შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

La Tormenta ( ნაწილი მესამე)


25-12-2017, 23:05
ავტორი ანაკონდა
ნანახია 212

La Tormenta ( ნაწილი მესამე)

ნახევარი გზა უკვე გაგვევლო, როცა გამომეღვიძა. ამჯერად მე მედო გაბრიელის მხარზე თავი, თავისი ქურთუკიც ჩემთვის მოეხურებინა და წინ იყურებოდა. მის მკაცრ პროფილს თვალი რომ შევავლე, კიდევ ერთხელ დავფიქრდი, თუ როგორი მკაცრი, პრინციპული ადამიანი იქნებოდა. არ მომეწონა ის ფაქტი, რომ მისდამი თბილი გრძნობები მანამ გამიჩნდა, სანამ წესიერად გაცნობას მოვასწრებდი.
როგორც აღმოჩნდა, გაბრიელი ჩემი თანაქალაქელი ყოფილა და მეტიც, ერთ სკოლაშიც ვსწავლობდით. უბრალოდ ის ერთი წლით იყო უფროსი. ძალიან გამიკვირდა, პატარა ქალაქში ხომ შორიდან მაინც ყველა ყველას იცნობს. ისე ვსაუბრობდით, როგორც დიდი ხნის ნაცნობები. ვერ ვხსნიდი, რატომ მოჰქონდა ამხელა კომფორტი ამ ადამიანთან ურთიერთობას. ზოგადად ყოველთვის ვცდილობდი, კომუნიკაბელური ვყოფილიყავი, მაგრამ არასოდეს მეხერხებოდა ვინმესთან საწყის ეტაპზევე დაახლოება და ახლა ეს მიკვირდა, მიხაროდა და მაფრთხობდა ერთდროულად.
გზა საკმაოდ მალე დამთავრდა. (რაც სასიამოვნოა, უმეტესად ხანმოკლეა!) გავარკვიე, რომ ჩემი გაცნობა უკვე დიდი ხანია, უნდოდა. ეს ყველაფერი რაც უფრო მსიამოვნებდა, მით მეტად ჰგავდა არარეალურს.
_ სკოლის პერიოდიდან გაკვირდები. ყოველთვის ანდამატივით მიზიდავდი და თავადაც არ მესმოდა, რატომ. თან იმდენად მაშინებდი, რომ შენთან მოსვლას ვერ ვბედავდი ხოლმე.შენს მეგობრებთან ერთად მხიარულობდი და მერე უცბად ისე დაგისევდიანდებოდა სახე, თითქოს მთელი მსოფლიოს სადარდებელს იტევდი. უნივერსიტეტშიც რომ ერთად აღმოვჩნდით, მივხვდი, რომ ცხოვრება ხელს მიწყობდა, შენკენ გზას მიკვალავდა. საბოლოოდ ისე გამოვიდა, როგორც გამოვიდა. _ დაასრულა საუბარი და ოდნავ დამორცხვებულმა დაიხედა ძირს.
_ ნეტავ... იქნებ აქამდეც უნდა მოსულიყავი, _შევღიმე._ შესაძლოა, ბევრი რამ შეგეცვალა.
_ ვინ იცის...
_ მიხარია... შენნაირი მეგობრის ყოლა.
მაინც ვერ მოვითმინე და გავააქტიურე ,,თავის დაზღვევის” ჩემეული მექანიზმი.
_ მეგობრის?
მივხვდი, რომ ცოტა ვაწყენინე, მაგრამ აბა რა მეთქვა?
_ ჰო, მეც მიხარია, რომ გაგიცანი ბოლოსდაბოლოს._ ცოტა მშრალად მომიგდო, ახლა მე დავრჩი ნაწყენი. არადა არ მინდოდა, ასე დავმშვიდობებოდი. დასჯილი ბავშვივით ავეტუზე წინ. ერთხანს მიყურა, უკვე დავაპირე სწრაფად გავცლოდი, რომ გულში ჩამიკრა და ჩამჩურჩულა:
_ ცხადია, შენი მეგობარიც მინდა, ვიყო. სხვაგვარად არ მაწყობს. _ ეშმაკურად გამიღიმა, _ ხვალ სპექტაკლზე გეპატიჟები, ხუთისთვის შენს სახლთან ვიქნები.
მთელი კვირის განმავლობაში ყოველ დღეს ერთად ვატარებდით. ერთ საღამოს გადავწყვიტე, შინ შემომეპატიჟებინა ახალი ,,მეგობარი” და დედისთვის გამეცნო. ვცდილობდი დამემალა ჩემი მღელვარება, მაგრამ არ გამომდიოდა. დედა ერთი შეხედვით შეაფასებდა ადამიანს და ეს მაშინებდა. მინდოდა, მოსწონებოდა. დედასთან ყოველთვის გულახდილი ვიყავი. მართალია, გული გაუსკდა, როცა ,,მასაჟის სალონის ისტორია” ვუამბე და თვალებიც დამიბრიალა, იქ რამ შეგიყვანაო, მაგრამ, საბოლოოდ, გაუხარდა, რომ გაბრიელი გავიცანი. თურმე მის მშობლებს იცნობდა და კარგი ურთიერთობაც ჰქონდა. იმ საღამომ იდეალურად ჩაიარა. გაბრიელი ისეთი ზრდილობიანი, სასიამოვნო მოსაუბრე გამოდგა და ისე კარგად გაუგეს, რომ ცოტაც და ვიეჭვიანებდი. უსაზღვროდ ბედნიერმა მივაცილე კარამდე და ჩურჩულით გადავუხადე მადლობა. პასუხად ისევ კოცნა მივიღე საფეთქელთან და წავიდა. ჩემი ცხოვრება გულის სიღრმეში მიკუნჭულ ამხდარ ოცნებას ემსგავსებოდა. იმ ღამით დიდხანს არ დამეძინა.
საუნივერსიტეტო რეჟიმს მე ერთი კვირით ადრე დავუბრუნდი. გაბრიელი ნათესავის ქორწილის გამო მეტ ხანს შემორჩა. ის ერთი კვირა ძალიან გაიწელა. აშკარად მენატრებოდა.
ბოლო სამი დღის განმავლობაში რაღაცნაირად მშრალად მწერდა, მეოთხე დღეს კი სულაც აღარ გამოჩენილა. გამიკვირდა, მაგრამ ვეცადე, ეჭვიანი ცოლივით არ მოვქცეულიყავი და დინებას მივყოლოდი.
ბოლო დროს ვამჩნევდი, რომ ჩემი კურსელი ტატო ზედმეტ ყურადღებას იჩენდა. თითქოს ვერ იგებდა ელემენტარულ დავალებებს და დახმარებას მე მთხოვდა. თავიდან მის საქციელში ეჭვი არ შემიტანია. ან კი როგორ მეთქვა უარი დახმარებაზე? ეს ჩემს ბუნებაში ნამდვილად არ ჯდებოდა. გაბრიელი ისევ არ ჩანდა და ეს მაწუხებდა, მაგრამ არ მინდოდა, თავი მომებეზრებინა და აღარ ვრეკავდი. იმ დღეს ტატოს უნდა შევხვედროდი ლექციების მერე. ბიბლიოთეკაში დავსხედით. კარგად გავარკვიე ინგლისელი მონარქების ქრონოლოგიაში და ვცდილობდი, არ შემემჩნია მისი მზერა, რომელიც ნამდვილად არ მომწონდა. უკვე ვნატრობდი, მალე დაგვესრულებინა. მერე ვერც გავიაზრე, ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა: ჩემკენ გადმოიხარა და მაკოცა. უკან გაწევა რომ ვცადე, უფრო მიმიზიდა თავისკენ. შორიდან რომ შემოეხედათ, ალბათ იმ წყვილს ვგავდით, ვნებები რომ საჯარო თავშეყრის ადგილებშიც ვერ დაუოკებიათ . ( ასეთები ყოველთვის მაღიზიანებდნენ!) როგორც იქნა, მისგან თავი დავიხსენი, ფეხზე წამოვხტი და კარისკენ გავვარდი. მოულოდნელად ვიღაცას მთელი ძალით შევეჯახე. ამ ვიღაცამ თავის მკლავებში მომიქცია და სიმშვიდის ესოდენ ნაცნობი მონატრებული განცდაც შევიგრძენი. ზემოთ ავიხედე და მის თვალებს შერცხვენილმა მივაგენი. მე მოვაგვარებ, ეზოში დამელოდეო, მხოლოდ ეს მითხრა, ,,თავის” ადგილას მაკოცა და ზურგი მაქცია. დავინახე ტატოს დაძაბული სახე და გაბრიელის მშვიდი ნაბიჯები. წამოვეწიე და ვთხოვე, გამყოლოდა, მაგრამ ისევ გამაბრუნა და უბრალოდ დავუჯერე.
ეზოში საკმაოდ ციოდა. ბიბლიოთეკაში ალიაქოთს არ ატეხდა გაბრიელი, მხოლოდ ეს მამშვიდებდა. ჯანდაბა, მაია! გარეთ გამოიყვანდა! ვინ იცის, ახლა რომელიმე ჩაბნელებულ კუთხეში ჩხუბობენ, იქნებ ტატოს დანა ჰქონოდა? ამის გააზრებაზე ტვინში სისხლი ჩამექცა. შეშლილივით შევვარდი შენობაში. ბიბლიოთეკაში, ცხადია, არცერთი დამხვედრია. გული მისკდებოდა, გაბრიელს რომ რამე მოსვლოდა, ვერ გადავიტანდი. ყველა შესაძლო ადგილი მოვიარე. საბოლოოდ ერთერთი აუდიტორიის ნახევრად ღია კარიდან შემომესმა ხმა. ფრთხილად მივედი და შევიჭყიტე. ტატო ლექტორის კათედრასთან ბოლთას სცემდა, ხელებს შლიდა და საკმაოდ ხმამაღლა ლაპარაკობდა:
_ ცოდოა, ბიჭო, ცოდოა. საკუთარ თავზე მეშლება ნერვები, რომ დაგიჯერე!
_ მორჩები? იმას ვაკეთებ, რაც საჭიროა. რა ეგონა აბა იმ ახვარს, ჩემი თინანო რომ გააუბედურა?
_ ნიკო ნიკო იყო, ეს მაიაა. ურთიერთობაც კი აღარ აქვთ, ადამიანო, წლებია ტიპი საზღვარგარეთაა, სულ არ კიდია, რა ბედი ეწევა მის მამიდაშვილს?
_ ჯერ ერთი, ბიძაშვილს. არ მაინტერესებს, ხომ გაიგებს ამბავს? ცუდი ამბები სწრაფად ვრცელდება, ხომ იცი._ გაბრიელის სახე სატანურ ღიმილს მოეცვა. ადამიანი, რომელსაც ვუცქერდი, არაფრით აღარ ჰგავდა იმას, სპექტაკლის ბოლოს სევდიანი დასასრულით გულაჩუყებულს ცრემლებს ცერა თითებით რომ მიმშრალებდა. ნიკო რა შუაში იყო? თუ ნიკოზე ბრაზობდა, ჩემთან რაღა უნდოდა? ესე იგი შურისძიების იარაღად მიყენებდა, მე კი ტატოსთან ინციდენტის გამო ლამის სირცხვილით მოვკვდი. ყველაფერი ფარსი იყო, ღმერთო ჩემო. ყველაფერი სიცრუე იყო, ყოველი წამი ყალბი. მე კი... თავბრუსხვევა ვიგრძენი, ცოტაც და გული ამერეოდა. ახლა არა, მაია, აქ არა. ვეცადე, იქაურობას მოვშორებოდი, მაგრამ ღონეგამოცლილი კარს შევეჯახე და სწორედ ასეთი ნაწილებად დაშლილი მოსაუბრეთა წინაშე აღმოვჩნდი. გაბრიელი მიყურებდა. ერთ წამს მომეჩვენა, რომ სახე ტკივილისგან დაემანჭა. მაგრამ მომეჩვენა, დიახ. ასე დაემართებოდა იმ გაბრიელს, რომელიც მე... რომელსაც მე ვიცნობდი და იმიტომ!
_ არაკაცი ყოფილხარ შენ. არაადამიანი, იცოდე მაინც, როგორ მძულხარ, _ ამოვთქვი და ფეხებში ძალაც გამომეცალა. უკანასკნელად ტატოს ძახილი ჩასწვდა ჩემს სმენას და სიბნელემ წამიღო.
თვალები რომ გავახილე, ჯერ კიდევ აუდიტორიაში ვიყავი. აღარც ტატო იყო, აღარც გაბრიელი. უგონო მდგომარეობაში მიმატოვა ჩემმა ,,რაინდმა.” მიიღე, მაია? მართლა დაიჯერე, რომ ოცნების პრინცმა თავად გიპოვა? გულშუ უშვერი სიტყვებით ვლანძღავდი საკუთარ თავს, რომ ილუზიებში ისე გავეხვიე,სულ გადამავიწყდა, ჩემნაირ ,,უფერულს” ვერც შეამჩნევდნენ და, მით უფრო, შეიყვარებდნენ, თუ რაიმე სხვა მოტივი არ ამოძრავებდათ. თავი საშინლად დამმძიმებოდა. შენობის გასასვლელისკენ ნელი ნაბიჯით დავიძარი, თან მობილურში ნიკოს ნომერი მოვიძიე.
ჩემი მამიდაშვილი ოთხი წლის წინ გერმანიაში გაემგზავრა მშობლებთან. მხოლოდ ახლა მომეჩვენა მისი წასვლა საეჭვოდ. სანამ ამას გადაწყვეტდა, მეუბნებოდა, რომ აპირებდა რაიმე სამსახური თბილისში ეშოვა. ერთ დღეს კი, ასე უბრალოდ ფეხი დაჰკრა და წავიდა. თანაც მას მერე ერთხელაც არ ჩამოსულა. ჩამოსულა კი არა, აღარც მეკონტაქტებოდა. ამის გამო ნაწყენიც კი ვიყავი მასზე. ბევრი ვიყოყმანე, სათქმელი გონებაში მაინც ვერ დავაწყე და დავურეკე. მეხუთე ზარის შემდეგ ყურმილი აიღეს.
_ გისმენთ, _ გერმანულად მიპასუხა.
_ მაია ვარ, ნიკო.
_ მაი, ჰეეი, როგორ გამახარე, როგორ ხარ?
_ გმადლობ, კარგად.
_ რამდენი ხანია არ გვისაუბრია, ელენე დეიდა როგორაა?
_ ყველანი კარგად ვართ. რაღაც მინდა გკითხო და მინდა, გულახდილად მიპასუხო.
პაუზა გააკეთა.
_ რა ხდება, მაია? _ ხმა დაეძაბა.
_ არ მომატყუო, კარგი? სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია ახლა ჩემთვის შენი პასუხი.
_ გისმენ, როდის მომიტყუებიხარ?
_ რატომ გადაწყვიტე ასე ერთბაშად მანდ გამგზავრება?
დუმილი ჩამოვარდა.
_ ამას ოთხი წლის მერე რატომ მეკითხები?
_ გაბრიელ ტორაძეს იცნობ?
_ რა? შენ საიდან იცი მისი სახელი? _ მის ხმაში ისეთი აგრესია ვიგრძენი, გავიყინე.
_ ნიკო, მიპასუხე, გთხოვ.
_ მისი მეგობრის შეყვარებული ვიყავი.
_ მერე?
_მერე დაორსულდა. ცდილობდა, ეს ბავშვი ჩემთვის შემოეჩეჩებინა, გესმის? იქნებ ჩემი არც კი იყო? და რომც ყოფილიყო, მე მამა ვერ ვიქნებოდი? მხოლოდ ოცი წლის ვიყავი, ხვდები? მთელი ცხოვრება წინ მქონდა და ეს ტვირთი...
_ რა ჩაიდინე?_ საკუთარი ხმა მეუცხოვა.
_ არაფერი, ვუთხარი, რომ აბორტი გაეკეთებინა, უარყოფდა, დაშორებით დავემუქრე და მაინც არ დამიჯერა. ჰოდა, გადავწყიტე თავი დამეხსნა და აქ წამოვედი. რა, შენ ჩემს ადგილას იმავეს სურვილი არ გექნებოდა? ცოლი და შვილი? კარგი, რა.
_ შენ ვინ ყოფილხარ...
_ რა ესაქმება ტორაძეს შენთან? მაია არ გაეკარო, გესმის? თინანოს ბავშვობის მეგობარია, მოსაკლავად მეძებდა.
_ შენ გაიქეცი, მხდალო, ლაჩარო.
_ დამპირდი, რომ მასთან არანაირი ურთიერთობა არ გექნება, მაია, გესმის?
ყურმილი დავკიდე. ტროტუარზე ჩამოვჯექი, რადგან ძალა აღარ მყოფნიდა გზის გასაგრძელებლად. ცრემლებად ვიღვრებოდი და მრცხვენოდა, რომ ჩემმა ოდესღაც საუკეთესო მეგობარმა გოგო შეაცდინა და მერე ,,აითესა.”
გაბრიელის მესმოდა. არ ვიცოდი, რა მზაკვრულ გეგმებს აწყობდა ჩემი საშუალებით ნიკოს გასანადგურებლად, მაგრამ მისი მესმოდა. გადაწყვეტილება მივიღე , წამოვდექი და ავტობუსს გავყევი გაბრიელის სახლისკენ.



აბა, შემიფასეთ ! <3 თქვენი მოლოდინები მითხარით, რომ ის გამოვიდეს ბოლოს, რაც საჭიროა. და კიდევ ერთხელ მადლობა, რომ კითხულობთ. <3скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 აქტიური მკითხველი Chikochiko

ასეთ განვითარებას ნამდვილად არ ველოდი. საინტერესოა იმ გოგოს საბოლოოდ რა დაემართა. გაბრიელის მესმის, მაგრამ მაიამ რა დააშავა? იმედია დროზე ადრე მოეგება გონს. ახლა უფრო გამიმძაფრე ინტერესი, გწლი მოუთმენლად

 



№2  offline წევრი LaLiDze

ძალიან მომწონს შენი წერის სტილი <3
მაიამ რა დააშავა მაინც ვერ მივხვდი რა. გაბრიელს მაინც ვერ ვუგებ <3
ყოჩაღ <3

 



№3  offline წევრი ანაკონდა

Chikochiko
ასეთ განვითარებას ნამდვილად არ ველოდი. საინტერესოა იმ გოგოს საბოლოოდ რა დაემართა. გაბრიელის მესმის, მაგრამ მაიამ რა დააშავა? იმედია დროზე ადრე მოეგება გონს. ახლა უფრო გამიმძაფრე ინტერესი, გწლი მოუთმენლად

<3 <3 ვეცდები, არ დავაგვიანო.

LaLiDze
ძალიან მომწონს შენი წერის სტილი <3
მაიამ რა დააშავა მაინც ვერ მივხვდი რა. გაბრიელს მაინც ვერ ვუგებ <3
ყოჩაღ <3

არც მე ვთვლი მის საქციელს სწორად. დიდი მადლობა <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent