შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 14}


27-12-2017, 19:03
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 1 702

ცივსისხლიანი - {თავი - 14}

შხაპის ქვეშ მდგარ დიანას თვალწინ სულ ტელევიზორში ნანახი ამბები უტრიალებდა. ყურში ჩაესმოდა ჟურნალისტის გამყინავი ხმა, რომელიც აცხადებდა, რომ ფარული ჩანაწერის გამოქვეყნების შემდეგ, იგორ აბრამოვი ქვეყნიდან გაიქცა, ხოლო მისი თანაშემწე დიანა დვალი, რომელიც პოლიციის მესამე განყოფილების უფროსის, ნერსე ჯანდიერის ქალიშვილის მოწამვლაში იყო ეჭვმიტანალი, ჯერ კიდევ იძებნებოდა.
თავიდან ვერ იჯერებდა, რომ აბრამოვმა ის დატოვა, მაგრამ მალევე გააცნობიერა, ეს მისთვის დასარული იყო. სასოწარკვეთილებამ შეპყრო ქალი. არც უტირია, არც გარეგნულად გამოუმჟღავნებია თავისი დარდი, ყველაფერი გულში ჩაიკლა და შეეგუა იმას , რომ მისთვის უმჯობესი იქნებოდა თუ სუნთქვას შეწყვეტდა.
საშხაპიდან მშვიდი სახით გამოვიდა, სხეული ნელა შეიმშრალა, რადგან არსად ეჩქარებოდა. თმაც გაიშრო, მერე ჩემოდნიდან ძალიან ლამაზი, შავი, საღამოს კაბა ამოიღო, ჩაიცვა, მაკიაჟიც გაიკეთა და ერთხანს სარკეში უყურა თავის თავს. მისი წითური თმა, ჰალოგენების განათების ფონზე, კიდევ უფრო ბრწყინავდა, თეთრ კანზე გაბნეული ჭორფლი კი საკმაოდ შესამჩნევად ეტყობოდა. ძალიან ლამაზი იყო, და მხოლოდ ასე თუ წარმოედგინა მისი დასასრული.
გადაწყვეტილება უკვე მიღებული ჰქონდა, ვერავინ და ვერაფერი გადააფიქრებინებდა, რადგან მის ირგვლივ ყველაფერი სიბნელეს მოეცვა, თანაც ისე რომ, სინათლის წერტილიც კი არსად ჩანდა. არაფერს ნანობდა, არც სინდისი აწუხებდა, მხოლოდ ცოტათი სწყდებოდა გული იმაზე, რომ არასწორ ადამიანს ენდო და რაღაცები წინასწარ ვერ გათვალა.
დიანა საწოლის თავთან მდგარ დაბალ ტუმბოს მიუახლოვდა, მასზე დადებული ხელჩანთა გახსნა და პატარა, ვერცხლისფერი ლითონის კოლოფი ამოიღო.
ხელები უთრთოდა, მაგრამ არა მღელვარებისგან, არამედ აღმაფრენისგან. იმ მომენტში მისი ტვინი ჭარბი რაოდენობით ბედნიერების ჰორმონს-ენდორფინს გამოიმუშავებდა, რათა ორგანიზმს სიცოცხლის შეწყვეტა გადაეფიქრებინა, ეს ერთგვარი თვადაცვითი სისტემაა, მაგრამ დიანას ამანაც ვერ უშველა. დარწმუნებული იყო, რომ რაღაც ძალიან კარგს აკეთებდა საკუთარი თავისთვის.
ქალმა კოლოფს თავი ახადა, შიგნით ორი ამპულის მოსათვასებელი ადგილი იყო. ერთი ცარიელი, მეორეში კი იისფერი სითხით სავსე შუშა იდო. დიანამ ხმაურით გადაყლაპა ნერწყვი, აფრიალებულ გულის შინაგანი გამოძახილი დააიგნორა, შუშა კოლოფიდან ამოღო და თავი მოხსნა. რამდენიმე წამს კიდევ დაიცადა, თითქოს განვლილ ცხოვრებას თვალი გადაავლო, მაგრამ ამან მასში ვერანაირი ემოცია ვერ გამოიწვია. გონება გათიშული ჰქონდა და მხოლოდ ერთი მიზანი ამოძრავებდა: სიმშვიდის მოპოვება ... მის სულს სიმშვიდე სწყუროდა!
ქალმა ტუჩებთან მიიტანა შუშა, თავი უკან გადასწია და იისფერი სითხე პირში მოიქცია. იასამნის სურნელი ეცა, რამაც ბავშვობის სასიამოვნო მომენტები გაახსენა. გაეღიმა, საწოლზე დაწვა, თავი ბალიშს მიაყრდნო, თვალები ჭერს მიაპყრო და მოქმედებას დაელოდა.


...
სასტუმრო „სილვერის“ პირველ სართულზე განთავსებულ კაფე-ბარში საოცარი სურნელი ტრიალებდა. კაფე საახლწლოდ იყო მორთული, ყველგან ფერადი სინათლეები ციმციმებდა და მიმტანებსაც დღესასწაულის შესაბამისად ეცვათ, კლიენტებს კი განწყობა გადასდებოდათ.
გარეთ თოვდა, ნისლის შემდეგ ორმაგად ძლიერი ნალექი მოევლინა ქალაქს, თოვლის სახით. თეთრი საფარი უკვე მთელს არე-მარეს მოსდებოდა, ციდან ფარფატით წამოსული ქათქათა ფიფქების ფარდა კი გამვლელებს აფერხებდა.
ანა და გაბრიელი ფანჯარასთან ისხდნენ და სადილის შემდეგ ცხელ შოკოლადს შეექცეოდნენ. თითები ორივეს ჭიქებზე ჰქონდათ შემოხვეული, მზერა ფანჯრისკენ მიპყრობილი და უჩუმრად უსმენდნენ შენობაში გავრცელებულ სასიამოვნო სადღესასწაულო ჰანგებს.
-დედაშენი მფარველ ანგელოზად მოგვევლინა. - ღიმილით ჩაილაპარაკა გოგონამ. - სანამ წავიდოდა , მანქანაც დაგვიტოვა, ტელეფონიც და თანხაც. ჭკუაც კი დაგვარიგა, ჯერ პოლციაში არ გამოჩნდეთ და ცოტა ხანს აქაურობას განერიდეთო.
-ნამდვილად. - გაბრიელსაც გაეღიმა. - იმ განსხვავებით, რომ ანგელოზთან არანაირი კავშირი არ აქვს.
ანამ კიდევ ერთხელ მოსვა ცხელი, არომატული შოკოლადი, ჭიქა მაგიდაზე დააბრუნა და ფიქრებში წასულ გაბრიელს მიაჩერდა. ბიჭმა ცოტა ხანს დააიგნორა მისი დაჟინებული მზერა, თუმცა ბოლომდე ვეღარ გაუძლო და მოუთმენლად იკითხა.
-ასე რატომ მიყურებ?
-უცნაური ვინმე ხარ. - ირონიანარევი ხმით უპასუხა გოგონამ. - ზოგჯერ ისეთი სხვანაირი ხარ, რომ ... მგონია შენში რამდენიმე სხვადასხვა პიროვნება ცხოვრობს.
-საიდან მოიტანე?
-დაკვირვების შედეგად ჩემი თეორიები ჩამოვაყალიბე. - მიუგო ანამ, სკამის საზურგეს მიეყრდნო და გაბრიელს გამომცდელად შეაჩერდა თვალებში. - როცა პირველად შეგხვდი სულ სხვა პიროვნება იყავი, ნერვები მეშლებოდა ყველაფერს ასე მარტივად რომ ხვდებოდი, ცოტათი საკუთარ თავთანაც კი გაგაიგივე ამის გამო. მოგვიანებით შენი სხვა მხარეც დავინახე, მზრუნველი ... როცა ის შეტყობინება მომწერე და მერე ჩემს გადასარჩენად აბრამოვთან წახვედი. თაღლითი გაბრიელი ცალკე მოვლენაა, გაბრიელი რომელმაც მაკოცა, შეიძლება ოცნების პრინცადაც კი ჩაითვალოს, ოღონდ მეორედ კოცნას ვგულისხმობ და არა პირველს. მინიშნებებს რომ მივყვებოდით, იმხელა ცოდნა გამოამჟღავნე, მეგონა ვიღაც ცნობილი ლექტორის ლექციებს ვესწრებოდი, რომელიც მალე გამოცდაზე ჩამჭრიოდა. იცი, ბევრი ამას ვერ ხვდება, მაგრამ გენიოსობა ძალიან სექსუალურია! წეღან კი შენში ჩვეულებრივი მოკვდავი დავინახე, რომელიც ასე თუ ისე, კარგი შვილია, დედამისიც სიცოცხლეზე მეტად უყვარს და სხვა პლანეტიდან არ ჩამოვარდნილა, როგორც მე ვვარაუდობდი.
უკანსაკნელ სიტყვებზე გულიანად გაეცინა გაბრიელს, თუმცა სახე მალევე დაუსერიოზულდა, თვალები დახარა, თავი ხელებში ჩარგო და ყრუდ ამოილაპარაკა.
-ჯერ კიდევ არ იცი, რას წარმოვადგენ სინამდვილეში.
-აქ მშვენიერი გარემოა იმისთვის, რომ ყველაფერი მითხრა.
-დარწმუნებული ხარ, რომ ჩემი ბნელი მხარის დანახვა გინდა?
-აქამდე ნათელ მხარეს ვხედავდი?
-შენ და შენი ჩამჭრელი კითხვები. - თვალები გადაატრიალა გაბრიელმა, შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა და დაიწყო. - პატარა ვიყავი, როცა მამაჩემმა მიგვატოვა. მას შემდეგ არ მინახავს, მხოლოდ ის ვიცი რომ ახლა სხვა ცოლი ჰყავს, თუმცა შვილი ჩემს მეტი აღარ ჰყოლია. დედაჩემი სამსახურს ხშირად იცვლიდა, რადგან ლამაზი ქალი იყო და მისი უფროსები საქმის გარდა სხვა რამესაც სთხოვდნენ ...
-ახლაც ძალიან ლამაზია. - უნებურად სიტყვა გააწყვეტინა გოგონამ.
-ჰო, დედაჩემს ვგავარ. - თავი ამაყად ასწია ბიჭმა და მერე საკუთარ სიტყვებზე გაეცინა.
-ნარცისიზიმის შემოტევა დაგეწყო. - სარკაზმით უპასუხა ანამ. - განაგრძე!
-იმისთვის რომ არაფერი მოგვკლებოდა, დედაჩემმა თაღლითობა დაიწყო. ის კარგად ხატავს, ამიტომაც გამოსდიოდა ხელმოწერების გაყალბება ასე უნაკლოდ. ხატვა სწორედ ნატალიამ მასწავლა. შემდეგ ის სხვა თაღლითების წრეში შემთვხვევით მოხვდა და ჩეკების გაყალბება იქ უფრო დახვეწა. ჩვიდმეტის ვიყავი, როცა დააპატიმრეს, მაგრამ მალევე გამოუშვეს, პოლიციას სხვა მისნაირი გამყალბებლების დაპატიმრებაში ეხმარებოდა და ამიტომ. თუმცა მეურვეობა ჩამოართვეს და მე ცოტა ხანს თავშესაფარში მომიწია ცხოვრება. სრულწლოვანი რომ გავხდი, ნატალიასთან საერთოდ გავწყვიტე კავშირი, რადგან ჩვენს ყველა უბედურებაში სწორედ მას ვადანაშაულებდი.
-ტიპიური უმადური შვილი. - გამკიცხავად ჩაისისნა გოგონამ, თუმცა მერე მისი ჯანდიერებთან დამოკიდებულება გაახსენდა და თემა მაშინვე შეცვალა. - ესე იგი, თაღლითობა მისგან ისწავლე.
-უამრავჯერ დავხმარებივარ ჩეკების, ხელმოწერების ან საბუთების გაყალბებაში. - უპასუხა უხალისოდ გაბრიელმა. - მერე სანქტუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტში ჩავირიცხე და ერთი წელი მშვიდად ვცხოვრობდი, მეორე კურსზე კი დიანა გავიცანი. ამ დროს დიანა უკვე ერთ დაჯგუფებასთან ანონიმურად კონტაქტობდა. ეს დაჯგუფება, მთელს მსოფლიოში მოქმედებდა, მუზეუმებს, გალერეებს და კერძო კოლექციონერებს ძარცვავდნენ, დიანა კი მათ კონსულტაციებს უწევდა სხვადასხვა ხელოვნების მინუშებთან დაკავშირებით. როცა უნივერსიტეტში ჩვენი ამბავი გაიგეს და ორივენი გაგვრიცხეს, ყველაფრის გარეშე დავრჩი. დედაჩემთან არ მინდოდა დახმარების სათხოვნელად მივსულიყავი, ამიტომ დიანას შემოთავაზებას დავთანხმდი. დაჯგუფებაში უნდა გავწევრიანებულიყავი და ძარცვაში მიმეღო მონაწილეობა. მოგვიანებით ახალი იდეა შევთავაზე მათ: როცა ვინმეს ძარცვავ, პოლიცია მაშინვე გიწყებს ძებნას, მაგრამ როცა ხელოვნების ნიმუშის ორიგინალს ყალბით ცვლი, თანაც ამას ისე აკეთებ, რომ კვალი არ დატოვო, მაშინ მისი მფლობელი კარგა ხანს ვერ გაიგებს ჩანაცვლების ამბავს, ამასობაში კი დამნაშავეს გაქცევის მეტი შანსი ექნება.
თითოეული სიტყვის მოსმენისას ანას ნელ-ნელა იპყრობდა გაოცებაც და შიშიც. დაახლობით ხვედობა გაბრიელი რაშიც იყო გარეული, მაგრამ გულის სიღრმეში მაინც ჰქონდა იმედი, რომ ცდებოდა, ეს იმედი კი სწორედ იმ წამს მოკვდა. ანას შეეშინდა, მაგრამ არა გაბრიელის, არამედ იმის, რომ ბიჭს ოდესმე ამ დანაშაულისთვის პასუხისგება მოუწევდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ შეიძლებოდა ვეღარასდროს ენახა.
-ეს დაჯგუფება ... კატომ ახსენა, იმ ღამით ... ორივენი სიცხიანები რომ ვიყავით. - ნაწყვეტ-ნაწყვეტ წაილუღლუღა ანამ და კატოს სიტყვები, სხვა მოგონებებთან ერთად არასასიამოვნოდ ამოუტივტივდა გონებაში.
-ჰო, ახსენა და კინაღამ ინფარქტი დამმართა. - ჩაიცინა გაბრიელმა. - კატო სწორ გზაზე იდგა, მე კი ხელს ვუშლიდი, რომ სიმართლე არ გაეგო.
-როცა უნივერსიტეტის ეზოში მითხარი, მუზეუმებს ვძარცვავდი და ხელოვნების ნიმუშებს ვაყალბებდიო, რა თქმა უნდა, არ გიხუმრია, არა? - მიღებული ინფრომაცია დააზუსტა გოგონამ.
-არა! - თავი გააქნია ბიჭმა, მერე თითები კისრისკენ წაიღო, კანზე ამოსვირინგებულ მორიელს გადაუსვა და თქვა. - დაჯგუფებაში ხუთნი ვიყავით, ტატუც მაშინ გავიკეთე ... ეს მათი სიმბოლო იყო და გუნდში გაწევრიანებისთვის მომთხოვეს, ჩემი ზოდიაქო კი უბრალოდ დაემთხვა, თორემ ისე, ამ სისულელეების ნამდვილად არ მჯერა.
-მახსოვს ისიც თქვი, იმ ექვსი წლის განმავლობაში უფრო მეტი ვისწავლე, ვიდრე უნივერსიტეტში ვისწავლიდიო. - ანა თითქოს თავის თავს ესაუბრებოდა. - ახლა ვხვდები, პრაქტიკა ინტელექტს უფრო ამაღლებს. ამიტომაც იცოდი ამდენი რამ აკლდამაზე, მონცის ამპულაზე და კიდევ ვინ იცის რაზე. უნივერსიტეტიდან გარიცხულის კვალობაზე, არტეფაქტებში კარგად ერკვევი.
-მართალი ხარ! - დაემოწმა ბიჭი. - ექვსი წელი ქვეყნიდან ქვეყანაში, ქალაქიდან ქალაქში დავეხეტებოდით და ხელოვნების ნიმუშებს ზოგჯერ ვანაცვლებდით, ზოგჯერ კი უბრალოდ ვიპარავდით. დაახლოებით წელიწად ნახევრის წინ, დუბლინის ხელოვნების მუზეუმში შეტაკება მოხდა. შეცდომა დავუშვით, რის გამოც სიგნალიზაცია იმაზე ადრე ჩაირთო, ვიდრე ველოდით. პოლიცია წამში გაჩნდა იქ, სროლა ატყდა და ჩვენი გუნდის ორი წევრი დაიღუპა. ამის შემდეგ დაჯგუფება დაიშალა, ჩვენ საკმაოდ მსხვილი საბანკო ანგარიში გვქონდა, რომელიც გაყიდული ნივთებიდან დავაგროვეთ, თანხა გავიყავით, სხვადასხვა მხარეს წვედით და ამ საქმიანობას შევეშვით.
-საქმეში რატომ დაბრუნდი?
-დიანამ მთელი თავისი წილის გაფლანგვა მოასწრო და იმისთვის, რომ თავი ერჩინა, თითქმის ერთი წლის წინ, აბრამოვთან დაიწყო მუშაობა. - უსიამოვნო მოგონებებისგან გააჟრჟოლა გაბრიელს. - ორმა ბოროტებამ ერთმანეთი მოძებნა. შემდეგ მე დამიკავშირდა და სანქტუმის მუზეუმიდან ხელნაწერის მოპარვაში დახმარება მთხოვა. უარი ვუთხარი, ამ საქმეს შევეშვი-მეთქი და მეგონა ამით ყველაფერი მორჩა , მაგრამ მერე თვითონ აბრამოვი მოვიდა ჩემთან, თურმე დიანას ჩვენს დაჯგუფებაზე მისთვის ყველაფერი უთქვამს. მას უამრავი სამხილი აქვს იმის დასამტკიცებლად, რომ დაჯგუფების წევრი ვიყავი, დამემუქრა, თუ არ დავეხმარებოდი ციხეში ჩამსვამდა, ან დედაჩემს გააქრობდა.
-ცეზარი, - ენისბორძიკით თქვა ანამ, - ისიც დაჯგუფებაში იყო, ხომ?
-როგორ მიხვდი? - წარბები მაღლა აზიდა ბიჭმა.
-ზუსტად ისეთივე მორიელის ტატუ აქვს ხელზე, როგორც შენ, და თან არ დამვიწყებია, როგორ პროფესიონალურად დაგვეხმარა ფარული ჩანაწერის გაკეთებაში და მერე ეკრანზე, თუ ინტერნეტ სივრცეში მის გაშვებაში.
-დაჯგუფებიდან მხოლოდ მე, ცეზარი და დიანა დავრჩით. - აღიარა გაბრიელმა. - საბედნიეროდ, მის შესახებ დიანას არაფერი უთქვამს აბრამოვისთვის, რადგან ცეზარს არავინ ჰყავს და არც შანტაჟი გაჭრიდან მასზე. როცა აბრამოვის გამო აქ დავბრუნდი , ეს ცეზარს ვუთხარი და ის ჩემს დასახმარებლად ჩამოვიდა, მერე კი სანქტუმში, სამების ქუჩაზე, ერთი ადგილი მოეწონა და მისი წილი თანხით ბარი გახსნა.
-ბარი „მორიელი“... ოჰ, ეს მორიელები. - ჩაიცინა გოგონამ. -ეგეთი ტატუ დიანასაც აქვს?
-ჰქონდა, მაგრამ მოიშორა. - უპასუხა ბიჭმა. - მე და ცეზარმა დავიტოვეთ, რადგან ჩვენი წარსული არ დავივიწყოთ, რომელიც ასე გვეზიზღება ორივეს.
-აი, თურმე რას გულისხმობდა ერეკლე. - ჩაილაპარაკა ანამ.
-ერეკლე?
-მან შენზე მითხრა, არც კი იცი ვინ არისო. ერეკლე აბრამოვთან მუშაობდა, შენც მასთან მუშაობ ... ერთმანეთს იცნობდით?
-პირადად მხოლოდ მაშინ შევხვდით ერთმანეთს, როცა შენ დაჭერი და დანგრეულ შენობაში მიაგდე. - მხრები აიჩეჩა გაბრიელმა. - მე არ ვიცნობდი, მაგრამ თურმე ის მიცნობდა შორიდან და ჩემზეც ბევრი რამ იცოდა, ალბათ სწორედ აბრამოვისგან.
ცოტა ხანს ორივენი გაჩუმდნენ. ანა მიღებულ ინფორმაციას გონებაში ხარშავდა და ყველა ძაფის ერთმანეთთან დაკავშირებას ცდილობდა, გაბრიელი კი მის სახეზე გამომეტყველების ცვლილებას აღელვებული აკვირდებოდა, რადგან არ იცოდა, საბოლოოდ როგორი რეაქცია ექნებოდა გოგონას.
-ლეოს და კატოს გატაცების შესახებ იცოდი? - მოულოდნლეად თავი ასწია ანამ და ბიჭს ალმაცერად შეხედა.
-რა თქმა უნდა , არა! - გაღიზიანებული ხმით მიახალა გაბრიელმა, რადგან აშკარად გულზე მოხვდა მის მიერ გამომჟღავნებული ეს უნდობლობა. - მათმა გატაცებამ ისევე ჩამაგდო შოკში, როგორც სხვები. მე ხმოლოდ მუზეუმის ძარცვის დასაგეგმად ჩამოვედი სანქტუმში, სხვა რამესთან კავშირი არ მქონია!
-ლეოსთან ბინა ამიტომ იქირავე? - გოგონას სახეზე უნდობლობის ნიშნები კიდევ უფრო გამრავლდა. - სანამ გეტყოდი ნაშვილები ვარ-მეთქი, უკვე ისედაც იცოდი, რადგან ალბათ აბრამოვმა ყველაფერი მოგიყვა ჩემზე. იცოდი, რომ ის ხელნაწერი ჩემს ოჯახს ეკუთვნოდა. რომ ბებიაჩემმა გადასცა მუზეუმს რვა წლის. რომ ჯანდიერები მფარველობდნენ და ამიტომაც იქირავე ბინა სამების ქუჩაზე, ხომ ასეა?!
-ლეოს რამდენიმე დღე ვუთვალთვალებდი, - გაბზარული ხმით უპასუხა ბიჭმა რადგან საშინლად არასასიამოვნო აღმოჩნდა მისთვის, ამდენი საიდუმლოს გამჟღავნება. - მისი განრიგი დავადგინე და მასთან შეხვედრის ხელსაყრელ მომენტს ველოდი, რომ დავმეგობრებულიყავით. მე ... მე... ზოგჯერ, იატაკქვეშა, უკანონო ბრძოლებში ვიღებ მონაწილეობას.
-რა?! - ყალბი გაოცება გამოხატა ანამ. - ეს რა მითხარი! სახლში დალურჯებული რომ მოდიოდი, არც ისე რთული მისახვედრი იყო, რომ ყოველ ჯერზე კარებს არ ეჯახებოდი.
-ცუდი პერიოდი ყველას გვაქვს ცხოვრებაში. - მისმა რეაქციამ უნებურად ღიმილი მოჰგვარა ბიჭს. – ერთხელ , ასეთი ბრძოლის შემდეგ გახეთქილი ტუჩი ძალიან მაწუხებდა, საავადმყოფოში მისულმა, პირდაპირ ექიმი ლეო ჯანდიერი ვიკითხე და სწორედ ასე გავიცანით ერთმანეთი. ასეთ მდგომარეობაში რომ მნახა, პოლიციაში აპირებდა დარეკვას, მაგრამ შევაჩერე და იძულებული გავხდი მისთვის უკანონო ბრძოლებზე მომეყოლა. სანამ ჭრილობას მიმუშავებდა, ცოტა ვისაუბრეთ, მოვუყევი რომ ქალაქში ახალი ჩამოსული ვიყავი და ბინას ვეძებდი, მან კი თავისი შემომთავაზა. ჩემამდე იმ ბინის გაქირავება, არც კი მოსვლია აზრად. როცა სამების ქუჩაზე გადავედი, შენს ძმას უფრო დავუახლოვდი. ბოლო დროს ხშირად მემუქრებოდა, რომ თუ თავს არ დაანებებ, ნერსეს ვეტყვი სადაც იმართება ეგ ბრძოლები და შენობას შტურმით აიღებსო.
-ყველაფერი წინასწარ გქონდა გათვლილი. - რატომღაც ანას ხმაში მხოლოდ გაკვირვებამ გაიჟღერა და არა სიძულვილმა, ან ირონიამ.
-ჰო! თავიდან მართლა ინფორმაციის მოპოვებისთვის დავუახლოვდი ლეოს, მაგრამ მერე ყველა ჯანდიერი გავიცანი, ნერსეს რამდენიმე საქმეში დავხმარე, ნელის მომზადებული კერძები გავსინჯე და მიხვდი, რომ მათთან ურთიერთობა ძალიან მსიამოვნებდა.
-აი, თურმე სად მარხია ძაღლის თავი. - ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა გოგონას, მერე წარბი შეკრა და ინტერესით წარმოთქვა. - მუზეუმში ... წამდაუწუმ საათზე იხედებოდი, ისე თითქოს წინასწარ იცოდი, რომ აფეთქება უნდა მომხდარიყო. მაფრთხილებდი, აქედან წადიო და რომ არ დაგიჯერე, აფეთქებამდე ორი წამით ადრე გადამეფარე. ამ ყველაფერს მაშინვე მივხვდი, მაგრამ მერე იმდენი რამ მოხდა, რომ საერთოდ გადამავიწყდა. იმ ღამით პროფესორ მაკაბის და ორ დაცვის წევრს ესროლეს. დავინახე, როგორი გაოგენბული სახით შესცქეროდი ამ მოველნას ... რაღაც გეგმის მხედვით არ წავიდა, ხომ?
-იმიტომ მქონდა ეგეთი სახე, რომ მართლა გაოგნებული ვიყავი. - ხელები უღონოდ ჩამოუშვა გაბრიელმა. - ეს ჩვენს გეგმებში არ შედიოდა. მკაცრად გავაფრთხილე პეტრე და მისი ხალხი, რომ არავინ არ უნდა დაშავებულიყო, მაგრამ ეს არ გაითვალისწინა. საბედნიეროდ, არავინ მომკვდარა, თორემ მერე მართლა ვერაფერი გამამართლებდა.
-პეტრე! - ირონიულად გაიცინა გოგონამ. - როცა გითხარი მისი ხმა მძარცველების მეთაურის ხმას მივამსაგვსე-მეთქი, ისე გაგიკვირდა თითქოს ეს პირველად გესმოდა, სინამდვილეში კი მშვენივრად იცოდი, ვინც იმალებოდა იმ ნიღბის უკან.
-ვიცოდი, მაგრამ მაშინ არ შემეძლო შენთვის მეთქვა. - ოდნავ აღელდა ბიჭი. - შენს დაცვას ვცდილობდი! ვფიქროდბი, თუ ამ საქმეს შეეშვებოდი, მათი სამიზნე არ გახდებოდი, მაგრამ შენ ხომ თვით ცნობისმოყვარეობა ხარ.
-რომლის დახმარებითაც, უამრავი თავსატეხი ამოხსენი. - ამაყად მოიღერა ყელი გოგონამ.
-ეგეც მართალია.
-ნახატები რატომ ჩაანაცვლე? - ჰკითხა მოულოდნელად ანამ.
-ყოველწლიურად, სანქტუმში რომ საიდუმლოდ იმართება უკანონო აუქციონი, რომელზეც დაკარგული ხელოვნების ნიმუშები იყიდება, ეს ხომ იცი? - კითხვაზე კითხვით უპასუხა ბიჭმა და როცა გოგონამ თავი დაუქნია, განაგრძო. - ამ აუქციონს აბრამოვი აფინანსებს და მილიონები შესდის მის ბიუჯეტს. როცა შარშან აქ ჩამოსვლა მაიძულა, გადავწყვიტე მისი ბიზნესისთვის ზიანი მიმეყენებინა. უბრალოდ პოლიცაში რომ ჩამეშვა და იმ აუქციონის ჩატრების ადგილი მეცნობებინა, ვიღაცას მოისყიდიდა, ან ადგილს შეცვლიდა და სხვაგან მაინც ჩაატარებდა. ამიტომ მე და ცეზარმა მათი დაცვის სისტემა გავტეხეთ, გავიგეთ რომელ ნახატებს გაყიდდნენ აუქციონზე და მათი გაყალბების პროცესს შევუდექი. აუქციონის ჩატარების შემდეგ კი გაყიდული ნახატების მფლობელებზე მოვიპოვე ინფორმაცია, მათ სახლებში შევედი და როგორც ამას ადრე ვაკეთებდი, ორიგინალი ყალბით ჩავანაცვლე. მინდოდა აუქციონის სახელი გასტეხოდა, მინდოდა კლიენტებს ეფიქრათ, რომ იქ ყალბ ხელოვნების ნიმუშებს ყიდდნენ, რის გამოც ბევრს, აუქცონში მონაწილეობაზე უარი უნდა ეთქვა. ის კაცი ხომ გახსოვს, რომელიც ფულის გათეთრებისთვის დააპატიმრეს და სახლში ორი გაყალბებული ნახატი აღმოუჩინეს?
-კი, მახსოვს.
-პოლიციაში მე ჩავუშვი ანონიმურად. - მოულოდნელად აღიარა ბიჭმა. -ვიცოდი, თუ მის სახლს გაჩხრეკდნენ, ყალბ ტილოებს აღმოუჩენდნენ, მერე გამოძიება უკანონო აუქციონამდე მივიდოდა და როცა პრესაში გაახმაურებდნენ, რომ ამ აუქციონმა ყალბი ნახატები მილიონებად გაყიდა, მისი სახელი შეილახებოდა. დანარჩენი ნახატების აღმოჩენასთან მე არანაირი კავშირი არ მაქვს, სრულიად შემთხვევით მოხდა.
-და ზუსტად რა ზიანი მიადგა ამით აუქციონს, ან აბრამოვს?
-უკანონო აუქციონი წელს, დეკემბრის დასწყისში უკვე ჩატარდა საიდუმლოდ სანქტუმში და იცი რა მოხდა? - თვალები ეშმაკურად აუციმციმდა გაბრიელს. - თუ ადრე ასამდე დაინტერესებული პიროვნება ესწრებოდა და ხელოვნების ნიმუშებზე მილიონებს ხარჯავდნენ, ამით კი აბრამოვი მდიდრდებოდა, წელს ზუსტად ექვსი ბიზნესმენი დაესწრო და ექვსიდან მხოლოდ სამმა იყიდა გამოტანილი ნივთები. იგორს ბიზნესი ჩავუგდე, და ამით ვამაყობ!
-ეს შურისძიება იყო?
-ჰო, შური ვიძიე! აბრამოვმა მაიძულა ისევ ძველ საქმეს დავბრუნებოდი და დედჩემის მოკვლით მემუქრებოდა, მე კი მისი ბიზნესის ერთი ნაწილი გავანადგურე, ძირი ნელ-ნელა გამოვუთხარე. რა თქმა უნდა, ნახატების შეცვლის ამბავი რომ გაიგო, მაშინვე ჩემზე მიიტანა ეჭვი, მაგრამ მუზეუმის ძარცვისთვის ვჭირდებოდი და ვერაფრის გაკეთება ვერ შეძლო.
-ძარცვის შემდეგ კი ჩვენი, ორივეს ჩამოშორება სცადა.
-და საპასუხო დარტყმაც მიიღო.
-რატომ არ გაყიდე ნახატები შავ ბაზარზე და რატომ გიდევს ისევ სხვენზე? - კითხვა შეუბრუნა ანამ. - შეგეძლო მათი გაყიდვით დიდი თანხა გეშოვნა.
-შავ ბაზარზე რომ გამეყიდა, აბრამოვს უამრავი ხალხი ჰყავს და კვალი ჩემამდე მოიყვანდა, ისევე როგორც პოლიციას, მე კი ეს არ მინდოდა, ამიტომაც ვინახავ მათ სხვენზე.
-მე კი ვიფიქრე, რომ ხელოვნების ნიმუშების გადარჩენა გინდოდა.
-ეგ ჩემგან ძალიან შორს არის. - ამოიხორა გაბრიელმა. - ჩემს ქმედებას და განვლილ ექვს წელს არაფერი ამართლებს. საკმაოდ დიდი ვიყავი იმისთვის, რომ სწორი გზა ამერჩია და სწორი გადაწყვეტილელები მიმეღო, მაგრამ ასე არ მოვიქეცი. ჩემი სინანული ბევრს არაფერს ცვლის, თუმცა მინდა იცოდე, რომ გამოსწორებას ვცდილობ.
-უნაკლო წარსული არც მე მაქვს. - ხელი უდარდელად აიქნია ანამ. - შენს გაკიცხვას არ ვაპირებ.
-ცოტა მომეშვა. - გაეცინა გაბრიელს, მერე ანას ინტერესით შეაცქერდა და ჰკითხა. - შენი აზრით, რომელი უფრო ნიჭიერია, მხატვარი თუ გამყალბებელი?
-რა თქმა უნდა, მხატვარი! - ცალი წარბი ასწია გოგონამ.
-მე კი მგონია რომ, გამყალბებელი.
-რატომ?
-იმიტომ რომ, მხატვარი არაფერში არ არის შეზღუდული, მას რასაც უნდა იმას დახატავს და როგორც უნდა, მაგრამ გამყალბებელი იძულებულია, მთელი ამ მხატვრის ცხოვრება, ეპოქა და ტექნიკა შეისწავლოს, თავისი ნებით ნახატში ვერაფერს შეცვლის, ამიტომ მხატვარზე უფრო მეტი წვალება და გარჯა უწევს. თანაც, როცა ერთი პიროვნება სხვადასხვა ეპოქების მხატვრების შემოქმედებას აყალბებს, მითუმეტეს დასაფასებელია მისი შრომა, რადგან ეპოქების და მათთვის დამახასიათებელი ყველა დეტალის შესწავალა უწევს, რომ იდეალური ასლი შექმნას.
-ამას იმიტომ ამბობ, რომ თავადაც თაღლითი ხარ, მაგრამ როგორი თვალებითაც არ უნდა შემომხედო და როგორი მომაჯადოებელი ხმითაც არ უნდა ჩამომიყალიბო მსგავსი თეორიები, მაინც ვერ შემაცვლევინებ აზრს!
-კაცობრიობის სასჯელი ხარ!
-კაცობრიობის ვერ ვიტყოდი, უფრო მხოლოდ ერთი კაცის. - თავდაჯერებული ღიმილით უპასუხა ანამ, უკვე გაგრილებული შოკოლადი კიდევ ერთხელ მოსვა და დაამატა. - დედაშენი მართალია, ცოტა ხანს სჯობს ამ გარემოს გავერიდოთ.
-წასასვლელი არსად გვაქვს.
-სინამდვილეში გვაქვს. - მიუგო გოგონამ. - აბრამოვმა საუბრისას მამაჩემის დღიური ახსენა, მახსოვს რომ რაღაც ჩანაწერები და კვლევები ხანძარს გადაურჩა, ეს ნივთები კი ნერსემ ერთად შეკრიბა და ჩემი მშობლების აგარაკზე წაიღო. იქ თუ წავალთ, შეიძლება გავიგოთ კიდეც, რა ჯანდაბა ინახება ბავარიაში და რის გამო მოაწყო აბრამოვმა ამდენი ამბავი. იქამდე ორი საათის სავალი გზაა, თოვლის გამო შეიძლება სამიც დაგვჭირდეს.
-კარგი, შოკოლადი დავლიოთ და წავიდეთ. - უპასუხა გაბრიელმა და ჭიქას დასწვდა.

...
წიწვოვან ტყეებს შორის ჩაკარგული დათოვლილი გზა, ულამაზესი და ამავდროლულად საშიშიც კი იყო. მანქანები თითქმის არ მოძრაობდნენ, რადგან ასეთ ამინდში ხილვადობა ძალიან ჭირდა, ამიტომაც იყო გამეფებული ირგვლივ სამარისებური სიჩუმე.
თითქმის სამ საათიანი გზა გაბრიელმა და ანამ ჩუმად გაიარეს. მხოლოდ გზისპირა მარკეტთან შეჩერდნენ ცოტა ხნით და საჭმელი იყიდეს.
აგარაკზე მისულებს თვალწინ საოცარი ხედი გადაეშალათ. მთის ფერდობზე გაშენებული ულამაზესი კურორტი-სოფელი, მართლაც ზღაპრულად გამოიყურებოდა. სადღესასწაულო მორთულობებით განათებული შენობების გამო, განწყობა ყველგან იგრძნობოდა. ყველა სახლის საკვამურიდან ამომავალი კვამლის ნაცრისფერი ღრუბლები კი გარემოს მეტ სიხალისის ელფერს სძენდა.
ანას მშობლების სახლი, სოფლის განაპირას, სხვა სახლებისგან მოშორებით, გაშლილ ადგილას იდგა. ერთი მხრიდან ნახევრად გაყინული, ვიწრო მდინარე ჩაუყვებოდა, მეორე მხრიდან კი უზარმაზარი ნაძვნარი ერტყა. გოგონამ მანქანის დაორთქლილი მინიდან რომ დაინხა მშობლიური სახლი, სადაც უამრავი დრო ჰქონდა გატარებული ძველ თუ ახალ ოჯახთან ერთად, გული უცნაურიად აუჩქროლდა, გაყინული კიდურები კი სისხლის აჩქარებულმა მოძრაობამ წამში გაუთბო.
გაბრიელი მიხვდა რაც სჭირდა, იმასაც მიხვდა რომ, ასე კიდევ დიდხანს იქნებოდა ანა, ამიტომ მანქანის კარი გაუღო და ანიშნა გადმოსულიყო. გოგონამ ხმაურით შეაღო სახლის წინ არსებული ხის ჭიშკარი, რომელიც ერთ დროს ძალიან ლამაზი იყო, ახლა კი საღებავგადაცილებული და გახუნებული, არც ისე მშვენიერ სანახაობას წარმოადგენდა.
ეზოში მდგარი ხის კოტეჯი, დათოვლილი სახურავით და მტვრიანი ფანჯრებით, მაინც საოცარი სიმყუდროვის და მშობლიურობის შეგრძნებას ტოვებდა. სახლის წინ დადგმული ძველი საქანელა, რომელიც ქარის ყოველ მობერვაზე ყურისწამღებად ჭრიჭინებდა, გოგონაში ბავშვობის მოგონებებს აღძრავდა.
-ლეოს რომ ბუხრის თავზე შენი და მისი ფოტო უდევს, აქ არის გადაღებული? - მიუბრუნდა გაბრიელი ანას.
-ჰო, იმ წელს აქ ბოლოჯერ ვიყავი. - თავი დაუქნია გოგონამ. - ჯანდიერები მაიძულებდნენ ყველი შობა აქ გამეტარებინა. უნდოდათ, ჩემი მშობლების სახლი არ დამევიწყებინა, მე კი მათზე ვბრაზობდი, რადგან ყოველი აქ ჩამოსვლა ჭრილობებს თავიდან მიხსნიდა ... იმ წელს თვრამეტის გავხდი და მას შემდეგ, აქ აღარ მოვსულვარ. სრულწლოვანს ვეღარ მაიძულებდნენ იმის გაკეთებას, რაც არ მინდოდა. - ბოლო სიტყვებზე გულიანად გაეცინა ანას, თითქოს ამ ჟესტით საკუთარ თავს და მის სიჯიუტეს დასცინა.
-ჯანდიერებს არ გავაგებინოთ სადაც ვართ? - ისევ ჰკითხა ბიჭმა.
-ლეოს დავურეკოთ, ნერსეს კი რაც უფრო ნაკლები ეცოდინება, მით უკეთესია. შეიძლება სამსახურში დააბრუნონ და არ მინდა ჩვენ გამო კიდევ ტყუილების თქმა მოუწიოს. - პარმაღის კიბეები აირბინა გოგონამ და კარს მიადგა.
-გასაღები გაქვს?
-ერთ ასლს აქ ყოველთვის ვტოვებდით. - თქვა ანამ, კარის ქვემოთ ფეხსაწმენდი გადასწია, ხის ფიცრები ხელით მოსინჯა, მერე ერთ-ერთი იატაკიდან ამოაგდო, შიგნით ხელი ჩაჰყო და მხიარულად წამოიძახა. - აი, ისიც!
გოგონამ გასაღები საკეტს მოარგო, კარი გახსნა და გაბრიელი სახლში შეიპატიჟა.
კოტეჯი შიგნიდან უფრო მყუდრო და ლამაზი იყო, ვიდრე გარედან. მისაღებში მდგარი ძველებური სავარძლები ცოტათი მტვერს დაეფარა, ისევე როგორც ბუხარი, სამზარეულო კი შედრებით კარგად შემონახულიყო. ზედა სართულზე ორი საძინებელი და ერთი სააბაზანო მდებარეობდა.
ანამ სახლში შესვლისთანავე ყველა ფანჯარა გააღო, იქაურობა სუფთა ჰაერით გაავოს, შემდეგ კი სავარძლებიდან მტვერი გადმოფერთხა და ბუხარიც შეძლებისდაგვარად გაწმინდა.
გაბრიელმა ამასობაში მთელი სახლი და ეზო მოიარა. მერე უკან მდებარე ძველ ფარდულში დაჩეხილი შეშა იპოვა, სახლს მიაშურა და ბუხარში ცეცხლი დაანთო.
ანამ ნაყიდი ინგრედიენტები სამზარეულოში შეიტანა და გამომდინარე იქიდან რომ, უკვე ღამდებოდა ვახშმის მომზადებას შეუდგა. სულ მალე სახლში სითბოსთან ერთად, გემრიელი სურნელიც დატრიალდა. გაბრიელი სამზარეულოს კარს მიადგა, ჩარჩოს მიეყრდნო, ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა და შიგნით მოფუსფუსე გოგონას, ალმაცერად მიაცქერდა, რომელიც სალათს ხმაურით ჭრიდა, და თან ქურაზე მდგარ წვნიანს თვალს არ აშორებდა.
-ამ ამპლუაში პირველად გხედავ. - წარმოთქვა ბიჭმა სიცილით.
-ჩემი კიდევ ერთი საიდუმლო გაიგე. - ანასაც გაეცინა. - იურისტობაზე მეტად მზარეულობა მომწონს.
-მართლა?
-ჰო, მართლა!
-აბა, ეგ პროფესია რატომ აირჩიე? - გაუკვირდა გაბრიელს. - შეგეძლო კულინარიის კურსებზე გესწავლა.
ანამ ცალი წარბი მაღლა ასწია და უკმაყოფილო სახით შეხედა ბიჭს.
-აჰ, შენ ხომ ბავშვობიდან მშობლების მკვლელის დასჯაზე ოცნებობდი. აი, რატომ აიჩიე იურიდიული და არა კულინარია. - თავისივე კითხვას თვითონ გასცა პასუხი გაბრიელმა. - და აბრამოვს რომ ციხეში ჩასვამ, მერე რა იქნება?
-მერე ალბათ, კრიმინალისტიკას თავს დავანებებ და მზარეული გავხდები. - უპასუხა გოგონამ.
გაბრიელს მის სიტყვებზე გაეღიმა, კარის ჩარჩოს მოშორდა, ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ზურგიდან ანას, ხელებით სამზარეულოს მაგიდას დაეყრდნო, გოგონას კისერთან დაიხარა და ჩახლეჩილი ხმით უთხრა.
-ჩემზე ამდენი რამ იცი და მაინც არ გეშინია.
მისმა სიტყვებმა და მისი ბაგეებიდან ამოსულმა თბილმა სუნთქვამ, რომელიც კისერზე მოევლო ანას, სხეულში სასიამოვნო ჟრუანტელი გაუღვივა. გოგონამ მაგრად მოუჭირა ხელი დანის ტარს, გაბრიელის სხეულიდან წამოსული სიმხურვალე, რომელიც ასე უბინდავდა გონებას, დააიგნორა, ცალყბად ჩაიცინა და სარკაზმით თქვა.
-ალბათ იმიტომ რომ, საშიში სულაც არ ხარ.
-დარწმუნებული ხარ? - გახურებული ტუჩები საფეთქელზე მიაკრო ბიჭმა.
ამ ქმედებამ გოგონა ორმაგად ააღელვა. სუნთქვა გაუხშირდა, ხელები აუთრთოლდა, თითები კიდევ უფრო ძლიერად მოუჭირა დანის ტარს, მომენტალურად მიტრიალდა გაბრიელისკენ, დანის ბასრი, მბზინავი პირი კისერზე ფრთხილად აუსვა და ირონიანარევი ხმით უთხრა.
-იქნებ მე ვარ შენზე საშიში, ამაზე არ გიფიქრია?
-იცი, რისი გეშინია ყველაზე მეტად? - მის მუქარას ყურადღება არ მიაქცია ბიჭმა და კანზე მიბჯენილ დანის პირს კისრით მიაწვა. - ემოციების გამომჟღავნების და შენი ადამიანური მხარის წარმოჩენის, რადგან გგონია, ასე უფრო სუსტი გამოჩნდები. არასოდეს ტირიხარ, ყველაზე რთულ სიტუაციაშიც კი გულგრილად უყურებ ყველაფერს, ადამიანებს ახლოს არ უშვებ, რადგან იცი, რომ მათი შეყვარება ტკივილს მოგაყენებს, შენ კი საყვარელი ადამიანები ერთხელ უკვე დაკარგე, მეტჯერ კი ამას ვერ გადაიტან. აქედან დასკვნაც გამოვიტანე: სიყვარულის შიში გაქვს!
-ეგ, დიაგნოზს უფრო ჰგავს. - გაეცინა ანას, დანის ბასრი პირი კისრიდან სახეზე გადაიტანა, კანზე უხეშად აატარა და ბიჭს ტუჩებზე გადაუსვა.
მოულოდნელად გოგონამ გაბრიელის ყვრიმალზე პატარა ნაიარევი შენიშნა, რომელიც თეთრ ხაზად აჩნდა. გაახსენდა, რომ ეს მათი პირველი ბრძოლის კვალი იყო. გოგონამ დანა მაგიდაზე დააბრუნა, თითები სახეზე შემოხვია გაბრიელს და კანზე ფრთხილად შეეხო.
-ჩემს მიერ ნასროლი დანა, რომელიც სურათის ჩარჩოში ჩაერჭო, დღემდე ასე რატომ არის შენს ბინაში? რატომ არ ჩამოხსენი?
-სამახსოვროდ! - მიუგო მან. - ყოველ დღე , ხომ არ მესვრის დანას ანთეა მერლანი?!
-არანორმალური ხარ! - სიცილით გააქნია თავი გოგონამ, მაგრამ უცებ რაღაც უცნაური სუნი იგრძნო და წარბშეკრულმა იკითხა. - ამას შენც გრძნობ? რისი სუნია?
-მგონი რაღაც იწვის. - თავი ასწია ბიჭმა.
-ჯანდაბა, გაბრიელ, საჭმელი იწვის! - დაიყვირა მოულოდნელად ანამ, ბიჭს ძლიერად ჰკრა ხელი, გზიდან ჩამოიშორა და ქურა გამორთო.
-როგორი მზარეულიც ხარ, შენგან ისეთივე იურისტი თუ დადგა, კარგად იქნება ჩვენი ქვეყნის საქმე. - სტვენით ამოილაპარაკა გაბრიელმა.
-ახლა მე მაბრალებ, არა? - თავლები ბრაზით დაქაჩა გოგონამ. - სამზარეულოში რომ მოგინდა ჩემთან ფლირტაობა, იმის მბრალია!
-შენი უყურადღებობის ბრალია. - ხელები ზურგს უკან დაიჭირა ბიჭმა და ანას ზემოდან დახედა. - ჩემი მომაჯადოებელი თვალების მზერით რომ გართულიყავი, არც არაფერი მოხდებოდა.
-შხამიანი მორიელი ხარ! - ჩაისისინა გოგონამ და წასვლა დააპირა, მაგრამ გზა ისევ გაბრიელმა გადაუჭრა და ყალბი მწუხარებით ჰკითხა.
-სულ დაიწვა?
-არც ისე, მაგრამ დამწვრის გემო ექნება და შეგიძლია მიირთვა. - მიახლა უხეშად ანამ.
-მშიერი არ ვარ, უფრო მწყურია.
-ჰოდა, წყლით ივახშმე.
-არა მგონია, წყალმა მოახერხოს ჩემი წყურვილის მოკვლა. - მზერა ანას თვალებიდან მის ტუჩებზე გადაიტანა გაბრიელმა, უცნაურად გაიღიმა და მარცხენა მხარეს ლოყა ისევ ჩაეჩხვლიტა.
გოგონა დაკვირვებული იყო, როცა გაბრიელი ირონიულად იღიმოდა ლოყაზე ფოსო არასოდეს უჩნდება, მაგრამ გულწრფელ ღიმილს ყოველთვის თან ახლდა კანის ჩაჩხვლეტა.
ანამ გამშრალ ყელში ნერწყვი დიდი ძალისხმევის შედეგად გადააგორა და ტუჩები ბრაზით მოკუმა, რადგან იგივე სურვილმა შეიპყრო, რაც ყოველთვის მართავდა. საშინლად მოუნდა მისი შეხება, ისეთივე ემოციების კიდევ ერთხელ განცდა, რაც პირველ ჯერზე იყო, და ხელებმა ისევ წინ გაუსწრო.
გაბრიელს ლაღად გაეღიმა მის ქმედებაზე, რადგან მაშინვე ამოიცნო გოგონას ფიქრები და გამომდინარე იქიდან რომ, თავადაც იგივე სურვილი უღებდა ბოლოს, თავის შეკავება ვეღარ შეძლო. ზურგს უკან გადაჯვარედინებული ხელები, მოულოდნელად შემოაჭდო წელზე ბიჭმა ანას, მის სვიტერს ჩაეჭიდა, თავისკენ დაქაჩა და გოგონას ტუჩებს ჩააფრინდა.
კანზე თითქოს ერთდროულად ააცოცდა ათასობით ჭიანჭველა ანას, თვალებში ნათურები აუციმციმდა, სხეულის ტემპერატურამ ელვის სისწრაფით მოიმატა, პულსმა კი ნორმალურ მდგომარეობას ათმაგად გადააჭარბა.
უხეში, თუმცა ამავდროულად ძალიან ვნებიანი და საოცრად სასიამოვნო შეხებისგან, ტუჩები ერთიანად გაუჟრუვდა გაბრიელს. როცა იგრძნო, რომ გოგონა წინააღმდეგობას არ უწევდა და კოცნაზე მხურვალე კოცნით პასუხობდა, საკუთარ თავზე კონტროლი საერთოდ დაკარგა, გოგონას სვიტერი აუწია და შიშველ წელზე გახურებული ხელები მაგრად მოუჭირა .
მოულოდნელობისგან ოხვრა აღმოხდა ანას, მაგრად დაჭერილი ქუთუთოები ნელ-ნელა დააშორა ერთმანეთს და გაბრიელის ვნებით აელვარებულ შავ თვალებს რომ წააწყდა, ამ სანახაობამ, თითქოს ყველაფერი გადაავიწყა. პირველად დაინახა მის თვალებში საკუთარი ანარეკლი, ისე თითქოს შავ სარკეში იხედებაო. „შავი სარკე“, ამ სიტყვებმა გონებაში გაუელვა და მას შემდეგ, სწორედ ეს სახელი დაარქვა გაბრიელის თვალებს.
ანას გაეღიმა, საკუთარ ფიქრებზე და მდგომარეობაზე გაეღიმა. თავის სვიტერს ხელი ჩაავლო, გაიხადა და იატაკზე დააგდო, შემდეგ გაბრიელის მაისურს ჩასჭიდა ხელი და ბიჭის დახმარებით მალე ისიც იატაკზე აღმოჩნდა.
გოგონა მიბრუნდა და გამომწვევი მიხვრა-მოხვრით მისაღებისკენ წავიდა.
გაბრიელი უსიტყვოდ აედევნა უკან, ამღვრეული თვალებით აკვირდებოდა კიბეებზე ამავალ ანას ფიგურას და ის დღე ახსენდებოდა, როცა პირველად წვეულებაზე ნახა. გოგონას მხრებზე ძვლები ისევ გამოკვეთილად აჩნდა სიგამხდრისგან, იმ განსხვავებით, რომ მის მხარს ახლა ნატყვიარიც ეტყობოდა. პირველი დანახვისასაც ზუსტად ეს გაიფიქრა გაბრიელმა, რომ ის ძალიან გამხდარი იყო და ამ მომენტში, იგივე ფიქრების თავში ამოტივტივებამ ღიმილი მოჰგვარა მას.
ანა საძინებლის კართან შედგა, გაბრიელისკენ შებრუნდა და ალმაცერად ახედა.
-მოიშორე სახიდან ეგ თვითკმაყოფილი იდიოტის ღიმილი, თორემ მეორე საძინებელში მოგიწევს დაძინება, ზედა სართულზე კი ძალიან ცივა.
-ეჭვი მაქვს, რომ ღამით ვერ გაძლებ და ისევ ჩემს მკლავებში აღმოჩნდები. - უპასუხა ბიჭმა გამაღიზიანებელი ხმით და დაინახა სიცივისგან, როგორ აეხორკლა კანი გოგონას.
-ნეტავ შენს ტვინში ჩამახედა. - თვალები გადაატრიალა ანამ და საძინებელში შევიდა.
-ამ წამს, გარყვნილი აზრების მეტს ვერაფერს იპოვი. - წინ აესვეტა გაბრიელი და ისე მოურიდებლად დაეწაფა ბაგეზე , რომ ანას ამოსუნთქვის საშუალებაც არ მისცა.
გოგონამ თმაში მაგრად ჩასჭიდა ერთი ხელი, აღგზნებულმა თავი ვერ გააკონტროლა და მეორე ხელის ფრჩხილები ისე ძლიერად დაუსვა კისერზე, რომ კვალი დაუტოვა.
-ასე უფრო გამოგყავარ წყობიდან. - სიცილით ამოილაპარაკა გაბრიელმა, ანა ხელისკვრით დააგდო საწოლზე, თვითონ ზემოდან მოექცა, გოგონას ზურგსუკან შეუცურა ხელები და ლიფის შესაკრავი გაუხსნა.
-ვერ გიტან, გაბრიელ. - დაიჩურჩულა გაბზარული ხმით ანამ.
-იმისთვის, რომ ჩემს გვერდით თავს კარგავ? იმისთვის, რომ ჩემი თითოეული შეხება შენს სხეულში ახალ-ახალ ჟრუანტელის ტალღებს წარმოქმნის? თუ იმისთვის, რომ ჩემი კოცნა გაჰიპნოზებს?
-იმისთვის, რომ მახსენებ როგორია ადამიანად ყოფნა ... ნორმალურ ადამიანად ყოფნა. - უკანასკნელი სიტყვები დიდი ძალისხმევის შედეგად წარმოთქვა გოგონამ.
-მგრძნობიარე ადამიანად! - დააკონკრეტა ბიჭმა.
-ეგეც! - ჩაილაპარაკა სიცილით ანამ, კიდევ ერთხელ ჩაარჭო ფრჩხილები გაბრიელს კისერზე, თავისკენ მისწია და მთელი გრძნობით აკოცა.


...
სანქტუმში ისევ თოვდა. თოვლჭყაპს შეჩვეულ ქალაქის მოსახლეობას, მშრალი ნალექი აკვირვებდა და საგრძნობლად აფერხებდათ კიდეც. სამების ქუჩის 21 ნომერი სახლი ნახევრად დაცარიელებული იყო, მაგრამ სადღესასწაულო განწყობა მაინც იგრძნობოდა.
კატო ფანჯრის რაფაზე იჯდა, ცხელ ყავას სვამდა, დაბალ ხმაზე აჟღერებულ საახალწლო სიმღერებს უსმენდა, წინა ღამით მომხდარზე ფიქრობდა და თან ეღიმებოდა.
ლეო სამზარეულოში იყო და ტელეფონზე საუბრობდა. სამსახურიდან რამდენიმე დღით შვებულება აიღო, მის ოჯახში არსებული რთული სიტუაციის გამო და ახლა თანამშრომლებს მითითებებს აძლევდა.
როცა მათთან საუბარი დაასრულა , ტელეფონი გამორთო, მისაღებში გავიდა და მუსიკას ყური მიუგდო. სულ მალე მისი ერთ-ერთი უსაყვარლესი სადღესასწაულო სიმღერა " Baby it's cold outside" აჟღერდა. მამაკაცმა მუსიკას აუწია, აციმციმებული თვალებით კატოს მიუახლოვდა, ხელიდან ყავის ჭიქა აართვა და რაფაზე დადგა. მერე ქალს თითები ძლიერად ჩასჭიდა, ფეხზე წამოაყენა და სცადა ცეკვაში აეყოლიებინა.
-არც კი მჯერა, რომ მოღუშულ ექიმს ცეკვა მოსწონს. - სიცილით უთხრა კატომ, ლეოს კისერზე ხელები შემოაჭდო და ცეკვაში აჰყვა.
-ჩემზე კიდევ ბევრი რამ არ იცი და ადამიანს შეკრული წარბებით ნუ განსაზღვრავ. - სიცილითვე უპასუხა მამაკაცმა, ქალისკენ დაიხარა და ტუჩებზე ფრთხილად შეეხო.
-უნდა წავიდე. - ამოიჩურჩულა კატომ და მომწვანო-მოყვითალო ფერის თვალები ლეოს შეანათა. - მომხდარის მერე განყოფილებაში დიდი არეულობა იქნება და ჩემი დახმარება დასჭირდებათ ... შეიძლება დაკითხვაზეც დამიბარონ იგორის გამო.
-კარგი რა, - ჩაიბუზღუნა ლეომ და წარბები ისევ შეკრა. - შენი გაშვება არ მინდა!
-დავბრუნდები. - ღიმილით გაამხნევა ქალმა და თავი მხარზე ჩამოაყრდნო.
-ჩაგკეტავ!
-“I really can't stay”. - სიმღერას ღიღინით აჰყვა ქალი.
-“But baby, it's cold outside”. - ხრინწიანი ხმით წაიღიღინა ლეომ და ორივემ თავიანთ საქციელზე ხარხარი ატეხეს.
მამაკაცმა ხელები ძლიერად შემოჰხვია ქალს, ჰაერში ასწია, დაატრიალა და დამდენჯერმე ხმაურით აკოცა.
მოულოდნელად ბინის კარი გაიღო და შიგნით შემოსულ ნერსეს, ერთმანეთზე აკრული წყვილის დანახვისას, სახიდან ჩაფიქრებული გამომეტყველება გაუქრა და გაოგნებისგან თვალები ნელ-ნელა გაუფართოვდა.
-მამა?! - ინსტინქტურად წამოიძახა ლეომ
-ნერსე?! - იგივე ტონით წარმოთქვა კატომ, მამაკაცს ხელები გააშვებინა და გვერდზე გადგა.
-თქვენ ... მე... მგონი, ცუდ დროს მოვედი. - დაბნეულობისგან და მოულოდნელობისგან ენა დაება კაცს.
-არა, უბრალოდ ... ჩვენ ... - დაბნეულობა კატოსაც დაეტყო.
-ჩვენ ზრდასრული ადამიანები ვართ, მამა, და მგონი ასეთი რამ არ უნდა გიკვირდეს. - სრული სერიოზულობით განაცხადა ლეომ.
-მართალი ხარ! - ამოიოხრა ნერსემ. - თქვენი პირადი მე არ მეხება. აქ სულ სხვა საქმის გამო მოვედი.
-რა მოხდა? - მისკენ გადადგა ერთი ნაბიჯი კატომ.
-მომხდარი ამბები ალბათ ორივემ გაიგეთ. - დივანზე ჩამოჯდა კაცი და ქალს გახედა. - კატო, ძალიან ვწუხვარ მამაშენის გამო.
-ნუ წუხხარ, - თავი გააქნია მან, -თვითონ აღაიარა და სასჯელსაც იმსახურებს.
-ახლა განყოფილებაში ნამდვილი ქაოსია. - უღონოდ ამოიოხრა კაცმა. - მთავრობიდან კომისია გამოგზავნეს, პეტრე და ორი სერჟანტი დაპატიმრებულები არიან, მათი პირადი კომპიუტერები გადაამოწმეს და აბრამოვთან მიმოწერები აღმოაჩინეს. დამტკიცდა, რომ ძარცვაშიც და თქვენს გატაცებაშიც ისინი არიან დამნაშავეები. განყოფილებას ახლა მთავრობის კაცი ხელმძღვანელობს, თუმცა მეც მომცემს საქმეში ჩახედვის უფლება და ვერც კი წარმოიდგენთ რა გავიგე.
-ნერსე, თქვი ბოლოსდაბოლოს! - მოთმინება საბოლოოდ ამოეწურა ლეოს.
-ამ დილით ანონიმურად საქაღალდე მივიღეთ, სადაც უამრავი ინფორმაციაა იმ დაჯგუფების წევრების შესახებ, მთელს მსოფილიოში ხელოვნების ნიმუშებს რომ იპარავდნენ, ან ყალბით ანაცვლებდნენ. - კაცმა აწყლიანებული მზერა მოავლო ორივეს და დაღვრემილი სახით თქვა. - გაბრიელ ლიჩელი ამ დაგჯუფების წევრი იყო!
-რა?! - მოულოდნელობისგან შეკრთა კატო და ნერსეს ნათქვამი სრულიად რომ გაიაზრა, სახეზე ბრაზისგან ერთიანად აილეწა.
ქალს ყველა ის მომენტი წარმოუდგა თვალწინ, როცა ამ თემაზე გაბრიელთან საუბრობდა. გაახსენდა ბიჭის მიერ ამ თემასთან დაკავშირებით ნათქვამი თითოეული სიტყვა, მაგრამ შინაგანად მაინც ეწინააღმდეგებოდა ამ აზრს და ვერ იჯერებდა, რომ ეს სიმართლე იყო.
ლეოც არანაკლებ გაურკვეველ მდგომარეობაში აღმოჩნდა. ხმა ჩაუვარდა და სიტყვის თქმაც ვერ მოახერხა. არ სჯეროდა რომ გაბრიელს, რომელსაც მეგობრად და თითქმის ძმად მიიჩნევდა, შეიძლებოდა ასეთი წარსული ჰქონოდა.
-თქვენი მესმის, მეც გაოგნებული ვარ. - სიჩუმე ისევ ნერსემ დაარღვია. - ეს ბიჭი შვილივით მყავდა, საქმეში არაერთხელ დამხმარებია, მაგრამ ვერაფრით ვიფიქრებდი, თუ სინამდვილეში ასეთი იყო.
-ამას რაიმე ახსნა უნდა ჰქონდეს. - წაილუღლუღა ლეომ.
-მან ყველანი გაგვაცურა, მერე კი ანასთან ერთად გაიქცა და არავინ იცის ახლა სად არის, - სასოწარკვეთილი ხმით ჩაილაპარაკა ნერსემ. - იქნებ რაიმე დაუშაოს?
-გაბირელი ასეთი არ არის, მამა! - ფეხზე წამოვარდა ლეო. - ზუსტად ვიცი, რომ, როგორი წარსულიც არ უნდა ჰქონდეს, ახლა იგივე ადამიანი არაა და ანასაც არაფერს დაუშავებს ... არასოდეს!
-ძალიან მინდა ამის მჯეროდეს ... და იმედია ასეც იქნება. - მშვიდი ხმით უთხრა კაცმა.
-ანას ალბათ ბრალდება მოუხსნეს, მაგრამ გაბრიელს ისევ ეძებენ, არა? - მათ საუბრაში კატო ჩაერია.
-ჰო, ანასთან დაკავშირებით საქმე უფრო მარტივად არის, მაგრამ დიანა და გაბრიელი ...
-დიანა?
-დიანა დვალს ვგულისხმობ.
-წითური ქალი, რომელიც მამაჩემთან მუშაობს. - დააზუსტა კატომ. - იგორმა ფარულ ჩანაწერში აღიარა, რომ ანას მოწამვლის იდეა მან მიაწოდა.
-სამწუხაროდ დიანას მარტო ეგ არ დაუშავებია. - ცალყბად გაიღიმა კაცმა. - იმ საქაღალდეში სამხილები დიანას შესახებაც აღმოჩნდა. ისიც იმ დაჯგუფების წევრი იყო, რომლისაც გაბრიელი.
-არც კი მჯერა! იგორი ჩაიძირა და თავისიანებიც გაიყოლა. - თავისთვის ჩაიბურტყუნა ლეომ.
-ჯანდაბა! - გაოგნების კიდევ ერთმა ტალღამ გადაუარა ქალს. - დიანა უკვე დააპატიმრეს?
-ჯგუფი მის სახლში გავგზავნეთ, მაგრამ იქ არ დაგვხვდა. ბევრი ვეძებეთ და ბოლოს სასტუმროში მივაგენით. მის ნომერში რომ შევიდნენ, საწოლზე მწოლიარე დახვდათ. მძინარეს ჰგავდა, მაგრამ მკვდარი იყო.
-რა თქვი? - მიუბრუნდა ლეო. - რა გააკეთა? თავი მოი,კლა?
-საწოლზე შუშა იპოვეს და ანალიზის შედეგად დამტკიცდა, რომ ზუსტად იგივე საწამლავი გამოიყენა, რაც ანას შემთხვევაში.
-"Maleficia", ხომ?
-ჰო, - თავი დაუქნია ნერსემ. - იცოდა რომ, ციხიდან ვერავინ დაიხსნიდა და თვით,მკვლელობა ამჯობინა.
-ღმერთო ჩემო! - ხელები მკერდზე გადაიჯვარედინა კატომ. - სამყარო შეიშალა!
-მართალი ხარ, ზუსტად ამიტომ უნდა ვიპოვოთ ანა და გაბრიელი სასწრაფოდ! შეიძლება რაიმე საფრთხე ემუქრებოდეთ! ხომ არ იცით სად არიან?
-არა, ამჯერად არ ვიცით. - მხრები აიჩეჩეს ორივემ.
-დამპირდით, რომ თუ გაიგებთ აუცილებლად მეტყვით. - ფეხზე წამოდგა კაცი.
-კარგი. - თავი მორჩილი ბავშვებივით დაუქნიეს მათ.
ნერსე კარისკენ წავიდა, გამოაღო და უკვე გასვლას აპირებდა, როცა რაღაც გაახსენდა, კატოს მიუბრუნდა, თვალებში ჩახედა და უთხრა.
-სამსახურში თუ დაბრუნდები, ისინი სიხარულით მიგიღებენ, რადგან სჯერათ, რომ მამაშენს არასოდეს დახმარებიხარ ... ამის ყველას გვჯერა!
-გმადლობ ნდობისთვის! - გაუღიმა ქალმა.
როგორც კი ნერსემ კარი გაიხურა, ლეო ადგილს მოსწყდა, საძინებელში შევარდა, კარადიდან პატარა ჩანთა გადმოიღო და შიგნით ტანსაცმლის ჩალაგებას შეუდგა.
-რას აკეთებ? - უკან შეჰყვა კატო.
-სანამ ნერსე მოვიდოდა, სამზარეულოში რომ ვიყავი, თანამშრომლების გარდა გაბრიელსაც ვესაუბრე. ანას მშობლების აგარაკზე არიან.
-მართლა? - წამიერად გაბრიელის დანაშაული სულ გადაავიწყდა კატოს და თვალები სიხარულისგან აენთო. - და ნერსეს რატომ არ უთხარი?
-მათ მითხრეს არაფერი მეთქვა. ჯობია არ იცოდეს, რადგან თუ სამსახურში დააბრუნებენ, რაც უფრო ნაკლები ეცოდინება, მით უკეთესია მისთვის, ტყუილის თქმა მაინც აღარ მოუწევს.
-მაგრამ, გაბრიელი ხომ დამნაშავეა?
-უნდა გავიგო რა ხდება მის თავს, კატო. დიდი ხანია ვიცნობ და ასე ვერ გავწირავ, სანამ არ დავადგენ ზუსტად რა მოხდა.
-პეტრემ ერთი პატარა შეცდომაც კი არ აპატია ნერსეს, კაცს რომელსაც თითქმის თხუთმეტი წელია იცნობს და მაშინვე აქცია ზურგი, შენ კი იმ ბიჭის დასახმარებლად, რომელსაც მხოლოდ ერთი წელია იცნობ, მამაშენი მოატყუე და არ დაასმინე.
-ანუ? - თავი ასწია ლეომ.
-ანუ, ზოგჯერ მეგობრობა ყველანაირ სხვა ვალდებულებებზე, ან თუნდაც სამსახურზე წინ უნდა დააყენო. - გაუღიმა კატომ. - მეც წამოვალ, მაგრამ უკვე ღამდება და მთაში ამ დროს სიარული სახიფათოა. მოდი, ხვალ დილით ადრე წავიდეთ.
-მარტო წავალ!
-არა, მეც უნდა წამოვიდე, რადგან უამრავი კითხვა მაწუხებს, და თან ისინი ჩემი მეგობრებიც არიან!
-ოღონდ ერთი პირობით, - კმაყოფილი სახით ჩაიცინა მამაკაცმა, - დღესაც დარჩი და ხვალ ერთად წავიდეთ.
-კარგი. - გაეცინა კატოს.
-შენზე ვგიჟდები! - მისი სახე ხელებში მოიქცია ლეომ და მაგრად აკოცა.


----
გიგანტური თავია მგონი :დდდდ 17 გვერდზე მეტი გამოვიდა და იმედი მაქვს მოგეწონებათ :*** ველი თქვენს აზრს ჩემო საყვარლებოო :*** :დდდდскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი miyvarxar1992

Saocreba gogo xar shen❤❤❤❤❤

 



№2 სტუმარი kusa13

აი გიგანტური კია გოგო მარა ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხეე ^_^ რა კაი იყოო :** კიდე კაი ეშველაათ ანთეასა და გაბრიელს რა :დ ნუ ცოტა მაინც :დდდ აუუ რა აი ვეღარ ვითმენდი უკვე ისე მინდოდა მალე დაგედოო და რო ვხედავ ხოლმე შენს ისტორიას გული მიქანდებაა ))) აუუ გაბრიელი რაღახნაირად მეცოდებასავით არ მინდა დაიჭირონ რა :\(( მაგრამ გამოძვრება ეგ მაიმუნიი ვიცი :დდ ლეო და კატო რაკაიი ფიფოლები არიან რაა როგორი თბილები და ტკბილებიიი ^^ მეგობრობის ფასი ირივემ კარგად იცის და მართლაც კარგი პერსონაჟები არიან )) ჰოდა გელოდები ჩემო ტკბილოო <33 სულასე გამაბედნიერე,გამაბრწყინე და გამაცისკროვნეე <3 :** ????????❤❤

 



№3  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ააააააააააააააააააააააააააააააააააააა ვაშააააააააა.... ურაააააააააააააააა როგორ გამახარე მთელი დღეა ამას ველოდებოდი...
და ეს რაიყო ჰაააა.... ვაიმე რა საყვარლობასავით იყოოოო.. როგორ როგორ მიხარია... გაბრიელს და ანას ძლივს ეღირსათ ძლიივს დეისვენეს მეთქი ვიტყოდი მარა ახლა იწყებენ ეგენი და რაღაა გააჩერწ თ მაგათ....
ეხლა გაბრიელი უნდა დააპატიმროოონ?! აუუუუუუ არა რა რა ეშველებათ ანას და გაბრიელს ძლივს რაღაცას მოაბეს თავი ჰა??! არ გააკეთო.ქალაუ ეგ თორე გადავყვები მაგათ მე...მიყვარს ეს ლეო რა...
ძალიან მაინტერესებს რა მოხდება ძალიან ძალიან.. მოუთმენლად ველი ახალ თავს.. სასწაულ მომენტებს ველი იცოდე შემდეგ თავში... რამდენი რამე გაირკვა იჰჰ :დ :დ :დ
ის აბრამოვი დაიჭირონნ თორე გავგიჟდები....
მიყვარს ამ წყვილების ცეცხლი მომენტები რა აი ვგიჟდები....
ძალიან მაგარი ხარ მარგარეტ ვგიჟდები მე შენზეეეეეე <3 <3 <3

 



№4  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

miyvarxar1992
Saocreba gogo xar shen❤❤❤❤❤

უღრმესი მადლობაააა❤❤❤

kusa13
აი გიგანტური კია გოგო მარა ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხეე ^_^ რა კაი იყოო :** კიდე კაი ეშველაათ ანთეასა და გაბრიელს რა :დ ნუ ცოტა მაინც :დდდ აუუ რა აი ვეღარ ვითმენდი უკვე ისე მინდოდა მალე დაგედოო და რო ვხედავ ხოლმე შენს ისტორიას გული მიქანდებაა ))) აუუ გაბრიელი რაღახნაირად მეცოდებასავით არ მინდა დაიჭირონ რა :\(( მაგრამ გამოძვრება ეგ მაიმუნიი ვიცი :დდ ლეო და კატო რაკაიი ფიფოლები არიან რაა როგორი თბილები და ტკბილებიიი ^^ მეგობრობის ფასი ირივემ კარგად იცის და მართლაც კარგი პერსონაჟები არიან )) ჰოდა გელოდები ჩემო ტკბილოო <33 სულასე გამაბედნიერე,გამაბრწყინე და გამაცისკროვნეე <3 :** ????????❤❤

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოოო *_* ❤❤❤❤ მე კიდევ შენ რომ დაგინახავ და შენს ტკბილ კომენტარებს ასე ერთი ამოსუნთქვით ჩავიკითხავ აი მაშინ მიქანდება გული :დდდდდდდ ხო ცოტა ეშველათ სიყვარულობანას მხრივ მაგრამ დანაშაულის მხრივ .... ოოო, აქ ინტრიგა ;))) კატო და ლეო თავიდანვე ყველაზე თბილებად მყავდა ჩაფიქრებული, რადგან ანას და გაბრიელის გვერდით კიდე ერთი დარტყმული წყვილი არ ღირდა ნამდვილად :დდდდდდ მიხარიხარ მე შენ უზომოდ და ძალიან ვეცდები იმედები არ გაგიცრუვდეს :დდდ :**❤❤❤❤

 



№5  offline წევრი იოსეული

აუ, მარგარიტა ❤
ვიცი, ჩემი ცემა მოგინდება, მაგრამ მაინც გეტყვი, რომ არ მეყო :დდ
შენც მიყვარხარ და შენი ისტორიაც ❤
ესაა ჩემი კომენტარი!

 



№6  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ანი ანი
ააააააააააააააააააააააააააააააააააააა ვაშააააააააა.... ურაააააააააააააააა როგორ გამახარე მთელი დღეა ამას ველოდებოდი...
და ეს რაიყო ჰაააა.... ვაიმე რა საყვარლობასავით იყოოოო.. როგორ როგორ მიხარია... გაბრიელს და ანას ძლივს ეღირსათ ძლიივს დეისვენეს მეთქი ვიტყოდი მარა ახლა იწყებენ ეგენი და რაღაა გააჩერწ თ მაგათ....
ეხლა გაბრიელი უნდა დააპატიმროოონ?! აუუუუუუ არა რა რა ეშველებათ ანას და გაბრიელს ძლივს რაღაცას მოაბეს თავი ჰა??! არ გააკეთო.ქალაუ ეგ თორე გადავყვები მაგათ მე...მიყვარს ეს ლეო რა...
ძალიან მაინტერესებს რა მოხდება ძალიან ძალიან.. მოუთმენლად ველი ახალ თავს.. სასწაულ მომენტებს ველი იცოდე შემდეგ თავში... რამდენი რამე გაირკვა იჰჰ :დ :დ :დ
ის აბრამოვი დაიჭირონნ თორე გავგიჟდები....
მიყვარს ამ წყვილების ცეცხლი მომენტები რა აი ვგიჟდები....
ძალიან მაგარი ხარ მარგარეტ ვგიჟდები მე შენზეეეეეე <3 <3 <3

აუუუ როგორ ახერხებ ხოლმე რა სულ ჩემს გულიანად გაცინებას :დდდდ ვგიჟდები რა შენზე *_*❤❤❤❤ :დდდ
მართლაც რომ ამდენი წვალების მერე ეღირსათ მარა სხვას ვერაფერს დაგპირდები :დდდდ ჩემი ბოროტი მხარე ჩაირთო და ჩაიფიქრა კიდე რაღაც-რაღაცები :დდდდ ;)) მომდევნო თავში რაღაც ექშენებს ვგეგმავ და თუ ჩაერია .... უუუუუფ :დდდდდ ❤❤❤ ზუსტად ისე წავიყვან სიტუაციას როგორც ამ ოთხი წლის მანძილზე ვგეგმავდი :დდდდ და თითქმის დარწმუნებული ვარ რომ იმედები არ გაგიცრუვდებათ :დდდდ❤❤❤

იოსეული
აუ, მარგარიტა ❤
ვიცი, ჩემი ცემა მოგინდება, მაგრამ მაინც გეტყვი, რომ არ მეყო :დდ
შენც მიყვარხარ და შენი ისტორიაც ❤
ესაა ჩემი კომენტარი!

ვაიმეე :დდდდ როგორ გეკადრება ტკბილოო :** რადგან არ გეყო ესე იგი ძალიან მოგეწონა, თორე იტყოდი მეყოო :დდდდდ აი ეგ უფრო მახადებს მე :დდდდ უღრმესი მადლობააა :***❤❤❤

 



№7 სტუმარი Qeti qimucadze

Chavisuntqe, amovisuntqe da vigrzeni rom kidev mindoda chasuntqvaaa. Chemtvis agataze ufro chkviani xarr. Momkali da aseaa. Gadacharbebuli araaa. Shesaferi sityvebia. Rom mabedniereb es gitxari ukve ho. Araushavs kidev getyvii. Minda iseti axali celi gisurvo yovelgvari adamoanuri grznobit iqneba gamtbari. Gyolodes lamazi muzebi da gagavanebivro shesanoshnavi istoriebit. Pativiscemittttttt

 



№8  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Qeti qimucadze
Chavisuntqe, amovisuntqe da vigrzeni rom kidev mindoda chasuntqvaaa. Chemtvis agataze ufro chkviani xarr. Momkali da aseaa. Gadacharbebuli araaa. Shesaferi sityvebia. Rom mabedniereb es gitxari ukve ho. Araushavs kidev getyvii. Minda iseti axali celi gisurvo yovelgvari adamoanuri grznobit iqneba gamtbari. Gyolodes lamazi muzebi da gagavanebivro shesanoshnavi istoriebit. Pativiscemittttttt

ვაიმეეეე *_* გავთბი და გავანათე გეფიცები❤❤❤❤ უღრმესი და უდიდესი მადლობა შენ ამ საოცარი სიტყვებისთვის :**** აგათასგან ძალიან შორს ვარ და მისგან ძალიან ბევრი მაქვს სასწავლი, მაგრამ ამ სიტყვების მოსმენა რაღაც საოცარ ემოციებს იწვევს ჩემში ❤❤ მინდა ასევე უტკბილესი და ყველაზე წარმატებული წელი გისურვო შენ ჩემო საყვარელოოოო :***❤❤❤❤

 



№9  offline წევრი ლუკკიანეცცი

ვაიკმეეე ამას რას ხედავს ჩემი თვალებიი? რაკარგიაა როგორ გამახარე! წავედი წავიკითხო! ბოლო სამი თავია კომენტარი არ დამიწერია (როგორ მოვახერხე არ ვიცი:დ) წინასწარ ვიცი რა ბედნიერებაც მომელის და უკვე მიხარია! დანარჩენს მერე გეტყვი:დ

 



№10 სტუმარი Shorena kiladze

Vaimeee chemi shoki gogo xar shen martla vaimeeeee .ra magari iko AI rogor vkitxulob ici ? Arasdris Minda damtavrdes cigni Minda me am istoriis cigniiii

 



№11  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლუკკიანეცცი
ვაიკმეეე ამას რას ხედავს ჩემი თვალებიი? რაკარგიაა როგორ გამახარე! წავედი წავიკითხო! ბოლო სამი თავია კომენტარი არ დამიწერია (როგორ მოვახერხე არ ვიცი:დ) წინასწარ ვიცი რა ბედნიერებაც მომელის და უკვე მიხარია! დანარჩენს მერე გეტყვი:დ

მიხარია რომ შენც გიხარია :დდდ❤❤გელი მოუთმენლად :***❤❤❤❤

Shorena kiladze
Vaimeee chemi shoki gogo xar shen martla vaimeeeee .ra magari iko AI rogor vkitxulob ici ? Arasdris Minda damtavrdes cigni Minda me am istoriis cigniiii

უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოოოო :**❤❤❤❤დამბურძგლა და გამაჟრიალა :დდდდდ როგორ მახარებ ვერც კი წარმოიდგენ :***❤❤❤❤

 



№12  offline წევრი ლუკკიანეცცი

როგორციქნა.
ანა და გაბრიელი.
კატო და ლეო.
ვაიჰ! დავდნები მგონი ცოტახანში და დამარტყავს გული!:დ
ვგიჟდები შენს ნიჭიერებაზე. ყველამხრივ ჩამოყალიბებული, იდეალურად გამართული ნაწერი. არვიცი რაგითხრა, საუკეთესო ხარ საუკეთესოთა შორის.
ეს მოთხრობა ხომ სასწაულია რა! რომ ვკითხულობ რეალობა მგონია და თავით ვარ ჩაფლული სიუჟეტში:დ
გათბა ჩვენი ცივსისხლიანი ანა.
უი,
უფროსწორად გაათბო და გააცხელა გაბრიელმა თავისი სექსუალურობით:დ
მოკლედ ყველააააააზე მეტად მიხარიხარ და მაბედნიერებ!

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლუკკიანეცცი
როგორციქნა.
ანა და გაბრიელი.
კატო და ლეო.
ვაიჰ! დავდნები მგონი ცოტახანში და დამარტყავს გული!:დ
ვგიჟდები შენს ნიჭიერებაზე. ყველამხრივ ჩამოყალიბებული, იდეალურად გამართული ნაწერი. არვიცი რაგითხრა, საუკეთესო ხარ საუკეთესოთა შორის.
ეს მოთხრობა ხომ სასწაულია რა! რომ ვკითხულობ რეალობა მგონია და თავით ვარ ჩაფლული სიუჟეტში:დ
გათბა ჩვენი ცივსისხლიანი ანა.
უი,
უფროსწორად გაათბო და გააცხელა გაბრიელმა თავისი სექსუალურობით:დ
მოკლედ ყველააააააზე მეტად მიხარიხარ და მაბედნიერებ!

ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოოო :*** უიიიჰ როგორი ბედნიერი ვარ ვერც კი წარმოიდგენ და კიდევ ვერ გამოვხატავ ბოლომდე :**❤❤❤ სასწაულად მიხარია რომ ასე მოგეწონა ეს თავიც და ზოგადას ისტორია, მიხარია რომ იმდენად შეყევი რეალობადაც კი მოგეჩვენა, მიუხედავად იმისა რომ ამდენი "ფენტეზნარევი" ელემენტებია მასში :დდდდ გაათბა და აალდა გოგო მაგრამ კაი უბედურია ეგ მაინც :დდდდდდ უღრმესი მადლობა კიდევ ერთხელ :**❤❤❤❤❤

 



№14  offline ადმინი Mariiiiami

ვიფიქრე,ვიფიქრე და ვერ მოვიფქრე რა შეიძლება რომ გითხრა smile smile laughing laughing laughing <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 პ.ს აუცილებლად უნდა ვთქვა რომ ეს არის დეტექტიური ჟანრის და ლოგიკურია რომ სიყვარულზე მეტად ეგ არის წინა პლანზე,ამიტომ სანამ გაკრიტიკებას გადაწყვეტთ ეს გაიხსენეთ :)))))))

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariiiiami
ვიფიქრე,ვიფიქრე და ვერ მოვიფქრე რა შეიძლება რომ გითხრა smile smile laughing laughing laughing <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 <3 პ.ს აუცილებლად უნდა ვთქვა რომ ეს არის დეტექტიური ჟანრის და ლოგიკურია რომ სიყვარულზე მეტად ეგ არის წინა პლანზე,ამიტომ სანამ გაკრიტიკებას გადაწყვეტთ ეს გაიხსენეთ :)))))))

ვაიმეე :დდდდდდდდდდ ყველას ვერ მოვეწონები :დდდდდდდდდ უღრმესი მადლობა მხარდაჭერისთვის ჩემო საყვარელო გოგოვ :****❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№16  offline მოდერი sameone crazy girl

ეს დიდი თავი ისე უცებ წამეკითხა რომ ახლაც ემოციების ქვეშ ვარ,ვმუნჯდები და ვერაფერს ვაკეთებ . არადა როგორ მინდა ემოციების გადმოცემა შემეძლოს. ვგიჟდები ამ ისტორიაზე ხო ყველა შენი მიყვარს ,მაგრამ ზუსტად ვიცი ეს კიდევ დიდხანს მემახსოვრება (სკლეროზის მიუხედავად :დ)

 



№17  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

sameone crazy girl
ეს დიდი თავი ისე უცებ წამეკითხა რომ ახლაც ემოციების ქვეშ ვარ,ვმუნჯდები და ვერაფერს ვაკეთებ . არადა როგორ მინდა ემოციების გადმოცემა შემეძლოს. ვგიჟდები ამ ისტორიაზე ხო ყველა შენი მიყვარს ,მაგრამ ზუსტად ვიცი ეს კიდევ დიდხანს მემახსოვრება (სკლეროზის მიუხედავად :დ)

ვაიმეეე ოქრო გოგოვ :*** როგორ მიხარია შენი გამოჩენა :**❤❤❤❤ გავიბადრე და გავბრწყინდი *_* :დდდდ❤❤❤❤ ძალიან ძალიან მიხარია რომ ასე მოგწონს :** ემოციებში ვარო :00 ემოციურად რომ იმოქმესა აი, ამან ორმაგად გამახარა :*** გყვაროვ შორიდან ტკბილოოო :**❤❤❤❤❤

 



№18 სტუმარი სტუმარი მარი

აი მართლაც რომ არაჩვეულებრივი ხააარ საუცხოო იყოო ყველა ემოციაა ახლა ჩემში თავმოყრილიი:) გისურვებ სულ ასეთი მაგარი ისტორიების წერაას ძან კარგი ხარ მარგოოო და გასაგიჟებელი წყვილები არიან ესენიიი ბევრის დაწერა შემიძლია მარა შემდეგი თავებისთვისაც შემოვიტოვეებ❤

 



№19  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სტუმარი მარი
აი მართლაც რომ არაჩვეულებრივი ხააარ საუცხოო იყოო ყველა ემოციაა ახლა ჩემში თავმოყრილიი:) გისურვებ სულ ასეთი მაგარი ისტორიების წერაას ძან კარგი ხარ მარგოოო და გასაგიჟებელი წყვილები არიან ესენიიი ბევრის დაწერა შემიძლია მარა შემდეგი თავებისთვისაც შემოვიტოვეებ❤

იღრმესი მადლობააა ❤❤ უუუჰ, არც კი ვიცი რა გითხრა :** ძალიან გამახარე და გამათბე ამ ტკბილი სიტყვებით :**❤❤ მომდევნო თავებზეც მოუთმენლად დაველოდები შენს კომენტარებს :დდდ❤❤❤

 



№20  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

შენ ხარ ჩემი უნიჭიერესი გოგო ...
უმაგრესი, აღფრთოვანებული ვარ
არვიცი რა გითხრაა...
უმაგრესი შედევრიაა ნამდვილად...
პროფესიონალი ხარ ნამდვილადდდ..
მოკლედ რა გოგო ხარ რაა...
ბევრს უნდა შეშურდეს შენიი..
ესს არ არის ჩვეულებრივი ისტორიააა ესს მართლაც სერიოზული ნაწარმოებიაა ...
ასეე მაგრად გადმოცე და ასე კარგად დაცეროო შეცდომებისს გარეშეე კიდევ ვიტვი რომ მართლაცც ბევრი ნერვებისს ფასათ გიჯდებაა.. და მიხარიაა ასე კარგად რომ გამოგდისს შეუდარებელზე შეუდარებელი ხარრრ შენნნ....
ასე მგონიაა რომელიღაცაა ბესცელერ წიგნსს ვკითხულობბ დაა უფრო დაა უფროო მითრევსს მინდა ვკითხულობდე და ვკითხულობდეე და არ მთავრდებოდესს...ჩემო ნიჭიეროო გოოგ როგორ მახარებ ასეთი კარგი ხარრ დაა ასეთ შედევრსს რომ გვიზიარებ ჩვენნ....
ნიჭიერო ჩემოო შენნ..
ნუ ჩემმ გიჟებზე რა ვთქვაა ორიგინალურები და განსხვავებულები არიან ნამდვილადდ.. იმედიაა არ დააშორებბ და ინფაკტსს არ მიმაღებინებბ...გელოდები გელოდებიი ახალი თავით..
ჩემოო უნიჭიერესოო..

 



№21  offline ახალბედა მწერალი lullaby

აღარაფერს გვიმალავენ ჩვენი პერსონაჟები ხომ? ^^ ნუ ის ეტაპია, რომ რამის დამალვა სისულელე იქნება. გარდა იმისა, რაც ჯერ გამოსაცნობი აქვთ. ზალიან მომეწონა ანას მშობლების სახლის და პირველ ნაწილში ამინდის აღწერა. დიანას რაც შეეხება, ყველაფერს ველოდი, თავის მოკვლის გარდა. თუმცა ანას მოწამვლის შემდეგ, ეგ საწამლავი აუცილებლად უნდა გამოჩენილიყო ისევ. გვრიტებს რაც შეეხებათ :დდ ჩემი აზრით, ჯობდა სიტუაცია, კიბესთან, ან კართან გაწყვეტილიყო იმავე ფინალის ასოციაციუთ, რაც გააკეთე. ვფიქრობ ბოლო დიალოგი საწოლზე ზედმეტი იყო. ისედაც ხომ ცხადია, ანა გაბრუელთან სრულიად იცვლება ^^ მაგრამ ნუ ეს ჩემი აზრია, და წვრილმანია, არ მომაქციო ყურადღება. :დდ ლეოს და კატოს ეს მყუდრო სიტუაცია ზალიან მომეწონა. და ლეოს ფხიზელ გონებაზე ვგიჟდები :დდ დაა რა თქმა უნდა, გერმანიის მოლოდინში ვარ ^^ <3

 



№22  offline წევრი Mrs grey

ვაიმე რამდენი რამ მაქვს სათქმელიი :))) ეს თავი ამ ჩემს გადაღლას რო მალამოსავით მოედო მაგით დავიწყებ, მერე ჰო ძალიან ძალიან მაგარი და დიდი თავი იყო მაგრამ ისე უცბად დამთავრდა არ მეყო:((( ჩემი ლიჩელი რო ზე ამოფრქვევა კაცია ეგეც უნდა ავღნიშნო, მაქს ფანო რატომ გაატარე ჩვენ შორის კატა ?? გაბრიელს არ ვეთანხმები რომ გამყალბებელი უფრო ნიჭიერია, მიუხედავად ამხელა ჰოპოთეზისა.. ???? მაგრამ იმდენად კარგია და მაცდური ვპატიობ❤️ ეს თავი ბევრი სიახლით იყო დატვირთული, ისევ, და შენში აი ზუსტად ეგ მიყვარს❤️ არასდროს მეორდები❤️ P.s როგორი დაკაწრა ანთეამ ? სულ არ შეგეცოდა?? ???? გელოდებიი❤️❤️❤️

 



№23  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ნარჩიტა
შენ ხარ ჩემი უნიჭიერესი გოგო ...
უმაგრესი, აღფრთოვანებული ვარ
არვიცი რა გითხრაა...
უმაგრესი შედევრიაა ნამდვილად...
პროფესიონალი ხარ ნამდვილადდდ..
მოკლედ რა გოგო ხარ რაა...
ბევრს უნდა შეშურდეს შენიი..
ესს არ არის ჩვეულებრივი ისტორიააა ესს მართლაც სერიოზული ნაწარმოებიაა ...
ასეე მაგრად გადმოცე და ასე კარგად დაცეროო შეცდომებისს გარეშეე კიდევ ვიტვი რომ მართლაცც ბევრი ნერვებისს ფასათ გიჯდებაა.. და მიხარიაა ასე კარგად რომ გამოგდისს შეუდარებელზე შეუდარებელი ხარრრ შენნნ....
ასე მგონიაა რომელიღაცაა ბესცელერ წიგნსს ვკითხულობბ დაა უფრო დაა უფროო მითრევსს მინდა ვკითხულობდე და ვკითხულობდეე და არ მთავრდებოდესს...ჩემო ნიჭიეროო გოოგ როგორ მახარებ ასეთი კარგი ხარრ დაა ასეთ შედევრსს რომ გვიზიარებ ჩვენნ....
ნიჭიერო ჩემოო შენნ..
ნუ ჩემმ გიჟებზე რა ვთქვაა ორიგინალურები და განსხვავებულები არიან ნამდვილადდ.. იმედიაა არ დააშორებბ და ინფაკტსს არ მიმაღებინებბ...გელოდები გელოდებიი ახალი თავით..
ჩემოო უნიჭიერესოო..

აუუუ როგორ გადაგიხადო მადლობა არც კი ვიცი :**** ❤❤❤❤ უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის *_* ♡☆☆ უღრმესი მადლობა შენ ამ საოცარი სიტყვებისთვის, რომლის ნახევარსაც რეალურად არ ვიმსახურებ :***❤❤ ერთ რამეში სრულიად დაგეთანხმები :დდდდ ნერვების ფასად ნამდვილად მიჯდება :დდდდ❤ არ ვარ ზედმეტად ემოციური ადამიანი და არც პათეტიკური რეპლიკების გამოყენება მიყვარს ისტორიებში :დდდ წეღან მეგობარს ვეუბნებოდი რომ თუ რაიმე ორი ღერი ემოცია გამაჩნდა ისიც ამაში ჩავდე და გასამჟღავნებლად აღარ დამრჩა-თქო :დდდ მართლა ასე ვარ :დდდ გამომფიტა ამის წერამ :დდდ და სასწაულად მიხარია რომ შენ ამას ხედავ და მიფასებ :***❤❤❤❤❤❤❤❤❤

lullaby
აღარაფერს გვიმალავენ ჩვენი პერსონაჟები ხომ? ^^ ნუ ის ეტაპია, რომ რამის დამალვა სისულელე იქნება. გარდა იმისა, რაც ჯერ გამოსაცნობი აქვთ. ზალიან მომეწონა ანას მშობლების სახლის და პირველ ნაწილში ამინდის აღწერა. დიანას რაც შეეხება, ყველაფერს ველოდი, თავის მოკვლის გარდა. თუმცა ანას მოწამვლის შემდეგ, ეგ საწამლავი აუცილებლად უნდა გამოჩენილიყო ისევ. გვრიტებს რაც შეეხებათ :დდ ჩემი აზრით, ჯობდა სიტუაცია, კიბესთან, ან კართან გაწყვეტილიყო იმავე ფინალის ასოციაციუთ, რაც გააკეთე. ვფიქრობ ბოლო დიალოგი საწოლზე ზედმეტი იყო. ისედაც ხომ ცხადია, ანა გაბრუელთან სრულიად იცვლება ^^ მაგრამ ნუ ეს ჩემი აზრია, და წვრილმანია, არ მომაქციო ყურადღება. :დდ ლეოს და კატოს ეს მყუდრო სიტუაცია ზალიან მომეწონა. და ლეოს ფხიზელ გონებაზე ვგიჟდები :დდ დაა რა თქმა უნდა, გერმანიის მოლოდინში ვარ ^^ <3

ვანილოო როგორ მიხარია შენი გამოჩენა ❤❤❤ :დდდ მართალი ხარ დაკვირვებულო გოგოვ :** ❤❤პერსონაჟები აღარაფერს მალავენ, ვეცადე გამეხსნა სიტუაცია ბოლომდე (აი,საწოლზე ის დიალოგიც მაგის გამო ჩავსვი :დდდ) რადგან ვფიქრობ მალვას უბრალოდ აზრი არ ჰქონდა :დდდ თავიდანვე სულ მინიშნებებს ვიძლეოდი და დაკვირვებული თვალი ამას ამჩნევდა , ამიტომ ბევრისთვი გაბრიელის წარსული საიდუმლოს აღარ წარმოადგენდა :დდდ ❤❤❤მხოლოდ პატარა და ამავდროულად ყველაზე მნიშვნელოვანი საიდუმლო დარჩათ გასაგები და ისიც იქნება მალე :დდდდ
ხო აი შენ იცი როგორ მტანჯავს ბუნების აღწერები :დდდ ზოგჯერ ნათლად რომ არ მაქვს ხოლმე გარემო წარმოდგენილი მიჭირს მისი აღწერა, მაგრამ აქ ისე ნათლად მქონდა გონებაში აღბეჭდილი, რომ მივყევი ვეღარ გავჩერდი :დდდ ❤❤
პ.ს. გერმანიაზე იმდენს ვფიქრობ მალე ალბათ ავიჭრები :დდდ❤❤

Mrs grey
ვაიმე რამდენი რამ მაქვს სათქმელიი :))) ეს თავი ამ ჩემს გადაღლას რო მალამოსავით მოედო მაგით დავიწყებ, მერე ჰო ძალიან ძალიან მაგარი და დიდი თავი იყო მაგრამ ისე უცბად დამთავრდა არ მეყო:((( ჩემი ლიჩელი რო ზე ამოფრქვევა კაცია ეგეც უნდა ავღნიშნო, მაქს ფანო რატომ გაატარე ჩვენ შორის კატა ?? გაბრიელს არ ვეთანხმები რომ გამყალბებელი უფრო ნიჭიერია, მიუხედავად ამხელა ჰოპოთეზისა.. ???? მაგრამ იმდენად კარგია და მაცდური ვპატიობ❤️ ეს თავი ბევრი სიახლით იყო დატვირთული, ისევ, და შენში აი ზუსტად ეგ მიყვარს❤️ არასდროს მეორდები❤️ P.s როგორი დაკაწრა ანთეამ ? სულ არ შეგეცოდა?? ???? გელოდებიი❤️❤️❤️

ვაიმე შოკოლადოოო :დდდდდდდდდდდდდ ბოლოზე ჩავკვდიიიი :დდდდდ დაკაწვრის ღირსი იყო და არ შემეცოდა :დდდდ ჩათვალე რომ ეს იმ წიწაკის საფასური იყო :დდდდდდდ ჩემო საყვარელო ეგ კითხვა მთელი ცხოვრებაა მაწუხებს გამყალბებელზე და მხატვარზე :დდდდ სადაც კი დავსვი ყველგან კამათი გამოიწვია :დდდ საკუთარ გონებაშიც კი ორი მარგალიტა ჩხუბობს და ვერ თანხმდებიან :დდდდ ბოლოს ასეთი დასკვა გამოვიტანე ორივე ნიჭიერია, მხატვარი უფრო, მაგრამ გამყალბებლის საქმიანობა უფრო შრომატევადია :დდდ ხოდა გაბრიელი რის გაბრიელია ანასთვის ნერვები რომ არ მოეშალა??? იხუმრა ბიჭმა თორემ ეჭვი მაქვს არც ეგ ფიქრობს ეგრე :დდდდ❤❤
გყვარობს მარგალიტა ტკბილოოო :***❤❤❤

 



№24  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

Margaritha Loki
ნარჩიტა
შენ ხარ ჩემი უნიჭიერესი გოგო ...
უმაგრესი, აღფრთოვანებული ვარ
არვიცი რა გითხრაა...
უმაგრესი შედევრიაა ნამდვილად...
პროფესიონალი ხარ ნამდვილადდდ..
მოკლედ რა გოგო ხარ რაა...
ბევრს უნდა შეშურდეს შენიი..
ესს არ არის ჩვეულებრივი ისტორიააა ესს მართლაც სერიოზული ნაწარმოებიაა ...
ასეე მაგრად გადმოცე და ასე კარგად დაცეროო შეცდომებისს გარეშეე კიდევ ვიტვი რომ მართლაცც ბევრი ნერვებისს ფასათ გიჯდებაა.. და მიხარიაა ასე კარგად რომ გამოგდისს შეუდარებელზე შეუდარებელი ხარრრ შენნნ....
ასე მგონიაა რომელიღაცაა ბესცელერ წიგნსს ვკითხულობბ დაა უფრო დაა უფროო მითრევსს მინდა ვკითხულობდე და ვკითხულობდეე და არ მთავრდებოდესს...ჩემო ნიჭიეროო გოოგ როგორ მახარებ ასეთი კარგი ხარრ დაა ასეთ შედევრსს რომ გვიზიარებ ჩვენნ....
ნიჭიერო ჩემოო შენნ..
ნუ ჩემმ გიჟებზე რა ვთქვაა ორიგინალურები და განსხვავებულები არიან ნამდვილადდ.. იმედიაა არ დააშორებბ და ინფაკტსს არ მიმაღებინებბ...გელოდები გელოდებიი ახალი თავით..
ჩემოო უნიჭიერესოო..

აუუუ როგორ გადაგიხადო მადლობა არც კი ვიცი :**** ❤❤❤❤ უბრალოდ სიტყვები არ მყოფნის *_* ♡☆☆ უღრმესი მადლობა შენ ამ საოცარი სიტყვებისთვის, რომლის ნახევარსაც რეალურად არ ვიმსახურებ :***❤❤ ერთ რამეში სრულიად დაგეთანხმები :დდდდ ნერვების ფასად ნამდვილად მიჯდება :დდდდ❤ არ ვარ ზედმეტად ემოციური ადამიანი და არც პათეტიკური რეპლიკების გამოყენება მიყვარს ისტორიებში :დდდ წეღან მეგობარს ვეუბნებოდი რომ თუ რაიმე ორი ღერი ემოცია გამაჩნდა ისიც ამაში ჩავდე და გასამჟღავნებლად აღარ დამრჩა-თქო :დდდ მართლა ასე ვარ :დდდ გამომფიტა ამის წერამ :დდდ და სასწაულად მიხარია რომ შენ ამას ხედავ და მიფასებ :***❤❤❤❤❤❤❤❤❤

lullaby
აღარაფერს გვიმალავენ ჩვენი პერსონაჟები ხომ? ^^ ნუ ის ეტაპია, რომ რამის დამალვა სისულელე იქნება. გარდა იმისა, რაც ჯერ გამოსაცნობი აქვთ. ზალიან მომეწონა ანას მშობლების სახლის და პირველ ნაწილში ამინდის აღწერა. დიანას რაც შეეხება, ყველაფერს ველოდი, თავის მოკვლის გარდა. თუმცა ანას მოწამვლის შემდეგ, ეგ საწამლავი აუცილებლად უნდა გამოჩენილიყო ისევ. გვრიტებს რაც შეეხებათ :დდ ჩემი აზრით, ჯობდა სიტუაცია, კიბესთან, ან კართან გაწყვეტილიყო იმავე ფინალის ასოციაციუთ, რაც გააკეთე. ვფიქრობ ბოლო დიალოგი საწოლზე ზედმეტი იყო. ისედაც ხომ ცხადია, ანა გაბრუელთან სრულიად იცვლება ^^ მაგრამ ნუ ეს ჩემი აზრია, და წვრილმანია, არ მომაქციო ყურადღება. :დდ ლეოს და კატოს ეს მყუდრო სიტუაცია ზალიან მომეწონა. და ლეოს ფხიზელ გონებაზე ვგიჟდები :დდ დაა რა თქმა უნდა, გერმანიის მოლოდინში ვარ ^^ <3

ვანილოო როგორ მიხარია შენი გამოჩენა ❤❤❤ :დდდ მართალი ხარ დაკვირვებულო გოგოვ :** ❤❤პერსონაჟები აღარაფერს მალავენ, ვეცადე გამეხსნა სიტუაცია ბოლომდე (აი,საწოლზე ის დიალოგიც მაგის გამო ჩავსვი :დდდ) რადგან ვფიქრობ მალვას უბრალოდ აზრი არ ჰქონდა :დდდ თავიდანვე სულ მინიშნებებს ვიძლეოდი და დაკვირვებული თვალი ამას ამჩნევდა , ამიტომ ბევრისთვი გაბრიელის წარსული საიდუმლოს აღარ წარმოადგენდა :დდდ ❤❤❤მხოლოდ პატარა და ამავდროულად ყველაზე მნიშვნელოვანი საიდუმლო დარჩათ გასაგები და ისიც იქნება მალე :დდდდ
ხო აი შენ იცი როგორ მტანჯავს ბუნების აღწერები :დდდ ზოგჯერ ნათლად რომ არ მაქვს ხოლმე გარემო წარმოდგენილი მიჭირს მისი აღწერა, მაგრამ აქ ისე ნათლად მქონდა გონებაში აღბეჭდილი, რომ მივყევი ვეღარ გავჩერდი :დდდ ❤❤
პ.ს. გერმანიაზე იმდენს ვფიქრობ მალე ალბათ ავიჭრები :დდდ❤❤

Mrs grey
ვაიმე რამდენი რამ მაქვს სათქმელიი :))) ეს თავი ამ ჩემს გადაღლას რო მალამოსავით მოედო მაგით დავიწყებ, მერე ჰო ძალიან ძალიან მაგარი და დიდი თავი იყო მაგრამ ისე უცბად დამთავრდა არ მეყო:((( ჩემი ლიჩელი რო ზე ამოფრქვევა კაცია ეგეც უნდა ავღნიშნო, მაქს ფანო რატომ გაატარე ჩვენ შორის კატა ?? გაბრიელს არ ვეთანხმები რომ გამყალბებელი უფრო ნიჭიერია, მიუხედავად ამხელა ჰოპოთეზისა.. ???? მაგრამ იმდენად კარგია და მაცდური ვპატიობ❤️ ეს თავი ბევრი სიახლით იყო დატვირთული, ისევ, და შენში აი ზუსტად ეგ მიყვარს❤️ არასდროს მეორდები❤️ P.s როგორი დაკაწრა ანთეამ ? სულ არ შეგეცოდა?? ???? გელოდებიი❤️❤️❤️

ვაიმე შოკოლადოოო :დდდდდდდდდდდდდ ბოლოზე ჩავკვდიიიი :დდდდდ დაკაწვრის ღირსი იყო და არ შემეცოდა :დდდდ ჩათვალე რომ ეს იმ წიწაკის საფასური იყო :დდდდდდდ ჩემო საყვარელო ეგ კითხვა მთელი ცხოვრებაა მაწუხებს გამყალბებელზე და მხატვარზე :დდდდ სადაც კი დავსვი ყველგან კამათი გამოიწვია :დდდ საკუთარ გონებაშიც კი ორი მარგალიტა ჩხუბობს და ვერ თანხმდებიან :დდდდ ბოლოს ასეთი დასკვა გამოვიტანე ორივე ნიჭიერია, მხატვარი უფრო, მაგრამ გამყალბებლის საქმიანობა უფრო შრომატევადია :დდდ ხოდა გაბრიელი რის გაბრიელია ანასთვის ნერვები რომ არ მოეშალა??? იხუმრა ბიჭმა თორემ ეჭვი მაქვს არც ეგ ფიქრობს ეგრე :დდდდ❤❤
გყვარობს მარგალიტა ტკბილოოო :***❤❤❤

რისი მადლობაა პირიქით დიდი მადლობაა შნნ ასეე რომმ გვასიამოვნებ ...
მჯერაა ნამდვილად რომ ნერვების ფასათ გიჯდებაა heart_eyes შენკიდე მადლობააა ნამდვილადდ ამისთვისს kissing_heart
მე უკვეე აგარ მყოფნისს სიტყვები რა გითხრა და როგორ შეგაქოოო...
ბევრსაცც იმსახუროობ შექებასს ნუგონია რომ არააა შე ნიჭიერო გოგოო მახარებ შენ მე ნამდვილადდ heart_eyes

 



№25  offline წევრი ლილიკო

საოცრება ხარ გითხარი ხომ ეს უკვე. გავგიჟდი ისე მომეწონა ეს თავი განსაკუთრებით. რა საყვარლები არიან. ისე საინტერესოდ მიდის სიტუაცია არვიცი რა ... აი ახლა მართლა სულმოუთქმელად დაველოდები შემდეგ თავს. ისე ლამაზად იყო აღწერილი ყველაფერი აი ყველა დეტალი მგონი უკვე ვაფრენ შენზე.

 



№26  offline წევრი ტკბილიწიწაკა

ეშვეელააააათ:დდდდ
როფორრც იქნაა ♥♥♥
როგორ ჩამიტკბე ეს ორი ჰაა?:დ ♥♥♥♥
დზედზაა შოკში ვარ კიდე ისეთი ამაღელვებელი თავი იყო ♥♥♥ ვგიჟდები მე ამ ოთხზე რაა ♥♥♥ კატო და ლეო ისე მესიყვარულებიან რო სიტყვები არ მყოფნის ♥♥
აი ანთეა და გაბრიელი ჰო საერთოდ სხვა განზომილებაა :დდ ❣❣❣
მიხარია სიმართლე რომ გაირკვა და ახლა უფრო მეტის მოლოდინში ვარ იცოდე! :დდ დიდი თავი იყოო მაგრამ ესეც ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე და არ მეყო :დდდ♥♥♥
აი შენ კიდე ყველაზე მაგარი გოგო ხარ და ვგიჟდები შენზე ♥♥♥
მოუთმენლად გელოდებიი და წარმატებები ჩემო სიყვარულო♥♥

 



№27  offline წევრი Leo

არ შემიძლია კიდე არ ავღნიშნო რომ საოცარი ისტორიაა მართლა ძალიან მომწონს და მიხარია ყველაფერი ნელ-ნელა რომ ლაგდება <3 კარგი გოგო ხარ და არაჩვეულებრივი მწერალი <3

 



№28  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლილიკო
საოცრება ხარ გითხარი ხომ ეს უკვე. გავგიჟდი ისე მომეწონა ეს თავი განსაკუთრებით. რა საყვარლები არიან. ისე საინტერესოდ მიდის სიტუაცია არვიცი რა ... აი ახლა მართლა სულმოუთქმელად დაველოდები შემდეგ თავს. ისე ლამაზად იყო აღწერილი ყველაფერი აი ყველა დეტალი მგონი უკვე ვაფრენ შენზე.

აუუუ გავწითლდი რა :** უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო ❤❤❤ ძალიან მიხარია რომ ასე მოგწონს და ელი :*** ძალიან ვეცადე ლამაზად, ლაკონურად და გასაგებად ამეღწერა:** მიხარია თუ ეს გამომივიდა :***❤❤❤❤

ტკბილიწიწაკა
ეშვეელააააათ:დდდდ
როფორრც იქნაა ♥♥♥
როგორ ჩამიტკბე ეს ორი ჰაა?:დ ♥♥♥♥
დზედზაა შოკში ვარ კიდე ისეთი ამაღელვებელი თავი იყო ♥♥♥ ვგიჟდები მე ამ ოთხზე რაა ♥♥♥ კატო და ლეო ისე მესიყვარულებიან რო სიტყვები არ მყოფნის ♥♥
აი ანთეა და გაბრიელი ჰო საერთოდ სხვა განზომილებაა :დდ ❣❣❣
მიხარია სიმართლე რომ გაირკვა და ახლა უფრო მეტის მოლოდინში ვარ იცოდე! :დდ დიდი თავი იყოო მაგრამ ესეც ერთი ამოსუნთქვით წავიკითხე და არ მეყო :დდდ♥♥♥
აი შენ კიდე ყველაზე მაგარი გოგო ხარ და ვგიჟდები შენზე ♥♥♥
მოუთმენლად გელოდებიი და წარმატებები ჩემო სიყვარულო♥♥

ჩემო ტკბილოოო ❤❤ მიხარიხარ უზომოდ და მიხარია რომ ასეთი შთაბეჭდილებები დატოვა ახლმა თავმა :დდ ❤❤ ჰო თითქმის ყველაფერია გარკვეული და ისტორიაც დასასრულისკენ მიდის :დდ ძალიან ვეცდები ისეთი იყოს ბოლოსკენ როგორც ამ ისტორიას შეეფერება :დდდ❤❤უღრმესი მადლობა სიყვარულოო❤❤ ძალას და სტიმულს მაძლევ ყოველთვის :**❤❤❤

Leo
არ შემიძლია კიდე არ ავღნიშნო რომ საოცარი ისტორიაა მართლა ძალიან მომწონს და მიხარია ყველაფერი ნელ-ნელა რომ ლაგდება <3 კარგი გოგო ხარ და არაჩვეულებრივი მწერალი <3

უღრმესი მადლობა ❤❤❤ ძალიან ძალიან მიხარია ეს სიტყვები :**❤❤❤ ჰო თითქოს ლაგდება რაღაცები თუ ისევ არ აურიეს :დდდდ ❤❤❤

 



№29  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

უხ, რა ტკბილი თავი იყო!
მიხარია, რომ გაბრიელი აღარაფერს უმალავს ანას და ისიც მიხარია, ანამ ასე მშვიდად რომ მიიღო ყველაფერი. პრინციპში, ჩემი გოგოსგან სხვას არც მოველოდი relieved relieved joy გაბრიელმა რომ კითხა, ჩემი რატომ არ გეშინიაო, გამეცინა :დდ მითუმეტეს ისეთ სიტუაციაში იყვნენ, "შიში" ნაკლებად ქვია იმ განცდას, რაც ანას უნდა ეგრძნო :დდ ამ ორს შორის ანა რომ უფრო საშიშია, ორი აზრი არ არსებობს smiling_imp
ეს ორი ჩემი ბედნიერებაა <3 სამზარეულოში დატრიალებულმა ამბებმა გადამიყვანა ჭკუიდან :დდდ heart_eyes heart_eyes
დიანასნაირი თავმოყვარე ქალისგან თვითმკვლელობას ალბათ ვერასდროს წარმოვიდგენდი. მაგრამ თუ ციხესა და სიკვდილს შორის უნდა გაკეთებულიყო არჩევანი, ლოგიკურია, რომ მეორე აირჩია.
კატო და ლეო heart_eyes heart_eyes heart_eyes (ბევრი გული ამ ორ უტკბილეს და უსაყვარლეს ადამიანს) არასდროს მიცრუებენ იმედებს! კატო განსაკუთრებით მაოცებს. შესანიშნავი მეგობარია, უპირველესყოვლისა. მოცეკვავე და მომღერალი ლეო წარმოვიდგინე და :დდდდდ მიხარია ეგ გაუცინარი ხელმწიფეც რომ ჩატკბა <3 :დდდ
ამ წინასაახალწლო დღეებში შენი გარემოებების აღწერის კითხვა პირდაპირ მისწრებაა,მარგო. ახალწელს მანდომებ და მერე როგორ. უუუუკარგესი ხარ heart_eyes heart_eyes ცივსისხლიანი კი ქვია ისტორიას, მაგრამ მე სულ გული მითბება, როცა ვკითხულობ :დდ <3

 



№30  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

An_Gel
უხ, რა ტკბილი თავი იყო!
მიხარია, რომ გაბრიელი აღარაფერს უმალავს ანას და ისიც მიხარია, ანამ ასე მშვიდად რომ მიიღო ყველაფერი. პრინციპში, ჩემი გოგოსგან სხვას არც მოველოდი relieved relieved joy გაბრიელმა რომ კითხა, ჩემი რატომ არ გეშინიაო, გამეცინა :დდ მითუმეტეს ისეთ სიტუაციაში იყვნენ, "შიში" ნაკლებად ქვია იმ განცდას, რაც ანას უნდა ეგრძნო :დდ ამ ორს შორის ანა რომ უფრო საშიშია, ორი აზრი არ არსებობს smiling_imp
ეს ორი ჩემი ბედნიერებაა <3 სამზარეულოში დატრიალებულმა ამბებმა გადამიყვანა ჭკუიდან :დდდ heart_eyes heart_eyes
დიანასნაირი თავმოყვარე ქალისგან თვითმკვლელობას ალბათ ვერასდროს წარმოვიდგენდი. მაგრამ თუ ციხესა და სიკვდილს შორის უნდა გაკეთებულიყო არჩევანი, ლოგიკურია, რომ მეორე აირჩია.
კატო და ლეო heart_eyes heart_eyes heart_eyes (ბევრი გული ამ ორ უტკბილეს და უსაყვარლეს ადამიანს) არასდროს მიცრუებენ იმედებს! კატო განსაკუთრებით მაოცებს. შესანიშნავი მეგობარია, უპირველესყოვლისა. მოცეკვავე და მომღერალი ლეო წარმოვიდგინე და :დდდდდ მიხარია ეგ გაუცინარი ხელმწიფეც რომ ჩატკბა <3 :დდდ
ამ წინასაახალწლო დღეებში შენი გარემოებების აღწერის კითხვა პირდაპირ მისწრებაა,მარგო. ახალწელს მანდომებ და მერე როგორ. უუუუკარგესი ხარ heart_eyes heart_eyes ცივსისხლიანი კი ქვია ისტორიას, მაგრამ მე სულ გული მითბება, როცა ვკითხულობ :დდ <3

ვაიმეეე ჩემო გოგოვ heart_eyes heart_eyes როგორ მიხარია რომ ასე მოგეწონა kissing_heart ხო რაღაცნაირად გაბრიელის აღიარების მერე მეც მომეშვა joy ისეთი შეგრძნება მქონდა,თითქოს მე ვუმალავდი რაღაცას ხალხს joy (პრინციპში ეგრეა unamused ) ნუ ანა თავიდანვე ისეთი მყავდა, ისეთ სიტუაციებში იყო ურეაქციო, თავისთავად ვიფიქრე რომ გაბრიელის აღიარებაზეც ასეთი რეაქცია უნდა ჰქონოდა, მითუმეტეს როცა ნახევრად ისედაც ხვდებოდა ამ ყველაფერს joy რისი უნდა ეშინოდეს მაგ ალქაჯს, იქით ეშინიათ მისი joy და ჰო, შიშის გარდა ალბათ ყველაფერს გრძნობდა იმ სამზარეულოში sunglasses laughing დიანას რაც შეეხება, გეფიცები ძალიან ბევრი ვიფიქრე მის ბედზე wink რა თქმა უნდა, მისი საქციელის გამო უნდა დასჯილიყო, მაგრამ ციხეში ჩასმა ძაან ბანალურად მეჩვენება smile თანაც ზუსტად ეგეთი თავმოყვარე რომ იყო, მაგის გამო ვიფიქრე რომ ასეთი ადამიანი ციხეში დაბერებას სიკვდილს ამჯობინებდა, რადგან მსმენია ეგეთი ამბები, რომლებიც სინამდვილეშიც მომხდარა expressionless ლეო და კატო ხანდახან სანტა კლაუსს და მისის კლაუსს მაგონებენ smile მაგათზე უფრო დადებითი პერსონაჟები მგონი არასოდეს შემიქმნია stuck_out_tongue_winking_eye მაქსიმალურად ვცდილობ რომ მკითხველს განწყობა შევუქმნა, მითუმეტეს როცა ისტორას ახალი წლის დღეებში ვწერ, relieved თავიდანვე ამ პერიდისთვის მქონდა ჩაფიქრებული და ისე ემთხვევა რომ წერისას ჩემზეც სასწაულად გადმოდის ეს განწყობა kissing_heart უღრმესი მადლობა ჩემო ოქროს გოგოვ kissing_heart სიტკბოს რომ აფრქვევ სულ და ასე სასწაულად რომ მახარებ იმის გამო heart_eyes heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent