შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გრძნობათა ამბივალენტურობა [ 9 ]


12-01-2018, 02:15
ავტორი MoonLady
ნანახია 1 018

გრძნობათა ამბივალენტურობა [ 9 ]

- რას ნიშნავს ეს, ოთო ? - თვალებგაფართოებული შეჰყურებდა მომღიმარ ბიჭს ლინდა. წარმოდგენაც არ უნდოდა, რომ ეს ის იყო, რასაც ფიქრობდა.
- ‎შენი აზრით ?
- ‎აქ რატომ მომიყვანე, რა ხდება ?
- ‎შენ რა, ისიც არ იცი, მამაშენი სად დაკრძალეს ? - ახლა ნემსაძე გაოგნდა.
- ‎არ მაინტერესებდა... - ხმა გაუტყდა გოგოს და თვალები თხელი ცრემლის პლევრით დაიფარა. მართლაც საოცრად ლამაზი იყო ლინდა, როდესაც საქმე ცრემლებს ეხებოდა. მისი თვალები მთელ სამყაროს იტევდა, გითრევდა და მიუხედავად ყველაფრისა ერთადერთი სურვილი ღვიოდა შენში... გსურდა სულ ოდნავ მაინც გაგეხანგრძლივებინა მისთვის თვალებში ყურების ბედნიერება. არც ოთო იყო გამონაკლისი...
- ‎რატომ ? - ჰკითხა რამდენიმე ათეული წამის დუმილის შემდეგ ოთომ ლინდას.
- ‎იმიტომ. - თქვა ლინდამ და მკლავში ჩააფრინდა ბიჭს. - წავიდეთ აქედან !
- ‎როდემდე უნდა იდანაშაულებდე თავს ლინდა ? - ხმას აუწია ოთომ.
- ‎და შენ რა ? ვინ ხარ, რომ ამაში ეჩრები ? - სასოწარკვეთა გაისმა ლინდას ხმაში.
- ‎აზრზე ხარ გოგო რას მეუბნები ? საერთოდ ხვდები რას ლაპარაკობ ? - თავი ვეღარ შეიკავა ოთომ, მხრებში ჩააფრინდა ლინდას და შეანჯღრია. - ნუთუ მართლა ვერ ხვდები რას ვგრძნობ ?! ნუთუ ჩემს შენდამი დამოკიდებულებას ვერ ატყობ ეს დედამოტ**ული ?! - ღრიალებდა ოთო. ლინდა კი აზრზე ვერ მოდიოდა. საერთოდ დაკარგული ჰქონდა აზროვნების უნარი. ასე ახლოს იყო მამასთან... - შენთვის და შენი კარგად ყოფნისთვის რომ ყველაფერზე წავალ არ იცი ?! შენი ცხოვრების წარსულიდან ამოთრევისთვის რომ გილიოტინაზე დავდებ თავს ეგ არ იცი ?!
- ‎რას... - სიტყვის თქმა არ დააცადა ბიჭმა ისე მიახალა.
- ‎თუ ეს სიტყვა გინდა მაინცდამაინც შეიგნე შვილო, შეიგნე მიყვარხარ ! - თქვა და ქშენა დაიწყო. ლინდა აზრზე ვერ მოდიოდა, დრო დასჭირდა იმის გასაანალიზებლად, რაც ბიჭმა უთხრა. მერე ავტომატურად ჩახედა ჩამუქებულ თვალებში და უთხრა.
- ‎მეც. - აი ასე, მარტივად. - მეც, მეც მიყვარხარ. - ლუღლუღებდა გაუაზრებლად. უყურებდა ოთოს თვალებში და ხედავდა როგორ ღიავდებოდნენ მისი კაკაოსფერები. როგორ გაებადრა სახე და სიხარული გამოისახა მასზე. - მიყვარხარ, ოთო. - ჩაილაპარაკა ცრემლმორეულმა. ბიჭი ჩაეხუტა.
- ‎მეც პატარა, მეც ძალიან. ახლა მიდი, გელოდება. - უთხრა და სასაფლაოსკენ მიუთითა.
- ‎მეშინია...
- ‎ნუ გეშინია ბურდღა, შენთან ვარ მეც და ისიც. - გაუღიმა და შუბლზე აკოცა.
- ‎კარგი...


ძალიან გაუჭირდა ლინდას ამ ნაბიჯების გადადგმა. ინერციითა და ინტუიციით გაიწია მამის საფლავისკენ. იცოდა, დედასთან ერთად იქნებოდა, არასდროს უღალატია მისთვის. ერთადერთი ქალი იყო მის გულში.
მოვლილ საფლავს რომ შეხედა გული მოუკვდა. წარმოიდგინა როგორ მოდიოდა აქ ლიზი და ასუფთავებდა აქაურობას. ოდესმე ჰომ მაინც მიხვალო უთხრა, სუფთად უნდა დაგხვდესო... მაშინ არ მიაქცია ამას ყურადღება. ახლა ხვდებოდა, რომ პირდაპირი მნიშვნელობით ამბობდა ამას გოგო.
კანკალით მიუახლოვდა საფლავებს. მხოლოდ ერთხელ მოავლო თვალი, მუხლებზე დავარდა მამის წინ და ჯერ ცხარე ცრემლებმა უხმოდ დაუსერეს ღაწვები, შემდეგ კი ამ სიცხელეს ლინდამ ვერ გაუძლო. სხეული ეყინებოდა, სულს კი თითქოს მართლაც გეენის ცეცხლი წაჰკიდებოდა. გრძნობდა, იმ მომენტს შეიგრძნობდა, როცა ლიზიმ მას უთხრა, მამა აღარ არისო. ლიზის მამაც იყო, ლიზიც მამას ეძახდა. მანაც დაკარგა გამზრდელი და ზემოდან ლინდას მოვლაც დაემატა. ლიზი მამამისის ძმაკაცის შვილი იყო. ავღანეთში დაიღუპა, ქალი კი დარდს გადაჰყვა. ქვეყნად მხოლოდ ლინდა და მამამისი ჰყავდა.
თავს წყევლიდა ლინდა, მაშინ, ხიდთან იმიტომ უნდოდა თა'ვის მოკვლა, რომ ფიქრობდა ასე მაინც შევუმსუბუქებ ლიზის ყოფას და დავასვენებ ჩემგანო.
რამდენიმე წუთი სიტყვას ვერ ამბობდა, ხმამაღლა სლუკუნებდა და მუშტებს გულში იცემდა. ყელი სტკიოდა ამხელა ხმაზე ტირილისგან. ყელი სტკიოდა მიბჯენილი უზარმაზარი ბურთისგან, რომლის ცრემლებად დაღვრა ლინდას უკვე დიდი ხანია უნდოდა.
ოთო მოშორებით იჯდა, ზურგშექცევით მისკენ. ამ სანახაობას ვერ უყურებდა. რომ ესმოდა ისიც საკმარისი იყო და ბიჭსას მოერია ცრემლი.
ლინდა ამ წუთების შემდეგ ოდნავ დამშვიდდა. თავს მისცა საშუალება ალაპარაკებულიყო და ალაპარაკდა კიდეც. ჩუმად, სულ ჩუმად, ჩურჩულით. ნიავიც კი ჩადგა თითქოს, რომ ლინდას მამას ეს სიტყვები გაეგონა.
- გამარჯობა, მამა... - ცოტა ხანი დააპაუზა, სული მოითქვა და განაგრძო. - იცი ? ძალიან მომენატრე... უზომოდ, უსაზღვროდ, უაზროდ... და ძალიან მრცხვენია, რომ ამდენი ხანია არ მოვსულვარ შენთან. მაგრამ იმისიც მრცხვენია, რომ საერთოდ მოვედი... რა პარადოქსია არა ? - ჰკითხა საფლავის ქვაზე გამოსახულ ადამიანს ლინდამ და ცრემლი მოიწმინდა. - ძალიან მრცხვენია ჩემი მაშინდელი საქციელის, რამდენს მივცემდი ახლა, რომ დავაბრუნო დრო და ის არ გავაკეთო, რაც გავაკეთე... მაგრამ, მაგრამ... არ ვიცი, ვერც იმას ვამბობ, რომ შენ ჩემი გესმის. სიზმრად მოსვლისას სულ მადანაშაულებ ხოლმე და, და... - ისევ ისტერიკული ტირილი აუტყდა ლინდას. - ჩემი ბრალია ! ჩემი ბრალია ! ახლა მანდ შენ უნდა იწვე ?! მაგ ცივ მიწაში, ჩემ ნაცვლად შენ უნდა იყო ?! მე, უმადური ბავშვი, ეგოისტი ბავშვი ახლა უნდა ვსუნთქავდე, შენი სხეული კი აქ უსულოდ უნდა ეგდოს ?! გაყინული, გახრწნილი... ცოცხლად ვარ გახრწნილი მამა, მაპატიე, რომ ავყევი ამ გრძნობას, მაპატიე, რომ ამდენად სუსტი აღმოვჩნდი ! არ დამავიწყდება ჩვენი ლიზის წაშლილი სახე შენზე რომ მითხრა, არ დამავიწყდება როგორ ვცდილობდი წამოდგომას, მაგრამ იმ ნაბიჭვრის გამო მოტეხილმა ფეხმა არ გამომიშვა მამა, ლიზიმ არ გამომიშვა, სულ თავს მევლებოდა. არც ახლა მაკლებს ყურადღებას... - ისევ ჩაწყნარდა ლინდა. ქვასთან ახლოს მივიდა და მასზე გამოსახულ შუახნის კაცის სახეს მოფერება დაუწყო. ჩუმად სდიოდა ცრემლები და ასველებდა გამოსახულებას. - ხედავ მამა ? იქ ოთო ზის. იცი ვინ არის ოთო ? არც მე ვიცი, მაგრამ ვუყვარვარ და მიყვარს. ყველაფერი მიყვარს მასში, ყველა გრძნობა მიყვარს და მძულს. ამირია მთელი ცხოვრება. ლიზის დასვენება მინდოდა და არ მაცადა, მამა. ალბათ, გაგიხარდებოდა აქ რომ ყოფილიყავი. მოგეწონებოდა ძალიან, მაგრამ მეტყოდი, ფრთხილად იყავიო... მენატრება ჩვენი ღამის საუბრები. როგორ გიყვარდა ვარსკვლავებით მოჭედილი ლურჯი ცა... ათას ისტორიას ყვებოდი შენზე და დედაზე. - გაიღიმა ლინდამ და გვერდითა საფლავს ხელი სიყვარულით გადაუსვა. - დედაც მე მოვკალი მამა, შენც მოგკალი... ყველას ვკლავ, ვინც მიყვარს... მაპატიე... - ბურთი ყელში გაეჩხირა და წამოდგა. რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა და თითქოს მხარზე შეხება იგრძნო. მსწრაფლ მოიხედა და მამის სილუეტი დალანდა.
კაცი იღიმოდა...
- შვილო, ლილი. - მხოლოდ ის ეძახდა ასე ლინდას. - მიყვარხარ და ნუ შვილო, ნუ ეწევი თვითგვემას. მამიკო და დედიკო შენთანაა. - თქვა და სილუეტმა გვერდით გაიხედა. მის მზერას გააყოლა თვალი ლინდამ და ულამაზესი ქალი დაინახა. ქალი, რომელიც მხოლოდ ფოტოებზე ენახა და დედას ეძახდა. ქალი, რომელიც მამას ასე უყვარდა. სულ გატაცებით საუბრობდა მასზე. ქალი, რომელმამ ლინდას სიცოცხლე აჩუქა... ლინდას კი აღარ შეუძლია იგივე სხვას გაუკეთოს...
ცრემლი მოერია და თავი დაუქნია. მანამ დარჩა იქ, სანამ სიცივისგან არ აკანკალდა. უყურებდა იმ ადგილს და მისი სული სიმშვიდემ მოიცვა.
სირბილით დაუყვა ოთომდე მანძილს და ბიჭს კალთაში ჩაუხტა.
ოთო ძალიან გააოცა ლინდას ასეთმა ცვლილებამ, მაგრამ ეამა. უხმოდ მოეხვია, ხელში აიყვანა და მანქანაში ჩასვა.
- გავიყინე ! - ლამის სამ პლედში ერთად გაეხვია. ოთოს არ გაჰკვირვებია. არ უკითხავს არაფერი, თუმცა ლინდამ თავისით უთხრა. - მადლობა !
- ‎რისთვის ? - სიგარეტი ჰქონდა პირში გაჩრილი ოთოს.
- ‎ამ ყველაფრისთვის...
- ‎ანუ იმისთვის, რაც უნდა გაგვეკეთებინა და არ აკეთებდი ?
- ‎დაახლოებით.
- ‎არა, დახმარებისთვის ? - წვალების ხასიათზე მოვიდა ოთო.
- ‎პანჩურისთვის ! - უთხრა ლინდამ და ენა გამოუყო.
- ‎მოგაძრობ მაგ ენას ! - "დაემუქრა" ოთო და ნაფაზი დაარტყა.
- ‎ეე, მეც მინდა ! - დაიწუწუნა ლინდამ.
- ‎აჰა. - არ იყო ოთო ის ბიჭი, რომელიც სიგარეტის მოწევას უშლის თავის ქალს.
- ‎ფუუ... - სასტიკი ხველება აუტყდა გოგოს.
- ‎რა დაგემართა ? პირველად ჰომ არ ეწევი ? - გულწრფელად გაოცდა ოთო.
- ‎არა, რა პირველად. აზრზე არ ვარ რა მჭირს. - მხრები აიჩეჩა ლინდამ და წყალი მოსვა.
- ‎უცნაურია.

...
- ლიინდაა. - კოცნით აღვიძებდა ჩაძინებულ ლინდას ოთო. - ბურდღა, გაიღვიძე, მოვედით.
- ‎ხუთი წუთიც რა... - ჩაიბურდღუნა ლინდამ და გვერდი იცვალა.
- ‎სასტუმროში იყოს ხუთი წუთი, წამოდი. - თქვა და ლამის ძალით წაათრია.

- ბოროტი ხარ შენ ! - გაებუტა სასტუმროში უკვე მისული ლინდა. საწოლში შეძვრა, მოიკუნტა და ჩაეძინა.
- ნუ ბუზღუნებ. ჩავალ ბარგს ამოვიტან. - გასძახა უკვე მძინარე ლინდას ოთომ.
გოგო კი ბორგავდა. ძილში ბორგავდა. გვერდს წამდაუწუმ იცვლიდა და სიზმრად მხოლოდ წითურ თმებს ხედავდა. იმ წყეულ წითურ თმებს.... ძილში ისინი სისხლისფრად შეიღებნენ.
წამოდგა და აივანზე გავიდა. ღრმად ჩაისუნთქა გაყინული ჰაერი და პირველად ესიამოვნა ყინულის თხელი საფარის ფილტვებში ჩაშვება. თვალი გაახილა და გადათეთრებულ ეზოს მოავლო თვალი. ფოთლებშემოძარცვული ხეები თეთრ საბურველში გახვეულიყვნენ და ჩასძინებოდათ თითქოს.
დიდხანს უყურა ამ თვალწარმტაც სანახაობას ლინდამ, შემდეგ კი ერთ-ერთ ხესთან შეამჩნია ადამიანის სილუეტი. თავიდან ოთო ეგონა და ესესიყო დაძახებას აპირებდა, რომ ნაცნობი წითური თმა ახლა უკვე რეალობაში დალანდა. დასაძახებლად გაღებული პირი ღია დარჩა, თვალები გაუფართოვდა და სუნთქვა დაავიწყდა. გაშეშებული იდგა რამდენიმე წამი... ლანდი სასტუმროში შემოვიდა და ლინდა ტყვიასავით გავარდა ნომრიდან.
ელვის სისწრაფით ჩაირბინა კიბეები და ჰოლში აღმოჩნდა. ღრმად სუნთქავდა და თვალებს აქეთ-იქით აცეცებდა.
ეძებდა, ეძებდა, ეძებდა !
მას ეძებდა, ვინც მთელი ცხოვრება დაუნგრია, ვის გამოც არ სურდა სიცოცხლე.
მომენტალურად გაბრუვდა, ბუნდოვნად ისმოდა ყველაფერი და რომ არა ოთოს ძლიერი ხელები ალბათ აქვე გაიშხლართებოდა.
- ჰეი, პატარა, რა ხდება ? - ხელი შეავლო ოთომ და ლინდას საყრდენი მისცა.
- ‎ა ? არაფერი, უბრალოდ... შემეშინდა. - უპასუხა ოთოს და კიდევ ერთხელ მოავლო თვალი ჰოლს.
- ‎ჩემი მშიშარა, წამოდი ავიდეთ. - არ შეიმჩნია ლინდას უცნაური მოქმედება ოთომ, თუმცა შეამჩნია და არ ესიამოვნა. რატომ ? არ იცის.
- ‎ჰ-ჰო...
- ‎ფეხშიშველიც კი გამოიქეცი ? ბოთე. - თავზე დაადო დიდრონი ხელი ოთომ.
- ‎ღმერთო... - ფეხზე დაიხედა ლინდამ. - მცივაა ! - დაიკნავლა და ოთოს შეხედა საწყალი თვალებით.
- ‎მიდი, შევძვერი ლოგინში.
- ‎არ მინდა ლოგინში. - დაიბუზღუნა.
- ‎აბა რა გინდა ? - გაეცინა ბიჭს. - ლიზი და აჩი ხვალ დილით ჩამოვლენ, ვერ დატკბა ეგ ორი ერთმანეთით, რომ წამოვიდნენ.
- ‎ლიზი გზაში რაღაცას დამართებს მაგას ! - გაეცინა ლინდას. ოთო კი კედელს მიეყრდნო ზურგით და ხელები გულზე გადაიჯვარედინა.
- ‎ჰოო ? - ირონიული ხმით თქვა. ლინდა კი წამოდგა, მიუახლოვდა და ქამარში სწვდა ოთოს.
- ‎არ გინდა, მე შენ დაგმართო ? - იმდენად მაცდური იყო მისი სხეული, მისი მზერა, მისი ხმა... ოთომ მათ შორის არსებულ ქიმიას ვერ გაუძლო.
- ‎რა თამამი ხარ, პატარა ! - უცებ მოხვია ხელი წელზე და სხეულზე მიიკრო. ლინდამ კი ფეხები შემოხვია. ხელები კისერზე დააწყო და თვალებში უყურებდა. - მომწონს ! - ლინდას ტუჩებთან ახლოს თქვა ოთომ და მის ბაგეს დააცხრა მთელი ვნებით. საშხაპეში შეათრია და ცხელი წყლის ქვეშ, ლინდას რომ არ შესცივებოდა, დაეუფლა მას. შემდეგ საწოლზე გადაინაცვლეს და მეზობლები შეაწუხეს კიდეც.

ოთოს ჩაეძინა და მის მშვიდ ძილს ლინდა ღიმილით ადევნებდა თვალს. სახესა და გულმკერდზე ეფერებოდა თბილი თითებით.
შემდეგ რაღაც იგრძნო, შეშფოთებამ დაუარა მთელ სხეულში და აივნისკენ გააპარა თვალი. ზუსტად ამ დროს ელვამ გაანათა და წამით გოგოს მოეჩვენა, რომ იქ ის იდგა. იდგა და უყურებდა მას თავისი ლურჯებით. მკვლელი მზერით, რომელშიც ზიზღნარევი სიყვარული კრთოდა.
ლინდამ წამოიკივლა შიშისგან და საბანს ხელი ჩაავლო. თავზე დაიფარა და ცდილობდა ურჩხულისგან თავი დაეცვა.
ოთოს გაეღვიძა. ფხაკაძე რომ ასეთ მდგომარეობაში ნახა ჰკითხა.
- ცუდი სიზმარი ნახე ?
- ‎ის იქაა !
- ‎ვინ არის და სად ლინდა !
- ‎ის, იქ აივანზე ! - ცრემლებას იღვრებოდა გოგო.
- ‎ვინ არის ?! აივანზე არავინ არაა პატარა. - გაოცებული ოთო ამშვიდებდა ლინდას.
- ‎არის ! არის ჩემი თვალით ვნახე !
- ‎კარგი, მე ახლა მივალ და ვნახავ, ვინ არის. - თქვა ოთომ. ტრუსი ამოიცვა და აივანზე გავიდა. ლინდასკენ შემობრუნდა, ხელები გაშალა და გაუღიმა. - ხედავ პატარა ? არავინაა.
- ‎მაგრამ მე ის დავინახე ! - იყვირა ლინდამ და ისევ საბანში დაიმალა. ოთო ზურგიდან მოეხვია მას. - არ გჯერა ჰო ? - სრუტუნებდა შეშინებული.
- ‎გინდა სხვა ნომერში გადავიდეთ ? - არ უპასუხა ოთომ. ლინდამ პასუხის ნიშნად თავი დაუქნია.
იმ ღამესვე შეცვალეს ნომერი. ლინდას კი ყოველ შესახვევში ის ელანდებოდა.
ის...
...


- რა ჰაერია ! რა სითეთრეა ! რა ქაია ! - აღფრთოვანებას ვერ მალავდა ლიზი.
- ‎როგორ ჩამოაღწიეთ ? - ჰკითხა ოთომ აჩის ისე, რომ ლიზისაც გაეგონა.
- ‎ამის ხელში... - გახედა ნატროშვილს აჩიმ. - იტოგში, ფილმები მიმიქარავს. - თქვა და ყველა ერთად ახარხარდა. ლიზი კი დაეჯღანა და ციგურებით ჩასრიალდა.
- ‎შენ არ გაყვები დაქალს ? - ჰკითხა ოთომ ლინდას.
- ‎არა, შენთან მირჩევნია. - თქვა და გაუღიმა.
- ‎ოუქეი, აბა თუ დამეწევი ? - გასძახა ოთომ ლინდას და უკან მოიტოვა.

წინა ღამის შემდეგ ლინდა ცდილობდა გვერდიდან არ მოშორებოდა ოთოს. სულ მასთან იყო. ლამის ტუალეტშიც მიყვებოდა.

სუფრასთან ისხდნენ და შეკვეთას ელოდებოდნენ, რომ ლიზი გარეთ გავიდა. თითქოს გულმა უგრძნოო, მანქანა იქ იდგა. აი ის შავი მანქანა, ნომერი რომ დაიმახსოვრა.

TLN-239

მთელი სხეული დაეძაბა. აქაც გამოგვყვაო იფიქრა და სერიოზულად შეშინდა. ამასობაში კი იქვე გაჩერდა შავი ჯიპი, საიდანაც ნატა და მისი კამანდა გადმოცვივდნენ ყიჟინით.

- უი, ლიზი ჰო ? - ჰკითხა ნატამ, როცა ნატროშვილს ჩაუარა. - როგორ ხართ ? დაქალიც თან გახლავს ?! მომიკითხე.. - ცინიკურად უთხრა ნატამ. - იმედია ის ვარდები მოეწონა პრინცესას. - თვალი ჩაუკრა და სასტუმროში შევიდა.
ლიზი ბრაზისგან აღარ იყო. მზად იყო აქვე გაეპუტა ეს გოგო, არ მოერიდებოდა. წამიც და უკან გაყვებოდა რომ არა ზურგს უკან მოპარული აჩი და მისი ხელები შეკრული ლიზის მუცელთან.
- მშვიდად კისკისა, სეირს მერე ვუჩვენებთ.скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი მარი. ელ❤

ხოდა ძალიანაც გამახარე რო ატვირთეე არ ველოდი და რო დავინახეე გავანათეე ისევ დაისევ ყოჩააღ უმაგრესიააა ❤❤❤

 



№2  offline მოდერი MoonLady

მარი. ელ❤
ხოდა ძალიანაც გამახარე რო ატვირთეე არ ველოდი და რო დავინახეე გავანათეე ისევ დაისევ ყოჩააღ უმაგრესიააა ❤❤❤

უუუუღმესი მადლობა ❤️ ძალიან ძალიან მახარებ *-*

 



№3 სტუმარი ანაკა

რაღაც სასწაულია სიტყვები არმყოფნის იმდენად კარგი❤️ ეს ნატა მოაშორე რა ჩემს საყვარელ წყვილს ❤️ყოჩაღ ძალიან კარგიხარ❤️

 



№4  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

შეენ რა სასწაულიი გოგო ხარ ასე მალე რომ დებ ახალ თავეებს ჯერ წინაზეც ვერ მოვასწარი და უკვე მეორე დაგიდია :დდ *---* აიი რავთქვა როგორ ვგიჟდები შენზე და ამ ისტორიაზეე? *---* ძალიაან ძალიაან მომწოონს უბრალოდ ლინდა ძალიან არ დამიტანჯო რა :(( :დ ვიცი როარდააგვიანებ ამიტომ მმაინც მოუთმენლად გელი :დ ♥♥

 



№5  offline წევრი moodchanger

კარგია ,თან ძალიან კარგი :)

ვერ წარმოიდგენ როგორ გამახარე რო ორი თავი დადე :) სულ მოუთქმენლად ველოდები ახლებს და იმედია გაიხსნება კვანძიც :დ თორე ინსულტი მეც გარანტირებული მაქვს laughing heart_eyes
--------------------
mood

 



№6 სტუმარი Mee

ტკბილოო გელოდები კიდეე წარმატებები შენნ

 



№7  offline მოდერი MoonLady

ანაკა
რაღაც სასწაულია სიტყვები არმყოფნის იმდენად კარგი❤️ ეს ნატა მოაშორე რა ჩემს საყვარელ წყვილს ❤️ყოჩაღ ძალიან კარგიხარ❤️

ეგრე მარტივად არ გამოვა ეგ ამბავი :დ მადლობა ❤️

ტკბილიწიწაკა
შეენ რა სასწაულიი გოგო ხარ ასე მალე რომ დებ ახალ თავეებს ჯერ წინაზეც ვერ მოვასწარი და უკვე მეორე დაგიდია :დდ *---* აიი რავთქვა როგორ ვგიჟდები შენზე და ამ ისტორიაზეე? *---* ძალიაან ძალიაან მომწოონს უბრალოდ ლინდა ძალიან არ დამიტანჯო რა :(( :დ ვიცი როარდააგვიანებ ამიტომ მმაინც მოუთმენლად გელი :დ ♥♥

გმადლობ, ძალიან მიხარია ^-^

moodchanger
კარგია ,თან ძალიან კარგი :)

ვერ წარმოიდგენ როგორ გამახარე რო ორი თავი დადე :) სულ მოუთქმენლად ველოდები ახლებს და იმედია გაიხსნება კვანძიც :დ თორე ინსულტი მეც გარანტირებული მაქვს laughing heart_eyes

მალე ბოლოსკენ წავალთ და გაუხსნელად არ დავტოვებ :დდ ❤️

Mee
ტკბილოო გელოდები კიდეე წარმატებები შენნ

მადლობა ❤️ ❤️❤️

 



№8  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

უჰუუუუ
ასე მალე არ ველოდი ^^
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



№9  offline მოდერი MoonLady

ლუნი.
უჰუუუუ
ასე მალე არ ველოდი ^^

მანებივრებს მუზა ^-^

 



№10 სტუმარი Sndj

Dzaaan magaria dghes dadee ra

 



№11  offline მოდერი MoonLady

Sndj
Dzaaan magaria dghes dadee ra

დღეს ვეღარ, დღევანდელი ლიმიტი ამოწურულია :(

 



№12 სტუმარი სტუმარი tasso

აუუდღეს დადე რა

 



№13  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

მმ ძალიან ძალიან საინტერესოაააააა
რაგაც ამოუხნელიი
ნეტავვ როდისს გამოშკარავდება ყველაფერიი
არრ დაიგვიანო რააა

კარგი ხარ ძალიანნ

 



№14  offline წევრი naniko mindia

Dges dadeb imedia gagvaxareb ♥♥♥♥zalian kargad wer warmatebebi .veli shemdeg tavs ♥♥♥♥
--------------------
lomidze

 



№15  offline მოდერი MoonLady

დღეს ვერ იქნება მაპატიეთ, ხვალ დავდებ აუცილებლად <3

 



№16  offline წევრი მოგზაური

აუ ძაანმაგარია მალედადე შემდეგითავი ველოდებიი

 



№17 სტუმარი სტუმარი ლიკა

აუუუმალე დადეე რა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent