შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კამელიები (თავი 13)


19-12-2017, 23:21
ავტორი An_Gel
ნანახია 1 964

კამელიები (თავი 13)

-გენატრებათ?

ოთახში ქალის მძიმე ოხვრა გაისმა. კითხვითაღელვებული წინ წამოიწია, გაოფლილი ხელები დაიზილა, მერე კი ერთმანეთში ახლართა. ყელში მოწოლილ უზარმაზარ, შემაწუხებელ ბურთს ვერაფრით უმკლავდებოდა. შეგრძნება ჰქონდა, რომ ხმით იტირებდა, თუ ხმას ამოიღებდა.

-გენატრებათ და ბრაზობთ თქვენს მეუღლეზე. - უპასუხოდ დარჩენილმა კითხვამ თავისთავად გასცა სიმართლე.
-იცით... ეს უფრო მტკივნეულია, ვიდრე მონატრება შეიძლება იყოს. ეს... ეს რაღაც მოუქნელია... გაუაზრებელი! თითქოს ვგრძნობ და თან არც, მაგრამ ვიხრჩობი.
-მასთან დაკავშირება თუ გიცდიათ? - ფსიქოლოგმა სხარტი მოძრაობით შეუცვალა ფეხებს მდგომარეობა და ამჯერად მარჯვენა გადაიდო მარცხენაზე. ხალისი ხმაში, ხოლო ღიმილი სახეზე დაეტყო.
-უკაცრავად, ახლა რომელ ქმარზე ვსაუბრობთ?! - ცინიკურად ჩაეცინა ანას. მისი საქციელი აგონიის ზღვარზე მყოფი ადამიანისას ჰგავდა.
-ცოცხალზე, რაღა თქმა უნდა. - ღიმილით უპასუხა ახალგაზრდა ქალმა.
-ჩემი მდგომარეობა სასაცილოა, არა?! უკვე მეც მეცინება საკუთარ თავზე, ხედავთ?! - გაყინული თითები სახეზე ჩამოისვა ყიფშიძემ.
-თუ გეტირებათ, უნდა იტიროთ; თუ გეცინებათ, უნდა გაიცინოთ. თქვენი მდგომარეობა მანამ არ იქნება სასაცილო, სანამ თქვენი გრძნობების შესაფერის რეაქციას გამოავლენთ.
-და ეს ლოგიკურია?!
-არ ვიცი. - მხრები აიჩეჩა ქალმა. - თქვენ მითხარით, რას გკარნახობთ თქვენივე თავი, ლოგიკურია?!
ანა გაჩუმდა. სუნთქვაც შეიკვრა და თითქოს მართლა გადაწყვიტა საკუთარი თავის მოსმენა. რამდენიმე წამში ამოიოხრა, თავი გააქნია და ისე თქვა:
-ტირილს მაინც მირჩევნია. - ორივეს გაეღიმა.
-ორივე გენატრებათ და ორივეზე ბრაზობთ, ეს ბუნებრივია. თუმცა თქვენს განცდებს შორის განსხვავება არსებობს, ხომ ხვდებით?!
-კი, ვხვდები. იაგო ახლაც მაწამებს იმ საშინელი ყვავილების გამოგზავნით!
-დიახ, ზუსტად. იაგო ახლაც აქ არის, ჩემსა და თქვენ შორის დგას და ჩვენ მას განვიხილავთ, როგორც პრობლემას; როგორც პროცესს და არა შეუვალ, უკვე დამდგარ მოცემულობას.
-მაგრამ, ხანდახან, მინდა, რომ იაგოც უკვე შეუცვლელი მოცემულობა იყოს, გესმით? აღარ მინდა, რომ ჩემს ცხოვრებაში ისევ დაბრუნდეს რაიმე სახით. ვიცი, თუ ისევ მოვა, მატკენს...
-მისი გეშინიათ?
-მხოლოდ იმ გრძნობების, რომელსაც ჩემში იწვევს.
-გენატრებათ? - კითხვა გაიმეორა თერაპევტმა, ამჯერად უფრო ეშმაკური ღიმილით.
-ეს ხომ უკვე მკითხეთ?! და მგონი, პასუხიც კარგად იცით.
-ჩემი ცოდნა არაფერში დაგვეხმარება, მთავარია თქვენ უგდოთ ყური საკუთარ თავს.
-ეს განცდა ჩემზე არაა დამოკიდებული. ხვდებით, რას გეუბნებით? არ მინდა, მაგრამ უნებურად მიპყრობს ხოლმე მასზე ფიქრი, ხანდახან. მერე ეს საშინელი ყვავილები... ჭკუიდან მშლის! ყოველ ოთხ დღეში მიგზავნის, თითქოს გარკვეულ კანონზომიერებას იცავს. რის დამტკიცება სურს ამით ვერ ვხვდები, მაგრამ ნერვებზე საშინლად მოქმედებს!
-თქვენი აზრით, რისი თქმა სურს ამ ჟესტით?
-იმის, რომ ჩემ წამებას არასდროს შეწყვეტს. ბოლომდე არასდროს შემეშვება.
-ასე გგონიათ?
-არ ვიცი... აბა სხვა რა უნდა ვიფიქრო?! რა უნდა ჩემგან?! შეურაცხმყო, ყველანაირად დამამცირა, უარმყო, როგორც ქალი, როგორც მეგობარი, ცოლი და ადამიანი. ყველაფერს ვაკეთებდი, რომ შემენარჩუნებინა. დამიკოს ხატსაც კი გადავაბიჯე, წარმოგიდგენიათ?! მეგონა, ამას ითხოვდა ჩემგან. მეგონა, თუ მას მივიღებდი, როგორც ქმარს, ჩემი ტანჯვაც შეწყდებოდა. მან კი სწორად ამ დროს ჩამარტყა ყველაზე მწარედ. მერე წავიდა, უსიტყვოდ, უკვალოდ, უკანმოუხედავად და ახლა რას ცდილობს ამ წყეული ყვავილებით?!
-როგორ ფიქრობთ, მასთან დაკავშირება და დალაპარაკება რომ ცადოთ, მიიღებთ თქვენს კითხვებზე პასუხებს?
-მე დავუკავშირდე? იმის შემდეგ, რაც გამიკეთა, მე გადავდგა პირველი ნაბიჯი?!
-თქვენ ხართ ის, ვინც იტანჯება, ის კი ადამიანი, რომელსაც პასუხები აქვს.
-მაგრამ მინდა კი?! მჭირდება ეს კაცი ცხოვრებაში?
-მაგას მანამ ვერ გადაწყვეტთ, სანამ ყველა კითხვაზე გეცოდინებათ პასუხი. და თუ გადაწყვეტთ, ვერ იქნებით გულწრფელი.

*_*_*_*

-გენატრება?

აივნის მოაჯირთან მდგარ მამაკაცს ნაღვლიანმა ღიმილმა გაუცრიცა სახე. მწვანე თვალები, რომელიც ბოლო ხანებში მხოლოდ დარდსღა ასხივებდა, მომენტალურად აუციმციმდა. იმედის სხივი გაუკრთა, მუცელში კი რაღაც უცნაურად, ერთგვარად სასიამოვნოდ შეეკუმშა.

-მინდა ვიცოდე, როგორ არის უჩემოდ.
-ალბათ უჭირს. მისთვის ეს ქმრის მეორედ დაკარგვას უნდა ჰგავდეს.
-ვითომ?! - ეჭვი დაეტყო ტონს.
-იცი, შენი პრობლემა რა არის, იაგო? - ჩაეცინა ქალს, თუმცა კი მეტად სერიოზული იყო. - ვერ საზღვრავ, სად დგახარ შენ და სად დგას დამიანე მისთვის. ხშირ შემთხვევაში ხდება ისე, რომ კარგი მეგობარი და ქმარი ერთ საფეხურზე იდგნენ. შენ კი ორივე იყავი მისთვის. როგორ ფიქრობ, არ აკლიხარ?!
გურიანი რამდენიმე ხნით ჩაფიქრდა. მერე გაეღიმა ისე, თითქოს რაღაცას მიხვდაო. მოაჯირს მოშორდა და მაგიდას მიუახლოვდა, რომელთანაც იჯდა მომღიმარი სოფიო.
-კარგი მეგობარი ხარ, სოფო, მითქვამს? - ხელებით დაეყრდნო მაგიდას და სახე ახლოს მიუტანა საყვარელს.
-კარგი საყვარლობა უფრო დიდი კომპლიმენტი იქნებოდა ჩემთვის. - ირონიულად გაეღიმა სოფოს.
-ეგ სულ ვიცოდი. მაგრამ ყოველთვის მეგონა, შენგან ყველაზე დიდი საჩუქარი ერნესტო იყო. ახლა ვხვდები, რომ ვცდებოდი. შენგან ყველაზე დიდი საჩუქარი, თვითონ შენ ხარ. - ოდნავი ხრინწი ეკრა მამაკაცის სიტყვებს. ნელა მიუახლოვა თავისი ტუჩები ქალისას და მხურვალე, ხანგრძლივი შეხებით მიაკრო.

*_*_*_*

ყიფშიძეების ფირმის კარის ხელახალი შეხსნისთანავე ისე იქცეოდა მერაბი, თითქოს არც არასდროს გაეგდოთ იქიდან. დერეფნებში დადიოდა ყელმოღერებული, ამაყი და თავმომწონე. მზერით ატყობინებდა ყველას, რომ ის დაბრუნდა და რომ ყველაფერი ისე იქნებოდა ამიერიდან, როგორც თავად მოესურვებოდა.

ანამ უხალისოდ მიიღო მერაბი. პირობა ჩამოართვა, რომ მისი ერთგული იქნებოდა და აღარასდროს გაბედავდა ზურგსუკან ქმედებას, მერე კი ფირმის თათბირზე წარუდგინა თანამშრომლებს.
ვაჟა ყველასგან განცალკევებით, კედელთან იდგა და იღიმოდა. ეს ღიმილი სიმწრის იყო თუ ირონიის, რთულად გაირჩეოდა.

ასე იყო, თუ ისე, ძველ პოსტს დაუბრუნდა ყიფშიძე და ყველგან, სადაც შეეძლო, ამბობდა, რომ დაამარცხა პარაზიტი იაგო გურიანი. ისე მოჰქონდა თავი, თითქოს მხსნელად მოევლინა კომპანიასაც და მის თანამშრომლებსაც და ეს როლი იმდენად მოსწონდა, აღარ იცოდა, როგორ დაემალა კმაყოფილება.

ერთ საღამოს მის კაბინეტში ისხდნენ ის და ვახტანგი. სვამდნენ და წინასწარ აღნიშნავდნენ საბოლოო გამარჯვებას, რომელსაც სულ მალე ხელთ იგდებდა ყიფშიძე.
დიდებულ განწყობაზე იყო მამაკაცი. ანა უკვე სახლში გაესტუმრებინა და შეეძლო მთელი ხმით, მოურიდებლად დაეცინა მისი გულუბრყვილობისთვის.

-წარმოიდგენდი, რომ ჩემს ძმიშვილს ამდენად სულელი ცოლი ეყოლებოდა?! ცოტა არ იყოს, იმედგაცრუებულიც კი ვარ. - იცინოდა და დაუზოგავად სვამდა კონიაკს.
-ქვრივ ქალს ჭკუა არ მოეკითხება, ჩემო მერაბ. - ეშმაკურად იღიმოდა ვახტანგი. - ახლა ისე მენდობა, კლდიდან გადახტითქო, რომ ვუთხრა, იზამს.
-არა, უნდა ვაღიარო, რომ იმ ჭიაყელა გურიანმა კარგი საქმე გამიკეთა. მაინც რა დამართა ასეთი, მისკენ გახედვაც რომ აღარ უნდა ჩემს რძალს?!
-ჩვენთვის რა მნიშვნელობა აქვს?! - მხრები აიჩეჩა ადვოკატმა. - მთავარია, რომ მათი დაშორებაც ჩვენ წაგვადგა.
-გაგიმარჯოს, იაგო გურიანო, სადაც არ უნდა იყო! - სასმლით სავსე ჭიქა წამოსწია მერაბმა და ჩაიქირქილა. - აბა, ჩემო ვახო, ყველაფერი მზად გაქვს?! - როგორც კი ყელში გადაუშვა მწარე სითხე და ტუჩები გაილოკა, მეგობარს მიუბრუნდა.
-საბუთები მზად მაქვს. ახლა ისღა დაგვრჩენია, ხელსაყრელ მომენტს დაველოდოთ და ანას ჩავაწვეთოთ, რომ ერთპიროვნულ მმართველად შენ დაგტოვოს ფირმაში.
-ჰმ, ერთი-ორი ბომბი და უცებ ამოუვა ყელში უფროსობა. ეგ რა პრობლემაა?! - გაიცინა მერაბმა და სასაცილოდ დააკვესა სიწითლეშეპარული თვალები.
-ჰო, რა თქმა უნდა. - გაეცინა ვახოსაც. - მერე კი საბუთებს მოაწერს ხელს და მთელ ქონებას შენ გადმოგცემს. ფაქტობრივად იმავეს გავუკეთებთ, რაც იაგომ გაუკეთა.
-მაგრამ ამჯერად საბუთები თვითონაც რომ წაიკითხოს? - დაეჭვდა ყიფშიძე.
-სხვა საბუთს მივცემ. სადაც მხოლოდ ის ეწერება, რომ ფირმის მმართველად გნიშნავს. - ხელები გაშალა ადვოკატმა და ცინიკურად ჩაიცინა.
-და თუ სასამართლოში გვიჩივლებს?!
-აბა წარმოიდგინე, ერთ მხარეს შენ იქნები, ამ ფირმის დამაარსებლის ძმა, პატივსაცემი და ყველასთვის ცნობილი პიროვნება, მეორე მხარეს კი ის - ქვრივი ქალი, რომელმაც ქმრის გარდაცვალებიდან ორ თვეში მის საუკეთესო მეგობარზე იქორწინა, მერე ქონება გადააბარა, მერე უკან წაართვა, ახლა ზის სათავეში და არაფერი გაეგება საქმის. სასაცილოდ არ გამოჩნდება მისი მტკიცება, რომ მეორედ მოატყუეს ასეთ მოკლე დროის მონაკვეთში?!
-გენიალურია! - შესძახა უზომოდ კმაყოფილმა მერაბმა და ახარხარდა. - რა თქმა უნდა, გიჟად შერაცხავენ! არავინ დაიჯერებს, რომ საბუთებს თავისი ნებით არ მოაწერა ხელი!
-შენ იტყვი, რომ ანას დამიანე არასდროს უყვარდა და შესაბამისად, არც ქონება მოინდომა მისი. სახლს დაუტოვებ?
-არავითარ შემთხვევაში! - სასწრაფოდ იუარა მამაკაცმა. - იცი, რამდენი წელია მაგ სახლზე მიდგას თვალი?! - მერე გაიცინა და ჭიქა სასმლით გაივსო. - გაგიმარჯოს, ჩემო სულელო ძმიშვილო! როგორი ქარაფშუტაც შენ იყავი, ისეთივე ადამიანები შემოიკრიბე გარშემო და ამისთვის ყველაზე დიდი მადლობა შენ! ღმერთმა ნათელში გამყოფოს, და-მი-კო... - გარდაცვლილის სახელის ანასეულ ინტერპრეტაციას ირონიულად გაუსვა ხაზი და კონიაკი გადაკრა.

*_*_*_*

მალე ფირმის შიგნით ფატალურად იმატა განხეთქილებებმა. ზოგი იაგოს დაბრუნებას ითხოვდა, ზოგი მერაბის წასვლას. ზოგიერთს ანა არ მოსწონდა, როგორც მმართველი და თვლიდნენ, რომ ძალიან სუსტი იყო. უმეტესობას საერთოდ ვერ გაეგო, რა ხდებოდა, საით მიექანებოდა ბიზნესი და რატომ იცვლებოდნენ მმართველები ასე ხშირად.
მთელი ზაფხული ანას ერთ ყურთან ვახტანგი ეჩიჩინებოდა, მეორესთან ვაჟა. ერთმანეთს აბრალებდნენ წარუმატებელ მუშაობასა და საქმის უკან დახევას. ქალმა აღარ იცოდა, ვისთვის დაეჯერებინა. როგორც კი ოდნავ გადაიხრებოდა ვაჟასკენ, ვახტანგი მის ძველ ცოდვებს ახსენებდა და ისევ თავისკენ ხრიდა უპირატესობას.
მერაბი კი გველივით დასრიალებდა იქვე, ახლო-მახლოს, რომ ყოველთვის პირველი ყოფილიყო, თუ რაიმე პრობლემის გადაწყვეტაზე მიდგებოდა საქმე. არაფერს ამბობდა, თუმცა მშვენივრად ხვდებოდა ანა, რომ ყიფშიძე მას აბრალებდა არსებულ ქაოსს.

აგვისტო იწურებოდა. ერთ დღეს კაბინეტში იჯდა. ადვოკატი თავზე ედგა და საბუთებს აწვდიდა ხელმოსაწერად. თან უყვებოდა, ვინ ითხოვდა ხელფასის მომატებას, დაწინაურებას, რომელიმე თანამდებობის პირის გათავისუფლებას ან თავად წასვლას.
ანა გაფაციცებით ფიქრობდა, რა შეიძლებოდა მოემოქმედებინა, მრჩევლის გასაგონად კი მხოლოდ ოხრავდა.
თითქმის დასრულებული ჰქონდათ საქმე, როცა ფრთხილად გაიღო კარი და მერაბი შემოიძურწა ოთახში.

-გამარჯობა, ანა შვილო, როგორ ხარ? - ღიმილით მიუახლოვდა ყოფილ რძალს და ისე გადაეხვია, როგორც ქალიშვილს გადაეხვეოდა.
-შენ როგორ გიკითხო, მერაბ? - როგორც ყოველთვის, უხალისოდ შეხვდა მის გამოჩენას ქალი. მაგრამ როგორც კი მოშორდა, უნებურად გაეღიმა. - რა კარგი სუნამო გასხია... - სასიამოვნო არომატმა თითქოს მომენტალურად გამოუკეთა ხასიათი.
-ხოო?! - ჩაეცინა ყიფშიძეს. - არ ვიცი, თამუნას არჩეულია.
-ცოლი მყავსო, შენ უნდა თქვა. - გაეცინა ანას. - მოდი, დაჯექი, რატომ დგახარ?
-მოკლედ, ეს სუნამოები თქვენი სუსტი წერტილია, რა. - გამხიარულდა მერაბი და კომფორტულად მოთავსდა სავარძელში. - ვახოს აღარ ვესალმები, დღეს უკვე ვნახე. - სასხვათაშორისოდ აღნიშნა მერე.
-აბა მითხარი, რამ მოგიყვანა ჩემთან? - ისევ დასერიოზულდა ანა და თითქოს შეფიქრიანდა.
-ეჰ, ანა... - ამოიოხრა კაცმა. - ძალიან დადარდიანებული ვარ. ეს რა ხდება ფირმაში?! ამდენი წელია აქ ვმუშაობ და ასეთი არეულობა მე ჯერ არ მახსოვს... - გააბუქა სიტუაცია.
-ჰო... - თითქმის უემოციოდ ჩაილაპარაკა სხვა საფიქრალს მიცემულმა. - რთული მდგომარეობა გვაქვს და არც ვიცი, რა ვუშველო. შენ ხომ არ გეუბნებიან რამეს?
-მე?! - ხელოვნურად გაიკვირვა მერაბმა. - რა ვიცი, ჩემ გასაგონად კი ლაპარაკობენ. ხომ იცი, რადგან ერთი ოჯახი ვართ, ჰგონიათ, მე შევძლებ შენამდე სათქმელის მოტანას.
-მერე რაო, რას ამბობენ? - შუბლი დაიზილა და მორიგ საბუთს მოაწერა ხელი.
-არ მინდა დაგიმალო. შვილივით მიყვარხარ და შენ თუ არ გითხარი პირდაპირ, ვის ვუთხრა?!
-გისმენ, მერაბ. - უნებურად გაუპო სიმწრის ღიმილმა ბაგეები ანას, როცა იმავე კაბინეტში თითქმის ორი წლის წინ მომხდარი მისი და მერაბის ინციდენტი გაახსენდა.
-ძალიან ბევრი არ გცემს პატივს ამ ფირმაში. - ისე ჩუმად დაილაპარაკა ყიფშიძემ, თითქოს ვინმე გარეშე პირი უსმენდათ. - მოგეხსენება, როგორ უჭირთ ჩვენთან ქალი უფროსის შეგუება და შენც მაგიტომ აგითვალისწუნეს ალბათ. თანაც... იაგოს პატიება უჭირთ შენთვის...
-მე ხომ ყველაფერს ვაკეთებ, რაც შემიძლია...
-მესმის, მესმის, ანა, საყვარელო, გგონია მე არ მესმის?! მეც გამიჭირდა შენთვის იმ კაცზე დაქორწინების პატიება, მაგრამ გადავლახე ყოველგვარი წყენა და დავბრუნდი ფირმაში, როგორც კი დაგჭირდი, მაგრამ ყველა ასე მარტივად ვერ ივიწყებს, ანა. შენმა ქმარმა ძალიან გაამწარა ეს ხალხი. ხუმრობა ხომ არ არის?! თითქმის ორი წელი...
-რა ვიღონო, მერაბ? - ამოიოხრა ქალმა. - მე და ბატონი ვახტანგიც სულ ამ თემაზე ვლაპარაკობთ, მაგრამ პასუხს ვერ ვპოულობთ. რაც არ უნდა გავაკეთო, ამ ხალხს არაფერი მოსწონს...
-ანა, ახლა მე შენ ერთ რაღაცას შემოგთავაზებ, ოღონდ დამპირდი, რომ ცუდად არ გაიგებ. - სავარძელში გაიმართა მერაბი. - შენ ხომ კარგად იცი, რომ შენ და ცოტნე ჩემი ოჯახი ხართ? ისე მიყვარხართ, როგორც ჩემი დამიანე მიყვარდა. მაშინ იაგო გურიანს რომ გაყევი ცოლად, როგორც განვიცადე, კარგად იცი. მაგრამ ახლანდელი გადასახედიდან... მესმის შენი. შენ ქვრივი ქალი ხარ, ახლაც კი. შენი საქმე ფირმის ინტრიგებში გახვევა და ამ საფიქრალით თავის შეწუხება, არ არის. ცოტნეს ჭირდები, შენს თავს ჭირდები.
-რას მთავაზობ?! - შუბლი შეკრა ანამ.
-გადმომაბარე ფირმის სადავეები და შენ წადი მშვიდად, ცოტნეს მიხედე.
-გინდა, რომ მმართველის პოსტი დაიკავო?! - ისე გაიმეორა კითხვა ანამ, თითქოს ვერ გაიგო მერაბის ნათქვამი.
-არ მინდა, ცუდად გაიგო, მაგრამ რა არის ამაში ცუდი?! დამიანეს წამოზრდამდე წლები ვუძღვებოდი ფირმას. ვახტანგიც დამემოწმება, რა პერიოდი ედგა მაშინ ჩვენს ბიზნესს. შენ ახალგაზრდა ქალი ხარ, რატომ უნდა გალიო შენი საუკეთესო წლები აქ ჯდომით და ტვინის იმაზე ჭ....ტვით, რა არ მოსწონთ შენს ხელქვეითებს?!
-მაგრამ, მერაბ... არ ვიცი... ამაზე არც კი მიფიქრია. იაგოს მერე...
-იმ გარეწრის მერე გიჭირს ხალხის ნდობა, ვიცი. მაგრამ ეს ხომ მე ვარ?! თითქმის ბავშვობიდან მიცნობ, დამიანე მე გავზარდე ფაქტობრივად. ვინ გყავს ჩემზე ახლობელი ყიფშიძეებში?! ეს ფირმა შვილივით მიყვარს. თავის დროზე მე, ვახოს, თუნდაც ვაჟას და დანარჩენებს უდიდესი ძალისხმევა დაგვჭირდა, რომ ჩემი საწყალი ძმის გარდაცვალების მერე ეს საქმე შეგვენარჩუნებინა და საათივით აწყობილი გადაგვეცა დამიანესთვის. ახლა მზად ვარ იმავე გავაკეთო ცოტნესთვის. გეფიცები, ძალას არ დავიშურებ!
-მერაბ, მერაბ. - ხელისაწევით შეაჩერა ანამ ლაპარაკში გათქვეფილი ყიფშიძე. - მესმის შენი თავდადება და მადლიერი ვარ, რაღა თქმა უნდა. შენ ყოველთვის იქ იყავი, სადაც ჩემს ოჯახს ჭირდებოდი. დღეს თუ ეს ფირმა ისევ ფეხზე დგას, უდიდესწილად შენი დამსახურებაა. მაგრამ არ მინდა, დამიანეს სახელს ისევ სხვა იცავდეს ჩემ მაგივრად, გესმის? ერთხელ უკვე დავუშვი ეს შეცდომა და მეორედ ვეღარ გავიმეორებ. შენ იაგო არ ხარ, ვიცი, მასსავით არ მოიქცევი, მაგრამ მისგან ბევრი რამ ვისწავლე, იცი? პირველ რიგში კი ის, რომ ყველაზე სანდო და ახლობელი ადამიანიც ვერ ილაპარაკებს შენ მაგივრად ისე კარგად, როგორც შენ თვითონ.
ყიფშიძეს ნირი წაუხდა. ჯერ წითელმა, ხოლო შემდეგ თეთრმა ფერებმა გადაუარეს სახეზე. კოვზი ნაცარში ჩაუვარდა უკვე თითქმის დარწმუნებულს, რომ ყველაფერი გამოუვიდოდა. სახეაშლილმა ფრთხილად გააპარა მზერა ვახოსკენ და მასსავით გაწბილებულ გამომეტველებას გადაეყარა.
-იმედი მაქვს, არ გეწყინება ჩემი ნათქვამი, მერაბ. მართლა ვაფასებ შენ მხარდაჭერას.
-არა... არა, რას ამბობ, ანა?! პირიქით... მიხარია, რომ ასე შემართებით ხარ. - ძლივს აიძულა საკუთარი თავი, ხმა ამოეღო. - მაგრამ იცოდე, თუ რამე მოხდება და აზრს შეიცვლი, მე აქ ვარ.
-ხო, რა თქმა უნდა. - გაეღიმა ანას.
-კარგი, წავალ ახლა, საქმეს დავუბრუნდები. - ნაძალადევად გაეღიმა ყიფშიძეს და წამოდგა. - შენ ხომ არაფერი გჭირდება?!
-არა, გმადლობ, თუ დამჭირდები, არ მომერიდება.
-კარგი. - გაეცინა მერაბს, მერე კი ვახტანგს შეხედა, თვალებით რომ ანიშნებდა, წადი და მე მოვაგვარებ ყველაფერსო. - წავალ... - თავისთვის ჩაილაპარაკა და კარისკენ გაემართა.

როგორც კი კარი გაიხურა, ანამ ამოიოხრა ნიკაპქვეშამოდებული ხელები დაუშვა.
-აბა, რას იტყვით?! - ახედა მის თავთან მდგომ ადვოკატს.
-არ ვიცი, არ ვიცი... - თავი გადააქნია ხანშიშესულმა მამაკაცმა. - გულწრფელი მომეჩვენა.
-ვითომ?! - გაუკვირდა ქალს მისი სიტყვები.
-რატომაც არა?! ამას პირველად არ აკეთებს. მას თუ ჩააბარებ ამ ფირმას, ერთგვარად ისტორიას გაამეორებ, ანა. დამიანესაც ხომ სწორედ მან შემოუნახა ეს ბიზნესი?!
-კი, მაგრამ... ღირს მისი ნდობა?
-მერაბი ხისტი ხასიათის პატრონი კაცია, ორი აზრი არ არსებობს. მაგრამ რამდენად უღალატებს ამ ფირმას და შენ?! რაიმე რომ ნდომოდა, ამას იმ წლებში გააკეთებდა, როცა ის მართავდა ფირმას, ასე არ ფიქრობ?
-ანუ რას მირჩევთ?
-ხელაღებით თქმა რთულია, ანა, მაგრამ მერაბი ორ რამეში ცამდე მართალია: ფირმაში სიტუაცია კონტროლს სულ უფრო მეტად აღარ ექვემდებარება და დიახ, ეს ხალხი სწორედაც რომ შენ გიცხადებს პროტესტს.
-თუ მერაბს დავაბრუნებ ჩემს პოსტზე, დამშვიდდებიან?
-ბევრი მიზეზი მაქვს, რომ ასე ვიფიქრო. - მცირე ყოყმანით თქვა ვახომ.
-კარგი, ვიფიქრებ... - შეკრული შუბლი გახსნა ანამ და მორიგი ფურცელი გამოართვა ადვოკატს.

*_*_*_*

ამ ამბიდან რამდენიმე კვირაში ლელამ ცაცხვების ქუჩაზე გამოიძახა შვილი. ყიფშიძე ისედაც ყოველ საღამოს მშობლებთან მიდიოდა ფირმიდან და ცოტნე მოყავდა სახლში. სპეციალურმა გამოძახებამ კი ისე შეაშინა, მაშინვე მიატოვა საქმე და დედ-მამის სახლისკენ გაიქცა.

კარი ლელას დამხმარე ქალმა გაუღო და უთხრა, რომ მისაღებ ოთახში ელოდა დედა. მანაც დაუყოვნებლივ იქითკენ აიღო გეზი.
საყვარელ სავარძელში გულხედარეფილი დაუხვდა ქალი. ფერმკრთალ სახეზე ეტყობოდა, რომ რაღაცას განიცდიდა. როგორც კი ქალიშვილი დაინახა, ოხვრისთანხლებით წამოდგა და გადაეხვია.

-რა კარგია, რომ დროზე მოხვედი. - შეწუხებული ხმა და გამომეტყველება ჰქონდა ქალს.
-რა მოხდა, დედა?! რატომ მაშინებ? ცოტნე სად არის? ბაღიდან ხომ გამოიყვანე? - ანერვიულებულმა ანამ მაშინვე კითხვები მიაყარა დედას.
-საძინებელშია... მოდი, დაჯექი, მოგიყვები ყველაფერს და მერე ნახე ბავშვი.
-რა მოხდა? ცოტნეს ეხება საქმე? - გული ყელში მოებჯინა ყიფშიძეს.
-მოკლედ, ეს ბოლო პერიოდი ბავშვს ბაღში სიარული რომ აღარ უნდოდა, გავარკვიე რატომაც. დღესაც რომ მიმყავდა, სულ უკან რჩებოდა ფეხები. იცი როგორ გამიჯიუტდა? რამდენჯერაც მიზეზი ვკითხე, არაფერი მიპასუხა. სულ თვალცრემლიანს ვტოვებდი ბაღის კართან, შენც ხომ იცი?
-ხო, ხო, მერე?!
-დღეს ბაღის მასწავლებელმა დამირეკა. ცოტნეს თავის ბაღელ ბიჭებთან უჩხუბია. წარბი აქვს გახეთქილი.
-რა?! - წამოიყვირა ანამ.
-ხო, მაგრამ არ ინერვიულო, არაფერია სერიოზული. ექიმს ვანახე უკვე და გასაკერი არ არის. ჩხუბში ერთ-ერთს ხელი უკრავს და მაგიდის კუთხისთვის ჩამოურტყამს.
-ვაიმე! - პირზე ხელები იტაცა ყიფშიძემ. - რატომ იჩხუბა კი მაგრამ?! ცოტნემ როგორ იჩხუბა, უყვარს თავისი ბაღელები...
-გეტყვი. - ამოიოხრა ლელამ. - ცოტნე რომ იაგოზე ყველასთან ლაპარაკობდა, შენც ხომ იცი? ხოდა ამ რამდენიმე თვის წინ ბავშვები დაუპატიჟებია თქვენთან, სახლში, იმ სახლის სანახავად, იაგოსთან ერთად რომ აშენებდა ბაღში. თან ამ ბავშვებს იაგოს გაცნობა ნდომებიათ და ცოტნე შეპირებია, გაგაცნობთო. მოკლედ, მთელი ბაღის ბავშვები იაგოზე ყოფილან გადარეულები; ცოტნეს ასეთ საჩუქრებს ჩუქნის, ცოტნეს ისეთ საჩუქრებს ჩუქნისო...
-მერე?!
-რაღა მერე, შვილო? წავიდა ეს შენი იაგო და ვიღას გააცნობდა საწყალი ბავშვი ბაღელებს? ხოდა ამ ბიჭებს უთქვამთ, არავითარი იაგო არ არსებობსო. დაუცინიათ, ცოტნეს მამა მოუკვდა და ახლა იგონებს, ვითომ ახალი, მაგარი მამა ჰყავსო. - თვალები აუცრემლიანდა ქალს ლაპარაკისას და ხმა ჩაეხლიჩა.
-რაო? - ხმა აუკანკალდა ანას.
-ხო, ასე უთქვამთ და ხომ წარმოგიდგენია, როგორი რეაქცია ექნებოდა ცოტნეს?! სცემია ერთ-ერთს სახეში და დაუწყია პორჭყვნა, სანამ მასწავლებელი მოვიდა, კრა იმ ბიჭმა ხელი და მიაჯახა მაგიდას. - ტირილი აუვარდა გულდამწვარ ლელას.

ყიფშიძეს თითქოს გავარვარებული მასა გადაასხეს; ფიზიკური ტკივილით აღიქვა შიგნეულობის ჩაწვა. ნელ-ნელა წითლდებოდა სახეზე, ეძალებოდა გულისმჭამელი განცდები.
თითქოს ძალიან მწარედ გაარტყეს სილა. ჯერ მარჯვენა, შემდეგ მარცხენა და ისევ მარჯვენა ლოყაზე. თითქოს დაიჭირეს, ხელთ მოიგდეს და ისე გადაუარეს, აღარაფერი დატოვეს მისგან.
შეგრძნება გაუჩნდა, რომ ყველაზე წმინდა შეულახეს - და ეს ასეც იყო. უეცრად წარმოიდგინა საძინებელში, საწოლთან მჯდარი წარბგახეთქილი და ნამტირალევი ცოტნე და პირველად იგრძნო, რა იყო სიკვდილი.
სათამაშო კი არა, ნამდვილი სიკვდილი მთელი თავისი ავლადიდებით.
მერე უეცრად გაისმა განგაშის ზარი, რომელმაც შეახსენა, რომ ამის უფლება არ ჰქონდა; რომ ბევრჯერ მოუწევდა პატარა სიკვდილის გადაყლაპვა შვილის გამო, მაგრამ უნდა დარჩენილიყო შემართებით.
სასწრაფოდ წამოვარდა ფეხზე და მშობლების საძინებლისკენ გაიქცა, სადაც ეგულებოდა შვილი.

სანამ კარს გააღებდა, შედგა. თავი კარის ჩარჩოს მიაბჯინა და რამდენიმე წამით გაშეშდა. დარწმუნდა, რომ შეძლებდა ცოტნესთვის გაღიმებას და იმის დაპირებას, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა.

სახელური ფრთხილად ჩამოსწია და კარი გააღო. მორიდებით შეიხედა ოთახში.
ცოტნე კუთხეში იჯდა. ხელში მისი საყვარელი ლურჯი მანქანა მოექცია და გულზე მიეკრა.
ანამ ძლივს შეიკავა თავი, ამ სცენის დანახვისას ხმით არ ეტირა. ყველაფერმა დაკარგა აზრი, როცა ასეთი ცოტნე დაინახა და დარწმუნდა, რომ სამყაროში უპირველესი მისთვის იმ პატარა არსების ბედნიერება იყო. რა ფასიც არ უნდა მოეთხოვა ამას; რა მსხვერპლიც არ უნდა გაეღო.

ნელი ნაბიჯით შევიდა ოთახში, საწოლს მოუარა და ბავშვს მიუახლოვდა. ცოტნეს რეაქციაც არ ჰქონია. იჯდა სათამაშოჩახუტებული, თავდახრილი და შიგადაშიგ სრუტუნებდა.
ქალი მის წინ ჩაიმუხლა, თავი ააწევინა და გატეხილ წარბზე შეავლო თვალი.
-გტკივა, დედი? - ეგონა, ხმის დამორჩილებას შეძლებდა, მაგრამ საერთოდ არ ამოუვიდა ხმა. მხოლოდ ჩუმი, მინავლებული სიტყვები.
-ცოტათი... - უხალისოდ უპასუხა ბავშვმა. ხმაზე ეტყობოდა, ეტირა.

ყიფშიძე ჯერ მუხლებზე დადგა, მერე გასწორდა და იატაკზე დაჯდა, ბიჭის გვერდით. ხელები მოხვია შვილს, თავისკენ მიწია და ჩაეხუტა. თავი მკერდზე დაადებინა და რამდენჯერმე ხანგრძლივად აკოცა თავზე.

-დე, არ მომიყვები, რა მოხდა?
-ბაღში აღარ მინდა... - ამოიბურტყუნა ცოტნემ და დედას უფრო მჭიდროდ მიეკრო. - დებილები არიან...
-ცოტნე, დედი, - სალაპარაკოდ მოემზადა ანა და სიტყვებს ღრმა ოხვრა მოაყოლა. - ბებომ მითხრა მე, რაც მოხდა... დე, შენ ხომ იცი, რომ იაგო ნამდვილია და შენ არ მოგიგონია? რატომ ეჩხუბე იმ ბიჭებს?
-ღირსები იყვნენ! მატყუარა თავი აბია ნიკუშას, თუ კაია!
-მაგრამ შენ ხომ იცი, რომ არ ხარ მატყუარა? ჩხუბი როგორ შეიძლება, დე, შენ ხომ კარგი ბიჭი ხარ?! - ლოყებზე მიეფერა ბავშვს ანა და შუბლზე, ნატკენ ადგილთან ახლოს აკოცა.
-გამაბრაზეს და...
-ვიცი, დე, მეც გავბრაზდებოდი შენს ადგილას, მაგრამ პროვოკაციას არ ავყვებოდი.
-რას არ აყვებოდი? - შუბლი შეკრა გაკვირვებულმა ცოტნემ.
-პროვოკაციას. - თავი ვერ შეიკავა ყიფშიძემ და გაიცინა. - აი, ნიკუშა რომ ძალით გეუბნებოდა ცუდ რაღაცეებს და შენი გაბრაზება უნდოდა, მაგას ქვია ეგრე.
-ჰო. - თავი დააქნია ბიჭმა. - ძალით მეუბნებოდა, რომ სხვებსაც დაეცინათ ჩემთვის. მე კიდე ავდეგი და სახეში ჩავარტყი.
-მერე თვითონაც რომ გკრა ხელი და გაგიტეხა შუბლი?! ხომ არ იყო კარგი? შენ რომ რამე მოგსვლოდა, მე რა მეშველებოდა, დედი?! - თვალები აუცრემლიანდა ქალს.
ცოტნე გაჩუმდა. თვალებში უყურა დედას ცოტახნით, მერე კი მკერდზე მიეხუტა.
-დედა, მე იაგო მენატრება. რატომ არ ჩამოდის? ჩამოვიდეს, რა. - რამდენიმე ხნის შემდეგ ჩურჩულით გათქვა ბავშვმა თავისი გულისტკივილი.
ანას გული ისე შეეკუმშა, ეგონა, ჩირისოდენა გაუხდა. ძარღვებში სისხლი გაეყინა წამით, როცა შვილის ხმაში მოზღვავებული სევდა იგრძნო.
-ვიცი, რომ გენატრება...
-მამაც წავიდა, ახლა იაგოც... არადა მეუბნებოდა, არასდროს წავალო. მატყუებდა? - თავი წამოსწია ბავშვმა, სახეში შეხედა დედას და ისე მოთხოვა პასუხი.
-არა... არ გატყუებდა. - უზარმაზარი, უფორმო და საშინლად მწველი მასის გადაყლაპვა მოუწია ქალს, სანამ პასუხს გასცემდა.
-აბა მოვა ისევ?! სად წავიდა? რატომ არ რეკავს? მამასავით არ შეუძლია?!
-არა, ცოტნე... იაგო მამაშენივით არ არის... სხვაა.
-მე ძალიან მიყვარს იაგო, დედა... მამაც მიყვარს, ეს მანქანა რომ მაჩუქა და იაგოს გამოატანა.
-იაგომ გითხრა, რომ ეს მანქანა მამამ გამოგიგზავნა? - ხელისკანკალით გადაუსვა შვილის ხელში მოქცეულ მანქანას ხელი ანამ.
-ხო და კიდევ ბევრი რამ. მე და იაგო სულ მამიკოზე ვლაპარაკობდით, იცი? აი, შენ რომ ავად იყავი ადრე და მამიკო გენატრებოდა, მაშინ მოდიოდა იაგო ჩემთან და მელაპარაკებოდა.
-რას გეუბნებოდა?
-ეს ჩვენი კაცური საიდუმლოა, მაგრამ გაბრაზებული ვარ იაგოზე და გეტყვი. ერთად რატომ უნდა გვეცხოვრა, იმას მიხსნიდა. კიდევ მამას რომ არ უნდოდა ჩვენგან წასვლა, მაგრამ დააძალეს. კიდევ... კიდევ ძალიან რომ ვუყვარვარ იმას მიმეორებდა...
-მართლა?! - ღაპა-ღუპით ცვიოდა უკვე ცრემლები ყიფშიძეს. - მაგ დროს დამეგობრდით?
-კი. თვითონ შემომთავაზა, საუკეთესო მეგობრები გავხდეთო და მე იაგოს მესაიდულმე ვარ, იცი?! - ამაყად ასწია თავი ცოტნემ.
-ჰო, ვიცი... - გაეღიმა ქალს. - ვიცი...
-მოვიდეს რა იაგო, დედა. საჩუქრები არ მინდა, ისე მოვიდეს...
-მოვა, მოვა, ცოტნე. გპირდები, დე. - შვილს გაუღიმა და რამდენჯერმე აკოცა შუბლზე.
-შენ არ გენატრება ხოლმე იაგო? - უეცრად იკითხა ცოტნემ და მოლოდინით აღსავსე თვალები ღიმილით შეანათა დედას.
ანას ფერები ეცვალა სახეზე. ცოტნეს პირით დასმული ეს კითხვა სულ სხვანაირად, გულწრფელად და ნამდვილად ჟღერდა მისთვის. ისეთივე მართალ პასუხს მოითხოვდა, როგორიც თვითონ იყო.
-კი... - ძალიან ჩუმად დაილაპარაკა და იმ წამს თითქოს აშკარად იგრძნო, რაღაც უზარმაზარი როგორ შეიცვალა მის შიგნით. - მენატრება ხოლმე... ძალიან... - ცრემლები საჩქაროდ მოიწმინდა და ბიჭს გაუღიმა.
-მაშინ მოვა. - სახე გაუბრწყინდა ცოტნეს და იმედიანად თქვა.
-მოვა და მერე შენ მეგობრებსაც გააცნობ, ხო?
-არა! იმათ მაინც არ სჯერათ ჩემი და არ გავაცნობ! არც ჩვენს სახლს ვანახებ, არც ჩემს სათამაშოებს!
-ნუ ბრაზდები რა, დე. შეკრული შუბლი როგორ არ გიხდება, იცი?
-მიხდებაა. მამას ვგავარ ამ დროს, იაგომ მითხრა ესე.
-ხოო?! - ცრემლების ახალი ნაკადი მოეძალა ქალის წამწამებს.
-კი. მე ხო ვგავარ მამას?!
-კი, დედი, ჰგავხარ... ძალიან ჰგავხარ.
-მამა რომ მოგენატრება ხოლმე, მე შემომხედე, კარგი? - გაეღიმა ბავშვს. - ოღონდ მოწყენილი აღარ იყო მამიკოს გამო. მე და იაგო ვიქნებით შენთან, კარგი?
-კარგი. - სიცილ-ტირილით თქვა ანამ და შვილს მოეხვია. - ძალიან მიყვარხარ, ცოტნე. ძალიან მიყვარხარ, დე. შენ რომ მოწყენილი ხარ, მე მაშინ ვკვდები. არასდროს არ მინდა, რომ მოწყენილი იყო...
-კარგი, არ ვიქნები ხოლმე. - დაიბუზღუნა ბიჭმა.
-არც გაბრაზებული?
-არა...
-მპირდები, დე?
-გპირდები. - გაეცინა ბავშვს, წამოიწია და ლოყაზე აკოცა დედას.
-კარგი. - გაეღიმა ანას. - მაშინ მე გპირდები, რომ იაგო მალე ჩამოვა.
-მართლა?! - თვალები გაუბრწყინდა ბიჭს. იმხელა სიხარული გამოესახა სახეზე, ანას მთელ სხეულში ტალღისებურად დაუარა სითბომ.
-აუცილებლად. - შუბლზე ჩამოყრილი თმა იაგოსებურად, უკან გადაუწია პატარა ყიფშიძეს და ჩაეხუტა.

*_*_*_*

ცოტნეს დედის მკლავებში ჩაეძინა. ანა იჯდა და უსიტყვოდ, ღიმილით აკვირდებოდა შვილის უკვე დამშვიდებულ სახეს. მერე მამის დახმარებით საწოლში გადააწვინა ბავშვი, თავად კი მობილური მოიმარჯვა და აივანზე გავიდა სალაპარაკოდ.
ვახტანგის ნომრის პოვნა არ გაჭირვებია, არც მასთან დაკავშირება. პირველი ზარის გასვლისთანავე უპასუხა ადვოკატმა.

-ბატონო ვახტანგ, რაღაც მინდა, რომ დაგავალოთ. - მკაცრად, საქმით დაიწყო ანამ. ყოველგვარი მისალმებისა და შესავლების გარეშე.
-გისმენ, ანა, რით შემიძლია გემსახურო? ოჯახში რამე სერიოზული პრობლემა ხომ არ გაქვს? შენმა მდივანმა მითხრა, რომ ადრე წახვედი.
-კი, არა... რიგზეა ყველაფერი. ცოტნეს ჰქონდა რაღაც პრობლემა, მაგრამ მოვაგვარებთ.
-ძალიან კარგი. რა უნდა დამავალო, გისმენ, ანა...
-საბუთების მომზადება უნდა გთხოვოთ ამ საღამოსვე.
-რა საბუთების?
-გახსოვთ მერაბმა რა შემომთავაზა ამ რამდენიმე კვირის წინ?
-მისი მმართველად დანიშვნა?! - ხმა ვერ დაიმორჩილა ვახომ და წამოიძახა. - კი, კი, მახსოვს, რა თქმა უნდა.
-ხოდა მინდა, რომ ეგ საბუთები მოამზადოთ. - მტკიცე, დამაჯერებელი ხმა ჰქონდა ქალს. - ხვალ დილითვე მინდა, მერაბი გამოვაცხადო მმართველად. ახლა ცოტნეს ვჭირდები და არ მაქვს იმის დრო, ფირმას მივხედო სათანადოდ.
-ანა, კი, მაგრამ... საბუთების მოსაწესრიგებლად ორი დღე მაინც დამჭირდება. ხვალვე ვერაფრით მექნება მზად...
-კარგი, ორ დღეს მოგცემთ. - გაეღიმა ანას. - იქამდე მერაბს და ვაჟას შეატყობინეთ ჩემი გადაწყვეტილება.
-როგორც იტყვი...
-მადლობთ, ბატონო ვახტანგ, დროებით. - კმაყოფილმა ჩაილაპარაკა ყიფშიძემ და ტელეფონი გათიშა. მერე ცაცხვების ქუჩას გადახედა, ამოიოხრა და საკუთარ თავს შთააგონა, რომ სწორად იქცეოდა.

*_*_*_*

უხეიროდ იფრინა;
ისევდაისევ...

*_*_*_*

ყიფშიძეების ფირმის მთავარი დარბაზის ოვალურ მაგიდას ზედმეტად მშვიდი სახით ეჯდა თავში ანა ყიფშიძე. ალბათ ოთახში ის ერთადერთი ადამიანი იყო, ვისაც ყველაზე მეტი მიზეზი ჰქონდა, ენერვიულა, მაგრამ მაინც ბედსდამორჩილებულივით იჯდა მაგიდაზეხელებდაკრეფილი და ათვალიერებდა მის გარშემო შეკრებილ ადამიანებს.
გვერდით მერაბი ეჯდა. მამაკაცი ვერაფრით მალავდა მოუსვენრობას. თითქოს ეკლებზე იჯდა. ხელები ექავებოდა, იმდენად უნდოდა, ხელი მოეწერა საბუთებისთვის და საბოლოოდ გაენაღდებინა გამარჯვება. ვახო საბუთებიდან შიგადაშიგ წამოსწევდა თავს და თვალებით მოუწოდებდა დამშვიდებისგან მიუხედავად იმისა, რომ თვითონაც ეტყობოდა ღელვა.

-ანა, მე ყველაფერი მზად მაქვს. თუ გსურთ, საბუთებს გადახედეთ შენ და მერაბმა, შეამოწმეთ, რომ ყველაფერი წესრიგშია და შემდეგ მოაწერეთ ხელი. - რამდენიმე ხნის შემდეგ ვახტანგმა მიმართა მაგიდის სათავეში მჯდომს და იმედისმომცემად გაუღიმა.
-კარგი. - თავი დაუქნია ქალმა თანხმობის ნიშნად.
-ნუკრი, დედანი მიეცი ანას, ეს ასლია და მერაბს მივცემ. - თავით ანასთან მჯდომ თანაშემწეს ანიშნა ადვოკატმა. - საწინააღმდეგო ხომ არაფერი გაქვს, მერაბ? - მერე ღიმილით მიუბრუნდა ყიფშიძეს.
-არა, რა თქმა უნდა. - ნერვიულად ჩაიცინა მამაკაცმა და ვახოს გამოწვდილ ხელს თავისი შეაგება.
ანამ რამდენიმე წუთი მოანდომა საბუთების გულდასმით გადამოწმებას. მერაბსაც ისე ეჭირა თავი, თითქოს ინტერესით ათვალიერებდა ფურცლებს. არადა გონებით მხოლოდ იმას ფიქრობდა, რას გააკეთებდა, როგორც კი ყიფშიძეების დიდძალ ქონებას ხელთ მოიგდებდა.

-ყველაფერი წესრიგშია, შეგვიძლია მოვაწეროთ ხელი. - ცოტა ხნის შემდეგ თავი ასწია ანამ და ღიმილით მიმართა მერაბს. მამაკაცს წითელ-ყვითელი ფერები ეცვალა სახეზე. მთელი ძალისხმევის დახარჯვა დასჭირდა, რომ არ წამომხტარიყო და ეყვირა, რომ მაინც მიაღწია საწადელს.

უეცრად დარბაზის კარი შემოგლიჯეს. ოთახში ვაჟა შემოვარდა, მაგიდასთან შეკრებილთ თვალი მოავლო და მკერდზე მიიბჯინა ხელი, ამოსასუნთქად. ყველამ მას გახედა გაოცებული გამომეტყველებით.

-უკვე მოაწერეთ ხელი?! - შემცბარი ხმა ჰქონდა კაცს.
-არა, მაგრამ ახლა მოვაწერთ! - თითქმის ღრენით მიუაგო მერაბმა.
-ანა, რას აკეთებ?! რას ჩადიხარ, ხვდები მაინც?! - სწრაფად მიუახლოვდა ვაჟა ქალს და მკლავებში ჩააფრინდა.
-რას აკეთებ, გამიშვი! - წამოიყვირა მისი საქციელით თვალებგაფართოებულმა და გაოგნებულმა ანამ.
-ამ კაცს როგორ უთმობ შენი ქმრის ნაწვალებს?! შენი შვილის მომავალს ამას როგორ უგდებ ხელში?!
-ვაჟა, ხელები გაუშვი ანას და უკან დაიხიე! - კატეგორიულად მოთხოვა ვახომ კოლეგას.
-შე ბებერო მელია, შენ მოაწყვე ყველაფერი, არა?! - გაცეცხლებულმა ადვოკატმა ხელები გაუშვა ქალს და ახლა ადვოკატს მიუბრუნდა.
-მოშორდი აქედან! - მერაბი ზურგში ჩააფრინდა მამაკაცს და ანას მოაშორა. - საქმეს ხელს უშლის შენი გამოხტომები!
-ნამდვილად ასეა. ვაჟა, მხოლოდ იმიტომ არ გეტყვი ახლა არაფერს, რომ დამიანეს ნათლია იყავი და დიდი ამაგი გქონდა ჩვენზე. ნუკრი, საბუთები მოგვეცი, ახლავე მოვაწერთ ხელს! - გაბრაზებულმა ანამ ხელი გაიშვირა ადვოკატის თანაშემწისკენ. ამ უკანასკნელმაც უმალ მიაწოდა მოთხოვნილი.
ყიფშიძემ მაგიდაზე დადო ფურცლები და ერთი-მეორის მიყოლებით მოაწერა ხელი ყველგან, სადაც საჭირო იყო. შემდეგ მერაბს გადაულოცა კალამი და ამ უკანასკნელმაც ხელისკანკალით გაიმეორა იმავე.
-სულ ეს იყო?! - ვახტანგს მიმართა ანამ.
-დიახ.
-მორჩა? - ამჯერად ვაჟამ ჰკითხა ადვოკატს.
-მორჩა. - მანაც თავი დაუქნია თანხმობის ნიშნად.

ერთიანად ფერმკრთალი მერაბი ნელა გაიმართა წელში და შმაგი მზერა მოატარა ირგვლივ მყოფთ.

-ეს ფირმა... უკვე... საბოლოოდ... ჩემია?! - ძლივს იკითხა და მკერდზე მიიბჯინა საჩვენებელი თითი. - როგორც იქნა, მივაღწიე ჩემსას?! - ჩაიცინა მომხდარით გაოგნებულმა ჩუმად. - მართლა ჩემია?! - ოდნავ ხმამაღლა გააგრძელა ხითხითი, ბოლოს კი მთელი ხმით მორთო ხარხარი. - ჩემია! ჩემია! მარტო ჩემია! - ხარხარებდა, ხელებს ჭერისკენ იშვერდა და ყვიროდა. - ეს დღეც დადგა, მერაბ ყიფშიძე, შენ მოიგე! - მოურიდებლად, ანას თვალწინვე აღნიშნავდა გამარჯვებას და ამდენი ხნის შეკავებულ ემოციებს ერთიანად აძლევდა ამოფქრვევის საშუალებას. - ღმერთო... ღმერთო ჩემო... - სიცილი ცოტა ხანში შეწყვიტა დაღლილმა და გულზე დაიკრიფა ხელები. - წარმოგიდგენიათ? ამდენი წელი ვცდილობდი და... მივაღწიე. - ამოიოხრა და თვალები მინაბა, რათა უკეთ დამტკბარიყო გამარჯვებით.

ოთახში რამდენიმე წამით მერაბის საქციელით გამოწყვეული შოკისგან გაჩენილი დუმილი ჩამოწვა. მერე კი, მოულოდნელად, ტაშის ხმამ დაარღვია ეს სიჩუმე.
ყიფშიძემ ინსტიქტურად ჭყიტა დახუჭული თვალები და სხვებმაც ავტომატურად გაიხედეს კარისკენ.
კარში იაგო იდგა. მშვიდი, აუღელვებელი და გაწონასწორებული, როგორიც იყო ყოველთვის და როგორიც ახსენდებოდა ანას ყოველ ღამით.
იდგა, მერაბს უღიმოდა და ტაშს უკრავდა.

-ბრავო! პირველად ვნახე, ადამიანი ასე განიცდიდეს არარსებულს. მერაბ, ნამდვილი მსახიობი ყოფილხარ! - ირონიის მარწუხები მოყვებოდნენ გურიანის წარმოთქმულ სიტყვებს, ნელა ეხვეოდნენ და ამზადებდნენ დასახრჩობად.

ანას მუხლები მოეკვეთა. მოწყვეტილივით დაეშვა სკამზე და გაუაზრებლად დაიჩურჩულა:
-იაგო... - იგრძნო, რა ენატრებოდა.

-შენ აქ რას აკეთებ?! - ცარცისფერი გაუხდა სახე მერაბს.
-აქ ვმუშაობ. - მხიარულად უპასუხა მამაკაცმა, მაგიდისკენ დაიძრა და ანას საპირისპიროდ, მეორე თავში დაჯდა. - დასხედით, მეგობრებო, ნუ იდგებით. - ღიმილით გადახედა ყველას, პირველ რიგში კი, გაოცებულ ყიფშიძეს.
ქალმა მკლავი დააყრდნო მაგიდას, თავი დახარა და ჩუმად ჩაიცინა.
-შენ აქ არ მუშაობ! საერთოდ, აღარცერთი მუშაობთ ამ ფირმაში დღეიდან იმიტომ, რომ ის ჩემია! - წამოიძახა შეურაცხადივით მერაბმა.
-მე ასე არ ვფიქრობ, მერაბ. - ხმის ამოღება გადაწყვიტა ანამ. ამჯერად ყველას გაოგნებული მზერა მისკენ იქნა მიმართული. იაგო დარბაზში შემოსვლის წამიდან ცდილობდა, თვალები არ გაესწორებინა ცოლისთვის, მაგრამ მისმა სიტყვებმა ფუჭად უქცია მცდელობა.
-რატომ მიყურებთ ასე? - გაეცინა ანას. - გეგონათ, მე არაფერი ვიცოდი?! სულელად მიმიჩნევთ?! შენ მიპასუხე, ვაჟა. - მასთან ახლოს მდგომს ახედა ქალმა ირონიული ღიმილით. - ან იქნებ თქვენ მიპასუხოთ, ბატონო ვახტანგ?! - მერე უეცრად შეაბრუნა თავი ასაკოვანი ადვოკატისკენ.
-რა ჯანდაბა ხდება აქ?! - წამოიყვირა დაბნეულობისგან გაგიჟებულმა ყიფშიძემ.
იაგომ პირი მოაღო სათქმელად, მაგრამ ანამ დაასწრო.
-მე გეტყვი, მერაბ. ჩემს ქმარს წარმოდგენები უყვარს ძალიან. ერთობა, როცა ადამიანებით მანიპულირებს. იცი როგორ ერთობა? როგორც ჩემი ხუთი წლის შვილი კუბიკებით თამაშისას. სამწუხაროდ შენც მისი მსხვერპლი ხარ. ან უფრო სწორი იქნება, თუ ვიტყვი, რომ ჩვენი მსხვერპლი ხარ, რადგან მეც ავყევი ჩემს ქმარს ამ თამაშში, როგორც კი ყველაფერს მივხვდი.
-მიხვდი? - გაკვირვება ვერ დამალა გურიანმა.
-რა თქმა უნდა, მივხვდი! - უხეშად უპასუხა ქალმა. - სულელი გგონივარ?! ვახტანგი და ვაჟა ერთმანეთის წინააღმდეგ?! დამიკო ყოველთვის მიყვებოდა, რა ძლიერი მეგობრობა აკავშირებდათ მამამისს და მათ. გგონია, დავიჯერებდი, რომ ბატონი ვახტანგი მერაბის დაბრუნებას მირჩევდა ამ ფირმაში?!
-მაშ მაშინვე მიხვდი? - დაიმორცხვა ადვოკატმა და მორიდებით ჩაიცინა.
-რა ჯანდაბაა, ვახო?! - ერთიანად გაწითლდა გამწარებული მერაბი.
-მხოლოდ შენნაირი ავადმყოფი თუ იფიქრებდა, რომ რაიმე მიზეზით ყიფშიძეების ოჯახს გავყიდდი, მერაბ! - ცივად მიუგო ვახტანგმა და ბრაზისგან გაამწვანა გაწითლებული.
-მაშინვე ვიეჭვე, რომ რაღაც ისე არ იყო, როგორც კი თქვენ და ვაჟამ გადაწყვიტეთ, ერთმანეთზე წაკიდებულების როლი გეთამაშათ. მერე ამას ის პუნქტიც დაერთო, რომლის მიხედვითაც ვაჟას გათავისუფლების უფლება ერთი წლით არ მქონდა. მაგრამ მაშინ ამაზე ბევრი არ მიფიქრია, რადგან ასე იყო თუ ისე, ფირმა ჩემი სამართავი ხდებოდა და მასზე უნდა გადამეტანა ყურადღება. მხოლოდ მაშინ მივხვდი საბოლოოდ, რომ თამაშობდით, როცა თქვენ, ბატონო ვახტანგ, სრულიად ჩვეულებრივად მომთხოვეთ მერაბის დაბრუნება ფირმაში, როცა დამიანესგან კარგად ვიცოდი, რამდენად ვერ იტანდით ამ ადამიანს და როგორ გინდოდათ, მისი ფირმიდან მოცილება.
-რატომ მაშინვე არ თქვი, რომ ხვდებოდი ყველაფერს? - გაოცებულ ვაჟას ღიმილი გამოესახა სახეზე.
-ერთხელ მეც მინდოდა გამეგო, რა იხარშება ჩემი ქმრის ტვინში. - სარკასტულად ჩაილაპარაკა ანამ და თვალი-თვალში გაუყარა მაგიდის მეორე ბოლოში მჯდომს.
-თქვენ სულ გააფრინეთ, არა?! - ძალა მოიკრიბა მერაბმა და ისევ ამოიღო ხმა. - ეს ფირმა ჩემია, ჩემი! მნიშვნელობა არ აქვს, თქვენ რას გეგმავდით, დაგაგვიანდათ! ამ ქალბატონმა უკვე მოაწერა ხელი საბუთებს და გადმომცა ფირმა. - მაგიდაზე დადებულ საქაღალდეს სწრაფად ეცა და მკერდში ჩაიკრა, რომ არავინ შეცილებოდა.
-ჰო, მაგას რაც შეეხება... - მზაკვრულმა ღიმილმა გაუპო ბაგეები იაგოს. - მაპატიე, მერაბ, მაგრამ ანა ვერ იქნებოდა უფლებამოსილი შენთვის ეს ფირმა გადმოეცა.
-რა?! - ხმა გაუწყდა ყიფშიძეს და სასოწარკვეთილებამოცულმა, მხოლოდ წვრილი ხმა ამოშვა.
-ძალიან გიყვარს ამას რომ აკეთებ, არა?! - ქალის ბრაზისგან მოელვარე თვალებმა ტუჩებზე შეაყინეს ირონია იაგოს. - ამ ფირმის და ზოგადად, დამიანეს ქონების მმართველი, მხოლოდ იმ დრომდე ვიყავი, სანამ იაგო არ იმყოფებოდა საქართველოში. ასე ეწერა იმ დოკუმენტში, ხომ ასეა? - ვახტანგს მიუბრუნდა ანა ღიმილით.
-კი, მაგრამ... - ნერწყვი ხმაურით გადაყლაპა ადვოკატმა. - რანაირად გაიგე, როცა არც შეგიხედავს იმ საბუთებისთვის?!
-იცით, იაგოს გვერდით ცხოვრებამ თუ რამ მასწავლა, პირველ რიგში იმ საბუთების გულდასმით შემოწმებაა, რომელზეც ხელს ვაწერ.
-მაგრამ მოგვიანებით სად ნახე ეგ საბუთები?! ჩემს კაბინეტში, სეიფში მედო. - უარესად გადაირია ადვოკატი.
-კავშირები ყველას აქვს. - ეშმაკურად ჩაიცინა ქალმა და მის გვერდით მჯდომი ნუკრისკენ გააპარა მზერა.
-ნუკრი... - ჩაილაპარაკა იაგომ, მერე ჩაიცინა და თავი დააქნია იმის ნიშნად, რომ ყველაფერი გასაგები იყო მისთვის.
-მაპატიეთ, ბატონო იაგო, ბატონო ვახტანგ... მე ეს მხოლოდ თქვენივე კეთილდღეობისთვის გავაკეთე... - თავი იმართლა მამაკაცმა.
-რატომ თხოვე დახმარება მაინცდამაინც ნუკრის? - დაინტერესდა ვაჟა.
-ორი მიზეზით, იმიტომ, რომ მას ექნებოდა წვდომა ყველა საბუთზე და იმიტომ, რომ დამეხმარებოდა ამ საქმეში ისევდაისევ იაგოსადმი მადლიერების გამო. ჩემმა ქმარმა ხომ შეიბრალა ხუთი შვილის მამა და მიუხედავად იმისა, რომ ამ ფირმიდან გაუშვა, ბევრად უკეთეს სამსახურში მოაწყო ბატონ ვახტანგთან?! ამას მაშინ მივხვდი, როცა თქვენ მითხარით, რომ ნუკრი ერთ-ერთი იმათგანი იყო, ვინც იაგომ უმოწყალოდ გაუშვა ფირმიდან. და რადგან თქვენ და იაგო შეკრული იყავით, ვინ მოგიყვანდათ ყოფილ ხელქვეითს თუ არა იაგო?!
-ნუკრი, შენ მე გამაცურე... - გურიანმა ადვოკატის თანაშემწისკენ გააპარა თვალები.
-არა, ბატონო იაგო, გეფიცებით! - მაშინვე იუარა მამაკაცმა, მაგრამ მეტის თქმა აღარ დასცალდა, რადგან მერაბი ისევ გამოერკვა შოკიდან.
-ანუ ეს საბუთები ყალბია?! - წამოიყვირა და ძირს დააგდო საქაღალდე.
-ყალბი არ არის, უბრალოდ არაავთენტურია. - ჩაეცინა იაგოს, რომელიც მაშინვე ხალისდებოდა, როგორც კი მერაბი იღებდა ხმას.
-არც ყალბია და ძალიანაც ავთენტურია. - ღიმილით წამოდგა ანა სავარძლიდან, ყიფშიძეს მიუახლოვდა და მის ფეხებთან დაგდებული საბუთები აიღო. - ამ საბუთის მიხედვით მერაბ ყიფშიძე ნებაყოფლობით გადმომცემს ყველაფერს, რაც მის მფლობელობაშია. ანუ რამდენიმე სახლს, აგარაკს, მანქანას და საბანკო ანგარიშს - ყველანაირ მოძრავ თუ უძრავ ქონებას. - დემონსტრაციულად დააგდო საქაღალდე მაგიდაზე.
-რა?! - წამოიძახა მერაბმა. დანარჩენებმა კი ესეც ვერ მოახერხეს გაკვირვებისგან.
-ჰო, მერაბ. ისე გამოვიდა, რომ ჩემს ქმარზე და მის თანაშემწეებზე უფრო ბოროტი აღმოვჩნდი. მათ მხოლოდ სანახაობა უნდოდათ. სიბერებდე რომ ხსომებოდათ „როგორ გაბითურდა მწვერვალზე ასული მერაბ ყიფშიძე ერთ წამში მათ თვალწინ.“ თუმცა მე ამას არ დავჯდერდი. რას იზამ?! ბევრი ტკივილი ხანდახან აბოროტებს ადამიანს. - საშინლად ირონიული იყო ანა. იმდენად, რომ იაგო გაფაციცებით აკვირდებოდა, რომ ეცნო.
-არა... ამას არ იზამდი... სულ ნულზე ვერ დამტოვებდი!
-ეს იმისთვის, დამიკოს რომ ამწარებდი ყოველთვის! იმისთვის, რომ ისედაც ავადმყოფი გული უარესად დაუავადე შენი გაუთავებელი მცდელობით, უუნაროდ წარმოგეჩინა! იმისთვის, რომ დაუფიქრებლად გვართმევდი ყველაფერს მიუხედავად იმისა, რომ დამიკო შვილად და ცოტნე შვილიშვილად გერგებოდა! კიდევ იცი რისთვის?! - ბოლო სიტყვებზე შებრუნდა ქალი, ჩანთიდან მუყაოს კონვერტში გახვეული სურათები ამოიღო და მაგიდაზე გაასრიალა. - ამისთვის!
ყველა სასწრაფოდ ფოტოებს ეცა და თვალიერება დაუწყო. მერაბს ენა მუცელში ჩაუვარდა, როცა ერთ-ერთ მათგანს მოკრა თვალი და მიხვდა, რაც იქნებოდა ასახული მათზე.

-ახლა კი მეც გაოცებული ვარ... - საზურგეზე გადაწვა გაოგნებული იაგო და ჩაიცინა. - შენ და ბაია?! ნამდვილად გიპოვნიათ ერთმანეთი, ვერაფერს ვიტყვი! - თქვა, მერე კი უეცრად გაჩუმდა და ჩაფიქრდა. - ვიდეო მისი იდეა იყო, ხომ ასეა?! - ბრაზისა და ზიზღისგან მომენტალურად აენთო თვალები.
-რა თქმა უნდა, მისი იდეა იყო! აბა მე საიდან მექნებოდა ის სულელური და ვითომ სენტიმენტალური ვიდეო?! - წამოიძახა უკვე კუთხეში მიმწყვდეულმა ყიფშიძემ.
-წარმომიდგენია, რა მოხდება, ეს სურათები რომელიმე ჟურნალში რომ მოხვდეს. აღარც ცოლი შეგრჩება, აღაც მისი ქონება და რაღა თქმა უნდა, აღარც ბაიკო. თუმცა მე თქვენნაირი გულღრძო არ ვარ, მერაბ. წაქცეულისთვის წიხლების რტყმა არ მჩვევია. ჩემს ბოღმიან მეგობარს კი ისიც ეყოფა გასამწარებლად, რომ მოგიგეთ.
-როგორ... როგორ გაიგე? როგორ მიხვდი? - ენას ძლივს იბრუნებდა მერაბი.
-გახსოვს ადრე რა მითხარი? სუნამო თქვენი, ქალების სუსტი წერტილიაო. ხოდა იცოდე, რომ სუნამოები ჩემი სუსტი კი არა, ზედმეტად ძლიერი წერტილია. მაშინ ჩემთან რომ მოხვედი, მომენტალურად ვიგრძენი ნაცნობი სურნელი. შენ, რა თქმა უნდა, წარმოდგენაც ვერ გექნებოდა, რა სუნამო გესხა, მაგრამ მე გეტყვი. ეგ სუნამო მთელ მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე ძვირადღირებულია. მორის როსელმა სპეციალურად „ჰერმესისთვის“ შექმნა 1995 წელს, მაგრამ ეს შენ, რა თქმა უნდა, არ გაინტერესებს. შენ ის უნდა იცოდე, რომ მისი მხოლოდ ათასამდე ფლაკონია გამოშვებული მთელი მსოფლიოს მასშტაბით და ერთ-ერთი მათგანის მფლობელი მე გავხდი თავის დროზე. ეს ალბათ ყველაზე ძვირადღირებული საჩუქარი იყო დამიანესგან, რადგან იცოდა, როგორ მიყვარდა სუნამოები და პრაღაში ყოფნის დროს მიყიდა უკვე განახევრებული ფლაკონი გაკოტრებული ბიზნესმენისგან. ძალიან გამიხარდა თუნდაც ნახმარი, მაგრამ ასეთი იშვიათი სუნამოს ქონა ჩემს კოლექციაში, მაგრამ შენ წარმოიდგინე, მისი სუნი არ მომეწონა. სამაგიეროდ იცი, ვის მოეწონა? - ბაიას. და არ მომასვენა, სანამ არ იჩუქა. ახლა წარმოიდგინე, რა იქნებოდა იმის ალბათობა, რომ მსოფლიოში ერთ-ერთი უიშვიათესი სუნამო ორ ან მეტ ადამიანს ქონოდა ჩემ გარშემო?! ხოდა მაშინვე ვიეჭვე, რომ გეპოვნათ ერთმანეთი ორ ერთნაირს. იმ დღესვე დავიქირავე დექტექტივი შენ სათვალთვალოდ და შედეგს თავადაც მშვენივრად ხედავ. - მონოლოგი დაასრულა ანამ და ღიმილით შეხედა ჯერ ცოცხლებიდან ამოწერილ მერაბ ყიფშიძეს, შემდეგ კი გაოგნებისგან პირდაფჩენილებს.
-ეს ყველაფერი... ძალიან... არა, ზედმეტად წარმოუდგენელია. - სიჩუმეში გაისმა ვაჟას სიტყვები. სკამი ხმაურით დააშორა მაგიდას, ჩამოჯდა და საფეთქლები დაიზილა.
ანამ ინსტიქტურად გახედა იაგოს, რომლიც აღელვებული, ამღვრეული თვალები აღტაცებით უმზერდნენ მხოლოდ მას.
-ქალებს, ხშირ შემთხვევაში, ძალიან სუსტებად გვთვლით, ბატონებო. არადა არავინ არის იმაზე დაუნდობელი, მოხერხებული, გონიერი და წინდახედული, ვიდრე ქალი, რომელსაც ზურგსუკან მწარე გამოცდილება მოსდგამს. - ყელი ამაყად მოიღერა ქალმა და მთელ სხეულში იგრძნო ჟრუანტელი, რომელიც მის სიძლიერეს ატყობინებდა. - წარმოდგენა დასრულდა, მერაბ, ახლა შეგიძლია წახვიდე უქონელი, დამცირებული, დამარცხებული და აბუჩად აგდებული. ნუ ღელავ, ეგ ყველაფერი მეც გამომიცდია. ყოველთვის გახსოვდეს, რომ ერთი ნაბიჯიღა მაკლდა შენს საბოლოოდ განადგურებამდე, მაგრამ დაგინდე. წადი და აღარასდროს გადაგყვეარო ცხოვრებაში! - თავით კარისკენ ანიშნა მამაკაცს, თავად კი კუთვნილი ადგილი დაიკავა და ფეხი-ფეხზე გადაიდო მოხდენილად.
-ეს ასე... არ დარჩება ეს ასე...არავითარ შემთხვევაში... ეს... თქვენ მე დამაცადეთ! - ძლივს მოუხმო თავს მერაბმა, მერე ენა მოიბრუნა პირში, უკანასკნელად დაიქადნა და კუდამოძუებული გაიქცა დარბაზიდან. მისი მუქარის უკვე აღარავის ეშინოდა.

-ანა... - როგორც კი მარტო დარჩნენ, ჩუმი ხმით მიმართა ვაჟამ ქალს.
-არაფერი მითხრა, ვაჟა. გასაგებია, რასაც ემსახურებოდა ამხელა წამოწყება. ამას მე და ჩემი ქმარი თავად გავარკვევთ. ძალიან გთხოვთ, დაგვტოვოთ.
-დიახ, რა თქმა უნდა, ახლავე. - საჩქაროდ წამოკრიბა ყველა ყალბი საბუთი ვახტანგმა, თანაშემწეს მიაჩეჩა და სწრაფი ნაბიჯით გაემართა კარისკენ.

ოთახში მხოლოდ ანა და იაგო დარჩნენ - დიდიხნისუნახავი ცოლ-ქმარი ერთმანეთის პირისპირ.
იმ საშინელი საღამოს შემდეგ პირველად უყურებდნენ ერთმანეთს თვალებში, მაგრამ ამჯერად ანა გრძნობდა, რომ მისკენ იხრებოდა ძალა.
ხმის ამოღებას არცერთი ჩქარობდა. ალბათ იმიტომ, რომ საუკუნე შეეძლოთ ერთმანეთისთვის მონატრებულ თვალებში ეყურებინათ...
ეს მომენტი ორივეს ჭირდებოდა.
მომენტი, როცა არც ტკივილი აკავშირებდათ, არ ბოღმა, ბრაზი, იმედგაცრუება ან რაიმე სხვა.
რაღაც უფრო დიდი... რაღაც უფრო საოცარი...скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი nini

es raikoo .rato gvalodinee .agar daagvianoo

 



№2  offline წევრი გეგე მარიშკა

ყოჩაგ ანას მაგარი ვიგაცაა რა <3

 



№3  offline წევრი karma

ვაუუ ანამ მართლა პირდაფჩენილი დამტოვა ამ თავში ???? არა კი ვიცოდი ასეთი სულელი და მეამიტი არ იქნბოდა მაგრმ ასეთსაც არ ველოდიი ძალან მაგარი იყო!
ცოტნე კიდე უსაყვარლესიაა ❤️❤️❤️

 



№4 ახალბედა მწერალი An_Gel

nini
es raikoo .rato gvalodinee .agar daagvianoo

მაპატიეთ :(((( ვეცდები ასე აღარ დავაგვიანო <3

გეგე მარიშკა
ყოჩაგ ანას მაგარი ვიგაცაა რა <3

joy joy heart_eyes heart_eyes მიხარია,რომ მოგეწონათ

karma
ვაუუ ანამ მართლა პირდაფჩენილი დამტოვა ამ თავში ???? არა კი ვიცოდი ასეთი სულელი და მეამიტი არ იქნბოდა მაგრმ ასეთსაც არ ველოდიი ძალან მაგარი იყო!
ცოტნე კიდე უსაყვარლესიაა ❤️❤️❤️

გამოაჩინა ანამ თავისი შესაძლებლობები. ყველას მეამიტობას აქვს გარკვეული საზღვარი, რაღა თქმა უნდა. მიხარია, რომ მოგეწონათ. მადლობა ????????????

 



№5 სტუმარი manana

რა კარგი იყო, როგორ გამიხარდა როცა დავინახე, იმედია დიდი ხნით არ დაგვეკარგები.

 



№6 სტუმარი სტუმარი Trocodeo

საოცრება ხარ,ვგიჯდები თქვენს შემოქმედებაზე????????????

 



№7 სტუმარი Qeti qimucadze

Gaixare. Gamaxaree. Nikolozobas gilocavt megobrebooo. Nu saacauli instiqti maqvss. Asec vechvobdii. Martalia zustad ase araa. Magram imas mivxvdi rom ana suleli da aseti miamiti ar agmochndebodaa. Yocgagg. Cina tavshi anas akritikebdnenn. Mindoda pasuxis dacera magram aiaria chemtan ragac da vegar davceree. Iq sadac gabrazebaa. Cheshmaritebas adgili araaqvss. Roca grznobebi gmartaven. Rtulia gaiago raaris scori da piriqitt. Yochagg zaan magari gogo xarrr. Ise gamixardiiiiiiiiiiii. Nu dagvekargebiiii

 



№8  offline ახალბედა მწერალი Ans...

მოსაკლავი ხარ ანა!
მაგრამ მერე ამ ისტორიას ვინ გააგრძელებს? ამიტომ სიტყვიერი მუქარით შემოვიფარგლები.
აი, როგორ მინდოდა მომხდარიყო ის რაც მოხდა! ნეტა განახა რა კმაყოფილი სახით ვიჯექი!
ძალიან მაინტერესებდა ის მომენტი, რომელიც სავარაუდოდ შემდეგ თავში იქნება და ისიც ვივარაუდე, რომ ამ დროს გაწყვეტდი და
მაგიტომაც გეუბნები მოსაკლავი ხარ თქო.
როგორ მინდოდა "შემომენახა" ეს ისტორია, მაგრამ არ დამაცადე და ახლა როგორც გინდა, საიდანაც გინდა, რანაირადაც გინდა ისე მოაბრძანე, დააბი, დააკავე მუზა და დაწერე!
პირველად ველოდები და პირველად ვკითხულობ ასე ხომ იცი?
ძალიან გთხოვ ჩემს ისედაც გადაცოდავებულ ნერვულ სისტემას სულ მთლად ნუ მომინგრევ :(

სასწაული ხარ რა ... !
რა ვთქვა მეტი?!

 



№9  offline ახალბედა მწერალი lullaby

გეფიცები მთელი გრზნობით წავიკითხე თითოეული სიტყვა. ანა, უკვე გაცვეთილია ეს სიტყვები ვიცი, მაგრამ საოცრება ხარ და საოცრებას წერ.
ჯერ პირველი სასწაული იყო ჩემთვის ცოტნეს განცდბი. გახსოვს, პორველივე, რამაც ამ ისტორიაში დამაინტერესა, იაგოს და ცოტნეს ურთიერთობა იყო. ამ ორ თავში, მათი ურთიერთობის ნაყოფი ჩანდა და ვერ წარმოიდგენ, ამით როგორ ვისიამოვნე. არადა ვიცი, ჯერ მთელი ემოციების ზღვა წინ მაქვს.
მერე, კიდევ ერთხელ გამაოცა და გამაღიმა სოფიომ, ზნელად ვუტყდები ამაში საკუთარ, თავს, მაგრამ მართლა კარგი მეგობარია იაგოსთვის.თუმცააააა, სააააასტიკად ვერ ვიტან იაგოს, როცა ანას მიმართ ასეთი სავსეა სიყვარულით, ასეთი სევდუთ და ტკვილით საუბრობს სოფიოსთან და შემდეგ იმ ტუჩებში კოცნის, რომელთაც არაერთხელ უზაგებიათ ანა.
იაგოს გადაწყვეტილება ქონების დაბრუნებასთან დაკავშირებით ჩემთვის მოსალოდნელი იყო და ველოდი, როდის წავიკითხავდი. და ვერც ის დავიჯერე, ეომ ბოლომდე ასე წმინდა იყო მისი საქციელი. და ანას ხრიკი? ვხვდებოდი, რომ რაღაც ხდებოდა, მაგრამ ასეთი ბომბა? :დდდ აი კმაყოილებისგან ახლაც ეკალი მაყრის. :დდ
და ბოლოს იაგო და ანა და ერთმანეთის მოანტრება. ჩემი აზრით, ეს ყველაზე სუფთა იყო, თუკი მათ შორის რამე ყოფილა აქამდე. ყველაზე დაცლილი, ყველა გრზნობისგან თავისუფალი და ახალი. ასე ვთქვათ ფენიქსივით დავინახე მათი მონატრება. ახლაც დებილივით მეღიმება კამელიებზე, ანას "კი"-ზე და იაგოს ნაღვლიან ღიმილზე. მერე მის ტაშზე და "რაღაც უფრო დიდსა... და რაღაც უფრო საოცარზე"
ოოხ არ ვიცი, არ ვიცი... ამბობ ხოლმე, იმედია მედებს გავამართლებო... არადა ზუსტად იმას აკეთებ, რაც საჭიროა, რაც მათ ჩვენ და რაც მთავარია შენ გჭირდება.
ახლა გადავბრუნდები და ტკბილად დავიზინებ :დდ <3
უღრმესი მადლობა ამ სიამოვნებისთვის <3

 



№10 სტუმარი სტუმარი ნანა

იდეალური ხარ! ხომ ბევრჯერ ავღნიშნე, კიდევ უამრავჯერ გავიმეორებ ყველასგან გამოირჩევი, არავის გავხარ და დიდხანს, დიდხანს რჩები შენ, შენი გმირები, ემოციები... არ მავიწყდები, ❤️ შეუძლებელია ვინმეში ამერიოს ანა გელაშვილი! ❤️❤️❤️

 



№11 ახალბედა მწერალი An_Gel

manana
რა კარგი იყო, როგორ გამიხარდა როცა დავინახე, იმედია დიდი ხნით არ დაგვეკარგები.

მადლობაა <3 მეც იმედი მაქვს, რომ აღარ დაგეკარგებით heart_eyes

სტუმარი Trocodeo
საოცრება ხარ,ვგიჯდები თქვენს შემოქმედებაზე????????????

დიდი, დიდი, დიდი მადლობა!! heart_eyes heart_eyes

Qeti qimucadze
Gaixare. Gamaxaree. Nikolozobas gilocavt megobrebooo. Nu saacauli instiqti maqvss. Asec vechvobdii. Martalia zustad ase araa. Magram imas mivxvdi rom ana suleli da aseti miamiti ar agmochndebodaa. Yocgagg. Cina tavshi anas akritikebdnenn. Mindoda pasuxis dacera magram aiaria chemtan ragac da vegar davceree. Iq sadac gabrazebaa. Cheshmaritebas adgili araaqvss. Roca grznobebi gmartaven. Rtulia gaiago raaris scori da piriqitt. Yochagg zaan magari gogo xarrr. Ise gamixardiiiiiiiiiiii. Nu dagvekargebiiii

მადლობა, თქვენც გილოცავთ heart_eyes მიხარია, რომ თქვენი მოლოდინი გამართლდა ანასთან მიმართებით. მადლობა დიდი, მიხარია, რომ მოგეწონათ heart_eyes

Ans...
მოსაკლავი ხარ ანა!
მაგრამ მერე ამ ისტორიას ვინ გააგრძელებს? ამიტომ სიტყვიერი მუქარით შემოვიფარგლები.
აი, როგორ მინდოდა მომხდარიყო ის რაც მოხდა! ნეტა განახა რა კმაყოფილი სახით ვიჯექი!
ძალიან მაინტერესებდა ის მომენტი, რომელიც სავარაუდოდ შემდეგ თავში იქნება და ისიც ვივარაუდე, რომ ამ დროს გაწყვეტდი და
მაგიტომაც გეუბნები მოსაკლავი ხარ თქო.
როგორ მინდოდა "შემომენახა" ეს ისტორია, მაგრამ არ დამაცადე და ახლა როგორც გინდა, საიდანაც გინდა, რანაირადაც გინდა ისე მოაბრძანე, დააბი, დააკავე მუზა და დაწერე!
პირველად ველოდები და პირველად ვკითხულობ ასე ხომ იცი?
ძალიან გთხოვ ჩემს ისედაც გადაცოდავებულ ნერვულ სისტემას სულ მთლად ნუ მომინგრევ :(

სასწაული ხარ რა ... !
რა ვთქვა მეტი?!

რაას მერჩი რა დამიშავებია? disappointed disappointed
იმ ადილზე იმიტომ გავჩერდი, რომ ინტრიგანი ვარ :დდდდ მაგრამ შენ თუ წინასწარ ვარაუდობდი, რომ მანდ დავასრულებდი, რამდენი ხანია ჩემს მოკვლას გეგმავ ესეიგი?! :დდდ
შენ არ იცი, მე თვითონ რამხელა სიამოვნება მივიღე წერის პროცესში. ანების სახელით ვალი მოვიხადე და ყველა მოტყუებულ და დამცირებულ ქალს გამოვექომაგე ჩემი ანას სახით :დ
მუზასთან მთელი ბრძოლები მაქვს. უკვე ხელჩართულად ვეჩხუბები, მაგრამ შეაგნებინებ რამეს?! მორჩა შუალედურები და აიბარგა ესეც... აი ამ თავში ნამდვილად ძალით მოვიყვანე და დავაბი! ასე ვიზამ ამიერიდან, აბა ხო არ გალოდინებ და გაგწირავ ნევროზისთვის?! თსუ-ც გეყოფა შენ :დდდ
ძალიან მიხარიხარ, ხო იცი?!
და მიყვარხარ heart_eyes heart_eyes

lullaby
გეფიცები მთელი გრზნობით წავიკითხე თითოეული სიტყვა. ანა, უკვე გაცვეთილია ეს სიტყვები ვიცი, მაგრამ საოცრება ხარ და საოცრებას წერ.
ჯერ პირველი სასწაული იყო ჩემთვის ცოტნეს განცდბი. გახსოვს, პორველივე, რამაც ამ ისტორიაში დამაინტერესა, იაგოს და ცოტნეს ურთიერთობა იყო. ამ ორ თავში, მათი ურთიერთობის ნაყოფი ჩანდა და ვერ წარმოიდგენ, ამით როგორ ვისიამოვნე. არადა ვიცი, ჯერ მთელი ემოციების ზღვა წინ მაქვს.
მერე, კიდევ ერთხელ გამაოცა და გამაღიმა სოფიომ, ზნელად ვუტყდები ამაში საკუთარ, თავს, მაგრამ მართლა კარგი მეგობარია იაგოსთვის.თუმცააააა, სააააასტიკად ვერ ვიტან იაგოს, როცა ანას მიმართ ასეთი სავსეა სიყვარულით, ასეთი სევდუთ და ტკვილით საუბრობს სოფიოსთან და შემდეგ იმ ტუჩებში კოცნის, რომელთაც არაერთხელ უზაგებიათ ანა.
იაგოს გადაწყვეტილება ქონების დაბრუნებასთან დაკავშირებით ჩემთვის მოსალოდნელი იყო და ველოდი, როდის წავიკითხავდი. და ვერც ის დავიჯერე, ეომ ბოლომდე ასე წმინდა იყო მისი საქციელი. და ანას ხრიკი? ვხვდებოდი, რომ რაღაც ხდებოდა, მაგრამ ასეთი ბომბა? :დდდ აი კმაყოილებისგან ახლაც ეკალი მაყრის. :დდ
და ბოლოს იაგო და ანა და ერთმანეთის მოანტრება. ჩემი აზრით, ეს ყველაზე სუფთა იყო, თუკი მათ შორის რამე ყოფილა აქამდე. ყველაზე დაცლილი, ყველა გრზნობისგან თავისუფალი და ახალი. ასე ვთქვათ ფენიქსივით დავინახე მათი მონატრება. ახლაც დებილივით მეღიმება კამელიებზე, ანას "კი"-ზე და იაგოს ნაღვლიან ღიმილზე. მერე მის ტაშზე და "რაღაც უფრო დიდსა... და რაღაც უფრო საოცარზე"
ოოხ არ ვიცი, არ ვიცი... ამბობ ხოლმე, იმედია მედებს გავამართლებო... არადა ზუსტად იმას აკეთებ, რაც საჭიროა, რაც მათ ჩვენ და რაც მთავარია შენ გჭირდება.
ახლა გადავბრუნდები და ტკბილად დავიზინებ :დდ <3
უღრმესი მადლობა ამ სიამოვნებისთვის <3

პირველ თავზე მახსოვს მითხარი, ცოტნეს და იაგოს ურთიერთობის ინტერესით გამოგყვებიო. მაშინ ვიფიქრე და გამიკვირდა, რა დაინახე ასეთი განსაკუთრებული მათ პირველ სცენაში და ასე უცებ როგორ განსაზღვრე, რომ მათი ხაზი ერთ-ერთი უძლიერესი იქნებოდა ისტორიაში. მათ კავშირს ყოველთვის განსაკუთრებულად აღიქვამ, ამიტომაც ორმაგად მიხარია, რომ ამ ორ თავში მათი ურთიერთობის ნაყოფი დაინახე და იგრძენი.
სოფიო - ეს ქალი გამოჩნდა, როგორც სრული ანტიგმირი. (და ბევრისთვის ალბათ სულ დარჩება) მაგრამ რეალურად ეს ადამიანი ერთადერთია, ვინც იაგოს ცხოვრების ყველა ეტაპზე იცნობდა და იცნობდა ყველა კუთხით. ძალიან ბევრისმომცემი შეიძლება იყოს მისი პერსონაჟი, ამიტომაც აუცილებლად მივუბრუნდებით კიდევ :დდ ტუჩებში კოცნის სცენაზე უსიამოვნო შეგრძნებამ მეც დამიარა, მაგრამ მივხვდი, რომ ეს საჭირო იყო მაინც. ასეთია მათი ურთიერთობა, აი ასეთი, გაურკვეველი, უსახელო, მაგრამ რაღაც ძალიან ძვირფასი.
იაგოს რომ ასე მარტივად დაეუბრუნებინა ქონება, იგივე იქნებოდა, ნედ სტარკს უარი ეთქვა სამხრეთში წასვლაზე :დდ ჩემთან ხომ არასდროს არაფერი ხდება მარტივად, სულ რაღაც ინტრიგას ვეძებ :დდ მაგრამ ანამ იმაზე ბევრად მეტი ისწავლა იაგოსგან, ვიდრე ვინმე ელოდა და შედეგად ის მივიღეთ, რამაც ასე გასიამოვნა შენ, მეც და დანარჩენებიც <3
ანა და იაგო... ხოომ... მათი ურთიერთობა (რაღაც სხვა სახით) მართლაც ფერფლიდან აღდგება ალბათ, მაგრამ ეს არ იქნება მარტივი... ვნახოთ.
თუ იმედებს ვამართლებ, ეს უმთავრესია ჩემთვის. და უღრმესი მადლობა შენ, მარიამ! heart_eyes heart_eyes

 



№12  offline მოდერი TeddyBear

ანა,
მოლოდინს გადააჭარბე, იცი ?
კითხვისას აღფრთოვანებული ვიყავი ანას პერსონაჟით, ვერ წარმოვიდგენდი ეს ქალი ასე თუ გაძლიერდებოდა და ასეთ სიეშმაკეს თუ გამოაჩენდა. წინა თავში მეგონა ,რომ ანა იაგოს წასვლით "დაბეჩავდებოდა" და მართლა ყველაფერს ჩაუგდებდა მერაბს ხელში მაგრამ როგორც ყოველთვის ახლაც გამაოცე შენც და ანამაც.
არ ვიცი რა ვთქვა, საერთოდ ამ ისტორიის კითხვისას სიტყვების რაოდენობა და სწორად დალაგებული წინადადებები მალევე მეფანტება გონებიდან, ახლაც ისეთი სიფრთხილით ვწერ კომენტარს ვერც კი წარმოიდგენ :დ
არ მინდა რამე შემეშალოს, არ მინდა რაიმე არასწორად შევაფასო, არ მინდა რომელიმე პერსონაჟი არასწორი მხრიდან დავინახო, ვაკვირდები თითოეულ მათგანს და ბოლოში მაინც შევცდი რაღაცნაირად. ანა ვერ შევაფასე სათანადოთ, ვერ დავიმახსოვრე რომ გამწარებულ ქალზე საშიში არცერთი კაცი არ არის, და ფრაზას რომ ქალი ეშმაკზე ადრეა დაბადებული მგონი ამართლებს ეს პერსონა.
ამ თავში ანამ აღმაფრთოვანა, ეს თავი მთლიანად მისი იყო და იაგოც კი დაჩრდილა ამ თავით ანამ.
ერთადერთი რაზეც ცრემლები მომადგა თვალებზე და ყელთან დიდი ბურთულა გამეჩხირა იყო ცოტნეს ბავშვური, წრფელი და სევდიანი ხმით ნათქვამი სიტყვები. მართლა წარმოვიდგინე ეს პატარა კაცუნა და მივხვდი რომ უკვე მიყვარს, ძალიან ძალიან მიყვარს.
ცოტნეს პერსონაჟი ისეთი მხრიდან გყავს დანახული, ისეთი საყვარელი, სათნო, კეთილი და ამავდროულად მამაცი. არავის აპატია იაგოს არსებობაში ეჭვის შეტანა, მართლაც ყველაზე გულწრფელია ბავშვის სიყვარული და ცოტნე კიდევ ერთხელ ამტკიცებს ამას.
ანა, ანა, ანა...
რა საოცარი გოგო ხარ.
რა საოცრად წერ და როგორ ლამაზად.
შენი წერის სტილი მიყვარს, შენი ნაწარმოებიდან წარმოქმნილი საოცარი სურნელი და გრძნობები.
კამელიები სამუდამოდ დარჩება ჩემს საყვარელ ისტორიად, რომელსაც ძალიან ხშირად მოვუბრუნდები blush
შემდეგ თავს მოუთმენლად ველი და რატომღაც ძალიან მინდა შემდეგი თავი იაგოსა და ანას გრძნობებზე იყოს, მინდა აფეთქდეს ეს ორი, მინდა ამათი გრძნობიერი თვალები ერთმანეთის მიმართ ვიგრძნო და დავინახო.
მოკლედ გელი ანა,
და კიდევ ერთხელ ვიტყვი რომ საოცარი ხარ!

 



№13 ახალბედა მწერალი An_Gel

TeddyBear
ანა,
მოლოდინს გადააჭარბე, იცი ?
კითხვისას აღფრთოვანებული ვიყავი ანას პერსონაჟით, ვერ წარმოვიდგენდი ეს ქალი ასე თუ გაძლიერდებოდა და ასეთ სიეშმაკეს თუ გამოაჩენდა. წინა თავში მეგონა ,რომ ანა იაგოს წასვლით "დაბეჩავდებოდა" და მართლა ყველაფერს ჩაუგდებდა მერაბს ხელში მაგრამ როგორც ყოველთვის ახლაც გამაოცე შენც და ანამაც.
არ ვიცი რა ვთქვა, საერთოდ ამ ისტორიის კითხვისას სიტყვების რაოდენობა და სწორად დალაგებული წინადადებები მალევე მეფანტება გონებიდან, ახლაც ისეთი სიფრთხილით ვწერ კომენტარს ვერც კი წარმოიდგენ :დ
არ მინდა რამე შემეშალოს, არ მინდა რაიმე არასწორად შევაფასო, არ მინდა რომელიმე პერსონაჟი არასწორი მხრიდან დავინახო, ვაკვირდები თითოეულ მათგანს და ბოლოში მაინც შევცდი რაღაცნაირად. ანა ვერ შევაფასე სათანადოთ, ვერ დავიმახსოვრე რომ გამწარებულ ქალზე საშიში არცერთი კაცი არ არის, და ფრაზას რომ ქალი ეშმაკზე ადრეა დაბადებული მგონი ამართლებს ეს პერსონა.
ამ თავში ანამ აღმაფრთოვანა, ეს თავი მთლიანად მისი იყო და იაგოც კი დაჩრდილა ამ თავით ანამ.
ერთადერთი რაზეც ცრემლები მომადგა თვალებზე და ყელთან დიდი ბურთულა გამეჩხირა იყო ცოტნეს ბავშვური, წრფელი და სევდიანი ხმით ნათქვამი სიტყვები. მართლა წარმოვიდგინე ეს პატარა კაცუნა და მივხვდი რომ უკვე მიყვარს, ძალიან ძალიან მიყვარს.
ცოტნეს პერსონაჟი ისეთი მხრიდან გყავს დანახული, ისეთი საყვარელი, სათნო, კეთილი და ამავდროულად მამაცი. არავის აპატია იაგოს არსებობაში ეჭვის შეტანა, მართლაც ყველაზე გულწრფელია ბავშვის სიყვარული და ცოტნე კიდევ ერთხელ ამტკიცებს ამას.
ანა, ანა, ანა...
რა საოცარი გოგო ხარ.
რა საოცრად წერ და როგორ ლამაზად.
შენი წერის სტილი მიყვარს, შენი ნაწარმოებიდან წარმოქმნილი საოცარი სურნელი და გრძნობები.
კამელიები სამუდამოდ დარჩება ჩემს საყვარელ ისტორიად, რომელსაც ძალიან ხშირად მოვუბრუნდები blush
შემდეგ თავს მოუთმენლად ველი და რატომღაც ძალიან მინდა შემდეგი თავი იაგოსა და ანას გრძნობებზე იყოს, მინდა აფეთქდეს ეს ორი, მინდა ამათი გრძნობიერი თვალები ერთმანეთის მიმართ ვიგრძნო და დავინახო.
მოკლედ გელი ანა,
და კიდევ ერთხელ ვიტყვი რომ საოცარი ხარ!

ვერ წარმოიდგენ, რა სასიამოვნოა ანაზე მსგავსი რამეების კითხვა. ვერც ვიჯერებ, რომ მასზე ლაპარაკობ :დდ წინა თავში იმედები გაგიცრუა, ვიცი, და ახლა შენი აღფრთოვანება მისდამი, ჩემთვის ორმაგად სასიხარულოა. ნამდვილად, ჩვენ ხშირად გვავიწყდება, რა ძალა აქვს ქალს, მითუმეტეს გამწარებულს და დამცირებულს. ანამ ამ თავით ეს გამოაჩინა და ყველას, ვისაც სხვა წარმოდგენა ჰქონდა მასზე, შეახსენა, რომ შესაძლოა ნელა, მაგრამ ბევრად უფრო ძლიერები დგებიან წაქცეული ქალები.
ცოტნეს განცდები ჩემთვისაც ყოველთვის ემოციური დასაწერია. ემოციური და გამორჩეულად სასიამოვნო. მიხარია, რომ შენთვისაც ასეა <3
უღრმესი მადლობა, მარიამ! არ იცი, როგორ მახარებ და მაბედნიერებ. ძალიან გამიხარდება, თუ ერთ-ერთი საყვარელი გახდება შენთვის "კამელიები" იმიტომ, რომ ვიცი, როგორი მკითხველი ხარ და ვიცი, როგორ განიცდი და გრძნობ ისტორიებს.
შემდეგ თავზეც ასეთი კმაყოფილი იქნები, იმედია... heart_eyes heart_eyes

 



№14  offline წევრი ლილიკო

გეფიცები ველოდი რომ იაგო გამოჩნდებოდა და ყველაფერს გამოასწორებდა მაგრამ მეშინოდა რომ დაგვიანებული იქნებოდა მისი გამოჩენა მაგრამ ის რაც მოხდა სრულიად სხვა და საოცრება იყო ისევე როგორც შენ ხარ საოცრება. ანას საქციელმა სასიამოვნოდ გაკვირვებული დამტოვაა და გამახარა, რადგან არ ველოდი მისგან ასეთ რამეს. ახლა კი მგონია რომ იაგოს გაწარებს და გადარევს ღირსიც იქნება. რავიცი მე ასე ვფიქრობ. ძალიან მომწონს ყველა შენი ისტორია და ეს უკვე ძალიან.

 



№15  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

დავბრუნდი...
იმდენი რამის თქმა მინდა შენთვის მაგრამ შოკში ვარ და არ შემიძლია. უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის. ყველას მოლოდინს გადააჭარბე. ანა საოცრად ძლიერ, ჭკვიან და ჩამოყალიბებულ ქალად აქციე... ეს თავი ძალოან ძლიერი და ემოციური იყო... ძალიან მაგარი ხარ ანა...

 



№16 სტუმარი ნაინა

იდა გითხრა რომ შეუდარებელი ხარ,მხოლოდ ეს ერთი სიტყვა ტევს იმ ემოციებს რაც ჩემში გამოიწვია

 



№17 წევრი Mariammmo

კომენტარებში ვკითხულობდი ანაზე გაბრაზებული ხალხის დამოკიდებულებად და ...
არ ვიცი ეხლა ჩემი პროფესია ჩაირთო თუ რა, მაგრამ...
ძალიან კარგად მესმის ანასი. ჩვენ აქ მეტ-ნაკლებას ვიგებთ რეალურად რა ხდება და ანა? ... ვერაფერს ვერ იგებს... რომ იტყვიან “ჰაერშია” ... რა გაიგოს ადამიანმა ყველა ცალკე ხლართავს ინტრიგებს... ცალკე იაგო თავის თავთან ჭიდილით ... ცალკე თვითონ ანა თავის თავშია დაკარგული. ჯერ მარტო იმის გააზრება, რომ თავისი ქმრის გარდა სხვა აღიქვა როგორც კაცი ეს მისთვის არის ძალიან დიდი კოშკის დანგრევა. მოკლედ ძალიან ცუდ დღეშია ჩვენი ანა და იაგო ძალიან ბევრს “მოითხოვს” მისგან. ისე მაინტერესებს ეს ორი ერთმანეთთან როგორ მივა ვკვდები :დ
როგორ შეიძლება “დამიკოზე” გვქონდეს საუბარი და მის სიყვარულზე, მონატრებაზე და სურვილზე ვფიქრობდეთ, როცა წამის მეასედებში ხვდებიან ერთმანეთის განცდებს და ფიქრებს ერთი თვალებში შეხედვით.
ჯერ მარტო წინა თავიდან იაგოს ჩაღიმება და გააზრება იმისა რო ის მათ შორის აღარ იდგა აიი ეს რად ღირდა ^_^
უფფ რო იცოდე როგორ მიყვარხარ <3

 



№18  offline წევრი Natushki203

უბრალოდ სიტყვებიც კი ზედმეტია....უმაგრესი არის,ღირდა ლოდინად....

 



№19  offline ადმინი bibo

ანა
ანაჩქა
ანუკები
ანჩოს
ანა
ანათქვა
რა ჩატარე
რა იყო
ეს რა
შენ გეკითხები
რა იყოთქვა
აი ასეთი სასწაული
კარგი ხანია არ წამიკითხავ
ემოცის ზღვა ქარიშხალი ემოცის პიკი
შოკი შოკუნიები პატარ პატარა თუ რაც იყო ყველაფერი მქონდა მოქონდა
სიგიჟე ხარ სიგიჟე სიგიჟე ხარ ქალბატონო ფუთუშავ
რო ჩავისუნთქე ბოლოში ამოვისუნთქე
ემოცია და ფერები სახეზე მოქმედების და ვითარების მიხედვით გადამდიოდა სახეზე
აი იმდენად საოცრება თავი იყო იმდენად ემოციური და უბრალოდ იმდენად სხვანაირი
მიყვარს შენი დახვეწილი heart_eyes ემოცით სავსე ღირებული და უბრალოდ შენეული ისტორიები რომლებიც სიგიჟის საზღვრებს ეხებიან
აი ხო გეუბნები ვლივლივებდი ემოცის ზღვასთან
დახვეწილობის პიკი ხარ heart_eyes სისადავის დედა ხარ ფუნთუშავ
მომწონს რა ვქნა მაგიჟებს და ჭკუიდან გადავყავარ
ჩემო ანუშკები ყველა ღალატი ნდობით იწყებათქვა გადაეცი შენ ანას mask mask
ეს იყო ანა ,ეს იყო ანასი თავი ,ანას გამოღვიძება,ანას გამოსვლა ლაბირინთიდან ,ანასი უბრალოდ ანასთავი იყო ანა იყო ყველაფერი ყველა ადამიანი და ყველაფერი ანა იყო ანას ემოცია ანას ადამიანობა და უბრალოდ ანა ანა იყო ის ანა რომელიც ყველას გვჭირდებოდა რომელიც უბრალოდ უნდა ყოფილიყო აი ასე ეს თავი მე მჭირდებოდა ანას უკეთ გასაცნობად უკეთ დასახატად უკეთ მომექარგა და უკეთ დამენახა მისი ადამიანობა heart_eyes
ისე რას მიკეთებ ხვდები მოლოდინს რო აჭარბებ ვფიქრობდი ვფიქრობდი მეთქი რა უნდა მოხდეს რა უნდა იქნეს ნეტა რა იქნება შემდეგში ნეტა რა რა რა და თურმე რა heart_eyes
აი ასე ვერასდროს ვაკონტროლებ სიტყვებს ემოციებს და გამომდის სიტყვების რახარუხი მაგრამ ჩემი ბარალი არა კაი ჰო ბევრობები არა ჩემი ბრალი ასეთს რო ჩამიტარებ რა აზრი რა გონება და რა მოვიკითხო როცა სიგიჟისგან პიკი მაქ პიკი პიკი
იაგომ გამაგიჟა გადამრია აი ასე მომწყვიტა სამყაროს და გადამიშვა ოცნებეის სტიქიაში კაი ხანია ასე კაცი არ მომწონებია მისი გული არ დამინახავს და თვალებში შერჩენილი სევდა არ ამომიკითხავს heart_eyes აი ასე მაგიჟებს მისი გულქვა სახე მაგრამ თბილი ემოციური ბავშური და სუსტი გული ,გული რომელიც ყველაფერს აღიქვამს რომელი ერთ ემოციასაც არ ტოვებს ისე რო სული არ ამოაყოლოს და ცრემლებით არ დასველოს ...აი მაგიტო ვგიჟდები ამ კაცზე რო აქ ძალა ადგეს გავიდეს და დატოვოს ისე ჩამოაფაროს ფარდა და მიანდოს დროს არ მიღოს ემოციურად და უბრალოდ ასე დაშვებულ ფარდის უკან იდგეს და იყურებოდეს ელოდეს მომენტს მაგიჟებს ეს კაცი მაგიჟებს მაგიჟებს მაგიჟებსთქვა სასწაულია საოცრება თავისი ადამიანურობით თავისი სიგიჟით აი ასე ეს კაცი ჩემია ანას თუ არ უნდა აგერ ვარ მე მოსიარულე იდეალია ეს კაცი იმდენად მომწონს იმდენად რო შეფუთულს მივირთმევდი ამ ლავა კაცს heart_eyes kissing_heart
აუ ეს სოფი რო მომწონს ცუდია scream ვარ დაწყობილი მაგრამ რა ვქნა აი საყვარელი და ასეთი საოცარი ასე აკრუტუნებდე ასე აგიჟებდე ქალს ასე ღამებს საწოლში ძიგძიგში ათენებდეთ და სიმართლეს გეუბნებოდეს იმ სიტყვებმა მიმახვედრა რო სიგიჟეა ეს კაცი ყველაზე დიდი საჩუქარი შენ თვითონ ხარო რო უთხრა......
აი ცოტნე შემოვინახე ბოლოსკენ აი ბოლოში ტკბილი მაგრამ ცრემლებ მორეული ლუკმა
იცი როგორ წამიჭირა ყელზე გულზე როგორ დამეცა სული გამიბზარა სული მატკინა თვალები ამიწვა და ხელები ამიკანკალა წყვილ ცრემლებს ვერ ვიკავებდი რომელებიც ასე ეულად მოედინებოდნე ღაწვებზე და წკაპაწკუპი მიქონდათ
წინაზეც ვთქვი რო ცოტნე ის ნათება იყო ცოტნე ის იყო რომელიც დამიანზეგან დარჩა ანას რომელმაც ერთი მამა დაკარგა ერთი ტკივილი ნახა ძნელია ასეთ პატარა ადამიანს ასე სიშავეში ჩაძირულს უყურო ერთი დაკარგვას მეორე წამოეწიოს მეორე უფრო მძიმეა იცი არსებობს დაგტოვა და ასე წავიდა ადგა უთქმელკად იმედები ფიქრები ოცნებები ყველაფერი თან რო მიაყოლა ასე ადგა და გაქრა ას ეგაუჩინარდა ვითო არც იყო....თან გამეცინა მის ბავშურობაზე რატო იაგო რატო ანა რატო ეს პატარა უსუსური ბავსვი არ უნდა დაიტანჯოს ასე არა არა რადგან ეს უფრო მეტის ღირსია მეტის და უფრო მეტის იმდენად მეტის რო მეც ვერ წაარმომიდგენია.....იაგო ვიცი რო გამოასწორებს ვიცი რო დადგება დრო და იმ ბვშვებს ანახებს მამას და იმ კარავს თუ შტაბს რაც უნდოდა მიყვარს ეს გულუბრყვილო ბავშვი და იაგოს სიტყვებმა გამაგიჟა მასავით გაქ სახეო მასავით იყურებიო იმდენად მძიმე იყო იმდენად რო სულს ეკალივით ერჭობოდა ეკალივით მისერდა სხეულს და ასე უბრალოდ ვგრძნობდი წიწკვნას გულსი.....აი ანას აღიარებამ სიტყვებმა იმ აასოებმა მისი პირიდან წამოსულმა კი მენატრებაო ისე გამატკბო და გამიბადრა სახე heart_eyes kissing_heart
აი გქონია მომენტი რო შენც ისევე გტკივა
შენცი ისევე განიცდი
შენც ისევე გულში გერჭობა რაღაც
შენც ისევე გრძნობ სულის ამოსვლას
ისევ ისე განიცდი ისევ ისე ფეთქავს გული
ისევ ისე მოძრააობს სისხლი უფრო დიდი ნაკადიდ დაშხუილებს
ყველა ემოცია ყველა ფიქრი ასო თუ აზრი ისე მოდიოდა იმდენად წკაპუნი გაქონდა გულში
მეც იქ ვიყავი მეც იქ უყურებდი მეც გვერდით ვიდექი იმ შემოვარდნას იმ ტაშით შემოსვლას მისი ექო მისი ტყაპუნი მისი ხმა მისი სიტყვები და უბრალოდ ყველაფერი მესმოდა მეც ისე ვიჯექი იაგის ტუჩის ჩატეხვა ანას დიალოგო ვაჟასშეშინებული მზერა და დახუთული ჰაერი ფული ცაში მეც ისე მესმოდა მათი ბაგუნი უბრალოდ სიგიჟეა ასე უყურო იქ იყო და გვერდიდან აკვირდებოდე საოცრება ხარ
მათი დარჩენა და იქ დამთავრება რა იყო
აი რა იყოთქვა რა
ისე ველოდები ათვლა დავიწყე და ყველაზე მეტად ვგიჟდები ამ მომენტზე როცა იცი რო მალე იქნება
როცა ლოდინი ღირს როცა ლოდინი უფრო მეტია ვიდერე სხვა ყველაფერი როცა ეს ლოდინი იმდენად საოცრება რამდენაცა ყველაფერი გესაოცრება


ყიფშიძეს თითქოს გავარვარებული მასა გადაასხეს; ფიზიკური ტკივილით აღიქვა შიგნეულობის ჩაწვა. ნელ-ნელა წითლდებოდა სახეზე, ეძალებოდა გულისმჭამელი განცდები.
თითქოს ძალიან მწარედ გაარტყეს სილა. ჯერ მარჯვენა, შემდეგ მარცხენა და ისევ მარჯვენა ლოყაზე. თითქოს დაიჭირეს, ხელთ მოიგდეს და ისე გადაუარეს, აღარაფერი დატოვეს მისგან.
შეგრძნება გაუჩნდა, რომ ყველაზე წმინდა შეულახეს - და ეს ასეც იყო. უეცრად წარმოიდგინა საძინებელში, საწოლთან მჯდარი წარბგახეთქილი და ნამტირალევი ცოტნე და პირველად იგრძნო, რა იყო სიკვდილი.
სათამაშო კი არა, ნამდვილი სიკვდილი მთელი თავისი ავლადიდებით. ყველაზე მძიმე აი აქ მივხდი რო დამიანე მიწაშია 25 ფუტის ქვევით და უბრალოდ იქ მოგონებებშია გადასული იქ უბრალოდ სიშავეშია ჩავარდნილი ასე უბრალოდ ....ისე წმიჭირა ყელზე იმდენად რო მეც ვიგრძენი ის შემზარავი ის სიშავე და უბრალოდ ის ფერებ დაკარგული მომავალი იმდენად ემოციური იყოიმდენად რო სული გამეყინია ვერაფერს ვგრძნობდი აი ის მომენტი მქონდა რო გაგიჟებს ტკივილი და ვერ უმკლავდებ რო აცნობიერებ რამდენი შეუზლია სიკვდილს იქიდან რო არ ბრუნდებიან და რჩებიან მოგონებებში აი ასე უბრალო მოგონება ან თუნდაც სიზმრებში რომელსაც ყველაზე დიდ ბედნიერბისდროს აღიქვამ და ხედავ იმ იმედა იძინებ იქწნებ ერთხელ მაინც ნახო ცხადად აი ეს არის იაგოს სიკვდიკლი ანასთვის mask confused


-დედა, მე იაგო მენატრება. რატომ არ ჩამოდის? ჩამოვიდეს, რა. - რამდენიმე ხნის შემდეგ ჩურჩულით გათქვა ბავშვმა თავისი გულისტკივილი.
ანას გული ისე შეეკუმშა, ეგონა, ჩირისოდენა გაუხდა. ძარღვებში სისხლი გაეყინა წამით, როცა შვილის ხმაში მოზღვავებული სევდა იგრძნო.
-ვიცი, რომ გენატრება...
-მამაც წავიდა, ახლა იაგოც... არადა მეუბნებოდა, არასდროს წავალო. მატყუებდა? - თავი წამოსწია ბავშვმა, სახეში შეხედა დედას და ისე მოთხოვა პასუხი.
-არა... არ გატყუებდა. - უზარმაზარი, უფორმო და საშინლად მწველი მასის გადაყლაპვა მოუწია ქალს, სანამ პასუხს გასცემდა.
-აბა მოვა ისევ?! სად წავიდა? რატომ არ რეკავს? მამასავით არ შეუძლია?!
-არა, ცოტნე... იაგო მამაშენივით არ არის... სხვაა.
-მე ძალიან მიყვარს იაგო, დედა... მამაც მიყვარს, ეს მანქანა რომ მაჩუქა და იაგოს გამოატანა.
-იაგომ გითხრა, რომ ეს მანქანა მამამ გამოგიგზავნა? - ხელისკანკალით გადაუსვა შვილის ხელში მოქცეულ მანქანას ხელი ანამ.
-ხო და კიდევ ბევრი რამ. მე და იაგო სულ მამიკოზე ვლაპარაკობდით, იცი? აი, შენ რომ ავად იყავი ადრე და მამიკო გენატრებოდა, მაშინ მოდიოდა იაგო ჩემთან და მელაპარაკებოდა.
აი აქ მეტკინა ცოტნე აი აქ ამეწვა გული აი აქ იგრძენი რატო ასეთი პატარა და ამდენი ტანჯვა რისთვის რისთვის რსა დაშავა ასეთი განა რა...მის ცრემლებად ღირს ეს ქონება მის ტკივილად ღირს ეს დამპალი სამყარო.მის გულის ტკივილად ღირს ეს ბოროტება რატო რისთვის.....
აქ უფრო ვიგრძენი იაგო და კი არ შემიყვარდა გამაგიჟა ჩემო გოგოვ heart_eyes
ვგიჟდები მე შენზე პატარა ანაუტები
შენ ხარ დახვეწილობის დედა
შენ ისტორიას ასდისთქვა წიგნების სუნი დამიჯერე
მინდა მინდ აყველა მინდა მქონდეს
ასე მოვალ მე შენ ავტოფზე და გამიხსენებ ჩემო პატარავ
მარწყვის ჯემო ალუბლის მურასბავვ და საზამთროვ
მაგიჟებს შენ და შენი ისტორია ჩემო გულის ფეთქვავ და სულის ძაფო
გყვარობ უბევრესებს ჩემო გოგოვ <3
მე ამად მიღირდა საიტი რო სენ აღმომეჩინე
ჩემო ანა
ბედნიერება ხარ შენო ყველაზე დიდი
(მადლობა გოგას რო მიჯიგრა და გამიზარდა კომენტარის მოცულობა თორე რა მეშეველებოდ ა:დ :დ :დ :დ )
ბედნიერების მარცვალო ველი ახალ თავს
ახალი შეგრძნებით ახალი სიგიჟით ახალი ბედნიერებით
ბევრი იაგოთი
და კი ვიცი რაც მოუვა იაგოს
რა ცეცხლი და ლავა წამოვა
ანას გადაეცი არ დამიტანჯოს ბევრი
თორე არ ვაღირსებ იაგოს გვერდით წოლას და კრუტუნს
მის დაცვარულ სხეულზე გათხლასვას
და კოცნებს არ შევარგებ იცოდეს მაინც
არ დამიტანჯოს ჩემი ლეღვის მურაბა ბიჭი
თუ არ უნდა ავწელო ელარჯივით და მივაგუნდაო ცომივითა :დ
გყვარობ ჩემო გოგოვ ჩემო ბედნიერების საზომო heart_eyes

 



№20 სტუმარი Tamari

გაიხარე მე პირველად ვაკეთებ კომენტარს,ძალიან მომეწონა... წერის სწორი სტილი გაქვს შერჩეული და ეს კარგია. ერთს გთხოვ (თუ რა თქმა უნდა ვაითვალისწინებთ),ბანალურად არ დაამთავროდ ეს ნაწარმოები.გაიხარე კარგი გოგო ხარ... და კიდევ გთხოვ არ დააგვიანო შემდეგი და ალბათობით ფინალური თავი.

 



№21  offline აქტიური მკითხველი La-Na

Rogorc iqna,anam tvalebi fartet gaaxila.dzalian momewona misi moqmedeba.exla sainteresoa iagos da anas urtiertoba rogor gagrdzeldeba.ai vgijdebi iagoze da ra gavaketo.es tavi martlac girda lodinad.umagresi,super gogo xar
--------------------
ლანა

 



№22 სტუმარი სტუმარი თამო

სასწაული ხარ შენ.აი ანას გარდასახვა ასეთ მიხვედრილ და ძლიერ ქალად გამიხარდა თავი რო არ გაასულელებინა მერაბს. სულ გაღიმებული ვკითხულობდი მერაბი რო დარჩა ასე ყველაფრის გარეშე.

 



№23  offline წევრი Mariamch

სასწაულიი❤❤❤❤❤

 



№24 სტუმარი No oon

Raqeni gudina ees sad gawyvite..... Ar sheidzleba ese raa..... Am danervizebuk taobas gvuketeb amas? Male dade raa..... Sunamos agnishvnam saechvod damafiqra rame xoar gamovtovetqo da haa didi saqmeebi amoxsna turme...... Moklet warmatebebi sheen chemo katerina..... Ise miyvars sheni pirveli nawarmoebi uvelastan katerinati mogixsenieb... Vici ar gewyineba

 



№25 ახალბედა მწერალი An_Gel

ლილიკო
გეფიცები ველოდი რომ იაგო გამოჩნდებოდა და ყველაფერს გამოასწორებდა მაგრამ მეშინოდა რომ დაგვიანებული იქნებოდა მისი გამოჩენა მაგრამ ის რაც მოხდა სრულიად სხვა და საოცრება იყო ისევე როგორც შენ ხარ საოცრება. ანას საქციელმა სასიამოვნოდ გაკვირვებული დამტოვაა და გამახარა, რადგან არ ველოდი მისგან ასეთ რამეს. ახლა კი მგონია რომ იაგოს გაწარებს და გადარევს ღირსიც იქნება. რავიცი მე ასე ვფიქრობ. ძალიან მომწონს ყველა შენი ისტორია და ეს უკვე ძალიან.

მეც ისე მინდოდა გამოსულიყო, რომ გაოცებულები დამეტოვებინეთ :დდ იაგოს ჩამოსვლა მგონი ძალიან აშკარაც კი იყო და ანაზე უფრო ვფიქრობდი, რომ ვერავინ იფიქრებდით. მიხარია, რომ გავმართლდი :დ იაგოს როგორ შეხვდება, მაგას შემდეგ თავში ვნახავთ. იმედია ეს მოლოდინი გაგიმართლდებათ <3 უღრმესი მადლობა კომპლიმენტებისთვის, ძალიან მიხარია, რომ მოგეწონათ heart_eyes heart_eyes

უცნობი ქ
დავბრუნდი...
იმდენი რამის თქმა მინდა შენთვის მაგრამ შოკში ვარ და არ შემიძლია. უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის. ყველას მოლოდინს გადააჭარბე. ანა საოცრად ძლიერ, ჭკვიან და ჩამოყალიბებულ ქალად აქციე... ეს თავი ძალოან ძლიერი და ემოციური იყო... ძალიან მაგარი ხარ ანა...

სალომე heart_eyes heart_eyes გელოდი და მომანატრე თავი, სიმართლე გითხრა. იმედი მაქვს, ყველაფერი ისევ ისე დაგხვდა, როგორც "დატოვე" :დდ ანამ ბევრი ისწავლა იაგოსგან, კი ბატონო, ასეა <3 უღრმესი მადლობა, სალო. მიხარია, რომ დამიბრუნდი heart_eyes heart_eyes

ნაინა
იდა გითხრა რომ შეუდარებელი ხარ,მხოლოდ ეს ერთი სიტყვა ტევს იმ ემოციებს რაც ჩემში გამოიწვია

უდიდესი მადლობა თქვენ ამ სიტყვებისთვის heart_eyes kissing_heart

Mariammmo
კომენტარებში ვკითხულობდი ანაზე გაბრაზებული ხალხის დამოკიდებულებად და ...
არ ვიცი ეხლა ჩემი პროფესია ჩაირთო თუ რა, მაგრამ...
ძალიან კარგად მესმის ანასი. ჩვენ აქ მეტ-ნაკლებას ვიგებთ რეალურად რა ხდება და ანა? ... ვერაფერს ვერ იგებს... რომ იტყვიან “ჰაერშია” ... რა გაიგოს ადამიანმა ყველა ცალკე ხლართავს ინტრიგებს... ცალკე იაგო თავის თავთან ჭიდილით ... ცალკე თვითონ ანა თავის თავშია დაკარგული. ჯერ მარტო იმის გააზრება, რომ თავისი ქმრის გარდა სხვა აღიქვა როგორც კაცი ეს მისთვის არის ძალიან დიდი კოშკის დანგრევა. მოკლედ ძალიან ცუდ დღეშია ჩვენი ანა და იაგო ძალიან ბევრს “მოითხოვს” მისგან. ისე მაინტერესებს ეს ორი ერთმანეთთან როგორ მივა ვკვდები :დ
როგორ შეიძლება “დამიკოზე” გვქონდეს საუბარი და მის სიყვარულზე, მონატრებაზე და სურვილზე ვფიქრობდეთ, როცა წამის მეასედებში ხვდებიან ერთმანეთის განცდებს და ფიქრებს ერთი თვალებში შეხედვით.
ჯერ მარტო წინა თავიდან იაგოს ჩაღიმება და გააზრება იმისა რო ის მათ შორის აღარ იდგა აიი ეს რად ღირდა ^_^
უფფ რო იცოდე როგორ მიყვარხარ <3

ასე იყო ნამდვილად. რაღაც პერიოდი საშინლად დაიკარგა ანა და ვერ გაიგო, ვისგან რა მოეთხოვა (ან ვის მინდობოდა) თუმცა ამ თავით მე მგონი, კარგად გამოჩნდა, რომ წამოდგა ეს ქალი უკვე ფეხზე და თავს აღარავის დააჩაგვრინებს <3
დიდი მადლობა მარიამ შენ, ასეთი თბილი რომ ხარ. მეც მიყვარხარ heart_eyes heart_eyes

Natushki203
უბრალოდ სიტყვებიც კი ზედმეტია....უმაგრესი არის,ღირდა ლოდინად....

უდიდესი მადლობა შენ ამ სიტყვებისთვის heart_eyes heart_eyes

Tamari
გაიხარე მე პირველად ვაკეთებ კომენტარს,ძალიან მომეწონა... წერის სწორი სტილი გაქვს შერჩეული და ეს კარგია. ერთს გთხოვ (თუ რა თქმა უნდა ვაითვალისწინებთ),ბანალურად არ დაამთავროდ ეს ნაწარმოები.გაიხარე კარგი გოგო ხარ... და კიდევ გთხოვ არ დააგვიანო შემდეგი და ალბათობით ფინალური თავი.

ძალიან მიხარია, რომ დაკომენტარების სურვილი გაგიჩნდათ <3 ყველაზე მეტად არ მინდა, ბანალურად დავასრულო და იმედი მაქვს არც იქნება ასე. შევეცდები, არ დავაგვიანო, თუმცა არამგონია შემდეგი თავი იყოს ბოლო. მიფუჩეჩება არ მინდა. მადლობა კიდევ ერთხელ, მიხარია რომ მოგწონთ heart_eyes heart_eyes

La-Na
Rogorc iqna,anam tvalebi fartet gaaxila.dzalian momewona misi moqmedeba.exla sainteresoa iagos da anas urtiertoba rogor gagrdzeldeba.ai vgijdebi iagoze da ra gavaketo.es tavi martlac girda lodinad.umagresi,super gogo xar

ძალიან, ძალიანა დიდი მადლობა ლანა heart_eyes heart_eyes მათი ურთიერთობის გაგრძელებას შემდეგ თავში ვნახავთ. არ იქნება მარტივი, მაგრამ ვნახოთ...
მიხარიხარ, როგორც ყოველთვის kissing_closed_eyes kissing_closed_eyes

სტუმარი თამო
სასწაული ხარ შენ.აი ანას გარდასახვა ასეთ მიხვედრილ და ძლიერ ქალად გამიხარდა თავი რო არ გაასულელებინა მერაბს. სულ გაღიმებული ვკითხულობდი მერაბი რო დარჩა ასე ყველაფრის გარეშე.

რაღა დაგიმალოთ და მეც განსაკუთრებული სიამოვნება მივიღე, ასე რომ გავაბითურე მერაბი :დდ ის მიიღო, რაც დაიმსახურა და რაც სწორი იქნებოდა. ძალიან მიხარია, რომ მოგეწონათ. მადლობა heart_eyes heart_eyes

Mariamch
სასწაულიი❤❤❤❤❤

მადლობა heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes

No oon
Raqeni gudina ees sad gawyvite..... Ar sheidzleba ese raa..... Am danervizebuk taobas gvuketeb amas? Male dade raa..... Sunamos agnishvnam saechvod damafiqra rame xoar gamovtovetqo da haa didi saqmeebi amoxsna turme...... Moklet warmatebebi sheen chemo katerina..... Ise miyvars sheni pirveli nawarmoebi uvelastan katerinati mogixsenieb... Vici ar gewyineba

joy joy joy ინტრიგა ხომ უნდა დამეტოვებინა, აბა ისე როგორ?! joy joy ყველანაირად შევეცდები, არ დავაგვიანო, მთელი თაობის ცოდვას ვერ დავიდებ :დდდდ ძალიან დიდი მადლობა heart_eyes heart_eyes (მხოლოდ სასიხალუროა ჩემთვის, ასე რომ მომმართავ, რა თქმა უნდა, არ მეწყინება kissing_heart kissing_heart )

bibo
ანა

ჩემო ანა
ბედნიერება ხარ შენო ყველაზე დიდი
(მადლობა გოგას რო მიჯიგრა და გამიზარდა კომენტარის მოცულობა თორე რა მეშეველებოდ ა:დ :დ :დ :დ )
ბედნიერების მარცვალო ველი ახალ თავს
ახალი შეგრძნებით ახალი სიგიჟით ახალი ბედნიერებით
ბევრი იაგოთი
და კი ვიცი რაც მოუვა იაგოს
რა ცეცხლი და ლავა წამოვა
ანას გადაეცი არ დამიტანჯოს ბევრი
თორე არ ვაღირსებ იაგოს გვერდით წოლას და კრუტუნს
მის დაცვარულ სხეულზე გათხლასვას
და კოცნებს არ შევარგებ იცოდეს მაინც
არ დამიტანჯოს ჩემი ლეღვის მურაბა ბიჭი
თუ არ უნდა ავწელო ელარჯივით და მივაგუნდაო ცომივითა :დ
გყვარობ ჩემო გოგოვ ჩემო ბედნიერების საზომო heart_eyes

უუუხ, ყველაზე ტკბილი ლუკმა ბოლოში მოვიტოვე.
თამო, თამუნია, ჩემო ტკბილო ბიბუნა, ეს რა არის?! ამიხსენი, რანაირად, რანაირად შეგიძლია ასე, აი ასე ადამიანის გახარება, გაბედნიერება და გაბრწყინება საშვილიშვილოდ?! heart_eyes heart_eyes მე არ ვიცი, რით დავიმსახურე. ან მე ან ჩემმა გმირებმა. აი ეს საოცრება კომენტარი, ემოციების ზღვა! heart_eyes heart_eyes არ ვიცი და ვერც გავიგებ, მაგრამ ისღა დამრჩენია, გითხრა როგორ ვგიჟდები შენზე. იცი? არ იცი!
ძალიან, ძალიან, ძალიან საოცარი ადამიანი ხარ შენ, თამუნა! და უდიდესი ბედნიერებაა (ბედნიერება კიდევ მარტივი სიტყვაა) შენნაირი ადამიანის, მკითხველის ყოლა. heart_eyes
უკვე მეორე დღეა გულის შეტევას მმართებ. შემოვდივარ, მხვდება შენი კომენტარი, ვიწყებ კითხვებს, მიფართოვდება თვალები, მიჩერდება გული და ვკვდები. მერე თავიდან ვიბადები იმიტომ, რომ ერთი სიცოცხლის ფასს კომენტარებს მიწერ. ძალიან დიდი მადლობა, ბიბუნია, შე ყველაზე ტკბილო, თბილო და სიყვარულო ადამიანო!! heart_eyes heart_eyes
ისე დეტალურად, აკურატულად და ლამაზად განიხილე ამ თავის თითოეული დეტალი, როგორ შემიძლია რომ არ დაგეთანხმო?! მიხარია, რომ იაგო და ცოტნე შეგიყვარდნენ. ამჯერად მაინც არ დარჩე გულნატკენი იქნებ :დდდ <3
ის ციტატები რომ გქონდა მოყვანილი, მაგაზე საერთოდ გავაფრინე. ორივე მონაკვეთი ჩემთვის განსაკუთრებული იყო და მიხარია, რომ შენც შენიშნე და განსაკუთრებულად მოგეწონა.
ანა აუცილებლად ჭკვიანად მოიქცევა, თუ იაგოს არ დააშავებს არაფერს :დდდ თორემ ერთი კი არა, ორივე გაიტყიპებიან wink joy
ძალიან მინდა, რომ ფინალურ თავზეც ასეთი ენთუზიაზმი და ბედნიერება გამოვიწვიო შენში. და იმედი მაქვს, ასეც იქნება.
ძალიან, ძალიან, ძალიააააან დიდი მადლობა, თამო. არ იცი, რამდენს ნიშნავს შენი სიტყვები, არ იცი როგორ გამახარე. ამაყი ვარ, რომ ეს კომენტარი და წინა თავის კომენტარი მე მეკუთვნის! ძალიან ამაყი ვარ და ძალიან მიყვარხარ heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes kissing_heart kissing_heart kissing_heart kissing_heart

 



№26  offline წევრი Leo

აქამდე არ მომეცა საშუალება კომენტატი გამეკეთებინა შენს ისტორიაზე მაგრამ ახლა შემიძლია და არ ვიცი როგორ შეგაფასო ანდაც რა სიტყვრბი გამოვიყენო იმისთვის რასაც იმსახურებ! არაჩვეულებრივი საოცარი და მართლაც გასაგიჟებელი ისტორიაა და ალბათ ავტორიც მასეთი უნდა იყო ამდენად კარგი ისტორია რომ დაწერო! კარგიც არ ეთქმის არაჩვეულებრივი! მომწონს ! ძალიან მომწონს და არ მყოფნის! მინდა უფრო დიდი თავები :დ ყოჩაღ და მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს ! წარმატებები

 



№27 ახალბედა მწერალი An_Gel

Leo
აქამდე არ მომეცა საშუალება კომენტატი გამეკეთებინა შენს ისტორიაზე მაგრამ ახლა შემიძლია და არ ვიცი როგორ შეგაფასო ანდაც რა სიტყვრბი გამოვიყენო იმისთვის რასაც იმსახურებ! არაჩვეულებრივი საოცარი და მართლაც გასაგიჟებელი ისტორიაა და ალბათ ავტორიც მასეთი უნდა იყო ამდენად კარგი ისტორია რომ დაწერო! კარგიც არ ეთქმის არაჩვეულებრივი! მომწონს ! ძალიან მომწონს და არ მყოფნის! მინდა უფრო დიდი თავები :დ ყოჩაღ და მოუთმენლად ველოდები შემდეგ თავს ! წარმატებები

ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა!!! heart_eyes heart_eyes heart_eyes მიხარია, რომ ასე მოგწონთ. დამერწმუნეთ, მეც მინდა უფრო დიდ თავებს ვდებდე და უფრო ხშირად, მაგრამ სამწუხაროდ არ გამოდის :(( მადლობა კიდევ ერთხელ kissing_heart kissing_heart

 



№28  offline ახალბედა მწერალი aNuGi

ისე მომეწონა ისე ვერც კი წარმოიდგენ!
როგორც იქნა დადგა დრო და გამოაჩინა ბრჭყალები! დაგვანახა რომ ადამიანია ეგეც და ცოტა აზროვნების უნარი გააჩნია! :დ <3
სასწაული გოგო ხარ შენ შენი სასწაული ისტორიებით!
უზარმაზარი და უკიდეგანო ფანტაზიის უნარით და კიდევ კიდევ კიდევ ძალიან ინტრიგანი!
რაც არ უნდა იყოს, როგორი თავიც არ უნდა იყოს, მუდმივად აჭარბებ ყველანაირ მოლოდინს და იმდენად ცხადად მაგრძნობინებ თითოეულ სიტყვას რომ ვგიჟდები!
აი ჩვეულებრივად - ვგიჟდები!
საუკეთესო ხარ,
ყველაზე გამორჩეული!
არვიცი კიდევ რა სიტყვები შეიძლება გითხრა და რითი შეგამკო, როგორ გამოვხატო ის რასაც თითოეული თავის აკითხვისას ვგრძნობ და როგორც მომწონს შენი სიტორიები! <3
ციკუნაა, ციკუნაა!
ველოდები შემდეგ თავს, არ დააგვიანო იცოდეე! <3
ჰო და მოულოდნელი შეხვედრებიც ძალიან მიყვარს! <3
ვგიჟდები შენზე! <3 <3 <3 <3 <3
--------------------
"love only comes once. it's moves like the sea. but it's always the same" - twice born

 



№29  offline აქტიური მკითხველი terooo

ვგიჟდები მე შენზე

 



№30 სტუმარი სტუმარი მარიამი

მალე დადე გთხოვვ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent