - ჩურჩულითვე უპასუხა მამაკაცმა, მზერა ქალის თვალებიდან მის ბაგეზე გადაიტანა და მოუთმენლად დაუკოცნა მონატრებული ტუჩები.
ლეომ ხელები ნაზად ააყოლა კატოს მკლავებს, თითები მის თითებს ჩასჭიდა და ინსტინქტურად ცერა თითი ხელისგულზე გადაუსვა. მოულოდნელად მამაკაცმა კანზე დარჩენილი ნაწიბური იგრძნო, რომელიც ადრინდელ ნაიარევს დაეტოვებინა. თავი ასწია, ქალს ხელი გადმოაბრუნებინა და მის კანს დააკვირდა.
-რა იყო? - გაუკვირდა კატოს.
-ეს ნაიარევი ... - წამით გაჩუმდა ლეო.
-ანასთან ყოფნისას რომ გავიჭერი და შენ დამეხმარე, ისაა. - შეახსენა მან.
-ვიცი, მაგრამ იცი რა მიკვირს? - ეჭვნარევი მზერით ახედა ლეომ. - ჭრილობა ძალიან უცნაურად გაქვს მიყენებული ... დახრის კუთხე ისეთია ...
-რას გულისხმობ? - ცოტათი აღელდა ქალი.
-კატო, ხელი როგორ გაიჭერი? - კიდევ უფრო მძაფრად გაიელვა ეჭვის ნაპერწკალმა მამაკაცის თვალებში.
-დანით!
-რით გაიჭერი-თქო, არ მიკითხავს.
-ვაშლს ვთლიდი და ... დანა ხელიდან გამისრიალდა.
-როცა ანას ბინაში შემოვედი, იქ ვაშლი მართლაც ეწყო, მაგრამ გათლილი არც ერთი არ მახსოვს.
-ჯანდაბა. - თავი ჩახარა კატომ, რადგან ლეოს გამჭოლ მზერას ვეღარ უძლებდა.
-ეს, ანამ გააკეთა, არა? - ჰკითხა მამაკაცმა, კატოს ნიკაპში თითები ამოსდო, თავი ააწევინა და თვალებში ჩახედა. - ხელი მან გაგიჭრა?
-ჰო. - თავი დაუქნია ქალმა და სირცხვილისგან სახეზე წამოწითლდა. - ძალიან გთხოვ არ ეჩხუბო, ეს იმის გამო გააკეთა...
-რომ, მერე ჩემთვის დაეძახა და შენი დახმარება ეთხოვა. - მისი სიტყვები დაასრულა ლეომ და თავი გვერდზე მიაბრუნა.
-მაპატიე, ჩემი ბრალი უფროა, - ფეხზე წამოდგა კატო, - უბრალოდ, ანას მოვუყევი, რომ მომწონდი და მანაც დახმარება გადაწყვიტა.
-ანუ ... ჯერ კიდევ მაშინ ... მოგწონდი და ... - წამიერად ღიმილმა გადაურბინა ბაგეზე მამაკაცს.
-უფრო ადრეც. - აღიარა ქალმა და უხერხულად შეიშმუშნა.
-ეშმაკს ადვოკატად ნუ დაუდგები, კატო. - მისკენ მიბრუნდა ლეო და ყურადღება ისევ გოგონაზე გაამახვილა. - ანა ის არ არის, ვინც შენ გგონია. მას კარგად ვიცნობ და ვიცი რომ, ბევრ რამეს მხოლოდ გასართობად აკეთებს. თუ ახლა მეგობრად გეჩვენება, დამიჯერე, ძალიან ცდები! ანას მეგობრები არ ჰყავს, მას მხოლოდ ის ადამიანები ჰყავს გვერდით, რომელთა გამოყენებაც შეუძლია.
-შენს დაზე ასეთ რამეებს არ უნდა ამბობდე. - გაბრაზდა ქალი.
-ის ჩემი და არ არის. - ინსტინქტურად წამოსცდა ლეოს.
-რა თქვი? - გაუკვირდა კატოს.
-ნაშვილებია, - მიუგო მამაკაცმა, - თორმეტი წლის იყო, როცა ჩემმა ოჯახმა იშვილა, მაგრამ მას ყოველთვის ისე ვუყურებ, როგორც ჩემს დას. ვიცი როგორიც არის, ვიცი რომ შენ სულ სხვანაირი ხარ, ამიტომ გირჩევ მისგან თავი შორს დაიჭირო.
ქალს მოულოდნელად ლეოს სახლში სტუმრობის სცენა და გრიპიანი ანა და გაბრიელი გაახსენდა, რომლებიც ტკბილეულის გამო ჩხუბობდნენ. ისიც გაახსენდა, გაბრიელმა „ნაშვილები“ რომ დაუძახა. მაშინ იფიქრა, უბრალოდ ხუმრობენო, ახლა კი ხვდებოდა, ეს ხუმრობა ნამდვილად არ იყო.
-როგორც ჩანს, ეგ ამბავი ჩემ გარდა ყველამ იცის. - ცივი, ნაწყენი ხმით ჩაილაპარაკა ქალმა.
-კატო, ამას მხოლოდ შენთვის გეუბნები. - მისკენ გასწია ხელი ლეომ, მაგრამ ქალმა მოიშორა.
-ჩემთვის? - ყალბად გაიცინა მან, კართან მივიდა, გამოაღო და ლეოს უთხრა. - შენზე არ ვბრაზობ, მაგრამ ახლა მინდა, რომ წახვიდე.
მამაკაცმა ჯერ გაღებულ კარს გახედა, შემდეგ ნაღვლიანი მზერა მიაპყრო კატოს და ნერვიულად ჩამოისვა კისერზე ათრთოლებული ხელი. წასვლა არ უნდოდა, თუმცა იცოდა რომ იმ მომენტში ასე სჯობდა.
-კარგი, მაგრამ ჩემს ნათქვამზე იფიქრე. - უკანასკნელი სიტყვები განსაკუთრებით ხაზგასმით წარმოთქვა ლეომ, ქალს ფრთხილად შეახო სახეზე ხელი, გაუღიმა და კაბინეტიდან გავიდა.

...
ზამთრის მოღუშულ და დეპრესიულ დღეებს, ანა ბუხრის წინ, კონსპექტებით ხელში ატარებდა. იმ კვირაში გამოცდები ჰქონდა, რამდენიმე უკვე ჩააბარა და საშობაო არდადეგებამდე კიდევ მოუწევდა სხვების ჩაბარებაც.
მეორე კვირა იწურებოდა გაბრიელის გარეშე. დღითიდღე გოგონას მღელვარება უფრო ემატებოდა. ქუჩაში გაბრიელს ეძებდა თვალებით, ტელეფონის ყველა ზარი მისი ეგონა და გიჟივით მივარდებოდა ხოლმე, მაგრამ ყოველ ჯერზე იმედგაცრუებული რჩებოდა.

ამ ფიქრებში იყო ანა გართული, როცა კაკუნის ხმა შემოესმა, მაგრამ მის კარზე არავინ აკაკაუნებდა, ხმაური დერეფნიდან მოდიოდა. გოგონა ფეხზე წამოდგა, ჭუჭრუტანაში გაიხედა და გაბრიელის ბინის კართან მდგომი, ვიღაც შავთმიანი ქალი დაინახა.
გოგონა წამიერად ჩაფიქრდა, აინტერესებდა ვინ იყო ეს ქალი, რომელიც აქამდე არასოდეს ენახა, და ისიც აინტერესებდა გაბრიელის შესახებ რაიმე ხომ არ იცოდა. ამიტომ ბევრი აღარ უყოყმანია, სახელურს დასწვდა და კარი გამოაღო. ხმაურზე ქალი მისკენ შემობრუნდა და შავი თვალები გოგონას მიანათა. საშუალო სიმაღლის იყო, გამხდარი, ლამაზი სახე და სანდომიანი მზერა ჰქონდა. გემოვნებით ეცვა და მიუხედავად იმისა, რომ 50 წლამდე მაინც იქნებოდა, ასაკი საერთოდ არ ეტყობოდა.
-გაბრიელთან ხართ?- თავაზიანი ღიმილით ჰკითხა ანამ.
-დიახ.- თავი დაუქნია ქალმა.
-სახლში არ არის და თითქმის ორი კვირაა არ გამოჩენილა.- უპასუხა გოგონამ და კარს მიეყრდნო.
-ტელეფონზეც არ მპასუხობს.- ნერვიულად მოისრისა თითები ქალმა.- ხომ არ იცით , სად შეიძლება იყოს?
-წარმოდგენაც არ მაქვს.- თავი გააქნია ანამ.- თუ გნებავთ, მითხარით ვინ ხართ და როცა გამოჩნდება გადავცემ.
-მე...
მოულოდნელად ქალს სიტყვა გაუწყდა, რადგან მთავარი შემოსასვლელი კარი ხმაურით გაიღო და შიგნით ვიღაც შემოვიდა. ანამ ინსტინქტურად მიაპყრო მზერა იქითკენ და კიბეებზე ამომავალი ნაცნობი ფიგურა რომ დაინახა, რაღაც უცნაური ემოციები დაეუფლა. ბრაზს, მღელვარებას და სიხარულს ერთდროულად გრძნობდა, თუმცა გარეგნულად უემოციო სახით იდგა და თითქმის არც ერთს არ გამოხატავდა.
გაბრიელმა, ჯერ ანას შეხედა გაკვირვებული და ცოტა დაბნეული გამომეტყველებით, შემდეგ ქალს და მის დანახვაზე განცვიფრება უფრო გამოხატა.
-შენ ... რა გინდა აქ? - კიბეზე გაჩერდა ბიჭი და სტუმარს მიაშტერდა.
-შენზე ვნერვიულობდი.- თბილი, ალერსიანი ხმით უპასუხა მან.
-კარგი ერთი!- გულგრილად გაიღიმა ბიჭმა.
-მართლა შენზე ვდარდობდი, გაბრიელ. - ნაწყენი ხმით უთხრა ქალმა, კიბეები ჩაიარა და ბიჭს მაგრად მოეხვია.
ანას მაშინვე მრისხანება დაეტყო სახეზე. ეჭვიანობის ახალმა და ისეთმა ძლიერმა ტალღამ შემოუტია , ცოტაც და ეს ტალღა ალბათ შტორმში გადაიზრდება, თავადვე რომ არ ემარჯვა და ნერვები არ დაეწყნარებინა.
-ხომ ხედავ, რომ კარგად ვარ და შეგიძლია აღარ ინერვიულო. - ცივად უპასუხა ბიჭმა და ქალის ხელები მაშინვე მოიშორა.
-ქალაქში კიდევ რამდენიმე დღით ვრჩები, სასტუმრო „სილვერში“ გავჩერდი და გამიხარდება თუ მნახავ. - ამჯერად უფრო მხიარულად უთხრა ქალმა, ორივეს დაემშვიდობა და წავიდა.
გაბრიელმა თვალი გააყოლა დაუპატიჟებელ სტუმარს, შემდეგ კი ისევ კიბისკენ მიბრუნდა, საფეხურები აირბინა და ანასკენ არც გაუხედავს, ისე შეაღო თავისი ბინის კარი.
გოგონას ამჯერად ნერვებმა ნადვილად უმტყუვნა, ბრაზით აუელვარდა თვალები, ადგილს მოსწყდა, ნახევრად დახურულ კარს ხელი ჰკრა და ისეთი ძალით შეაღო, რომ ბიჭს თავში მოხვდა.
-აუუ, ჯანდაბა ... მეტკინა! - წარბები შეჭმუხნა გაბრიელმა და მტკივან შუბლზე თითები მოისვა.
-უარესის ღირსი ხარ! - დაუყვირა ბრაზით გოგონამ.
-მადლობას ასე მიხდი? - მისკენ მიბრუნდა ბიჭი. - მინიმუმ ვნებიან კოცნას მაინც ველოდი.
-რისთვის ელოდი? - ხმას აუწია ანამ. - ჩემი ყელსაბამის აბრამოვისთვის მიცემისთვის? თუ იმ შეტყობინებისთვის, რომელიც ჯერ კიდევ მაქვს შენახული და ყოველდღე ვკითხულობ, რაიმე ხომ არ გამომრჩა-მეთქი? ან იქნებ გაუჩინარებისთვის და უპასუხოდ დატოვებული კითხვებისთვის?
-შენი სიცოცხლის გადარჩენისთის! - ამჯერად ვერც გაბრიელმა შეინარჩუნა ბოლომდე სიმშვიდე და მრისხანე სახით შეუყვირა გოგონას.
ანა ამ რეაქციას არ ელოდა, უნებურად გაჩუმდა, თუმცა მისი თვალები ისევ ჯოჯოხეთურ ცეცხლს აფრქვევდნენ.
-ახლა შენთვის არ მცალია. - ამჯერად უფრო ხმადაბლა უთხრა გაბირელმა, გოგონას ზურგი აქცია და საძინებელში შევიდა.
-მოიცლი! - უკან შეჰყვა ანა.
-გადი, უნდა გამოვიცვალო. - კარადიდან სმოკინგი გადმოიღო ბიჭმა.
ანამ ჯიუტად გადააჭდო ხელები ერთმანეთს და ადგილს ისე მიეყინა, აშკარა იყო, რომ არსადაც არ აპირებდა წასვლას.
-კარგი, მაშინ შენი თანდასწრებით გამოვიცვლი. - სარკაზმით ჩაიცინა ბიჭმა და ტანსაცმლის გახდა დაიწყო.
ჯერ ქურთუკი გაიხადა და საწოლზე უწესრიგოდ მიაგდო, მერე პერანგის ღილებს ჩაეჭიდა თითებით და მათ ნელ-ნელა შეხსნას შეუდგა, თან გამომწვევი ღიმილით ანას თვალებში უყურებდა და მის წყობიდან გამოყვანას ცდილობდა.
გოგონაც უტეხად უსწორებდა მზერას მას, თვალებით უცნაურ კონტაქტს ამყარებდა და ცალყბად იღიმოდა. გარეგნულად ძალიან მშვიდი ჩანდა, თითქოს ეს სცენა მასზე გავლენას საერთოდ არ ახდენდა, მაგრამ შინაგანად ყველა ნერვი ზამბარასავით ჰქონდა დაჭიმული, მღელვარება კი მორევევივით ითრევდა მის გონებას.
გაბრიელმა უკანასკნელი ღილი შეიხსნა, პერანგი გაიხადა და იატაკზე დაადგო. გოგონას უნებურად გაექცა მზერა მისი სხეულისკენ. ფიქრობდა, რომ შეძლებდა ბოლომდე სიმშვიდის შენარჩუნებას, მაგრამ ბიჭმა ხელი ქამრისკენ რომ წაიღო, ანამ საბოლოოდ დაკარგა მოთმინება, უხალისოდ გადაატრიალა თვალები და გაბრიელს ზურგი აქცია.
-ვინ იყო ის ქალი? - იკითხა მან.
-შენს ხმაში ეჭვიანობა ჟღერს. - ირონიულად გაიცინა გაბრიელმა.
-მაგარი გემოვნება გაქვს, - არც ანამ დააკლო ირონია,- არა, კი ვიცოდი რომ უფროსი ქალები მოგწონდა, როგორც დიანას შემთხვევაში იყო, მაგრამ ამდენად უფროსს ვერც წარმოვიდგენდი. ის ქალი დედად გერგება.
-დედაა! - მიუგო დარწმუნებით ბიჭმა.
-ვისი დედაა? - გაუკვრიდა გოგონას და მომენტალურად მის წინ მდგარი სარკისკენ გაიხედა, რომელშიც გაბრიელის ანარეკლი ჩანდა.
-დედაა ... დედაჩემია, ანა.
-რა? - წამოიძახა გოგონამ. - ეს ქალი ნატალია ლიჩელია? ცნობილი ჩეკების გამყალბებელი, რომელიც ახლა პოლიციისთვის მუშაობს?!
-დედაჩემის სახელიც გცოდნია. - გაეცინა ბიჭს.
-მარტო შენ არ იძიებ სხვებზე ინფორმაციას.
-ინფორმაციის მიღება არ გაგიჭირდებოდა, ცნობილი დედიკოს შვილი ვარ.- უპასუხა სარკაზმით მან, ქამარი შეიკრა, თეთრ პერანგს დასვწდა , შიშველ სხეულზე შემოიცვა და ღილების შეკვრას შეუდგა.
გოგონამ სარკეს აარიდა თვალი, თუმცა ამჯერად მისი ყურადღება, დაბლა, მაგიდაზე დადებულმა მოსაწვევმა მიიქცია. ანა დაიხარა, ბარათი აიღო და კარგად შეათვალეირა. ლამაზად მოხატულ ქაღალდზე ეწერა რომ, საახალწლოდ, მუზეუმში გამართული ფესტივალის ფარგლებში ჩატარებული წვეულების მოსაწვევი იყო.
-ასე იმისთვის გამოეწყვე, რომ ... წვეულებაზე მიდიხარ? - სიბრაზის კიდევ ერთმა ტალღამ დარია ხელი გოგონას.
-ძველმა მეგობრებმა დამპატიჟეს და უარი ვერ ვუთხრი. - გულგრილად გასცა პასუხი ბიჭმა. - სახლშიც პიჯაკისთის და ამ მოსაწვევისთის დავბრუნდი.
გოგონამ ისევ სარკეს ახედა და ამჯერად ანარეკლში ნათლად დაინახა, როგორ ამოიღო ქურთუკის ჯიბიდან გაბრიელმა სხვენის გასაღები, რომელსაც სულ თან ატარებდა, და როგორ შეინახა პიჯაკის გულის ჯიბეში.
-ესე იგი, ამისთვის დაბრუნდი, არა? - მისკენ მიბრუნდა გოგონა. - მომწამლეს და სიკვდილამდე წუთები მიკლდა, უცებ სადღაც გაუჩინარდი და ანტიდოტი იპოვე, მერე კი ისე გაქრი რომ ჩემთვის არაფერი გითქვამს. იცი მაინც, რამდენჯერ გავათენე ფანჯარასთან დამჯდარი, რომ შენი მოსვლა არ გამომრჩენოდა? არც კი ვიცოდი ცოცხალი იყავი თუ მკვდარი ... - ინსტინქტურად ხელებმა წინ გაუსწრო გოგონას, პიჯაკის საყელოს ჩასჭიდა და გაბრიელი მაგრად შეაჯანჯღარა.
არ თამაშობდა, რასაც ამბობდა მართლა გრძნობდა, თუმცა ისიც არ დავიწყებია, ეს საუბარი რის გამო წამოიწყო, ამიტომ ფრთხილად ჩაუყო ჯიბეში ხელი ბიჭს და გასაღები ისე ამოაცალა, რომ მას არც კი გაუგია.
-საზიზღარი და აუტანელი ხარ! - განაგრძო მისი ლანძღვა გოგონამ. - ჩემს ბინაში შეხვედი, ყელსაბამი აიღე და აბრამოვს მიუტანე, ანტიდოტის სანაცვლოს, ხომ ასეა? მოდი გამოვიცნობ, ამაში დიანას ხელიც ურევია, რადგან ზუსტად მისი თანდასწრებით ვისაუბრეთ მაშინ მოწამლულ ვაშლზე! იმაზეც ვბრაზობ, რომ ყელსაბამი იმ ნაძირალას მიეცი, მაგრამ კიდევ უფრო მეტად ის მაბრაზებს, რომ უთქმელად წახვედი და არაფერი ამიხსენი. მერე სულ ჩემით მომიწია ყველა დეტალის გაანალიზება!
-ჩემ გამო დარდობდი? - მოულოდნელად იკითხა გაბრიელმა, მაჯებზე თითები ძლიერად შემოაჭდო ანას, მისკენ მიიზიდა და შავი თვალებით ზემოდან გამომცდელად დააკვირდა.
-რა თქმა უნდა, შენ ხომ ყოველთვის წვრილმანებზე უნდა გაამახვილო ყურადღება?! - უკმაყოფილოდ ამოთქვა მან.
-შენთვის ეს წვრილმანია, მაგრამ ჩემთვის ... - გაბრიელმა საუბარი შეწყვიტა, მერე გაიღიმა, გოგონას ხელები მოიშრა და ცივად უთხრა.- წვეულებაზე მაგვიანდება, უნდა წავიდე!

ანამ უსიტყვოდ დაიხია უკან, კიდევ ერთხელ შეხედა ბიჭს ამღვრეული თვალებით, შემდეგ კი თავის ბინას მიაშურა.
გოგონა მაშინვე ფანჯარასთან, ფარდის უკან დადგა და ქუჩას გახედა. ცოტა ხანში სახლიდან გაბრიელიც გამოვიდა. ანამ მის ფიგურას თვალი გააყოლა, მერე კი მუშტში მოქცეულ პატარა , ვერცხლისფერ გასაღებს დახედა და კმაყოფილი სახით ჩაილაპარაკა.
-სხვენის დათვალიერების დროა!

...
გაბრიელის წასვლის შემდეგ, ანამ კიდევ ცოტა ხანს მოიცადა, ხოლო როცა დარწმუნდა, რომ ბიჭს არაფერი დარჩენია და უკან არ მობრუნდებოდა, ჩუმად გამოვიდა თავისი ბინიდან და ფეხაკრეფით მიადგა სხვენის კარს.
სახლში არავინ იყო , მაგრამ ანა მაინც ისე ფრთხილობდა, თითქოს ბანკს ძარცვავდა.
გოგონამ ჩუმად გააღო კარი, რამდენიმე საფეხური აიარა და სხვენზე აღმოჩნდა. ირგვლივ სიჩუმე იდგა, ფანჯრებიდან მხოლოდ გარე განათებების შუქი იღვრებოდა. გოგონამ ტელეფონის ფარანი აანთო, ირგვლივ მიმოიხედა და ძველი ნივთები მოათვალიერა.
საეჭვო არაფერი ჩანდა და არც ის იცოდა ძებნა საიდან უნდა დაეწყო. უცებ წინა ჯერზე ნანახი ტილოგადაფარებული ჩარჩოები გაახსენდა, ანამ კარადისკენ გაიხედა, რომლის გვერდითაც ის ჩარჩოები ეგულებოდა, მაგრამ გაწბილებული დარჩა. ადგილი ცარიელი იყო.
გოგონამ უხალისოდ გააქნია თავი და უკვე უკან გამობრუნებას აპირებდ, როცა თაროებს შორს, თითქმის შეუმჩნევლად დატანებული ვიწრო კარი გაახსენდა. სწრაფად მივიდა მასთან და სახელური მოსინჯა, მაგრამ ჩაკეტილი დახვდა.

მაშინვე საკეტის გატეხვის იდეა მოუვიდა თავში, თუმცა მერე მოაგონდა, რომ შეიძლებოდა სხვენის კარის გასაღებს ეს საკეტიც გაეხსნა. გოგონამ გასაღები საკეტს მოარგო, გადააბრუნა და მართალიც აღმოჩნდა.შიგნით შესულს მტვრის და ნესტის სუნი ეცა. ოთახში დაახლოებით იგივენაირი ნივთები ელაგა, რაც სხვენის დანარჩენ ნაწილში.
ანამ ფარნით მოიარა ყველა კუთხე-კუნჭული და ბოლოს მიაგნო იმას, რასაც ეძებდა. კედელთან ტილოგადაფარებული ჩარჩოები იყო მიყუდებული.
გოგონას მეტი აღარ უფიქრია, ინეტრესი იმდენად ძლიერი იყო, რომ მაშინვე ჩაავლო ხელი ტილოს და ჩამოხსნა.
აღმოჩნდა, რომ ჩარჩოებს მჭიდროდ ჰქონდა თეთრი ქაღალდი შემოხვეული. ანამ მოუთმელად ამოიოხრა, ტელეფონი იატაკზე დადო, ქაღალდს ორივე ხელი ჩაავლო, მთელი ძალით მოქაჩა და ჩამოხია. შემდეგ დაიხარა, ტელეფონი ისევ აიღო, ფარნის შუქი ნახატს მიანათა და სახტად დარჩა.
დაახლოებით 160 სანტიმეტრის სიმაღლის ტილოზე გამოსახული იყო აბობოქრებული ზღვის ტალღები, მასში ჩაკარგული პატარა ნავი და ნავზე მსხდომი ქრისტე, თავის მოციქულებთან ერთად. გოგონამ მაშინვე იცნო ნახატი, ეს რებრანდტის დაკარგული ტილო „ქარიშხალი გალილეის ზღვაზე“ იყო, რომლის გაყალბებული ვერსიაც, ახლა პოლიციის საცავში ინახებოდა.

გოგონამ ნერვიულობისგან გამშრალი ტუჩები მოიკვნიტა, მერე ნახატს ხელი დაავლო, დიდი ძალისხმევის შედეგად გვერდზე გააჩოჩა და მის უკან მდებარე, კედელზე მიყუდებულ სხვა ტილოებსაც ხმაურით შემოახია ქაღალდები.
კარავაჯოს „წმინდა იერონიმე“, გუსტავ კლიმტის „ქალის პორტრეტი“ და კლოდ მონეს „ვატერლოოს ხიდი“ , გადაიშალა მის თვალწინ.
ანას ტვინში, ყველა ინფორმაციამ ერთდროულად დაიწყო აღრევა. გაახსენდა ნერსეს კაბინეტში პირველად ნანახი ამ ნახატების სურათები , გაახსენდა კატოს მიერ მოყოლილი ამბები, გაყალბებული ტილოების აღმოჩენასთან დაკავშირებით. ხოლო გამომდინარე იქიდან რომ, რეპროდუქციები პოლიციის საცავში ინახებოდა, გოგონა მიხვდა, ახლა მის წინ ორიგინალები ეწყო.

გოგონას გაახსენდა ისიც, რომ გაბრიელი თითქმის ერთი წლის წინ დაბრუნდა სანქტუმში და ზუსტად ამ ერთი წლის მანძილზე მოხდა ყველა ეს შემთხვევა. თანაც იგი პოლიციასთან აქტიურად თანამშრომლობდა, ანუ მათი შიდა სამზარეულო კარგად იცოდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ყველა ნაბიჯი წინასწარ ჰქონდა გათვლილი. ანას გაახსენდა გაბრიელის მიერ კედელზე შესრულებული ნახატი, ჩეკების გამყალბებელი დედამისი, პოლიციის საცავში უჩუმრად შეპარვის ამბავიც და მიხვდა რომ, სანქტუმში მოქმედი დამნაშავე, რომელიც კოლექციონერების სახლებში იგივე ხერხებით შედიოდა და ორიგინალ ტილოებს ყალბით ცვლიდა, სწორედ გაბრიელი იყო.

გოგონამ მღელვარებისგან აკანკალებული ხელები ჩამოისვა სახეზე, უკან დაიხია და კედელს მიყერდნო, რომ გადაჭარბებული ემოციებისგან გული არ წასვლოდა. ცოტა ხანს ასე იყო, პულსს ირეგულირებდა, შემდეგ კი სხვენის კარი გამოიკეტა, ისევ თავის ბინაში შევარდა, საწოლის ქვემოდან მუყაოს ყუთი გამოიღო, რომელშიც მოძიებულ მასალებს ინახავდა, საწოლზე გადმოაპირქვავა, ნერსეს კაბინეტში გადაღებული სურათები ერთმანეთის მიყოლებით დაალაგა იატაკზე და კიდევ ერთხელ დარწმუნდა იმაში, რომ არ ცდებოდა.

გოგონა იატაკზე დაჯდა და ცოტა ხანს უცქირა ირგვლივ მიმოფანტულ სურათებს , შემდეგ კი გადაწყვიტა მუზეუმში წასულიყო და გაბრიელისთვის ყველაფერი ეთქვა. შეეძლო მის მოსვლას დალოდებოდა, მაგრამ გაბრიელმა თქვა რომ, სახლში პიჯაკის გამო დაბრუნდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ შეიძლებოდა ისევ გაუჩინარებულიყო და აღარც გამოჩენილიყო.
ანა ფეხზე წამოვარდა, კარადიდან ტანსაცმელი გადმოყარა და მასში ქექვა დაიწყო. მერე ცალკე შენახული ერთი კაბა გაახსენდა. ისევ კარადას მიუბრუნდა, ის კაბა გადმოიღო, ტანზე მიიდო და თავისი თავი სარკეში შეათვალიერა.

...
ქალაქის მოედნის დასავლეთ ნაწილში მდებარე, სანქტუმის ისტორიული მუზეუმის შენობა, ერთიანად იყო გაჩახჩახებული. დარბაზები სხვადასხვა ფონდების გამოფენებისთვის დაეთმოთ, თუმცა სტუმრების უმრავლესობას მაინც მეორე სართულზე, დიდ დარბაზში მოეყარათ თავი.
გაბრიელი ღვინის ჭიქით ხელში , კიბის თავში იდგა, მოაჯირს დაყრდნობოდა და ჰოლს გაჰყურებდა, სმენა კი იქვე მდებარე დიდი დარბაზისკენ ჰქონდა მიპყრობილი, სადაც სპეციალურად მოწყობილ სცენაზე გამოსული პროფესორი ისააკ მაკაბი, მოხსენებას კითხულობდა, ხელნაწერებზე ჩატარებული კვლევის შესახებ.
მოულოდნელად გაბრიელის ყურადღება ჰოლში შემოსულმა გოგონამ მიიქცია. მუქი იისფერი კაბა ეცვა, თმა მაღლა აეკეცა, გამხდარი მხრები და კისერი გამომწვევად ჰქონდა მოშიშვლებული, ხელში კი პატარა ჩანთა ეჭირა, რომელსაც ნერვიულად უჭერდა თითებს.
ბიჭს მაშინვე ბრაზით აენთო თვალები და კბილები ძლიერად დააჭირა ერთმანეთს , ღვინის ჭიქა იქვე დადგა და კიბეზე ამომავალ ანას წინ გადაუდგა.
-მეხუმრები, ხომ? - თვალები დაუბრიალა გაბრიელმა.
-უნდა ვილაპარაკოთ. - მკაცრად უთხრა გოგონამ.
-სახლში უკვე ვილაპარაკეთ. - შეახსენა ბიჭმა.
-კიდევ დაგრჩა რაღაც უთქმელი. - ნიშნის მოგებით გაიცინა ანამ.
გაბრიელმა გაღიზიანებული სახით გადაატრიალა თვალები, ანას ხელი ძლიერად ჩასჭიდა და მოპირდაპირე მხარეს მდებარე, პატარა დარბაზში შეიყვანა, რომელიც ნუმიზმატიკის ფონდს ჰქონდა დათმობილი, მონეტების სანახავად კი სამი თუ ოთხი სტუმარი დაეხეტებოდა ვიტრინებს შორის.
-აქ როგორ შემოხვედი? - ხმადაბლა ჰკითხა ბიჭმა და ერთ-ერთ ვიტრინასთან გაჩერდა.
-ეს ღია წვეულებაა, მოსაწვევში თუ ფულს გადაიხდი გაძლევენ, ეს თანხა კი მერე მუზეუმის ფონდში ირიცხება. - უპასუხა გულრგილად ანამ. - თანაც, რამდენ წვეულებასაც დავსწრებივარ, გგონია ყველას მოსაწვევი მქონდა?
-სწრაფად მითხარი რა გინდა და წადი. - უკვე მოთმინება ეწურებოდა გაბრიელს და თან წამდაუწუმ საათს დაჰყურებდა.
-ამის დასაბრუნებლად მოვედი. - ირონიულად გაიღიმა გოგონამ და გაბრიელს სხვენის გასაღები გაუწოდა.
ბიჭმა უდარდელი გამომეტყველებით დახედა მის გამოწვდილ ხელს და როცა გასაღები იცნო, ჯერ ინსტინქტურად მოიქექა ჯიბეები, მერე კი გამოართვა და წარბშეკრულმა ჰკითხა.
-როგორ...
-ჯიბიდან ამოგიღე.
-როცა ყალბი ისტერიკები მომიწყვე მაშინ, არა?
-ეგ ისტერიკები ნამდვილი იყო. - შეუსწორა გოგონამ, მერე ბიჭს ალმაცერად შეხედა და დაამატა. - ღემრთო ჩემო, ნერსე ამას რომ გაიგებს ... ამდენი ხანია კატო ამ საქმეზე მუშაობს, ამდენი ხანია იცის რომ ვიღაც შინაურის ხელი ურევია ყველაფერში, გამყალბებელი ძალიან ახლოს არის, მაგრამ ალბათ ვერასოდეს წარმოიდგენს, რომ ეს შენ ხარ.
-აქ ჩემს გასაკიცხად მოხვედი? - კბილებში გამოსცრა გაბრიელმა.
-ეს, შენ მკიცხავდი გამუდმებით. - უნებურად ხმას აუწია გოგონამ, თუმცა მაშინვე შეიკავა თავი ზედმეტი ემოციებისგან. - ჯანდიერების მიმართ უსამართლოდ მოქცევის გამო მკიცხავდი, მაგრამ შენ თვითონ რას აკეთებდი? ნერსეს შვილივით უყვარხარ, ლეოს კი ძმასავით ... შენ მითხარი, რომ ხატვის ნიჭი არ გქონდა, მაგრამ თავად ვნახე კედელზე რაც დახატე.
-მხატვარი არ ვარ!
-ვიცი, ჩვეულებრივი პლაგიატი ხარ, მე კი ამ კატეგორიის ადამიანებს ვერ ვიტან.
-რაიმე ახალი მითხარი.
-ამ საქმემ თავიდანვე დამაინტერესა, ვგრძნობდი რომ, რაღაც მაკავშირებდა მასთან... - ანას უცებ სიტყვა გაუწდა, რადგან თვალი გაბრიელის კისერზე ამოსვირინგებულ მორიელზე გაუშტერდა და იმ წამსვე გაეცა პასუხი მის კიდევ ერთ კითვხას. - ჯანდაბა! გაყალბებულ ტილოებზე ლათინური ასო „M”-ი რომ იპოვეს, ყველას ეგონა, ეს გამყალბებლის ინიციალი იყო. მეც ასე ვფიქრობდი, მაგრამ შენ ყველანი გაგვაცურე. მორიელის ზოდიაქოს სიმბოლო ლათინურ “M”-ს გავს, უბრალოდ ისრისებრი ფეხი აქვს. გამომდინარე იქიდან რომ, ეს სიმბოლო საღებავის სქელი ფენის ქვეშ იპოვეს, მისი ისრისებრი ფეხი არ დაუნახავთ, ამიტომაც ეგონათ “M”-ი.
-სწორად გამოიცანი. - ხელოვნურად გაიღიმა ბიჭმა.
-თუ ორიგინალებს არ ყიდდი, მაშინ რატომ იპარავდი?
-ვერ გეტყვი.
-უნდა მითხრა, სანამ ...
-სანამ პოლიციას გადამცემ?
-სხვენზე მილიონებად შეფასებული ტილოები გიდევს, გაბრიელ! ჩემს ადგილას, შენ როგორ მოიქცეოდი?
-ჯერ გავარკვევდი, ეს ყველაფერი რატომ მოხდა.
-ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც ახლა აქ ვარ და არა პოლიციის განყოფილებაში, ზუსტად ეგ არის. - თვალებში შეაჩერდა გოგონა.
გაბრიელმა გამშრალ ყელში ძლივს გადაიტანა ნეწრყვი, ბრაზის და მღელვარების დათრგუნვა სურდა, მაგრამ იმ მომენტში ისეთ ცუდ მდგომარეობაში აღმოჩნდა, რომ ვერაფრით შეძლო. შემდეგ აღელვებული სახით დაიხედა მაჯაზე, საათი გადაამოწმა, კარისკენ გაიხედა და თქვა.
-ახლა ამის დრო არ არის!
-მე, ახლა მინდა მოვისმინო.- თვალს არ აშორებდა გოგონა.
-ანა, უნდა წახვიდე.- გამაფრთხილებლად აუფრიალა საჩველებელი თითი ხვირწინ ბიჭმა და ისევ კარისკენ გაიხედა. ისე ღელავდა, თითქოს რაღაცას ან ვიღაცას ელოდებოდა.
-არსადაც არ წავალ! - შეუტია ანამ.
-ჯანდაბა! - ჩაისისინა გაბრიელმა, ისევ საათს დახედა, მერე კი ანასკენ მიბრუნდა, გოგონას მკლავები ძლიერად შემოჰხვია, ხელი უბიძგა, იატაკზე დააგდო და ზემოდან გადაეფარა.
ანამ გააზრებაც ვერ მოასწრო, ისე მოულოდნელად გაისმა გამაყრუებელი აფეთქების ხმა. თითქოს მიწისძვრა იყო ,ისე შეზანზარდა ყველაფერი. შუქებმა ჯერ ციმციმი და ზუზუნი დაიწყეს, შემდეგ კი ყველა ნათურა ერთმანეთის მიყოლებით დასკდა, ყველა ვიტრინის მინა დამისხვრა და შენობა სრულიად ჩაბნელდა.


დაახლოებით, ერთი წუთის განმავლობაში ყველა სტუმარი გაითიშა, შემდეგ კი ნელ-ნელა გონს მოსვლა დაიწყეს. გაბრიელი სწრაფად წამოდგა ფეხზე და ანას ხელი შეაშველა, რომელიც ასევე წამოდგომას ცდილობდა. გოგონას მხრებზე რამდენიმე ნაკაწრი ჰქონდა, რადგან ჭერიდან ჩამოცვენილი ნათურების ნამსხვრევები ზემოდან დაეყარა, გაბრიელს კი ყურები ისე უწუოდა, თითქმის არაფერი არ ესმოდა.
დიდ დარბაზში ხალხი პანიკაში იყო. ზოგმა მინებზე ხელები დაიჩეხა, ზოგიც ნერვიულობისგან გახდა ცუდად, თუმცა მძიმე დაზიანებები არავის მიუღია. ყველამ ტელეფონები მოიმარჯვა, მაგრამ სიგნალი არ იყო, რის გამოც ვერც სასწარაფო დახმარება გამოიძახეს და ვერც პოლიცია.
სტუმრებმა გასასვლელისკენ დაიწყეს სვლა, რადგან ფიქრობდნენ, რომ ყველაფერი დასრულდა, მაგრამ შეცდნენ. მოულოდნელად დერეფანში ყვირილის ხმა გაისმა. მუზეუმის დაცვის წევრები, სამი უცნობის შეჩერებას ცდილობდნენ, თუმცა ერთ-ერთმა მათგანმა პოლიციელის ჟეტონი უჩვენა, დაცვის წევრების ნდობა მოიპოვა, შემდეგ კი იარაღი ამოიღო და ორივეს ხელის აუკანკალებლად ესროლა.

პატარა დარბაზის კარის, ნახევრად ჩამსხვრეული მინებიდან, გარედან შემომავალი შუქების ფონზე, გაბრიელმა ეს ყველაფერი თავისი თვალით დაინახა და გაოგნებისგან ისე გაითიშა, რომ რამდენიმე წამის განმავლობაში ვერაფერი ვერ მოიმოქმედა. ანა მაშინვე მიხვდა რაც ხდებოდა, გაბრიელს მიუბრუნდა, რომელიც ჯერ კიდევ გონზე მოსვლას ცდილობდა, ხელი ჩასჭიდა და ძალით შეათრია ვიტრინების უკან. ბიჭს ხმის ამოღება უნდოდა, მაგრამ გოგონამ პირზე ხელი ააფარა და ანიშნა არ ელაპარაკა.
თავდამსხმელები ერთი წამით ჩაბნელებულ დერეფანში შეჩერდნენ, ნიღბები გაიკეთეს და გაიყვნენ. ერთი მათგანი, დიდ დარბაზში შეიჭრა, ჰაერში გაისროლა და ხალხს უბრძანა არ განძრეულიყვნენ. დანარჩენი ორი კი პატარა დარბაზში შევიდა.
ანამ ვიტრინებს შორის არსებული ღრიჭოდან მძარცველებს შორის ჩამდგარი მესამე ადამიანიც შენიშნა. საშუალო სიმაღლის, ნახევრად გაჭაღარავებული, სათვალიანი მამაკაცი, თავდამსხმელებს წინააღდეგობას უწევდა, ისინი კი მაინც ძალით მიათრევდნენ. ანამ მაშინვე იცნო პროფესორი ისააკ მაკაბი, რომელიც სანქტუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტში, არქეოლოგიის ლექციებს კითხულობდა
ერთ-ერთმა ნიღბიანმა, რომელიც სავარაუდოდ ბანდის მეთაური უნდა ყოფილიყო, პროფესორს გერმანულად რაღაც ჰკითხა. კაცმა უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია, მაგრამ თავდამსხმელმა იარაღი დაუმიზნა და ისიც დაემორჩილა. პროფესორი ბანდის წევრებს დარბაზის ბოლოში მდებარე კარისკენ გაუძღვა. კარმა ისინი ვიწრო დერეფანში გაიყვანა, სადაც რამდენიმე კაბინეტი იყო განთავსებული. პროფესორი თავის კაბინეტში შევიდა, საწერი მაგიდის უკან მდებარე სეიფი თითის ანაბეჭდით და ხუთ ციფრიანი კოდით გახსნა, იქიდან ძველებური , ძალიან დაზიანებული ხელნაწერი ფრთხილად გამოიღო და მძარცველების მეთაურს გადასცა.

ანას ისე აინტერესებდა რა ხდებოდა რომ, არც იარაღის შეშინებია და არც გაბრიელის წინააღმდეგობისთვის მიუქცევია ყურადღება. იგი უკან გაჰყვა მათ და კარს უკან ამოფარებულმა ყველაფერი დაინახა, რაც კაბინეტში ხდებოდა. მძარცველებმა წასვალა რომ დააპირეს, პროფესორი წინ გადაეღობა და მათი შეჩერება სცადა, მაგრამ მეთაურმა იარაღი ამოიღო და კაცს ორი ტყვია დაუფიქრებლად ესროლა გულ-მკერდის არეში. მერე თავის მეწყვილეს ანიშნა და ორივენი გაიქცნენ.

გაბრიელმა, როცა გასროლის ხმა გაიგონა იფიქრა,რომ ანას ესროლეს. გიჟივით გავარდა დერეფანში, მისკენ მომავალ თავდამსხმელებს ისე აუარა გევრდი, მათთვის არც შეუხედავს და კაბინეტში შევარდა.
შიგნით საშინელი სანახაობა დახვდა. იატაკზე გაშოტილი პროფესორის სხეულთან დახრილ ანას, სახე ერთიანად წაშლოდა, თუმცა მაინც ცდილობდა სიმშვიდის შენარჩუნებას. კაცი, ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო და დალაპარაკებას ცდილობდა. მერე სისხლით მოთხვრილი, აკანკალებული ხელი ნელა წაიღო ჯიბისკენ, შავი, პატარა წიგნაკი ამოიღო, გოგონას გაუწოდა, გერმანულად რაღაც უთხრა და გონება დაკარგა.

...
რამდენიმე წუთის შემდეგ, პოლიცია და სასწრაფო დახმარება მოვიდა, მათ მუზეუმის ტერიტორია გადაკეტეს და ჟურნალისტებს არ აძლევდნენ იქ შესვლის უფლებას. დაჭრილი პროფესორი და ორი დაცვის წევრი, რომლებიც ჯერ კიდევ ცოცხლები იყვნენ, საავადმყოფოში გადაიყვანეს.
ანა ისე იქცეოდა თითქოს, არც არაფერი მომხდარიყო. პოლიციელებს ესაუბრებოდა და მათ ყველა კითხვას ამომწურავ პასუხს სცემდა. გაბრიელი ინტერესით ადევნებდა მის ყველა მოქმედებას თვალს და თავისთის ეღიმებოდა, რადგან მშვენივრად იცოდა, რომ ექსტრემალურ სიტუაციებში გოგონა ყოველთვის ციხვსისხლიანობას ინარჩუნებდა, ასეთ მოვლენებს კი მასზე დიდი გავლენის მოხდენა არ შეეძლოთ.
-გითხრა, არავის ენდოო! - თქვა დაბალი, ხავერდოვანი ხმით ბიჭმა, როცა ანას მიუახლოვდა.
-რა? - გაუკვირდა გოგონას.
-პროფესორმა მაკაბიმ გითხრა, რომ არავის ენდო. - გაიმეორა მან.
-გერმანული იცი? - გაუკვირდა ანას.
-ცოტა ხანს გერმანიაში ვცხოვრობდი.
-და რატომ საუბრობდა პროფესორი გერმანულად?
-ის წარმოშობით გერმანელი ებრაელია, მგონი ათი წელია, რაც სანქტუმში ცხოვრობს.
-შენი ლექტორი იყო, ხომ? - ჰკითხა გოგონამ. - მახსოვს, უნივერსიტეტში მის სანახავდ, რომ მოხვედი. რა საქმე გქონდა?
-შენს გონებაგახსნილობას საზღვარი არ აქვს. - ტუჩი აიბზუა ბიჭმა და მოშორებით მდებარე, ყვითელი ლენტით შემოღობილი ადგილისკენ გაიხედა, რომელიც იმ წამს გადმოკვეთეს ორმა დეტექტივმა, კატომ და პეტრემ.
-თუ რაიმე უბედურება ხდება სანქტუმში, თქვენ სულ ეპიცენტრში როგორ ხართ? - მათ დანახვაზე თვალები გადაატრიალა კატომ.
-მეც ეგ მაინტერესებს. - გაიღიმა ანამ.
-ყური მოვკარი, ჩვენი კოლეგები ამბობდნენ, რომ ზოგიერთები პატარა დარბაზში იყვნენ, როცა შემოჭრა მოხდა. თქვენც იქ იყავით? - იკითხა პეტრემ.
ანამ ალმაცერად აათვალიერა დეტექტივი, რომელსაც აქამდეც ბევრჯერ შეხვედროდა განყოფილებაში, მაგრამ ახლა რატომღაც მისმა სანდომიანმა სახემ საერთოდ ვერ მოხიბლა. თვითონაც უკვირდა, მაგრამ ამ კაცის ხმა მძარცველთა მეთაურის ხმას უნებურად მიამსგავსა.
-დიახ, ვიტრინების უკან დავიმალეთ, მაგრამ ისე ბნელოდა არაფერი დაგვინახავს და გამომდინარე იქიდან, რომ ისინი გერმანულად საუბრობდნენ, ვერც ვერაფერი გავიგეთ. - უპასუხა ანამ და გაბრიელს მიუბრუნდა. - ხომ ასეა?
ბიჭს პასუხის გაცემა უნდოდა, მაგრამ უცებ ანამ შეუმჩნევლად ხელზე ხელი მოუჭირა, თავლებით ანიშნა, რომ არაფერი ეთქვა და ისიც დაემორჩილა.
-ჰო, ასეა. - თქვა გაბრიელმა და უხერხულად გაიღიმა.
დეტექტივებმა რამდენიმე კითხვა კიდევ დაუსვეს მათ, მაგრამ ანამ ძალიან არეული პასუხები გასცა, მერე შეწუხებული სახე მიიღო, პეტრეს და კატოს მოუბოდიშა და სტრესი მოიმიზეზა.
-არა უშავს, ხვალ დილით მოდით და ამომწურავი ჩვენება მოგვეცით, რომ დამნაშავეების დაჭერა შევძლოთ. - უთხრა კატომ მათ.
რადგან დეტექტივებისგან თავი დააღწია ანამ, მაშინვე გაუშვა ხელი გაბრიელს. მუზეუმის ეზო გადაკვეთა, ქუჩაში გავიდა და ტაქსი გააჩერა, მაგრამ უცებ ბიჭის ძახილი გაიგონა და შეჩერდა.
-ეს რა იყო? - ჰკითხა უკმაყოფილო სახით გაბრიელმა.
-რას გულისხმობ? - გაუკვირდა ანას.
-პოლიციას რატომ არაფერი უთხარი მომხდარზე, ან წიგნაკზე? - ბიჭი აღელვებული ჩანდა. - ის სამხილია, შეიძლება მასში რაიმე მნიშვნელოვანი წერია.
-ჰო, მაგაში გეთანხმები. მუზეუმიდან, სადაც მილიონებად შეფასებული ექსპონატები ინახება, მძარცველებმა მხოლოდ ერთი ხელნაწერი წაიღეს. ეს უცნაურად არ გეჩვენება? - კითხვა შეუბრუნა ანამ.
-ანუ?
-ხელნაწერი, რომელიც მოიპარეს, ჩემს ოჯახს ეკუთვნოდა. ბებიაჩემმა, გარდაცვალებამდე რამდენიმე თვით ადრე, ის მუზეუმს გადასცა, დღეს კი მისი მოპარვის მომსწრე გავხდი. - აუხსნა ანამ. - დარწმუნებული ვარ, მასში რაღაც მნიშვნელოვანი წერია, მე კი უნდა გავიგო, რას ეძებენ ის მძარცველები.
-თუ ასეა, პოლიციას შენი ეჭვები გაუზიარე და ამ საქმეს ისინი მიხედავენ. -უპასუხა გაბრიელმა.
-პოლიციას არ ვენდობი ... უფრო სწორად, დეტექტივ პეტრე ქანთარიას. - თქვა ხმადაბლა გოგონამ. - მისი ხმა ვიცანი. მძარცველების მეთაურის ხმას ჰგავს.
-ეს, ბევრს არაფერს ნიშნავს.
-იცი, სად არის პოლიციის მესამე განყოფილება? მოედნის აღმოსავლეთ ნაწილში, - თქვა ანამ და პოლიციის შენობისკენ ხელი გაიშვირა, - თავისუფლად შეეძლო პეტრეს, გვიანობამდე სამუშაოდ დარჩენილიყო, მერე მოედანი გადმოეკვეთა, თავის დამხმარეებთან ერთად მუზეუმი გაეძარცვა, ტანსაცმელი გამოეცვალა და ისევ პოლიციის შენობაში დაბრუნებულიყო. მერე კი აქ ისე მოსულიყო, როგორც წარმოსადეგი კანონის დამცველი.
-ეს შეუძლებელია ... - ჩაფიქრდა გაბრიელი.
-რატომ? კორუმპირებული პოლიციელები ყველგან არიან. პროფესორმა ალბათ იცოდა, ვინც იყო მძარცველი და ისიც იცოდა, რომ დანაშაულის ადგილზე პირველი ის მოვიდოდა. იქნებ, სწორედ მასზე მიმანიშნა, არ ენდოო? - მიუგო გოგონამ, მერე ხმას დაუწია და გაბრიელს შეხედა. - წიგნაკს ამაღამ კარგად შევისწავლი, ხვალ დილით კი პოლიციას გადავცემ და ვიტყვი, რომ ნერვიულობისგან დამავიწყდა სამხილის მათთვის მიცემა. და თუ ამაზე უარს მეტყვი, მაშინ პოლიციას ამ წიგნაკს და სხვენის შესახებ ინფორმაციასაც ერთდორულად გადავცემ.
-მემუქრები?
-უბრალოდ შეგახსენე, რადგან არ მინდა გეგონოს, რომ ამ მოვლენებმა სხვენის ამბავი დამავიწყა.
-ეშმაკზე სამი დღით ადრე რომ დაიბადე, ეს იცი? - ჰკითხა ცინიკურად ბიჭმა.
-ეს, ეშმაკი დაიბადა, ჩემი დაბადებიდან სამი დღის შემდეგ. - იგივე ტონით მიუგო ანამ და ტაქსიში ჩაჯდა.
скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

დამავიწყდა მეთქვა joy (სულ როგორ მავიწყდება unamused ) ამჯერად არ დამიგვიანია და ვამაყობ ჩემი თავით joy სულ 16 გვერდია, იმედი მაქვს მოგეწონებათ heart_eyes კვლავინდებურად ველი თქვენს აზრს სიყვარულებო heart_eyes kissing_heart
ჰო კიდევ, ამ თავის ბოლო ნაწილი ვინმეს თუ გეცნოთ, ისევ ჩემი ისტორიიდან laughing შარშან ამ დროს ვდებდი ერთ ისტორიას, რომელიც მერე წავაშლევინე საიტიდან რადგან ვფიქრობდი, რომ რაღაც აკლდა... ჩემს ძირძველ მკითხველებს შეიძლება ახსოვდეთ kissing_heart მოგვიანებით გადავწვიტე მისი დეტალები აქ გამომეყენებინა(ანუ ორი ისტორია გავაერთიანე ფაქტობრივად) smile მომდევნო თავებშიც შეხვდებით ნაცნობ დეტალებს და აქედანვე გაფრთხილებთ არ გაგიკვირდეთ smile heart_eyes

 



№2  offline წევრი ლილიკო

სულ რაღაც ინტრიგას დებ ხოლმე. ვიფიქრებ რომ შერიგდენ და ჰოპ უცებ რაღაცას მოიფიქრებ. ძალიან მომწონს და ვფიქრობ ჩემს ერთერთ საუკეთესო რომანთა სიაში დამსახურებული ადგილი უჭირავს

 



№3  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლილიკო
სულ რაღაც ინტრიგას დებ ხოლმე. ვიფიქრებ რომ შერიგდენ და ჰოპ უცებ რაღაცას მოიფიქრებ. ძალიან მომწონს და ვფიქრობ ჩემს ერთერთ საუკეთესო რომანთა სიაში დამსახურებული ადგილი უჭირავს

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის ტკბილო❤❤ უსაზღვროდ მიხარია რომ შენი ერთ-ერთი რჩეულია :)))❤ ხო საძაგელი ვარ გეთანხმები :((( მაგრამ ინტრიგის გარეშე რაა მამული ;)) :დდდდდდ ❤❤

 



№4 სტუმარი სტუმარი gega

aiii dzaan kai iyo da male dade shemdegi tavi ❤️

 



№5  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სტუმარი gega
aiii dzaan kai iyo da male dade shemdegi tavi ❤️

უღრმესი მადლობა ❤❤ შემდეგი თავის ნახევარი დაწერილი მაქვს და ვეცდები ყველანაირად მალე დავდო❤❤ :დდდ

 



№6  offline წევრი kethrine

ეს რა "ჯანდაბა" იყო?! ისეთი დაძაბულმა წავიკითხე, ეგოისტი ვარ მაგრამ არ მეყო მარგოოო.... კიდევ მონდოდაა... ვაიმე ახლა რაღა მოიცდის? ვერ გავიგე გაბრიელს ამ მუზეუმთან რა აკავშირებს? არადა რომ აკავშირებს ხომ ვიცი. ტეტა ცუდადაა ჩემი საქმე. ანას ცნობისმოყვარეობას ვაფასებ მე :დდდდ აინტერესებს გოგოს და რა ქნას :))) კატოს და ლეოს შორის კიდე მინდოდა ტკბილობები.
მარგარეტ არვიცი რა გითხრა. ისეთი არეულ კომენტარს გიტოვებ, მემგონი არ დაგჭირდება მიხვედრა ეიფორიაში ვარ :დდდდ ჩემი მისტიური და სხვანაირად არომატული ქალი ხარ შენე ❤❤❤❤❤

მომდევნო თავს ვითხოვ :pppp აუ შეკვეთით რომ მოდიოდეს შენი ისტორიების მონაკვეთები რა კარგი იქნებოდა. (მეც ვინატრე რა) გელი ფანცქალით... წავედი ახლა სანამ გამაგდებ... მაგრამ ვეჭვობ ისევ მოვალ :დდდდ
--------------------
ძნელი ის კი არაა, როცა უთქმელს ვერ ამბობ, ძნელი ის არის, როცა თქმის შანსი აღარ გაქვს.

 



№7  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ვაიმეეეეეე მარგარეეეეეტ ეს რა იყო?! ღმერთო სუნთქვა დამავიწყდა
ხო ვიცოდი ხო ვამბობდი... არა რა როდის ვთქვი რო გაბრიელი ის ლეგენდარული გამყალბებელი იყო არა როდის ვამბობდი გაიხსენეე... ღმერთო როგორი გახარებული ვარ..
ეს ორი ერთნაირი სად შეეყარა ერთმანეთს (გაბრიელი და ანა) :დ
აუ ბიჯოოო იმენა სხვენში რო შევიდა და ნახატები ნახა იქ სუნთვა შევწყვიდე და გავშეშდი გავშრი.. მერე ჟრუანტელმა ისე დამიარა მგონი თმებიც ჰაერში მქონდა :დ
აუუუუ ვერ წარმოიდგენ რას ვგრძნობ ახლა... უჰჰჰჰუუუუ ეს რა იყო... გავაფრინეეეეეეე გადავედი ჭკუიდან... ღმერთო მარგარეტ როგორ მიყვარხარ რა.. შენ არასოდეს არ უნდა შეწყვიტო წერა არასდროს.. სულ უნდა წერო და წერო... იმხელა ბედნიერება იყო ეს თავი და საერთოდ ეს ისტორია აი რა გითხრა უბრალოდ სიგიჟეა... გავაფრინე :დ :დ
ჩემი გაბრიელი ოხხხ.. ასე ის არ გამიხარდებოდა გაბრიელი რო გამყალბებელი არ ყოფილიყო, ვიდრე ის რომ გამყალბებელი გამოდგა :დ ... ვაიმეეეე რო ავხტი ვეღარ დავხტი დაბლა :დ :დ :დ
ჩემი ანუსა როგორ გამიხარდა პოლიციას რო არაფერი არ უთხრა რა, აი ძალიან... მიყვარს ეს წყვილი მიყვარს კიარა ვაბოდებ მათზე.... სასწაული საოცრება ყველაფერია რააა.
აუ ახლა გაბრიელის აღსარებას ველოდები იცოდე.. როგორ მაინტერესებს ამას რატო აკეთებდა..დეტალებში მაინტერესებს :დ :დ :დ გელი მოუთმენლად ... იმდენი ემოცია მოიტანე რო რავიცი რაღა გითხრა აზრებსაც ვერ ვუყრი თავს ნოემალურად...
ძალიან გამახარე ამ თავით უზომოდ მაგარი იყო აი ისეთი აბსოლიტურატ ყველა ემოციას რო გადმოსცემდა და გავსებდა... იჰჰჰ როგორ ამაფორიაქე რა :დ :დ

 



№8  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

ესეიგი, როგორ შევასხა ჩემს სეხნიას ქება-დიდება და როგორ გამოვხატო მისდამი ჩემი აღფრთოვანება, აღარ ვიცი, რა! :დდდ ეშმაკი ანას დაბადებიდან სამ დღეში კი არ დაიბადა, თვითონაა ეშმაკის დედაც, მამაც, მამიდაც და მეზობლის საყვარელიც. smiling_imp smiling_imp ჩემი უსაყვარლესი პერსონაჟია, უდავოდ, ანა. ასეთი ცივსისხლიანი, გონებამახვილი და გაქნილი, სად დაიბადა საერთოდ? :დდდდ არვიცი რა, გაბრიელი კი არა, მე მოვყავარ აღფრთოვანებაში! ჯიბიდან გასაღები რო ამოაცალა, მაგაზე ბევრი ვიცინე. კი გამიკვირდა, რა სცენების დადგმა მოუნდათქო, მაგრამ მერე მივხვდი, რაც ქონდა ჩაფიქრებული ამ გაიძვერა გოგოს :დდ ისე ძალიან, ძალიან, ზედმეტად საყვარელი იყო, გაბრიელს რომ ეჩხუბობოდა. მეგონა გაიტყიპებოდა გაბრიელი ყელსაბამის აბრამოვისთვის მიცემის გამო, მაგრამ დავრწმუნდი, რომ ანა სულაც არ არის ისეთი ცივსისხლიანი, როგორადაც აჩვენებს თავს. და რეალურად, ძალიან ძვირფასია მისთვის გაბრიელიტო relaxed relaxed (მეტი დასტური რაღა მინდა, 50 წლის ქალზე იეჭვიანა :დდდდდდ)
მიყვარს, ეს ორნი თანამზრახველები რომ არიან. ისიც გამიხარდა, რომ ანამ სიმართლე გაიგო გაბრიელზე. თითქოს ახლა უფრო გულწრფელი იქნება მათი ურთიერთობა. იმედია, მიხვდებიან პეტრე რა ჩიტიცაა და მიუჩენენ თავის ადგილს. და იმედია, გაარკვევენ ყველაფერს ეს ორი გაქნილი და აფერისტი ადამიანი :დდდდდდ heart_eyes
ლეო და კატო ძალიან საყვარლები არიან heart_eyes heart_eyes წარმოვიდგენ ხოლმე, როგორ ეხსნება მუდამ შეკრული შუბლი კატოს დანახვისას ლეონიდასს და როგორ ანათებს თავის ფირუზისფერ თვალებს. მაგრამ რა უნდა ამ ინტრიგან ქალს?! :დდდდდ პირველივე პაემანზე ამბობენ, თუ ნაშვილები დედმამიშვილი ყავთ, თუ რა მაფიაა?! :დდდდდდდ თან არ ვბრაზობო და გამოაბუნცულა ჩვენი საწყალი ექიმი. რავა ყველა მაგას ჩაგრავს :( ისე, სულ ბოლოში მთავარი ბოროტმოქმედი მძლეთა-მძლე ლეონიდასი რომ აღმოჩნდეს, არ გიფიქრია მაგაზე, მარგო? :დდდდდდ ეპიკა იქნებოდა!! :დდდ
მოკლედ, ბევრი ვიბოდიალე მემგონი, მაგრამ შენც ატყობ ხოლმე ალბათ, როგორ ამაღლებულ განწყობაზე მაყენებს ამ ისტორიის კითხვა. შენ ზრუნავ ჩემს განწყობაზე, რა blush
პ.ს. აბრამოვი, პეტრე და დიანა იმედია ერთმანეთს გადაებმებიან და ჯოჯოხეთში გაემგზავრებიან პირდაპირი რეისით! joy joy relieved relieved

 



№9  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

kethrine
ეს რა "ჯანდაბა" იყო?! ისეთი დაძაბულმა წავიკითხე, ეგოისტი ვარ მაგრამ არ მეყო მარგოოო.... კიდევ მონდოდაა... ვაიმე ახლა რაღა მოიცდის? ვერ გავიგე გაბრიელს ამ მუზეუმთან რა აკავშირებს? არადა რომ აკავშირებს ხომ ვიცი. ტეტა ცუდადაა ჩემი საქმე. ანას ცნობისმოყვარეობას ვაფასებ მე :დდდდ აინტერესებს გოგოს და რა ქნას :))) კატოს და ლეოს შორის კიდე მინდოდა ტკბილობები.
მარგარეტ არვიცი რა გითხრა. ისეთი არეულ კომენტარს გიტოვებ, მემგონი არ დაგჭირდება მიხვედრა ეიფორიაში ვარ :დდდდ ჩემი მისტიური და სხვანაირად არომატული ქალი ხარ შენე ❤❤❤❤❤

მომდევნო თავს ვითხოვ :pppp აუ შეკვეთით რომ მოდიოდეს შენი ისტორიების მონაკვეთები რა კარგი იქნებოდა. (მეც ვინატრე რა) გელი ფანცქალით... წავედი ახლა სანამ გამაგდებ... მაგრამ ვეჭვობ ისევ მოვალ :დდდდ

მართლაც რომ ჯანდაბა იყო :დდდ კიდე დაგძაბეთ და დაგაინტრიგეთ :( ყველაფრის ღირსი ვარ :დდდდდდ ❤❤ დიახაც აინტერესებს ადამიანს და ცნობისმოყვარეობა ხომ უნდა დაიკმაყოფილოს?! :დდდდდ❤❤ რაღაც კი არა ყველაფერი აკავშირებს :დდდ მაგასაც გაიგებთ სულ მალე გპირდებით და იმასაც გპირდებით რომ ძალიან ვეცდები კატოს და ლეოს ურთიერთობა ცოტა მაინც გამოვასწორო :დდდდ❤❤ უღრმესი მადლობა შენ ჩემო საყვარელო ასეთი მაგარი და მხიარული ,ტკბილი კომენტარისთვის :**** ❤❤❤ რას ქვია გაგაგდებ ისე მიხარია ხოლმე შენი გამოჩენა :**❤❤❤❤

ანი ანი
ვაიმეეეეეე მარგარეეეეეტ ეს რა იყო?! ღმერთო სუნთქვა დამავიწყდა
ხო ვიცოდი ხო ვამბობდი... არა რა როდის ვთქვი რო გაბრიელი ის ლეგენდარული გამყალბებელი იყო არა როდის ვამბობდი გაიხსენეე... ღმერთო როგორი გახარებული ვარ..
ეს ორი ერთნაირი სად შეეყარა ერთმანეთს (გაბრიელი და ანა) :დ
აუ ბიჯოოო იმენა სხვენში რო შევიდა და ნახატები ნახა იქ სუნთვა შევწყვიდე და გავშეშდი გავშრი.. მერე ჟრუანტელმა ისე დამიარა მგონი თმებიც ჰაერში მქონდა :დ
აუუუუ ვერ წარმოიდგენ რას ვგრძნობ ახლა... უჰჰჰჰუუუუ ეს რა იყო... გავაფრინეეეეეეე გადავედი ჭკუიდან... ღმერთო მარგარეტ როგორ მიყვარხარ რა.. შენ არასოდეს არ უნდა შეწყვიტო წერა არასდროს.. სულ უნდა წერო და წერო... იმხელა ბედნიერება იყო ეს თავი და საერთოდ ეს ისტორია აი რა გითხრა უბრალოდ სიგიჟეა... გავაფრინე :დ :დ
ჩემი გაბრიელი ოხხხ.. ასე ის არ გამიხარდებოდა გაბრიელი რო გამყალბებელი არ ყოფილიყო, ვიდრე ის რომ გამყალბებელი გამოდგა :დ ... ვაიმეეეე რო ავხტი ვეღარ დავხტი დაბლა :დ :დ :დ
ჩემი ანუსა როგორ გამიხარდა პოლიციას რო არაფერი არ უთხრა რა, აი ძალიან... მიყვარს ეს წყვილი მიყვარს კიარა ვაბოდებ მათზე.... სასწაული საოცრება ყველაფერია რააა.
აუ ახლა გაბრიელის აღსარებას ველოდები იცოდე.. როგორ მაინტერესებს ამას რატო აკეთებდა..დეტალებში მაინტერესებს :დ :დ :დ გელი მოუთმენლად ... იმდენი ემოცია მოიტანე რო რავიცი რაღა გითხრა აზრებსაც ვერ ვუყრი თავს ნოემალურად...
ძალიან გამახარე ამ თავით უზომოდ მაგარი იყო აი ისეთი აბსოლიტურატ ყველა ემოციას რო გადმოსცემდა და გავსებდა... იჰჰჰ როგორ ამაფორიაქე რა :დ :დ

ვაიმეეეე ცუდად ვარ გეფიცები *_* ისეთი საოცარი სიტყვებით აღწერე შენი ემოციები რომ... ვერასოდეს წარმოვიდგენდი ამდენ რამეს თუ გამოვიწვევდი შენში❤❤❤ საოცრად ვარ გახარებული და გაბადრული :* მეც სასწაული ემოციები და ავირიე ერთიანად :*** დიახ-დიახ ჩემო ჭკვიანო გოგოვ შენ მართალი იყავი , გაბრიელის ერთი საიდუნლო გამჟღავნდა :დდდდ რა თქმა უნდა მის აღსარებასაც ვგეგმავ და უკვე ზუსტად ვიცი სად, როდის და როგორ სიტუაციაში მოხდება :დდდდ❤❤❤❤ ჩემო ემოციურო და საყვარელო მკითხველი უღრმესი მადლობა შენ :*** ვგიჟდები შენზე და ამ ტკბილობა კომენტარებზე :**❤❤❤❤❤❤

An_Gel
ესეიგი, როგორ შევასხა ჩემს სეხნიას ქება-დიდება და როგორ გამოვხატო მისდამი ჩემი აღფრთოვანება, აღარ ვიცი, რა! :დდდ ეშმაკი ანას დაბადებიდან სამ დღეში კი არ დაიბადა, თვითონაა ეშმაკის დედაც, მამაც, მამიდაც და მეზობლის საყვარელიც. smiling_imp smiling_imp ჩემი უსაყვარლესი პერსონაჟია, უდავოდ, ანა. ასეთი ცივსისხლიანი, გონებამახვილი და გაქნილი, სად დაიბადა საერთოდ? :დდდდ არვიცი რა, გაბრიელი კი არა, მე მოვყავარ აღფრთოვანებაში! ჯიბიდან გასაღები რო ამოაცალა, მაგაზე ბევრი ვიცინე. კი გამიკვირდა, რა სცენების დადგმა მოუნდათქო, მაგრამ მერე მივხვდი, რაც ქონდა ჩაფიქრებული ამ გაიძვერა გოგოს :დდ ისე ძალიან, ძალიან, ზედმეტად საყვარელი იყო, გაბრიელს რომ ეჩხუბობოდა. მეგონა გაიტყიპებოდა გაბრიელი ყელსაბამის აბრამოვისთვის მიცემის გამო, მაგრამ დავრწმუნდი, რომ ანა სულაც არ არის ისეთი ცივსისხლიანი, როგორადაც აჩვენებს თავს. და რეალურად, ძალიან ძვირფასია მისთვის გაბრიელიტო relaxed relaxed (მეტი დასტური რაღა მინდა, 50 წლის ქალზე იეჭვიანა :დდდდდდ)
მიყვარს, ეს ორნი თანამზრახველები რომ არიან. ისიც გამიხარდა, რომ ანამ სიმართლე გაიგო გაბრიელზე. თითქოს ახლა უფრო გულწრფელი იქნება მათი ურთიერთობა. იმედია, მიხვდებიან პეტრე რა ჩიტიცაა და მიუჩენენ თავის ადგილს. და იმედია, გაარკვევენ ყველაფერს ეს ორი გაქნილი და აფერისტი ადამიანი :დდდდდდ heart_eyes
ლეო და კატო ძალიან საყვარლები არიან heart_eyes heart_eyes წარმოვიდგენ ხოლმე, როგორ ეხსნება მუდამ შეკრული შუბლი კატოს დანახვისას ლეონიდასს და როგორ ანათებს თავის ფირუზისფერ თვალებს. მაგრამ რა უნდა ამ ინტრიგან ქალს?! :დდდდდ პირველივე პაემანზე ამბობენ, თუ ნაშვილები დედმამიშვილი ყავთ, თუ რა მაფიაა?! :დდდდდდდ თან არ ვბრაზობო და გამოაბუნცულა ჩვენი საწყალი ექიმი. რავა ყველა მაგას ჩაგრავს :( ისე, სულ ბოლოში მთავარი ბოროტმოქმედი მძლეთა-მძლე ლეონიდასი რომ აღმოჩნდეს, არ გიფიქრია მაგაზე, მარგო? :დდდდდდ ეპიკა იქნებოდა!! :დდდ
მოკლედ, ბევრი ვიბოდიალე მემგონი, მაგრამ შენც ატყობ ხოლმე ალბათ, როგორ ამაღლებულ განწყობაზე მაყენებს ამ ისტორიის კითხვა. შენ ზრუნავ ჩემს განწყობაზე, რა blush
პ.ს. აბრამოვი, პეტრე და დიანა იმედია ერთმანეთს გადაებმებიან და ჯოჯოხეთში გაემგზავრებიან პირდაპირი რეისით! joy joy relieved relieved

ღმერთოოოო :დდდდდდდდდდდდ აღარ შემიძლია :დდდდ ცუდად ვარ სიცილისგან :დდდდდდდდდდდდდ
სასწაული ხარ რა შენ აი სასწაული :დდდ ❤❤❤❤❤ ეშმაკზე სამი დღით დაბადებული ანიჩკა რომ მოგწონს და ამას მე მოვყავარ აღფრთოვანებაში :****❤❤❤ მე მგონი ეგ უცხოპლანეტელებმა ჩამოაგდეს დედამიწაზე, თვითონ ვერ აიტანეს და.... :დდდდდდდდ არა რა თქმა უნდა სხვადასხვა იდეები მქონდა გასაღების მოპარვის მაგრამ ეგ ყველაზე მეტად მომეწონა :დდდ რაღაცნაირად ანასეული იყო :დდდდ ❤❤❤❤ იმაშიც გეთანხმები რომ ნიღაბს ეფარება, ან უბდალოდ წლების მანძილზე ისე შეისისხლხორცა ეს როლი ვეღარც ამჩნევს და ბუნებრივი ჰგონია :დდდდდ აი დედამისზე რო იეჭვიანა ეგეც ანასაულად მომეჩვენა და მაგიტომ ჩავსვი :დდდდდდ ❤❤❤
ესე იგი, ამ კატომ და ლეომ ცალკე მომიღეს ბოლო :დდდდ ეს ბიჭი ისეთი "დიდი ბავშვი" გამომივიდა რომ სხვანაირი უკვე ვერც წარმომიდგენია :დდდ თუმცა მაგათთვის რაღაც "ინტრიგები" მაქვდ კიდო ჩაფიქრებული :დდდდ ❤❤ ვუიმე ჩემს ბუნჩულა კაცს მაგას როგორ ვაკადრებ :დდდ არადა კაი იდეაა ;)) ❤❤
რა ვქნა , ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო ვგიჟდები შენზე ❤ და ეს სულ შენი ბრალია ასეთი კარგი რომ ხარ :***❤❤უღრმესი მადლობა ასეთი ამომწურავი, ტკბილი და სახალისო განხილვისთვის❤❤ დღეს კიდე მომემატა ათი წლის ისცოცხლე :დდდდდ ❤❤❤❤❤

 



№10  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

მოკლედდდ ჩემი თავი კრიმინალურ სერიალში მეგონა...
სიტყვები არ მყოფნისს ხოლმეე ისედდ ემოციებში ვარ რომ ვამთავრებ კითხვას მინდააა სულ სულ ვკითხულობდე დააა არ მთავრდებოდესს...
როცა ვკითხულობ მგონიაა რომმ ნამდვილიი პროფესიონალის დაცერილიაა ...
უმაგრესი ხარრრ..
ისეთი საინტერესოააა რომ რავიი...
ესს წყვილი მომწონს ძალიანნ და ნეტა როდის მიხვდებიან რომ ერთმანეთი უყვართ..
ჩემი გიჯმაჯუნრბი არიან ესენიი...
შეუდარებელი ხარ ძალიანნ ვერავის გადარებბ დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ ხოლმეე..
მიჰვარსს ეს იტორიაა.... დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ...
მიყვარხარრ და შენი ისტორიაც მიყვარსს .....გელოდები და არ დააგვიანოო.....

 



№11  offline წევრი ElisabethLee

აუუუ ძაააალიან მაგარია <3

 



№12 სტუმარი Qeti qimucadze

Mzafrsiujetianibdeteqtiur kriminaluri drama vnaxe cocxladd. Sxva raga vtqvaa. Ekrani arc damchirvwbiaaa. Miuxedavad imisa rom aq bevri istoria momcons. Ekranizacia mxolod oris mindebaaa. Daliharis da xivsisxlianiss. Didi siamovnebit viqnebodi am filmebis rejisorii. Magram finansebi michedavss. Madlobaaaa. Velodebi shemdwg tavssss

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ნარჩიტა
მოკლედდდ ჩემი თავი კრიმინალურ სერიალში მეგონა...
სიტყვები არ მყოფნისს ხოლმეე ისედდ ემოციებში ვარ რომ ვამთავრებ კითხვას მინდააა სულ სულ ვკითხულობდე დააა არ მთავრდებოდესს...
როცა ვკითხულობ მგონიაა რომმ ნამდვილიი პროფესიონალის დაცერილიაა ...
უმაგრესი ხარრრ..
ისეთი საინტერესოააა რომ რავიი...
ესს წყვილი მომწონს ძალიანნ და ნეტა როდის მიხვდებიან რომ ერთმანეთი უყვართ..
ჩემი გიჯმაჯუნრბი არიან ესენიი...
შეუდარებელი ხარ ძალიანნ ვერავის გადარებბ დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ ხოლმეე..
მიჰვარსს ეს იტორიაა.... დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ...
მიყვარხარრ და შენი ისტორიაც მიყვარსს .....გელოდები და არ დააგვიანოო.....

ვაიმე გავწითლდი :*** ❤❤❤☺ მართლა არ მგონია რომ ამდენ სიტკბოებას ვიმსახურებ :*** პროფესიონალიოოო!!!! :0 პროფესიონალამდე ბევრი მიკლია მაგრა უღრმესი მადლობა შენ ასეთი სიტყვებისთვის :***❤❤ უბედნიერესს მხდი ყოველ ჯერზე :** საოცრად ტკბილი ხარ და რა ვქნა :დდდ❤❤❤❤❤❤

ElisabethLee
აუუუ ძაააალიან მაგარია <3

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤☺☺ :******

Qeti qimucadze
Mzafrsiujetianibdeteqtiur kriminaluri drama vnaxe cocxladd. Sxva raga vtqvaa. Ekrani arc damchirvwbiaaa. Miuxedavad imisa rom aq bevri istoria momcons. Ekranizacia mxolod oris mindebaaa. Daliharis da xivsisxlianiss. Didi siamovnebit viqnebodi am filmebis rejisorii. Magram finansebi michedavss. Madlobaaaa. Velodebi shemdwg tavssss

დედეაააააა :0 ეს რა მესმის :000 გავგიჟდი და გადავირიე :** ❤❤❤❤ დალიჰარის ეკრანიზაცია მართლაც რომ საოცრება იქნებოდა :*** და მის გვერდით ჩემიც რომ ახსენე უსაზღვროდ გამახარე :*** ❤❤ უღრმესი მადლობა ამისთვის სიყვარულოო :**❤❤❤

 



№14  offline მოდერი Yvavi.

ახალი თავი რო დავინახე, მეთქი გავგიჟდი :დდ
მაგრა ნურასუკაცრავად :დ
გამზადებული, გემრიელი, გიგანტური თავი დახვდა ^^
ნაპერწკლებს ვგრძნობ ამ ორშორიის, ოჰოომ ;დდ
ამხელა ფანტაზია საიდან ოღონდაც ო.ო
ნუ არა რაა, ხო ვამბობ ნიჭიი ოხერია :დდ
კაი ჰო რაები მოვბოდე :დდ
პროსტა ისე მაგარ ხასიათზე დამაყენა რო რავი sunglasses heart_eyes

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Yvavi.
ახალი თავი რო დავინახე, მეთქი გავგიჟდი :დდ
მაგრა ნურასუკაცრავად :დ
გამზადებული, გემრიელი, გიგანტური თავი დახვდა ^^
ნაპერწკლებს ვგრძნობ ამ ორშორიის, ოჰოომ ;დდ
ამხელა ფანტაზია საიდან ოღონდაც ო.ო
ნუ არა რაა, ხო ვამბობ ნიჭიი ოხერია :დდ
კაი ჰო რაები მოვბოდე :დდ
პროსტა ისე მაგარ ხასიათზე დამაყენა რო რავი sunglasses heart_eyes

ძალიან მიხარია რომ შენც გიხარია ჩემო საყვარელოოო :დდდდდ ❤❤ უღრმესი მადლობა რომ შენგან ასეთი სიტყვები დავიმსახურე :*** ❤ კი დიდი თავი იყო 16 გვერდი ამის მიწერად დამავიწყდა :დდდდ ❤ გყვარობ მე შენ ტკბილო :**❤❤❤

 



№16  offline წევრი mimimimo

მეტი სიყვარული იყო.
როგორ მომეწონა ეს თავი.
ძალიან დავინტრიგდი.
საინტერესოა, რას იზამენ?
ნეტავ, რა წერია იმ წიგნაკში?
პეტრე..?
სერიოზულად..?
ერეკლე მომწონდა
რაღაცნაირი საყვარელი იყო.
კატო და ლეო დამაკლდა.
ანნ'თეა რა მოუსვენარია.
ყელსაბამის ამბავი მაინტერესებს
და
დიანასი, რომელიც ასე მძულს.
აბრამოვი მაინც კეთილი მგონია
და
მომკალი.
გაბრიელზე ვერაფერს ვიტყვი
იმდენად ამოუცნობია ჩემთვის...
მოუთმენლად გელოდები.
წარმატებები!

 



№17  offline წევრი Mrs grey

ჩემი ლეონარდო და ვინჩიი ❤️ ჩემი ჰიროუ <3 მგონია რო გაბრიელი ამ გაყალბებით ნაშრომებს იცავს ❤️ ჩემი კეთილი პრინცი <3 ფიფქიაც რო ჰყავს ;) ამ თავში ისე ნათლად ჩანდა შენი და დენ ბრაუნის კავშირი ❤️ საოცრებათა ქვეყნიდან ხარ ? მარგო კი არა მალვინა ხარ შენ ჩემი ❤️❤️ გელი გელი მოგელიიიი:) წუთი წუთი ყოვეელიიი :დდ

 



№18  offline წევრი გეგე მარიშკა

უმაგრესია ძალიან მომეწონა მალე დადე <3

 



№19  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

Margaritha Loki
ნარჩიტა
მოკლედდდ ჩემი თავი კრიმინალურ სერიალში მეგონა...
სიტყვები არ მყოფნისს ხოლმეე ისედდ ემოციებში ვარ რომ ვამთავრებ კითხვას მინდააა სულ სულ ვკითხულობდე დააა არ მთავრდებოდესს...
როცა ვკითხულობ მგონიაა რომმ ნამდვილიი პროფესიონალის დაცერილიაა ...
უმაგრესი ხარრრ..
ისეთი საინტერესოააა რომ რავიი...
ესს წყვილი მომწონს ძალიანნ და ნეტა როდის მიხვდებიან რომ ერთმანეთი უყვართ..
ჩემი გიჯმაჯუნრბი არიან ესენიი...
შეუდარებელი ხარ ძალიანნ ვერავის გადარებბ დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ ხოლმეე..
მიჰვარსს ეს იტორიაა.... დიდი სიამოვნებით ვკითხულობ...
მიყვარხარრ და შენი ისტორიაც მიყვარსს .....გელოდები და არ დააგვიანოო.....

ვაიმე გავწითლდი :*** ❤❤❤☺ მართლა არ მგონია რომ ამდენ სიტკბოებას ვიმსახურებ :*** პროფესიონალიოოო!!!! :0 პროფესიონალამდე ბევრი მიკლია მაგრა უღრმესი მადლობა შენ ასეთი სიტყვებისთვის :***❤❤ უბედნიერესს მხდი ყოველ ჯერზე :** საოცრად ტკბილი ხარ და რა ვქნა :დდდ❤❤❤❤❤❤

ElisabethLee
აუუუ ძაააალიან მაგარია <3

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤☺☺ :******

Qeti qimucadze
Mzafrsiujetianibdeteqtiur kriminaluri drama vnaxe cocxladd. Sxva raga vtqvaa. Ekrani arc damchirvwbiaaa. Miuxedavad imisa rom aq bevri istoria momcons. Ekranizacia mxolod oris mindebaaa. Daliharis da xivsisxlianiss. Didi siamovnebit viqnebodi am filmebis rejisorii. Magram finansebi michedavss. Madlobaaaa. Velodebi shemdwg tavssss

დედეაააააა :0 ეს რა მესმის :000 გავგიჟდი და გადავირიე :** ❤❤❤❤ დალიჰარის ეკრანიზაცია მართლაც რომ საოცრება იქნებოდა :*** და მის გვერდით ჩემიც რომ ახსენე უსაზღვროდ გამახარე :*** ❤❤ უღრმესი მადლობა ამისთვის სიყვარულოო :**❤❤❤


მიხარიაა ის რომ შენც გიხარიაა ♡♡♡♡ გელოდებიი მოუთმენლადდ ისევ გასაოცარი ახალი თავით ♡♡☆☆♡

 



№20  offline წევრი მოცინარი

მარგოიიიიი <3 ჩიტოოო :* :* :* ფისოოოო ;* ;* ;* გიჟმაჟოოო ;) <3 :დ უუუუUუუძალიანესად გამახარე, 1 კცირა რომ არ (გვალოდინე)მალოდინე <3 <3 <3, ხო ახლა შთაბეჭდილებები <3 :
რაიო? :დდ სერიოზუდად. კრიმინალ კრიმინალ კრიმინალ!! ეს იყო ის ძარცვა, ფბზე რო დაწერე მომაფიქრდა შარშანო??? :დ სამი დღით ადრეო :დდ ეს კაი იყო :დდ
სხვენი გვაღირსე! ასეც ვიცოდი რომ M მორიელი იყო >:) მუაჰაჰა! (რო არ წავიმატრაკვეცო არა რა -_-) პეტრე ნე ნრავიცა :/ აი დიანაჩკა რომ დამიკარგე რაა ეგ? :დ დედაზე რომ იეჭვიანა ქაი იყო :დდ ჩემი გაბრიელი მაიც ოქრო, ვერცხლი და ბრინჯია <3 რაღა ვთქვა კიიდო....
მოკლედ ემოციებში ვარ, არეულად ვლიაპარაკობ და ჰაიდა ჰუიდა ბლა ბალა ბლა.....!!!

 



№21  offline წევრი Indigo

"ეს, ეშმაკი დაიბადა, ჩემი დაბადებიდან სამი დღის შემდეგ."
ვგიჟდები შენ პერსონაჟებზე და რა გავაკეთო?
რა ძაან საყვარელი იყო რო ნერვიულობდა გაბრიელზე და რა ძაან "საზიზღარი"(ანუ საოცრად მომნუსხველი:დდ) ბოლოს.
გელი მარგო, მოუთმენლად გელი... heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart
--------------------
მეშინია...

 



№22  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

mimimimo
მეტი სიყვარული იყო.
როგორ მომეწონა ეს თავი.
ძალიან დავინტრიგდი.
საინტერესოა, რას იზამენ?
ნეტავ, რა წერია იმ წიგნაკში?
პეტრე..?
სერიოზულად..?
ერეკლე მომწონდა
რაღაცნაირი საყვარელი იყო.
კატო და ლეო დამაკლდა.
ანნ'თეა რა მოუსვენარია.
ყელსაბამის ამბავი მაინტერესებს
და
დიანასი, რომელიც ასე მძულს.
აბრამოვი მაინც კეთილი მგონია
და
მომკალი.
გაბრიელზე ვერაფერს ვიტყვი
იმდენად ამოუცნობია ჩემთვის...
მოუთმენლად გელოდები.
წარმატებები!

ძალიან დიდი მადლობა :**❤❤❤ როგორ მიხარია რომ კითხვას აგრძელებ და ასე მოგწონს :***❤❤❤❤❤ წიგნაკის ,ყელსაბამის და ხელნაწერის ამბავი ყველაფერი ერთმანეთთანაა დაკავშირებული რომელიც ნელ-ნელა გაირკვევა :დდდდ ❤ პეტრე ჩვეულებრივი კორუმპირებული პოლიციელია ეს იქიდანაც გამოჩნდა კატო და ლეო რომ გაიტაცა :დდდ აბრამოვის სიკეთე არ გაიშვა :დდდდ აი გაბრიელი კიდევ მართლა ამოუცნობი ობიექტია ისევე როგორც ანა :დდ ❤❤ ყველანაირად ვეცდები არ დავაგვიანო სიყვარულო :**❤❤

Mrs grey
ჩემი ლეონარდო და ვინჩიი ❤️ ჩემი ჰიროუ <3 მგონია რო გაბრიელი ამ გაყალბებით ნაშრომებს იცავს ❤️ ჩემი კეთილი პრინცი <3 ფიფქიაც რო ჰყავს ;) ამ თავში ისე ნათლად ჩანდა შენი და დენ ბრაუნის კავშირი ❤️ საოცრებათა ქვეყნიდან ხარ ? მარგო კი არა მალვინა ხარ შენ ჩემი ❤️❤️ გელი გელი მოგელიიიი:) წუთი წუთი ყოვეელიიი :დდ

ჩემო მაქს ფანო :*** ოდესმე მითქვამს რომ შენზე ვგიჟდები???? :დდდ თუ არ მითქვამს ახლა გეუბნები :*** ❤❤❤❤❤❤ დენ ბრაუნი ჩემი უსაყვარლესი მწერალი რომ არის წავიღე რვინი უკვე და მიხარია კავშირებიც თუ იპოვე :დდდდ მამად მერგება თორე ქმრად მოვიყვანდი :((( გყვარობ და გპირდები ძალიან ვეცდები ახალი თავი მალე იყოს :დდდდ ❤❤❤❤

გეგე მარიშკა
უმაგრესია ძალიან მომეწონა მალე დადე <3

უღრმესი მადლობა ❤❤ ვეცდები ყველანაირად :***❤❤❤❤ :დდდდ ❤❤❤

მოცინარი
მარგოიიიიი <3 ჩიტოოო :* :* :* ფისოოოო ;* ;* ;* გიჟმაჟოოო ;) <3 :დ უუუუUუუძალიანესად გამახარე, 1 კცირა რომ არ (გვალოდინე)მალოდინე <3 <3 <3, ხო ახლა შთაბეჭდილებები <3 :
რაიო? :დდ სერიოზუდად. კრიმინალ კრიმინალ კრიმინალ!! ეს იყო ის ძარცვა, ფბზე რო დაწერე მომაფიქრდა შარშანო??? :დ სამი დღით ადრეო :დდ ეს კაი იყო :დდ
სხვენი გვაღირსე! ასეც ვიცოდი რომ M მორიელი იყო >:) მუაჰაჰა! (რო არ წავიმატრაკვეცო არა რა -_-) პეტრე ნე ნრავიცა :/ აი დიანაჩკა რომ დამიკარგე რაა ეგ? :დ დედაზე რომ იეჭვიანა ქაი იყო :დდ ჩემი გაბრიელი მაიც ოქრო, ვერცხლი და ბრინჯია <3 რაღა ვთქვა კიიდო....
მოკლედ ემოციებში ვარ, არეულად ვლიაპარაკობ და ჰაიდა ჰუიდა ბლა ბალა ბლა.....!!!

ძალიან არ მიყვარს მკითხველის ლოდინი და ეს თავი რომ მალე დავდე გეფიცები მე უფრო მიხაროდა :დდდდდდ დიაღ-დიაღ ქრიმინალ ენდ დის იზ თრუ :დდდ ეგ ძარცვაა შარშან რომ მომაფიქრდა :დდდდ მუზეუმში რომ დგახარ ძნელია ეგეთი სცენების ისტორიაში გამოყენებაზე არ იფიქრო :დდდ ❤❤❤ პეტრე აქამდეც ჩანდა რა ჩიტიც იყო ;)) დანარჩენშიც გეთანხმები :დდდდ ეს შენ ხარ ოქრო და ბაჯაღლო :***❤❤❤ გყვარობს მარგალიტა :**❤❤❤

 



№23  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

როდესაც ასეთ ჩახლართულ ისტორიას ქმნი, სადაც დანაშაული, დეტექტივი და ამდენი პერსონაჟია თავმოყრილი, როგორ ახერხებს ავტორი უწვრილმანეს დეტალებამდე უშეცდომოდ მიაწოდოს მკითხველს. ვიძახი ცნობილ დეტექტივებზე. მაგრამ ასეთი პატარა გოგო როგორ ახერხებ ამ ყველაფერს, რომ არაფერი გამოგრჩეს და ყველაფერი თავის ადგილზე იყოს, უბრალოდ აღფრთოვანებული ვარ შენით. უი დამავიწყდა ამასთან ერთად საოცარი იუმორი. სწრაფად ვწერ და იმედია მთლად არეული არ გამომივიდა ნაწერი და აზრის გამოტანა შესაძლებელია. ყოჩაღ!!!

 



№24  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Indigo
"ეს, ეშმაკი დაიბადა, ჩემი დაბადებიდან სამი დღის შემდეგ."
ვგიჟდები შენ პერსონაჟებზე და რა გავაკეთო?
რა ძაან საყვარელი იყო რო ნერვიულობდა გაბრიელზე და რა ძაან "საზიზღარი"(ანუ საოცრად მომნუსხველი:დდ) ბოლოს.
გელი მარგო, მოუთმენლად გელი... heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart

ჩემო გოგო :00 თვალებს არ ვუჯერებ ნუთუ ეს მართლა შენ ხარ???? :0 დაკარგულო მიხარია უზომოდ შენი გამოჩემა :დდდ ❤❤ აი ვიცოდი რომ დღეს რაღაც გამიხარდებოდა :**❤❤❤ დიახ-დიახ ლუციფერის ბიცოლა ანაში არის რაღაც სატანურად მომაჯადოებელი :დდდდდდდდდ ❤

Chikochiko
როდესაც ასეთ ჩახლართულ ისტორიას ქმნი, სადაც დანაშაული, დეტექტივი და ამდენი პერსონაჟია თავმოყრილი, როგორ ახერხებს ავტორი უწვრილმანეს დეტალებამდე უშეცდომოდ მიაწოდოს მკითხველს. ვიძახი ცნობილ დეტექტივებზე. მაგრამ ასეთი პატარა გოგო როგორ ახერხებ ამ ყველაფერს, რომ არაფერი გამოგრჩეს და ყველაფერი თავის ადგილზე იყოს, უბრალოდ აღფრთოვანებული ვარ შენით. უი დამავიწყდა ამასთან ერთად საოცარი იუმორი. სწრაფად ვწერ და იმედია მთლად არეული არ გამომივიდა ნაწერი და აზრის გამოტანა შესაძლებელია. ყოჩაღ!!!

უამრავი დეტექტივი მაქვს წაკითხული და მთელი ცხოვრება ზუსტად ეგ მაოცებდა როგორ შეეძლოთ მწერლებს ასე ყველა დეტალის დამახაოვრება :დდდდდ როცა თავად მოვკიდე ამას ხელი ვაღიარებ ყველაზე რთული საწერია და მაგრამ იმდენად სასიამოვნო პროცესია რომ მზად ვარ ასეთებს მუდმივად გავუძლო :დდდდდდ მაგის გამო მაგვიანდება ზუსტად რომ არ მინდა რაიმე გამომრჩეს და მკითხველს ზუსტად გავაგებინო რასაც ვწერ :დდდ თუ ეს გამომდის მაშინ უბედნიერესი ვარ :დდდ ❤❤❤ არავითარი არეულობა ყველაფერიც გავიგე :დდდ❤❤❤უღრმესი მადლობა შენ ასეთი სიტყვებისთვის , ძალიან გამახარე მართლა :***❤❤❤❤❤

 



№25 სტუმარი Kusa13

სულ გულის ფანცქალით ველოდები გოგო რა კარგი და მძფრსიუჟეტიანი იყოო ^^ როდიის ეშველებაათ რაა უხ ამდენი საიდუმლო მკლაამმს მე :/ :დდ ოხ ერთი სული მაწვს გავიგო რა აკავდურებს გაბრიელს კონკრეტულად მუზეუმთან ან მას რატომ აქვს შენახული ოტიგინალიტილოებიი :DD მეჩვენება აბრამოვი ანას საგვარრულო რელიქვიებს და ხელნაწერებს აგროვებს რა ვაიმეე რა კაროჩეე ჩემო ბაუნტოოო "გელიიი,გელიი მოგელიიიი,წუთიი,წუთიიი ყოველიიი" :Ddd <3333 ❤❤❤❤

 



№26  offline წევრი დელასი

როგორც იქნაა დაინახა ჩემმა ყავისფერმა თვალებმაა ღრმად პატივცემული რიცხვი-11 :დდდ არ ველოდი ასე მალე და სრულიად შემთხვევით შემოვიჭყიტე სიმართლე გითხრაა :დდ კიდევ კარგიი . . .
იმით დავიწყებ ჩემ გრძელ განხილვას, რომ ძალიააან, ძალიან მომეწონა ანას და გაბრიელის ურთიერთობის ასეთი განვითარება. ანუ იმის თქმა მინდა, რომ მოცემულ სიტუაციას მართლა აშკარად მოუხდა გაბრიელის გაუჩინარება heart_eyes ამ ორს აქვს ისეთი ურთიერთობა, რომ ყველაზე შესაფერისი და ლამაზი, სწორედ ასეთი გაგრძელება იყო. არ იქნებოდა ბუნებრივი პალატიდან გამოსული ანას გაბრიელთან ჩახუტება და თბილი სცენები, რაღაც ეუცხოებოდა მკითხველს და ისე გაქვს ზუსტად განვითარებული შემდგომი მოვლენები, როგორც უნდა გქონდეს, რადგან ასეთი გაგრძელება ყველაზე მეტად შეეფერება ამ წყვილს და ჯერ მარტო ამას იდეალურად გაართვი თავი. რთული იყო ამათ ურთიეთობაში შემდეგი ეტაპის ასე ოსტატურად მოფიქრება, რომელიც ყველანაირად ჯდება ამ გიჟიი წყვილის ხასიათში, მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, The გადასვლა იყოო <33
მეორე, რამაც შთაბეჭდილება მოახდინა, იყო ანას რეაქცია. ეს გრძნობების არ გამოხატვა, ეჭვიანობა, ფანჯარასთან ლოდინი და ყოველ ტელეფონის ზარზე გიჟივით მირბენა heart_eyes აი ვგრძნობ როგორ იცვლება ეს პერსონაჟი და სწორედ ამის კითხვაა ყველაზე მიმზიდველი. როცა თვალს ადევნებ როგორ ავლენს იგი იმ თვისებებსა და გრძნობებს, რომელიც აქამდე მისთვის უცხო იყო და ასევე მკითხველისთვის.
შეყვარებული ანა (^_^) არ ვიცი, ვერ წარმომედგინა ასეთ ანას როგორ ან რანაირად შემოგვაპარებდი და მეგონა ძალიან გაგირთულდებოდა შენც, მისნაირი "ყინულის დედოფლის" ემოციებით შევსება, თუმცა აი აქ მიმართე ხერხს და მაინც დაუტოვე ის ეშმაკობები, რომლის გარეშეც ანა, უბრალოდ ანა ვერ იქნება :დდ აქ გასაღების ამოცლა მაქვს მხედველობაში. გულწრფელია, უყვარს, მაგრამ თავისი მავნე ჩვევები და თვალთმაქცობაც არ ავიწყდება. სწორედ ეს სძენს ამ პერსონაჟს ხიბლს. ანას რომ ბოლომდე დაუკარგო თავისი თვისებები და გაბრიელის ფუმფულა დათუნიად აქციო, მე მაგალითად აღარ მომეწონება და არაბუნებრივიც იქნება მისი ასეთი ცვლილება. მიმაჩნია, რომ ალაგ-ალაგ ერთმანეთს თუ არ უკბინეს და არ გაამწარეს ეს წყვილი ვერ შედგება და ვერ იარსებებს :დდ გიჟური სიყვარული იქნება, რომელიც ერთმანეთის გამწარებაზეა დამყარებული, თუმცა მაინც ძლიერია და მყარი!!!
და ეს არ გამოხატვაა, ანას მოჩვენებითი ურეაქციობა კიდე ცალკე თემაა <333 ჩემი აზრით, ადამიანს ყველაზე ძალიან მაშინ უყვარს, როდესაც ამის გამოხატვაზე უარს ამბობს და ყველაფერს გულში იკლავს. სწორედ ესაა, კიდევ ერთი რაც ამ ისტორიაში მიზიდავს. ეპიზოდურად, რომ აქვთ წამიერი აფეთქებები (თუნდაც კიბის სცენა წინა თავიდან). ასეთი მომენტების იშვიათობა, უფრო მეტად მძაფრს და ემოციურს ხდის ამ ყველაფერს ^_^
ლეოს და კატოს დიალოგზე კიდეე არ ვიცი რა ვთქვა... მე პირადად, ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ანასგან იცავს, რადგან იცის რაღაცას რომ უპირებს და აბრამოვის ქალიშვილობას ასე მარტივად არ აპატიებს. თავის მხრივ მართალიცაა და არც ტყუილი უთქვამს, როცა თავისი სატანის ბიძაშვილი დაიკო დაახასიათა :დდ
და ეს პეტრეც... ისე მურმანის ეკალივით გამოეკვეხა უეჭველი რაღაცაშია გარეული. ანას "შერლოკ-ჰოლმსურ" წინათგრძნობას, არ შეეშლებოდა ეგ :დდ და რაღაც საეჭვოდაც კოჭლობდა ხოო? :დდ ცოდვებმა უწია უეჭველი :დდ აქაც რაღაც ძაღლის თავი გექნება დამარხული მარგო ვიციი :დდ ტყუილად არც ერთი დეტალი არ შემოგიპარებია აქამდე და მალე დაგვიხატე რუკა სად მარხია ეგ თავი, ან შენ თვითონ ამოგვითხარე :დდ
ბოლო სიტყვებიი, ე.ი ანას და გაბრიელის ფინალური დიალოგიი ცალკე თემაა :დდ ეს სატანა დაიბადა ჩემი დაბადებიდან სამი დღის მერეო :დდ ოსკარზეა რაა წარსადგენი ორივეს ენა :დდ
კაი ახლა მოვრჩები ლაქლაქს და იმ ფრაზასაც დაგიმთავრებ წინაზე, რომ ინტრიგა ჩამოვაგდე :დდ
შენ რომ მუზა დაკარგო, სრაზუ ორი აგურის ძებნას ვიწყეებ :დდ რაღაც ასე მგონია, რომ იმ ირეალური სამყაროს და პერსონაჟების გარეშე, რომელსაც შენ ქმნი, ძალიან მოვიწყენ <3
პ.ს ამ გამოგონილ ქალაქებზე ხომ მეკეტება და მეკეტება <33 თუმცა ქალაქი, სადაც გაბრიელი და ანა ცხოვრებენ მართლაც, რომ ირეალური უნდა იყოს, სხვანაირად არ შეიძლება . . .

 



№27  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Kusa13
სულ გულის ფანცქალით ველოდები გოგო რა კარგი და მძფრსიუჟეტიანი იყოო ^^ როდიის ეშველებაათ რაა უხ ამდენი საიდუმლო მკლაამმს მე :/ :დდ ოხ ერთი სული მაწვს გავიგო რა აკავდურებს გაბრიელს კონკრეტულად მუზეუმთან ან მას რატომ აქვს შენახული ოტიგინალიტილოებიი :DD მეჩვენება აბრამოვი ანას საგვარრულო რელიქვიებს და ხელნაწერებს აგროვებს რა ვაიმეე რა კაროჩეე ჩემო ბაუნტოოო "გელიიი,გელიი მოგელიიიი,წუთიი,წუთიიი ყოველიიი" :Ddd <3333 ❤❤❤❤

ვუიმე რა კარგი შენ ქალაუ :***❤❤❤ ძალიან დიდი მადლობა :** ❤❤მიხარია მიხარია უსაზღვროდ რომ ამდენი საიდუნლობებეის მიუხედავად მაინც არ გბეზრდება და კითხვას აგრძელებ :დდდდდ❤❤❤ გპირდები ძალიან მალე გაეცემა კიფხვებს პასუხი და გაურკვეველს არაფერს არ დავტოვებ :დდდ❤❤გყვარობს შენ მარგალიტა ტკბილო❤❤❤❤

დელასი
როგორც იქნაა დაინახა ჩემმა ყავისფერმა თვალებმაა ღრმად პატივცემული რიცხვი-11 :დდდ არ ველოდი ასე მალე და სრულიად შემთხვევით შემოვიჭყიტე სიმართლე გითხრაა :დდ კიდევ კარგიი . . .
იმით დავიწყებ ჩემ გრძელ განხილვას, რომ ძალიააან, ძალიან მომეწონა ანას და გაბრიელის ურთიერთობის ასეთი განვითარება. ანუ იმის თქმა მინდა, რომ მოცემულ სიტუაციას მართლა აშკარად მოუხდა გაბრიელის გაუჩინარება heart_eyes ამ ორს აქვს ისეთი ურთიერთობა, რომ ყველაზე შესაფერისი და ლამაზი, სწორედ ასეთი გაგრძელება იყო. არ იქნებოდა ბუნებრივი პალატიდან გამოსული ანას გაბრიელთან ჩახუტება და თბილი სცენები, რაღაც ეუცხოებოდა მკითხველს და ისე გაქვს ზუსტად განვითარებული შემდგომი მოვლენები, როგორც უნდა გქონდეს, რადგან ასეთი გაგრძელება ყველაზე მეტად შეეფერება ამ წყვილს და ჯერ მარტო ამას იდეალურად გაართვი თავი. რთული იყო ამათ ურთიეთობაში შემდეგი ეტაპის ასე ოსტატურად მოფიქრება, რომელიც ყველანაირად ჯდება ამ გიჟიი წყვილის ხასიათში, მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელო, The გადასვლა იყოო <33
მეორე, რამაც შთაბეჭდილება მოახდინა, იყო ანას რეაქცია. ეს გრძნობების არ გამოხატვა, ეჭვიანობა, ფანჯარასთან ლოდინი და ყოველ ტელეფონის ზარზე გიჟივით მირბენა heart_eyes აი ვგრძნობ როგორ იცვლება ეს პერსონაჟი და სწორედ ამის კითხვაა ყველაზე მიმზიდველი. როცა თვალს ადევნებ როგორ ავლენს იგი იმ თვისებებსა და გრძნობებს, რომელიც აქამდე მისთვის უცხო იყო და ასევე მკითხველისთვის.
შეყვარებული ანა (^_^) არ ვიცი, ვერ წარმომედგინა ასეთ ანას როგორ ან რანაირად შემოგვაპარებდი და მეგონა ძალიან გაგირთულდებოდა შენც, მისნაირი "ყინულის დედოფლის" ემოციებით შევსება, თუმცა აი აქ მიმართე ხერხს და მაინც დაუტოვე ის ეშმაკობები, რომლის გარეშეც ანა, უბრალოდ ანა ვერ იქნება :დდ აქ გასაღების ამოცლა მაქვს მხედველობაში. გულწრფელია, უყვარს, მაგრამ თავისი მავნე ჩვევები და თვალთმაქცობაც არ ავიწყდება. სწორედ ეს სძენს ამ პერსონაჟს ხიბლს. ანას რომ ბოლომდე დაუკარგო თავისი თვისებები და გაბრიელის ფუმფულა დათუნიად აქციო, მე მაგალითად აღარ მომეწონება და არაბუნებრივიც იქნება მისი ასეთი ცვლილება. მიმაჩნია, რომ ალაგ-ალაგ ერთმანეთს თუ არ უკბინეს და არ გაამწარეს ეს წყვილი ვერ შედგება და ვერ იარსებებს :დდ გიჟური სიყვარული იქნება, რომელიც ერთმანეთის გამწარებაზეა დამყარებული, თუმცა მაინც ძლიერია და მყარი!!!
და ეს არ გამოხატვაა, ანას მოჩვენებითი ურეაქციობა კიდე ცალკე თემაა <333 ჩემი აზრით, ადამიანს ყველაზე ძალიან მაშინ უყვარს, როდესაც ამის გამოხატვაზე უარს ამბობს და ყველაფერს გულში იკლავს. სწორედ ესაა, კიდევ ერთი რაც ამ ისტორიაში მიზიდავს. ეპიზოდურად, რომ აქვთ წამიერი აფეთქებები (თუნდაც კიბის სცენა წინა თავიდან). ასეთი მომენტების იშვიათობა, უფრო მეტად მძაფრს და ემოციურს ხდის ამ ყველაფერს ^_^
ლეოს და კატოს დიალოგზე კიდეე არ ვიცი რა ვთქვა... მე პირადად, ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ანასგან იცავს, რადგან იცის რაღაცას რომ უპირებს და აბრამოვის ქალიშვილობას ასე მარტივად არ აპატიებს. თავის მხრივ მართალიცაა და არც ტყუილი უთქვამს, როცა თავისი სატანის ბიძაშვილი დაიკო დაახასიათა :დდ
და ეს პეტრეც... ისე მურმანის ეკალივით გამოეკვეხა უეჭველი რაღაცაშია გარეული. ანას "შერლოკ-ჰოლმსურ" წინათგრძნობას, არ შეეშლებოდა ეგ :დდ და რაღაც საეჭვოდაც კოჭლობდა ხოო? :დდ ცოდვებმა უწია უეჭველი :დდ აქაც რაღაც ძაღლის თავი გექნება დამარხული მარგო ვიციი :დდ ტყუილად არც ერთი დეტალი არ შემოგიპარებია აქამდე და მალე დაგვიხატე რუკა სად მარხია ეგ თავი, ან შენ თვითონ ამოგვითხარე :დდ
ბოლო სიტყვებიი, ე.ი ანას და გაბრიელის ფინალური დიალოგიი ცალკე თემაა :დდ ეს სატანა დაიბადა ჩემი დაბადებიდან სამი დღის მერეო :დდ ოსკარზეა რაა წარსადგენი ორივეს ენა :დდ
კაი ახლა მოვრჩები ლაქლაქს და იმ ფრაზასაც დაგიმთავრებ წინაზე, რომ ინტრიგა ჩამოვაგდე :დდ
შენ რომ მუზა დაკარგო, სრაზუ ორი აგურის ძებნას ვიწყეებ :დდ რაღაც ასე მგონია, რომ იმ ირეალური სამყაროს და პერსონაჟების გარეშე, რომელსაც შენ ქმნი, ძალიან მოვიწყენ <3
პ.ს ამ გამოგონილ ქალაქებზე ხომ მეკეტება და მეკეტება <33 თუმცა ქალაქი, სადაც გაბრიელი და ანა ცხოვრებენ მართლაც, რომ ირეალური უნდა იყოს, სხვანაირად არ შეიძლება . . .

რას მიკეთებ შენ მე არ ვიცი :დდდდ მგონი ჯადოქარი ხარ ან ფსიქიატრი რომელიც თავისი კომენტარით მაჰიპნოზებს :დდდდ რადგან ნაწერზე თვალი ისე მიშტერდება რომ არც ვახამხამებ, სუნთქვაც მავიწყდება და სხვა გარემო ფაქტორებიც :დდდდ❤❤❤❤
ე.ი. სრულიად მართალი ხარ :დდდ ვერც მე წარმომედგინა ამათი ბანალური ჩახუტებულობანა ამიტომაც მოვუფიქრე ასეთი გაგრძელება :** ძალიან მიყვარს პერსონაჟები რომლებიც ჯერ ჯიუტად დგანან თავიანთ "არასწორ" აზრზე მერე კი რაღაცის ან ვიღაცის გამო ამ აზრებს სამართლიანად იცვლიან ანუ ვითარდებიან და ანას პერსონაჟში ზუსტად ამის განხორციელებას ვცდილობ :დდ სასწაულად მიხარია რომ შენ ამას ამჩნევ ❤❤❤ კი ბატონო, ეს უეცარი აფეთქებებიც ვთვლი რომ სიუჟეტს უფრო საინტერესოს ხდის ❤❤❤აბა ამათ რომ მეორე თავშივე შეყვარებოდათ ერთმანეთი არც ისე საინტერესო იქნებოდა :დდდდდ❤ ეს გოგო მართლა ეშმაკის ბიძაშვილია და თავის ეშმაკობებს სულ იყენებს, რის გარეშეც რა თქმა უნდა ანა არაფერია და ჯერ-ჯერობით ამის საგრძნობლად შეცვლას არ ვაპირებ :დდდ ❤
აქაც მართალი ხარ, ლეო კატოს დაცვას ცდილობს რადგან იცის მისი და როგორი იმპულსურიცაა და ვერ ენდობა :დდდდ❤❤❤
პეტრეზე ძალიან ბევრმა იკითხა ჰოდა როგორც ჩანს არ გახსოვთ ამ კაცის აბრამოვთან მისვლა :დდდ აბრამოვმაც ჰკითხა ფეხზე რა დაგემართაო და პეტრემ აღიარა კატომ მესროლაო :დდდ კატომ აქ მხოლოდ ერთხელ გაისროლა და ისიც გატაცების ღამეს :დდდდ ასე რომ ყველაფერი ისედაც ნათელია :დდდ❤❤❤❤
ეს ისტორია უკვე ისე მიყვარს და მისი წერაც ისე მსიამოვნებს რომ ალბათ მუზას არასოდეს არ დავკარგავ და არც აგურები მომიწევს :დდდდდდდ❤❤❤❤
გამოგონილ ქალაქებზე, ქვეყნებზე, თუნდაც ქუჩებზე აი მეც სასწაულად ვგიჟდები და რა გავაკეთო?!:დდდ ამათი სახელების მოგონებაც კი უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებს და მირჩევნია ზუსტად ასეთ ადგილებში ვაცხოვრო ჩემი გადარეული პერსონაჟები, რადგან ნამდვილად არსებული ადგილები მაგათ ვერ გაუძლებენ :დდდდდდდდდდდ❤❤❤
ისევ და ისევ უდიდესი მადლობა შენ ასეთი უტკბილესი კომენტარისთვის :**❤❤ ვგიჟდები როცა ასე დეტალურად განიხილავ ყველაფერს❤❤ და ვგიჟდები შენზე სიყვარულოოოო :***❤❤❤❤❤

 



№28  offline წევრი Mtirala

მარგუნია მარგოო :))
როგორ მიხარიხარ არ იცი :))
ძალიან მაგარი თავი იყო :)
ყველა დეტალი გათვალისწინებული გაქვს და ეს როგორი რთულია ჩემზე უკეთ შენ მოგეხსენება.
იცი, რომელი დრო მომენატრა?!
ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდ კომენტარებს რომ გიწერდი და გულს შეც გიხარებდი და მეც აჟიტირებული დავფრინავდი.
ბოლო დროს მხოლოდ რამდენიმე წინადადებით შემოვიფარგლები, მაგრამ გპირდები მაქსიმუმ ბოლო თავზე უშველებელ კომენტარს დაგიწერ. :))
აი, იცი როგორს? :))
ეიფორიის ბოლო თავზე, რომ დაგიტოვე მაგაზე დიდს. :))
იმედია საიტი მომცემს ამის საშუალებას :))
რაც შეეხება ჩემს 'ბოვშვებს'... :)))
ვგიჟდები გაბრიელზე, როგორი დახვეწილი და საყვარელი ბიჭია.
ვგიჟდები ლეოზე, ასეთი ექიმი მეც მინდა :))
მაგრამ აბა სადაა? :))
თუმცა ვიმედოვმებ მაქსიმუმ 10 წელში სახლში მეყოლება ზუსტად ასეთი :)))
ძმას ვგულისხმობ :))) მართალია 10 წელი ბევრია, მაგრამ აბა როგორ გინდა :))) ჯერ სკოლაც არ დაუმთავრებია :))
მართლა ძალიან ვარ დაღლილი,
თავიც მტკივა :((
სულ როგორ უნდა ვწუწუნებდე? :)))
ვიცი, პატარა კომენტარია, ისევ :((
მაგრამ ბოლო თავზე ელოდე, ხო? :))))
მიყვარხარ ყველაზე ნიჭიერო გოგო'ვ.
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№29  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mtirala
მარგუნია მარგოო :))
როგორ მიხარიხარ არ იცი :))
ძალიან მაგარი თავი იყო :)
ყველა დეტალი გათვალისწინებული გაქვს და ეს როგორი რთულია ჩემზე უკეთ შენ მოგეხსენება.
იცი, რომელი დრო მომენატრა?!
ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდ კომენტარებს რომ გიწერდი და გულს შეც გიხარებდი და მეც აჟიტირებული დავფრინავდი.
ბოლო დროს მხოლოდ რამდენიმე წინადადებით შემოვიფარგლები, მაგრამ გპირდები მაქსიმუმ ბოლო თავზე უშველებელ კომენტარს დაგიწერ. :))
აი, იცი როგორს? :))
ეიფორიის ბოლო თავზე, რომ დაგიტოვე მაგაზე დიდს. :))
იმედია საიტი მომცემს ამის საშუალებას :))
რაც შეეხება ჩემს 'ბოვშვებს'... :)))
ვგიჟდები გაბრიელზე, როგორი დახვეწილი და საყვარელი ბიჭია.
ვგიჟდები ლეოზე, ასეთი ექიმი მეც მინდა :))
მაგრამ აბა სადაა? :))
თუმცა ვიმედოვმებ მაქსიმუმ 10 წელში სახლში მეყოლება ზუსტად ასეთი :)))
ძმას ვგულისხმობ :))) მართალია 10 წელი ბევრია, მაგრამ აბა როგორ გინდა :))) ჯერ სკოლაც არ დაუმთავრებია :))
მართლა ძალიან ვარ დაღლილი,
თავიც მტკივა :((
სულ როგორ უნდა ვწუწუნებდე? :)))
ვიცი, პატარა კომენტარია, ისევ :((
მაგრამ ბოლო თავზე ელოდე, ხო? :))))
მიყვარხარ ყველაზე ნიჭიერო გოგო'ვ.

ჩემო სიყვარულოოოო :***** მე შენგან და საერთოდ არავისგან არ ვითხოვ დიდ კომენტარებს, :დდ❤❤ მკითხველი იმას უნდა წერდეს რასაც თვითონ განიცდის, რა ემოციებსაც გამოიწვევს ყოველი ახალი თავი მასში, ან არ გამოიწვევს.... სად დაინახა შეცდომა ,სად იყო სუსტად გაშლილი თემა ან პირიქით , ძლიერად :***❤❤ არის შემთხვევა როცა მკითხველი აზრებს ვერ უყრის თავს :დდ ეს მეც დამმართნია, რაღაც ძალიან მომწონებია და რომ ვერ გამომიხატავს ორ სიტყვიანი კომენტარი დამიწერია,ან დაღლილი ვყოფილვარ და ვერ გამომითქვამს ის რისი თქმაც მინდოდა :დდდდ არა უშავს❤❤ადრეც მითქვამს,რომ მე შენს მიერ დასმული ერთი წერტილიც კი მახარებს, რადგან ეს იმის მანიშნებელია რომ შენ მე ისევ მკითხულობ....❤❤ შარშან ამ დროს გაგიცანი და მას მერე მოყოლებული ყველაზე ერთგული მკითხველი მყავხარ❤❤❤ ძნელია მწერალმა ამდენ ხანს მკითხველი შეინარჩუნო :** მე შენ შეგინარჩუნე და ჩემთვის ესეც საკმარისია ❤❤ ყოველგვარი სიყალბის გარეშე :** ❤❤
მიხარია გაბრიელს დახვეწილად თუ თვლი :დდდ ცოტა ველურია , მაგრამ რაღაცეები მაინც არ ეშლება :დდდდ
დარწმუნებული ვარ ათ წელზე უფრო ადრეც გახდება შენი ძმა ძალიან კარფი ექიმი :)) და წლების შემდეგ შენ მე ამას მახარებ თავად ;)) :** ❤❤❤❤ მიყვარხარ პატარა გულო :***❤❤❤❤❤❤
პ.ს. ბოლო თავზეც გელი ჩიტო ;)) ;დდდდ❤❤

 



№30  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

დღეს იქნება მარგარეტ?!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent