შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 16}


10-01-2018, 17:32
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 1 833

ცივსისხლიანი - {თავი - 16}

თვალები რომ გაახილა ანამ, პირველი რაც მის მზერის არეში მოხვდა, ფანჯარა და მის მიღმა მდებარე დათოვლილი ტყე იყო. თოვას ისევ არ გადაეღო. ისე გამალებით ცვიოდა ციდან ფიფქები, თითქოს დედაბუნება სამყაროს თეთრ ნალექში ჩახრჩობას ცდილობდა.
მყარ და უხეშ მატრასზე გოგონა უხერხულად შეიშმუშნა. მხარი იცვალა, საბანი გადაიძრო და ფეხზე ნელა წამოიზლაზნა. ტანზე რომ დაიხედა, ვიღაცის პერანგი ეცვა, მაგრამ ვერ მიხვდა ვისი, მერე მიიხედ-მოიხედა და ახლაღა შენიშნა რომ პატარა, დაბალჭერიან ხის ქოხში იმყოფებოდა, რომელიც სავსე იყო კედლებზე დაკიდებული ცხოველების ტყავებით, ქილებში შენახული გამხმარი მცენარეებით და სხვადასხვა მტვრიანი ნივთებით.
ქვის ბუხარში ხმელი შეშა ტკაცუნით იწვოდა. ბუხართან, სკამზე ანას სველი ტანსაცმელი იყო მიფენილი, იქვე მდგარ მოზრდილ დივანზე კი ნახევრად ცარიელი, რომელიღაც ალკოჰოლური სასმელის ბოთლი და ტელეფონი იყო მიგდებული.
მოულოდნელად კარი გაჯახუნდა. ანა შეშინებული შეკრთა, თუმცა მალევე დამშვიდდა, რადგან შიგნით შემოსული გაბრიელი დაინახა. ბიჭმა კარი ჩაკეტა, ხის ნაჭრები ბუხართან დაყარა და ანას წარბშეკრული მიუბრუნდა.
-რატომ ადექი?
-კარგად ვარ ... - ხელი უდარდელად აიქნია გოგონამ. - რა მოხდა? გული წამივიდა?
-ჰიპოთერმია გეწყებოდა ... კიდევ კარგი, ვიცოდი როგორ უნდა დაგხმარებოდი ... - ნერსეს სვიტერი შეისწორა ბიჭმა, მერე ანას ალმაცერად შეხედა და წარბები მაცდურად აათამაშა. - ტანსამელი გაგხადე, შემდეგ მეც გავიხადე და ისე გაგათბე.
-მოკეტე, გარყვნილო! - მხარზე სიცილით მიარტყა ხელი ანამ და ბუხრის წინ დივანზე მოკალათდა. - ვის სახლში ვართ?
-არ ვიცი, მაგრამ ცხოველების ტყავებით თუ ვიმსჯელებთ, მონადირის ქოხში უნდა ვიყოთ. - ბუხარს შეუკეთა გაბრიელმა და ხისგან გამოთლილ სკამზე ჩამოჯდა.
-ეს პერანგიც აქ იპოვე, ხომ?
-კედელზე ეკიდა.
-მისი პატრონი, რომ მოვიდეს?
-მიიხედ-მოიხედე, ანა! აქ ალბათ საუკუნეა არავინ ყოფილა და ასეთ ამინდში ვინ უნდა მოვიდეს? - სიცილით თქვა ბიჭმა, სასმელის ბოთლს გადასწვდა, თავი მოხსნა და რამდენიმე ყლუპი ხარბად გადაუშვა ყელში.
-რა სასმელია?
-მგონი ... მუხის არაყია. საზიზრარი გემო აქვს, მაგრამ გასათბობად გამოდგება.
-მეც დამიტოვე. - ხელი მისკენ გაიწვდინა ანამ.
გაბრიელს გაეღიმა და ბოთლი უსიტყვოდ გადასცა.
გოგონამ რამდენჯერმე მოსვა და იგრძნო, როგორ უსიამვნოდ გავრცელდა ალკოჰოლი მის სხეულში, წამის შემდეგ კი, სიმწარე სასიამოვნო შეგრძნებამ შეცვალა, სხეულში წარმოქმნილმა სითბომ ძვლებამდე ჩააღწია და ძარღვებში სისხლი აუდუღა.

უხალისოდ ამოიხრა გოგონამ. ახალი წლის ღამე იყო, ძველი და მის ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე უცნაური წელი მთავრდებოდა, მაგრამ მიახლოებითაც კი არ უწყოდა, რას უმზადებდა მომდევნო წელი.
გაბრიელიც ფიქრებში იყო წასული. სასმელს უკვე მოეხერხებინა მისი გონების არევაც, თუმცა იმის ნაცვლად, რომ ცოტათი დამშვიდებულიყო, ნერვებმა უფრო აიტანა. დარდობდა ანას გამო, დარდობდა მისი მეგობრების გამო, და ოდანავადაც კი არ აღელვებდა საკუთარი მომავალი. მხოლოდ ის უნდოდა რომ, მისი მტრები სხვებს არ შეხებოდნენ, მაგრამ თუ პანდორას ყუთის ამბავი ნამდვილი იყო, მაშინ მარტო მათ კი არა, მთელს კაცობრიობას ემუქრებოდა საფრთხე.
ანა დივანზე მიგდებულ ტელეფონს გადასწვდა და სიგნალი შეამოწმა. ისევ სუსტად იჭერდა, რის გამოც ზარის განხორციელება შეუძლებელი იყო, თუმცა ეს მუსიკის მოსმენას ვერ შეაფერხებდა. გოგონას ისევე სურდა გაბრიელის ხასიათის გამოსწორება, როგორც საკუთარის, ამიტომ ფლეილისტი გადაქექა და რამდენიმე მისთვის უცნობი მუსიკოსის შემოქმედების გვერდის ავლის შემდეგ, რაღაც ნაცნობსაც წააწყდა.
-ედ შირანი! და ჩემი საყვარელი სიმღერა! - წამოიძახა უცებ მან და განწყობის შესაქმნელად "Perfect" ჩართო. - დედაშენს კარგი გემოვნება ჰქონია.
-მეც მიყვარს ეს სიმღერა, რომანტიკულ განწყობაზე მაყენებს. - გაეღიმა გაბრიელს, ანას ბოთლი გამოართვა და ისევ მოსვა.
-ტექსტი თუ მელოდია? - ჩაეკითხა გოგონა.
-ორივე. - დაიჩურჩულა ბიჭმა და მზერა ბუხარში მოთამაშე ცეცხლის ენებს გაუსწორა.

საამელისგან აბრჭყვიალებული თვალები მიაპყრო ანამ მას. ცეცხლის მოყვითალო-მოწითალო ფერის შუქზე, გაბრიელის პროფილი და სახის ოდნავ უხეში, მამაკაცური ნაკვთები, კიდევ უფრო მიმზიდველად ეჩვენა გოგონას.
მოულოდნელად ფეხზე წამოდგა, გაბრიელს მიუახლოვდა, თავზე დაადგა და ზემოდან დააქცერდა. ბიჭმა ნელა მიაბრუნა თავი მისკენ, ანას გამხდარ ფეხებს თვალი ააყოლა და მის ოქროსფერ-ყავისფერ თვალებს თავისი "შავი სარკეებით" შეაცქერდა.
ანას არაფერი უთქვამს, მხოლოდ გაიღიმა და ესეც საკმარისი იყო რომ გაბრიელი მის სურვილს მიმხვდარიყო. ბიჭი ფეხზე წამოდგა და მის წინ აესვეტა. გოგონამ ნელა გასწია ორივე ხელი გაბრიელისკენ, ჯერ ფრთხილად გადაუსვა აცახცახებული თითები კისერზე ამოსვირინგებულ მორიელს, მერე კი თითის წვერებზე აიწია და ბაგეები ყელზე მიაწება ბიჭს.
გაბრიელს მომენტალურად გააჟრჟოლა, ცივი ტუჩების შეხებისგან და ამავდროულად, მის სხეულში წამებში აბობოქრებული დაუცხრომელი ვნების ტალღებისგან.
-გინდა გუშინწინდელი ღამე გავიმეოროთ? - ჰკითხა მაცდური ღიმილით ბიჭმა.
-რატომაც არა?! - უპასუხა გოგონამ და პერანგის ღილების ნელ-ნელა შეხსნა დაიწყო.
-გაუძლებ? - ცალი წარბი ასწია გაბრიელმა და მის ნახევრად შიშველ სხეულს ანთებული თვალებით შეხედა.
-შევამოწმოთ! - ცალყბად გაიღიმა ანამ, ცივი ხელები სვიტერის ქვეშ შეუცურა ბიჭს და გახურებულ კანზე მიაკრო.
კიდევ ერთხელ გააჟრიალა გაბრიელს სიამოვნებისგან, მოუთმენლად სწვდა გოგონას, მხრებიდან პერანგი მოაშორა, ძლიერად მიიხუტა მკერდზე და იმ ტუჩებს დასწვდა, რომელსაც მსოფლიოში ყველაზე არომატული, მომაჯადოებელი გემო ჰქონდა მისთვის და რომელიც მხოლოდ მას ეკუთვნოდა.
-ახალ წელს გილოცავ. - ჩასჩურჩულა ბიჭმა ჩახლეჩილი, ვნებაშერეული ხმით.
-მეც გილოცავ. - მუსიკის ჰანგების ფონზე, სუსტად გაისმა ანას ათრთოლებული ხმა, რომელიც მალევე ოხვრაში გადაიზარდა.



-ამ ქოხის პატრონი ალბათ გაგიჟდება, კარს გატეხილს რომ ნახავს. - დათოვლილ ქოხს ახედა ანამ და დილის სუსხისგან შეციებულმა, ყბები ერთმანეთს ძლიერად დააჭირა, რომ კანკალი შეეჩერებინა.
-როგორც კი შევძლებ, სახლის პატრონს მოვძებნი და გატეხილი კარისთვის გადავუხდი. - სიცილით ჩაილაპარაკა გაბრიელმა, ქოხის კარი გამოიხურა და გატეხილი საკეტი თოკით დაამაგრა, რომ ქარს არ გაეღო.
-ახლა საით? - ჰკითხა გოგონამ და გაყინული თითები, მის თითებს ჩასჭიდა.
-გზისკენ წავიდეთ, იქნებ ახლა მაინც გამოიაროს ვინმემ და სანქტუმში წაგვიყვანოს. - მისი თითები ტუჩებთან მიიტანა ბიჭმა და რამდენჯერმე აკოცა.
-შიმშილით ვკვდები.
-ბუნებრივია, მეორე დღეა არაფერი გვიჭამია. - სიცილით ჩაილაპარაკა გაბრიელმა.
ორივენი დათოვლილ ბილიკს დაადგნენ და ისევ გზისკენ გაემართნენ. ცოტა ხანს ასე იარეს, დუმდნენ და გაყინულ ჰაერს ღრმად ისუნთქავდნენ. სიჩუმეს მხოლოდ ფეხქვეშ მოჭრიალე მშრალი და ნახევრად გაყინული თოვლის ხმა არღვევდა, ტყეში მძრწოლავი ცივი ქარი კი პირდაპირ სახეში ეჯახებოდა მათ.
-როცა ლეომ დიანას ამბავი გითხრა ... დავინახე როგორი სახე გქონდა. - მოულოდნელად ამოილაპარაკა ანამ.
მის სიტყვებზე, მაშინვე შედგა გაბრიელი და გოგონას გაკვირვებულმა გახედა.
-მაინც როგორი?
-მის გამო ანერვიულდი ... დიანას გამო! - ეჭვნარევი ხმით თქვა მან. - იმ ქალის გამო, რომელმაც მთელი ცხოვრება მოგიწამლა!
-მკვდრებზე, ან კარგს ამბობენ, ან არაფერს. - უხალისოდ მიუგო ბიჭმა.
-უკაცრავად, მაგრამ ეს ის შემთხვევაა, როცა ვერც კარგს ვიტყვი და ვერც გავჩუმდები. - ბრაზი მოაწვა ანას და უნებურად ხმას აუწია. - დიანამ მომწამლა და ბეწვზე რომ არ მოგესწრო მოვკვდებოდი, გაბრიელ! შენ კი მის გამო ნერვიულობ? ის მიიღო, რაც დაიმსახურა!
-შენზე რას იტყვი? - მისკენ მიბრუნდა გაბრიელი და მრისხანებით აელვარებული შავი თვალები მიაპყრო. - როცა გეგონა, რომ ერეკლეს მალე მოკლავდნენ და ვეღარასდროს ნახავდი, შენც ხომ იგივე რეაქცია გქონდა? როცა გუშინ ერეკლემ იმედები გაგიცრუა და მეორეჯერ აღარ დაგეხმარა, ამან გული ხომ გატკინა?
-ეს ... სულ სხვა რამეა. - მისი სიტყვები აშკარად არ ესიამოვნა ანას.
-ზუსტად ერთი და იგივეა! - კბილებს შორის გამოსცრა ბიჭმა. - ნუ მკიცხავ იმის გამო, რომ დიანას სიკვდილის ამბავმა ჩემზე იმოქმედა, რადგან შენც ასეთ მდგომარეობაში ხარ.
-კარგი, გავთანაბრდით. - ყალბად გაიცინა გოგონამ, გაბრიელს გვერდი აუარა და სვლა განაგრძო.
-თუ გაინტერესებს, დიანას მიმართ არაფერს ვგრძნობ, სიბრალულის გარდა. - მიაძახა ბიჭმა.
-არ მაინტერესებს. - ხელი ჰაერში უდარდელად აიქნია გოგონამ.
-ეჭვიანო!
-ახალი მეტსახელი მაქვს? - სარკაზმით იკითხა ანამ. - შევამჩნიე, რომ ბოლო დროს "ანა-კონდას" აღარ მეძახი.
-არც შენ მეძახი „მორიელს“.
-არ დაგიმსახურებია. - მისკენ მიბრუნდა ანა, კისერზე ხელები მოხვია და სწრაფად აკოცა.
-რა მშვენიერი სანახაობაა! - მოულოდნელად მოესმათ ნაცნობი, ცინიკური ხმა.
ამ ხმის გაგონებაზე ორივენი შეკრთნენ, ერთმანეთს მოშორდნენ და დამფრთხალი მზერა გარემოს მოავლეს. ტყის სიღრმიდან გამოსულ ერეკლეს, ქურთუკის საყელო აეწია და სიცივისგან გაყინულ ხელებს გასათბობად ერთმანეთს უხახუნებდა, თან აბრამოვის ორი მცველი, ძმები რომანოვები ახლდა, რომლებიც მხარში ერთგული მონებივით ამოსდგომოდნენ.
გააჯრჟოლა ანას მათ დანახვაზე. როგორ სძულდა ეს ძმები, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც იგორმა თავისი პირით აღიარა, რომ სწორედ მათ მოაწყვეს გაზის გაჟონვა მერლანებთან. მათთვის თვალის გასწორებაც კი არ უნდოდა, რადგან ზიზღოსგან საშინელ გულსირევას გრძნობდა.
გაბრიელმა ინსტინქტურად გადადგა წინ ერთი ნაბიჯი და ანას ჩამოეფარა, თითქოს ამ ჟესტით მის დაცვას ცდილობდა. გოგონამ მაგრად მოუჭირა თითები მის ხელს და შეშინებული სახით ახედა.
-რა საყვარლები ხართ. - ზიზღით დახედა ერეკლემ მათ ჩაკიდებულ ხელებს.
-როგორ გვიპოვე? - ჰკითხა გაბრიელმა.
-გაფუჭებული მანქანა გზაზე დაგიტოვებიათ. - ირონიულად ჩაიცინა ბიჭმა. - ვიცოდით რომ, ასეთ ამინდში შორს ვერ წახვიდოდით. ან ცოცხლებს, ანდაც გაყინულებს გეძებდით და გიპოვეთ კიდეც.
ერეკლემ ძმებს გადახედა და თვალით რაღაც ანიშნა. ისინიც დაპროგრამებული რობოტებივით დაემორჩილენ მას და წყვილისკენ გამერთნენ. გაბრიელმა მათ მიახლოებაც კი არ დააცადა, ისე გადავიდა შეტევაზე. ჯერ ერთ ძმას მოხვდა შეკრული მუშტი სახეში და ადგილზე შებარბაცდა, მერე კი მეორეს. თუმცა მამაკაცებმა, ერთობლივი ძალებით, მაინც შეძლეს მისი დაკავება.
მოულოდნელად ანას სასოწარკვეთილი კივილის ხმა გაისმა. გაბრიელმა გაოგნებული მზერა მიაპყრო მისკენ და მიწაზე დაცემული გოგონა დაინხა, რომელსაც თავზე ერეკლე ედგა, ხელში კი შპრიცს ათამაშებდა.
უცებ გაბრიელმა აუტანელი ტკივილი იგრძნო კისრის არეში, მერე კი სხეულში ცხელმა ტალღამ დაუარა, რადგან უცხო ნვთიერება მოხვდა მის ორგანიზმში. წამებში დაებინდა მხედველობა, მუხლები მოეკვეთა და თოვლში ჩაეფლო. უნდოდა ეყვირა, მაგრამ ენა ისე გაუჟრუვდა, რომ პირიდან მხოლოდ ხროტინის ხმა ამოუვიდა.
-გეცნობა? - თავზე წამოადგა ბიჭს ერეკლე. - ეს ტრანკვილიზატორია! შენც გამოგიყენებია, ხომ ასეა? იმ ღამით, პოლიციის საცავი რომ გაძარცვეთ და კიდევ ვინ იცის სად.
-რა ... გინდა ... - თავს ძალა დაატანა გაბრიელმა და ნაწყვეტ-ნაწყვეტ ამოილუღლუღა.
-რომ გაიღვიძებ, მაგაზე მერე ვისაუბროთ. - მხიარულად ჩაუკრა თვალი ერეკლემ და მხარზე ხელი მეგობრულად დაიტყაპუნა.


...
უცნაური შეგრძნებები არ ასვენებდა კატოს. ისეთი განცდა ჰქონდა, თითქოს მუცლის არეში პერიოდულად ურტყამდნენ. ჭრილობა სწიწკნიდა და მოსვენებას არ აძლევდა, შორიდან კი დროდადრო ნაცნობი და უცნობი ადამიანების ხმები ჩაესმოდა, რის გამოც გამოფხიზლებას ცდილობდა, მაგრამ ძალიან უჭირდა.
-ლეო ... სადაა? - ჰკითხა გაღვიძებისთანავე ქალმა ექთანს.
-აქ ვარ! - მოესმა მეორე მხრიდან ნაცნობი, საამო ხმა.
თავი მისკენ მიაბრუნა ქალმა და ლეოს დანახვისას, თითქოს შვებით ამოისუნთქა.
-ამ რომანტიკულ ... მომენტს, მხოლოდ საავადმყოფოს თეთრი ... კედლები აფუჭებს. - გადაღლილი ხმით თქვა კატომ.
-სამაგიეროდ, ახლა სულ შენს გვერდით ვიქნები. - რამდენჯერმე აკოცა მამაკაცმა. -სანამ გეძინა, სანქტუმის ცენტრალურ საავადმყოფოში გადმოგიყვანეთ და ამიერიდან მე მოგხედავ, რადგან ჩემი ტყვე-პაციენტი ხარ.
-ტყვეობა ... ერთხელ უკვე გამოვცადე და უნდა ვაღიარო, რომ ძალიან სასიამოვნოა, რადგან შენ ჩემს გვერდით იყავი. - გაეცინა კატოს, თუმცა მოძრაობაზე ჭრილობამ თავი შეახსენა და მაშინვე შეწყვიტა სიცილი.
-ახლა ტკივილგამაყუჩებელს გაგიკეთებ, დაიძინე და რომ გაიღვიძებ უკეთ იქნები. - ფეხზე წამოდგა ლეო, შპრიცი მოამზადა და წამალი წვეთოვანს შეურია.
-დარჩები? - ხელზე ხელი მოუჭირა ქალმა.
-რა თქმა უნდა, მაგრამ დღეს მორიგე ვარ, სხვა პაციენტებსაც შევამოწმებ და დავბრუნდები.
-კარგი. - წაილუღლუღა მან და დამძიმებული ქუთუთოები ნელ-ნელა მიეხუჭა.
გამაყუჩებლებით გაბრუებული კატო უცნაურ სიმსუბუქეს გრძნობდა. იცოდა რომ შიგნით, ყრუდ რაღაც სტკიოდა, მაგრამ ამ ტკივილს მძაფრად ვერ აღიქვამდა. თანდათან ძილ-ბურანში იძირებოდა, მაგრამ რაღაც აკავებდა. თითქოს საფრთხეს გრძნობდა, რის გამოც მის გონებას დაძინება არ სურდა.
-კატია! - დაიჩურჩულა მის ყურთან ნაცნობმა ხმამ.
მაშინვე შეცბა ქალი, თავდაცვითი მექანიზმი ამოქმედდა მის ტვინში, ხელი ინსტინქტურად წაიღო საწოლის თავთან, ტუმბოზე დადებული მისი ტელეფონისკენ, მაგრამ არ დააცადეს. ძლიერმა და უხეშმა ხელმა, ჰაერშივე დააკავა იგი.
-არ გინდა, ჩემო პატარავ, მამას ხომ არ გაწირავ? - იგორის ხმაში ირონიამ უფრო გაიჟღერა, ვიდრე თხოვნამ.
ქუთუთოები ერთმანეთს ნელა დააშორა კატომ და თეთრი, მკვეთრი განათების ფონზე, ბუნდოვნად გაარჩია მამამისის ფიგურა.
-აქედან უნდა წაგიყვანო. - კმაყოფილი სახით გაიღიმა აბრამოვმა, ქალს ზეწარი გადააძრო და არტერიაზე მიერთებული წვეთოვანი, უხეშად ამოგლიჯა კანიდან.
-რა ... რას აკეთებ, იგორ?! - ენა პირში ძლივს მოაბრუნა კატომ.
-მამა! - მკაცრი ტონით შეუსწორა მან. - მამა დამიძახე!
საწოლთან მდებარე ეტლი, ფეხით უფრო ახლოს მისწია კაცმა, კატო ხელში აიყვანა და ეტლში ჩასვა.
-თუ ... ოდნავ მაინც ... გიყვარვარ ... უბრალოდ გაჩერდი და თავი დაგვანებე. - წაილუღლუღა ქალმა.
-ოდნავ კი არა, ძალიან რომ მიყვარხარ, ზუსტად ამის გამო მიმყავხარ აქედან. - პალატის კარი გამოაღო აბრამოვმა, ჯერ მკრთალი შუქით განათებული დერეფანი დაზვერა, მერე კი ეტლი ჩუმად გააგორა პალატიდან და ლიფტისკენ გაემართა.
კატოს სუნთქვა საშინლად უჭირდა, მის სისხლში მოძრავ დასაძინებლის დიდ დოზას ეწინააღმდეგებოდა, რომ არ გათიშულიყო, რაზეც ორგანიზმიც პასუხობდა. წნევა თანდათან მაღლა უწევდა ქალს, გული ამოვარდნას ჰქონდა, ტანზე კი ცივი ოფლი ასხამდა. მის ირგვლივ ყველაფერი ირეოდა, ზოგჯერ ნისლში იძირებოდა, ზოგჯერ კი იმდენად მკვეთრი სინათლე ხდვებოდა მის მზერას, რომ თვალებს მაგრად ხუჭავდა. უნდოდა ეყვირა, მაგრამ ხმა არ ამოსდიოდა, მხოლოდ ჩურჩულს და ღრმად სუნთქვას ახერხებდა.

ლიფტში რამდენჯერმე გაითიშა კიდეც. ნათლად გრძნობდა, როგორ კარგავდა გონებას პერიოდულად, თუმცა ფრჩხილებს ძლიერად ირჭობდა ხელისგულში, რომ გონზე მოსულიყო, ქვედა ტუჩს კი სიმწრისგან იკვნეტდა.
-სად ... - ხმა ჩაუწყდა ქალს.
-გაინტერესებს, სად მიგყავარ? - როგორც კი ლიფტის კარი გაიღო, შენობის უკანა კართან დამონტაჟებული პანდუსისკენ წავიდან იგორი. - იქ, სადაც ანა და გაბრიელი არიან.
კატომ წარბები შეჭმუხნა და გაკვირვებული მზერა მიაპყრო მამამისს.
-არ იცოდი? - გადაიხარხარა იგორმა და კარში გამავალმა, დაცვის წევრებს თავაზიანად დაუკრა თავი.
კატოს უნდოდა მათთვის დახმარება ეთხოვა, მაგრამ ამ ჟესტის დანახვისას, მიხვდა რომ, იგორს ისინიც მოსყიდულები ჰყავდა და დახმარების თხოვნასაც აზრი არ ჰქონდა.
-შენი ძვირფასი მეგობრები მე მყავს. - გამარჯვებული სახით ჩაიქირქილა კაცმა. - გზაზე კიდევ ერთი წინაღობა შემხვდა, რომლის გადალახვაშიც სწორედ მათ გამოვიყენებ, პანდორას ყუთს ხელში ჩავიგდებ და მათ თვალწინ გავხსნი.
-გაგიჟდი!
-პირიქით, ახლა ყველაზე საღად ვაზროვნებ. - თავზე აკოცა შვილს იგორმა.- მინდა ჩემი შვილი გვერდით მყავდეს, მინდა მამას მხარი დაუჭირო და მინდა ჩემი გამარჯვება შენც გაიზიარო.
-მამა! - მთელი ძალა მოიკრიბა ქალმა და ხელში ხელი წაავლო კაცს. - გთხოვ ... დამტოვე.
-არ შემიძლია! - მტკიცედ უთხრა იგორმა და თავისი მანქანისკენ გაემრთა.
გარეთ ბნელოდა. არე-მარეს მხოლოდ საავადმყოფოს შენობის ნათურები ჰფენდნენ სინათლეს. საშინლად ციოდა და ყინავდა, შენობიდან გამომავალი შუქის ფონზე, მიწაზე დადებული, გაყინული თოვლი თვალისმომჭრელად ბრწყინავდა, ჰაერი კი კრისტალურად სუფთა იყო.
საავადმყოფოს თხელ ხალათში გახვეული კატო, კანკალმა აიტანა, თუმცა, ამავდროულად სიცივემ გონზე მოიყვანა. უცებ გამოფხიზლდა ქალი, მისი მხედველობის არეც გაიწმინდა და თითქოს ძალა შეემატა.
-რამდენი რამ ჩაიდინე და ... დანაშაულს , ისევ დანაშაულს უმატებ! ანას ცხოვრება დაუმახინჯე ... მისი მშობლები ... შენი მეგობრები გაწირე ... და რის გამო?! რაღაც მითიური ნივთის გამო, რომელიც შეიძლება არც კი არსებობს?! ვიცოდი რომ წმინდანი არ იყავი, მაგრამ ვერასოდეს წარმოვიდგენდი, თუ ამდენი სიბოროტის ჩადენა შეგეძლო!
-ესე იგი, შენც მათ უჯერებ? - წამში დაიბუდა ზიზღმა მის თვალებში.
-შენი პირით აღიარე! იქნებ ... ისიც თქვა, რომ ჩანაწერი გაყალბებული იყო.
-შენ არ იცი, დღევანდელ სამყაროში, რამდენს ნიშნავს ძალაუფლება! ამას მხოლოდ ჩვენთვის ვაკეთებ!
-ოდესმე გიკითხავს, მე რა მსურდა?! - წამოიძახა უცებ კატომ გამყინავი ხმით და სიძულვილით სავსე თვალები მიაპყრო მამამისს. - ბავშვობაშიც ასე იყო ... მე და დედას გვიყიდიდი ძვირიან კაბებს ... თოჯინებივით გამოგვაწყობდი და გვაიძულებდი მდიდრულ წვეულებებზე დასწრებას! ჩვენით ამაყობდი, იძახდი ულამაზესი ცოლ-შვილი მყავსო, მაგრამ შენთვის მხოლოდ სათამაშოები ვიყავით! ახლა კი ... გინდა მთელი სამყარო სათამაშოდ გაიხადო! გინდა, ადამიანები შენს ნებაზე ატარო და მათზე იბატონო!
-ტყუილია! - შეუღრინა კაცმა.
-სიმართლეა! - შიშველი ტერფები მიწაზე დადგა კატომ, ეტლიდან წამოიწია და მოჭარბებული ემოციებისგან, უნებურად ღაპა-ღუპით წამოუვიდა ცრემლები. - ერთხელ მაინც .... ერთხელ მაინც რომ გეკითხა, მე რა მსურდა, ამას მამობრივ მზრუნველობად ჩაგითვლიდი, მაგრამ ეს არასოდეს გაგიკეთებია! და ამის შემდეგ, კიდევ ითხოვ რომ მამა დაგიძახო?! დედაჩემი სახლში გამოკეტე! მისი გამოჩენის გრცხვენოდა ... როცა ლამაზი და ჯანმრთელი იყო მისით ამაყობდი, შიზოფრენიით დაავადებული კი აღარ მოგინდა, არა?!
ამ სიტყვების გაგონებაზე ზიზღით და მრისხანებით აენთო თვალები იგორს. გამწარებული, სახეაჭარხლებული მივარდა კატოს და სახეში მთელი ძალით გაარტყა.
-შენგან ასეთი მოპყრობა არ დამიმსახურებია! - დაიღრიალა კაცმა. - შენ ჩემნაირი უნდა იყო! ჩემნაირად უნდა აზროვნებდე და ჩემი მტრების მხარეს არ უნდა იჭერდე!
ტკივილი არც კი უგრძვნია კატოს, მხოლოდ დარტყმისგან წამიერად დაუბნელდა თვალებში, მაგრამ ამ ფაქტმა თითქოს არაამქვეყნიური ძალა შემატა მას. მომენტალურად წამოვარდა ეტლიდან, იგორს მარჯვენა ხელში სწვდა და ზურგს უკან მოუგრიხა.
-არაერთხელ მინახავს, როგორ უკეთებდი იგივეს დედას! - დაუკივლა ზიზღით ქალმა. - თავს კი იმით იმართლებდი, რომ წყობიდან მას თავად გამოჰყავდი! იცი, რა ჰქვია კაცს, რომელიც ქალზე ხელს ასწევს? ლაჩარი! მამები გოგონების თვალში ყოველთვის გმირები არიან ... სამწუხაროდ, მე არ გამიმართლა და მამაჩემი საცოდავი ლაჩარი აღმოჩნდა! შენზე გული მერევა, იგორ! - მისი სახელი ხაზგასმით წარმოთქვა კატომ, თუმცა მოულოდნელად კიდურები მოუდუნდა და მთელს სხეულში ისევ იგრძნო სისუსტე.
კაცმა დრო იხელთა, კატოს ხელიდან სწრაფად დაუსხლტა და მუცელზე მიყენებულ ჭრილობაზე, ძლიერად დააჭირა ხელი, რომ გზიდან ჩამოეშორებინა. სიმწრისგან მთელი ძალით შეჰკივლა ქალმა, სხეულში ტკივილის ძლიერმა ტალღამ დაუარა, მხრებში მოიხარა და ასფალტზე დაეცა .
-ძალიან შევცდი შენში, კატია.
-ასე ნუ მეძახი!
-ეს სახელი მე დაგარქვი!
-ეს სახელი დედაჩემმა დამარქვა, ბებია ეკატერინას გამო.
-აქ არ უნდა მოვსულიყავი. - თავი დანანებით გააქნია იგორმა. - შენს გამო თავი საფრთხეში ჩავიგდე. შენც მათნაირი ხარ ... როცა მესამე მსოფლიო ომი დაიწყება, შენ და შენი საყვარელი მეგობრები ტანჯვით დაიხოცებით, მე კი ამას დიდი სიამოვნებიგ ვნახავ. - უკანაკნელი სიტყვები განსაკუთრებული სიძულვილით წარმოთქვა კაცმა, მანქანაში ჩაჯდა და ადგილს მოსწყდა.
უღონოდ ამოიოხრა კატომ, თავი უკან გადააგდო და ბნელ ზეცას მიაშტრდა. არ ახსოვდა რამდენ ხანს იყო ასე, შეგრძნებები მხოლოდ მაშინ დაუბრუნდა, როცა სახეზე ლეოს თბილი ხელების შეხება იგრძნო. სიამოვნებისგან გაეღიმა და მამაკაცს მხარზე თავი ჩამოადო.
-რა ჯანდაბა მოხდა? - ყვიროდა მამაკაცი გამწარებული ხმით და მის ირგვლივ შეკრებილ თანაშრომელბს ტუქსავდა. - როგორ ვერ შეამჩნიეთ, რაც მოხდა?! როგორ მოახერხა აქ შემოღწევა?!
-დამშვიდდი ... გთხოვ. - ჩაილაპარაკა კატომ. - არ მინდა ანერვიულებულს გხედავდე, რადგან ... შენს გარდა აღარავინ დამრჩა ... სინათლის სხივი ხარ, ჩემს ბნელ ცხოვრებაში, ლეო.
-ეს შენ ხარ სინათლე, კატო. - ღიმილით უპასუხა მამაკაცმა და გულში ძლიერად ჩაიკრა.

...
ყელზე ტუჩების შეხებამ გამოაფხიზლა ანა. წამლის მოქმედების შედეგად, გონება ჯერ კიდევ არეული ჰქონდა, მაგრამ მაინც გრძნობდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. თვალი არც კი გაუხელია გოგონას, ისე იცვალა მხარი და მის გვერდით მოწლიარე ბიჭს სახეზე ფრთხილად შეეხო.
მისი ალღო არასოდეს სტყუოდა. ეს სახე და ეს სურნელი არ იყო გაბრიელის, არც ეს შეხება ჰგავდა მისას. უნებურად შეკრთა გოგონა, თავს ძალა დაატანა, თვალები გაახილა და ერეკლეს სახეს რომ წააწყდა, შეშინებულმა შეჰკივლა.
-მომშორდი! - მკაცრი ტონით მიახალა ანამ და ფართე საწოლის მეორე ბოლოსკენ გაიწია.
-გულს მირევს იმის გაცნობიერება, რომ უკვე მას ეკუთვნი. - სიძულვილით სავსე ხმით უთხრა ბიჭმა და ფეხზე წამოდგა.
-მე ... არავის არ ვეკუთვნი. - თვალები მოისრისა გოგონამ, რომ თავი გამოეფხიზლებინა.
-რა თქმა უნდა, შენ ხომ ყოველთვის მარტოობას ამჯობინებ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ ოდესმე ეგ შეიცვლება. - ტრადიციულად, სინდისის ხმასავით ჩასძახა ბიჭმა.
ანამ მის სიტყვებს ყურადღება არ მიაქცია, თავი ასწია და არეული მზერით გარემო მოათვალიერა. დიდ ოთახში იმყოფებოდა, რომელსაც ძალიან მაღალი ჭერი და თითქმის ჭერამდე ასვეტილი სარკმელები ჰქონდა. მოვარდისფრო ფერის კედლები დღის შუქს ირეკლავდნენ, როკოკოს ეპოქის გადმონაშთი ძველებური ჭაღი და ანტიკვარული ავეჯი კი მოწმობდა იმაზე რომ, სახლიდან ძალიან შორს იმყოფებოდა.
-სად ვარ? - იკითხა დაბნეული სახით ანამ.
-ამას ვერასოდეს გამოიცნობ. - გაეცინა ერეკლეს.
გოგონას მოულოდნელად უსიამოვნოდ გასცრა მთელს სხეულში, თითქოს რაღაც იგრძნო, ან მიხვდა კიდეც სადაც იმყოფებოდა. ფეხზე გიჟივით წამოვარდა, ფანჯარას ეცა და ფარდები ხმაურით გადასწია. მისმა გაოგნებამ ორმაგად იმატა, როცა დათოვლილი და ნისლში ჩაძირული უზარმაზარი მთები გადაიშალა მის თვალწინ. გადათეთრებული, ბურუსით მოცული ტყეები და მთის წვერზე წამომდგარი თეთრი სასახლე კი ზღაპრულ სანახაობას ჰქმნიდა.
-მეხუმრები არა?! - თვალები გადაატრიალა ანამ.
-ეს ნოიშვანშტაინის სასახლეა! - ხელი მთის წვერისკენ გაიშვირა ერეკლემ.
-ვიცი რაც არის! - უხეშად მიახალა გოგონამ. - სიზმარში ვარ?
-უფრო ... ბავარიაში!
ანა ისევ ფანჯრისკენ მიბრუნდა და თოვლის საფარში გახვეულ სასახლეს გახედა. ცოტა ხანს ასე იდგა და გრძნობდა როგორ ითრევდა ბრაზის მორევი, შემდეგ კი სწრაფად მოსწყდა ადგილს, ერეკლეს მივარდა, ხელისკვრით კედელს მიანარცხა და გაცოფებულმა შეუყვირა.
-გაბრიელი სად არის?! ეს ვისი სახლია? ან საერთოდ, აქ როგორ მოვხვდი?!
-იგორის სახლია, რომელიც მის სახელზე არაა გაფორმებული, ამიტომ აქ ვერავინ მოგვაგნებს. ბავარიაში კი მისი პირადი თვითმფრინავით ჩამოგიყვანეთ. - მშვიდად მიუგო ბიჭმა, გოგონას მისი პიჯაკის საყელოდან ხელები ჩამოაწევინა და დაჭმუჭნული ტანსაცმელი შეისწორა.
-აბრამოვი აქ არის?
-ყველას ჰგონია რომ ქვეყნიდან გაიქცა, მაგრამ ჯერ კიდევ სანქტუმშია.
-იქ რა დარჩენია?
-რა არა, ვინ!
-კატო!
-ბოლოჯერ შეეცდება შვილის გადმობირებას.
-და გაბრიელი ...
-სახლის მეორე ნაწილშია. - სიტყვა გააწყვეტინა ბიჭმა.
ანა უსიტყვოდ შებრუნდა კარიკსკენ და გასვლა დააპირა, თუმცა მოულოდნელად წინ ერეკლე გადაუდგა.
-სანამ გახვალ, ჯერ რაღაც უნდა აგიხსნა. - უთხრა ბიჭმა. - მოგწონს, შენი ახალი სამაჯური?
ანამ ინსტინქტურად აიწია სვიტერის მკლავი, მაჯაზე დაიხედა და ოქროსფერი ლითონისგან დამზადებული, ძალიან უბრალო, სადა, სამაჯური დაინახა, რომელიც კანზე შემოჰკვროდა გოგონას.
-რა არის ეს?
-უახლესი ტექნოლოგიის კიდევ ერთი საოცრებაა! შიგნით გადამცემიცაა და ბომბიც. - ჯიბიდან პატარა პულტისმაგვარი ნივთი ამოიღო ერეკლემ. - ზუსტად ვიცი შენი ადგილმდებარეობა და ერთ წამში შემიძლია ნაწილებად დაგშალო. წესები ასეთია: არ იხმაურებ, გაქცევას არ შეეცდები, მოსამსახურეებს ნუ დაელპარაკები, აზრი არ აქვს, მაინც გერმანულად საუბრობენ, შენ კი ეს ენა არ იცი, თანაც რომც იცოდე, ვერ გადაიბირებ, რადგან იგორის ერთიგულები არიან. სამაჯურის მოხსნას შენით ნუ ეცდები, როგორც გითხარი, უახლესი ტექნოლოგიაა და წესიერად დატესტილიც კი არ არის. ერთი არასწორი შეხება და შეიძლება მაშინვე აფეთქდეს.
ანას ენა ჩაუვარდა გაოგნებისგან. ერეკლემ შენიშნა მისი ეს მდგომარეობა, კმაყოფილმა გაიღიმა, მერე კი კარი გამოაღო და წამით შეჩერდა.
-არ დაგავიწყდეს, რომ ასეთი სამაჯური გაბრიელსაც აქვს და თუ რაიმეს ეცდები, არც ის აღმოჩნდება კარგ მდგომარეობაში.
-თუ ორივენი გამოჭერილები გყავართ, მაშინ ერთმანეთს რატომ დაგვაშორეთ?
-იგორის ბრძანებაა! - მხრები აიჩეჩა ბიჭმა. - თქვა რომ, ორი გენიოსის ტვინი ერთ ოთახში ძალიან სახიფათო იქნებოდა.
-ის მაინც ამიხსენი, აქ რისთვის ვართ!
-ამ საღამოს, ნოიშვანშტაინის სასახლეში, საახალწლო, ზამთრის მეჯლისი იმართება, რომლის ორგანიზატორების და დამფინანსებლების უმრავლესობა, ის ბიზნესმენები არიან, რომლებიც იგორის მიერ, სანქტუმში, უკანონოდ გამართული აუქციონის კლიენტები იყვნენ. მას შემდეგ, რაც გაბრიელმა იგორს ბიზნესი ჩაუგდო, აუქციონსაც და აბრამოვსაც სხვა ბიზნესმენების თვალში სახელი გაუტყდათ, რის გამოც ახლა ის და მისი დაცვის ბიჭები შავ სიაში არიან შეყვანილები.
-მეჯლისზე ვერ შევლენ და საცავს ვერ გახსნიან. - წამიერად ღიმილმა გადაურბინა ანას ბაგეზე.
-ისინი ვერა, მაგრამ ჩვენ შევალთ. - მხიარულება ჩაამწარა ერეკლემ. - გაბრიელი გაწვრთნილია ასეთ საქმეებში, შენ კი მისი იდეალური პარტნიორი ხარ.
-და თუ უარს ვიტყვით, ეს სამაჯურები გადაგვარწმუნებენ?
-ზუსტად! - თავი დაუქნია ბიჭმა. - იბანავე და დაისვენე, მოსამსახურეები საჭმელს მოგიტანენ.
-წვეულებები არ მიყვარს!
-ეგ შენი პრობლემაა. - გულგრილად უპასუხა მან. -დივანზე ყუთი დევს, მასში ყველაფერია რაც დაგჭირდება. მეჯლისისთვის მოემზადე, კონკია! სასახლეში შენი პრინცი გელოდება.
-კონკია?! - წამიერად მრისხანებით აენთო თვალები გოგონას. - ხან ფიფქია ვარ, ხან მძინარე მზეთუნახავი, ახლა კიდევ კონკია! ყელში ამოვიდა ეს უაზრო ზედმეტსახელები! მაინც, რა შემატყვეთ, რომ ზღაპრის პრინცესებთან რაიმე კავშირი მაქვს?! ქალური სინაზის ნასახიც კი არ არის ჩემში, მეზიზღება ქუსლიანი ფეხსაცმელი და ვარდისფერი! აღარასოდეს გაბედოთ ჩემთვის მსგავსი რამის დაძახება, თორემ გეფიცები, საკუთარ თავზე პასუხს არ ვაგებ!
-კარგი. - უემოციო სახით თქვა ერეკლემ, ოთახიდან გავიდა და კარი გარედან გადაკეტა.


...
მოუთმენლად ელოდა ანა საღამოს დადგომას. ნერვიულობისგან ერთ ადგილას ვერ ისვენებდა. ერეკლეს სიტყვებს არ ენდობოდა, რადგან თავისუფლად შეეძლო მოეტყუებინა. შეიძლებოდა გაბრიელი სულაც არ იყო იმ სახლში, ან საერთოდ ბავარიაში. წამით ისიც კი გაიფიქრა, რომ შეიძლება ცოცხალიც კი აღარ ყოფილიყო.
თავზე ხელები მოიჭირა გოგონამ და საწოლზე გადაწვა. მის გონებაში ფიქრები ფუტკრებივით ზუზუნებდნენ და მოსვენებას არ აძლევდნენ. ხან გაქცევაზე ეფიქრებოდა, ხან სამაჯურის საკუთარი ძალებით მოხსნაზე, ხანაც ვინმესთვის დახმარების თხოვნაზე, მაგრამ ბოლოს მაინც შეიკავა თავი და როცა დრო მოვიდა, მეჯლისისთვის მზადება დაიწყო.

ულამაზესი აღმოჩნდა ის კაბა, რომელიც ყუთიდან ამოიღო. მთლიანად ოქროსფერი იყო, რაც მდიდრულ ელფერს სძენდა მას. ფეხსაცმელი, რომელიც კაბას სრულიად შეესაბამებოდა, მეორე ყუთში იდო, ოქროსფერი დეტალებით გაწყობილ ნიღაბთან ერთად. საშინლად სძულდა გოგონას ასეთი ფეხსაცმელები, მაგრამ ახლა სხვა გზა არ ჰქონდა.
კაბა ზუსტად მოერგო, მაკიაჟი და ვარცხნილობაც მეჯლისისთვის შესაფერისი გაიკეთა, თუმცა ფეხსაცმელი სულ ცოტათი დიდი აღმოჩნდა, რაც დისკომფორტს უქმნიდა.

უკვე თითქმის შუაღამე იყო, როცა ერეკლემ მოურიდებლად შეაღო მისი ოთახის კარი და შავ პიჯაკში გამოწყობილი, ზღურბლზე გაჩერდა. ბიჭმა გაოცება ვერ დამალა ანას დანახვისას. საოცრად ლამაზი და თალისმომჭრელი იყო გოგონა ასეთ სამოსში. ერეკლემ ხარბი მზერა შეავლო მას და უსიტყვოდ ანიშნა, რომ წასვლის დრო იყო.
ანასაც არაფერი უთქვამს, ნიღაბი აიღო და ერეკლეს უკან გაჰყვა. ბიჭმა გრძელი, სრულიად ცარიელი დერეფანი გაიარა, კიბეებზე დაეშვა, ეზოში გავიდა და მანქანის კარი გააღო. ანა გამჭოლი მზერით აკვირდებოდა გარემოს და ყველაფერს იმახსოვრებდა, რადგან შეიძლებოდა მომავალში დასჭირვებოდა.
გრძელი და დათოვლილი გზა გაიარეს მეჯლისზე მისასვლელად . მთის წვერზე წამომდგარი ნოიშვაშტაინის სასახლე ერთიანად ბრწყინავდა, რის გამოც, კიდევ უფრო ჰგავდა ზღაპრულ ადგილს. ეკლეკტიზმის ეს უნიკალური ნიმუში, მათლაც მომაჯადოებელ ეფექტს ახდენდა მნახველებზე.
სტუმრების ავტომობილები სასახლის ეზოში ერთმანეთის მიყოლებით შედიოდნენ, ერეკლეც მათ რიგში ჩადგა და ნელი სვლით სასახლისკენ დაიძრა.
-შენ არ ხარ შავ სიაში? - სარკაზმით ჰკითხა ანამ.
-არ იციან, რომ აბრამოვთან ვმუშაობ. - იგივე ტონით უპასუხა ბიჭმა.
-გინდა რომ ქაოსი დაიწყოს, ერიკ? - ამჯერად ტონი უფრო შეარბილა გოგონამ. - გინდა სამყარო ქაოსმა მოიცვას? აბრამოვი მესამე მსოფლიო ომს დაიწყებს ... ნუთუ არავინ გყავს? ნუთუ არავინ გადარდებს?
-ვინც მადარდებდა, მან ზურგი მაქცია. - ღვარძლიანი ხმით თქვა ბიჭმა.
-მე და შენ ...
-ახლა არ დაიწყო. - მაშინვე შეაწყვეტინა. - შენ არ შეეწინააღდეგე სურვილებს. გაბრიელს ნება მიეცი შენს გონებაში შემოეღწია და ახლა ძალიანაც რომ გინდოდეს, ვეღარ მოიშორებ. - მანქანა სასახლის შესასლელთან დაგებულ წითელ ხალიჩასთან გააჩერა ბიჭმა, გადავიდა და კარი ანასაც გაუღო.
-გთხოვ, ნუ გვაიძულებ ამის გაკეთებას. - ბოლოჯერ შეევედრა გოგონა. - შენც ხომ იცი, რომ ეს არასწორია?!
-ვედრებას აზრი არ აქვს. - ხელში უხეშად დაქაჩა ერეკლემ და გოგონა მანქანიდან თითქმის ძალით გადმოიყვანა.
-გაბრიელი სად არის? - ეზოს თვალი მოავლო ანამ.
-უკვე შიგნითაა და გელოდება, იპოვე თუ იცნობ. - შესასვლელისკენ ანიშნა ბიჭმა, ირონიულად ჩაიცინა და ხელი გაუწოდა.
ანამ ენას კბილები ძლიერად დააჭირა, რომ სიბრაზე იქვე არ ამოენთხია, სახე ნიღბით დაიფარა, როგორც ეს მეჯლისის წესებში იყო მითითებული, ერეკლეს ხელკავი გამოსდო და მაღალ კიბეებს აუყვა.

უზარმაზარ, მოჩუქურთმებულ კართან ორი მამაკაცი იდგა. ბაროკოს ეპოქისათვის დამახასიათებელი წითელი მუნდირები ეცვათ, სახეებზე ნიღბები მოერგოთ, თავზე კი გაპუდრული პარიკები სასაცილოდ ჩამოეფხატათ. ერეკლემ მოსაწვევი გაუწოდა ერთ-ერთს, მანაც გამოართვა, გადაამოწმა და თავაზიანი ღიმილით შეუშვა სტუმრები სასახლეში.
გრძელი დერეფნის გავლის შემდეგ ისინი კიდევ ერთ, მძიმე და ჩუქურთმებით მორთულ კართან აღმოჩნდნენ, რომელთანაც მდგარმა მცველებმა ღიმილით გაუღეს კარი და გაატარეს.

სამეჯლისო დარბაზი ნამდვილად გრანდიოზული იყო, თაღოვანი ჭერი და გოთიკური სტილის გადმონაშთი-შეისრული კამარები, თავისი მოხატულობით სისქსტეს კაპელას მოგაგონებდათ. პლაფონური ხელოვნების ნიმუშები, ულამაზესი იყო და საოცრად ერწყმოდა წვეულების ხასიათს. სადღესასწაულო მორთულობები და ერთმანეთის მიყოლებით ჩამწკრივებული უზარმაზარი ბროლის ჭაღები, მკვეთრ სინათლეს ასხივებდნენ, რომელთა ფონზეც მარმარილოს იატაკი თვალისმომჭრელად ელვარებდა.
ვენის ვალსი უკრავდა ბავარიის გულში, ხოლო ოქროსფერ კაბებში გამოწყობილი ქალბატონები და შავი პიჯაკებით შემოსილი მამაკაცები წყვილებად ცეკვავდნენ დარბაზის ცენტრში. აღმოჩნდა რომ, ასეთი ფერის სამოსი მეჯლისის დრესკოდი იყო, ამიტომაც ეცვა იქ ყველას ერთანირად და ამიტომაც იყო ძალიან რთული მოსაძებნი მათში გაბრიელი.
-ანუ, გაბრიელი აქ არის? - ინფორმაცია დააზუსტა ანამ და ნერვიულად დამუშტა ხელები.
-კი, ძმებმა მოიყავნეს, თვითონ გარეთ გველოდებიან.
-აბრამოვი?
-სანქტუმიდან ჩამოვიდა, აქვეა და ერთი სული აქვს ყუთს როდის მიუტანთ. - დარბაზს მზერა მოავლი ბიჭმა.
-გაბრიელი უნდა მოვძებნო. - ხელი გამოსტაცა უნებურად გოგონამ და ხალხში გაერია.

პულსი არანორმალურად უცემდა ანას, გულს დარდი უღრღნიდა, მოსვენებას არ აძლევდა იმაზე ფიქრი, რომ შეიძლებოდა ერეკლე ისევ სტყუოდა და რაიმე მახეს უგებდა. თითქოს გოგონას ორი მხარე იბრძოდა მასში, ერთი რომელსაც სიცოცხლეზე მეტად სურდა გაბრიელის მოძებდა და მეორე რომელსაც მისი ეს საქციელი ეუცნაურებოდა, რადგან აქამდე არასოდეს შეუწუხებია ასე ვინმეზე დარდს. ინსტინქტები იმორჩილებდნენ გოგონას და სწორედ ისინი აიძულებდნენ გიჟივით ერბინა დარბაზში, მოცეკვავე წყვილებს შორის და ნაცნობი სახე ეძებნა.
მოულოდნელად მაღალ ფიგურას მოჰკრა თვალი ანამ, ზურგით იდგა და სახე არ უჩანდა. წამით შედგა გოგონა და მამაკაცი შეათვალიერა, მერე კი გაიღიმა, მთელი სისწრაფით გაიქცა მისკენ, მხარში ხელი ჩაავლო, შემოატრიალა, თითისწვერებზე აიწია და სახეზე არც კი შეუხედავს, ისე აკოცა.
ბიჭმა თითქოს შვებით ამოისუნთქა, კისერზე თითები შემოაჭდო გოგონას, უფრო ახლოს მისწია მასთან და მონატრებულმა დაუკოცნა ბაგეები.
-რომ მომახტი და მაკოცე, ჯერ ნიღაბი მაინც მოგეხსნა ჩემთვის, იქნებ სხვას კოცნიდი? - წარბები მაღლა აზიდა ბიჭმა და ეშმაკურას ჩაიცინა.
-მოკეტე. - შუბღვირა ანამ და მხარზე თავი ჩამოადო. - ზუსტად ვიცოდი, რომ შენ იყავი და ნუ მკითხავ, როგორ, რადგან წარმოდგენაც არ მაქვს!


---
14 გვერდია სიყვარულებო :დდდდ მართალია წინა თავებთან შედარებით ცოტა პატარაა, მაგრამ იმედი მაქვს მოგეწონებათ და ისიამოვნებთ :***скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი Ana

Pirveli vaar ❤️

 



№2  offline წევრი ლილიკო

ვაიმე საყვარლებიიი... ძალიან კარგი თავი იყო ემოციებით დახუნძლული. ნეტა როგორ განვითარდება მოვლენები? არცერთ პერსონაჟზე ცალ-ცალკე არ გავგიჟებულვარ მაგრამ აი გაბრიელმა და ანამ თავისი სრულიად განსხვავებული ხასიათებით და საქციელებით თავიდანვე მიიქციიეს ჩემი ყურადღება რაღაცნაირად ვგიჟდები ამ წყვილზე. ერეკლემ გამიცრუა იმედი საშინლად. ცუდი ბიჭი ეგ. ლეო და კატო როგორც ყოველთვის დინჯი წყვილი მაგრამ ვინ აცლის სიმშვიდეს. რაღაც საოცრებას გვიმზადებ და მეც ვემზადები შემდეგი თავისთვის <3
პ.ს. კომენტარს ვწერ იმიტომ რომ მომწონს და არა იმიტომ რომ ქულები დავიწერო და ვუნმეს ზედმეტად მოვახვიო ჩემი აზრები მითუმეტეს აზრზე არ ვარ რაში გამოვიყენო ეს ქულები. გულწრფელი კომენტარით ვუზიარებ ჩემ შთაბეჭდილებებს ყველა ავტორს ვის ისტორიასაც ვკითხულობ ვინმეს თუ ზედმეტად თეატრალური გონია არაა ეგ ჩემი პრობლემა. რომ არ დავწერო კომენტარი უბრალოდ არ შემიძლია. ვიცი ავტორისთვის რამდენს ნიშნავს.

 



№3  offline მოდერი Yvavi.

უუუჰ, მკლავს ><
ოფიციალურად აღფრთოვანებული ვარ :დდდდ
ვსიო არ უნდა ამას ბევრი ლაპარაკი :დ

 



№4 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ლილიკო
ვაიმე საყვარლებიიი... ძალიან კარგი თავი იყო ემოციებით დახუნძლული. ნეტა როგორ განვითარდება მოვლენები? არცერთ პერსონაჟზე ცალ-ცალკე არ გავგიჟებულვარ მაგრამ აი გაბრიელმა და ანამ თავისი სრულიად განსხვავებული ხასიათებით და საქციელებით თავიდანვე მიიქციიეს ჩემი ყურადღება რაღაცნაირად ვგიჟდები ამ წყვილზე. ერეკლემ გამიცრუა იმედი საშინლად. ცუდი ბიჭი ეგ. ლეო და კატო როგორც ყოველთვის დინჯი წყვილი მაგრამ ვინ აცლის სიმშვიდეს. რაღაც საოცრებას გვიმზადებ და მეც ვემზადები შემდეგი თავისთვის <3
პ.ს. კომენტარს ვწერ იმიტომ რომ მომწონს და არა იმიტომ რომ ქულები დავიწერო და ვუნმეს ზედმეტად მოვახვიო ჩემი აზრები მითუმეტეს აზრზე არ ვარ რაში გამოვიყენო ეს ქულები. გულწრფელი კომენტარით ვუზიარებ ჩემ შთაბეჭდილებებს ყველა ავტორს ვის ისტორიასაც ვკითხულობ ვინმეს თუ ზედმეტად თეატრალური გონია არაა ეგ ჩემი პრობლემა. რომ არ დავწერო კომენტარი უბრალოდ არ შემიძლია. ვიცი ავტორისთვის რამდენს ნიშნავს.

ვუიმე ძალიან დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოოო :***❤❤❤❤ ნამდვილად სხვანაირი და არაპროფნოზირებადი წყვილია ჩემთვისაც ანა და გაბრიელი :დდდ ❤❤❤❤❤უსაზღვროდ მახარებს შენი კომენტარები :**❤❤არ ვიცი ეგრე რატომ თქვი ან რას გულისხმობდი, მაგრამ მეც სხვის სიახლეზე კომენტარს მხოლოდ იმიტომ ვწერ რომ აზრი დავაფიქსირო :****❤❤ ზუსტადაც რომ :))) ძალიან ბერვს ნიშნავს ეს ავტორისთვის :**❤❤❤

 



№5  offline წევრი Mari korti

ვაიმეე. :ო რა მაგარი თავი იყო ვერც კი წარმოიდგენთ :დდ ძალიან მომეწონა აი ემოციებს ვერ ვხატავ. ^_^ რატომღაც მომეჩვენა რომ ეს თავი ძალიან "მდიდრულად" იყო დაწერილი ეს კი იმაში გამოიხატება რომ თითოეული დეტალი კარგად გქონდა აღწერილი განსაკუთრებით მომეწონა საბეჯლისო დარბაზის აღწერა უკვე კარგად წარმოვიდგინე როგორი იქნებოდა ის თანაც ასე ოქროსფრად გამოწყობილი გოგონების ფონზე <3 კიდევ ვფიქრობ ერეკლე ძალიან ცუდი ბიჭიც არ არის და ვფიქრობ მისი ასეთი უხეშობა გარემოებებმა გამოიწვია და ვისურვებდი რომ მომავალში მისი აზრები დალაგდეს და სწორი მხარე აირჩიოს. რაც შეეხება ჩვენს საფირმო წყვილს :დდ ვგიჟდები გაბრიელზე და ანაზე მართლაც რომ შეუდარებელი წყვილია და ვფიქრობ მომავალში მათი სიყვარული მართლაც შეუდარებელი იქნება. მოვლენებს წინ არ გავუსწრებ მაგრამ რატომღაც გული მიგრძნობს რომ ამ ისტორიას ჰეფი ენდი არ ექნება რაც ცოტა არ იყოს მიხარია რადგან ვგიჟდები დრამაზე და განსაკუთრებულად მომწონს ეგეთი დასასრული... <3 <3 მოკლედ თავი რომ აღარ მოგაბეზროთ ბევრი ლაყბობით :დდ ეს ისტორია შეუდარებელია ავტორო არ გიცნობ მაგრამ ვფიქრობ შენც ასეთივე შეუდარებელი იქნები რადგან კარგ ისტორიას მხოლოდ კარგი ავტორები ქმნიან და კარგ მკითხველებს აკითხებენ :)) ხოდა მოკლედ მოუთმენლად ველი ახალ თავს იმედია მალე დაგვიბრუნდები <3 <3

 



№6 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Yvavi.
უუუჰ, მკლავს ><
ოფიციალურად აღფრთოვანებული ვარ :დდდდ
ვსიო არ უნდა ამას ბევრი ლაპარაკი :დ

უღრმესი მადლობა სიყვარულოოო :***❤❤❤❤

 



№7  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

სიტყვები არ მყოფნის!
კინოში მგონია თავი :დდ
ვაიმე ბოლო მომენტში სულ ამომიხტა გული საგულედან *-*
კატოზე ვგიჟდები! უბრალოდ ჩემი ყველაზე ძლიერი პერსონაჟია *-*
ისე სულმოუთქმელად წავიკითხე არ მეყო! ისევ ჩავიკარგე და მოვწყდი ამ სამყაროს :დ *--*
რა მოითმენს ახლა შემსეგ თავამდე
ისე დამაინტრიგე და დამაინტერესე*-*
არა ირაკლი კია ბოროტი მაგრამ მაინც მაქვს მაგის გამოსწორების იმედი *-* :დდ
ვაიმეე აბრამოვის დაჭერა და აკუწვა მინდა -,- ვეღარ ვითმენ ისე მაინტერესებს რა მოხდება :დ
და შენ!!!
სასწაული რომ ხარ იცი ხომ?
აი ვგიჟდები შენზე*--*
რა ყავხარ გოგო ამ დედამიწას ასეთი ტკბილი და უნიჭიერესი ჰა?
სულ როგორ უნდა მაოცებდე :დდ ♥♥
სასწაული და საოცრება ხარ *-* უბრალოდ მიყვარხარ და ვგიჟდები შენზე ჩემო უნიჭიერესო და უჭკვიანესო ♥♥♥
ასე რომ მახარებ და მაბედნიერებ ყოველი ახალი თავის დადებით *-*
წარმატებები ჩემო კარგო და გამაოცე შემდეგ თავშიც აბა შენ იცი :დ ♥♥♥

 



№8 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mari korti
ვაიმეე. :ო რა მაგარი თავი იყო ვერც კი წარმოიდგენთ :დდ ძალიან მომეწონა აი ემოციებს ვერ ვხატავ. ^_^ რატომღაც მომეჩვენა რომ ეს თავი ძალიან "მდიდრულად" იყო დაწერილი ეს კი იმაში გამოიხატება რომ თითოეული დეტალი კარგად გქონდა აღწერილი განსაკუთრებით მომეწონა საბეჯლისო დარბაზის აღწერა უკვე კარგად წარმოვიდგინე როგორი იქნებოდა ის თანაც ასე ოქროსფრად გამოწყობილი გოგონების ფონზე <3 კიდევ ვფიქრობ ერეკლე ძალიან ცუდი ბიჭიც არ არის და ვფიქრობ მისი ასეთი უხეშობა გარემოებებმა გამოიწვია და ვისურვებდი რომ მომავალში მისი აზრები დალაგდეს და სწორი მხარე აირჩიოს. რაც შეეხება ჩვენს საფირმო წყვილს :დდ ვგიჟდები გაბრიელზე და ანაზე მართლაც რომ შეუდარებელი წყვილია და ვფიქრობ მომავალში მათი სიყვარული მართლაც შეუდარებელი იქნება. მოვლენებს წინ არ გავუსწრებ მაგრამ რატომღაც გული მიგრძნობს რომ ამ ისტორიას ჰეფი ენდი არ ექნება რაც ცოტა არ იყოს მიხარია რადგან ვგიჟდები დრამაზე და განსაკუთრებულად მომწონს ეგეთი დასასრული... <3 <3 მოკლედ თავი რომ აღარ მოგაბეზროთ ბევრი ლაყბობით :დდ ეს ისტორია შეუდარებელია ავტორო არ გიცნობ მაგრამ ვფიქრობ შენც ასეთივე შეუდარებელი იქნები რადგან კარგ ისტორიას მხოლოდ კარგი ავტორები ქმნიან და კარგ მკითხველებს აკითხებენ :)) ხოდა მოკლედ მოუთმენლად ველი ახალ თავს იმედია მალე დაგვიბრუნდები <3 <3

როგორ გამახარე ჩემო საყვარელოო :****❤❤❤❤❤ მართლა ძალიან ბევრი ვეცადე სასახლეც, დარმაზიც და სამოსიც მაქსიმალურად ნორმის ფარგლებში აღმეწერა :დდდ არ მიყვარს გადაჭარბებული აღწერები, რადგან შეიძლებოდა არარეალური ყოფულიყო :დდდ ამის გამო თუ რაიმე დავაკელი მე მაპატიეთ :((( სასწაულად მიხარია რომ წყვილიც ასე მოგწონს :***❤❤❤ ერეკლეს ჰქონდა ერთხელ უკვე შესაძლებლობა რომ სწორი გზა აერჩია და ვერ გამოიყენა ;))) დასარულზე არ ვიცი სხვები როგორ ფიქრობენ, მაგრამ მე თვითონ არ ვარ დრამების მოყვარული და ვნახოთ .... ზუსტად ისე დავამთავრებ როგორც შეეფერება, აი თქვენთვის კიდევ როგორი იქნება ეგ არ ვიცი :დდდდ ძალიან ძალიან დიდი მადლობა შენ ასეთი სიტყვებისთვის ,იმისთვისაც რომ კითხულობ და აზრს გამოხატავ :***❤❤❤❤

 



№9  offline წევრი deep

კი კაია მაგრამ
ანა და გაბრიელი უფრო მეტი მინდა
მალე დადე ხოლმე
თან დიდები მარგო
იცი შენ სიტყვა დიდის მნიშვნელობა

 



№10  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

გადასარევი თავი იყო!
ჯერ ისე ტკბილად დაიწყო <3 იმ გარემოსთვის, რომელშიც ანა და გაბრიელი მოხვდნენ, მართლა ზედგამოჭრილი იყო ედის სიმღერა. მეც ჩავრთე და სულ ღიმილით ჩავიკითხე მათი სცენები. ეს წყვილი უკვე არვიცი... ყოველგვარ მოლოდინს აჭარბებს. ისეთი სიყვარულები არიან. თან რომ ეფერებიან და თან შხამავენ ერთმანეთს :დდდ მათი ყველა დიალოგი ღიმილისმომგვრელი და ძალიან საყვარელია, ჩემთვის heart_eyes
ნუ, იგორზე და კატოზე რა ვთქვა?! კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ეს კაცი მაგრად აფრენს. მესამე მსოფლიო ომზე როცა იწყებს ლაპარაკს, ვხვდები რომ შეურაცხადია და მგონი ციხეში კი არა, საგიჟეთშია მისი ადგილი. :დ კატომ კი, როგორც ყოველთვის, გამიმართლა იმედები! მამას რომ ელაპარაკებოდა, მაგ მომენტში მეც მომფხანა გული. ნეტა კიდევ მეტი ეთქვა და უფრო გაემწარებინა ის ცხოველი კაცი!
ერეკლეზე უკვე ვხვდები, რომ გულიც აღარ მწყდება. საშინლად იქცევა. წავიდეს მოკვდეს, მართლა აღარავის ჭირდება მასეთი უნამუსო ადამიანი :დდ
არა, ეს პერსონაჟები გასაგებია, მაგრამ რატომ იყო ეს თავი განსაკუთრებულად გასადარევი ხომ უნდა გითხრა? - იმდენად დეტალურად, საინტერესოდ და მრავალფეროვნად გადმოეცი და აღწერე წვეულების გარემო, მეც მეგონა რომ იქ ვიყავი. არაერთხელ მითქვამს, მაგრამ მაინც უნდა გავიმეორო, ძალიან სასიამოვნოა, როცა იგრძნობა, შენ თვითონ რამდენად გარკვეული ხარ იმ თემაში, რასაც წერ.
მომავალ თავში მგონია, რომ ისეთი ამბები დატრიალდება, დედა შვილს არ აიყვანს ხელში :დდდ იმედი მაქვს, გაბრიელის და ანას გენიალური გონებები მართლა მოიფიქრებენ რაიმე ძალიან ეშმაკურს, რომ გამწარდეს იგორი და საბოლოოდ მოეღოს ბოლო!
მოკლედ, ველი შემდეგ თავს დიდი ინტერესით, ჩემო მარგარიტა heart_eyes heart_eyes

 



№11  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

ასე მალე არ ველოდი და რო დავინახე გადავირიე... რო წავიკითხე კიდე მთლად გადავედი ჭკუიდან... ძალიან მაგარი იყო და "ნეტა რა მოხდებათი" გამძვრება აწი სული ამოტო ძაან არ დააგვიანო გელი მოუთმენლად..
პ.ს ვგიჟდები ამ წყვილზე და ერთი სული მაქვს ტვინი გაასხას აბრამოვმა.. :დ

 



№12 სტუმარი kusa13

ვაახ არ მეყოოო:( ისე კი სულ არ მყოფნის მარა მაინც ... :D აუუ არ მომწონს ეს დაძაბცა რა....მეშინიაა :დ მარა ვაიმე ეხლა მართლა რა მოითმენს ჰაა? ნეტა რა მოხდებააა ? :D აი რაღაცნაირი თავი იყოო შედარებას ვერ ვუძებნი :დდ მარა რაციყოოო გადაასარევი იყოო ^^
თავში, შუაში, ბოლოში ოჰოჰჰოო :დ აიი ვგიჟდები გაბრიელზე რაა)) რასაყვარელია :* ანთეაც რაკაიიყოო, მმმ^_^ იგორს მოვკლააავ,დავახრჩოობ ეგ საზიზღარი >___< კატოს და ლეოს ისევ ვენაცვალეე,ტკბილები და სიხარულები <3<33 მოკლედ,ბევრი რო აღარ ვილაპარაკოოო: გეელიი, გელიი მოგელიი :D ❤❤ტკბილოო❤

 



№13  offline წევრი blondeangel631

ვაიმე ასეთი საყვარლბი და კაგები რატო არიან თავი შემაყვარეს heart_eyes scream joy

 



№14 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

deep
კი კაია მაგრამ
ანა და გაბრიელი უფრო მეტი მინდა
მალე დადე ხოლმე
თან დიდები მარგო
იცი შენ სიტყვა დიდის მნიშვნელობა

მთელი ისტორია ანაზე და გაბრიელზეა აგებული მეტი რაღა უნდა იყოს :დდდდ მადლობა❤❤❤

გეგე მარიშკა
ვაიმე ასეთი საყვარლბი და კაგები რატო არიან თავი შემაყვარეს heart_eyes scream joy

მიხარია რომ ასე მოგწონს❤❤ძალია ნ დიდი მადლობა❤❤❤❤❤❤❤❤

 



№15 სტუმარი Ana

Axali tavs rodis dadeb

 



№16 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ტკბილიწიწაკა
სიტყვები არ მყოფნის!
კინოში მგონია თავი :დდ
ვაიმე ბოლო მომენტში სულ ამომიხტა გული საგულედან *-*
კატოზე ვგიჟდები! უბრალოდ ჩემი ყველაზე ძლიერი პერსონაჟია *-*
ისე სულმოუთქმელად წავიკითხე არ მეყო! ისევ ჩავიკარგე და მოვწყდი ამ სამყაროს :დ *--*
რა მოითმენს ახლა შემსეგ თავამდე
ისე დამაინტრიგე და დამაინტერესე*-*
არა ირაკლი კია ბოროტი მაგრამ მაინც მაქვს მაგის გამოსწორების იმედი *-* :დდ
ვაიმეე აბრამოვის დაჭერა და აკუწვა მინდა -,- ვეღარ ვითმენ ისე მაინტერესებს რა მოხდება :დ
და შენ!!!
სასწაული რომ ხარ იცი ხომ?
აი ვგიჟდები შენზე*--*
რა ყავხარ გოგო ამ დედამიწას ასეთი ტკბილი და უნიჭიერესი ჰა?
სულ როგორ უნდა მაოცებდე :დდ ♥♥
სასწაული და საოცრება ხარ *-* უბრალოდ მიყვარხარ და ვგიჟდები შენზე ჩემო უნიჭიერესო და უჭკვიანესო ♥♥♥
ასე რომ მახარებ და მაბედნიერებ ყოველი ახალი თავის დადებით *-*
წარმატებები ჩემო კარგო და გამაოცე შემდეგ თავშიც აბა შენ იცი :დ ♥♥♥

ჩემო ტკბილო წიწაკა :დდდდ❤❤❤❤❤ეს შენ უხარიხად გულს და შენი გამოჩენა :*** უბრალოს ვგიჟდები შენზე და არც კი იცი რამხელა ბედნიერებას მანიჭებ :დდ❤❤❤ ძალიან მიხარია რომ ასე მოგეწონა❤❤❤❤ ჰო კატო მართლაც რომ ძალიან ძლიერი პერსონაჟია, მგონია რომ ყველა აირ სიტუაციაში შეუძლია სწორი გადაწყვეტილების მიღება :დდ❤❤❤ ერეკლეს იმედი მის პატრონს არ აქვს და ნირც შენ გექნება :დდდდდ ;))) უღრმესი მადლობა შენ ამ საოცარი სიტყვებისთვის, რომლითაც იდიდეს ძალას მაძლევ :**❤❤❤

ანი ანი
ასე მალე არ ველოდი და რო დავინახე გადავირიე... რო წავიკითხე კიდე მთლად გადავედი ჭკუიდან... ძალიან მაგარი იყო და "ნეტა რა მოხდებათი" გამძვრება აწი სული ამოტო ძაან არ დააგვიანო გელი მოუთმენლად..
პ.ს ვგიჟდები ამ წყვილზე და ერთი სული მაქვს ტვინი გაასხას აბრამოვმა.. :დ

აუუუუ :დდდდ ძაან გამეცინა :დდდდდდ მადლობა უღრმესი :**❤❤❤❤❤❤ ვეცდები რომ მალე დავწერო :*** ❤❤❤❤

kusa13
ვაახ არ მეყოოო:( ისე კი სულ არ მყოფნის მარა მაინც ... :D აუუ არ მომწონს ეს დაძაბცა რა....მეშინიაა :დ მარა ვაიმე ეხლა მართლა რა მოითმენს ჰაა? ნეტა რა მოხდებააა ? :D აი რაღაცნაირი თავი იყოო შედარებას ვერ ვუძებნი :დდ მარა რაციყოოო გადაასარევი იყოო ^^
თავში, შუაში, ბოლოში ოჰოჰჰოო :დ აიი ვგიჟდები გაბრიელზე რაა)) რასაყვარელია :* ანთეაც რაკაიიყოო, მმმ^_^ იგორს მოვკლააავ,დავახრჩოობ ეგ საზიზღარი >___< კატოს და ლეოს ისევ ვენაცვალეე,ტკბილები და სიხარულები <3<33 მოკლედ,ბევრი რო აღარ ვილაპარაკოოო: გეელიი, გელიი მოგელიი :D ❤❤ტკბილოო❤

დიდი დიდი მადლობა ჩემო საყვარელოო :*** ძალიან გამახარე :**❤❤❤ ხო ვიცი წინებთან შედარებით პატარა იყო დაარ გეყოფოდა თავისთავად, მაგრამ უფრო დისხანს დაგვიანებას ვარჩიე ეს ამეტვირთა, რაც უკვე დაწერილი მქონდა :დდდ :** ❤❤❤❤

Ana
Axali tavs rodis dadeb

ზუსტად ვერ გეტყვი სამწუხაროდ :(( ❤❤❤❤❤

 



№17 სტუმარი Qeti qimucadze

Yvelaze magari grznobaaa roca imedi gaqvs da gimartlebennn. Ai aseti xar shenn. Shemovedi da axali tavi eom davinaxe sixarulisgan gavgijdiiii. Nuuu. Kvanzi sheikra kulminaciur momentshiiiii. Momdevno tavi sascauli iqneba mjeraaa. Carmatebebi agataaaa. Ardaivicyoo, shen bevrad uketesi leqsikit cer , damijereeee. Deteqturi janri chemi aqilevsis qusliaaa

 



№18  offline მოდერი sameone crazy girl

ნთავს ვერ ვაპატიებ რომ ასე გვიან ვნახე ეს საოცრება თავი ,თუმცა ყველა მაგარია და ყველაზე ერთნაირად დამწყდებდოა გული. ჯანდაბა ჩემს ძილს კითხვის დაწყების მაგივრად ჩამძინებია (მოხუცის ცხოვრებით რომ იცხოვრებ ასე იცის weary )
შენ ყველა რომანს დედამიწიდან გავყავარ, სულ მგონია რომ იმას ვერაფერი აჯობებს რასაც იმ წამს ვკითხულობ,მაგრამ ყველა თავისებურად მაგარია იმიტომ რომ სხვადასხვანაირად გიჟური, ცეცხლოვანი და არაამქვეყნიურია. აიი ეს ორიი ეს ორიიი ღმერთო მაგიჟებენ რაა თუმცა მორიელი და ანა-კონდა ერთად როგორ არ გაგაგიჟებს(მე ისედაც ვაფრენ ცოტას)
აქ განვითარებულ მოვლენებზე არაფერს ვიტყვი დიდი სიამოვნებით ვნახავდი ფილმს ,მაგრამ არ ვიცი გაბრიელის და ანას როლს ვინ შეასრულებდნენ. მე იშვიათად მომწონს ხოლმე ფილმები როდესაც წიგნი უკვე წაკითხული მაქვს. ისევ შენ თუ იქნებოდი რეჟისორი თორე მეეჭვება ვინმემ მოახერხოს ამ საოცრების ფილმად ქცევა. (აუუ ახლა ისე მომინდა აქციას მოვაწყობ laughing laughing )
მე არ შემიძლია როცა სადმე ექიმია თან ასეთი ექიმი რომ არ მომეწონოს ლეო და კატუშაც კარგები არიან მიყვარს ეგ ორი მე .უბრალოდ მიყვარს smile

აიი ამ თავის ბოლოს სიტყვები იყო ყოლფერი "ზუსტად ვიცოდი რომ შენ იყავი და ნუ მკითხავ როგორ რადგან წარმოდგენაც არ მაქვს "

ტლიკინი რო გეყვარება ადამიანს რამდენი რამე ვიბოდიალე არადა არ მიყვარს კომენტარებში ამდენი "სიბრზნის" გადმოფრქვევა disappointed შენი ბრალია აბა რა ჩემი ბრალია ?

 



№19 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

An_Gel
გადასარევი თავი იყო!
ჯერ ისე ტკბილად დაიწყო <3 იმ გარემოსთვის, რომელშიც ანა და გაბრიელი მოხვდნენ, მართლა ზედგამოჭრილი იყო ედის სიმღერა. მეც ჩავრთე და სულ ღიმილით ჩავიკითხე მათი სცენები. ეს წყვილი უკვე არვიცი... ყოველგვარ მოლოდინს აჭარბებს. ისეთი სიყვარულები არიან. თან რომ ეფერებიან და თან შხამავენ ერთმანეთს :დდდ მათი ყველა დიალოგი ღიმილისმომგვრელი და ძალიან საყვარელია, ჩემთვის heart_eyes
ნუ, იგორზე და კატოზე რა ვთქვა?! კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ ეს კაცი მაგრად აფრენს. მესამე მსოფლიო ომზე როცა იწყებს ლაპარაკს, ვხვდები რომ შეურაცხადია და მგონი ციხეში კი არა, საგიჟეთშია მისი ადგილი. :დ კატომ კი, როგორც ყოველთვის, გამიმართლა იმედები! მამას რომ ელაპარაკებოდა, მაგ მომენტში მეც მომფხანა გული. ნეტა კიდევ მეტი ეთქვა და უფრო გაემწარებინა ის ცხოველი კაცი!
ერეკლეზე უკვე ვხვდები, რომ გულიც აღარ მწყდება. საშინლად იქცევა. წავიდეს მოკვდეს, მართლა აღარავის ჭირდება მასეთი უნამუსო ადამიანი :დდ
არა, ეს პერსონაჟები გასაგებია, მაგრამ რატომ იყო ეს თავი განსაკუთრებულად გასადარევი ხომ უნდა გითხრა? - იმდენად დეტალურად, საინტერესოდ და მრავალფეროვნად გადმოეცი და აღწერე წვეულების გარემო, მეც მეგონა რომ იქ ვიყავი. არაერთხელ მითქვამს, მაგრამ მაინც უნდა გავიმეორო, ძალიან სასიამოვნოა, როცა იგრძნობა, შენ თვითონ რამდენად გარკვეული ხარ იმ თემაში, რასაც წერ.
მომავალ თავში მგონია, რომ ისეთი ამბები დატრიალდება, დედა შვილს არ აიყვანს ხელში :დდდ იმედი მაქვს, გაბრიელის და ანას გენიალური გონებები მართლა მოიფიქრებენ რაიმე ძალიან ეშმაკურს, რომ გამწარდეს იგორი და საბოლოოდ მოეღოს ბოლო!
მოკლედ, ველი შემდეგ თავს დიდი ინტერესით, ჩემო მარგარიტა heart_eyes heart_eyes

ვაიმეე გული და სული ხარ ანა :დდდ❤❤❤ ისე მახარებ ყოველ ჯერზე, რომ არც კი ვიცი ეს როგორ გამოვხატო :****❤❤❤❤❤
ქოხის ეს მომენტები, დაახლოებით იმ დროინდელია, როცა თვითონ ამ იდეის ისტორია მოვიდა :დდდდ ანუ სადღაც ოთხი წლის წინანდელია :დდ ამ დროის განმავლობაში არაერთხელ მიფიქრია ამ სცენის დაწერაზე , მაგრამ გული არ მიმიწევდა, რადგან ვერ მოვძებნე კომპოზიცია რომელიც მას მიუხდებოდა :დდდ ჰო, ზოგიერთ ჩემთვის ძალიან საყვარელ სცენებს, მუსიკის თანხლებუთ ვწერ :დდდ ედიკას ეს სიმღერაც ამ ზამთარში აღმოვაჩინე და როგორც კი მოვუსმინე, მაშინვე მივხვდი რომ ზუსტად ის იყო რასაც ვეძებდი ტექტსიან-მელოდიან-შემსრულებლიანად :დდდდ და ძალიან მიხარია რომ ეს სცენა შენც ასე მოგეწონა :დდდდდ❤❤❤❤
მართალი ხარ , აბრამოვი არ არის ნორმალური :დდდ ზოგადად შეპყრობილ ადამიანებს ასე ემართებდათ , ეს შეპყრობა მერე დიდ სიგიჟეში გადადის და ძაან ცუდად ამთავრებენ :დდდდდ კატოს მოქცევა სხვანაირი მართლაც ვერ წარმომედგინა :** მეტიც შეიძლებოდა ეთქვა მისთვის, მაგრამ ეჭვი მაქვს იგორზე მაინც არ იმოქმედებდა :დდდ ;))) წვეულების სცენები ვეცადე ძაან ცოცხლად წარმომეჩინა :დდ მთელი დღეები, ნოიშვანშტაინის დარბაზებს ვათვალიერებდი და ეს კიდევ ძაან დამეხმარა :დდდდ ❤❤❤❤
ისევ და ისევ არ მომბეზრდება შენთვის უდიდესი მადლობის თქმა, ამ თანადგომისთვის, ტკბილობა სიტყვებისთვის და იმ სიხარულისთვის, რაც სულ მოგაქვს ჩემთვის :***❤❤❤❤❤❤❤

Qeti qimucadze
Yvelaze magari grznobaaa roca imedi gaqvs da gimartlebennn. Ai aseti xar shenn. Shemovedi da axali tavi eom davinaxe sixarulisgan gavgijdiiii. Nuuu. Kvanzi sheikra kulminaciur momentshiiiii. Momdevno tavi sascauli iqneba mjeraaa. Carmatebebi agataaaa. Ardaivicyoo, shen bevrad uketesi leqsikit cer , damijereeee. Deteqturi janri chemi aqilevsis qusliaaa

ვაიმეეე საოცრება გოგოვ :***❤❤❤ დამბურძგლა ამ სიტყვებზე :**** ❤❤❤❤❤ მართლაც შეიკრა კვანძი და ამ თემის კულმინაცია ვეცდები რომ ზუსტად შესაფერისი გამომივიდეს :დდდ უღრმესი მადლობა ამ შეფასებისთვის და მხარში დგომისთვის :****❤❤❤❤❤❤

sameone crazy girl
ნთავს ვერ ვაპატიებ რომ ასე გვიან ვნახე ეს საოცრება თავი ,თუმცა ყველა მაგარია და ყველაზე ერთნაირად დამწყდებდოა გული. ჯანდაბა ჩემს ძილს კითხვის დაწყების მაგივრად ჩამძინებია (მოხუცის ცხოვრებით რომ იცხოვრებ ასე იცის weary )
შენ ყველა რომანს დედამიწიდან გავყავარ, სულ მგონია რომ იმას ვერაფერი აჯობებს რასაც იმ წამს ვკითხულობ,მაგრამ ყველა თავისებურად მაგარია იმიტომ რომ სხვადასხვანაირად გიჟური, ცეცხლოვანი და არაამქვეყნიურია. აიი ეს ორიი ეს ორიიი ღმერთო მაგიჟებენ რაა თუმცა მორიელი და ანა-კონდა ერთად როგორ არ გაგაგიჟებს(მე ისედაც ვაფრენ ცოტას)
აქ განვითარებულ მოვლენებზე არაფერს ვიტყვი დიდი სიამოვნებით ვნახავდი ფილმს ,მაგრამ არ ვიცი გაბრიელის და ანას როლს ვინ შეასრულებდნენ. მე იშვიათად მომწონს ხოლმე ფილმები როდესაც წიგნი უკვე წაკითხული მაქვს. ისევ შენ თუ იქნებოდი რეჟისორი თორე მეეჭვება ვინმემ მოახერხოს ამ საოცრების ფილმად ქცევა. (აუუ ახლა ისე მომინდა აქციას მოვაწყობ laughing laughing )
მე არ შემიძლია როცა სადმე ექიმია თან ასეთი ექიმი რომ არ მომეწონოს ლეო და კატუშაც კარგები არიან მიყვარს ეგ ორი მე .უბრალოდ მიყვარს smile

აიი ამ თავის ბოლოს სიტყვები იყო ყოლფერი "ზუსტად ვიცოდი რომ შენ იყავი და ნუ მკითხავ როგორ რადგან წარმოდგენაც არ მაქვს "

ტლიკინი რო გეყვარება ადამიანს რამდენი რამე ვიბოდიალე არადა არ მიყვარს კომენტარებში ამდენი "სიბრზნის" გადმოფრქვევა disappointed შენი ბრალია აბა რა ჩემი ბრალია ?

აუუუუუუუ :დდდდდდდდდდ ვკაკანებ :დდდდდდდდდდ❤❤❤❤❤ ვინ ხარ ქალაუ შენა ასეთი ჰა?! :დდდდდდ ერთი სიამოვნებაა შენი ამ გიჟური კომენტარების კითხვა :დდდ იცი შენ რას მმართებ??? აი ძაან დაღლილი ადამიანი რედბულით სავსე ქვაბში რომ ჩააგდო დაახლობით ეგეთი ეფექტი და გავლენა გაქვს ჩემზე :დდდ უცებ მოვდივარ ხასიათზე და ენერგიაზე :დდდ❤❤❤❤ ეეეჰ, ფილმად მართლა ვნახავდი მეც დიდი სიამოვნებით :დდდდ მართალი ხარ რეჟისორობას სხვას არავის ვანდობ :დდდ ;))) არავითარი ტლიკინიო და ზედმეტი რაღაცებიო ;))) პირიქით, ძაან მახარებს მე ეს შენი მაგიური კომენტარები :დდდ❤❤ ჰო, მაგიურს დავუძახებ ამიერიდან, რადგან გითხარი უკვე რასაც მმართებს :დდ❤❤❤ უღრმესი მადლობა შენ ჩემო ტკბილო და ოქრო გოგოვ❤❤ ამ ემოციებისთვის და დადებითი მუხტისთვის :**
პ.ს. ჩემი ერთწარბიანი, ჯმუხი ექიმი მოკითხვას გითვლის კოლეგას :დდდდდდდ ❤❤❤❤

 



№20 სტუმარი Shorena kiladze

Vaime rim icode ra mwmartwba ROM vkitxulob ...mtelu sxeuli mtkiva dazabulobisgan
.rogor miyvars da momcons es istoria tkbilo ver carmoidgen .umagresi iyo rogorc yvela tavi .da rogorc yoveltvis AR myopnis.chemo nichiero carmatebebi geli .

 



№21 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Shorena kiladze
Vaime rim icode ra mwmartwba ROM vkitxulob ...mtelu sxeuli mtkiva dazabulobisgan
.rogor miyvars da momcons es istoria tkbilo ver carmoidgen .umagresi iyo rogorc yvela tavi .da rogorc yoveltvis AR myopnis.chemo nichiero carmatebebi geli .

აუუ როგორ მიხარია ჩემო საყვარელოო არც კი იცი :დდ❤❤❤❤ უდიდესი ბედნიერებაა შენნაირი ოქრო მკითხველის ყოლა :*** უღრმესი მადლობა შენ რომ კითხულობ და ასე ძალიან მოგწონს ტკბილოოო :***❤❤❤❤❤❤❤

 



№22  offline წევრი AmeLia SinDi

მოკლედ დავწერ *-* ცხოვრებაში პირველად ვწერ ამ საიტზე კომენტარს, როცა 1 წელია ამ საიტის მომხმარებელი ვარ. უზომოდ გაოცებული, და უზომოდ გახარებული ვარ ამ თავის წაკითხვის შემდეგ, მადლობა შენ ასეთი ემოციებისთვის ^^ ვგიჟდები შენზე <3

 



№23 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

AmeLia SinDi
მოკლედ დავწერ *-* ცხოვრებაში პირველად ვწერ ამ საიტზე კომენტარს, როცა 1 წელია ამ საიტის მომხმარებელი ვარ. უზომოდ გაოცებული, და უზომოდ გახარებული ვარ ამ თავის წაკითხვის შემდეგ, მადლობა შენ ასეთი ემოციებისთვის ^^ ვგიჟდები შენზე <3

არც კი მჯერა :000 ერთი წელი აქ ხარ და მხოლოდ ახლა რომ წერ კომენტარს თანაც ჩემს ისტორიაზე ... გავოგნდი :დდდ❤❤ დიდი პატივია ნამდვილად❤❤❤ პირიქით მადლობა უღრმესი შენ ასეთი სიტყვებისთვის :***❤❤❤❤

 



№24  offline წევრი Mtirala

ჩემო იდეალურო, ჩემო ყველაზე ნიჭიერო, ჩემო ჩამოყალიბებულო მწერალო... ვგიჟდები შენზე :))
როგორ ხარ ასეთი კარგი?! როგორ შეგიძლია ადამიანს ასეთო რაღაცები გაუკეთო?! როგორ შეგიძლია კითხვის მომენტში რაღაც არამქვეყნიურ, ზღაპრულ სამყაროში გადაიყვანო მკითხველი?!
ამ თავის მერე გაოცებული და გაოგნებული ვარ!!!
რატომღაც ამ თავმა ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე!
ალბათ, ასეც იყო საჭირო.
მეჯლისის მომენტი მაგიჟებს, ასეთი იდეალურობა... ასეთი მაგრობა და კარგობა მართლა დიდი ხანია არ წამიკითხავს...
ემოციებით ვარ სავსე და როგორ დავიცალო არ ვიცი :)) გამაფრენინეთ შენ და შენმა ეპიკ-სთორებმა :))
ამისთვის მოვითხოვ, რომ ბოდიში მომიხადო!!! ეს რა თქმა უნდა, ხუმრობით :დდდდდ
ამ თავში, პერსონაჟებს არ ვახსენებ-მეთქი, საკუთარ თავს დავპირდი, მაგრამ... :))))) კატო ისეთი იდეალური იყო, ისეთი გულმოკლული და განადგურებილი, მაგრამ ძლიერი... კატო იდეალური პერსონაჟია და მარტო ამ პერსონაჟისთვის ღირდა შენი გაცნობა :))
გაღიარეეებ!
მიყვარხარ სიგიჟემდე, ადამიანო
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№25 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mtirala
ჩემო იდეალურო, ჩემო ყველაზე ნიჭიერო, ჩემო ჩამოყალიბებულო მწერალო... ვგიჟდები შენზე :))
როგორ ხარ ასეთი კარგი?! როგორ შეგიძლია ადამიანს ასეთო რაღაცები გაუკეთო?! როგორ შეგიძლია კითხვის მომენტში რაღაც არამქვეყნიურ, ზღაპრულ სამყაროში გადაიყვანო მკითხველი?!
ამ თავის მერე გაოცებული და გაოგნებული ვარ!!!
რატომღაც ამ თავმა ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე!
ალბათ, ასეც იყო საჭირო.
მეჯლისის მომენტი მაგიჟებს, ასეთი იდეალურობა... ასეთი მაგრობა და კარგობა მართლა დიდი ხანია არ წამიკითხავს...
ემოციებით ვარ სავსე და როგორ დავიცალო არ ვიცი :)) გამაფრენინეთ შენ და შენმა ეპიკ-სთორებმა :))
ამისთვის მოვითხოვ, რომ ბოდიში მომიხადო!!! ეს რა თქმა უნდა, ხუმრობით :დდდდდ
ამ თავში, პერსონაჟებს არ ვახსენებ-მეთქი, საკუთარ თავს დავპირდი, მაგრამ... :))))) კატო ისეთი იდეალური იყო, ისეთი გულმოკლული და განადგურებილი, მაგრამ ძლიერი... კატო იდეალური პერსონაჟია და მარტო ამ პერსონაჟისთვის ღირდა შენი გაცნობა :))
გაღიარეეებ!
მიყვარხარ სიგიჟემდე, ადამიანო

კანფეტოო :დდდდდდ ❤❤❤ ხომ იცო როგორ ვგიჟდები შენზე და როგორც მიყვარხარ :***❤❤❤ ჩემი მოსიარულე სტიმული ხარ ჩემი ოქრო და გული :***❤❤❤❤ ბევრი დაძაბული და არასასიამოვმო მომენტების გამო გადავწყვიტე რომ მეჯლისის მომენტით ცოტა განტვირთვა გამეკეთევინა :დდდ და ძალიან მიხარია რომ მართლა ასე მოგეწონა :*** ხო იცი მე თვითონაც როგორ მიყვარს ასეთი სიტუაციები და ჩემთვის ყველაზე საყვარელ ისტორიაში რომ არ ჩამესვა ისე როგორ იქნებოდა :დდდდდ❤❤❤
კატოსთან დაკავშირებით სრულიად გეთანხმები :** ძალიან ბევრს უძლებს და წესით სამაგალითო უნდა იყოს სხვა პერსონაჟებისთვის :დდდ❤❤❤❤
მიყვარხარ მე შენ გულო :**❤❤ სიყვარულებს და სიტკბოებებს რომ აფრქვევ მუდამ ზუსტას იმიტომ :**❤❤❤❤

 



№26 სტუმარი მარი. ელ❤

მარგოოო ჯერ არ წამიკითხია ვიცი რო ამ თავზეც გავგიჟდები და წინასწარ წაუკითხავად გწერ კომს და წაკითხვის შემდეგაც დავწერ ჩემს შეგრძნებებს და ემოციეებს ვცქმუტავ ერთი სული მაქ როდის ჩავუჯდებიი❤❤❤

 



№27 ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

მარი. ელ❤
მარგოოო ჯერ არ წამიკითხია ვიცი რო ამ თავზეც გავგიჟდები და წინასწარ წაუკითხავად გწერ კომს და წაკითხვის შემდეგაც დავწერ ჩემს შეგრძნებებს და ემოციეებს ვცქმუტავ ერთი სული მაქ როდის ჩავუჯდებიი❤❤❤

გელოდები :დდდდდ ❤❤❤❤❤

 



№28  offline წევრი Indigo

რო შემივედი და შენ დაგინახე რა დამემართა იცი?
არ იცი! ბოლომდე არც მე არ ვიცი, მაგრამ საოცარი სიხარული რო ვიგრძენი ვიცი!
უბარალოდ ვგიჟდები შენზე სა მეტს ვერაფერს გეტყვი.
ვერ ვხვდები, როგორ ახერხებ ერთი წამითაც არ მომეჩვენოს გაწელილად და ინტერესი არ დავკარგო. საოცეება ხარ, მარგო!
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 



№29 სტუმარი ))))

Umaagresze umagresia miyvars er wyvili gansakutrebit anaaa.... ratomgac chen xasiatebshi jdeba .... male dade gtxovv shemdegintavic toree sanam dasrulebda shemdeg tavs dadeb me chemi damematreba <3 marto is dhemodzlia gitxra ro unakloooa.. dzan momewona

 



№30  offline წევრი დელასი

მართლა მეტისმეტიაა გეფიცებიი . . . ინტრიგის, ემოციის და დაძაბულობის ორმაგი დოზა ყოველ მომდევნო თავშიი. რაღაც სხვა სამყარო იყო ეს 16 ჩემთვისს. რაღაც ზღაპრული, არანორმალურად სასიამოვნო და დამაინტრიგებლად საინტერესო.
ანას და გაბრიელის დილით დავიწყეებ :დდ როგორ მომწონს, რომ მართლა არ გადადიხარ ზედმეტ პათეთიკაში და რაც გაქვს და რასაც აღწერ, იქიდანაც უზღვავი ემოცია იგრძნობა მაინც <33 მომენტებში (ამ თავში მაგალითად-ბუხრის წინ ჯდომის დროს) ისე აღწერ გაბრიელს, რომ მგოონია შენი იდეალიცაა და თავად შენთვისაც ნატრულობ ზოგჯერ ასეთს:დდ მოდი და ნუ ინატრებ ^^
"შავი სარკე" -როგორ გამიხარდა, რომ კიდევ ერთხელ ახსენე ^^ ისე მოქმედებს ეს ორი სიიტყვა და ისე კარგად აღწერს ამ ადამიანის შინაგანს, რომ მგონია მასზე უკეთ ვერავინ მოიხდენს და ისე არავის შეეფერება, როგორც მას.
ერთი დეტალიცც უნდა გამოვყო -ეს ძმები რომანოვები :დდ მოკლედ ისტორიული სახელები ან გვარები, რომ მესმის პულსი მიჩქარდებაა, მეტყობა ჩემი სფერო რომაა :დდ

ახლა ზოგადადდ მოვედები ყველაფერსს, ხოიცი სადმე თუარ დავიცალეე ....

ესეიგიი:

1) საოცრად მგრძნობიარე იყო, გაბრიელის რეაქცია, რომ ანას ინსტიქტურად ჩამოეფარა. ეს დამცველობითი რეფლექსები როგორ უხდება, ასე რომ ვთქვათ, მეტ მომხიბვლელობას სძენს ამ პერსონაჟს. სიამოვებისგან დამბურძგლაა ამ მომენტზეე მართლაა ^^
2) უზომოდდ საოცარი იყო კატოს და იგორის დიალოგი საავადმყოფოდან გამოსვლის შემდეგ. სულ მაინტერესებდა, რატომ ჰქონდა მამასთან ცუდი ურთიერთობა და აი, აეხადა კიდეც ფარდა. რაღაც ეგეთს ველოდი მეც სიმართლე გითხრა (ანუ როგორც მამას მისი სურვილების არ ესმოდა) და მართალიც აღმოვჩნდი ^^ იმხელა ემოციაა მოდიოდა და იმდენად კარგად იყო აღწერილი, რომ სურათები ახლაც ცოცხლდებოდნენ ჩემ თვალწინ. ეს მართლა ხშირად მემართება შენი ისტორიის კითხვისას.
3) კატოს სიტყვები ლეოს მიმართ "სინათლის სხივი ხარ ჩემ ბნელ ცხოვრებაშიო" <33 ზოგჯერ რას მიკეთებს ამ პერსონაჟების სიტყვები, თვითონაც მიკვირს რატომ მოქმედებს ასე ძალიაან და პასუხი ვერ მიპოვნიაა :დდ ალბათ იმიტომ, რომ წერისას მთელ ენერგიას და მონდომებას აქსოვ და ეს ნაწერს ეტყობა კიდეც.
4) საოცარიი იყო ანას გამოსვლა "კონკიას" დაძახების გამო :დდ ყველაზე კარგად აღწერა თავისი თავი ალბათ და ერთი ორად შემაყვარა თავისი პერსონაჟი :დდ ვაღიარებ ანაზე უკეთესი გოგო-პერსონაჟი არ გყავს, ძალიან უცხო და ორიგინალური გამოგივიდა. ზოგადად ფილმებშიც ძალიან მომწონს ეგეთი პერსონაჟების ხილვა, თუმცა ეს ფილმებში ნანახსაც კი ჯოკრავს მინდა გითხრა (ისე ეგ და ლოლიტა ორი უკიდურესობა გამოგივიდა თუ დაუკვირდი :დდ)
და ახლააა . . . ცალკე უნდა გამოვყო მეჯლისი, მთელი მისი აღწერილობა, დარბაზის მორთულობა და ასე შემდეგ.
გეფიცები მეგონა, ძველ დროში მოვხვდი, სადღაც შუა საუკუნეებში ^^ თვალწინ დამიდგაა ყველა მომენტი, ის თუ როგორი თავაზიანი ღიმილით აღებდნენ კარს პარიკიანი მცველები (რატომღაც აქ ისეთი პარიკები წარმოვიდგინე საფრანგეთში, რომ ატარებდნენ დიდგვაროვნები:დდ დიდები რომ იყო და თეთრი) ვენურმა ვალსმა საბოლოოდ "დაგლიჯა" სხვა სიტყვა ვერ მოვიფიქრე :დდდ იმდენად იდეალური კონტრასტი შექმნა ამ ყველაფერთან, რომ სიტყვები ზედმეტიაა... გენიალური იყო დარბაზის, წვეულების და ამ ყველაფრის აღწერაა ^^ უნაკლოც კი და ამაზე მეტიიცც. არ ვიციი ალბათ ძალიან რთულია ასე ლამაზად გადმოსცე ყველაფერიი და ეს კიდევ ცალკე დასაფასებელია სხვას, რომ თავი დაანებო heart_eyes
საოცრებაა თავი იყოო მართლაა. ყოველ ჯერზე უფრო და უფრო მაოცებსს შენი არაამქვეყნიური ფანტაზია და ობობას ქსელივით ერთმანეთში გადახლართული ამბები. გასაკვირიც კია როგორ იცავ ისე სიზუსტეს, რომ არაფერი გავიწყდება ან გეპარება. მართლა რთულია ჩემი აზრით და ბრავო, რომ ამას ასე ოსტატურად ახერხებ. ვინ უნდა თქვას ამას ნიჭი არ უნდაო?

პ.ს ბოლო აბზაცმა და სიტყვებმაა გამათბო. ანას ნერვიულობაამ გამათბო, გაბრიელის ყველა ჟესტმა გამათბოოო <33 მოკლედ გათბობის ფულსაც მაზოგინებ ამ ზამთარში და ამის გამო კიდე ერთი მადლობა მაქვს სათქმელიი :დდდ

ამ წვეულების ამბები კიდევ ცალკე ემოციების პიკი იქნებაა და ვგრძნობ, რომ ამაზე ორმაგამ მაგარი თავი მელის წინნ. მოთმინებაა უნდა გამოვიმუშავო სხვა გზა არაა :დდდ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent