შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარულს ვერ გაექცევი! {თავი-5}


25-12-2017, 18:38
ავტორი Tamusia Egutidze
ნანახია 559

სიყვარულს ვერ გაექცევი! {თავი-5}

5თავი
-მეორე დილით ელენე გამოეწყო და სამსახურისკენ გაემართა დათასთან კაბინეტში შევიდა და ბიჭს ღიმილით მიესალმა,
-აბა გოგონი! რასშვებიი? მიესალმა ღიმილით დათა,
-რავიცი რას ვიზამ გაუღიმა გოგონამ
-კარგი ლამასო გავალ კაბებს და გოგოებს მოვიყვან და მოვალ, გაუღიმა დათამ და ოთახიდან გავიდა. ელენემ ჩანთა მაგიდაზე დადო და ოთახის თვალიერება დაიწყო, კედლებზე დაკიდებულ დათას ფოტოებს დახედა რომელზეც მამალივით იბღინძებოდა და იჭყანებოდა ამაზე კი ეცინებოდა და თავისთვის ფხუკუნებდა, ვერც კი გაიგო უკნიდან ნაბიჯების ხმა.
-უვე საქმეს შეუდექი არა? მოესმა უკნიდან ნაცნობი ოდნავ ბოხი ხმა და ამაზე გოგონა შეკრთა, უკან მოტრიალდა და დემიანის ჭინკაათამაშებულ თვალებს შეეჩეხა, დემიანი ისე ახლოს იდგა ელენესთან რომ გოგონას სუნთქვა შეეკვრა
-რ-რას? რას აკეთებ? ძლივს ამოილაპარაკა ელენემ და წამიერად მზერა ბიჭის სავსე ტუჩებზე გაუშტერდა.
-არაფერი უბრალოდ მინდოდა მადლობა გადამეხადა დაიჩურჩულა დემიანმა და თლილი თითებით გოგონას სახეზე მოეფერა. ელენე უცებ გონს მოეგო წარბები შეკრა და დემიანს ხელი ძლიერად უჯიკა.
-რას აკეთებ? თავი ვინ გგონია? შენი სათამაშო არ ვარ რომ მარიონეტივით ის მაკეთებინო რაც მოგინდება ყვიროდა გამწარებული ელენე დემიანი კი ირონიული ღიმილით უყურებდა წარბებშეკრულ ელენეს და ეღიმებოდა, ეს კი ელენეს უფრო აღიზიანებდა.
-ნუ ხარ ასეთი ფეთქებადი არ გიხდება, ღიმილით თქვა დემიანმა
-ნუ იცინი თორემ...თორემ აბლუკუნდა ელენე საერთოდაც თავი დამანებე და ჩემგან თავი შორს დაიჭირე გასაგებია? შეჰყვირა ელენემ ჩანთას ხელი დაავლო და დათას ოთახის კარი ისე მიაჯახუნა კარი კინაღამ ჩამოვარდა.
-გაიქეცი გაიქეცი ვნახოთ სადამდე გაექცევი ამ ყველაფერს ან მე! ჩაიღიმა დემიანმა და ოთახიდან გავიდა. გამწარებული ელენე თვალებით დათას ეძებდა როცა დერეფნიდან ანდრეი გამოვიდა და ელენეს შეასკდა.
-უი მააპატიე ჩემო გოგო ვერ დაგინახე, გაუღიმა ანდრეიმ გოგონას
-არაუსავს ბატონო დავით,
-ბატონო არ გვინდათქო რაზე შევთანმხდით? გაეცინა კაცს
-ჰო... დამავიწყდა ჩაეღიმა ელენეს. უცებ იმავე კარიდორიდან საიდანაც ანდრეი გამოვიდა ქერა ლამაზი ქალი გამოჩნდა და ანდრეის გვერდით მიუდგა,
-არ წავიდეთ? ჰკიტხა ქალმა ნაზი ხმით
-არა ნინ ჯერ ვიღაც უნდა გაგაცნო! გაეღიმა კაცს.
-ვინ? გაუკვირდა ნინას
-ელენე ილია ლომიძის, ჩვენი ილიას შვილი ილია გახსოვს? ჰკითხა ანდრეიმ ღიმილით
-ღმერთოჩემო! რა ლამაზი ხარ შენ შემოგევლე! ეს რა სილამაზეაა! თვალები გაუნათდა ნინას და ელენე ისე მაგრად ჩაიხუტა გოგონაა კინაღამ გაჭყლიტა, ელენემაც ქალს ხელები მოხვია და ისიც ჩაეხუტა ისეთი სითბო იგრძნო იმ მომენტში თითქოს დედამისს ნინიას ეხუტებოდა.
-მადლობა უთხრა ღიმილით ელენემ
-რა საყვარელი ხარ გოგო ისეთი პატარა მახსოვდი. დედაშენივით ლამაზი ხარ მისი ასლი პირდაპირ გაეღიმა ნინას
-მადლობა თქვენც ძალიან ლამაზი ხართ
-მადლობა სიხარულო ღიმილით თქვა ნინამ და ელენეს ისევ ჩაეხუტა, მე და დედაშენი განუყრელები ვიყავით ეჰჰ როგორ მახსოვს ის წლები მაშინ ისეთი ახალგაზრდა ვიყავი გოგოები შურით სკდებოდდნენ ხოლმე ჩემი და ნინიას მეგობრობის შემხედვარეს... ჩაილაპარაკა დანანებით ქალმა და ისევ ელენეს გაუღიმა.
-ახლა ვხვდები რატომ იყო დედაჩემი თქვენი და მამაჩემი ბიძია ანდრეის საუკეთესო მეგობარი, და რატომ აგირჩიეს მათ თქვენ. სიამაყით წარმოსთქვა ეს სიტყვები ელენემ და თმა უკაან გადაიწია,
-ვაიმე ისეთი ლამაზი ხარ შენი მშურს კიდეც! გულიანად გაიცინა ნინამ,
-მადლობა მადლობა გაეღიმა ელენესაც.
-კაცო მიკვირს ეს ბიჭები როგორ ძლებენ შენი სილამაზის შემხედვატრე და როგორ არ დნებიან. გაიღიმა ნინამ.
-არა ასეთი ლამაზიც არ ვარ გაეღიმა ელენეს.
-ახლა მე მაქვს ერთი კითხა გოგონების საუბარში ჩაერია ახლა ანდრეი,
-გისმენთ
-დათას როგორ შეეგუე? ჰკითხა ანდრეიმ სიცილით
-ვაიმე არ მკითხოთ! ხელები ჰაერში ასწია ლენემ და ჩაიცინა,
-ხოო ყველა მაგის ლანძღვააშია გაეცინა ნინასაც,
-დემიანი სად არის? იკითხა ანდრეიმ, ამის გაგონებაზე ელენეს სახე ეეცვალა და ის ისევ ბრაზმა შეიბყრო.
-აქ ვარ ჩემო სიცოცხლევ მოგენატრე? სიცილით მივიდა დემიანი ანდრეისთან
-აბა რა ვკვდებოდი შენი მონატრებით! გაეცინა ანდრეის
-ყოჩაღ! ქმარს გაუწყრა ნინა
-რას ვიზამთ დედიკო, ყველას კარგი გემოვნება ვერ ექნება! გაეცინა დემიანს და ელენეს დაჟინებული მზერა მიაბყრო გოგონამ მაშინვე შეამჩნია ბიჭის გამოხედვა და ამანაც ცაგლურად არ აარიდა თვალი მას, უცებ ისინი ნინას ხმამ გამოიყვანა ფიქრებიდან
-არ წავიდეთ? იკითხა ნინამ
-კი კი წავიდეთ დაეთანხმა ანდრეიც,
-კარგით მე დათასთან წავალ, თქვა ელენემ და ლიფტისკენ წავიდა.
-არა შვილო დათა წავიდა. შეაჩერა ანდრეიმ
-რატომ? ფოტოების გადაღებას ვაპირებდით და... გაუკვირდა ელენეს
-ჰო და ზუსტად ჩვენი კაბის მოსატანად წავიდა ჩვენს მკერავთან, გაეცინა ანდრეის
-აჰა გასაგებია გაეღიმა გოგონასაც,
-ჰო მოკლედ ფოტოსესია ისევ გადაიდო, ალბათ ფიქრობ აქ ტყუილად დამატარებენ ფოტოსესია ჯერ არ გვქონიაო. გაეცინა ანდრეის
-არა რათქმაუნდა!
-კარგი მაშინ ხვალამდე, ელენეს მიუახლოვდა ნინა და ისევ ჩაეხუტა
-ხვალამდე გაუღიმა გოგონამ.
-ელენეს იცნობთ? სახეზე გაკვირვება გამოესახა დემიანს
-და შენ იცნობ? კითხვა შეუბრუნა ანდრეიმ
-ჰო ვიცნობ
-საიდან? ჰკითხა ანდრეიმ
-რამნიშვნეელობააქვს! ელენეს ამის გაგონებაზე ცოტათი გული დაწყდა, თუმცა რა აზრი ქონდა? დემიანისთვის ის ისედაც არაფერს ნიშნავდა.
-კარგი კარგი მოგვიტევე! გაეღიმა ნინას
-მე წავალ ღიმილით დაე,შვიდობა ელენე იქ მყოფებს, და ისევ ლიფტისკენ მოტრიალდა.
-მე წაგიყვან! გაისმა ისევ ნაცნობი ხმა
-არა თვითონ წავალ! უთხრა გოგონამ და ისევ უკან შეტრიალდა
-მე წაგიყვან მეთქი! ხელზე დაეჯაჯგურა დემიანი, და გოგონა ლიფტში შეათრია
-მტკივა! შეჰყვირა ელენემ და დემიანის ძლიერ ხელს დაეჯაჯგურა, რომელსაც ელენეს ხელი თავისაში მოექცია და მას ძლიერად უჭერდა.
-მაპატიე ჩაიბუტბუტა დემიანმა და გოგონას ხელი შეშვა, ელენემ ხელი დაიზილა და ლიფტს მიეყრდნო, ცოტახანში ლიფტის კარი გაიღო და ელენე ლიფტიდან გამოვარდა, დემიანმა წარბები შეკრა და გოგონას გაჰყვა.
-აქეთ! უთხრა და შავი ბეემვეს მარკის ავტომობილისკენ ანიშნა, ელენე უსიტყვოთ ჩაჯდა. ცოტახანს იარეს და ელენეს სახლიც გამოჩნდა მაგრამ ნურას უკაცრავად დემიანმა მანქანა არ გააჩერა.
-რას აკეთებ? გააჩერე მანქანა ახლავე! აყვირდა ელენე
-ნუ ყვირი არ შეგჭამ! ცალყბად ჩაიღიმა დემიანმა
-გააჩერე მეთქი! იყვირა ისევ გოგონამ
-სადღაც უნდა წაგიყვანო და წინააღმრდეგობას ნუ გამიწევ
-არა! ვერ წანოვალ უკვე ბნელდება ნიტა ჩემთან რჩებოდა დღეს და მარტო დარჩენის შეეშვინდება! თავისთვის ბუტბუტებდა ელენე, დემიანს ამაზე გაეცინა და ტელეფონი ამოიღო ვიღაცას ესემესი მისწერა და ტელეფონი ისევ ჯიბეში ჩაიბრუნა
-დაწყნარდი მოვაგვარე უკვე!
-რამნიშვნელობააქვს! არ მინდა შენთან ერთად წამოსვლა! უთხრა გაბრაზებულმა ელენემ.
-სამაგიეროდ მე მინდა რომ ჩემთან ერთად წამოხვიდე, ესეც საკმარისია! ირონიულად გაიღიმა ბიჭმა და გაცეცხლებულ ელეენეს გახედა.
-გააჩერე მეთქი აკივლდა ელენე და კარის სახელურს დაეჯაჯგურა,
-ტყუილად ცდილობ ჩაკეტილია! იმილით გახედა ბიჭმა და თმა უკან გადაიწია
-ღმერთოჩემო როგორ შეიძლება ყველა არანორმალური მე შემხვდეს?! ბუტბუტებდა ელენე.
-ნუ გავიწყდება რომ გვერდით გიზივარ და ყველაფერი მესმის, გაეცინა ისევ დემიანს
-გთხოვ! თავი დამანებე და სახლში წამიყვანე, უკვე ხვეწნაზე გადავიდა ელენე.
-კარგი რა?! ნუ იქცევი სამი წლის ბავშვივით ხომ იცი რომ შენზე უფრო ჯიუტი ვარ! ასე რომ დაოკდი კივილი მერე უფრო ბევრი მოოგიწევს და ეხა დაწყნარდი! სიცილით უთხრა ბიჭმა
-რაა? რატო? რა გინდა? კითხვები მიაყარა გოგონამ, და აწეწილი თმა უკან გადაიყარა დემიანს არაფერი უპასუხია ცოტახანი ორივე ჩუმად ისხდნენ მერე კი მანქანა ერთ ჩაბნელებულ ადგილას გააჩერა.
-აქ რას ვაკეთებთ? ელენეს ხმაში შიშმა გაიჟღერა
-აქ არაფერი, უბრალოდ მანქანას იქ ვერ დავაყენნებდით და აქ იყოს გაუღიმა ბიჭმა მერე კი მანქანიდან გადმოვიდა გოგონას მას უკან მიჰყვა და მანქანასთან გაჩერდა დემიანი ღიმილით მოტრიალდა უკან და გოგონას ხელი გაუწოდა, ელენე ჯერ დაფიქრდა გაყოლოდა თუ არა ამ გიჟ არსებას მაგრამ მერე ხელი ჩაჰკიდა და გვერდით დაუდგა. დემიანს ჩაეღიმა და გოგონას ხელი მაგრად ჩასჭიდა. ორი ნაბიჯის გადადგმის შემდეგ მათ წინ უზარმაზარი გასარტობი ცენტრი გაჩნდა ულამაზესი განათებებით მათ წინ კი უზარმაზარი “ეშმაკის ბორბალი“ ტრიალებდა, პარკი ხალხით იყო გავსილი აქა-იქ კი ბავშვების კისკისი ისმოდა. ელენეს სახეზე ღიმილმა გადაურბინა და დემიანს გახედა,
-აქ რატომ მოვედით? ჰკითხა გაკვირვებულმა
-აქ რატო დადიან ხოლმე? გაეცინა დემიანს
-რავიაბა გაეცინა გოგონასაც
-ეშმაკის ბოირბალზე ოდესმე მჯდარხარ? ჰკითხა დემიანმა
-არა
-რატომ?
-სიმაღლის მეშინია, ამოიბუტბუტა ელენემ
-ნუ გეშინია აქ ვარ! უთხრა ღიმილით ბიჭმა და ელენეს ხელი უფრო მაგრად მოუჭიერა.
-მაგრამ...
-ნუ გეშინია! მოუჭრა ისევ დემიანმა და გოგონა ეშმაკის ბორბალისკენ წაიყვანა წყვილმა ბილეთები იყიდა და სკამებზე მოთავსდა.
-არა! არ შემიძლია ახლან გული დამარტყამს და მოვკვდები! ამოიოხრა ელენემ და სკამიდან ჩამოსვლა სცადა.
-ნუ ცანცარებ თორე იცოდე ბორბალი რომ დაივრება აქედან გადაგაგდებ! სიცილით უთხრა დემიანმა
-მადლობა დამამშვიდე! ცინიკური ღიმილი გადაეფინა სახეზე გოგონას და სკამზე თითების თამაში დაიწყო
-დაწყნარდი და დაჯექი თორე ასეთუ იხტუნავე მართლა გადავარდები! გაეღიმა ბიჭს და გოგონას გვერდით მიუჯდა, ბორბალი დაიძრა და ელენესაც აუცქარდა გული, დემიანი კი ისე მშვიდად იჯდა გეგონებოდა ჰაერში არ ყოფილიყო გამოკიდებული ელენემ ქვემოთ ჩაიხდა და შიშისგან შეჰკივლა, დენდარტყმულივით შემოტრიალდა გვერძე და დემიანს აეკრა თავი კი მის კისერში ჩარგო დემიანს გაეღიმა ელენე უფრო ძლიერად მიიხუტა მკერდზე და თმაზე წაეთამაშა.
-შეეშვი ჩემს თმას თორე თითებს დაგალეწავ! უბუტბუტა გოგონამ და დემიანმაც სიცილით შეუშვა ხელი მასზე აკრული ელენეს თმას
-*-*-
-ნიტა ელენესთან სახლში შევიდა და ყვირილი დაიწყო
-ჰელოოუუუ მე მოვედიიი აკიცვლდა გოგონა, მაგრამ ყველაფერი რომ ჩაბნელებული დახვდა მალევე მოკეტა სამზარეულოში დახლზე დაჯდა და ბატიბუტის ჭამა დაიწყო როცა კარის ხმა გაისმა ნიტა ფეხზე წამოვარდა და ჯუჯუნით წავიდა მისაღებისკენ.
-სად ეგდე? გუშინ ანაბელს ვუყურე და მთელი ღამე არ მეძინა ეხა კიდწ აქ მარტო... გოგონას სიტყვა გაუწყდა როცა ოთახში მოცინარი ლუკა დაინახა
-აქ რა სიცხე გინდა? შეუბღვირა გოგონამ
-უნდა მოგხედო! გაეცინა ბიჭს
-აქ სანამ მოხვიდოდო რამეს ხო არ შეასკდი? რაღაც ტვინში ვერ გაქ კარგად! ცინიურად აათვალიერა ნიტამ ლუკა და ხელები გადააჯვარედინა.
-არა დემიანმა დამირეკა ელენე მე მყავსო და...
-ააა გასაგებია, მოკლედ ძიძა არ მჭირდება ჩემო კარგო უემოციო სახით მიახალა გოგონამ და სამზარეულოში შესრიალდა თავისი ფუმფულა ჩუსტებით, ლუკაც მას შეჰყვა და სამზარეულოს მაღალ სკამზე ისიც ნიტას მსგავსად ჩამოჯდა, გოგონამ ბატიბუტით სავსე თასი თავისკენ მისწია და ჭამა დაიწყო
-მეც მინდა! სიცილით გახედა ლუკამ და ბატიბუტი მანაც ამოიღო თასიდან.
-ფილმს ვუყუროთ გინდა? შესთავაზა ცოტახნის სიჩუმის შემდეგ ნიტამ და სკამიდან ჩამოხტა
-ოქეიი გაეღიმა ლუკას და გოგონას მიჰყვა ნიტა მდივანზე დაეხეთქა და ლუკას მიაშტერდა
-რა ფილმს ვუყუროთ?
-“მე შენამდე“ გინდა? ჰკითხა ბიჭმა
-კაი მოდი გაუღიმა გოგონამ და თავით ანიშნა დამიჯექიო ლუკა გვერდით მიუჯდა და ნიტას გამოწვდილი პლანშეტი აიღო ფილმი ჩართო და პლანშეტი ნიტასტენ მიწია რომ გოგონას უკეთ დაენახა ყველაფერი ნიტა ლუკასკენ მიიწია და პლანშეტი შუაში გააჩერა. ბიჭს ჩაეღიმა და ნიტასკენ თვალი გააპარა
-ნუმიყურებ ასე ფილმს უყურე! უთხრა ღიმილით გოგონამ,
-არ გიყურებ!
-მიყურებ!
-არა!
-კი!
-არა მეთქი!
-მიყურებდი წეღან!
-არა!
-კი!
-მოკეტე!
-შენც!
-*-*-
-როგორციქნაააა! შვებით ამოისუნთქა ელენემ და სკამიდან ჩამოხტა,
-არ მომკვდარხარ ხო ხედავ! სიცილით ახედა დემიანმა
-ამხელა სიმაღლეზე კიდე კარგად გავჩერდი! გაეცინა გოგონას
-გაჩერდებოდი რათქმაუნდა ჩემზე იყავი აკრყლი! უცნაურად ჩაიღიმა დემიანმა,
-მოკეტე! გაეცინა ელენეს
-კაი დამშვიდდი გაეღიმა დემიანს და მზერა მის უკან ცოტა მოშორებით მდგომი მოხუცი ქალისკენ გადაიტანა რომელსაც ხელში ბამბის ნაყინები ეჭირა.
-ბამბის ნაყინი გიყიდო? ჰკითხა ბიჭმა და გაუღიმა
-რავი... მხრები აიჩეჩა ელენემ და ჩაიღიმა
-კი გაეცინა ბიჭს და მოხუცისკენ გაემართა, დიდი ბამბის ნაყინი იყიდა და ელენესთან დაბრუნდა.
-მადლობა გაუღიმა გოგონამ და შენ არ გიყვარს? ჰკითხა ცოტახნის პაუზის შემდეგ,
-არა
-რატომ? განასინჯი გაქვს? ჰკითხა ელენემ
-არა გაეღიმა ბიჭს
-რაა? განასინჯი თუ არ გაქვს როგორ არ გიყვარს? გაეცინა ელენეს მომღიმარ დემიანს გახედა.
-ნუ დამცინი! იცინოდა დემიანიც
-აბა პირი გააღე თვითმფრინავი მოფრინაავს სიცილით თქვა ელენემ და დემიანს ბამბის ნაყინი თიტქმის ძალით ჩაატენა პირში. დემიანმა ნაყინი დაღეჭა და გაეცინა
-აბა? როგორია? წარბი აზიდა გოგონამ და თავისზე ერთი თავით მაღალ ბიჭს ახედა, დემიანმა ენის წვერი ტუჩებზე ფადაიტარა და ისევ გაეღიმა, ელენემ კი იმხელა ნერწყვის გროვა გადააგორა კინაღამ დაიხრჩო,
-ჰმმ, გემრიელია ღიმილით თქვა და ნაყინი ისეც დააგემოვნა ელენეს გაეცინა და პარკის თვალიერება გააგრძელა. თვითონაც არ იცოდა რა იწვევდა ამას მაგრამ დემიანი ერთადერთი ბიჭი იყო რონელთანაც თავს ბედნიერადგრძნობდა და მისი ისე ძალიან არ სცხვენოდა როგორც სხვა ბიჭების. ელენე ამ ფიქრებში იყო გართული როცა დაინახა ერთ-ერთ სასრიალოსთან პატარა გოგონა როგორ ტიროდა, ბამბის ნაყინი დემიანს მიაჩეჩა და ბავშვისკენ ჩქარი ნაბიჯით წავიდადემიანმა ელენეს გაკვირვებულმა გახედა მერე კი ბავშვი მანაც დაინახა და გოგონას მიჰყვა.
-რატომ ტირი პატარავ? ბავშვის წინ ჩაიმუხლა ელენე და მას ცრემლები მოწმინდა,
-დედიტო ვეგალ იპოვე, აბუტბუტდა ტირილით,
-ნუ ნერვიულობ ერთად ვიპოვით გაეღიმა ელენეს,
-ნუ გეშინია ალბათ ისიც გეძებს დაამშვიდა დემიანმა და პატარას ლოყაზე აკოცა.
-მელე მე ლო ალ ვიცი სადალის ცემი დედიტო? გაუკვირდა ბავშვს.
-თუ შენ აქ მოგიყვანა სათამაშოდ ესეიგი ისიც სადმე აქ არის, გაუღიმა ბიჭმა
-ეცეიგი უნდა წამიკანო დედიტოსთან? გაუღიმა გოგონამ და საყვარლად გაიკრიჭა.
-წაგიყვანთ გაეცინა, და ჯერ გვითხარი რა გქვია გაუღიმა ბოლოს
-ლატო გუთქლა?
-იმიტომ რომ ჩვენ უკვე მეგობრები ვართ
-მე ენენე მქვია გაუღიმა პატარამ.
-ელენე, იცი ამ გოგოსაც ელენე ქვია, გაუღიმა დემიანმა პატარა ელენეს და თავით დიდ ელენეზე აიშნა.
-ვა ლამაგალი დოდოები ვალთ გაეცინა პატარა ელენეს, ამაზე კი დემიანსაც და დიდ ელენესაც გულიანად გაეცინათ
-აბა რა ჩვენ ყველაზე მაგრები ვართ! წანოდი დედიკო მოვძებნოთ, გაეღიმა ელენეს და პატარა ელენეს ხელი ჩაჰკიდა დემიანი კი მეორე გვერდიდან ამოუდგა პატარა ელენეს და მანაც ხელი ჩაჰკიდა.
-როგორია შენი დედიკო? შეგიძლია აგვიწერო? ჰკითხა დემიანმა.
-ცემ დედიტო კველაზე ლამაძია, ღიმილით უთხრა პატარა ელენემ და დემიანს გაუღიმა
-რათქმაუნდა მაგრამ მაინც? როგორია შენი ლამაზი დედიკო? ჰკითხა სიცილით ელენემ
-მტვანე თვალები აცვს და სენიფერის თმები უთხრა პატარა ელენემ დიდ ელენეს და ისევ წინ გაიხედა,
-იქ ალის წამოიძახ უცებ პატარა ელენემ და დაიყვირა, დედიტოოო აქ ვალ. ქალი მაშინვე მოტრიალდა და შეშინებული ბავშვისკენ გამოიქცა
-სად წახვედი ჰა? ხო გთხოვე დამელოდეთქო! ბავშვის წინ ჩაიმუხლა ანერვიულებული ქალი და შვილს შეშინებულმა ახედა
-კალგადვალ მე ვინ რა უნდა დამმალთოს ქო იცი თუ გავბლაზდი გადავდგამ იმ ვიგაცას ვიც იქნება გაეღიმა ელენეს.
-ნუ ნერვიულობთ პარკში იყო და გეძებდათ ჩვენ რომ დავინახეთ და... დაიწყო დემიანმა ქალი ფეხზე წამოვარდა და ჯერ ერთს გახაეხვია მერე მეორეს,
-ძალიან დიდი მადლობა თქვენ რომ არა არ ვიცი რა იქნებოდა, გაიხარეთ სულ ბედნიერები იყავით.......შეყვარებულები ხართ ხო? იკითხა ბოლოს ქალმა
-არა! ერთდროულად წამოიძახა ორივემ.
-მაპატიეთ ისე ვარ ანერვიულებული არ ვიცი რას ვამბობ უხერხულად აიღიმა ქალმა.
-აჰ! არაუშავს, გაეღიმა დემიანს
-კარგით მაშინ ჩვენ წავალთ ძალიან დიდი მადლობა გაუღიმა ქალმა ორივწს.
-კალგად იკავით და სენ ბიკო ენენეს მიმიქედე დემიანს გახედა პატარა ელენემ და დედას დაედევნა.
-ბიკო ახარხარდა ელენე, დემიანმა კი გაფართოვებული თვალებით გახედა და მერე ისიც ახარხარდა
-არ წავიდეთ? ჰკითხა უცებ ელენემ
-როგორც გინდა, გაუღიმა ბიჭმა მერე კი ორივე ისევ მანქანაში ჩაჯდა და სახლის გზას დაადგა.
-ეს როგორ შეიძლება? თავი არ უნდა მოეკლა! აბუზღუნდა ნიტა და პლანშეტი მაგიდაზე დააბრუნა.
-აბა შენ რას იზამდი? წარბები შეკრა ლუკამ
-თავს არ მოვიკლავდი..........ლარგი ჰო მოვიკლავდი მაგრამ მათ ხომ ერთმაეთი შეუყვარდათ? ერთმანეთს აკოცესკიდეც! და ეს უბრალოდ ერთმანეთისთვის უნდა გაეკეთებინათ! წარბები შკრა ნიტამ.
-ჰო გეთანხმები მაგრამ წარმოიდგინე ეხლა, ეტლს ხარ მიჯაჭვული და მოგინდებოდა შენს შეყვარებულს შენთვის ასეთ მდგომარეობაში ეყურებინა? ფეხზე წამოდგა ლუკა და კისერი დაატკაცუნა. ნიტა უკან შეტრიალდა რომ სამზარეულოში შესულიყო ხალიჩაზე ფეხი აუსრიალდა და ლუკას დაეჯახა ბიჭმა კი წონასწორობა ვერ შეინარჩუნა და ირს დაეცა ნიტა კი ზემოდან დავარდა და მისი წითელი თმა ბიჭს სახეზე დააყარა თავი მაღლა წამოსწია და ლუკას მუქ თვალებს შეეჩეხა წამიერად კი მზერა ბიჭის სავსე ბაგეებზე გადაიტანა.
-მაპატიე მე მე ვერ დაგინახე, აბლუკუნდა ნიტა და ფეხზე წამოდგა ლუკაც მას ღიმილით მიჰყვა და სამზარეულოში შევიდა
-წყალი მინდა! წამოიძახა და ნიტას გახედა რომელიც მისაღებში იდგა და აწეწილ თმას კოსად იკრავდა,
-მანდ დევს ჭიქები კი კარადაშია დაისხი და დალიე! უთხრა გოგონამ და ისიც სამზარეულოში შვიდა.
-შენც გინდა? ჰკითხა ღიმილით ბიჭმა
-აჰამ ავი დაუქნია გოგონამ
-დალიე! სიცილით უთხრა ბიჭმა და ჭიქაში ჩასხმული წყალი გოგონას სახეში შეასხა. ნიტა სიბრაზისგან აწითლდა და წყლით სავსე გრაფინს დასწვდა
-არ ქნა ეგ! თვალები გაუფართოვდა ლუკას და უკან დაიხია
-ვიზავ! გაუღიმაგოგონამ და ბიჭს წყალი შეასხა ლუკას სახე და ზედა სულ დაუსველდა.
-არანორმალურო! უღრიალა ბიჭმა და აკისკისებულ ნიტას ეშმაკური იმილით გახედა, გოგონა მაშინვე მიუხვდა და საწყალი თვალებით ბიჭს ახედა
-არა გთხოვ!
-კი გაეცინა ბიჭს და ნიტას მთელი სხეულით მიეხუტა,
-მომშორდი შე დეგენერატო! აფართხაქლდანიტა მაგრამ ეს უკვე აღარ უშველიდა სულ გასველებული იყო. ლუკამ თავი წამოსწია და ნიტას ცისფერ თვალებში ჩააშტერდა
-მაინც ვერ გადარჩი! ცინიკურად ჩაიხითხითა ლუკამ
-დამპალო! შეუბღვირა გოგონამ და ისევ გაიბრძოლა მაგრამ ლუკამ გოგონას წელზე მოხვეული ხელი უფრო ძლიერად მოუჭირა და ნიტას ღიმილით ახედა
-რას აკეთებ? დაიბნა ნიტა
-ამას! ღიმილით უთხრა ბიჭმა და გოგონას ტუჩებზე წაეტანა, ნაზად და ვნებიანად უკოცნიდა გოგონას ბაგეებს მაგრამ უცებ ფოპ! ნიტა დენდარტყმულივით გახტა უკან და ლუკას სახეში მთელი ძალით სთხლიშა.
-რას აკეთებ? გააფრინე? აკივლდა გოგონა, ლუკამ ლოყაზე ხელი მოისვა და ნიტას ირონიული ღიმილით გახედა.
-ნუ თვალთმაქცობ ვითომ არაფერი გიგრძვნია! გაბრაზდა ბიჭი
-უი! რამე უნდა მეგრძნო? კარგი წარმოსახვის უნარი გაქვს! ბრაზით ახედა გოგონამ.
-ვნახოთ ამას რამდენხანს დამალავ ღიმილით უთხრა ბიჭმა, უცებ სახლის კარი გაიღო და შიგნით ელენე და დემიანი სიცილით შემოვიდნენ და დაბღვერილი და ერთიანად გაწუწული წყვილის დანახვაზე მათთან მივიდნენ,
-აქ რა მოხდა? იკითხა ელენემ როცა სველი წყვილი და გაწუწწული სამზარეულო დაინახა. გაცეცხლებული ლუკა გამწარებული ბინიდან გავარდა და კარი ხმაურით მიიჯახუნა
-იდიოტო!!! ბოლო ხმაზე იყვირა ნიტამ და ეელენეს ოთახის კარი მანაც ხმაურით მიხურა.
-ჰოომ მგონი ამათი ერთად დატოვება ცუდი იდია იყო! დემიანისკენ მიბრუნდა ელენე
-რადამთხვევაა! მეც ასე ვფიქრობ გაეღიმა ბიჭს
-ჰო. მადლობა დღევანდელისვის გაუღიმა ელენემ დემიანს და ერთ ადგილზე ცქმუტვა დაიწყო.
-სამადლობელი არაფერია გაუღიმა ბიჭმა მერე კი გოგონასკენ დაიხარა და ლოყაზე ისევ აკოცა როგორც ჩვევოდა ხოლმე. ელენეს მთელი სხეული დაეხორკლა და პულსი აუჩქარდა. გოგონამ თავი მაღლა ასწია და დემიანის მომღიმარ სახეს შეეჩეხა.
-ეს საჭირო არ იყო! უჩურჩულა ბოლოს
-იყო! გაუღიამა დემიანმა მერე გასასვლელი ისევ თვითონ გაიგნო და ელენე ისევ გაოცებული დატოვა ოთახში, გოგონა გონს რომ მოეგო ნიტასთან შევიდა და საწოლზე მჯდომ დაბღვერილ ნიტას გვერდით მიუჯდა
-რა გეტაკათ?ჰკითხა ბოლოს
-მე არაფერი!
-აბა ვის? რა გაგიკეთა ასეთი ლუკამ? წარბები შეკრა ელენემ
-არაფერი! შეუბღვირა გოგონამ.
-მითხარი ნიტა!
-ვაიმე არაფერითქო ვააა გაბრაზდა გოგონა
-მომიტევე! ხელები ჰაერში ასწია ელენემ
-სახლში მივდივარ! თქვა ნიტამ და კარები ისე სწრაფად მიიჯახუნა ელენემ სიტყვის თქმაც ვერ მოასწრო.
-ღმერთო უშველე! თქვა სიცოლით ელენემ და სამზარეულოში შევიდა.
-ბიჭო რა უქენი ნიტას ისეთი რომ ასე გაამწარე? ჰკითხა ლუკას დემიანმა და სარკეში ძმაკაცს გახედა
-ვაკოცე! პირდაპირ მიახალა ღიმილით ლუკამ
-რა ქენი? გაეცინა ბიჭს
-ვაკოცეთქო ყრუ ხარ? გაბრაზდა ლუკა
-არა გაეცინა ბიჭს
-წამოდი რა სადმე დავლიოთ! შესთაბვაზა ბოლოს ლუკამ
-ვახჩემი დაჟე დეპრესიაშიც როა უვე, გაეცინა დემიანს და მანქანა ერთ-ერთ ბართან გააჩერა. ნიტა დაძინებას ცდილობდა მაგრამ ვერ ახერხებდა, საწოლში მთელი ღამე წრიალებდა და უკვე ამის სამი ხდებოდა.
-რა გამიკეთე შე არანორმალურო! ბუტბუტებდა გოგონა და ოთახში დაბოდიალებდა. რა ექნა? ლუკას ტუჩების გემო უკვე შეიგრძნო და ამან ააფორიაქა? მგონი ჰო! იმიტომ რომ ნიტას ბევრი ბიჭისთვის უკოცნია მაგრამ ასე არცერთთან არ დამართნია. ასე ბოდიალში გაატარა მთელი ღამე დილით კი გათიშული საწოლიდან წამოდგა და ცხელი წყლის აბაზანა მიიღო რომ ლუკაზე ფიქრისგან თავი დაეღწია მაგრამ ესეც არ შველოდა.
***********************************************************************************
ესეც მეხუთე თავი წინა თავი პატარა იყო ეს კი თითქმის 14 გვერდია დიდი იმედი მაქვს რომ მოგეწონებათ თუ რამე არ მოგწონთ ან რომელიმე პერსონაჟზე გართულება გაქვთ laughing smile მაგრამ მე აქ ვარ და დააკომენტარეთ ყველანაირ რჩევას მივიღებ blush მადლობა და მიყვარხართ ყველა ვისაც ჩემი ეს ისტორიოა მოგწონთ ან კითხულობთ heart_eyes თქვენი თამუნა.скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ყველაფერი ძალიან მაგარია მაგრამ ძალიან სწრაფ სწრაფად უცვლი ხასიათს ზოგჯეე უაზრო აფეთქებები აქვთ. ეს გაკოასწორე დანარჩენი ყველაფერი ძალიან მაგარია <3

პ.ს ლუკას და ნიტას სცენაც ძალიან მაგარი იყო :დ

 



№2 სტუმარი სტუმარი Tekla

Momwons dzan❤male Dade ra

 



№3  offline წევრი Tamusia Egutidze

ანი ანი
ყველაფერი ძალიან მაგარია მაგრამ ძალიან სწრაფ სწრაფად უცვლი ხასიათს ზოგჯეე უაზრო აფეთქებები აქვთ. ეს გაკოასწორე დანარჩენი ყველაფერი ძალიან მაგარია <3

პ.ს ლუკას და ნიტას სცენაც ძალიან მაგარი იყო :დ

ჰო რავიცი ჩემი აზრიტ ასე არ არის :დდ მადლობა რჩევისთვის და მიხარია რომ ჩემს ისტორიას კითხულობ

 



№4 სტუმარი სტუმარი Tekla

აუუ როდის დადებ?

 



№5  offline წევრი Tamusia Egutidze

სტუმარი Tekla
აუუ როდის დადებ?

დაიდო უკვე მეექვსე თავი ნახეთ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent