შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 15}


4-01-2018, 17:10
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 1 582

ცივსისხლიანი - {თავი - 15}

ზამთრის თოვლიან დილას, ყინვა ისე მაგრად უჭერდა, რომ სიცივე სქელი საბნის ქვეშაც კი ატანდა. ფანჯრის მინებზე მიფენილი თოვლი, ყინულის კრისტალებად ქცეულიყო, რაფაზე ჩამოკიდებული ლოლოები კი დღის მკვეთრ შუქზე ალმასებივით კრიალებდნენ.
ანა საწოლის ბოლოში ფეხმორთხმული იჯდა, შიშველ ტანზე თბილი პლედი მაგრად შემოეხვია და მძინარე გაბრიელს ინტერესით აკვირდებოდა. ბიჭი გულაღმა იწვა, ფერმკრთალ სახეს შავი, ოდნავ გრძელი თმა უფარავდა, რომელიც უწესრიგოდ ეყარა ზედ. მკერდი მშვიდად აუდ-ჩაუდიოდა და ქუთუთოები უთრთოდა, რადგან სავარაუდოდ სიზმარს ხედავდა.
გოგონას თავში ნამდვილი ქაოსი ტრიალებდა. თვალწინ კინო-კადრებივით ურბენდა გაბრიელთან გატარებული ყველა მომენტი, ყველა სიგიჟე, თავგადასავალი თუ მძიმე წუთები, ეს ყველაფერი კი წინა ღამით განცდილი ყველაზე დაუვიწყარი შეგრძნებებით დაგვირგვინდა, რომელთა კვალიც, ჯერ კიდევ შერჩენოდა კანზე ანას, და ჯერ კიდევ ჰგვრიდა სასიამოვნო ჟრუანტელს.
გოგონა საწოლზე მუხლებით შედგა, მონუსხული მზერა შეავლო გაბრიელის შიშველ მკლავებს, რომლებიც წინა ღამეს მოუსვენრად დაცოცავდნენ მის ტანზე, და თითები ფრთხილად ჩამოუსვა ზედ. შემდეგ მზერა ტუჩებისკენ გააპარა, თითები ახლა ბაგეზე შეახო ბიჭს და იგრძნო როგორ დაუარა მთელს სხეულში სურვილის ძლიერმა განცდამ. გოგონამ ამ ცდუნებას ვეღარ გაუძლო, მომენტალურად დაიხარა გაბრიელისკენ და მძინარე ბიჭს ტუჩებზე გიჟივით დაეძგერა.
გაბრიელს მაშინვე გაეღვიძა. ჯერ დაბნეულობით სავსე შავი თვალები შეანათა ანას, მერე კი როცა მიხვდა, რაც ხდებოდა მის თავს, გაეცინა, გოგონას მკლავები ძლიერად შემოაჭდო სხეულზე და ჩახლეჩილი, ნამძინარევი ხმით უთხრა.
-ხომ გითხარი, მოძალადე ხარ-მეთქი?!
-წუხელ შენ თვითონ მაცდუნე. - თითები მის მკერდზე აატარა გოგონამ.
-ცდუნება და ძალადობა სხვადასხვა რამეა. - ხელები ჰაერშივე გაუკავა ბიჭმა, გოგონა გვერდით გადააგდო, ზემოდან მტაცებელივით მოექცა და ანას უცნაურად აელვარებული თვალებით დააცქერდა.
-ისე მიყურებ, მგონია ჩემი შეჭმა გინდა. - გადაიკისკისა გოგონამ.
-მინდა კიდეც ... შენ მინდიხარ. - ყრუდ ამოილაპარაკა გაბრიელმა და მხურვალე ტუჩებით მის კისერს შეეხო.
გოგონას უნებურად მოუდუნდა მთელი სხეული, თავი უკან გადასწია, თვალები დახუჭა და მუცლის არეში წარმოქმნილ სასიამოვნო შეგრძნებებს, ნება მისცა მთელს ორგანიზმში გავრცელებულიყვნენ.
-ანთეა ... - დაიჩურჩულა ხრინწიანი ხმით ბიჭმა. - შენი სახელი ყვავილობას ნიშნავს .... შენს ყვავილების სურნელს კი ჭკუიდან გადავყავარ.
ამ სიტყვების გაგონებაზე ანამ ინსტინქტურად გაახილა თვალები და გაბრიელს გაკვირვებულმა შეხედა.
-ეს ... ძალიან იშვიათი სახელია და მისი მნიშვნელობაც, თითქმის არავინ იცის. შენ საიდან გაიგე?
-დავგუგლე. - გვერდულად ჩაიცინა ბიჭმა.
-თურმე როგორ დაინტერესებულხართ ჩემით, ბატონო გაბრიელ! - ანასაც გაეცინა, თავი ოდნავ წამოსწია და გაბრიელის ტუჩებს მისწვდა.

მოულოდნელად ქვედა სართულიდან კარზე ძლიერი ბრახუნის ხმა გაისმა. ანა ხმაურზე შეკრთა და გაფართოებული თვალებით გაბრიელს ახედა.
-ვინ უნდა იყოს? - ჰკითხა ბიჭმა.
-წარმოდგენაც არ მაქვს.
-მეზობელი?
-აქ თითქმის არავის ვიცნობ ... - სიტყვა გაუწყდა გოგონას, რადგან კარზე კიდევ ერთხელ დააბრახუნა ვიღაცამ.
ანა სწრაფად დაუსხლტა მკლავებიდან გაბრიელს, საწოლიდან წამოვარდა, ფანჯარასთან მივიდა და ეზოს გადახედა.
-ჯანდაბა! - დაიყვირა უცებ გოგონამ. - ჭიშკართან ლეოს მანქანა დგას!
-აქ რას აკეთებს?! - გაბრიელიც წამოფრინა საწოლიდან და ფანჯარას ეცა.
-არ ვიცი ... - მხრები აიჩეჩა გოგონამ. - მე ჩავალ და კარს გავუღებ, შენ კი ამასობაში მეორე საძინებელში გადადი, არ მინდა ერთად გვნახოს!
-რატომ?! - წარბები შეკრა ბიჭმა. - ჩვენ ხომ ...
-გაბრიელ, ისედაც რთული სიტუაციაა და ლეოს ჯუჯღუნის თავი არ მაქვს. - მშვიდად აუხსნა ანამ. - გთხოვ, არაფერი უთხრა, კარგი?
-კარგი. - თვალები უსიამოვნოდ გადაატრიალა გაბრიელმა.
გოგონამ შვებით ამოისუნთქა, მიიხედ-მოიხედა და თავისი ტანსაცმლის ძებნა დაიწყო, მაგრამ მხოლოდ შარვალს და იატაკზე დაგდებულ ლიფს მოჰკრა თვალი. ანა კარადას ეცა, გამოაღო და შიგნით ქექვას შეუდგა. იქ დატოვებულ ტანსაცმელში, გოგონამ დიდი ზომის სვიტერი იპოვა, რომელზეც ირმები ეხატა და რომელიც წარმოდგენაც არ ჰქონდა ვისი იყო. სწრაფად გადაიცვა, კიბეები ჩაირბინა და კარი ხმაურით გამოგლიჯა .
ლეოს მის დანახვაზე ფირუზისფერი თვალები სიხარულით აუციმციმდა, პარკები, რომელბიც ხელში ეჭირა, იატაკზე დააწყო, ანას მაგრად მოეხვია და უსიტყვოდ რამდენჯერმე აკოცა. გოგონა ცოტა არ იყოს გააკვირვა ლეოს ასეთმა მოქცევამ, თუმცა არაფერი უკითხავს, თვითონაც მოეხვია ძმას და ძალიან ესიამოვნა, როცა ამ ერთი ჩახუტებით ოჯახური სითბო, თანადგომა და უსაფრთხოება იგრძნო.
მოულოდნელად ლეოს უკან, ზღურბლზე მეორე ფიგურაც გამოჩნდა. მის დანახვაზე ანამ მაშინვე დაიხია უკან და კატო გაოცებული სახით შეათვალიერა, მერე კი ლეოს კითხვებით სავსე მზერა მიაპყრო. მამაკაცმა უთქმელად დაუქნია თავი და ამ ჟესტით თითქოს ანიშნა, რომ კატოსგან საფრთხე არ ემუქრებოდა. გოგონამ ღრმად ამოისუნთქა და ორივენი შიგნით შეუშვა.
კატო ვერ ითმენდა, ისე უნდოდა ანასთვის მილიონი კითხვა დაესვა და თავისი თეორიები განემტკიცებინა. მომხდარი ამბების შემდეგ, გოგონას პირველად ხედავდა და თითქოს ეუცხოებოდა, რადგან არ იცოდა ვინ იყო ანა ახლა მისთვის: მტერი თუ მეგობარი? ან იქნებ საერთოდ არავინ? იქნებ არ უნდა ედარდა იმაზე, თუ რას იფიქრებდა გოგონა მასზე ... მაგრამ იმ ფაქტს ვერ უარყოფდა, რომ ანთეა მერლანის ახლანდელი მდგომარეობის მიზეზი, ზუსტად მისი ოჯახი, და უფრო სწორად მამამისი იყო.
-გაბრიელი სად არის? - იკითხა ხმამაღლა ლეომ.
-მგონი ... ისევ სძინავს ... - დაიბნა გოგონა.
-აქ ვარ! - კიბეებზე მხიარული გამომეტყველებით დაეშვა გაბრიელი და სტუმრებს მიესალმა.
ანამ მის ფიგურას თვალი ააყოლა და ეუცნაურა ის ფაქტი რომ, გაბრიელსაც ზუსტად მისნაირი ირმებიანი სვიტერი ეცვა, რომელიც სავარაუდოდ მანაც კარადაში იპოვა.
-ეს ... რა არის?! - სიცილით იკითხა ლეომ. - სად იპოვეთ ეს სვიტერები?
-კარადაში იყო ... ჩვენ ... გამოსაცვლელი არაფერი გვქონდა და ... - ალუღლუღდა გაბრიელი.
-ეს სვიტერები, ნელის და ნერსეს დარჩათ აქ ორი წლის წინ.
-ნელის სვიტერი მაცვია? - იკითხა ანამ.
-არა, ნერსესი. - შეუსწორა მამაკაცმა.
-გამოდის რომ, მე მაცვია ნელის სვიტერი? - იკითხა გაბრიელმა.
-ჰო!
-ნუ დასცინი, უხდებათ. - მხარი გაჰკრა კატომ და ჩაიფხუკუნა, თუმცა სახე მალევე შეეცვალა, როცა გაბრიელის კისერზე ნაკაწრები შენიშნა.
-საჭმელი წამოვიღეთ, სამზარეულოში შევიტან. - პარკები ხელში აიღო ლეომ და სამზარეულოსკენ გაემრთა.
კატომ წინ გაუსწრო და კარი გაუღო, თუმცა უცებ არეულ სამზარეულოს მოჰკრა თვალი და იატაკზე დაყრილი ტანსაცმელი რომ დაინახა, მაშინვე მიხვდა ყველაფერს. გაბრიელის მაისური ფეხისკვრით შეაგდო მაგიდის ქვეშ, ლეოს წინ გადაეღობა და ღიმილით უთხრა.
-მომეცი, მე მივხედავ, შენ და გაბრიელმა მანამდე ბუხარში ცეცხლი დაანთეთ, სახლში ძალიან ცივა.
-მძიმეა. - შეეკამათა ლეო.
-მომეცი და წადი. - პარკები ხელიდან გამოსტაცა ქალმა და როგორც კი მამაკაცი სამზარეულოდან გაისტუმრა, კართან აზუტულ ანას გადახედა.
-გმადლობ. - თითქმის ჩურჩულით თქვა გოგონამ.
-არაფრის. - უპასუხა გულგრილად კატომ. - თუ ლეოს ამ ამბავს უმალავთ, გაბრიელს უთხარი, კისერზე ის ნაკაწრები დამალოს, თორემ შენი ძმა ადვილად მიხვდება.


საუზმობის შემდეგ, ყველანი მისაღებში შეიკრიბნენ. თავიდან უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა, რადგან ხმის ამოღებას ვერც ერთი ვერ ბედავდა, თუმცა კითხვები და ცნობისმოყვარეობა მოსვენებას არ აძლევდათ.
ბოლოს ისევ გაბრიელმა გადაწყვიტა სიჩუმის დარღვევა, აღარ დაელოდა მეგობრების მიერ დასმულ კითხვებს და დაწვრილებით მოყვა ყველაფერი მის წარსულზე. ლეო და კატო ინტერესით უსმენდნენ ბიჭს და გარეგნულად საერთოდ არაფერს არ გამოხატავდნენ, თუმცა შინაგანად ორივენი წუხდნენ იმაზე რომ, გაბრიელს თავისი დანაშაულის გამო პასუხისგება აუცილებლად მოუწევდა.
როცა ბიჭმა დაასრულა საუბარი, მის შემდეგ ანამ ამოიღო ხმა და მანაც დაწვრილებით მოყვა ყველაფერი, რაც მისი მშობლების გარდაცვალებაზე, ყელსაბამზე და ხელნაწერზე იცოდა, ბოლოს კი უკანაკსნელ დღეებში განვითარებული მოვლენებიც დეტალურად აუხსნა მათ.
-ესე იგი, ნახატების გამყალბებელი შენ ხარ, - გაბრიელს შეხედა კატომ, მერე კი მზერა ანაზე გადაიტანა, - და შენ იცოდი.
-უკან რომ დავბრუნდებით, მზად ვარ ყველაფერზე პასუხი ვაგო. - უპასუხა გაბრიელმა.
-მამაჩემს ისევ ეძებენ და ჯერ კიდევ არ ვიცით იმ ადამიანების სრული სია, რომლებიც მას ეხმარებოდნენ, ამიტომ ჯობია მოვიცადოთ. - მიუგო ქალმა. - ახალი წელი ახლოვდება და ამ დღეების აქ გატარებას გირჩევთ.
-მაინც გვეხმარები? - გაუკვირდა ანას. - კარგი, მაშინ ჯერ კიდევ არ იცოდი სიმართლე და ამიტომ დაგვეხმარე, მაგრამ ახლა ხომ იცი? ამას რატომ აკეთებ? მე და შენ მეგობრები არ ვართ და არც არასოდეს ვყოფილვართ. უბრალოდ, მინდოდა ასე გეფიქრა ... საძაგელი მანიპულატორი ვარ და ადამიანებით თამაში მომწონს!
-ვაფასებ შენს აღიარებას, ანა, - გვერდულად ჩაიცინა კატომ, - მაგრამ, კარგად ვიცი რა დანაშაული მიმიძღვის შენს წინაშე.
-დანაშაული? - კატოს თავმდაბლობამ ანა წყობიდან გამოიყვანა, - შენ საერთოდ რა შუაში ხარ? რადგან აბრამოვის გვარს ატარებ, ეს იმას არ ნიშნავს რომ ...
-მამის ცოდვები შვილზე ყოველთვის გადადის. - სიტყვა გააწყვეტინა ქალმა.
-მეც ასე ვფიქრობდი და უნდა ვაღიარო, დანახვის მომენტიდან ვერ გიტანდი, მაგრამ ... ეს უსამართლობაა! შვილები არ უნდა აგებდნენ პასუხს მშობლების ცოდვების გამო!
ისევ უხერხული სიჩუმე ჩამოვარდა. მთელს სახში მხოლოდ ხმელი შეშის ტკაცუნის ხმა ისმოდა.
-დალევა მინდა. - ფეხზე წამოდგა გაბრიელი.
-სარდაფში ღვინო უნდა იყოს. - გზა მიასწავლა ლეომ.
ბიჭი მაშინვე სახლის უკანა ნაწილისკენ გაემართა. სარდაფის კარი გამოაღო და კიბეებს ჩაუყვა. შიგნით ჩასულმა შუქი აანთო და ძველ ხარა-ხურაში მაშინვე მოჰკრა თვალი მაღალ თაროს, რომელიც სავსე იყო ღვნის ბოთლებით. გაბრიელს თვალები გაუბრწყინდა მის დანხვაზე, თაროდან ერთი ბოთლი გადმოიღო და უკვე უკან დაბრუნებას აპირებდა, როცა მოულოდნელად იატაკზე დადებულ მუყაოს ყუთს წამოჰკრა ფეხი და რომ არ წაქცეულიყო, კიბის მოაჯირზე შეიმაგრა თავი.
ჩუმად ჩალაპარაკებული რამდენიმე ბილწი სიტყვის შემდეგ, გაბირელის ყურადღება ყუთიდან გადმოყრილმა ქაღალდებმა მიიქცია. ფურცლები ნესტისგან ერთმანეთს მიკრობოდა და ამიტომ იქ ვერაფერი გაარჩია, მაგრამ დაახლოებით მიხვდა რაც იყო. ბიჭმა სწრაფად მოაგროვა ყველა ქაღალდი, ყუთში ჩაყარა, ღვინის ბოთლი ზემოდან დაადო, კიბეები აირბინა და მისაღებში აქოშინებული შევარდა.
-მგონი ის ვიპოვე, რის გამოც აქ ჩამოვედით და მერე სულ გადაგვავიწყდა! - შეჰყვირა ბიჭმა, ბუხრის წინ დაჯდა, ყუთი გადმოაპირქვავა და ქაღალდები იატაკზე დაალაგა, რომ გაეშრო.
-ეს ... მამაჩემის ჩანაწერებია! - ფურცლები შეათვალიერა ანამ და კალიგრაფია მაშინვე იცნო.
-იქნებ პასუხები ვიპოვოთ. - კმაყოფილი სახით გაიღიმა გაბირელმა.

იოანეს კვლელევები ძალიან ბევრ რამეს ეხებოდა. ძირითადად ექსპედიციების ჩანაწერები იყო, რაც არც ისე საინტერესო აღმოჩნდა მათთვის. თუმცა მოგვიანებით, ყუთის ფსკერზე გაბირელმა ტყავისყდიანი, ძველი დღიური იპოვა, რომელსაც ხანძრის კვალი აჩნდა და რომელიც ძალიან მნიშვნელოვან ინფორმაციას შეიცავდა.
-მახსოვს რომ, მამა ამ დღურს ძალიან უფრთხილდებოდა. - ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა ანამ. - ერთხელ, შემთხვევით თამაშისას მაგიდას დავეჯახე და ყავა გადაესხა დღიურზე. არაფერი უთქვამს, თუმცა დავინახე როგორ ანერვიულდა მის გამო.

გოგონას უცებ ხმა ჩაუწყდა, რადგან დათვალიერებისას ერთ-ერთ ფურცელს მოჰკრა თვალი, რომელზეც ყავის უზარმაზარი ლაქა აჩნდა. ანას ცრემლების ბურთი მოაწვა ყელში, მოულოდნელად აშლილი მოგონებებისგან, თუმცა ტუჩზე ძლიერად იკბინა და თავი შეიავა.
-მე წავიკითხავ. - დღიური გამოართვა გაბრიელმა და მის ძირფესვიანად შესწავლას შეუდგა.

მთელი ეს დრო , კატო და ლეო გაოგნებულები უყურებდნენ ერთმანეთს. გაბრიელი და ანა ისე იქცეოდნენ, თითქოს მათ ვერც კი ამჩნევდნენ. ერთამნეთს ესაუბრებოდნენ, თავიანთ თეორიებს მხოლოდ ერთმანეთს უზიარებდნენ, ექიმი და დეტექტივი კი თავს აშკარად ზედმეტად გრძნობდნენ.

-ამას უსმინეთ! - წამოიძახა ბოლოს გაბრიელმა და დღიურის ფურცლებზე დაწერილი ტექსტის ხმამაღლა კითხვას შეუდგა. -„მიწისგან და წყლისგან გამოძერწა ჰეფესტომ, ღვთიური სილამაზე უბოძა აფროდიტემ, სამოსი მოუქსოვა ათენამ. ცბიერების ,მზაკვრობის და ტყუილების თქმის ნიჭი ჩადო მასში ჰერმესმა , ზევსმა კი მხოლოდ ყუთი გადასცა. ღმერთებმა ბჭობა დაიწყეს, ზევსმა უბრალო ყუთის მეტი ვერაფერი გაიმეტა მისთვისო, მაგრამ ერთი შეხედვით ჩვეულებრივ ყუთში თავმოყრილი იყო კაცობრიობის დასასჯელი ყველაზე სასტიკი იარაღები : უბედურებები, ავადმყოფობები და ბუნებრივი კატასტროფები. მამაკაცის საცდუნებლად გამოგზავნეს დედამიწაზე, მან კი მისია პირნათლად აღასრულა. პანდორაც იარაღი იყო ღმერთების ხელში, სასჯელად მოვლენილი კაცობრიობისთვის, მის ერთადერთ ნაკლს კი მისივე ცნობისმოყვარეობა წარმოადგენდა.“
-ეს რას ნიშნავს? - მათ საუბარში ჩაერია ლეო.
-მუზეუმიდან მოპარული ხელნაწერის თარგმანია. - უპასუხა გაბრიელმა. - იოანეს ძველი ბერძნული კარგად სცოდნია და როგორც ჩანს, სანამ მისი სიდედრი ხელნაწერს მუზეუმს გადასცემდა, მანამდე თარგმნა.
-კი მაგრამ, პანდორა რა შუაშია? - იკითხა ანამ. - ხელნაწერზე ხომ ჰარმონიას მითი წერია?
-ამას გაგარძელებაც აქვს, მომისმინეთ: -უთხრა გაბრიელმა. – „ოქროსგან გამოჭედა ჰეფესტომ პანდორას ყუთი და ძვირფასი ქვები მოათავსე მის თავსახურზე, მხოლოდ ერთი-ობსიდიანის ქვა იყო მათ შორის უბრალო და ამვდროულად ყველაზე დიდი ძალის მატარებელი. როცა პანდორამ ყუთი გახსნა და მსოფლიო ქაოსმა მოიცვა, ღმერთებმა დიანახეს, რომ ადამიანები საკმარისად დაიტანჯნენ , ამის შეწყვეტა გადაწყვიტეს და ყუთი დახურეს. დროთა განმავლობაში ყველაფერი დაწყნარდა, უბედურებები, სტიქიები და დაავადებები ისევ შიგნით დაბრუნდა. ჰეფესტომ ყუთი ჩაკეტა და თავსახურზე მოთავსებული ქვებიდან, ერთ-ერთი, ობსიდიანის ქვა ამოაცალა, რომლისგანაც ყელსაბამი დაამზადა. ობსიდიანი მაგიური ქვაა, ბოროტიების და სიბნელის საწყისად ითვლება. ჰეფესტომ იგი შურისძიებისთვის გამოიყენა. როცა აფროდიტეს და არესისი შვილი, ჰარმონია კადმოსს გაჰყვა ცოლად, ჰეფესტომ ყელსაბამი აფროდიტას მისცა, მან კი ჰარმონიას გადასცა საჩუქრად. „
-ახლა გასაგებია, რატომაც არის ეს ყელსაბამი უბედურების მომტანი. - თვალები გაუფართოვდა ანას. - პანდორას ყუთის ნაწილია და ასეთი აურა ამიტომაც აქვს. ჰარმონიას ყელსაბამმა ყველა მის მფლობელს უბედურება მოუტანა და ამას დღესაც აგრძელებს.
-როგორც ჩანს, მამაშენსაც სჯეროდა ამის. მითის თარგმანი დასრულდა, მაგრამ აქ მამაშენის მიერ ჩატარებული კვლევის ფრაგმენტიცაა. - მიუგო გაბრიელმა, დღიური გადაფურცლა და განაგრძო. - "ლეგენდის თანახმად, ობსიდიანის ქვის გარეშე ყუთის გახსნა შეუძლებელი იყო, რადგან მას ერთი ქვაც რომ დაჰკლებოდა, სამუდამოდ ილუქება და ალბათ ასეც მოხდა. მოგვიანებით ამ არტეფაქტების კვალი დაიკარგა , მაგრამ ჩვენი წელთაღრიცხვის პერიოდში ისევ გამოჩნდა. ყელსაბამიც და ყუთიც პატრონებს ხშირად იცვლიდნენ. მისი ყველა მფლობელი კი ერთი და იგივეს წერდა. ყუთი ადამიანებს აცდუნებს და გასახსნელად მისკენ იხმობს. ზოგი ამას ეწინააღმდეგება, რის შედეგადაც ჭკუიდან იშლებიან, ხოლო ვინც ვერ შეეწინააღმდეგა მან ყუთი გახსნა და ამიტომაც მოხდა კაცობრიობის ისტორიაში ამდენი უბედურება. შავი ჭირი, ინკვიზიცია, შიმშილობა, გენოციდი, დამპყრობელთა ომები ... ყუთი დიდი ხნის მანძილზე ისევ გაუჩინარდა, იქამდე, სანამ ბავარიის მეფეს ლუდვიგ მეორეს არ ჩაუვარდა ხელში. ლუდვიგის სიკვდილის შემდეგ კი იგი გერმანიის მთავრობამ იგდო ხელთ. მათ ორჯერ გახსნეს ყუთი, და სწორედ ასე დაიწყო პირველი და მეორე მსოფილო ომები."
-ბავარიის მეფე ლუდვიგი, სიტორიაში „გიჟი მეფის“ სახელითაა შესული, რადგან ისტორიულ ფაქტებს თუ დავუჯერებთ, მას ხმები ესმოდა. - ჩაილაპარაკა თავისთვის ანამ. - სავარაუდოდ, სწორედ პანდორას ყუთმა შეშალა ჭკუიდან. ალბათ გახსნა არ სურდა, სურვილს ეწინააღდეგებოდა და სწორედ ამან იმსხვერპლა. ისტორიული წყაროები იუწყებიან რომ, ლუდვიგ მეორემ შტარნბერის ტბაში თავი დაიხრჩო.
-ლუდვიგს ასევე „ზრაპრულ მეფესაც“ ეძახდნენ, რადგან მისი ბრძანებით დაიწყო ნოიშვანტაინის სასახლის მშენებლობა. მას სურდა ზღაპრული სასახლე აეშენებინა მთებში, რომლის მსგავსიც სხვაგან არსად იქნებოდა. მის მშნებლობაზე მეფეს ყურადღება გადაჰქონდა და ხმებიც ისე ძლიერ აღარ ესმოდა, თუმცა სასახლის შენების დასრულებამდე ვერ გასტანა და სიცოცხლე თვით’მკვლეობით დაასრულა.
-ლუდვიგი ნოიშვანშტაინის აშენებას თავისი სასახლიდან, შვანგაუდან ადევნებდა თვალს, როცა გარდაიცვალა, ყუთი ალბათ სწორედ ამ სასახლეში დარჩა და მოგვიანებით, გერმანელებმა იქ იპოვეს. პირველი და მეორე მსოფლიო ომები, ორივე გერმანელებმა დაიწყეს! მაგრამ, ვერ ვხვდები, აბრამოვს რაში სჭირდება პანდორას ყუთი? თუ გახსნის, ამით რას მოიგებს? ომი დაიწყება და ეს ხომ მასაც შეეხება?
-სულაც არა, - თავი გააქნია ბიჭმა, - მამაშენი წერს რომ, ვინც ყუთს გახსნის, ძალაუფლებაც მის ხელში იქნება და არაფერიც არ შეეხება. თანაც აბრამოვი ერთ-ერთი უმსხვილესი იარაღის მწარმოებელი კომპანიის მფლობელია, და სევე რამდენიმე ფარმაცევტული კომპანიის მეწილეცაა. ომის დაწყება მას ყველაზე მეტად აწყობს.
-დიდი რაოდენობით იარაღს და წამლებს გაყიდის, მერე სანქტუმის მერი კი არა, მსოფლიოს მბრძანებელი იქნება. - ორივე ხელები თავზე შემოიწყო გოგონამ. - ღმერთო ჩემო! აი, რას გულისხმობდა ჰანსი საზარელ ნივთში, რომელიც მთელი კაცობრიობის ცოდვებს იტევს. ჩვენ მას საცავის გასაღებიც მივეცით და ყელსაბამიც. ახლა ყველაფერი აქვს ყუთის საპოვნელად და რადგან ქვეყნიდან გაიქცა ესე იგი, გერმანიაში წავიდა.
-ხუმრობთ, არა? - იკითხა ნერვიული სიცილით ლეომ. - რა პანდორას ყუთი და მაგიური ყელსაბამი? ხალხნო, მე თქვენ სერიოზული ადამაინები მეგონეთ.
-რა სიგიჟეა! - ჩაილაპარაკა კატომ.
-ხალხნო, მამაჩემს ორი უნივერსიტეტი ჰქონდა დამთავრებული. - მშვიდი ხმით თქვა ანამ. - არქეოლოგიც იყო და ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორიც. ეს სიტყვები მან ჩაწერა დღიურში და ზუსტად ვიცი, რომ ამის სჯეროდა ... როგორ გგონიათ, ასეთი განათლებული ადამიანი შეცდებოდა?
-მე უბრალოდ ... ასეთი რაღაცების მიმართ ურწმუნო ვარ.
-ეგ უკეთესია, რადგან ვინც ირწმუნა, მათ კარგი არაფერი მოსვლიათ.
-ვერ ვიჯერებ, რომ იგორი ამას აკეთებს. - თავი დახარა კატომ. - თუმცა, მისგან უკვე აღარაფერი მიკვირს.
-ამ ყველაფერს, ფხიზელი გონებით ვეღარ მოვუსმენ. - წარმოთქვა ლეომ, გაბრიელის მიერ სარდაფიდან ამოტანილ ღვინის ბოთლს გადასწვდა, გახსნა, ჭიქებში დაასხა და დანარჩენებს გაუწოდა.
-ვიცი, რომ დაჯერება რთულია, მაგრამ იგორი ამ ნივთის და მისი ძალის არსებობაში დარწმუნებული რომ არ იყოს, გგონიათ ყველაფერს გაწირავდა? - ღვინო მოსვა ანამ.
-მე ვფიქრობ რომ, უფრო შეპყრობილი... შეპყრობა სუსტ ადამიანებს ემართებათ, იგორზე სუსტი კი ამ წამს არავინ მეგულება დედამიწის ზურგზე. - ზიზღით ჩაილაპარაკა კატომ.
-როგორც ვხედავ, უკვე ყველაფერი გავარკვიეთ. - კიდევ ერთხელ შეავსო ღვინით ჭიქები ლეომ. - დღეს ისედაც უამრავი ინფორმაცია მივიღე და ცოტა გადახარშვა მიჭირს.
-ჩემზე გაბრაზებული ხარ? - მოულოდნელად ჰკითხა გაბრიელმა. - იმის გამო, რომ თავიდანვე დაგეგმილი მქონდა შენთან დაახლოება, არ იფიქრო, თითქოს შენი მეგობარი არ ვარ.
-სიმართლე გითხრა, ამდენი ხანი და ასე გულწრფელად, არც ერთ ჩემს მეგობართან არ მქონია ურთიერთობა. გულწრფელი ჩემზე ვთქვი და არა შენზე ... ვუფიქრდები და ვხვდები, რომ აქ უმეგობრო საზოგადოება შევიკრიბეთ. ნამდვილი მეგობრების სიჭარბეს ვერც კატო და ვერც ანა დაიკვეხნის, შენ კი მითუმეტეს. ჩვენ მხოლოდ ერთმანეთი გვყავს და ეს უნდა დავაფასოთ, თანაც ახლა ისეთი სიტუაციაა, გაბუტვის დრო ნამდვილად არ არის. პატარა ბავშვები ხომ არ ვართ?! ასე რომ ... მეგობრობას გაუმარჯოს! - ჭიქა მაღლა ასწია მამაკაცმა.
-გაუმარჯოს! - ერთხმად გაიმეორეს დანარჩენებმა და ლეოს სადღეგრძელოს მხარი აუბეს.
-ჩვენს არ ყოფნაში კიდევ რა მოხდა? - იკითხა გაბრიელმა. - შექმნილი სიტუაციის გამო, ისე აქტიურად ვეღარ ვადევნებდით თვალს საინფორმაციოს.
-პეტრე და სერჟანტები დააპატიმრეს. თუ ბრალი დაუმტკიცდათ დიდი ხნით ჩააყუდებენ, დიანა კი ... - უცებ შეწყვიტა საუბარი კატომ, რადგან გაახსენდა, რომ დიანა გაბრიელის დიდი ხნის ნაცნობი იყო.
-რატომ გაჩუმდი? დიანას რა დაემართა? - წარბი შეკრა ბიჭმა.
-დიანამ ... თავი მოიკლა. - ხმადაბლა, ძლივსგასაგონად წარმოთქვა ლეომ.
ანას თითქოს თავში მაგრად ჩაარტყესო, ისე შეკრთა და განცვიფრებისგან თვალები გაუფართოვდა, რადგან ვერაფრით წარმოედგინა დიანა თუ ამის გამკეთებელი იყო. გოგონამ შეუმჩნევლად გააპარა თვალი გაბრიელისკენ ძალიან გააკვირვა ბიჭის უემოციო სახემ. ვერც მწუხარება, ვერც გაკვირვება ... საერთოდ ვერაფერი ვერ ამოიკითხა გოგონამ მის მზერაში.
-ეს ის შემთხვევაა, როცა ხსოვნას ვერ დავლევ. - ირონიულად ჩაიცინა გოგონამ.
-ვერც ჩვენ. - ჩაილაპარაკეს დანარჩენებმა.
მხოლოდ გაბრიელი იყო ჩუმად, მზერა ბუხარში მოგიზგიზე ალზე გაეშტერებინა და ფიქრებში ღრმად წასულს, არაფერი ესმოდა, საკუთარი გუსლიცემის გარდა.

...
-ანა, ჩამოდი დროზე ყავა გაცივდა! - დაიყვირა დილაადრიან გაბრიელმა.
-მოვდივარ! - უპასუხა გოგონამ მობეზრებული ხმით და კიბეებზე დაეშვა.
პირველ სართულზე ჩასულს ცხვირში ახლადმოდუღებულმა ყავის საამო სურნელმა შეუღიტინა და ლაღად გაიღიმა.
გაბრიელი ბუხრის წინ, დივანზე იჯდა და ამჯერად ნერსეს სვიტერი ეცვა. ბიჭი ფეხზე წამოდგა და ხელებგაშლილი მის წინ დატრიალდა.
-მიხდება?
ანამ ინსტინქტურად თავის სვიტერზე დაიხედა და მაშინღა შენიშნა, რომ ნელისი ეცვა.
-როცა მეძინა, ოთახში შემოხვედი და სვიტერები გაცვალე?
-აბა, ქალის ტანსაცმლით ხომ არ ვივლიდი? - კითხვა შეუბრუნა გაბრიელმა. - კატო სად არის?
-მალე ჩამოვა. და ჩემი ყავა სადაა?
ბიჭმა პატარა მაგიდიდან ყავით სავსე დიდი ჭიქა აიღო და გოგონას გაუწოდა.
-ლეომ მოამზადა.
-კარგი სურნელი აქვს. - ხელი ჭიქისკენ გასწია ანამ და თითები შემოჰხვია.
მოულოდნელად გაბრიელს სახე მოეღუშა, ჭიქის ტარზე ჩაჭიდებული თითები, იმის მაგივრად რომ გაეშვა, უფრო მეტად მოუჭირა და წარბშეკრულმა მოავლო მზერა მთელს სახლს.
-ჭიქას თუ გაუშვებ, ყავის დალევას მოვახერხებ. - მის ქცევაზე გაეცინა ანას.
-რაღაც უცნაური სიწყნარეა, არა? - ეჭვნარევი ხმით იკითხა ბიჭმა.
-გარეთ თოვლია, და თოვლის დროს ყოველთვის ასე ხდება.
-არა, ეს რაღაც სხვა არის ... თითქოს ქარიშხლის წინ სიმშვიდემ დაისადგურა ...
სიტყვა არ ჰქონდა დასრულებული გაბრიელს, რომ მოულოდნელად გამაყრუებელი ჭახანის ხმა გაისმა და სარკმლის მინა გაიხვრიტა, შუშაში გატარებულმ ტყვიამ კი ზუზუნით გაიფრინა ანას და გაბრიელს შორის, მათ თითებში გაუძვრა და ჭიქას მოხვდა. ფაიფურის ჭურჭელი წამში შუაზე გადასკდა და ცხელი სითხე ორივეს ხელებზე გადაესხათ.
ეს ყველაფერი ისე ელვისსისწრაფით მოხდა რომ, ვერც ერთმა ვერ მოიაზრა რა ხდებოდა და გაოგნებული, კითხვებით სავსე მზერა მიაპყრეს ერთმანეთს.
-დაიხარე! - დაიკივლა მოულოდნელად ანამ, ხელების წვას ყურადღება აღარ მიაქცია და გაბრიელს ხელი ჰკრა.
ბიჭს მაშინვე გაუსრიალდა ფეხი ხალიჩაზე, სავარძლებს შორის, იატაკზე დანერცხა ანა კი ზემოდან დაეცა.
ამ დროს, ერთ გასროლას მეორე მოჰყვა, მეორეს მესამე და მალე ტყვიების წვიმამ კოტეჯის სარკმელები ერთიანად ჩამოლეწა.
-ბარი ბარში ვართ. - გვერდულად ჩაიცინა გაბრიელმა.
-დეჟა ვუ მაქვს. - უხალისოდ გადაატრიალა თვალები ანამ.
-შენც მუზეუმი გაგახსენდა? - ასეთ რთულ სიტუაციაშიც კი გულიანად გაეცინა ბიჭს.
-მუზეუმი? გასროლა მარტო მანდ იყო? - მათ თავზე ტყვიების ზუზუნს ყურადღება არ მიაქცია გოგონამ და სიცილით იკითხა. - სადაც არ უნდა წავიდეთ, ყველგან გვესვრიან.
უცებ ხმაური შეწყდა. დენთის სუნით გაიჟღინთა მთელი სახლი, ჩამსხვრეული მინებიდან შემოსულმა სუსხმა კი წამში დაიდო ბინა კოტეჯში.
სამზარეულოს კარი ფრთხილად გამოაღო ლეომ და გაფითრებული სახით მოავლო მზერა მისაღებს.
გული ეთანაღრებოდა, სუნთქვა უჭირდა და ენას ვერც კი იმორჩილებდა, რომ ვინმესთვის დაეძახა. ალბათ გვამების დანახვასაც კი ელოდა, მაგრამ ამის ნაცვლად სავარძლებს ამოფარებული საღ-სალამათი ანა და გაბრიელი რომ დაინახა, შვებით ამოისუნთქა.
-შიგნით შედი! - დაიღრიალა მოულოდნელად ბიჭმა და მის სიტყვებს კვლავ მოჰყვა გამაყრუებელი სროლის ხმა.
გაბრიელი მაშინვე წამოვარდა ფეხზე, მეგობარს ხელი ჰკრა და ისევ სამზარეულოში შეაგდო. ანამ ადგომა ვერ გაბედა, რადგან ტყვიების წვიმა წამითაც არ წყდებოდა. გოგონა ერთ ადგილას გაიჭედა. ადგილიდან ვერ იძვროდა და თან ხედავდა, რომ ის სავარძელი, რომელსაც ამდენხანს ეფარებოდა, უკვე ნაფლეთებად ქცეულიყო.
ამ დროს კიბეები ხმაურით ჩამოირბინა კატომ და იარაღით რომელსაც ყოველთვის თან ატარებდა, საპირისპირო მიმართულებით რამდენჯერმე ბრმად გაისროლა, რადგან მოწინააღმდეგეს ვერ ხედავდა. ქალმა სწარფად მიირბინა ანასთან, მხრებში წაავლო ხელი და ორივენი სამზარეულოს კარს უკან გაუჩინარდნენ.
-რა ჯანდაბა ხდება?! - დაიყვირა იატაკზე დამხობილმა ლეომ და კატოს ხელი მაგრად ჩასჭიდა.
-როგორც ჩანს, აბრამოვს ისევ ჰყავს აქ მხარდამჭერები!
-ლეოს მანქანა უკანა ეზოში დგას... წავიდეთ. - კარისკენ გახოხდა გაბრიელი.
-კატო! - გაისმა მოულოდნელად ანას კივილი და ყველამ მას მიაპყრო მზერა.
სამზარეულოს კართან ჩაკეცილ კატოს, ხელი მუცელზე ჰქონდა მიჭერილი და გაფითრებული, დამფრთხალი აცეცებდა თვალებს.
ტყვიის მოხვედრა თავიდან ვერც კი იგრძნო კატომ. დანამდვილებით ისიც არ იცოდა, ეს როდის მოხდა, კიბეზე ჩამოსვლისას თუ ანას გადარჩენის მცდელობისას. მხოლოდ სამზარეულოში მოხვედრის შემდეგ იგრძნო სიმხურვალე მუცლის არეში და დაინახა, როგორ შეეღება რძისფერი მაისური მეწამულ ფერად.
-რა ... რა მოხდა?! - შეჰყვირა გაოგნებულმა ლეომ, კატოს მივარდა და ორივე ხელი ძლიერად დააჭირა ჭრილობაზე. - კატო, გტკივა? ძალიან გტკივა? ნუ გეშინია ... მე მოგხედავ!
-კარგად ... ვარ. - ნაძალადევად გაუღიმა ქალმა, თუმცა გრძნობდა როგორ ეცლებოდა ნელ-ნელა ძალა და როგორ უცივდებოდა კიდურები. - არ მტკივა!
-ნუ იტყუები! - დაუყვირა ანერვიულებულმა ანამ. - ზუსტად ვიცი, ახლა რასაც გრძნობ!
-დღეს არ მოვკვდები. - ქვედა ტუჩი სიმწრისგან ლამის მოიჭამა კატომ.
-რა უნდა ვქნათ? - უსაზღვრო შიშმა დარია ხელი გოგონას ... ახლობელი ადამიანის დაკარგვის შიშმა.
-ადგილობრივ საავადმყოფომდე უნდა მივაღწიოთ! - კარი გამოაღო გაბრიელმა და უკანა ეზოში გავარდა.
ლეომ ფერწასული კატო ხელში აიყვანა და უკანა სავარძელზე დასვა, გაბრიელი საჭეს მიუჯდა, ანამ კი გარემო მოათვალიერა და საეჭვო ვერაფერი რომ ვერ შენიშნა, თვითონაც მანქანაში ჩაჯდა.
როგორც კი ავტომობილის ძრავის ხმა გაიგონეს თავდამსხმელებმა, ცეცხლი მაშინვე გახსნეს. მანქანას რამდენიმე ტყვია მოხვდა, მაგრამ გაბრიელი კარგი მძღოლი აღმოჩნდა და სამშვიდობოს გასული, პირდაპირ კურორტის ადგილობრივ საავადმყოფოსკენ გაემართა.


-კატო მართალია, საბედნიეროდ სასიკვდილო არაფერი სჭირს. - პალატიდან გამოსული ლეო, უღონოდ დაეშვა სკამზე. - ტყვიამ ხორცში ისე გაიარა, რომ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ორგანოები ძალიან არ დაუზიანებია.
-მადლობა ღმერთს! - ანამ ნაღვლიანი მზერა შეავლო უმწეო მდგომარეობაში მყოფ ლეოს და მკერდის არეში ყრუ ტკივილი იგრძნო.
გული შეეკუმშა იმის გაცნობიერებისას, რომ მის გამო შეიძლებოდა ლეოს საყვარელი ადამიანი დაეკარგა. უსაზღვრო მწუხარებამ და სინდისის ქენჯნამ გაიღვიძა მასში. მართლაც უცხო იყო მისთვის, ასე აშკარად ემოციების გამომჟღავნება, მაგრამ ყოველ ამოსუნთქვაზე გრძნობდა რომ, რაღაც უზარმაზარი ტვირთისგან იცლებოდა. ემოციების გამომჟღავნება მტკივნეული, თუმცა ამავდროულად შვებისმომგვრელიც აღმოჩნდა მისთვის.
-ანუ, მის სიცოცხლეს საფრთხე არ ემუქრება, ხომ? - მაინც იკითხა აწყლიანებული თვალებით გოგონამ.
-რა თქმა უნდა, არა! - დარწმუნებით უპასუხა მამაკაცმა. - როგორც კი პირველად დახმარებას აღმოუჩენენ, ყველაფერს მოვამზადებთ და სანქტუმის ცენტრალურ საავადმყოფოში გადავიყვანთ, სადაც თავადვე მივხედავ.
-შენზე უკეთ ვერავინ მოუვლის.
-გაბრიელი სად არის? - იკითხა უცებ მამაკაცმა.
-დაბლა ჩავიდა. - უპასუხა გოგონამ. - მანქანას ავტოსადგომზე დააყენებს, რომ მდევრებმა ტრასიდან არ შეგვნიშნონ.
-საერთოდ ... როგორ გვიპოვეს? - ისევ ჰკითხა ლეომ.
-ალბათ, შენ და კატოს გითვალთვალებდნენ. - მხრები იაჩეჩა ანამ. - უკან გამოგყვნენ და შესაფერის დროს ელოდნენ.
-აბრამოვი რევანშის აღებას აპირებს. არ მოისვენებს სანამ არ დაგხოცავთ ...საკუთარი შვილიც კი არ დაინდო. - უკანასკნელი სიტყვები ბრაზით გამოსცრა კბილებში მამაკაცმა და ხელები ისე ძლიერად დამუშტა, რომ სისხლის უმოძრაობისგან კანი გაუთეთრდა.
-ნერსეს უნდა გავაგებინოთ. - ჩაილაპარაკა გოგონამ.
-მე გავაგებინებ. - მიუგო ლეომ
-მაშინ, მე ყავას მოვიტან. - ფეხზე წამოდგა ანა და ლიფტისკენ გაემართა.

საავადმყოფოს პირველ სართულზე ჩასულმა, პირდაპირ ბუფეტს მიაშურა, ორი ყავა იყიდა და ისევ ზედა სართულზე ავიდა. ლიფტიდან გამოსულ გოგონას მოულოდნელად მძიმე ხელი დაეძგერა მკლავში და ისე მაგრად მოუჭირა რომ, ლამის ძვალი გადაუმტვრია.
ანამ ინსტინქტურად პოლიეთილენის ჭიქებს შემოაჭდო თითები, რომ არ გავარდნოდა და უცნობს განრისხებული სახით ახედა.
გოგონა გაოგნებისგან ერთ ადგილას გაშეშდა, როცა მის გვერდით ასვეტილი ერეკლე დაინახა. ბიჭს ტყავის ქურთუკი ეცვა, ბრინჯაოსფერი თმა ლამაზად დაევარცხნა და უკან გადაეწია, ხელებზე ტყავის ხელთათმანები მოერგო, გამომეტყველებაში კი პერიოდულად ერეოდა ირონიული ღიმილი.
-მკვდარი ... არ ხარ. - წაილუღლუღა ენისბორძიკით გოგონამ. - მე კიდევ, დღე-დღეზე ველოდი შენი სიკვდილის ამბის გაგებას.
-ასე ვთქვათ, აბრამოვმა მეორე შანსი მომცა და გადავწყვიტე გამომეყენებინა. - გულგრილად უპასუხა ბიჭმა, ჯიბიდან იარაღი ამოიღო და ზურგზე შეუმჩნევლად მიაბჯინა გოგონას.
-ესე იგი, ჩემი მშობლების სახლი მიწასთან შენ გაასწორე? - ზიზღით გამოსცრა კბილებს შორის ანამ.
-მე და იგორის ორმა მცველმა, რომლებიც ახლა მთელს შენობაში დაგეძებენ.
-ამისთვის პასუხს აგებთ!
-იარე, და გაბრიელთან მიმიყვანე! - შეუღრინა ბიჭმა და წელზე იარაღის ლულა უფრო ძლიერად მიაბჯინა. - იგორს გეგმა აქვს თქვენთან დაკავშირებით.
გოგონას ხმა არ გაუღია, რადგან იცოდა, წინააღდეგობის გაწევას აზრი არ ჰქონდა, უბრალოდ ნაბიჯები გადადგა და დერეფნის კუთხისკენ გაემართა.
კუთხეს გაცილებულმა, პალატის კართან, კედელს მიყრდნობილი ლეო დაინახა. იცოდა, თუ იქამდე მივიდოდა, საფრთხე მის ძმასაც დაემუქრებოდა.მოულოდნელად ანას თავში ბრწყინვალე იდეა მოუვიდა.
როცა ერეკლე სასოწარკვეთილებაში იყო ჩავარდნილი და გადარჩენის იმედი არ ჰქონდა, გოგონას დაეხმარა. სრულიად შესაძლებელი იყო, საუბრის და დარწმუნების მცდელობის შედეგად, ეს მეორედაც გამოსვლოდათ, მაგრამ იმ მომენტში დიალოგების დრო დანმდვილად არ იყო. თანაც, ანასთვის ერეკლე მაინც იმ ბიჭად რჩებოდა, რომელმაც დაუფიქრებლად გაიმეტა ტყვია მისთვის და თუ საჭირო გახდებოდა, ამას მეორედაც გააკეთებდა.
ამიტომ გოგონას ბევრი აღარ უფიქრია, ელვის სისწრაფით მიტრიალდა ერეკლესკენ, პოლიეთილენის ჭიქები მთელი ძალით გაიქნია და ცხელი ყავა პირდაპირ სახეში შეასხა.
ბიჭმა დაჭრილი მხეცივით დაიღრიალა, თვალებზე ხელი აიფარა და ხმამაღალ გინებას მოჰყვა. ანას ლეოსკენ აღარ გახუედავს. იცოდა რომ, თუ გაიქცეოდა ერეკლე მას გაეკიდებოდა, რადგან ლეო არაფერში სჭირდებოდა. ამიტომ ადგილს მოსწყდა და მის გასატყუებლად საპირისპირო მიმართულებით გაიქცა.
ამ დროს ლიფტის კარი გაიღო და იქიდან გაბრიელი გამოვიდა. ანას მის დანახვაზე, თითქოს იმედის ნაპერწკლები აუკიაფდა თვალებში და შორიდანვე შეჰყვირა.
-ლიფტში შედი ... ჩქარა!
უცებ დერეფნის კუთხიდან გამოსულმა სახეაჭარხლებულმა ერეკლემ, დაუფიქრებლად გახსნა ცეცხლი. გაბრიელი ლიფტისკენ მიბრუნდა, რომ კარი დაეკავებინა, მაგრამ ვერ მოასწრო, კარი დაიხურა და რამდენიმე გასროლილი ტყვიის ანაბეჭდი მასზე შერჩა.
-კიბით ჩავიდეთ! - მიუბრუნდა ბიჭი გოგონას, ხელი ჩაავლო და ორივენი კიბეზე დაეშვნენ.
ნულ სართულზე, ავტოსადგომზე შევარდნილებმა ლეოს მანქანა მოძებნეს და შიგნით ჩასხდნენ
-რა ჯანდაბა მოხდა ზევით? - იკითხა აქოშინებულმა გაბრიელმა.
-როგორც ჩანს, უკვე გვიპოვეს!
-ლეო და კატო?
-მათ მხოლოდ ჩვენ ვჭირდებით, ასე რომ, დაქოქე მანქანა! - დაუყვირა გოგონამ და ავტოსადგომზე ახლახანს გამოჩენილ აბრამოვის ორ მცველს გაფართოებული თვალებით გახედა.
გაბრიელმა ძრავა აამუშავა და გიჟივით გავარდა საავადმყოფოს ეზოდან, უკან მოდევნებულმა რამდენიმე ტყვიამ კი მანქანაზე თავისი კვალი დატოვა.

დიდხანს ისხდნენ ორივენი უჩუმრად და დაძაბულად. გული გამალებით უცემდათ, თავში აზრების კორიანტელი უდუღდათ, თვალებით კი სარკეზე მიჯაჭვულიყვნენ, რომ მდევარი თუ გამოჩნდებოდა, არ გამორჩენოდათ.
-რაო, ამჯერად აღარ დაგეხმარა ერეკლე? - სარკაზმით ჩაიცინა გაბრიელმა.
-გიხარია, არა? - ტუჩი აიბზუა ანამ.
-მის მიმართ, ისევ გაქვს ძლიერი სექსუალური ლტოლვა? - ეჭვით დააწვრილა თვალები გაბრიელმა.
-რაზე ლაპარაკობ?
-შენ ხომ ცუდი ბიჭები გიზიდავს?
-ჰო, ალბათ და ამიტომაც ვიწექი შენთან.
-კითხვაზე არ მიპასუხე.
-ეჭვიანობის სცენებს მიწყობ?
-უბრალოდ მაინტერესებს, რას გრძნობ იმ ნაბი*ვრის მიმართ, რომელმაც ორჯერ გესროლა და აქედან ერთხელ მიზანში მოარტყა. - ხმაში ზიზღი შეერია გაბრიელს. - და შენ კითხვაზე ისევ არ მპასუხობ.
-ძლიერ სექსუალურ ლტოლვას მხოლოდ ერთი ადამიანის მიმართ ვგრძნობ და თუ ეს ერთი ადამიანი არ მოკეტავს, კოცანასაც კი არ ვაღირსებ!
-სწორედ ამ პასუხს ველოდი. - კმაყოფილი სახით გაიღიმა ბიჭმა , ცენტრალური გზიდან გადაუხვია და ნაძვნარს შორის გამავლ ვიწრო ტრასას დაადგა.
-სად მივდივართ?
-სანქტუმში, ოღონდ შემოვლითი გზით. - უხალისოდ უპასუხა მან. - ისინი ალბათ მოგვყვებიან და ცენტრალურ მაგისტრალზე უფრო დაგვიწყებენ ძებნას, ვიდრე აქ.
-მართალი ხარ. - ჩაილაპარაკა გოგონამ და გზას გახედა.

დაბურული და იდუმალი ჩანდა გზის ორივე მხარეს მდებარე ტყის მასივი. წიწვოვანი ხეები ცას სწვდებოდნენ, ტოტებზე სქლად დადებული თოვლის საბანი კი მათ მეტ მომხიბვლელობას სძენდა. თითქოს ამ სილამაზით თავისკენ იზიდავდნენ გამვლელებს და თავიანთ, ხიფათით სავსე ხაფანგში იტყუებდნენ.
მოულოდნელად მანქანის უკანა ნაწილიდან შემაწუხებელი ღრჭიალის ხმა გაისმა. გაბრიელმა და ანამ ერთმანეთს გადახედეს და დაახლოებით ორივე მიხვდა, რაც ხდებოდა. ბიჭმა მაშინვე გააჩერა მანქანა და ძირს გადავიდა.
-ჯანდაბა! - დაიყვირა გუნებაწამხდარმა და ფეხი მთელი ძალით მიარტყა საბურავს.
-რა ხდება? - იკითხა ანამ და ისიც გადავიდა.
-საბურავია დაშვებული. - უღონოდ ამოიოხრა მან. - ალბათ, ტყვია მოხვდა და მთელი ეს დრო, დაშვებული საბურავით მოვდიოდით.
-ახლა რა ვქნათ? - ირგვლივ მიმოიხედა გოგონამ.
-გამვლელებს დაველოდოთ.
-ნახევარი საათია მოვდივართ, გაბრიელ, და ერთი მანქანაც კი არ შეგვხვედრია. შენ თვითონ წამომიყვანე ამ მიყრუებული გზით და აქ ნურავის დახმარების იმედი ნუ გექნება. - სიცივისგან მოიბუზა გოგონა, ნელის სვიტერის მკლავები დაბლა ჩამოუშვა და ხელებზე ჩამოიფარა, რომ სითბო შეებარჩუნებინა. - მგონი ჯობია გზა ფეხით გავაგრძელოთ.
-გაგიჟდი? - მკლავში სწვდა გაბრიელი და თვალები ბრაზით დაუბრიალა. - თოვლში და ყინვაში, როცა მანქანა გიფუჭდება, ჯობია დაიცადო, სანამ ვინმე გამოივლის. თუ ადგები და გზას გაჰყვები, ასე გაყინვის მეტი შანსი გაქვს, ვიდრე გადარჩენის.
-უსაქმურად ვერ ვიქნები. - შეუბღვირა გოგონამ და ფეხების ბაკუნით დაადგა გზას.
გაბრიელმა ბრაზით მოკუმა ბაგეები და ერთმანეთს ძლიერად დააჭირა, რომ ზედმეტი აღელვებისგან თავი შეეკავებინა. გააღიზიანა იმ ფაქტმა რომ, ამ გოგოს მოთოკვა სრულიად შეუძლებელი იყო, თუმცა მერე გაახსენდა, რომ მასში სწორედ ეს მოსწონდა. გვერდულად ჩაიცინა და ანას უკან აედევნა.

გოგონას ყოველ წამს უცდებოდა ფეხი მოყინულ გზაზე, მაგრამ მაინც ჯიუტად დგამდა ნაბიჯებს, შემხვედრი ყინულოვანი ქარი ფილტვებს უყინავდა, ტყის მასივი კი არადა არ მთავრდებოდა.
ტელეფონი თითქმის აღარ იჭერდა. რაც უფრო მიიწევდნენ წინ, სიგნალი მით უფრო იკარგენოდა. სავარაუდოდ მკვდარ ზონაში მოხვდნენ, რომელიც ველურ ბუნებას უფრო ჰგავდა და სადაც სულიერის ჭაჭანებაც კი არ იყო. ამასობაში საგრძნობლად ჩამობნელდა. ჯერ შვიდი საათიც არ იყო, მაგრამ მთაში ნაადრევად ღამდება ხოლმე და არც ის დღე იყო გამონაკლისი.
კიდევ უფრო აიტანა კანკალმა მგზავრები, როცა ციდან თოვლის თეთრი ფიფქები წამოვიდა. ერთის მხრივ კარგი იყო, რადგან თოვის პროცესში ცა უფრო ნათელი ხდება და ასე გზასაც უკეთ ხედავდნენ, მაგრამ მეორეს მხრივ დაუნდობელმა ყინვამ უფრო ძლიერად მოუჭირა.
ერთიანად გაითოშნენ ორივენი. გაბრიელი შედარებით უძლებდა, ანა კი კიდურებს თითქმის ვეღარ გრძნობდა.
-ტელეფონის სიგნალი მთლად დაიკარდა. - ამიოხრა გაბრიელმა.
-ახლა სრულიად მიუწვდომლები ვართ. - სარკაზმს არ ღალატობდა გოგონა.
-მიუწვდომლები და გაყინულები. - კბილების კაწკაწით თქვა ბიჭმა.
-განრისხებულებიც ... შენი არ ვიცი, მაგრამ მე განრისხებულიც ვარ, რადგან დღეს უკვე მეორეჯერ დამაღვრევინეს ყავა და ერთი წვეთის დალევაც კი ვერ მოვახერხე.
-აი, ამისთვის კი ისინი დახვრეტას იმსახურებენ. - ნაძალადევად გაიცინა გაბრიელმა და მის გვერდით მიმავალ ანას გახედა.
მოულოდნელად ბიჭს მზერა ტყის სიღრმისკენ გაექცა და თვალები გაოცებისგან გაუფართოვდა.
-რა მოხდა? - ჰკითხა გოგონამ.
-ამას შენც ხედავ, თუ სიცივისგან ჰალუცინაციები მაქვს? - კითხვა შეუბრუნა გაბრიელმა და თითი ტყის სიღრმეში აკიაფებული სინათლის წერტილისკენ გაიშვირა.
მის ხელს თვალი გააყოლა ანამ და გაოგნებულმა წამოიძახა.
-მეც ვხედავ!
-მოდი, გავიგოთ რა არის.
-არა, გაბრიელ, - ხელში სწვდა გოგონა და შეაჩერა, - ტყეში შესვლა ახლა ჩვენთვის სახიფათოა.
-ანა, ორივენი ვიყინებით ... შენ ჩემზე უარეს დღეში ხარ. უსაქმოდ ვერ დავდგები და ვერ ვუყურებ ამ ყველაფერს. - გაყინული თითები ხელებზე ძლიერად მოუჭირა ბიჭმა. - ნუ გეშინია, წამოდი და გავიგოთ რა არის. შეიძლება ვინმე ცხოვრობს იქ და დაგვეხმაროს.
-კარგი, წინ გამიძეხი. - უხალისოდ ჩაიფრუტუნა გოგონამ, რადგან მიხვდა რომ გაბრიელი მართალს ამბობდა, და ბიჭს უსიტყვოდ გაჰყვა უკან.

ტრასასთან შედარებით, ტყეში სიარული ორმაგად რთული იყო. ოღრო-ჩოღრო გზა, გაყინული და ზემოდან დანათოვარი ადგილები და მიწიდან ამოშვერილი ხის ფესვები, კიდევ უფრო ართულებდა გადაადგილებას.
გაბრიელი ტელეფონის ფარანს ანათებდა და წინ სწრაფი ნაბიჯით მიიწევდა. ერთი ხელი ანასთვის ჩაეკიდა და მასაც მიარბენინებდა, მაგრამ გოგონას სიარული საშინლად უჭირდა და ყოველ წუთს ჩერდებოდა.
რამდენჯერმე ორმოშიც კი ჩაუცურდა ფეხი და მუხლამდე ერთიანად დასველდა, რამაც მისი მდგომარეობა კიდევ უფრო გაართულა. გოგონას სველი ჯინსი კანზე მიეკრო, ქარის ყოველ მობერვაზე კი ისეთი შეგრძნება ჰქონდა, თითქოს ფეხებში ბასრ ხანჯლებს არჭობდნენ.
ტყეში რამდენიმე წუთიანი სირბილის შემდეგ, მოულოდნელად შედგა გაბრიელი და ინტერესით დააკვირდა მის წინ, გაშლილ ადგილას განთავსებულ პატარა ხის ქოხს, რომლის პარმაღზეც მხოლოდ ერთი, ნახევრად გაჭვარტლული ნათურა ციმციმებდა, ირგვლივ კი არავინ ჩანდა.
გაბრიელმა რამდენჯერმე დააკაკუნა კარზე, მაგრამ შიგნიდან ჩამი-ჩუმიც არ ისმოდა.
ანა სახლის აივნის დაბალ მოაჯირს მიეყრდნო, რადგან იგრძნო რომ ფეხზე დგომა უკვე აღარ შეეძლო. სიცივე თითქოს უკვე გულზე და ფილტვებზე უჭერდა, რის გამოც ამოსუნთქვის საშუალებაც არ ჰქონდა, გონება და მზერა კი თანდათან ებინდებოდა.
-გაბრიელ ... - სახელი ძლივს წარმოთქვა ანამ და ამღვრეული მზერა ბიჭის ფიგურას მიაპყრო, რომელიც კარის საკეტს ეწვალებოდა გასაღებად.
-გაბრიელ ... ცუდად ვარ! - მხოლოდ ამის თქმაღა მოასწრო გოგონამ და იქვე ჩაიკეცა.
ბიჭი შეშინებული სახით მიბრუნდა მისკენ და მაშინვე მიხვდა გოგონას რაც სჭირდა.
წამში მივარდა გაბრიელი ანას, ხელში აიყვანა, წიხლის დარტყმით შეგლიჯა ქოხის კარი და გოგონა შიგნით შეიყვანა. მერე მიიხედ-მოიხედა და ფანჯარასთან მდგომი ხის საწოლი შენიშნა. გოგონა იქ მიიყვანა, სწრაფად გადააძრო ნამიანი სვიტერი, შიგნით ჩაცმული მაისური და სველი შარვალიც მოაშორა, მერე თვითონაც გაიხადა, პლედი ასწია, ანა საწოლში ჩააწვინა, გვერდით მიუწვა და შიშველ გულ-მკერდზე ძლიერად მიიხუტა, რომ გაეთბო.
-ჰიპოთერმიის ნიშნები გაქვს ... იყინები, ანა ... მაგრამ, ნუ გეშინია, გაგათბობ. - ჩურჩულით უთხრა ბიჭმა და ნერვიულობისგან აკანკალებული ხელები კანზე გაუხახუნა გოგონას.
-რა თბილი ხარ. - ჩამწყდარი ხმით ამოილუღლუღა ანამ და სხეულზე პატარა ბავშვივით აეკრა, რადგან მასთან შდარებით, ბიჭი მართლაც თბილი იყო.
-ცივსისხლიანებს სითბო იზიდავთ. - შვებით ამოისუნთქა გაბრიელმა, როცა მისი ხმა გაიგონა და გოგონას შუბლზე აკოცა.


---
მაპატიეთ ბავშვებო, მხოლოდ დღესასწაულების გამო დავაგვიანე ამდენი ხნით :((( :*** თითქმის 17 გვერდია :დდდდ იმედი მაქვს ისიამოვნებთ :***скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი shalo

მოცინარი pm gaasuftave

 



№2 სტუმარი Shorena kiladze

Auu ra magari iko chemo tkbilo AI tyeshi cava tavfadasavlebi axla xo? Au rodis ikneba shemdegi rogor veli rim icode .zalian saintereso tavi iko nu specepektebi xo saertot.:) geli geli mogeliiiii

 



№3 სტუმარი სტუმარი ნინი

ძალიან ძალიან მაგარია შემდეგს როდის დადებბ

 



№4  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Shorena kiladze
Auu ra magari iko chemo tkbilo AI tyeshi cava tavfadasavlebi axla xo? Au rodis ikneba shemdegi rogor veli rim icode .zalian saintereso tavi iko nu specepektebi xo saertot.:) geli geli mogeliiiii

ტყეში ბევრი არაფერი იქნება სავარაუდოდ :დდდ ტყიდან კიდევ სხვაგან გადაინაცვლებენ და ძალიან დიდი იმედი მაქვს რომ ისიც მოგეწონება :დდდ უღრმესი მადლობა შენ ჩემო საყლოოოო ❤ ზუსტად არ ვიცი როდის დავდებ სამწუხაროდ :*** :((((

სტუმარი ნინი
ძალიან ძალიან მაგარია შემდეგს როდის დადებბ

უღრმესი მადლობა❤❤ ზუსტად არ ვიცი როდის დავდე :((( გარკვეული ნაწილი მომდევნო თავის დაწერილიაქვს და ძალიან ვეცდები მალე დავდო :***❤❤❤

 



№5 სტუმარი Ana

Male ade shemdegii <3<3

 



№6 სტუმარი Qeti qimucadze

Pirveli varrrrr. Rogorc yoveli tavi shesanishnavi iyoo. Martalia didia, magram mainc armeyooooo, gabriels araferi daushavo agataaa, torem cagechxubebiii, zaan magari gogo xarrr. Carmatebebi da gelodebitttttt

 



№7  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Ana
Male ade shemdegii <3<3

ვეცდები ძალიან :**❤❤

Qeti qimucadze
Pirveli varrrrr. Rogorc yoveli tavi shesanishnavi iyoo. Martalia didia, magram mainc armeyooooo, gabriels araferi daushavo agataaa, torem cagechxubebiii, zaan magari gogo xarrr. Carmatebebi da gelodebitttttt

უღრმესი მადლობა ჩემო კარგო :**❤❤❤ ხო აი დაზუსტებით ვერ გეტყვი რა იქნება გაბრიელის შემთხვევაში, მაგრამ ვნახოთ :დდდდდდდ ❤❤❤❤

 



№8 ახალბედა მწერალი An_Gel

ასე მგონია სერიოზული თრილერ-ბოევიკის ყურება დავასრულე ამ წუთას :დდდ ყველაფერი ისე გქონდა აღწერილი, თვალწინ მედგა თითოეული გასროლის სცენა.
სიმართლე გითხრა, წარმოდგენაც არ შემეძლო, რომ პატარა სანქტუმში დაწყებული ამბები ამხელა მასშტაბებს შეიძენდა. აბრამოვი უბრალოდ ბოროტი კაცი კი არა, განდიდების მანიით შეპყრობილი შეურაცხადი ყოფილა. ძალიან მომეწონა მითების და ლეგენდების ამგვარი დაკავშირება, ყოველთვის ინტერესით ვკითხულობ მსგავს ჩართვებს ამ ისტორიაში. ამ საქმის დიდოსტატი ხარ! არაერთხელ მითქვამს და კიდევ უნდა გავიმეორო <3
ისე ერეკლეზე ცოტა გული დამწყდა :( ანასა და მას შორის არსებობდა ქიმია და არ მეგონა, ასეთი ნაძირალა თუ აღმოჩნდებოდა ეს ბიჭი. მაგრამ ალბათ ლოგიკური იყო, რომ სიცოცხლის გადასარჩენად თავისუფლად გაწირა ანა მისნაირმა ადამიანმა.
კატოსადმი პატივისცემა ყოველ თავში იზრდება. ეს ქალი მემგონი ღირსების და მეგობრობის ეტალონია ამ ისტორიაში :დდ heart_eyes ყველაზე მეტად გამიხარდა, რომ ანამაც დაინახა მისი სიკეთე და დააფასა <3
ბოლოსთვის შემოვინახე ყველაზე ტკბილი :დდდ ანთეა და გაბრიელი heart_eyes heart_eyes აი ეს ორი უბრალოდ არ ვიცი, რა :დდდ არანორმალურები რომ იყვნენ, დიდი ხანია ვიცი, მაგრამ ტყვიების წვიმაში რომ სიცილ-კისკისი მოუნდათ, გავგიჟდი კინაღამ :დდდდდ იდეალურები არიან ერთმანეთისთვის, უკეთეს მეორე ნახევარს რომ ვერც ინატრებ :დდდ <3 ბოლო სცენა განსაკუთრებით მომეწონა, რომ გაათბო და მერე შუბლზე აკოცა. მზრუნველი გაბრიელი განსაკუთრებით მიყვარს heart_eyes მარტო ცივსისხლიანებს კიარა, ვისაც გული და გონება აქვს, ყველას უნდა იზიდავდეს გაბრიელის სითბო. შეყვარებული ვარ მე ამათ წყვილზე, შემატყვე ალბათ :დდდ
მოკლედ, ჩემო მარგარიტა, შოკი ხარ, რა! ყოველ თავში უფრო მეტად მაოცებ, ისეთ "სთორილაინებს" ხსნი. საოცარი ვინმე ხარ, ვგიჟდები შენზე, ვგიჟდებიი heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№9  offline წევრი გეგე მარიშკა

ძალიან მაგარი იყო და მართლაც სასიამოვნო გაბრიელს და ანას ბევრი რამის გამოვლა უწევთ როგორც კატოს და ლეოს ძალიან საინტერესოა <3 <3 <3

 



№10  offline წევრი მოცინარი

ფისო, ჩიტო, ოქრო'ვ!
ეს რა იყო ჰაა? :დ აი დასაწყისში, ანთეას მნიშვნელობა რომ გავიგეთ, და ანამ რომ კითხა საიდან გაიგეო, მეგონა ეტყოდა რამე მისტიურს, იდუმალს, 'რამანწიკულს' და... დავგუგლეო :/ :დდ აი მანდ მოვკვდი! :დდ
აჰაა! ხომ ვთქვი რომ იგორი გერმაში წავიდა! ხომ ვთქვი!
პანდორას ყუთზე ვიცოდი რა თქმა უნდა, მაგრამ შემდეგ შენით მოიგონე? წესით როგორც ბერძნული მითოლოგიის გადარეულ ფანს უნდა მცოდნოდა :დდ
ისე დღემდე ვერ მიპატიებია დიანას სიკვდილი... ჰმ... :/
მეც დავხვრეტდი ვიღაცეებს თუ ყავის დალევას არ მაცდიდნენ -_-
ხოდააა... ეს ერიკი არის და არის ტუტუცი რა! ჰიჰ!
ჩიტო, გელი გელი და აღარ სააგვიანო! ვოტ!
პ.ს. ხო, უნდა მაპატიო, ის ბოლო ცრუ განგაში ყოფილა :D <3

 



№11 სტუმარი kusa13

ვაიმეეე აი ისეთი თავი იყოოო აი ისეთო რო სათაირს ვერ ვუძებნიიი ^^ შენ გენაცვალეე :დ <3 აიი უსაყვარლესები არიან ანთეა და გაბრიელი ვგიჟდები ამ ორზე რა )) კატოს ტყვია რო მოხვდა ლამის გული გამისკდა ვაიმეე. ერეკლეს კიდევ ავიღებ და შუაზე გავგლეჯჯჯ უხხ საზიზღარი. :{ ისეთი მომენტები იყოო გული მიქანდებოდა რიაა :D ჰოდა აი ისე თბილაად დთავრდა ეს თავი რო ამ ყინვაში მეც გავთბი ანთეასი არ იყოს :D ჰოდაა დაგაგვიანდა კიარა ის გამიკვირდა დადებულო რო ვნახე ამ დღესასწაულების გადკიდე ვიფიქრე დაგაგვიანდებპდა და აი ძააალიან გამახარე ^_^ გენაცვალეე :D აუ აი ეს მითები და ლეგენდები და მასეთი რაღაცეები მეც ძაან მიყვარს ჰოდა აქაც რო ვხედავ და ვკითცულობ სამმაგად და უფრო მეტადაც მიხარია ^_^ ყველაზე მეტად კი შენ მიხარიხარ ტკბილოო :** როგორ შემაშინე იმ ოთხივეზე, მარა გამახარე მაინც ^^ ვგიჟდები შენზეე ❤❤

 



№12  offline წევრი მოცინარი

პ.ს.ს. ხო, და მე ის ქოხი რაღაც სანდო არ მგონია :/ (ეს დავიმახსოვროთ! :დ)

 



№13  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

An_Gel
ასე მგონია სერიოზული თრილერ-ბოევიკის ყურება დავასრულე ამ წუთას :დდდ ყველაფერი ისე გქონდა აღწერილი, თვალწინ მედგა თითოეული გასროლის სცენა.
სიმართლე გითხრა, წარმოდგენაც არ შემეძლო, რომ პატარა სანქტუმში დაწყებული ამბები ამხელა მასშტაბებს შეიძენდა. აბრამოვი უბრალოდ ბოროტი კაცი კი არა, განდიდების მანიით შეპყრობილი შეურაცხადი ყოფილა. ძალიან მომეწონა მითების და ლეგენდების ამგვარი დაკავშირება, ყოველთვის ინტერესით ვკითხულობ მსგავს ჩართვებს ამ ისტორიაში. ამ საქმის დიდოსტატი ხარ! არაერთხელ მითქვამს და კიდევ უნდა გავიმეორო <3
ისე ერეკლეზე ცოტა გული დამწყდა :( ანასა და მას შორის არსებობდა ქიმია და არ მეგონა, ასეთი ნაძირალა თუ აღმოჩნდებოდა ეს ბიჭი. მაგრამ ალბათ ლოგიკური იყო, რომ სიცოცხლის გადასარჩენად თავისუფლად გაწირა ანა მისნაირმა ადამიანმა.
კატოსადმი პატივისცემა ყოველ თავში იზრდება. ეს ქალი მემგონი ღირსების და მეგობრობის ეტალონია ამ ისტორიაში :დდ heart_eyes ყველაზე მეტად გამიხარდა, რომ ანამაც დაინახა მისი სიკეთე და დააფასა <3
ბოლოსთვის შემოვინახე ყველაზე ტკბილი :დდდ ანთეა და გაბრიელი heart_eyes heart_eyes აი ეს ორი უბრალოდ არ ვიცი, რა :დდდ არანორმალურები რომ იყვნენ, დიდი ხანია ვიცი, მაგრამ ტყვიების წვიმაში რომ სიცილ-კისკისი მოუნდათ, გავგიჟდი კინაღამ :დდდდდ იდეალურები არიან ერთმანეთისთვის, უკეთეს მეორე ნახევარს რომ ვერც ინატრებ :დდდ <3 ბოლო სცენა განსაკუთრებით მომეწონა, რომ გაათბო და მერე შუბლზე აკოცა. მზრუნველი გაბრიელი განსაკუთრებით მიყვარს heart_eyes მარტო ცივსისხლიანებს კიარა, ვისაც გული და გონება აქვს, ყველას უნდა იზიდავდეს გაბრიელის სითბო. შეყვარებული ვარ მე ამათ წყვილზე, შემატყვე ალბათ :დდდ
მოკლედ, ჩემო მარგარიტა, შოკი ხარ, რა! ყოველ თავში უფრო მეტად მაოცებ, ისეთ "სთორილაინებს" ხსნი. საოცარი ვინმე ხარ, ვგიჟდები შენზე, ვგიჟდებიი heart_eyes heart_eyes heart_eyes

ვაიმე ჩემო გოგო :დდდდ ძაან ვცდილობდი მთელი კვირის განმავლობაში :დდ ეს სცენებიც უამრავჯერ დავშალე და ავაწყვე რომ როგორმე ძალიან ცოცხალი გამომსვლოდა და არა ზანტი, რადგან მსგავს სიტუაციებს სიზანტე არ უხდება :დდდ ძაან მიხარია რომ ასე მოგეწონა განსაკუთრებით მაგათი სიცილ-ხარხარი :დდდდ აბა სხვანაირად როგორ შეიძლებოდა ანასთან და გაბრიელთან :დდ :**❤❤❤
ხო თითქოს წარმოუდგენელი იყო ასე პატარა ამბიდან ამხელა, მასშტაბური დანაშაულის ჩადენა, თუმცა აბრამოვი, მდიდარი და ასეთი ცნობილი პიროვნება მართლა უბრალო ყელსაბამის გამო ხო არ შეირცხვენდა თავს და ცხოვრებას დაინგრევდა?! :დდდდ თავიდანვე ამისკენ მიმყავდა საქმე და მივადექი კიდეც :დდდდდ ჰო,გეთანხმები ;)) ერეკლეზე მეც ძაან მწყდება გული, მაგრამ ეგეც გეგმაში მქონდა :დდდდ ჩამოუყალიბებელი პიროვნებაა,ხან ერთ მხარესაა და ხან მეორე :დდდ აი, იმ ტიპებს მაგონებს მტრის ბანაკში რომ გარბოდნენ ქართველებს მეზარბაზნეები აღარ ჰყავთო :დდდდდდდდდდდდდდდ
კატო მამამისის ყველანაირად საწინააღდეგოა და იცი, მის აღწერებს რომ ვწერ ხოლმე ისეთი შეგრძნება მაქვს რომ იგორს სამაგიეროს ვუხდი ასეთი შვილით :დდდდ მას ხომ ყველაზე ნაკლებად უნდა მისი საწინააღმდეგოდ მოაზროვნე შვილი ჰყავდეს :დდდდდდ ;)))
ბოლო სცენა ახალი წლის ღამეს დავწერე :დდდდ კარგი შეზარხოშებული რომ ხარ და რომანტიკების ხასიათზე მოდიხარ აი მაშინ და ალბათ ამიტომაც გამოვიდა ასეთი :დდდდ მაგას გაგრძელებაც აქვს რომელიც მომდევნო თავში იქნება :დდდდ და ისიც არანაკლებ ღუნღულაა ;))) მიგვიზიდა ყველანი გაბრიელის სითბომ და ძალიან მიხარია რომ შეყვარებული ბრძანდებით :დდდ❤❤
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა ამ უთბილესი და საოცარი სიტყვებისთვის ანა :*** ძაან მახარებს ის ფაქტი რომ დეტალებს ასე უღრმავდები და ეს მითებიც ჩემსავით მოგწონს :დდდდ ❤❤❤ მე ვგიჟდები შენზე ოფიციალურად *_* ❤❤❤

გეგე მარიშკა
ძალიან მაგარი იყო და მართლაც სასიამოვნო გაბრიელს და ანას ბევრი რამის გამოვლა უწევთ როგორც კატოს და ლეოს ძალიან საინტერესოა <3 <3 <3

უღრმესი მადლობა :** როგორ მახარებ ყოველ ჯერზე ჩემო კარგოო :***❤❤❤❤❤

მოცინარი
ფისო, ჩიტო, ოქრო'ვ!
ეს რა იყო ჰაა? :დ აი დასაწყისში, ანთეას მნიშვნელობა რომ გავიგეთ, და ანამ რომ კითხა საიდან გაიგეო, მეგონა ეტყოდა რამე მისტიურს, იდუმალს, 'რამანწიკულს' და... დავგუგლეო :/ :დდ აი მანდ მოვკვდი! :დდ
აჰაა! ხომ ვთქვი რომ იგორი გერმაში წავიდა! ხომ ვთქვი!
პანდორას ყუთზე ვიცოდი რა თქმა უნდა, მაგრამ შემდეგ შენით მოიგონე? წესით როგორც ბერძნული მითოლოგიის გადარეულ ფანს უნდა მცოდნოდა :დდ
ისე დღემდე ვერ მიპატიებია დიანას სიკვდილი... ჰმ... :/
მეც დავხვრეტდი ვიღაცეებს თუ ყავის დალევას არ მაცდიდნენ -_-
ხოდააა... ეს ერიკი არის და არის ტუტუცი რა! ჰიჰ!
ჩიტო, გელი გელი და აღარ სააგვიანო! ვოტ!
პ.ს. ხო, უნდა მაპატიო, ის ბოლო ცრუ განგაში ყოფილა :D <3

ხო გოგო გაბრიელია ეგ ნერვის ჭია და სხვას რას უნდა მოელოდე აბა მაგისგან :დდდდდდ მე უბრალოდ სხვანაირი პასუხი ვერ წარმომედგინა :დდდდდდდ❤❤ პანდორას ყუთი და ჰარმონიას ყელსაბამი სრუკიად სხვადასხვა მითებია და ერთამენთთან აკავშირებთ მხოლოდ ის რომ ორივე ჰეფესტოს გამოჭედილია და ორივე უბედურების მომტანია :დდდდ რა თქმა უნდა, მე მოვიგონე და ერთმანეთთან დავაკავშირე ეს ორი მითი :დდდ სხვათა შორის მაგის მოფიქრებას შავალიე ნახევარი ზაფხული :(( :დდდდდდ❤❤ ყავის დაქცევას არავის ვაპატიებ, და მეც ეგრე მოვიქცეოდი :დდდდდ უნდა მაპატიო დიანას სიკვდილი დამერწმუნე არც საჭირო პერსონაჟი იყო და იმსახურებდა კიდეც :დდდდდდდ მიხარია უზომოდ ჩემო საყვარელო შენი გამოჩენა :***❤❤❤გყვარობ❤❤

 



№14  offline წევრი Mtirala

ჩემი მარგო,
ჩემი ტკბილი მარწყვი გოგო.
არ მესმის 10 წუთში როგორ კითხულობენ... :))
მე მთელი დღეა, დადებიდან ვკითხულობ და მხოლოდ ახლა მივრჩი :))
- აქ ამაყი სმაილი - :))))
ფანტაზიის უნარს, რომ არ უჩივი გავიგეთ :))
ისიც გავიგეთ, რომ უნიჭიერესკ გოგო ხარ
და ისიც ვიცით, რომ შენი პროფესია,
ის რაც გიყვარს
ძალიან კარგად გაქვს შესწავლილი და ნამდვილად ვერავინ შემედავება. :))
ყავის გამო არამგონია ვინმე დავხვრიტო, მაგრამ ერეკლე იმსახურებს ნამდვილად ჩაცხრილვას :)))
ნუ სხვა რა გითხრა :))
წინა თავში იმდენი ვილაპარაკე, იმდენი გაქე და გადიდე
სხვა სათქმელი აღარ დამრჩა :))
კაი ვხუმრობ... უნიჭოდ :))
ძალიან საინტერესო ისტორიაა,
საინტერესო წერის სტილით, სიუჟეტით, პერსონაჟებით და საინტერესო ავტორით.
ნუ, როცა ხასიათზე არ ვარ კომენტარების წერა მიჭირს და დღესაც...
დღესაც, უსინდისოდ, ცუდ ხასიათზე ვარ და სიტყვებს ვერ ვპულობ.
მაინცდამაინც ახლა გამომელია სიტყვების მარაგი.
არადა იმდენ სიტყვას იმსახურებ,
იმდენ იდეალურ სიტყვას.
იდეალური ხარ შენი ცოდნით, შენი იუმორით, შენი ეპიკ-სთორებით.
მომენატრა ეს სიტყვა :))
ხანდახან მგონია, რომ სულ სხვა პლანეტიდან ჩამოფრინდი.
ხო... ძალიან მომეწონა ანა რომ ნერვიულობდა კატოზე...
ძალიან, ძალიან მომეწონა ეგ ნაწილი. ❤
კიდე ბოლო ნაწილი მომეწონა, მზრუნველი გაბრიელი და გაყინული ანთეა ❤
შენ კი ძალიან მიყვარხარ, ჩემო საყვარელო.
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

kusa13
ვაიმეეე აი ისეთი თავი იყოოო აი ისეთო რო სათაირს ვერ ვუძებნიიი ^^ შენ გენაცვალეე :დ <3 აიი უსაყვარლესები არიან ანთეა და გაბრიელი ვგიჟდები ამ ორზე რა )) კატოს ტყვია რო მოხვდა ლამის გული გამისკდა ვაიმეე. ერეკლეს კიდევ ავიღებ და შუაზე გავგლეჯჯჯ უხხ საზიზღარი. :{ ისეთი მომენტები იყოო გული მიქანდებოდა რიაა :D ჰოდა აი ისე თბილაად დთავრდა ეს თავი რო ამ ყინვაში მეც გავთბი ანთეასი არ იყოს :D ჰოდაა დაგაგვიანდა კიარა ის გამიკვირდა დადებულო რო ვნახე ამ დღესასწაულების გადკიდე ვიფიქრე დაგაგვიანდებპდა და აი ძააალიან გამახარე ^_^ გენაცვალეე :D აუ აი ეს მითები და ლეგენდები და მასეთი რაღაცეები მეც ძაან მიყვარს ჰოდა აქაც რო ვხედავ და ვკითცულობ სამმაგად და უფრო მეტადაც მიხარია ^_^ ყველაზე მეტად კი შენ მიხარიხარ ტკბილოო :** როგორ შემაშინე იმ ოთხივეზე, მარა გამახარე მაინც ^^ ვგიჟდები შენზეე ❤❤

ვუიმე ჩემოო საყვარელოო :დდდდდდ❤❤❤ ხო ამ დღესასწაულების გადამკიდე მეც მეგონა უფრო დავაგვიანებდი და მერე მეთქი რა პირით გამოვჩნდე საიტზე-თქო, მაგრამ ნურას უკაცრავად :დდდ მხოლოდ ერთი კვირა და ერთი დღე გადავაცილე :დდდდდდდდდ❤ მართლა ისე ვიყავი სადაც წავეწეოდი ყველგამ ვწერდი :დდდდ ძალიან მიხარია რომ ასე მოგეწონა ეს ახალი თავი :დდდდ ჰო სიცივეც იყო და სითბოც მაგრამ მაინც სითბომ აჯობა :დდდდდ❤❤❤ დიდი დისი მადლობა შენ რომ კითხულობ და აზრზ მიზიარებ :დდდ❤❤❤

Mtirala
ჩემი მარგო,
ჩემი ტკბილი მარწყვი გოგო.
არ მესმის 10 წუთში როგორ კითხულობენ... :))
მე მთელი დღეა, დადებიდან ვკითხულობ და მხოლოდ ახლა მივრჩი :))
- აქ ამაყი სმაილი - :))))
ფანტაზიის უნარს, რომ არ უჩივი გავიგეთ :))
ისიც გავიგეთ, რომ უნიჭიერესკ გოგო ხარ
და ისიც ვიცით, რომ შენი პროფესია,
ის რაც გიყვარს
ძალიან კარგად გაქვს შესწავლილი და ნამდვილად ვერავინ შემედავება. :))
ყავის გამო არამგონია ვინმე დავხვრიტო, მაგრამ ერეკლე იმსახურებს ნამდვილად ჩაცხრილვას :)))
ნუ სხვა რა გითხრა :))
წინა თავში იმდენი ვილაპარაკე, იმდენი გაქე და გადიდე
სხვა სათქმელი აღარ დამრჩა :))
კაი ვხუმრობ... უნიჭოდ :))
ძალიან საინტერესო ისტორიაა,
საინტერესო წერის სტილით, სიუჟეტით, პერსონაჟებით და საინტერესო ავტორით.
ნუ, როცა ხასიათზე არ ვარ კომენტარების წერა მიჭირს და დღესაც...
დღესაც, უსინდისოდ, ცუდ ხასიათზე ვარ და სიტყვებს ვერ ვპულობ.
მაინცდამაინც ახლა გამომელია სიტყვების მარაგი.
არადა იმდენ სიტყვას იმსახურებ,
იმდენ იდეალურ სიტყვას.
იდეალური ხარ შენი ცოდნით, შენი იუმორით, შენი ეპიკ-სთორებით.
მომენატრა ეს სიტყვა :))
ხანდახან მგონია, რომ სულ სხვა პლანეტიდან ჩამოფრინდი.
ხო... ძალიან მომეწონა ანა რომ ნერვიულობდა კატოზე...
ძალიან, ძალიან მომეწონა ეგ ნაწილი. ❤
კიდე ბოლო ნაწილი მომეწონა, მზრუნველი გაბრიელი და გაყინული ანთეა ❤
შენ კი ძალიან მიყვარხარ, ჩემო საყვარელო.

არა უშავს ჩემო საყვარელოო :დდდდ საქებარ სიტყვებს არავინ ითხოვს და არც არავინ გაძალებს :დდდ მითუმეტეს როცა ვიცი როგორი დამოკიდებილება გაქვს ჩემს მიმართ და მითუმეტეს როცა კომენტარის წერის ხასიათზე არ ხარ :დდდ❤❤ მე ხომ შენი დაწერილი წერტილიც კი სასწაულად მახარებს მაგრამ თუ გარკვეული მიზეზების გამო ვერ დაწერ არც ეგაა პრობლემა :დდდ ❤❤❤❤❤
მიხარია რომ მოგეწონა ანას და გაბრიელის ეს მომენტები, ანას ნერვიულობა კატოზე :დდდ მგონი იმ მომენტში ლოგიკური იყო :დდდდდდ
უღრმესი მადლობა შენ ისევ და ისევ მზის სხივივით რომ შემოანათებ ხოლმე და გამაბედნიერებ აქ :დდდდდ მიყვარხარ სულო და გულო❤❤❤❤

 



№16  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

რამდენი რამე არ გვცოდნია :დ :დ მაგარი იყო ძალიაააააან ბოლოს ისე აღწერდი ყინვის პერიოდს მეც გამეყინა ხელ-ფეხი :დ როგორ მიყვარს ანთეა და გაბრიელინრა აი ძალიაააააან ვგიჟდები მათზე და შენზე ვაფრენ მარგარეტ ძალიან ძალიან მაგარი იყო

 



№17  offline წევრი deep

ბოლო ნაწილზე დავდნი
საოცრება იყო
ამ კატოს სულ რატო ჭრიან
ერეკლე როგორი ა
ანდაც რა ვერ მოკვდა ბოლო ბოლო
დიანა შემეცოდა მართლა
ანამ და გაბრიელმა როგორც იქნა გაუგეს ერთმანეთს
ამ თავისთვის ლოდინიც კი ღირდა
ბრავო მარგო

 



№18  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ანი ანი
რამდენი რამე არ გვცოდნია :დ :დ მაგარი იყო ძალიაააააან ბოლოს ისე აღწერდი ყინვის პერიოდს მეც გამეყინა ხელ-ფეხი :დ როგორ მიყვარს ანთეა და გაბრიელინრა აი ძალიაააააან ვგიჟდები მათზე და შენზე ვაფრენ მარგარეტ ძალიან ძალიან მაგარი იყო

აუუუ როგორ მიხარიხარ ნეტავ იცოდე ტკბილოოო :****❤❤❤❤❤❤ რა კარგია რომ ასე ძაან მოგეწონა :დდდ მაგ აღწერებზე ტვინი, ენა და ხელები ვიმრვრიე :დდ მინდოდა რომ კარგი გამომსვლოდა :დდდ❤❤❤❤უღრმესი მადლოობა ❤გყვარობ მეც :**❤

deep
ბოლო ნაწილზე დავდნი
საოცრება იყო
ამ კატოს სულ რატო ჭრიან
ერეკლე როგორი ა
ანდაც რა ვერ მოკვდა ბოლო ბოლო
დიანა შემეცოდა მართლა
ანამ და გაბრიელმა როგორც იქნა გაუგეს ერთმანეთს
ამ თავისთვის ლოდინიც კი ღირდა
ბრავო მარგო

იიი❤❤❤მადლობა დიდი სიყვარულოო :*** ძალიან მიხარია რომ მოგეწონა :დდდ❤❤❤ მგონი რაღაც გეშლება :დდდდ კატო პირველად დაჭრეს :დდდ აქ ანას მეტი არავინ დაუჭრიათ :დდდ მხოლოდ ლეოს გასცხეს ერთხელ მაგრად და გაბრიელი დაალურჯეს :დდდდდ❤❤ მძაფრსიუჟეტიანია და ეგეთების გარეშე არ გამოდის :დდდდ❤❤

 



№19 სტუმარი მარი. ელ❤

მარგო:) მარგო:) მარგოოოო:) ყოველ ჯერზე აოცებ ამ ისტორიის და შენს ფანს მარის:) როგორც ყოველთვის საოცრება იყო როგორც წინაზე ვთქვი ახლაც ყველა ემოციაა ჩემშიი და ყველაზე გადამეტებულად სიხარულიი გაოგნებული ვარ ყოველი თავის წაკითხვის შემდეგ სასიამოვნოდ:) სიტყვები ზედმეტია წინებზეც გითხარი რო არაჩვეულებრივი ხაარ მიყვარხაარ❤

 



№20  offline წევრი ლილიკო

რა საყვარლები არიან ოთხივე უკვე შემდგარი წყვილი. როგორ მიყვარან. როცა წავიკითხავ ყოველ მომდევნო თავს დიდი ინტერესით ველოდები. ახლა კი არ ვიცი ალბათ სანამ შემდეგ თავს დადებ მოვკვდები ინტერესით.

 



№21  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

მარი. ელ❤
მარგო:) მარგო:) მარგოოოო:) ყოველ ჯერზე აოცებ ამ ისტორიის და შენს ფანს მარის:) როგორც ყოველთვის საოცრება იყო როგორც წინაზე ვთქვი ახლაც ყველა ემოციაა ჩემშიი და ყველაზე გადამეტებულად სიხარულიი გაოგნებული ვარ ყოველი თავის წაკითხვის შემდეგ სასიამოვნოდ:) სიტყვები ზედმეტია წინებზეც გითხარი რო არაჩვეულებრივი ხაარ მიყვარხაარ❤

ძალიან დიდი მადლობა სიყვარულოოო :***❤❤❤❤ ვაიმეე შენ არც კი იცი როგორ მახარებ ამ საოცარი სიტყვებით :*** საოცრად დადებითად მოქმედებს ეს ჩემზე და კიდვ უფრო მაძლევს წერის სტიმულს :**❤❤ გყვარობ მეც :დდდ❤❤❤

ლილიკო
რა საყვარლები არიან ოთხივე უკვე შემდგარი წყვილი. როგორ მიყვარან. როცა წავიკითხავ ყოველ მომდევნო თავს დიდი ინტერესით ველოდები. ახლა კი არ ვიცი ალბათ სანამ შემდეგ თავს დადებ მოვკვდები ინტერესით.

უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოოო :*** ძალიან მიხარია რომ ასე მოგწონს❤❤❤❤ ვეცდები რომ ძალიან არ დავაგვიანო :** თვალებს ვითხრი და ხელებს ვიმტვრევ გეფიცები :დდდდდ❤❤❤

 



№22  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

უბრალოდ შოკში ვარრ ... ესს რაიყოო რა გოგო ხხარრ შენ ვერ წარმოიდგენნ რაკარგჯ გოგო..
დღითი დდღეე მაოცებბბ ...
მაგიჟებბ...
გაოგნებული ვზივარ დაა ვკითხულობბ ისეთი კარგჯა თვალს ვერ ვწყვიტავვ...
საერთოდ გათიშული ვარ დაა არფერი მესმისს ყველაფერს განვიცდიი ასე მგონიი მეც მონაწილეე ვარრ ამ ყველაფრისს...
თითეულ განცდას განვიცდი თვითეულ ტკივილს თითეულ სიხარულსს ბედნიერებასს .
როგორი შეუდარებელი გოგო ხარ დაა როოგორ მახარებბ შენ ვერრ წარმოიდგინეე...
ისეე მსიამოვნებსს ენით ვერ ავღწერრ...
მაგიჟებ შენი ნიჭიერებით. პროფესიონალი ხარ ნამდვილადდ ..
ჩემი პირადი აღმოჩენაა ხარ შენ დაა მიხარიაა ძალიანნ...
მეამაყებაა შენისთანაა ნიჭიერი ხალხიი ...
მაგარი ხარრ ძალიანნ
.. ბრავოოო ........

 



№23  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ნარჩიტა
უბრალოდ შოკში ვარრ ... ესს რაიყოო რა გოგო ხხარრ შენ ვერ წარმოიდგენნ რაკარგჯ გოგო..
დღითი დდღეე მაოცებბბ ...
მაგიჟებბ...
გაოგნებული ვზივარ დაა ვკითხულობბ ისეთი კარგჯა თვალს ვერ ვწყვიტავვ...
საერთოდ გათიშული ვარ დაა არფერი მესმისს ყველაფერს განვიცდიი ასე მგონიი მეც მონაწილეე ვარრ ამ ყველაფრისს...
თითეულ განცდას განვიცდი თვითეულ ტკივილს თითეულ სიხარულსს ბედნიერებასს .
როგორი შეუდარებელი გოგო ხარ დაა როოგორ მახარებბ შენ ვერრ წარმოიდგინეე...
ისეე მსიამოვნებსს ენით ვერ ავღწერრ...
მაგიჟებ შენი ნიჭიერებით. პროფესიონალი ხარ ნამდვილადდ ..
ჩემი პირადი აღმოჩენაა ხარ შენ დაა მიხარიაა ძალიანნ...
მეამაყებაა შენისთანაა ნიჭიერი ხალხიი ...
მაგარი ხარრ ძალიანნ
.. ბრავოოო ........

გავბრწყინდი და გავიბადრე :დდდდ❤❤ გავწითლდი კიდო :*** ენა მებმის გეფიცები და მიჭირს შესაფერისი სიტყვების მოძებნა :**❤❤❤ სასწაულად მიხარია რომ ასე მოგეწონა და მართლა ასე გულთან ახლოს მიიტანე :*** უღრმესი და უდიდეს მადლობა შენ ამისთვის :***❤❤❤ ემოციებით ავივსე ახლა მეც :***❤❤❤❤

 



№24  offline მოდერი Yvavi.

აღმოჩნდა რომ წინა თავიც არ მქონდა წაკითხული :დ
ასე ძაან ჯერ არაფერი გამხარებია, აი ორი თავი ეგრევე წავიკითხე :დ სროლის მომენტების ვიზუალურად წარმოდგენასაც ვცდილობდი და სხვათაშორის არაფრით ჩამოუვარდება ჰოლივუდურ სცენებს :დდ
ანა და გაბრიელის "დაწყვილება" ხო ვაფშე სხვა თემაა, სულ ცეკვა დავიწყე მეთქი "ეღირსაათ" :დდდდ
მითების და ლეგენდების ჩართვა სულ სხვა ხიბლს სძენს მთელ ისტორიას, უფრო შემეცნებით ემსგავსება.
გეფიცები ამდენი მითი და ლეგენდა ასე ინტერესით ჯერ არ წამიკითხავს :დდდ
არა რა, ნიჭიერი ხარ ^^ თათულიმ ხო გამოსცა წიგნი, ახლა შენს წიგნს დაველოდები :დდდდდდდდ
პ.ს საახალწლოდ გაბრიელი შემიფუთე და გამომიგზავნე რაა. კრიმინალი კია მარა ქიმიას ვგრძნობ ჩვენს შორის sunglasses sunglasses
ჰო კიდევ, ამხელა თავების წერა არ გეზარება? რო ვხედავ სულ გული მიწუხდება რამდენი ხანი წერდა თქო >< მარა უფრო დიდსაც თუ დაწერ იმასაც 5წუთში წავიკითხავ smiling_imp
ჰო, რო დავიქოქე და აღარ გავჩერდი.
მოკლედ სასწაულად მომწონს რაა, შენც მიყვარხარ აი ძაან >< ცოტა მშურს კიდეც :დდდდდდდდდდდდ

 



№25  offline წევრი Mrs grey

ეს ვინ მყავს❤️ ჩემთვის შექმნა დედამ ❤️ ჩემმა მაქს ფანმა❤️ იცოდა მეც რო ცივსისხლიანი ვარ???? შენი 17 კი არა 117 გვერდი არ მეყოფა❤️ იმდენად დაძაბული თავი იყო დასასრულს მივხვდი რომ ხელები გამთეთრებია ისე ვუჭერდი ტელეფონს ???? თამამად ვაღიარებ ამაზე დახვეწილი, გამართული ისტორია აქ ძალიან ცოტაა, ზოგადაგ ძალიან ცოტას შეუძლია წეროს ასეთი განსხვავებული, სიტყვებით მდიდარი, გრამატიკულად გამართული, ისტორიების შემნა, უფროსწორად შენ ჩემო ვულკანო დიდი ხანია აღარ წერ ისტორიებს... ❤️❤️

 



№26  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Yvavi.
აღმოჩნდა რომ წინა თავიც არ მქონდა წაკითხული :დ
ასე ძაან ჯერ არაფერი გამხარებია, აი ორი თავი ეგრევე წავიკითხე :დ სროლის მომენტების ვიზუალურად წარმოდგენასაც ვცდილობდი და სხვათაშორის არაფრით ჩამოუვარდება ჰოლივუდურ სცენებს :დდ
ანა და გაბრიელის "დაწყვილება" ხო ვაფშე სხვა თემაა, სულ ცეკვა დავიწყე მეთქი "ეღირსაათ" :დდდდ
მითების და ლეგენდების ჩართვა სულ სხვა ხიბლს სძენს მთელ ისტორიას, უფრო შემეცნებით ემსგავსება.
გეფიცები ამდენი მითი და ლეგენდა ასე ინტერესით ჯერ არ წამიკითხავს :დდდ
არა რა, ნიჭიერი ხარ ^^ თათულიმ ხო გამოსცა წიგნი, ახლა შენს წიგნს დაველოდები :დდდდდდდდ
პ.ს საახალწლოდ გაბრიელი შემიფუთე და გამომიგზავნე რაა. კრიმინალი კია მარა ქიმიას ვგრძნობ ჩვენს შორის sunglasses sunglasses
ჰო კიდევ, ამხელა თავების წერა არ გეზარება? რო ვხედავ სულ გული მიწუხდება რამდენი ხანი წერდა თქო >< მარა უფრო დიდსაც თუ დაწერ იმასაც 5წუთში წავიკითხავ smiling_imp
ჰო, რო დავიქოქე და აღარ გავჩერდი.
მოკლედ სასწაულად მომწონს რაა, შენც მიყვარხარ აი ძაან >< ცოტა მშურს კიდეც :დდდდდდდდდდდდ

უუუჰ რა კარგია რომ ორივე ერთად ჩაიკითხე ტკბილოოო :***❤❤❤ ექშენ მომენტებს რომ ვწერ ხოლმე მეც მაქსიმალურად ცხადად წარმოვიდგენ და როცა მეუბნებიან რომ კითხვისას მათაც წარმოიდგინეს სიხარულისგან სულ ვბრწყინავ :დდდდდ :****❤❤❤ ეღირსათ მართლაც რომ ეღირსათ ჩიტო :დდდდდდ ❤❤ შეგიფუთავ და გამოგიგზავნი შობისთვის :დდდ ოღონდ ქიმიური რეაქცია არ მოახდინოთ :დდდდდდ დაზარებით არასოდეს მეზარება ამდენი წერა როცა მუზა ჩემთანაა :დდდდ მაგრამ რედაქტირება არის სიკვტილი და არგადარჩენა :დდდდდდ ეგ მომიღებს ბოლოს მე :დდდდდ
უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოოოო ❤❤ ძალიან მიხარია შენი გამოჩენა :** ეს დადებითი მუხტი კი მავსებს ერთიანად :****❤❤❤❤

Mrs grey
ეს ვინ მყავს❤️ ჩემთვის შექმნა დედამ ❤️ ჩემმა მაქს ფანმა❤️ იცოდა მეც რო ცივსისხლიანი ვარ???? შენი 17 კი არა 117 გვერდი არ მეყოფა❤️ იმდენად დაძაბული თავი იყო დასასრულს მივხვდი რომ ხელები გამთეთრებია ისე ვუჭერდი ტელეფონს ???? თამამად ვაღიარებ ამაზე დახვეწილი, გამართული ისტორია აქ ძალიან ცოტაა, ზოგადაგ ძალიან ცოტას შეუძლია წეროს ასეთი განსხვავებული, სიტყვებით მდიდარი, გრამატიკულად გამართული, ისტორიების შემნა, უფროსწორად შენ ჩემო ვულკანო დიდი ხანია აღარ წერ ისტორიებს... ❤️❤️

ვაიმე ტკბილზე ტკბილო შოკოლადოოო :***❤❤❤ ვბრწყინავ მზესავით გეფიცები :დდდდ ❤❤❤ გული მიფრიალებს შენს ამ სიტყვებს რომ ვკითხულობ :***❤ამ ისტორიაზე
მე თვითონაც ისე ვარ შეყვარებული ლამის მართლა 117 გვერდი დავწეეო, რადგან წერას რომ ვიწყებ გაჩერება და გაწყვეტა არ მინდა :დდდ ❤ ამასც ხომ ნიჭი უნდა რომ ადამიანი სულ ასეთ კარგ ხასიათზე დააყენო :დდდ❤❤❤ მაქს ფანოოო ჩემი გაღიმების მიზეზი ხარ :დდდ❤❤❤

 



№27  offline მოდერი lile jones

ზოგი ლანძღავდა ჩემს ბიჭს(ერეკლეზე ვამბობ:დდდ) ჰოდა გაფრთხილებთ!ნუ მიჩაგრავთ ჩემ ნაძირალა ბიჭს,თორემ მოვიყვან მათეს და ნიკანორისნაირ შრამებს დაგიტობებთ ყველას:დდ ერეკლე არის ჩემი ბიჭი:დდ ვოტ:დდ სინამდვილეში იგორმა კი არა მე ვუბრძანე ანას მოკვლა:დდ ეჭვიანობამ იცის:დდ ნიკანორსაც კინაღამ მოვაკვლევინე ერთხელ კესო:დდ ერეკლე არაფერ შუაშია ყველა დანაშაული მე ჩავიდინე:დდ(ნერსეს ნუ ეტყვით ჯერ:დდ) მარგალიტა♡შენ ხარ საოცრება♡მრავლ გზის დედამთილი:დდ მგონი ყველა შენი შვილი(ნიკანორი პირველია:დდ) მიყვარს:დდ შენი ისტორიები უნდა ასწავლონ სკოლებში და არა ისტორია ან ხელოვნება:დდ შენგან უფრო მეტ საინტერესო ინფორმაციას ვიგებ ხელოვნებაზე♡ემოციები ისე გქონდა გადმოცემული სროლის დროს მეც ვიმალებოდი:დდ გაბრიელი ნამდვილი მორიელია:დდ ეგ არის მთავარი მიზეზკ რატომაც მიყვარს:დდ ანთეა პირველი გოგოა ვიზეც არ ვეჭვიანობ და პირიქით ძალიან მიყვარს:დდ(უთხარით გაუხარდება:დდ) დედამთილო მიყვარხართ მე შენ,ერეკლე,ნიკანორი,მათე,გაბრიელი,ჩემი მეჯვარე იუზა და ნოა:დდდ♡
--------------------
M.G

 



№28  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

Margaritha Loki
ნარჩიტა
უბრალოდ შოკში ვარრ ... ესს რაიყოო რა გოგო ხხარრ შენ ვერ წარმოიდგენნ რაკარგჯ გოგო..
დღითი დდღეე მაოცებბბ ...
მაგიჟებბ...
გაოგნებული ვზივარ დაა ვკითხულობბ ისეთი კარგჯა თვალს ვერ ვწყვიტავვ...
საერთოდ გათიშული ვარ დაა არფერი მესმისს ყველაფერს განვიცდიი ასე მგონიი მეც მონაწილეე ვარრ ამ ყველაფრისს...
თითეულ განცდას განვიცდი თვითეულ ტკივილს თითეულ სიხარულსს ბედნიერებასს .
როგორი შეუდარებელი გოგო ხარ დაა როოგორ მახარებბ შენ ვერრ წარმოიდგინეე...
ისეე მსიამოვნებსს ენით ვერ ავღწერრ...
მაგიჟებ შენი ნიჭიერებით. პროფესიონალი ხარ ნამდვილადდ ..
ჩემი პირადი აღმოჩენაა ხარ შენ დაა მიხარიაა ძალიანნ...
მეამაყებაა შენისთანაა ნიჭიერი ხალხიი ...
მაგარი ხარრ ძალიანნ
.. ბრავოოო ........

გავბრწყინდი და გავიბადრე :დდდდ❤❤ გავწითლდი კიდო :*** ენა მებმის გეფიცები და მიჭირს შესაფერისი სიტყვების მოძებნა :**❤❤❤ სასწაულად მიხარია რომ ასე მოგეწონა და მართლა ასე გულთან ახლოს მიიტანე :*** უღრმესი და უდიდეს მადლობა შენ ამისთვის :***❤❤❤ ემოციებით ავივსე ახლა მეც :***❤❤❤❤

მადლობა შენნ ასეთიი სიამოვნებისთვისსს heart_eyes კარგი ხარ ძალიან კარგიიიი

 



№29  offline წევრი დელასი

აი მეტი რაღა გითხრა რაა, ბიჭი, რომ იყო ცოლად გამოგყვებოდიი :დდდ
წინა თავი მართლა ემოციების პიკი იყო ჩემთვის, მაგრამ ამან არ ვიციი რა დამმართა ^^
ასე მგონია, რომ ზუსტად იმ დინამიკას და ემოციებს გადმოსცემ, რომელზეც მე ვგიჟდები და ხანდახან მიკვირს კიდეც, ასე 100%-ით როგორ ჯდება შენი აზრები ჩემს გემოვნებაში.
პირველ რიგში იმას აღვნიშნავ, რომ ეს მითები და ისტორიული ჩანართები სასწაულს მმართებს (მომავალი ისტორიკოსი ვარ და ალბათ ამის ბრალია დდ). ყველაზე მეტადდ სწორედ ასეთი ჩანართები მომწონს და მართლაც, რომ დიდი ინტერესით ვკითხულობ ყოველთვის, რადგან ბევრი რამ ჩემთვისაც ახალი და უცხოა heart_eyes კარგიი ეს ჰოო... ახლააა ვიწყეებ :დდ
მთელ ტანში ჟრუანტელმა დამიარა დასაწყისის სცენაზეე ^^ არ ვიცი ეს რაიყო, მაგრამ მართლაა დამბურძგლა გეფიცებიი ^^ ისე ლამაზად, ინტიმურად და მგრძნობიარედ გაქ აღწერილი ანას თვალით დანახული გაბრიელი, მისი შემდგომი ქმედებები, ის რომ ცდუნებას ვერ გაუძლო და ასე შემდეგ, რომ მართლაა საოცარ გრძნობებს იწვევს. თითოეული მოქმედებით, სიტყვით და მიმიკით, უფრო და უფრო მაყვარებ შენ პერსონაჟებს, თუ რა თქმა უნდა ეს კიდევ შესაძლებელია, რადგან მართლაც ისე მიყვარს თითოეული, რომ ნამდვილი ადამიანებიც კი მგონია ზოგჯერ :დდ (კიდევ კარგი აქ ნიკნეიმს ვარ ამოფარებული და არავინ იცის რომელი დარტყმული წერს ამ კომენტარებს :დდდ)
სამი პატარა დეტალი უნდა აღვნიშნო ამ თავში რაც ყველაზე ძალიან მომეწონა :
1)ანას და გაბრიელის მაისურები
2)კატოს მიერ ანას "მაიმუნობის" მიჩქმალვა :დდ
3)ანას სახელის განმარტება
ათ ბალიან სისტემაშიც კი ვეღარ ეტევა უკვე ეს თავიი რა ვქვნაა ???
ყოველი მომენტი საოცრება იყოო. სროლის ატეხვის სცენის აღწერა იყო უაღრესად პროფესიონალური. აი, როცა შტორმის წინ სიჩუმე ისადგურებსოო <33 თითქოს კადრები შენელდა კითხვისას და შენელებულ კადრში წარმოვიდგინე, როგორ გატყდა მინა და როგორ წამოვიდა ტყვიების წვიმა. არადა ახალი წელი იყო, კანფეტები მაინც შემოეყარათ ჯერ, მოელოცათ, ჭიქა აეწიათ smile აჰა მომაწვა ისეევ უაზრო იუმორი. იცის ხოლმეე . . .
ანა და გაბრიელი ამ თავში ჩემთვის ყველაზე ეპიკურ და ორიგინალურ წყვილად იქცნენ. აი უბრალოდ მაგიჟებს ასეთი განსხვავებული წყვილები, რომელთა ურთიერთობა სხვას არ ჰგავს და ამავე დროს, ყველაზე ძლიერია. სწორედ იმ შეფარული ემოციების გამო, სწორედ იმ უთქმელი სიტყვების გამო, რომელთა თქმა არცაა აუცილებელი, სწორედ ამის გამოა ძლიერიი ^^ მე თუ მკითხავ სიყვარულს სიტყვები არც სჭირდება, ყველაფერს გამოხდვა იტევს, ის თუ როგორ გიყურებს, როგორ იქცევა შენთან და ასე შემდეგ ^^ სწორედ ესაა ყველაზე მომხიბვლელი მათ ურთიერთობაში. ის ფაქტიც მომწონს, რომ ვერცერთის, ვერც ანას და ვერც გაბრიელის მხრიდან ვერ წარმომიდგენია როგორ ჟღერს სიტყვა "მიყვარხარ" :დდ მგონი ვერც შეენ...
თითოეულ მომენტს ვერ განვიხილავ, რადგაან კომენტარს მერე გიგანტურიც აღარ ერქმევა, რაღაც ახალი სიტყვა იქნება მოსაფიქრებელი, თუმცა გეტყვი, რომ თითოეული ეპიზოდი, უზომო ემოციებით მავსებდა და არ ყოფილა ერთი აბზაციც კი, რომ უემოციოდ წამეკითხა. როგორც ახერხებ ამას დღემდე ვერ ვხვდებიი...
თუმცააა ბოლო ეპიზოდი და საავადმყოფოდან გამოქცევის შემდეგ სცენაზეე, რომ არ ვთქვა ორიოდე სიტყვა ისე ვერავინ გამაგდებს აქედაან :დდ
დამადუმა . . . მხოლოდ ამის თქმა შემიძლიაა. ისეთი ეპიზოდები და მომენტები, როგორიც შენ ისტორიებშია, არსად მინახავს გეფიცები. დამბურძგლა გაბრიელის ფიქრებზე, როცა ფიქრობდა ამ გოგოს მოთოკვა შეუძლებელიაო, თუმცა მერე მიხვდა, რომ სწორედ ეს მოსწონდა მასშიო. ზოგადად მეც ასეთი ვარ, ჩვეულებრივი მოკვდავები არ მიზიდავენ, ადამიანს რაღაც განსხვავებული უნდა ჰქონდეს, რაღაც ყველასთვის უცხო რომ დავინტერესდე :დდ მგონიი მომიწევს მე კატების მოშინაურება :დდდ არაუშავს, კატები მაღალ წნევებს შველიანო და წამლის ფულს მაინც დავზოგაავ :დდ
მოკლედ ატაპლენიის ფუნქციაც შეათვისებინე რა ამ ბიჭსს :დდ რამდენი ინატრებდა ანას ადგილას ყოფნასს ახლა ამის კითხვის დროსს :დდ რა დღეში უნდა იყო ტყეში გაყინვაზე რომ იოცნებოო, თუმცა დასასრული იქნებაა ძალიან თბილი და სასიამოვნო :დდ დამცხააააააა !!! smile
ბევრი, რომ აღარ ვილაპარაკოო (არადა რამდენი ვილაპარაკე?!) ყველაზე მაგარიი თავი იყო, ყველაზე სუნთქვისშემკვრელი, რაც კი წამიკითხავსს და არ ვიცი შემდეგში რას აპირებ ისეთს, რომ ესეც გადაჯოკროს, მაგრა შენ შესაძლებლობებში ეჭვი აღარ მეპარება უკვე და მჯერა შეძლეებ <33 heart_eyes

ველოდებიი მე-16-ს, წამზომი ჩაირთოო ...

 



№30  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

lile jones
ზოგი ლანძღავდა ჩემს ბიჭს(ერეკლეზე ვამბობ:დდდ) ჰოდა გაფრთხილებთ!ნუ მიჩაგრავთ ჩემ ნაძირალა ბიჭს,თორემ მოვიყვან მათეს და ნიკანორისნაირ შრამებს დაგიტობებთ ყველას:დდ ერეკლე არის ჩემი ბიჭი:დდ ვოტ:დდ სინამდვილეში იგორმა კი არა მე ვუბრძანე ანას მოკვლა:დდ ეჭვიანობამ იცის:დდ ნიკანორსაც კინაღამ მოვაკვლევინე ერთხელ კესო:დდ ერეკლე არაფერ შუაშია ყველა დანაშაული მე ჩავიდინე:დდ(ნერსეს ნუ ეტყვით ჯერ:დდ) მარგალიტა♡შენ ხარ საოცრება♡მრავლ გზის დედამთილი:დდ მგონი ყველა შენი შვილი(ნიკანორი პირველია:დდ) მიყვარს:დდ შენი ისტორიები უნდა ასწავლონ სკოლებში და არა ისტორია ან ხელოვნება:დდ შენგან უფრო მეტ საინტერესო ინფორმაციას ვიგებ ხელოვნებაზე♡ემოციები ისე გქონდა გადმოცემული სროლის დროს მეც ვიმალებოდი:დდ გაბრიელი ნამდვილი მორიელია:დდ ეგ არის მთავარი მიზეზკ რატომაც მიყვარს:დდ ანთეა პირველი გოგოა ვიზეც არ ვეჭვიანობ და პირიქით ძალიან მიყვარს:დდ(უთხარით გაუხარდება:დდ) დედამთილო მიყვარხართ მე შენ,ერეკლე,ნიკანორი,მათე,გაბრიელი,ჩემი მეჯვარე იუზა და ნოა:დდდ♡

ვაიმე ქალო ახალი ნიკით ძლივს გიცანი joy ეს ნიკანორი რო არ გეხსენებინა მართლა ვერ გიცნობდი laughing heart_eyes ჩემო რძალო ხო იცი როგორ მახარებს სულ შენი გამოჩენა, მითუმეტეს ასეთი თბილი კომენტარებით kissing_heart მუდამ რომ მაბედნიერებ ისეთი ხარ რა ოქრო და ბრილიანტი heart_eyes მადლობა უღრმესი შენ ამ საოცარი სიტყვებისთვის heart_eyes joy შენ და შენი ეს კოჭების დამხვრეტი ბიჭები stuck_out_tongue_winking_eye heart_eyes გყვარობ სიყვარულო გოგოვ kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent