შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კამელიები (დასასრული)


12-01-2018, 20:49
ავტორი An_Gel
ნანახია 3 036

კამელიები (დასასრული)

*_*_*_*

კამელია - უსულგულო ყვავილი...

*_*_*_*

თავჩაქინდრული, ნელი და მძიმე ნაბიჯით მიუყვებოდა მშობლიური სახლის სადარბაზოს კიბეებს. ისეთ ფიზიკურ სიმძიმეს გრძნობდა, თითქოს მოზრდილი ლოდები ეკიდა ფეხებზე, რომლებიც ქვევით ექაჩებოდნენ.
სხეული ერთიანად ჰქონდა დაჭიმული; საკუთარი თავის შეკვრას ცდილობდა, რომ ნაწილებად არ დაშლილიყო, ყველაფრისაგან დაღლილი. ყოველ ახალ საფეხურზე ასვლა იმხელა ძალისხმევას ართმევდა, ყველაზე სუსტ და უსუსურ კაცად გრძნობდა თავს.
მაგრამ იმ ღამით სჭირდებოდა, რომ ეს ეგრძნო. მხოლოდ იმ ღამით ჰქონდა უფლება, ყოფილიყო დამარცხებული, დასუსტებული და განადგურებული თავისივე მიზეზით. ჰქონდა უფლება, ყველა ნიღბის მოჭერა ეგრძნო სახეზე და ნამდვილი, სხეულში ტყვედ გამომწყდეული სულის კივილისთვის ეგდო ყური.

ნაცნობ კართან შეჩერდა, ზანტად წამოსწია ხელი და რამდენჯერმე დააკაკუნა. მერე გარშემო მიმოიხედა, დარწმუნდა, რომ მარტო იყო სართულზე. ვეღარ მოითმინა, არ დაელოდა კარის გაღებას და იქვე, კედელთან ჩასრიალდა ნელა. ფეხები მოკეცა, თავი კედელს მიაბჯინა და მანტო მჭიდროდ შემოიხვია სხეულზე.
დეკემბრის სიცივე შეუჩნდა და კანკალმა აიტანა. ღრმად ამოსუნთქვას ცდილობდა, მაგრამ თითქოს შვებას ვერ პოულობდა. საკეტის გადაწევის ხმა გაიგო და მალევე დაინახა ზღურბლზე გამოჩენილი მამამისი.
გივიმ გაკვირვებული თვალები მოატარა სადარბაზოს და ბოლოს შენიშნა კედელთან ჩაკეცილი შვილი.
რამდენიმე წამით უსიტყვოდ უყურა, როგორ ცდილობდა ღრმად ამოსუნთქვას ისე, თითქოს ბევრი ერბინა და დაქანცულიყო. მერე მკრთალმა ღიმილმა იჩინა თავი მის სახეზე. სათვალე მოიხსნა, კარის ჩარჩოს მიეყრდნო და ორაზროვნად ირონიული ტონით ჰკითხა:

-რთული იყო?!

იაგომ გამორეცხილი, გაკვირვებული თვალებით ახედა უფროს გურიანს.

-რთული იყო ბოროტ კაცად ყოფნა?! - ზურგსუკან მიხურა კარი კაცმა და ისეთი ეშმაკური ღიმილით დახედა შვილს, რომ ამბობდა, მე ყველაფერი წინასწარ ვიციო. მერე ისიც დაიხარა და შვილივით ცივ იატაკზე დაჯდა, მის გვერდით. მოკეცილ მუხლზე დაარტყა ხელი, ჩაიცინა და ამით აგრძნობინა, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა. მანაც იაგოსავით კედელს მიაყრდნო თავი, ამოიოხრა და უსიტყვო თანადგომა გამოუცხადა მამაკაცს.

დიდი წვალების შემდეგ ფილტვებმა ღრმა ამოსუნთქვით გამოდევნეს ზედმეტი ჰაერი.
და იაგომაც სიმსუბუქე იგრძნო.

*_*_*_*

ცოტნეს ისე ეხუტებოდა, თითქოს წართმევას ცდილობდა ვინმე. ბავშვს მშვიდად ეძინა, დედის მკლავებში მოქცეულს, რადგან უზარმაზარ მუხტსა და სითბოს გრძნობდა მისგან.
ისე ეხუტებოდა შვილს, თითქოს უნდოდა ემოციებისგან დაცლილიყო და მასში გადაეტანა ყველაფერი. დაუდგრომელ სურვილს გრძნობდა, ეტირა. მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო მარტო და ფიზიკურად ამას საკმაოდ აშკარადაც აღიქვამდა, სულიერ სიშიშვლეს ვერაფერს უხერხებდა.
ასეთ დროს ყველაზე მეტად ახრჩობდა მონატრება და ყველაზე მძაფრად გრძნობდა სიმარტოვეს.
კანი ეწვოდა თითქოს, ისე უნდოდა საყვარელი მამაკაცის ჩახუტება.
გული ყელში მოებჯინა. ტირილი უნდოდა და ვერც ამას აკეთებდა. სუნთქვა ეკვროდა. წამოჯდომა და ამოსუნთქვა სურდა, მაგრამ სწორედ იმ წამს, როცა წამოსაწევად შეირხა, კარი ფრთხილად გაიღო და საწოლს დიაგონალურად დაეცა სინათლის წვრილი წრფე.

სრულ სიბნელეში მამაკაცის თეთრი სილუეტი გამოიკვეთა, რომელიც თითქოს კარიდან შემოჭრილ სინათლეში გამოიძერწა. ანამ ოდნავ მოჭუტა თვალები, რომ უკეთ გაერჩია, რას ხედავდა.
სილუეტი კარს მოშორდა და ნელი ნაბიჯით გაემართა საწოლისკენ. რაც უფრო უახლოვდებოდა, მით უკეთ გაირჩეოდა მისი არაბუნებრივად თეთრი სახე.
ანა რეალობასა და სიზმარს შორის დაიკარგა. თითქოს გამოსახულება დაებინდა. ნივთებმა ერთმანეთში დაიწყეს აზელა. გარედან შემოჭრილი სინათლე თვალს ჭრიდა.
როცა მამაკაცი საკმაო მანძილზე მიუახლოვდა, მისმა ზურგმა კი მთლიანად დაფარა თვალისმომჭრელი სინათლე, ანას მზერა გაეწმინდა და ღამის სტუმარს გაუსწორა თვალი.

-ანა... - თითქოს სიჩუმეს მოწყდა ქალის ყურთასმენას მიწვდენილი ერთადერთი, ცრემლებამდე ნაცნობი და საყვარელი ხმის ნათქვამი სიტყვა.
მთელმა ზამთარმა გაიარა მის ტანში. თხემით-ტერფამდე გაუჯდა თავბრუდამხვევი განცდა. სწრაფად წამოიწია, შეშინებულმა საწოლს დააყრდნო ხელისგულები და სასოწარკვეთილი ხმით წამოიძახა:
-დამიკო...
მამაკაცის სახელის წარმოთქმამ თითქოს უფრო რეალური გახადა მისი არსებობა. უფრო ბუნებრივი ფერი დაედო სახეზე, რომელიც ბრწყინვალე ღიმილმა მოიცვა, როგორც კი საყვარელმა ქალმა ამოიცნო.
-დამიკო, შენ ხარ?! - მოგუდული, ჩამწყდარი ხმა ჰქონდა თვალებამღვრეულსა და სიზმარში დაკარგულს.
-ძალიან ლამაზი ხარ, ანა. - ისე უყურებდა ყიფშიძე ქალს, როგორც ქალღმერთს. ბუმბულივით ჰაეროვნად ჩამოჯდა საწოლზე, მისი ხელები თავისაში მოიქცია და რიგ-რიგობით მიაკრო ტუჩები.
-რა თბილი ხარ, ღმერთო... - თვალები ინსტიქტურად დაეხუჭა ანას და მთელი არსებით შეიგრძნო მონატრებული მამაკაცის მხურვალე შეხება.
-შენ კი ერთიანად გაყინულხარ.
-ნუთუ მართლა შენ ხარ?! - ცრემლჩამდგარი თვალები გაახილა ქალმა და ნაცნობ სახეს კიდევ ერთხელ შეავლო მზერა.
-რა თქმა უნდა, მე ვარ. - გაეღიმა მამაკაცს და ხელით მკლავზე მიეფერა ცოლს.
-როგორ... როგორ შეიძლება?!
-ყველაფერი შეიძლება, თუ შენ გჭირდები, ანა. - ღიმილს არ წყვეტდა დამიანე და ეს იყო გულისამაჩქარებლად რეალური.
-მენატრები, დამიკო! - ტირილით წამოიძახა ანამ და ყიფშიძეს მოეხვია.
-ვიცი... ყველაფერი ვიცი... - თმაზე ჩამოუსვა ხელისგული მომღიმარმა.
-არ წახვიდე, გთხოვ! აღარ დამტოვო, სულ ჩემთან დარჩი.
-როდის გამაგდე, რომ ახლა დაბრუნებას მთხოვ? - ჩაეცინა დამიანეს და იმ წამს ყველაზე ხორციელსა და ნამდვილ ქმნილებას დაემსგავსა დედამიწაზე.
-მიჭირს შენ გარეშე, დამი... უსაშველოდ მიჭირს, ხანდახან.
-არა, არ გიჭირს. - თავი გააქნია მამაკაცმა. - არ შეიძლება, რომ გიჭირდეს. მე ყველაფერი გავიღე ამისთვის, ანა.
-რას გულისხმობ?! - წარბები შეყარა გაკვირვებულმა.
-უზადოდ ლამაზი ხარ... - ხელებით სახეზე შეეხო ცოლს და ცერა თითებით მოწმინდა ცრემლები.
-მესიზმრები?
-სიცოცხლეში შენ იყავი ჩემი ანგელოზი და ახლა ნება მომეცი, მე ვიყო შენი.
-დამიკო, ჩემზე გაბრაზებული ხარ?
-ჩვენ ორში მხოლოდ შენ თუ შეგიძლია იყო გაბრაზებული, ანა. - გაეცინა ყიფშიძეს. - მაგრამ მე შენთვის ყოველთვის ყოველივე საუკეთესო მინდოდა, ჩემო ერთადერთო... მთელი ჩემი ავადმყოფი გულით. - ნელა მოაშორა ხელები და წამოდგა.
-სად მიდიხარ?! არ დამტოვო, გთხოვ... - მკლავებში ჩაეჭიდა ანა ქმარს.
-ყველაფერი კარგადაა, ანუშკა, დროა გამიშვა... - ღიმილით დაიჩურჩულა ყიფშიძემ, ხელები გააშვებინა ქალს, მერე კი დაიხარა, რომ შუბლზე ეკოცნა. - შენ ამისთვის მზად ხარ.
-არ წახვიდე, რა... - თავი ოდნავ გვერდით გადააქნია მოტირალმა.
-არასოდეს.
-დამი, არ დამტოვო, გთხოვ...
-ჩვენს ბიჭს გაუფრთხილდი, ანა.
-დამიანე...
-ვიცი, ანუშკა... მეც. - საწოლს უკანსვლით ჩამოშორდა მამაკაცი ისე, რომ თვალი არ მოუშორებია ქალის ცრემლიანი თვალებისთვის; მთელ ოთახს მოედო დამიანესეული ღიმილი, გამოხედვა და ემოცია.
ანამ იდეალური წამი დაიჭირა; იმდენად ხორციელი, ბედნიერების მომგვრელი და სევდიანი ერთდროულად, მხოლოდ ზღაპრებში თუ იარსებებდა ასეთი.
მერე ისევ სიცივემ მოიცვა ოთახი.
წყვდიადი ჩამოწვა.

-დამიკო! - წამოიყვირა ქალმა, სწრაფად წამოჯდა საწოლზე და ძილს დახსნილი თვალები სიბნელეში მოატარა.
სრულიად მარტო იყო, ისე, როგორც იყო მოსალოდნელი. ისევ სიცივე დაძრწოდა მის სხეულში. მხოლოდ ერთადერთი ადგილი უხურდა, შუბლზე. ადგილი, სადაც უკანასკნელად შეეხო დამიანე ყიფშიძის ტუჩები, სიზმარში...

*_*_*_*

რამდენიმე დღე რეალობისგან მოწყვეტილმა გაატარა ანამ. სახლიდან არ გადიოდა - მთელ დღეებს ოთხი კედლის ყურებაში ატარებდა. ხშირად ფიქრობდა სიზმარში ნანახ დამიანესა და მათ დამშვიდობებაზე და ისეთ სიმსუბუქეს გრძნობდა, თითქოს ვალდებულებისგან იყო გათავისუფლებული. მთელი არსებით გრძნობდა, რომ მართალი იყო ყიფშიძე და ის მზად იყო ახალი ცხოვრების დასაწყებად. ეს იყო მტკივნეული განცდა, მაგრამ ამასთანავე საოცარი შვების მომგვრელი.

კახეთიდან დაბრუნების ერთი კვირის თავზე ვაჟა ესტუმრა სახლში და იაგოს მიერ მომზადებული საბუთები გადასცა. გურიანს თავად ეზრუნა, როგორც ქონების გადაფორმების, ისე განქორწინების ხელშეკრულების მომზადებაზე. ანა სუნთქვაშეკვრული ათვალიერებდა ფურცლებს და გულის კივილს ყურებში გრძნობდა, რადგან ეს არ იყო ის, რაც მას სურდა.
ვაჟა, როგორც ყოველთვის, შესამჩნევად ღელავდა. თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ ვერ ბედავდა. ანასთვის მისი ასე ყოფნა უკვე ჩვეულებრივი ამბავი იყო, მაგრამ იმ დღეს თითქოს ყველაზე აშკარად ეტყობოდა ყიფშიძის ნათლიას, რომ რაღაც აწუხებდა.

-ყველაფერი რიგზეა, ვაჟა? - ბოლოს ვეღარ მოითმინა ქალმა და თავად ჰკითხა.
-კი, კი, ანა, ყველაფერი კარგადაა. - ჩაეცინა ადვოკატს და ხელისგულები გაუხახუნა ერთმანეთს. - მაგ საბუთებში? ყველაფერი ნორმაშია?
-მგონი, კი... - მორიგი საქაღალდე მოიმარჯვა ანამ და უეცრად გაშეშდა. - ვაჟა, ეს დამიკოს ანდერძია... - გაკვირვებით ახედა მერე კაცს.
-ჰო, დამიანეს ანდერძიც არის. - მოზრდილი ნერწყვი უხმოდ გადააგორა ყელში ადვოკატმა.
-მთელი ეს დრო იაგოს ჰქონდა?
-არა, მე მქონდა ფირმაში, ჩემს კაბინეტში...
-და ახლა რატომ მომიტანე მე? - გაიოცა ქალმა.
-იმიტომ, რომ დავფიქრდი და მივხვდი, რომ შენ არასდროს გაცნობიხარ შენი ქმრის ანდერძს. - ორაზროვანი ღიმილი გამოეკვეთა სახეზე ვაჟას.
-მართლა?!
-არ გახსოვს? იმ პერიოდში ძალიან იყავი დათრგუნული, არაფრის გაგონება გინდოდა, რაც ჩემს ნათლულს უკავშირდებოდა. ამიტომაც, არც ანდერძი გინახავს ოდესმე.
ანამ მცირე პაუზა აიღო. ხელში მოიქცია საქაღალდე და შეათვალიერა.
-ვაჟა, არის აქ რამე ისეთი, რაც უნდა ვიცოდე?! - ისეთი ტონითა და მზერით ჰკითხა, მამაკაცი მაშინვე მიხვდა, რაც იგულისხმებოდა კითხვაში.
-ჩემი რჩევა იქნება, რომ გულდასმით გაეცნო. - ზუსტად ისეთი ტონი ჰქონდა ადვოკატს, როგორსაც, რატომღაც, ანა მოელოდა მისგან. - წასვლამდე შემიძლია რაღაც გითხრა? - მორიდებული ღიმილით ჰკითხა მერე ყიფშიძეს.
-რა თქმა უნდა... - სუნთქვა შეეკვრა ქალს და გული უჩვეულოდ აუძგერდა.
-ხომ იცი, ვინ იყო ჩემთვის დამიანე?! ისე მიყვარდა, როგორც საკუთარი შვილი... კი ყოველთვის მერაბი იბრალებდა მის აღზრდას, მაგრამ მე და დამიკომ მშვენივრად ვიცოდით, ვის ჰქონდა მეტი ამაგი მასზე.
-ამას რატომ მიყვები?
-იმიტომ, რომ ვიცი, ხშირად შენთვის სრულებით გაუგებარი იყო, რა მესაქმებოდა იაგოსთან და რატომ ვუჭერდი მხარს მას ასე ერთგულად. ვიცი, რომ შენ და შენი ოჯახი მოღალატედაც მთვლიდით.
-ვაჟა...
-არა, არ გეგონოს, რომ მწყინს, ანა. - ჩაეცინა მამაკაცს ხელის ქნევით. - პირიქით, ძალიან კარგად მესმის შენი და მრცხვენია, რომ იმედი გაგიცრუე. ჩემს თავსაც ხშირად ვეკითხებოდი, იცი? რა მაჩერებდა იაგოსთან, როცა უამრავი ადამიანი საშინელებებს ფიქრობდა ჩემზე. მაგრამ, ანა, თუ მე რაიმე ამაგი მაქვს შენზე და დამიკოზე, დღეს არ შემიძლია გავჩუმდე. არ შემიძლია, არ გითხრა, როგორ გამეტებით... თავგანწირვით იცავდა იაგო გურიანი შენი შვილის ფირმას ყველას წინაშე. წარმოდგენაც არ გაქვს, რამდენი წინაღობის გადალახვა მოგვიწია, რომ ისეთი სახე მიეღო ყიფშიძეების ფირმას, როგორიც შენ ჩაიბარე მერე. და მთელი ეს დრო ისე იბრძოდა იაგო, როგორც უფროსი ყიფშიძე იბრძვოდა თავის დროზე. მერაბი? მხოლოდ ზღვაში წვეთი იყო იმ არაკეთილმოსურნე ადამიანთა რიცხვიდან, ვისაც ნანგრევებად სურდა ჩვენი ფირმა. ახლა შეიძლება ჩათვალო, რომ ვაბუქებ, მაგრამ იაგო არც ჩემი შვილია, არც მეგობარი ან თანამზრახველი, რომ მისთვის ხოტბის შესხმა მჭირდებოდეს. უბრალოდ, შეუძლებელი იყო, აღტაცებაში არ მოვეყვანე მის თავდადებას შენი და ცოტნესთვის. მე არ ვიცი, რა გადაიტანეთ თქვენ ერთად, რატომ ემდური ან რამდენად, მაგრამ ვიცი, რომ ამ კაცს გიჟივით უყვარხართ შენც და შენი შვილიც. მის გვერდით ყოველთვის თავაწეული ვიდგები, ანა, იმიტომ, რომ ვიცი, ის კაცია, რომელიც ჩვენმა დამიკომ დატოვა თავის კვალად. დამიკო კი, ალბათ იცი, იშვიათად თუ ცდებოდა ადამიანებში. - უკანასკნელი სიტყვების თქმისთანავე წამოდგა ადვოკატი და ანას გაუღიმა. - სულ ეს იყო, რისი თქმაც მინდოდა. დანარჩენს შენც ნახავ... იმედი მაქვს, არ მოგაცდინე ჩემი ბებრული ლაპარაკით.
-არა, რას ბრძანებთ... - არეული მზერა ძლივს დაალაგა ყიფშიძემ და გაიღიმა.
-წავალ ახლა, ხვალ დამირეკე და ვინმეს გამოვგზავნი, საბუთების წამოსაღებად.
-გაგაცილებთ. - ინსტიქტურად წამოდგა ქალი და სტუმარს კარისკენ გაუძღვა.

*_*_*_*

იმავე საღამოს ის ერთადერთი ადამიანი ეწვია სტუმრად ანას, რომელსაც ყველაზე უკანასკნელად წარმოიდგენდა ყიფშიძე ოდესმე. კარის გაღებისთანავე კინაღამ ყბა ჩამოუვარდა გაკვირვებისგან, როცა მომღიმარი სოფიო შერჩა ხელთ.
ქალი თავდაჯერებულად გამოიყურებოდა, როგორც ყოველთვის. ისეთი ეშმაკური და მზაკვრული ღიმილი ეკრა სახეზე, ანას უსიამოდ გაცრა ტანში. ისე დააბნია სტუმრის ხილვამ, წამით ისიც კი იფიქრა, რომ ყიფშიძეების სახლში კი არა, იაგოსთან ცხოვრობდა ისევ.

-საღამომშვიდობისა, ანა. - ცოტა ხნით შოკის გადალახვა აცალა მასპინძელს სოფიომ, მერე კი თავისი ბოხი, მაცდური ხმა გააჟღერა, რომელიც ქვეყნად არსებულ ყოველგვარ საიდუმლოს იტევდა თითქოს.
ყიფშიძემ ძლივს დაატანა თავს ძალა, მრავალმნიშვნელოვნად მოციმციმე თვალებისთვის მოეწყვიტა მზერა და უფრო მტკიცედ შეგებებოდა დაუპატიჟებელ სტუმარს.
-შენ აქ რას აკეთებ?! - პირველად უწევდა უშუალო კონტაქტი ქალთან, რომელიც მისი ქმრის საყვარელი იყო და ეს ფაქტი გაუაზრებელ განცდებს იწვევდა მასში.
-ვიცი, რომ არ მელოდი, მაგრამ ლაპარაკი მინდოდა შენთან, შემომიშვებ? - ჩაეცინა ფერეირას ქვრივს, როცა თანამოსაუბრის გამომეტყველებაში ოდნავი შიში ამოიკითხა.
-დარწმუნებული ხარ, რომ მისამართი არ შეგეშალა?! იაგო აქ არ ცხოვრობს. - კარს მოუჭირა ხელი ანამ ნიშნად იმისა, რომ მასთან დიალოგი არ იქნებოდა მარტივი.
-დარწმუნებული ვარ, რომ არ შემშლია. შენთან მოვედი. - ფართე ღიმილმა გაიბრწყინა ქალის სახეზე.
-რა უნდა გვქონდეს მე და შენ სალაპარაკო?!
-თუ შემომიშვებ და მომისმენ, იქნებ გაიგო კიდეც. - მხრები კეკლუცურად აიჩეჩა სოფიამ და ამ ჟესტმა ისე გააღიზიანა ანა, ცხვირწინ მიუჯახუნა კარი კინაღამ.
-შემოდი... - თავისი აზრების საწინააღმდეგო თქვა და გზა გაუთავისუფლა სტუმარს, სახლში შესასვლელად.

სოფიო ნელი, გამოზომილითა და მოხდენილი ნაბიჯით მიემართებოდა მისაღები ოთახისკენ და ინტერესით ათვალიერებდა გზად ყველაფერს. ღიმილს, რომელიც ასე მოქმედებდა ყიფშიძის სიმშვიდეზე, არაფრით იცილებდა სახიდან.
ტყავის სავარძელში კომფორტულად მოეწყო, ფეხი-ფეხზე გადაიდო და ირონიით გაჯერებული მზერა მიადევნა მასპინძლის მოქმედებას.
ანა რამდენიმე წამით იდგა ფეხზე და დაძაბული უყურებდა უზადოდ მშვიდად მყოფ სოფიოს. ორჭოფობდა, შინაგანი ხმა კარნახობდა, რომ თუ იმ ქალთან ერთად მაგიდას მიუჯდებოდა, თავს დაიმცირებდა.

-არაფრის შემოთავაზება არ არის საჭირო. არ გვინდა ამდენი პათეტიკა. უბრალოდ დაგელაპარაკები და წავალ. - ცინიკურად აღნიშნა ფერეირას ქვრივმა მიუხედავად იმისა, რომ კარგად იცოდა, ყიფშიძის ფიქრები სულაც არ ეხებოდა სათანადო მასპინძლობის გაწევას.
-მე კი მეგონა, ფინჯან ჩაის შემოგთავაზებდი და მერე მხიარულად ვისაუბრებდით იაგოზე. - გადაწყვიტა, გამოწვევა მიეღო და თვითონაც სტუმარივით ირონიული ყოფილიყო.
სოფოს მსუბუქად გაეცინა. ნიკაპზე მოისვა ცერა და საჩვენებელი თითი, მერე ეს უკანასკნელი ანასკენ გაიშვირა და უთხრა:
-მომწონხარ. მშვენივრად დაუმუშავებიხარ იაგოს.
-მე რაიმე მოუქნელი მასა არ ვარ, რომ დამუშავება მჭირდებოდეს! - გაღიზიანდა ყიფშიძე.
-არა? - წარბები ყალბი გაკვირვებით აზიდა შუბლზე ქალმა. - აბა რას მივაწერო, რომ ჩვენი პირველი შეხვედრისას შეშინებულ ცხვარს ჰგავდი და ახლა ასეთ დიდგულზე ხარ?! - ეშმაკურ ღიმილს არაფრით იშორებდა სახიდან.
-დიდგულზე არ ვარ, უბრალოდ ძალიან დამღალა მიკიბვ-მოკიბვულმა საუბრებმა და მირჩევნია, პირდაპირ მითხრა, რას აკეთებ აქ.
-მესმის, რომ ჩემი დანახვა არ გსიამოვნებს...
-არა, არ გესმის.
-დამიჯერე, საყვარელო, იმაზე კარგად მესმის, რა განცდაა, როცა მეუღლის საყვარლის ატანა გიწევს, ვიდრე შენ წარმოგიდგენია. - ანასთვის უცხო, რაღაც ამოუცნობმა სხივმა გაიელვა სოფიოს თვალებში.
-არამგონია, ჩვენი შემთხვევების შედარება სწორი იყოს. - იმდენად დამაჯერებელი ნათქვამი გამოუვიდა ანას, ფერეირა მაშინვე მიხვდა, რასაც გულისხმობდა ამით.
-ვხედავ, მოუყოლია იაგოს ყველაფერი ჩემი ქორწინების დელიკატური საკითხების შესახებ. - ჩაეცინა ქალს.
-იმედია, არ გწყინს. ალბათ გესმის, რომ მე და იაგო ცოლ-ქმარი ვართ და ყველაფერს ვუყვებით ერთმანეთს...
-აი, ეგ კი ძალიან მეეჭვება. - წამითაც არ უდრკებოდა გამარჯვებულის გამომეტყველება სტუმარს. - ყველაფერს რომ უყვებოდეთ ერთმანეთს, შენ ახლა აქ არ იჯდებოდი.
-ვერ გავიგე?! - ნირი წაუხდა ყიფშიძეს.
-რა თქმა უნდა, ვერ გაიგე. - გაეცინა სოფიოს. სახელურებს ჩამოაწყო ხელები, საზურგეს მიეყრდნო და ოთახს მოავლო თვალი. - ეს სახლი ზუსტად ასეთი წარმომედგინა; კლასიკური, ოდნავ იდუმალი და ძალიან გოროზი...
-რისთვის მოხვედი აქ?! - გააბრაზა ანა მისმა ქმედებამ.
-სხვათაშორის, ძალიან კარგი კითხვაა, იცი? - გამხიარულდა ქალი. - მეც მთელი გზა, ლისაბონიდან-თბილისამდე და მერე, შენს სახლამდე, ამ კითხვას ვუმეორებდი ჩემს თავს. ალბათ ძალიან სასაცილო უნდა იყოს, რომ ერთ მშვენიერ დღეს კარს აღებ და ქმრის საყვარელს ხედავ. თანაც იმ ქმრის, რომელზეც ზედმეტი სიტყვის გაგონებაც აღარ გინდა...
-იაგოს გადამკიდე, საერთოდ აღარაფერი მეჩვენება სასაცილოდ. - სიმწრის ღიმილი ვერ მოთოკა ანამ.
-ყოფილხარ ისეთ სიტუაციაში, რომ სუფრასთან შენს საყვარელთან, ქმართან და მის ორ საყვარელთან ერთად მჯდარხარ?
ანას თვალები გაუფართოვდა გაოცებისგან, სოფიოს გაეცინა.
-რა თქმა უნდა, არა. აი, ჩვენს ოჯახში ეს ნორმა იყო. ჩემი ქმრის კაც საყვარლებს ისე ვიღებდი ოჯახში, როგორც მეგობრებს. თავად კი ისე ეპყრობოდა იაგოს, როგორც შვილს. წარმოგიდგენია?
-ეს სიგიჟეა... - თავი გააქნია ყიფშიძემ.
-სიგიჟე... - ღიმილიანი ჩურჩლით ჩაილაპარაკა ფერეირას ქვრივმა. - იდეალური ცნებაა ისეთ სტატუსებს შორის, როგორიცაა „ცოლი“ და „ქმარი.“
-რის თქმას ცდილობ, მაინც ვერ ვხვდები. გინდა მითხრა, რომ შენ და იაგო ისეთ სიტუაციებში ყოფნას ხართ შეჩვეულნი, ჩემი და მისი თანაცხოვრება ზღვაში წვეთია?! ანუ თუ თქვენთვის ნორმა იყო, რომ საყვარლები ყოფილიყავით მაშინაც კი, როცა ქმარს გვერდით ოთახში ეძინა, მე საწუწუნო საერთოდ არაფერი მაქვს?!
-მე ეგ არ მითქვამს. - მშვიდად შეეწინააღმდეგა ქალი. - ის, რაც მე, ერნესტოსა და იაგოს გვაერთიანებდა, მხოლოდ ჩვენ სამის იყო და ამ ქვეყნად სხვა ვერავინ, ვერასდროს შეძლებს ამის გაგებას. ამას არც ვითხოვდით ოდესმე, პირიქით - დაე ეფიქრათ, რომ არანორმალურები ვიყავით, სულერთი იყო ჩემთვისაც და ერნესტოსთვისაც.
-იაგოსთვის?!
-იაგოსთვის არასდროს. - გაეღიმა სოფიოს. ამ დროს ისე ელავდნენ მისი თვალები, თითქოს ცეცხლი ეკიდათ. - და ძალიან ბევრს ცდილობდა ჩემი ქმარი, რომ მასში ეს შეეცვალა, მაგრამ ვერ შეძლო.
-რატომ ცდილობდა? - სუნთქვა შეეკვრა ანას.
-იმიტომ, რომ ვუყვარდი იმდენად, რამდენადაც შეეძლო. იმის იქით კი უნდა ყოფილიყო კაცი, რომელიც მას შეავსებდა. დღემდე არ ვიცი, რა მოისმინა ერნესტომ ჩემს მონათხრობში ისეთი, რომ მაინცდამაინც იაგო აირჩია ჩემი საყვარლებიდან. ამ კითხვაზე არასდროს მპასუხობდა, მაგრამ როგორც კი მასზე გაიგო, მოითხოვა, რომ ჩვენთან ჩამოსულიყო, ლისაბონში.
-შენც ხომ არ გაგიწევია წინააღმდეგობა? გინდოდა, იაგო გვერდით გყოლოდა...
-რატომაც არა?! - ჩაიცინა სოფომ. - საუკეთესო საყვარელია, რომელიც ოდესმე მყოლია. საყვარელზე მეტი იყო, უფრო სწორად თუ ვიტყვით. თან აქაც აღარაფერი აკავებდა და რატომ გამეშვა შანსი ხელიდან?!
-თანაც ყველა არ დათანხმდებოდა იმ შეურაცხმყოფელ წინადადებას, რომელიც შენს ქმარს ჰქონდა მასთან. - სარკაზმით იყო გაჟღენთილი ყიფშიძის რეპლიკა.
-ჩემს დაფეხმძიმებას გულისხმობ? - გაეღიმა ფერეირას. - ეგ ალბათ ერნესტოს იმ ახირებათაგანი იყო, რომელიც არაფრით შეუსრულა იაგომ. უნდა გენახა, როგორ გაბრაზდა მაშინ შენი ქმარი, ცოფებს ყრიდა!
-მაგრამ შენს საყვარლად მაინც დარჩა, რა მნიშვნელობა აქვს?!
-ჩემს საყვარლად იმიტომ არ დარჩენილა, რომ ერნესტო ავალებდა. მეტიც, თავიდან ამაზეც კატეგორიული უარი განაცხადა.
-მერე რა ქენი, შეაცდინე?!
-შენ წარმოიდგინე და ვერა, ვერ შევაცდინე. ბევრი ვეცადე, მაგრამ ვერ გავტეხე. ჩვენთან ჩამოსვლის პირველ ხანებში ლოდზე უმტკიცესი იყო... ნამდვილი დეპრესიული კაცი! - ჩაეცინა სოფოს. - უბრალოდ მერე ისე მოხდა, რომ ერნესტომ თავისი მორიგი ვოიაჟი მოიწყო. ალბათ ამაზეც გიყვებოდა იაგო, არა? კვირეებით დაიკარგა მადეირაში, როგორც იცოდა. მე კი ამ დროს ისე ვეჭვიანობდი, როგორც სულელი ქალი. შენს ქმარს კი ვერ გაუძლო სათუთმა გულმა, შემიცოდა და მანუგეშა. ერთხელ... ორჯერ...სამჯერ... მერე კი სისტემური ხასიათი მიეცა ყველაფერს და ასე გავხდით ყველაზე ვნებიანი საყვარლები. - უსაზღვროდ ირონიული იყო ქალი, მაგრამ სიტყვებს შორის გაჩენილ სევდას მაინც ვერ მალავდა ისე ოსტატურად, რომ შეუმჩნეველი ყოფილიყო.
-სექსი მოწყალებით?! ესეც მისაღებია თქვენთან?! - სახე დამანჭა ანამ. ფერეირას ჩაეცინა და თითები აათამაშა სახელურზე.
-ამის გაგებას ნუ შეეცდები, მაინც არ გამოგივა. ჩემი და ერნესტოს ურთიერთობას უფრო მარტივად გაიგებს კაცი, ვიდრე ჩემი და შენი ქმრისას. საერთოდაც, ჩემთვის არც არასდროს ყოფილა ჩემი და ჩემი ქმრის ურთიერთობა გაურკვეველი. გვიყვარდა ერთმანეთი... ნამდვილად და გულწრფელად გვიყვარდა, მაგრამ ჩემთან, როგორც ქალთან ყოფნის სურვილი არასდროს გასჩენია. რა არის აქ ასეთი უცნაური?! არ უნდოდა და მორჩა! სამაგიეროდ, სხვა რამეს მაძლევდა ბევრად მეტს. ისეთს, რაც ბევრ ცოლს არ აქვს ქმრისგან. მერე რა, რომ სექსი არ გვქონდა?! ჩვენს ურთიერთობას სხვა პრიორიტეტები ჰქონდა.
-ამას მე რატომ მიყვები?! რაში მჭირდება შენი და შენი ქმრის ურთიერთობის ცოდნა?! - ენას ძლივს იბრუნებდა პირში ყიფშიძე, იმდენად აოცებდა ქალის თითოეული სიტყვა.
-იმიტომ, რომ კარგად მინდა მიხვდე, როგორი კაცი იყო ერნესტო ფერეირა და როგორ კაცთან იცხოვრა იაგომ ხუთი წელი. იცი, რამდენი რამ ასწავლა ჩემმა ქმარმა შენსას?! რამდენი რამ დაანახა სრულიად სხვაგვარად. ერნესტომ იაგოსგან სრულებით სხვა კაცი შექმნა. მიიღო ერთი უბრალო, გაღატაკებული, უაზრო პრინციპებს აყოლილი და ცალმხრივი სიყვარულით გატანჯული კაცი და შექმნა მისგან ძალიან გონებამახვილი, ცივსისხლიანი ადამიანი. მათი პირველი შეხვედრისთანავე შევამჩნიე, რომ სპორტულმა ჟინმა შეიპყრო ერნესტო, ახალი პიროვნება გამოეძერწა იაგოსგან და მას მერე, ყოველდღე, დიდი მონდომებით ცდილობდა ამას. ჩემი ქმარი კი ძალიან, ძალიან ჯიუტი იყო. მანამ არ მოისვენებდა, სანამ მიზანს არ მიაღწევდა. მწამს, რომ ვუყვარდი და განიცდიდა, რომ მამაკაცური სითბოს მოცემა არ შეეძლო ჩემთვის. ჩვენი ქორწინების დღიდან არჩევდა საყვარელს ჩემთვის, რომ სრულფასოვან ქალად მეგრძნო თავი. იმდენად წინააღმდეგობრივი კაცი იყო, ტკივილს მაყენებდა კვირეებით წასვლით, რომ მე და იაგო დავახლოვებულიყავით, როგორც საყვარლები. ტკივილს მაყენებდა, რომ ჩემთვის ესიამოვნებინა, გესმის? ასეთი იყო...
-და შენ მისი არ გეშინოდა?!
-მეშინოდა?! მე მასში ეს უტოპია მიყვარდა სწორედ.
-და ახლა გინდა, რომ მეც ეს შევიყვარო იაგოში?! ერნესტომ უკვე შექმნა თავისი ასლი და ახლა შენ გინდა, რომ ჩემგან შექმნა - შენი?
-საქმეც იმაშია, რომ ერნესტოს არაფერი გამოუვიდა, ანა... - ნიშნისმოგებით გაეღიმა სოფიოს. - ბევრი ეცადა, რა მხრიდან აღარ მოუარა, მაგრამ ბოლომდე ვერაფრით მიისაკუთრა იაგოს გონება და გული. ყველა ნაწილს შეეხო, ყველაფერს მოედო, გარდა ერთისა: იქ, სადაც შენი ხატი ჰყავდა გამომწყვდეული იაგოს, ვერაფრით შეაღწია ერნესტომ. არადა ჩემს ქმარს ეგონა, თითქმის მიღწეული ჰქონდა მიზანს. ეგონა, რომ იაგოს შენი თავი გულით კი არა, გონებით შეაყვარა და მერე ერთ დღეს, პიჯაკის ჯიბეში შენი სურათი უპოვნა. მაშინ ვერაფრით მიხვდა ერნესტო, სად უშვებდა შეცდომას, რომ ვერაფრით თრგუნავდა შენს არსებობას მასში. ვერ ხვდებოდა, გესმის? იმიტომ, რომ არ ესმოდა...
-ხომ თქვი, ვუყვარდიო...
-ვუყვარდი... მაგრამ არასდროს ისე, როგორც იაგოს შენ. იმიტომ კი არა, რომ კაცები იზიდავდა, იმიტომ, რომ იაგოს სრულებით სხვაგვარად სწამდი და ეს აგიჟებდა ერნესტოს. მის გულისჯიბეში შენახული შენი სურათი აგიჟებდა და ის, რომ მაინც უყვარდი მიუხედავად იმისა, შენ გიყვარდა, თუ არა.
-რასაც შენ ამბობ... სიმართლე რომ იყოს, იაგო ამდენ ტკივილს არ მომაყენებდა... - ცრემლებმა უნებურად გასცეს ის შინაგანი ძვრა, რაც ანას შიგნით ქალის სიტყვებმა გამოიწვიეს.
-იცი, სიმართლე რა არის, ანა? იაგოს ისე უნდოდი მთელი ცხოვრება, როცა დამიანემ შენი თავი დაუთმო, ბავშვივით დაიბნა. - გაეცინა ფერეირას.
-რა თქვი?! - წამოიძახა გაკვირვებულმა ანამ და წარბები შეყარა შეწუხებულმა.
-აი, სწორედ ამაზე ვლაპარაკობ მეც. - გამარჯვებულის ტონით აღნიშნა სოფიომ. - ყველაფერი რომ იცოდე, ახლა აქ არ იჯდებოდი-მეთქი, გითხარი და ეს ვიგულისხმე. - ხო, შენმა პირველმა ქმარმა სიკვდილამდე რამდენიმე დღით ადრე დამირეკა და იაგოს ნომერი მთხოვა. იცოდა, რომ ჩემთან იყო და რატომღაც იმაშიც დარწმუნებული იყო, სწორედ მე მივცემდი მის ნომერს. მივეცი, რა თქმა უნდა, იმიტომ, რომ ვიცოდი, რაღაც ახლის დრო იყო იაგოს ცხოვრებაში. ერნესტო უკვე გარდაცვლილი იყო და ჩვენ გვჭირდებოდა, რომ წინ წავსულიყავით. იცი, რატომ გთხოვა იაგომ დაქორწინება?
-არ მითხრა... - სიმწრისგან ჭარხლისფერი გაუხდა სახე ყიფშიძეს.
-არ გეტყვი, თუ ამის მოსმენა არ გინდა, მაგრამ ორივემ ვიცით, შენი ქმრისგან ეს სიყვარულის ყველაზე დიდი გამოვლინება იყო. ასე უყვართ აღმატებულად, ანა - არ ეშინიათ სხვისთვის დათმობა. ძალიან სულელი ხარ, თუ ვერ ხვდები, რამდენად გაგიმართლა; შენმა საყვარელმა მამაკაცმა იმის გარანტი დაგიტოვა, რომ მის გარეშეც დარჩებოდი ერთი მრთელი. რას არ მივცემდი, ერნესტოსაც გაეკეთებინა იგივე. მაგრამ ის დამიანესავით დაგეგმილად არ მომკვდარა, ერთ დღეს იყო და მეორე დღეს შეგვატყობინეს, რომ მადეირაში ავარია მოუვიდა. წესიერად ვერც ვნახე, წარმოგიდგენია? ვემზადებოდი მის დასახვედრად, რომ მის ნაღალატევ სხეულს ჩემი ნაღალატევი სხეული შეგებებოდა, ის კი აღარ მოვიდა... შენ? იმის დროც გქონდა, ერთი მამაკაცი გაგეცილებინა შენი ცხოვრებიდან და იმისიც, რომ მერე მეორე მიგეღო. რამდენი ხნით დაგერღვა ბალანსი? - ერთი თვით? ერთი წლით? მე მთელი ცხოვრება მომიწევს იმ აზრით ცხოვრება, რომ ერთ დღეს ერთი გაფუჭებული, ღატაკი ქალი იაფასიან ბარში იპოვნა მამაკაცმა, ავადმყოფურად შეიყვარა, ცოლად შეირთო, ანახა ცხოვრება მერე კი იმ მანქანაში მოკვდა, რომელშიც საყვარლებთან ერთად იჯდა. ამის შემდეგ შენ გინდა მითხრა, რომ იაგომ დაგტანჯა?! იაგომ შენგან ის შექმნა, რაც შენ ვერ გაბედე ვერასდროს: ძლიერი და თავდაჯერებული ქალი. ასეთი სიყვარულის სწამს მას და იმიტომ. იყო დღეები, მე და ის ბუხართან ვისხედით, აუზთან ან ვერანდაზე; ვისხედით და ის შენზე მელაპარაკებოდა, შენზე და დამიანეზე. მიყვებოდა, როგორ წარმოედგინა თქვენი თანაცხოვრება და შენ ყოველთვის წარმოგაჩენდა, როგორც ქალს, რომელსაც იდეალური ქმარი ჰყავს. ამ დროს ტკივილით ევსებოდა თვალები, ოღონდ იმიტომ კი არა, რომ ეჭვიანობა ახრჩობდა?! უბრალოდ, მას შენში ის ქალი არ შეყვარებია, რომელიც ხელისგულზე უნდა ატაროს „იდეალურმა ქმარმა“, ის ქალი შეუყვარდა, ვინც იმდენად მტკიცე და შეუვალია, გაიძულებს, გიყვარდეს. და სიმართლე გითხრა, როცა ამას ცდილობდა, ვრწმუნდებოდი, რომ ერნესტო ცდებოდა, როცა ფიქრობდა, იაგო ბოლომდე ვერ მოაქცია თავის ჭკუაზე. იმიტომ, რომ თავიდან ისე გექცეოდა, ვუყურებდი და ერნესტოს ვხედავდი მასში. გახსოვს ის დღე, პირველად რომ მოხვედი ჩვენს ბინაში? მაშინ იმდენად სასტიკი იყო შენ მიმართ, ისე უმოწყალოდ გაჯერებდა, რომ მე და ის ერთად ვცდილობდით ჩემი ქმრის მოკვლას, ქონების ხელში ჩასაგდებად, გულში ერნესტოს ვეუბნებოდი, რომ საბოლოოდ, მაინც გატეხა იაგო. მაგრამ იცი როდის მივხვდი, რომ ვცდებოდი? როცა მამაშენის სასამართლოები მიმდინარეობდა და იაგო ისე ეხმარებოდა, შენთვის სიტყვაც არ უთქვამს. იმ ღამით, როცა კიდევ ერთხელ გატკინა გული და ჩემთან მოვიდა, დავრწმუნდი, რატომ აკეთებდა ყველაფერს. უნდოდა, ძლიერი ქალი შეექმნა შენგან, როგორც ერნესტო ისურვებდა ამას, მაგრამ დაგინდო იმ მომენტში, როცა უნდა გცოდნოდა მამაშენის ცოდვების შესახებ. ისე მოგიფრთხილდა, როგორც სუსტს - ერნესტოსთვის, მისთვის კი - საყვარელ ქალს... იმ ღამით დავრწმუნდი, რომ იაგო გურიანს არც ისე უყვარხარ, როგორც ერნესტო არიგებდა და არც ისე, როგორც შენი დამიანე ითხოვდა მისგან... იაგოს ისე უყვარხარ, როგორც მხოლოდ მას შეუძლია და სწამს. ერთადერთი და ჭეშმარიტი სიმართლე ეს არის...

სოფიოს ხანგრძლივი, მგრძნებარე მონოლოგის შემდეგ, რომლის თითოეული სიტყვა რაღაც ნაწილს გლეჯდა ანას გულიდან, რამდენიმე წამიანი ყრუ სიჩუმე გაქვავდა ორ ქალს შორის. ყიფშიძე ცდილობდა, სივრცეში მისი უმოწყალოდ გაფანტული ნაწილაკები შეეკოწიწებინა, რომ ისევ შეექმნა ის, ვინც ფერეირასთვის პასუხის გაცემას შეძლებდა. მაგრამ ერთბაშად წამოჭრილი მილიონობით კითხვა, რომელსაც მოეცვა მთელი მისი გული და გონება, არ აძლევდა საშუალებას, შეჯერებულიყო.
ყველაფერი ქაოსმა მოიცვა მის გარშემო. თითქოს ცხადად ხედავდა, ირგვლივ როგორ დგებოდნენ ნივთები თავდაყირა; როგორ ეცვლებოდა ფერი ყველაფერს. ან იქნებ, არც ეცვლებოდა და ახლა აღიქვამდა ყველაფერს რეალურად?! იქნებ ის ვერ ამჩნევდა მანამდე იმას, რაც ცხვირწინ ჰქონდა მთელი დრო?!

-რატომ... - სიჩუმეში გაისმა ქალის სასოწარკვეთილი შეკითხვა. - რატომ... რატომ?!
-რა რატომ?! რატომ მოგექცა ასე?
-რატომ მაჯერებდა, რომ გულქვა იყო, თუ ასე გამეტებით ვუყვარდი, შენი თქმით?! - ყელისა და კისრის ძარღვები დაებერა ყიფშიძეს.
-ხომ გითხარი, იაგოს ისე უნდოდი, როცა დამიანემ გზა გაუთავისუფლა, დაიბნა-მეთქი?! ერთბაშად ათასმა კითხვამ იჩინა მის გონებაში თავი. მას კი უყვარდი, მაგრამ შენ?! ერნესტოც ცდილობდა, შენი ხატი დაეთრგუნა იაგოში, მაგრამ გამოუვიდა? მასაც რომ არ გამოსვლოდა?! თან სწამდა მისი დასახული მიზნის, თან ეპარებოდნენ ეჭვები, შიგადაშიგ. საბოლოოდ, მაინც მიხვდა, რომ თუ ძველ, შენთვის საყვარელ იაგოს ლანგრით მოგართმევდა, შენ ზიზღით დახედავდი და იტყოდი, რომ ის არ გსურს. მაგრამ თუ შენთვის ძალიან ნაცნობსა და ძვირფას იაგოს შენთვითონ დაიჭერდი მასში და მიხვდებოდი, რომ სწორედ ეს გენატრებოდა, შენი ქმარი იმას გააღვიძებდა შენში, რასაც ძალიან ღრმა ძილით ეძინა. მონატრება, ანა... მონატრება და მისი ილუზიები ის უხილავი ფუნჯებია, რომელთაც საღებავების გარეშე, მხოლოდ რწმენით შეუძლიათ ნახატის შექმნა. შენ შენი იაგო გურიანი ასე შექმენი, მერე სული ჩაბერე და შეიყვარე. მას კი ყოველთვის, შენი სიყვარულის ყოველ წამს მხოლოდ ეს სურდა: შეგემჩნია მისი არსებობა და დაგეფასებინა ისე, როგორც ეკუთვნოდა. და როცა იმ კოტეჯში ის სიტყვები უთხარი, რაც უთხარი, იცი რა გააკეთა? დამირეკა და მითხრა, რომ მოიგო... ოღონდ შენ კი არა, ერნესტოსა და თავის თავს მოუგო, პირველ რიგში.
-შენ რატომ იცი?! რატომ იცი ამდენი და რატომ მეუბნები ახლა მე?! - აკანკალებული ხელები ერთმანეთში ახლართა ყიფშიძემ და მაგრად დააჭირა კბილები ერთმანეთს, რომ ცახცახი სხეულის სიღრმეში გამოეკეტა.
-გიმეორებ, არასდროს ეცადო ჩემი და იაგოს ურთიერთობაში გარკვევა. ჩვეულებისამებრ, ამას ალბათ მეგობრობა ქვია - კარგი მეგობრობა. ისეთი, როცა ერთს მეორესთვის გულწრფელად სურს ის, რაც თვითონ ვერ მიიღო. შენთვის ყოველთვის საყვარლებად დავრჩებით და არასდროს მოგეწონები, ეს ვიცი, მაგრამ თუ დაგამშვიდებს გეტყვი, რომ მე და იაგო აღარასდროს შევხვდებით ერთმანეთს. არც იცის რომ აქ ვარ, ალბათ ხვდები თვითონაც. რომ ნდომოდა, ყველაფერი გცოდნოდა, თავად გეტყოდა, მაგრამ ძალიან რომანტიკოსია, იცი? დღემდე ვერ ხვდება, რომ კი არ უნდა დაჯდეს და გაცადოს, როდის მიხვდები ყველაფერს და მიხვალ მასთან, უნდა მოვიდეს და აღარ წავიდეს. ჩემი და ერნესტოს მაგალითზეც ვერ ისწავლა, ვერც შენი და შენი პირველი ქმრის, ბოლომდე ისე იქცევა შენთან მიმართებაში, როგორც სწამს. მე კი ეს სისულელედ მიმაჩნია. ალბათ დავბერდი და ყოველ ფუჭად გაფლანგულ წამს უფრო მტკივნეულად აღვიქვამ, არა? - ბოლო სიტყვების თქმისას ისე ჩაეცინა სოფიას, წამიერად თითქოს მართლა დაეტყო ასაკი.
-შეგეძლო შენთვის დაგეტოვებინა იაგო... საყვარლები ასე არ იქცევიან... - თვალები ცრემლებით აევსო ანას.
-კი, გეთანხმები, ძალიან უცნაურია, რომ ახლა აქ გამოგეცხადე და გარწმუნებ, რა კარგი ბიჭია იაგო გურიანი და როგორ ძალიან უყვარხარ. ჩემი მოვალეობა მისი საწოლში შეტყუება უნდა იყოს. საერთოდაც, ლისაბონში უნდა მიმყავდეს, რომ ორივემ ერთად ვფლანგოთ ის ქონება, რომელიც ერნესტომ დაგვიტოვა. მაგრამ ამ ისტორიაში მხოლოდ ერნესტო არ არის შეურაცხადი, იცი? ალბათ სწორედ იმიტომაც შევუყვარდი მე, რომ მონათესავე სული დაინახა ჩემში. იაგო გურიანს ოცდახუთ წელზე მეტია ვიცნობ და აქედან ოცი წელი მაინც ვუყურე, როგორ უყვარდი. ყველაფერი ჩემით დაიწყო მის ცხოვრებაში და ძალიან, ძალიან დიდ სიამოვნებას მივიღებ, როცა მეცოდინება, რომ ბოლო წერტილიც მე დავსვი. საყვარლის დასმულ წერტილს, სასიყვარულო ისტორიაში, სულ სხვა ფასი აქვს, არა?! - გადაიხარხარა ფერეირას ქვრივმა, მერე ჩანთა გახსნა, სიგარეტის ღერი ამოაცურა კოლოფიდან და ტუჩებშორის მოიქცია. - იმედია, აქ ეწევით... - ისე უბრალოდ ჩაილაპარაკა, ფინალური აკორდი დაუსვა ანას გაოგნებას.
-ახლა რა... ასე უბრალოდ წახვალ და... მორჩა?!
-ნუ გეშინია, საყვარელო, ისეთ ადგილებში არასდროს ვჩერდები, სადაც ზედმეტი ვარ. ჩემს ქმარს ათობით საყვარელი ჰყავდა, მაგრამ მის ცხოვრებაში ზედმეტად არასდროს მიგრძვნია თავი. თქვენ ორნი ხართ, მაგრამ მესამე ნამდვილად არ გჭირდებათ. უფრო სწორად, ის მესამე, ვინც გყავთ, ერთადერთია და მას ნამდვილად ვერ გავუწევ კონკურენციას. - კვამლი გამოდევნა ფილტვებიდან სოფიამ და ღიმილით გახედა იქვე, პატარა მაგიდაზე დადგმულ ბავშვის სურათს.
-ვერასდროს წარმოვიდგენდი, რომ...
-მე მსგავს რამეს გავაკეთებდი? - ჩაეცინა ქალს და წამოდგა. - მე კი იმას ვერ წარმოვიდგენდი, რომ იაგო ამხელა პარტიას ასე ცივსისხლიანად ითამაშებდა, იმპულსურობა ხომ მისი მთავარი მინუსი იყო ყოველთვის?! მაგრამ ახლა საბოლოოდ დავრწმუნდი, რომ გენიოსი იყო ერნესტო ფერეირა. არანორმალური და ბევრისთვის უგულო კაცი, მაგრამ გენიოსი... იაგომ ბეწვის ხიდზე გაიარა. გზა, რომელიც მან აირჩია, ძალიან ჰგავდა იმას, რომელიც ერნესტოსთან მიიყვანდა. ერთ მომენტში გადაიკვეთნენ კიდეც, თითქოს, მაგრამ შენ და შენი შვილი უფრო ძლიერები აღმოჩნდით მის გულში, რამაც ასე განაშორა ჩემს ქმარს.
-სოფია, სანამ წახვალ მინდა, რომ...
-მადლობა გადამიხადო? - გაეღიმა ქალს. - არ ღირს. ძალიან ბანალურად გეტყვი, რომ ეს მე შენთვის არ გამიკეთებია. მეტიც, შესაძლოა, არც იაგოსთვის გამიკეთებია. ახლა ისეთ ასაკში ვარ, არც კაცი მჭირდება გვერდით და არც ვინმე სხვა. მხოლოდ ის მინდა, ჩემი უკანალების მოყვარული ქმარი ვიგლოვო და მისი დატოვებული ფული ვფლანგო. - სიგარეტის ნამწვი ბუხარში მოისროლა და საზეიმოდ შემოკრა ტაში. - შენთან დარჩენით, იაგომ თავისი წილიც დამითმო ერნესტოს ქონებიდან, სხვა რა უნდა მინდოდეს?!
-შენც დაგიბრუნა ყველაფერი?
-არა, საყვარელო, არც ჩემთვის დაუბრუნებია რაიმე და არც შენთვის - ორივეს მოგვცა... - თავისი ყველაზე უღალატო მეგობარი - ეშმაკური ღიმილი მოიშველია ფერეირამ.
ანას მაშინვე ენიშნა მისი სიტყვები და მიხვდა, საითაც უმიზნებდა სოფია. გონებაში, თითქოს ვაჟას მოტანილი ანდერძი გადაშალა და გარკვევით ამოიკითხა მისი გარდაცვლილი მეუღლის ერთადერთი მემკვიდრის სახელი და გვარი.
მოზრდილი ნერწყვი ხმაურით გადააგორა ყელში. თითქოს კიდევ ერთი, კლიტით ჩარაზული კარი ზათქით გაიღო მის თვალწინ და ისევ მოუწია, მოუმზადებლად, მკაცრ რეალობასთან შეჯახება.
-შენი ნებართვით, მე წავალ... მგონი, უკვე ყველაფერი ვთქვი, რაც მინდოდა. - როგორც კი დარწმუნდა, მისი ნათქვამი ზუსტად გაიგო ანამ, ჩანთა მოიმარჯვა, კარისკენ შებრუნდა და ისეთივე მოხდენილი ნაბიჯით დატოვა ოთახი, როგორც შემოვიდა.

*_*_*_*

სივრცესა და დროში დაიკარგა ანა. ზღვარი დაკარგა, რომელიც სიმართლესა და ტყუილს ანსხვავებდა ერთმანეთისგან. რეალობა და ილუზია ერთმანეთს შეერია და ერთ, განუყრელ მოცემულობად იქცა.
ყველა მოგონებას ფირივით ატრიალებდა გონებაში. იხსენებდა ყველა მომენტს, როცა ერთს ამბობდნენ გურიანის თვალები, მეორეს ენა და ის ყოველთვის ენას უსმენდა...
იმდენად ცოცხლად წამოიმართა ყველა განვლილი წამი მის თვალწინ, ეგონა, მათი ფიზიკურად შეხება და შეცვლა შეეძლო.

წინ ედო დამიანეს ანდერძი, რომელშიც გარკვევით ეწერა, რომ იაგო გურიანი ყველაფრის მემკვიდრე იყო. თვალი ჰქონდა გაშტერებული ყიფშიძის ხელმოწერაზე და ხვდებოდა, რომ ამ ფარატინა ფურცელს იმაზე ბევრად დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა მისი და იაგოს ურთიერთობაში, ვიდრე რაიმე მატერიალური განსაზღვრავდა ამას.

-ჩვენ მოვედით! - მის ირგვლივ შექმნილი ვაკუუმი უხეშად გაარღვია კარის მიჯახუნებამ, რომელმაც აგრძნობინა, რომ ჯერ კიდევ უნდა ემოქმედა. ხმაურმა თითქოს ილუზიები გააქარწყლა და დატოვა მხოლოდ შეუვალი რეალობა.
რამდენიმე წამში ოთახში სირბილით შემოვარდა ცოტნე, დივანზე აძვრა და დედას ჩაეხუტა.
-მოვედი და ბებო და ბაბუც მოგიყვანე! - ახარა ქალს პატარა ყიფშიძემ.
-კარგი ბიჭი ხარ, დე. - გაუღიმა ანამ შვილს და შუბლზე აკოცა. - მაგრამ გვიანია, შენი ძილის დრო არ არის?
-კი, არის, მაგრამ სანამ შენ არ მოხვალ, არ დავიძინებ! ძალიან მაგარი ისტორია უნდა მოგიყვე! - აღტკინებული იყო ბიჭი და ვერ ისვენებდა.
-მთელი დღეა გაიძახის, დედიკოს რაღაც მაგარი ამბავი უნდა მოვუყვეო და გულში ბუტბუტებს ტექსტს. ჩვენ არაფრით გვეუბნება, რა არის. - სიცილით მიუახლოვდა დავითი ქალიშვილს.
-წადი, ცოტნე, ლიკაკოს თხოვე, რომ გამოგიცვალოს და მეც მალე მოვალ, კარგი?
-კარგი, ოღონდ არ მომატყუო, იცოდე! - შეიპირა ცოტნემ დედა, მერე კი მისი ფეხებიდან ჩამოხტა და ყიჟინით გასწია ძიძისკენ.

ლელამ ღიმილით გააყოლა თვალი შვილიშვილს, მერე ანას გაუსწორა მზერა და მაშინვე შენიშნა, ქალს ეტირა. ნირი წაუხდა, შეშინებული მიუახლოვდა ქალიშვილს და გვერდით მიუჯდა.

-რა მოხდა?! - ჰკითხა და ქმარსაც ანიშნა, რომ მეორე მხრიდან მიჯდომოდა შვილს.
ანამ ნელა შეაბრუნა თავი ჯერ დედისკენ, მერე მამისკენ და მოეჩვენა, რომ ვერცერთს ცნობდა. თითქოს წლებით დაბერებულიყვნენ და სახე დამანჭვოდათ ნაოჭებისგან.
-ნახეთ... - თავით ანიშნა ქალმა მშობლებს მათ წინ გადაშლილი საბუთებისკენ.
დავითი მაშინვე წამოიწია, საქაღალდე აიღო და ყურადღებით შეუდგა მის კითხვას. რამდენიმე წუთი დაჭირდა ყველაფრის გასააზრებლად, მერე შემცბარმა წამოსწია სახე და გაოცებულმა ჰკითხა ყიფშიძეს:
-ეს რას ნიშნავს?!
-რა წერია მაგ ფურცლებში? - ინტერესით იკითხა ლელამ.
-აქ წერია, რომ დამიანეს ანდერძის თანახმად, იაგოა ყველაფრის მფლობელი! შენ ეს იცოდი, ანა?!
-რა?! - წამოიძახა ქალბატონმა თოფურიამ და ხელიდან გამოგლიჯა საბუთები.
-შენ ეს ანდერძი იცოდი, ანა?! - კითხვა გაუმეორა დათომ ქალიშვილს.
-არა, რა თქმა უნდა, მამა... - დაბოხებული ხმით დაილაპარაკა ანამ. - ბევრ სხვა რამესთან ერთად, არც ეს ვიცოდი... - დაამატა მერე მრავალმნიშვნელოვანი ირონიით.
-კიდევ რამეა?! - ხმა დაუწვრილდა შეწუხებულ ლელას.
-არაფერი ისეთი, რაც შენ არ გეცოდინება, დამშვიდდი... - ბურთულებივით ცრემლები მოიშორა თვალებიდან ქალმა.
-რა გატირებს, შვილო?! ამ წყეული ქონების გამო ტირი?! მოდი, საერთოდ შეეშვი, რა, ამ ფულს! რამდენჯერ უნდა გაგიმეორო? წამოდით ჩემთან შენ და ცოტნე და არ მოგაკლებთ არაფერს. - შეწუხდა დავითი და წარბები შეკრა.
-და შენ ვისი ფულით იზრუნებ ჩემზე და ჩემს შვილზე?! - ჩაიცინა ყიფშიძეს.
-როგორ, ვისი ფულით?! ჩემი ხელფასით და თუ საჭირო გახდა, იმ დანაზოგით, რაც მე და დედაშენს გვაქვს...
-შენი სასამართლოს დროინდელი ამბების შესახებ ყველაფერი ვიცი, მამა. - შეაწყვეტინა მამაკაცს ლაპარაკი ანამ. - ვიცი, ვინც გეხმარებოდა იმაში, რომ მე ბავშვივით დამეჯერებინა შენი შეუცდომლობა...
-ანა... - აღმოხდა ლელას და ერთიანად გაფითრდა სახეზე.
-ჩემმა ყოვლად უნამუსო, მატყუარა და თაღლითმა ქმარმა იზრუნა, რომ შენი რეპუტაცია შეულახავი დარჩენილიყო, როგორც ჩემს, ასევე სხვების თვალში, ხომ ასეა?
-ანა... - სახე მოეღრუბლა შერცხვენილ მამაკაცს. მკვდრისფერი დაედო სახეზე და თავი დახარა, უსიტყვოდ დარჩენილმა.
-მაგრამ გამოდის, რომ იაგო არც უნამუსო ყოფილა და არც თაღლითი... - სასხვათაშორისოდ ჩაილაპარაკა ქალმა. - გამოდის, რომ დღემდე სულელი გოგოსავით მჯეროდა, რომ საყვარელი ადამიანები ერთმანეთს არ ატყუებენ მითუმეტეს მაშინ, როცა სიმართლის ცოდნა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია...
-მართალი ხარ, შვილო... - ხელები ფრთხილად მოხვია ქალიშვილს ლელამ და დაიჩურჩულა. - არც უნამუსო ყოფილა იაგო გურიანი და არც თაღლითი. მე კი ყოველთვის ვცდებოდი მისი შეფასებისას, ვაღიარებ.
-ნუთუ?! - ჩაეცინა უემოციოდ ყიფშიძეს.
-ჰო, ვაღიარებ, ვცდებოდი და არ ვიყავი მართალი. მარტო მას მერე კი არა, რაც ცოლად მოგიყვანა?! მანამდეც... იმიტომ, რომ სულ ვიცოდი, რომ უყვარდი და ყველაფერი გავაკეთე, დამიანესკენ რომ მიმეჩოჩებინე. მაგრამ, შვილო... - ხმა გაუწყდა ქალს. - ახლა რა ხდება, ხედავ? დამიანე გარდაიცვალა, მე და მამაშენი კი სამუდამოდ იაგოს მევალეები ვართ. ეს იცი რას ნიშნავს? საბოლოოდ, ყველაფერმა თავისი ადგილი იპოვნა და მივიღეთ ჭეშმარიტება. შენ და იაგო გურიანი ხართ ჭეშმარიტება, ჩემო შვილო... - ცრემლები წამოუვიდა თოფურიას. - მეც, მამაშენსაც და შენც ძალიან დიდი დრო დაგვჭირდა სინამდვილის მისაღებად, მაგრამ ხომ ვაგეთ უკვე პასუხი ჩვენს შეცდომებზე?! ხომ დავიტანჯეთ?! მე პირადად, თვალებში ჩამხედა იაგომ და ისე გადამიხადა სამაგიერო. თანაც როგორ? შემინარჩუნა ის, რის გამოც უარვყავი თავის დროზე და ვინ იცის, იქნებ დაღიც დავასვი მის პიროვნებას?! მაგრამ იმ დღეს, როცა ჩვენთან მოვიდა სახლში, დათო დაღუპვას იხსნა და დააყოლა, რომ შენ არაფერი უნდა გცოდნოდა, ერთი ცხოვრება დავამთავრე, ანა. იმიტომ, რომ შენ კი არა, მე ვიგრძენი, რა ძალიან უყვარხარ ამ კაცს. შენი ქმარი არც უნამუსოა, არც მატყუარა და არც თაღლითი - შენზე შეყვარებული კაცია, უბრალოდ... - თმაზე გადაუსვა ხელი ლელამ ქალიშვილს და საფეთქელთან აკოცა.
ანამ ჯერ დედას უყურა ცოტა ხნით, მერე ისევ მაგიდაზე აღმოჩენილ ანდერძს, ბოლოს კი მამასაც შეძლო და გაუსწორა თვალები.
-ჩემი შეცდომა იმაზე ძვირი დამიჯდა, ვიდრე ერთი გაფიქრებით წარმოდგენაა შესაძლებელი... - ამღვრეული თვალები გაუსწორა ქალიშვილს დათომ. - იმ დღის შემდეგ ყოველ წუთს მინდოდა შენთან მოსვლა და სიმართლის თქმა, ანა...
-რატომ არ მითხარი?! იმ დილით, როცა იაგოსგან გამოქცეული თქვენთან მოვედი, რატომ არცერთმა მითხარით?!
-და რას შეცვლიდა? - მხრები აიჩეჩა ლელამ. - მისგან გულნატკენს, რას შეგიცვლიდა მამაშენის შენახული ნამუსი?! ჩვენ შეგვიცვალა, მთელი ცხოვრება შეგვიცვალა და თავისი თავიც სულ სხვაგვარად დაგვანახა, მაგრამ შენ?! შენ შენი გზა გქონდა, ანა... თვითონ უნდა გაგერკვია შენს ქმართან ტყუილ-მართალი.

ყიფშიძემ ხელისგულები აიფარა სახეზე და რამდენიმე წამი სიბნელეს უყურა. თითქოს ცდილობდა, ყოველგვარ რეალობას მოშორებოდა და სადმე, სიმშვიდეში მოესმინა საკუთარი გულისთქმისთვის.
ცოტა ხანში ამოიოხრა, სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიწია და მშობლებს დააკვირდა ისევ. ისეთი თვალებით უყურებდა ორივე, თითქოს მოსამართლე იყო, რომელსაც განაჩენი უნდა გამოეტანა.
-ნუ მიყურებ ასეთი თვალებით... - ხრინწიანი ხმით მიმართა მამამისს. - გული, რა თქმა უნდა, მტკივა შენი საქციელის გამო, მაგრამ კარგა ხანია ისე გავკაჟდი, მედგრად ვუსწორდები ასეთ პრობლემებს... - თქვა და ნელ-ნელა შეეპარა ღიმილი. - ალბათ ბოლომდე ვერასდროს გაგიგებ, მაგრამ დარწმუნებული ვარ, არც შენ გესმოდა ჩემი თითქმის სამი წლის წინ, როცა ამავე ოთახში უსიტყვო თანადგომა გამომიცხადე.
დათომ მომღიმარ შვილს თვალებში ჩახედა და მხოლოდ მას შემდეგ მისცა თავს გაღიმების უფლება.
ანა უფრო ახლოს მიჩოჩდა მისკენ და ისე მხურვალედ მოეხვია, როგორც მათ უყვარდათ.
-ვერც შენ გააკეთებ ოდესმე ისეთ რამეს, რომ მე ზურგი გაქციო, მამა. - მის ყურთან დაილაპარაკა ღიმილით, მერე კი ოდნავ მოზრდილ წვერზე აკოცა. - ამიტომაც ვართ ოჯახი. - ერთი ხელი ასწია და დედას ანიშნა, რომ ისიც ჩახუტებოდა.

*_*_*_*

როგორც კი მშობლები გააცილა, კიბეებისკენ დაიძრა, რადგან იცოდა, ცოტნე ელოდა საძინებელში. პირველ საფეხურზე ფეხის ადგმამდე გაჩერდა, კიბის სახელურს დაეყრდნო იდაყვით, თავი ჩაქინდრა და ისე ღრმად ამოიოხრა, ამ მარტივ მოძრაობას მთელი დღის ტვირთი გაატანა.

ოთახში შესვლისთანავე ისეთი სცენა გადაეშალა თვალწინ, ღიმილი ვერ შეიკავა. ცოტნე საწოლში ფართხალებდა და არაფრით აძლევდა ძიძას საშუალებას, საბანი ჩაეკეცა მისთვის. შეწუხებულმა გოგონამ როგორც კი ანა დაინახა, მაშინვე შესჩივლა:

-არაფრით არ იძინებს, დედასთვის რაღაც ამბავი მაქვს მოსაყოლი და ძილი არ მინდაო.
-კარგი, ლიკა, მადლობა. - გაეცინა ყიფშიძეს. - წადი შენ და მე მივხედავ ჩემს მოუსვენარ ბიჭს. - საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და წარბაწევით გახედა დედის მოსვლით გახარებულ ცოტნეს. - რაო, ბატონო, რატომ ვიქცევით ცუდადო?!
-ცუდათ არ ვიქცევი! - მაშინვე გააპროტესტა ბიჭმა. - ლიკაკო ძილს მაძალებდა და ჯერ არ მინდა ძილი!
-და უკვე გვიანი რომ არის?
-აუ, დედა, რაღაც უნდა მოგიყვეე.
-რა უნდა მომიყვე, დე, გისმენ, რატომ ნერვიულობ? - გაეცინა ანას შვილის ემოციურობაზე.
-მართლა მომისმენ?! - თვალები გაუბრწყინდა პატარა ყიფშიძეს.
-მოგისმენ, დედი, აბა ხომ არ მოგატყუებ? რა არის ასეთი, რომ ვერ ისვენებ?
-აუ, მაგარი ზღაპარია, დე! არაა, ზღაპარი არ არის! იცი, როგორია? აი... ლიმონათს გავს ის სიტყვა, თან ნამდვილი როა და თან ტყუილი.
-რას მეუბნები, ცოტნე, ვერ ვხვდები. - დაიბნა ქალი.
-აუუ, მავიწყდება ეგ სიტყვა და რა ვქნაა? ერთი კვირაა ვსწავლობ და ეგ სიტყვა მაინც მავიწყდება! ლიმონათის ნაირი სიტყვაა, დედა, რო იგონებენ რაღაცეებს და თან ცოტა-ცოტა ნამდვილი ისტორიაც რო ურევია, არ იცი?!
-ლეგენდა? - გაუკვირდა ყიფშიძეს.
-ხოო! - წამოიყვირა გახარებულმა ბავშვმა. - ხოო! იეს, მაგარი ხარ დედა, ეგ უნდა მოგიყვე!
-ლეგენდა უნდა მომიყვე? - ჩაეცინა შვილის მოზღვავებული ენთუზიაზმით გაოცებულ ანას.
-ხო!
-რაზე, დე?
-დედიკო, იაგო რომ ლამაზ ყვავილებს გჩუქნიდა ხოლმე, გახსოვს? მაგ ყვავილებს რა ქვიათ?
-კამელიები, ცოტნე... რატომ მეკითხები? - თითქოს მთელი დღის შემაჯამებელი ემოცია ერთბაშად დაატყდა თავს ქალს, როცა კიდევ ერთხელ მოისმინა მამაკაცის სახელი.
-მაგ ყვავილებს რა მაგარი ისტორია აქვთ იცი, დედა?! - თვალები აენთო ცოტნეს.
-არა, არ ვიცი... - უნებურად დაიძაბა ყიფშიძე.
-მე ვიცი! მოგიყვები, რა...
-მომიყევი.
-ესეიგი, ბევრი ღმერთები რომ არსებობდა ადრე, იცოდი? ყველაფერს თავისი ღმერთი ყავდა თურმე, დე და ხალხი სულ ლოცულობდა და ეშინოდათ ამ ღმერთების. და სიყვარულსაც ყავდა ღმერთი, ამური ერქვა, როგორც მარიკოს და თეკლეს ბაბუას. - გაეცინა ბავშვს. - და რას აკეთებდა იცი? წვეტიანი და მაგარი ისრები ქონდა და ხალხს უმიზნებდა და ესვროდა და იმათ მერე ვიღაცეები უყვარდებოდათ. იაგოსაც ეგრე დაემართა, დე და მაგიტომ შეუყვარდი, იცოდი?! მარა მერე ამურის დედა მოენატრა და სხვა პლანეტაზე წავიდა თავისი დედიკოს სანახავად. და იქ ნახა ყინულის მზეთუნახავები და ეგენი ბოროტები იყვნენ, ამურიმ თავისი ისრები ესროლა, მაგრამ იმათ ცივი გულები ქონდათ და არავინ არ შეუყვარდათ. მერე ხო, ამური გაბრაზდა და თავის დედიკოს მოუყვა ყველაფერი და დედიკოც გაბრაზდა და იცი რა ქნა? ის უგულო გოგოები იმ ყვავილებად აქცია, რომელსაც იაგო გჩუქნის ხოლმე. და ეს ყვავილები თავიდან სულ თეთრი იყო, მაგრამ ვარდისფერი გახდება, თუ იმ გოგოს, ვისაც აჩუქებ, შეუყვარდები. მე ლიზიკოს უნდა ვაჩუქო! - ბედნიერად ახარა გაოცებულ დედას ყველაფერი ცოტნემ და მოციმციმე თვალებით მიაჩერდა. - ხო მაგარი ისტორიაა, დე?! იცი, რამდენი ხანი ვსწავლობდი?
-ვინ მოგიყვა შენ ეს ისტორია, ცოტნე? - ისე ჰკითხა შვილს, თითქოს პასუხი თავად არ იცოდა.
-იაგომ და შენთვის მოყოლა დამავალა. ხო კარგად მოვყევი?!
-კი, ძალიან კარგად, დე. - გაუღიმა ანამ ბავშვს, მერე წამოიწია, შუბლზე აკოცა და ბალიში გაუსწორა, რომ უკეთ დაედო თავი. - დანარჩენზე ხვალ ვილაპარაკოთ, კარგი?
-აუ, ლიზიკოს რომ ვაჩუქებ ყვავილებს, ხომ გახდება ვარდისფერი, დედა?! - სანამ საბანს უკეცავდა, მანამ ჰკითხა ცოტნემ დედას.
-აუცილებლად, დედი... - გაუაზრებლად გასცა პასუხი შვილს, მერე შუქი ჩაუქრო და ჩქარი ნაბიჯით დატოვა მისი ოთახი.

*_*_*_*

კამელია - უსულგულო ყვავილი...
ანტიკური მითოლოგიის თანახმად, სიყვარულის ღმერთმა ამურმა დედამიწის ბინადარნი თავისი ისრებით დაჭრა და სატურნისკენ გაფრინდა. იქ მან ყინულის მზეთუნახავები იხილა. სამწუხაროდ, ამურის სასიყვარულო ისრებმა მათ ცივ გულებში ვერ შეაღწია.
გულდაწყვეტილმა და შეურაცხყოფილმა ამურმა დედასთან, სიყვარულის ქალღმერთ ვენერასთან დაიჩივლა, სატურნელ ქალებს ისეთი ყინულივით ცივი გული აქვთ, სიყვარული არ ძალუძთო. დედამ შეიბრალა შვილი და გადაწყვიტა უსულგულო ქალებზე შური ეძია - ისინი უსუნო ყვავილებად აქცია. ლეგენდის თანახმად, კამელიები თეთრია, თუმცა მისი ფერიცვალება, ალეგორიული ნიშანია იმისა, რომ ამურის ისარმა ქალის გულში შეაღწია და ყინული გაალღვო. ვარდისფერი კამელიები სიყვარულისა და ამურის გამარჯვების სიმბოლოა, თეთრი - სამარადჟამო უსიყვარულობის...

*_*_*_*

თენდებოდა;
მზე გაჭირვებით იკიდებდა ფეხს ცივ ღრუბლებს შორის.
ბნელი და ცივი ღამის შემდეგ, მცხუნვარე სხივები ისე მოედებოდა ბუნებას, როგორც მალამო სისხლიან ჭრილობებს.
იმ დილით დეკემბრისათვის უჩვეულოდ ცხელი მზე დააჩნდებოდა კამარას; გაალღვობდა ყინულს...

სახლის წინ მოწყვეტით გაჩერდა მანქანა და უკანა კარიც დაუყოვნებლივ გაიღო. ქალი სწრაფად გადმოვიდა ტაქსიდან და როგორც კი ზურგსუკან მიხურა კარი, იმდენად უმნიშვნელო გახდა მისი არსებობა, თითქოს თვალსაწიერიდანაც გაქრა.
ორსართულიანი სახლის მეორე სართულს, რომელიც მაღალი გალავნიდან მოჩანდა, ისე გაუსწორა თვალი, თითქოს წუთი-წუთზე ის უნდა გამოსულიყო აივანზე, ვისი ნახვაც ახლა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო მისთვის.
რკინის კარს ეცა, აკანკალებული ხელით ამოიღო ჯიბიდან გასაღები და საკეტს მოარგო. მთელმა ქალაქმა გაიგო მისი ამოსუნთქვა, როცა გასაღებმა კარი გააღო.
სირბილით გაუყვა ფილაქნიან ბილიკს სახლისკენ. ისე ჩქარობდა, თითქოს ცეცხლი ეკიდა იქაურობას. სახლის კარსაც მისი წინამორბედივით მივარდა, თუმცა ამჯერად უფრო მშვიდად გადაატრიალა საკეტი.

ზღურბლის გადალახვისთანავე ისეთ სიწყნარეში გადაინაცვლა, ერთი შეხედვით, ვერავინ იფიქრებდა, რომ სულიერი ჭაჭანებდა ახლო-მახლოს. თითქოს კედლებიც კი დუმდნენ და გლოვობდნენ რაღაც უხილავს.
ქალი თვალისცეცებას მოჰყვა, ყველა ოთახი შემოიარა, რომ ეპოვნა ის, ვისაც ეძებდა. კვალიც ვერ ნახა, რაც აფიქრებინებდა, რომ არასწორ ადგილზე ეძებდა სასურველს. მაგრამ გული ისე უცემდა, ისე ყვიროდა, რომ მიზანთან ძალიან ახლოს იყო, ვერ წავიდოდა...
მთელი სახლი შემოიარა და რამდენჯერმე დაიძახა კიდეც მისი სახელი, თუმცა არავინ გამოეხმაურა. სწრაფად ჩაირბინა კიბეები და ეზოში გასასვლელ კარს ეცა; თითქოს ინტუიცია კარნახობდა, რომ იმ ბაღში უნდა გასულიყო, რომელსაც ამ სახლში გატარებული საუკეთესო მოგონებები უკავშირდებოდა.
ღია კარიდან ეზოში გავარდა და მაშინვე ერთ ადგილზე გაქვავდა სუნთქვაშეკრული. ისეთი საოცარი სანახაობა გადაეშალა თვალწინ, იფიქრა, რომ სრულიად სხვა სამყაროში ამოყო თავი. გაუაზრებლად წასცდა ბგერების გაოცებული ამოძახილი; ზღაპარში იგრძნო თავი.
ეზოს მთელი სიგრძეზე, ორ სვეტად, ვარდისფრად აყვავებული კამელიების ბუჩქნარი ჩაემწკრივებინათ. ყველგან, სადაც კი წვდებოდა ქალის თვალთახედვა, ყვავილები იყო... ვარფისფერი, გაჟღაჟა ვარდისფერი კამელიები...
თითქოს მთელ ეზოში მოეთოვა კამელიებისფრად, საოცარ ფერთა პალიტრა იჭრებოდა გარშემო. დეკემბერში ჩასახლებულმა გაზაფხულმა ყველაფერი უფრო ამაღელვებელი გახადა. ყველაფერი ისეთი ლამაზი, მოვლილი და მოწესრიგებული იყო, ეტყოდობა, რამხელა სიყვარული ჩადებულიყო მის მოვლაში.
უეცრად მთელი ტანით აიტანა მოუსვენრობამ. გული ისე აუძგერდა, ყელსა და ყურებში ესმოდა მისი ბარაბანივით ხმა. გაუაზრებლად შებრუნდა სახლისკენ და შეხვდა კიდეც იმ თვალებს, ასე გამეტებით რომ ეძებდა.
ქალს ცრემლებმა დაუბინდეს გამოსახულება, თუმცა მაინც ხედავდა, რომ წლების ნაგროვები ემოცია ახლა ჩანჩქერივით იღვრებოდა მამაკაცის თვალებიდან. აწყლიანებულ მწვანეებს თითქოს ბინდი გადაცლოდათ; აღარ ერია მათში რაიმე მზაკვრული ან იდუმალი. მხოლოდ გულწრფელობა და ოდნავი სევდა ირეკლებოდა მის საოცრად მეტყველ და სუფთა თვალებში.
მშვიდი გამომეტყველებით, აუღელვებელი, მხოლოდ მისეული მანერით იდგა ბაღის შუაგულში და ტუჩის კიდით, იმ კიდით, რომლითაც ერთდროს პირველად შეიტანა მხურვალე შეხებით რაღაც მისეული ქალის სხეულში, იღიმოდა.
ყვავილებით გადაპენტილ ეზოში იდგნენ, ერთმანეთისგან არც ისე შორს - არც ისე ახლოს და თვალებში უყურებდნენ ერთმანეთს; იქ - სადაც ყოველთვის ყველაზე შიშველი იყო მათი გრძნობები.

-იაგო... - ჯერ უნდა გამოეთქვა ეს სახელი. ცალკე, ყველასგან განდგომით, უნდა გაეგონა, საკუთარი პირით წარმოთქმული და მერე ეთქვა ყველაფერი დანარჩენი.
გურიანს უფრო ფართე ღიმილი მოედო სახეზე. ქალის ოკეანისებრ მოელვარე თვალებში ხედავდა, რომ ყველა კითხვაზე ეპოვნა პასუხი და ახლა უკვე იმას ხედავდა, რადაც თითქოს ფიზიკურადაც გარდაისახა იმ წამს - ოცი წლის, გულღია, ნამდვილ იაგოდ, რომელსაც უანგაროდ და უბოდიშოდ უყვარდა.

-გამარჯობა, ძვირფასო. - ჩუმი, დაკარგული ხმით დაილაპარაკა მამაკაცმა და ყველაზე ტკბილი ხმით, ყველაზე გულწრფელად ნათქვამი „ძვირფასო“ მოასმენინა ანას. ამ უკანასკნელმაც, მთელი სხეულით გაითავისა მისი სიმძაფრე და გააკანკალა.
არც „გამარჯობას“ გულისხმობდა იაგო, არც „ძვირფასოს“... მხოლოდ ბოდიშს, რომელსაც უნდა ეგულისხმა მათი ურთიერთობის ყველა ტკივილიანი, უსიყვარულო წამი.
-მაშ... კამელიები?! - მთელი ცხოვრება ყელში ცრემლებად მოაწვა ანას. გარშემო მიმოიხედა, ხელები გაშალა და კიდევ ერთხელ შეავლო აღფრთოვანებული მზერა ყვავილებს.
-ვარდისფერი კამელიები... - დააკონკრეტა გურიანმა იმ ღიმილით, რომელიც გამარჯვებას იუწყებოდა მთელი თავისი სიდიადით. - როგორი იყო ცოტნე?
-შესანიშნავი! - სიცილში ტირილი ეპარებოდა ქალს. - როგორც ჩანს, ძალიან მოინდომა შენთვის...
-ჩემთვის არა, შენთვის მოინდომა. რომ აღარ გტკენოდა და რომ მიგეღო ეს ჟესტი ჩემგან, როგორც ბოდიში...
-იაგო...
-მაპატიე, ანა... - უეცარ აღსარებას ჰგავდა იაგოს სიტყვები, რომელთაც გრძნობის ქარტეხილი დააყენეს მათ გარშემო. - ოდესმე მაპატიე...
-ოდესმე?! - პირველი ნაბიჯი ანამ გადადგა მისკენ. მიუახლოვდა, ხელები ფრთხილად ასწია და მოზრდილ წვერზე შეეხო მამაკაცს. ორივეს სხეულში გავრცელდა თანაბარი მუხტი, რომელიც მათ შიგნით, ძალიან ღრმად დაიდებდა ბინას და გაღვივდებოდა შემდგომში ყოველთვის, როცა ერთმანეთს იგრძნობდნენ.
-შენ მკითხე, წლები თუ დამელოდებიო და მაშინ დავიბენი. ახლა გპასუხობ, რომ დაგელოდები... მე შენ სულ გელოდებოდი, ძვირფასო და ამ წლებს არცერთი წამით გაუქარწყ'ლებიათ ჩემი გრძნობა. არ ვიცი, რამდენი წელი დაგჭირდება, მაგრამ შემიძლია შეგპირდე, რომ რამდენი ხანიც არ უნდა გავიდეს, ჩემსა და შენს შორის გაჩენილ ნებისმიერ ნაპერწკალს ყოველთვის ექნება პირვანდელი სიმძაფრე. ყველაზე ძვირფასი მე უკვე მივიღე შენგან, მიმოიხედე გარშემო, ეს შენი შექმნილია... - წითელი რკალად აჩნდებოდა მამაკაცის თვალებს, ცრემლები ნელ-ნელა იძერწებოდნენ მის დისკოებში.
-შენ კი მითხარი, მაპატიეო... - ლაპარაკობდა, მაგრამ თვალებს არაფრით აცილებდა ქმარს. - მაგრამ მგონი, დაგავიწყდა, რომ იმას, რაც უკვე აქვთ... აღარ ითხოვენ, იაგო... - თქვა და თვალებში დაუტევარ ცრემლებს გასაქანი მისცა.
მაშინ მიხვდა იაგო, რომ ყველაფერი უმნიშვნელო იყო იმ უსაყვედურო, უბოროტო მზერასთან შედარებით, რომლითაც ანა მას უყურებდა. წლები შეეძლო ეყურებინა და მაინც ვერ ნახავდა მასში სიძულვილის მარცვალს. მხოლოდ სიყვარული. სიყვარული, რომელიც ყოველთვის წყუროდა მისგან, ყოველთვის ოცნებობდა და ელოდა, ისე უხვად იღვრებოდა მისი თვალებიდან, მწყურვალ იაგოს უბრალოდ უნდა შეესრუტა ბოლო წვეთამდე.
გაეღიმა - ორივეს თავისი ღიმილით.
იაგომ კიდევ რამდენიმე წამით უყურა ცოლს თვალებში. მერე ნელა, მტანჯველად ნელა და ფაქიზად მოიქცია ქალის ორივე ხელი თავისაში და ტუჩებით რიგ-რიგობით შეეხო მაჯებზე.
სველი შეხება იგრძნო ანამ. ცრემლიანი, ტკივილიანი, გაუბედავი და ფრთხილი, მაგრამ საოცრად რბილი, ნაზი და სასიამოვნო...
ტუჩებქვეშ აჩქარებული პულსი იგრძნო მამაკაცმა. მხოლოდ ისეთი, შეყვარებულ ქალებს რომ აქვთ...

ცივ ცისფერს თბილი ალისფერი შეერია დეკემბრის ცაზე;
გამღვალმა ყინულებმა ნაკადულებად დაიწყეს დენა; მასზე იტყოდნენ, რომ ქალის ცრემლები იყო... სიყვარულთან დამარცხებული ქალის, ბედნიერების ცრემლები...

უსულგულო ყვავილებს აღარასდროს უყვავილიათ მათ ბაღში;
ვარდისფერ კამელიებს - ყოველწელს...


დ ა ს ა ს რ უ ლ ი.




ჰუჰ! ესეც დასასრული... იმედი მაქვს, არ გალოდინეთ. სიმართლე გითხრათ, ახლა წარმოდგენაც არ მაქვს, რა უნდა გითხრათ. "კატერინას" დასრულება ბევრად უფრო მარტივი იყო ჩემთვის, არ ვიცი რატომ.
წერის პროცესი არასდროს ყოფილა ისეთი ემოციური, ამაღელვებელი და სასიამოვნო, როგორც ამ ისტორიის დროს. და ეს თავიდან ბოლომდე თქვენი დამსახურებაა, რაღა თქმა უნდა. თქვენ ხართ ყველაზე საოცარი ადამიანები, თითოეული თქვენგანი ისე უანგაროდ მაჯილდოვებდა სასწაული შეფასებებით, ხშირად ვფიქრობდი და მაინც ვერაფრით ვხვდებოდი, ან მე ან "კამელიები" რატომ ვიმსახურებთ ამდენს.
მადლობა, რომ თავიდან-ბოლომდე იყავით ჩემთან ერთად. მიუხედავად იმისა, რომ ხანდახან ვაგვიანებდი, ხანდახან ჩემი პერსონაჟები გიშლიდნენ ნერვებს :დდ ხანდახან ყველაფერი ისე არ იყო, როგორც თქვენ ელოდით და გინდოდათ, მაგრამ მაინც ძალიან ერთგულად მომყვებოდით, მმატებდით საოცარ ძალას და სურვილს, რომ მეწერა.
თქვენ ხართ ჩემი ცხოვრების ყველაზე ნათელი წერტილი!
და იმედი მაქვს, ამ ისტორიით (და კონკრეტულად ამ ფინალით) ოდნავ მაინც გადაგიხდით და დაგიბრუნებთ თქვენ მიერ გაცემულ ავანსებს - სითბოს, რომელიც ჩემთვის ყოველთვის უანგაროდ გემეტებათ.
ამ თავის შეფასებას გაათმაგებულად ველოდები. ძალიან, ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ეს ფინალი მისაღები და ღირსეული იქნება თქვენთვის.
კიდევ ერთხელ, უღრმესი მადლობა, ჩემო საყვარლებო!!!
შეხვედრამდე... heart_eyesскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი miyvarxar1992

Emociebisgan daclilii,sityvebi amirie imdenad saocreba iyoo.bevris tqma minda magram emociebi makaveben.bolomde mjeroda rom iagos siyvaruli moigebda.shen ki agmochena xar chemii da yvelaze sauketeso.madloba amistvis❤❤❤

 



№2 სტუმარი manana

მადლობა ამ საოცრებისათვის

 



№3  offline წევრი მარიკუნაა♥️

საოცრებაა ჩვეულებრივი.
აი, უფრო დიდ კომენტარს უნდა ვწერდე მარა,
არ შემიძლია.
ვაბანავე ტელეფონი ამდენი ცრემლით.
აუ, მართლა აღარ ვიცი რა დავწერო.
მადლობა, რა.
ჰო, მეტი არ მინდა არაფერი.
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№4  offline ადმინი Mariiiiami

მე ვარ არ ვიცი როგორ ვთქვაა შოკირებული.ძალიან შოკირებული ოღონდ.საოცრად წერ.ძალიან საოცრადდ!მიხარია საშუალებ არომ მომეცა ეს ისტორია წამეკითხა.კმაყოფილებისგან ვარ გაბერილი.სოფოს აღიარება აღსარება თუ უბრალოდ საყვრელი ადამიანის კეთილდღეობა იყო ძალიან მაგარი,ანას სხეულში გაფანტული გრძნობები შეკრა ჩემი აზრით ერთად,მანამდე ხო ვაჟა დაეხმარა ამაში და მერე ცოგნემ უკვე ყინულივით გული გაუდნო და მერე დაედინა ხო ნაკადულებად.და მე გავიგე რატომ კამელიები.მარგომ და შენ აშკარად მიმახვედრეთ რომმ აუცილებელია მითოლოგიის ცოდნა:დდდრომ მითხარი არაფერია ისეთიო მეგონა გული დაწყდებიდა რარაც ძალიან უბრალო იქნებოდა და ამდენხნიანი ინტერესი თავი უბდა მოვიკლა ეს რომ ვიფიქრეე ან შენ მომკალი ღირსიი ვარრ:დდდდდ ბევრი რომ არ ვწერო ახლა ამ დაბნეულზე მხოლოდ იმას გეტყვი რომმ ეს იყოოო ძალიანნ მაგარიი იმაზე მაგარი ვიდრე ამას ნებისმიერი მკიტხველი ელოდააა<3 <3 მერე რო დავფიქრდებუ და გავიაზრე პირადში მოგწერ რათქმაუნდა:დდდდდ

 



№5 სტუმარი natia

აი უბრალოდ არ ვიცი რა ვთქვა,სიტყვები ზედმეტია, სასწაული იყო და სასწაული გოგო ხარ შენ!იმდენად დიდი ემოცია მოდის ამ ყველაფრიდან რომ შეუძლებელია თავი შეიკავო. საოცრება ხარ და არასდროს დაანებო თავი ამ საქმეს. წარმატებები. გამიხარდა პირევლი რო ვიყავი ^^

 



№6 სტუმარი Shorena kiladze

AI ver carmoidgen ra grznobs meupleboda Rica vkitxulobdi
Sul makankalebda da da mtelu sxeuli mtkioda dazabulobisgan katerinaxe amdeni AR minerviulia rogorc am istoriaze.sascauli gogo xar sascauli grznobebit mixaria da bednieri var rom shens istiriebs viziareb.madloba am bedniereba monichebistvis.didi suovnebit vixilavdi kameliebs cignad.

 



№7 სტუმარი Qeti qimucadze

Sheni yvela istoria maqvs canakitxii. Da yvela momconss. Magram esiyo emociebis da grznobebis zeimi. Es araa banaluri urtiertobebis istoria, esaa abavi sadac didi cxovreba da sheukamatebeli filosofiaa. Arvici rogor gadmovce zustad, rasac ganvicdi, magram vfiqrob, esiyo realuri yofierebis unaklo cerilobiti gadmocemaaa. Imedia didxans dagvatkbob sheni shemoqmedebitt. Yochaggggggg. Carmatebebi anaaa

 



№8 სტუმარი Mrs.Grey

საოცრება!????????????????

 



№9  offline წევრი Niin))

სიგიჟე ხარ, ანა, სიგიჟეეეე !!!!!!
ვაააჰჰ , გამოვშტერდი , გეფიცები.
შემიძლია გითხარა , რომ ეს ისტორია ჩემთვის "კატერინას" სჯობს, ჩეეემთვისსს !!!
ჩამოყალიბებული მწერალი ხარ , თამამად შემიძლია ვთქვა!!!
( რამდენ ძახილისნიშანს ვიყენებ ?!! )
დღეიდან კამელია ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვან ყვავილად იქცა და ეს შენი დამსახურებაა. ჩემთვის ეს ყვავილი შენთან ასოცირდება , ოღონდ ვარდისფერი :დდ ❤

ახლა პერსონაჟები.. ნუ, ამ თავში ანასთვის იყო სიახლეები, თორემ ჩვენ ხომ ყველაფერი მანამდეც ვიცოდით? ნუ, მე პირველივე თავიდან ვიცოდი აიგო რა კაციც იყო :დდ
უხხ,უხხხ !!!!❤❤❤❤

ამ თავში სასიამოვნოდ გამაოცა სოფიომ, ნუ, სხვა თავებშიც ეტყობოდა რა ჯიგარი ტიპიც იყო , მაგრამ ამდენსაც არ ველოდი. გამოაფხიზლა ანა და დიიდიიიიი მადლობა ჩემგან და გურიანისგან. :))))

ცოტნეზე სულ გავგიჟდიიი და გავაფრინეე. ლიმონათზე გადავბჟირდიი :დდდდ საყვარლობა ბავშვი ეგგგგ ❤❤❤❤ რა მაგრა მოყვა "ლიმონათი' , უხხხ !!❤❤

დილმდე შემიძლია ვწერო როგორ გამაფრენინეთ შენ და შენმა პერსონაჟებმა..
აუ, ანაააა, რა კარგი იყო?!!!!!!!!!!!
ბევრჯერ გადავიკითხავ ამ ისტორიას , ვიიიციიიი ❤❤❤

უუუუუუუ რა კარგიი იყოოო, რააა კარგიიიიი❤❤❤❤❤❤❤

მიყვარხარრრ , მიიყვაარხაააარრრრ

 



№10  offline მოდერი TeddyBear

ანა,
იდეალური ისტორია შექმენი კამელიების სახით ❤
არაჩვეულებრივი, ცხოვრებისეული პერსონაჟებითა და მომენტებით ❤
არ ვიცი რა ვთქვა, მგონი ცოტათი დაბნეული ვარ, მინდა ბევრი რამ გითხრა მაგრამ თავში ყველაფერი ერთმანეთში მაქვს არეული.
დასასრული ზუსტად ისეთი ჰქონდა, როგორსაც ეს ისტორია იმსახურებდა! ❤
სოფიოსა და ანას დიალოგი იყო სიგიჟე, ჰო, სიგიჟე! ❤ სოფიოს პერსონაჟი საინტერესო იყო, ჩემთვისაც გაუგებარი ცხოვრების სტილით იცხოვრა თუმცა მაინც... მისი საბოლოო გადაწყვეტილება ყველაზე მართალი საქციელი იყო!
იაგოს პერსონა ,რომ მიყვარს იცი, მიყვარს თავისი შეცდომებითა და უცნაური ხასიათით, მკაცრიც, ცივსისხლიანიც და კეთილიც. დიდი ხანია იაგოსნაირი საინტერესო პერსონაჟი არ მინახავს ❤
და ჩვენი პატარა ცოტნე, ყველაზე თბილი და ტკბილი პერსონაჟი მთელს ისტორიაში ^^ მხოლოდ ერთი ეპიზოდი ჰქონდა თუმცა ისეთი ,რომ ყველაზე მეტად ეგ დამამახსოვრდა ❤

და ანა, ჩვენი ანა, მართლაც მოუწია გაძლიერება იაგოს ხელში ❤
სულ ბოლო მომენტი იყო სიყვარული, სითბო და სიტკბო ❤ ამათი ბედნიერება მეღირსა და ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ არსებობს მგონი :დდ ❤
მიყვარს ეს ისტორია და არასდროს დამავიწყდება მისგან მოცემული ემოციები ❤
და შენ, ჩემო ანა.
შენ ხარ იდეალური ამ ისტორიის შექმნა ,რომ გადაწყვიტე ❤
მიხარია რომ წაგიკითხე და გაგიცანი ❤
ძლიერი მწერალი ხარ და იმედი მაქვს შენს წიგნს ოდესმე დავიჭერ ხელში ❤

 



№11 სტუმარი სტუმარი მარიამი

სიტყვები აქ უბრალოდ ზედმეტია... ეს.... უბრალოდ გენიალურია... მოვითხოვ ფილმს!!!

 



№12 სტუმარი No oon

Au exka vnaxe da arminda dasasruli....... Ar myognis sheni nawamoebi arasdros me.... Suo meti da metu minda.... Danarcheni ro wavukitxav mere davwer.....

 



№13 სტუმარი ნაინა

შენ არ ლეგნდა,აი ძალუან ძალუან კარგი იყო,წარატებებ,და ველი ახალ ისტორიას

 



№14  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

miyvarxar1992
Emociebisgan daclilii,sityvebi amirie imdenad saocreba iyoo.bevris tqma minda magram emociebi makaveben.bolomde mjeroda rom iagos siyvaruli moigebda.shen ki agmochena xar chemii da yvelaze sauketeso.madloba amistvis❤❤❤

უღრმესი მადლობა! ძალიან მიხარია, რომ მოგეწონა. მე მჯერა, რომ წრფელ სიყვარულს ყოველთვის შეუძლია გამარჯვება, ამიტომაც, რა თქმა უნდა, მოიგო იაგოს სიყვარულმა heart_eyes heart_eyes მიხარია, რომ აღმომაჩინე <3

manana
მადლობა ამ საოცრებისათვის

პირიქით, უღრმესი მადლობა თქვენ! heart_eyes heart_eyes მიხარია, რომ ისიავმოვნეთ.

მარიკუნაა♥️
საოცრებაა ჩვეულებრივი.
აი, უფრო დიდ კომენტარს უნდა ვწერდე მარა,
არ შემიძლია.
ვაბანავე ტელეფონი ამდენი ცრემლით.
აუ, მართლა აღარ ვიცი რა დავწერო.
მადლობა, რა.
ჰო, მეტი არ მინდა არაფერი.

ძალია, ძალიან დიდი მადლობა!
კომენტარის სიდიდე სულაც არ არის ჩემთვის მნიშვნელოვანი. მთავარია, რომ უდიდესი სითბო ვიგრძენი შენგან და მადლობელი ვარ, ასე რომ მოგეწონა. მიხარია ძალიან heart_eyes

 



№15 სტუმარი სტუმარი დი კო

მართლა არ ვიცი რა ვთქვა ასეთი რამ ჯერ არ წამიკითხავს ნამდვილად,გასაგიჟებლად კარგი იყო,აი ისეთი რო არ გინდა დამთავრდეს!!!❤❤❤❤❤❤

 



№16  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

Mariiiiami
მე ვარ არ ვიცი როგორ ვთქვაა შოკირებული.ძალიან შოკირებული ოღონდ.საოცრად წერ.ძალიან საოცრადდ!მიხარია საშუალებ არომ მომეცა ეს ისტორია წამეკითხა.კმაყოფილებისგან ვარ გაბერილი.სოფოს აღიარება აღსარება თუ უბრალოდ საყვრელი ადამიანის კეთილდღეობა იყო ძალიან მაგარი,ანას სხეულში გაფანტული გრძნობები შეკრა ჩემი აზრით ერთად,მანამდე ხო ვაჟა დაეხმარა ამაში და მერე ცოგნემ უკვე ყინულივით გული გაუდნო და მერე დაედინა ხო ნაკადულებად.და მე გავიგე რატომ კამელიები.მარგომ და შენ აშკარად მიმახვედრეთ რომმ აუცილებელია მითოლოგიის ცოდნა:დდდრომ მითხარი არაფერია ისეთიო მეგონა გული დაწყდებიდა რარაც ძალიან უბრალო იქნებოდა და ამდენხნიანი ინტერესი თავი უბდა მოვიკლა ეს რომ ვიფიქრეე ან შენ მომკალი ღირსიი ვარრ:დდდდდ ბევრი რომ არ ვწერო ახლა ამ დაბნეულზე მხოლოდ იმას გეტყვი რომმ ეს იყოოო ძალიანნ მაგარიი იმაზე მაგარი ვიდრე ამას ნებისმიერი მკიტხველი ელოდააა<3 <3 მერე რო დავფიქრდებუ და გავიაზრე პირადში მოგწერ რათქმაუნდა:დდდდდ

მარი, ძალიან მიხარია, რომ ასე მოგეწონა <3 ძალიან ზუსტად აღწერე, ჯერ ვაჟამ მისცა ბიძგი, მერე სოფიომ ითამაშა გადამწყვეტი როლი და ბოლოს ცოტნემ დასვა ფინალური წერტილი. ^_^ მიხარია, რომ კამელიების განმარტება მოგეწონა. :დ ისე გაინტერესებდა, არ მინდოდა რომ იმედი გაგცრუვებოდა, ამიტომაც გითხარი ბევრი არაფერითქო :დდ შენ თვითონ შეაფასებდი, როცა წაიკითხავდი. მითოლოგიაში ნამდვილად ნახავ ბევრ საინტერესოს, მისი ქექვისას გამიჩნდა მეც "კამელიების" დაწერის სურვილი :დ ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა, მარი. შენი კომენტარები ერთი დიდი ბედნიერებაა ხოლმე ჩემთვის ყოველთვის, მაგრამ ცალკე, პირადში რომ მწერ ხოლმე ემოციურად, ეგ კიდევ განსხვავებულად მიყვარს. :დდ heart_eyes მადლობა ყველაფრისთვის heart_eyes heart_eyes

natia
აი უბრალოდ არ ვიცი რა ვთქვა,სიტყვები ზედმეტია, სასწაული იყო და სასწაული გოგო ხარ შენ!იმდენად დიდი ემოცია მოდის ამ ყველაფრიდან რომ შეუძლებელია თავი შეიკავო. საოცრება ხარ და არასდროს დაანებო თავი ამ საქმეს. წარმატებები. გამიხარდა პირევლი რო ვიყავი ^^

ძალიან დიდი მადლობა, ნათია. მიხარია, რომ ასე მოგეწონა და ისიამოვნე. ვცდილობ ხოლმე, ემოცია ისე ჩავატიო სიტყვებში, რომ თქვენამდე მძაფრად მოვიდეს და მოხარული ვარ, თუ ეს გამომდის. heart_eyes heart_eyes

Shorena kiladze
AI ver carmoidgen ra grznobs meupleboda Rica vkitxulobdi
Sul makankalebda da da mtelu sxeuli mtkioda dazabulobisgan katerinaxe amdeni AR minerviulia rogorc am istoriaze.sascauli gogo xar sascauli grznobebit mixaria da bednieri var rom shens istiriebs viziareb.madloba am bedniereba monichebistvis.didi suovnebit vixilavdi kameliebs cignad.

უღრმესი მადლობა ასეთი შეფასებისთვის, შორენა <3 მოხარული ვარ, რომ მოგეწონა. ნამდვილად, არც მე მინერვიულია კატერინას წერისას ასე. რატომღაც ეს ისტორია უფრო ემოციური გამოდგა ჩემთვის. ბედნიერი მე ვარ, შენნაირი მკითხველი რომ მყავს. მადლობა კიდევ ერთხელ heart_eyes kissing_heart kissing_heart

Qeti qimucadze
Sheni yvela istoria maqvs canakitxii. Da yvela momconss. Magram esiyo emociebis da grznobebis zeimi. Es araa banaluri urtiertobebis istoria, esaa abavi sadac didi cxovreba da sheukamatebeli filosofiaa. Arvici rogor gadmovce zustad, rasac ganvicdi, magram vfiqrob, esiyo realuri yofierebis unaklo cerilobiti gadmocemaaa. Imedia didxans dagvatkbob sheni shemoqmedebitt. Yochaggggggg. Carmatebebi anaaa

ქეთი, უღრმესი მადლობა ასეთი შეფასებისთვის. ვფიქრობ, ძალიან ზუსტად შეფასე ეს ისტორია რამდენიმე სიტყვით. მიხარია, რომ მოგეწონა და კიდევ უფრო მიხარია, რომ შენი სახით ასეთი ერთგული მკითხველი მყავს. იმედი მაქვს, მალე დაგიბრუნდებით, მადლობა კეთილი სურვილებისთვის კიდევ ერთხელ heart_eyes heart_eyes

Mrs.Grey
საოცრება!????????????????

ძალიან დიდი მადლობაა heart_eyes heart_eyes heart_eyes

Niin))
სიგიჟე ხარ, ანა, სიგიჟეეეე !!!!!!
ვაააჰჰ , გამოვშტერდი , გეფიცები.
შემიძლია გითხარა , რომ ეს ისტორია ჩემთვის "კატერინას" სჯობს, ჩეეემთვისსს !!!
ჩამოყალიბებული მწერალი ხარ , თამამად შემიძლია ვთქვა!!!
( რამდენ ძახილისნიშანს ვიყენებ ?!! )
დღეიდან კამელია ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვან ყვავილად იქცა და ეს შენი დამსახურებაა. ჩემთვის ეს ყვავილი შენთან ასოცირდება , ოღონდ ვარდისფერი :დდ ❤

ახლა პერსონაჟები.. ნუ, ამ თავში ანასთვის იყო სიახლეები, თორემ ჩვენ ხომ ყველაფერი მანამდეც ვიცოდით? ნუ, მე პირველივე თავიდან ვიცოდი აიგო რა კაციც იყო :დდ
უხხ,უხხხ !!!!❤❤❤❤

ამ თავში სასიამოვნოდ გამაოცა სოფიომ, ნუ, სხვა თავებშიც ეტყობოდა რა ჯიგარი ტიპიც იყო , მაგრამ ამდენსაც არ ველოდი. გამოაფხიზლა ანა და დიიდიიიიი მადლობა ჩემგან და გურიანისგან. :))))

ცოტნეზე სულ გავგიჟდიიი და გავაფრინეე. ლიმონათზე გადავბჟირდიი :დდდდ საყვარლობა ბავშვი ეგგგგ ❤❤❤❤ რა მაგრა მოყვა "ლიმონათი' , უხხხ !!❤❤

დილმდე შემიძლია ვწერო როგორ გამაფრენინეთ შენ და შენმა პერსონაჟებმა..
აუ, ანაააა, რა კარგი იყო?!!!!!!!!!!!
ბევრჯერ გადავიკითხავ ამ ისტორიას , ვიიიციიიი ❤❤❤

უუუუუუუ რა კარგიი იყოოო, რააა კარგიიიიი❤❤❤❤❤❤❤

მიყვარხარრრ , მიიყვაარხაააარრრრ

სიგიჟე მე კი არა, შენი კომენტარია!!!!
ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა! (არც მე ვაკლებ ძახილისნიშნებს :დდდ)
მიხარია, რომ ასე მოგეწონა და ისიამოვნე. heart_eyes heart_eyes
კი, გეთანხმები, ფინალური თავი ნამდვილად ანას გარშემო ტრიალებდა. რომ მას გაეგო ის ყველაფერი, რასაც ჩვენ მთელი ამ დროის განმავლობაში ვარკვევდით და მისულიყო იაგოსთან იმ გზით, რა გზითაც ეს გურიანს სურდა. ლიმონათის მომენტი, მეც არ ვიცი საიდან მოვიფიქრე :დდ უბრალოდ ჩავთვალე, რომ სიტყვა ლეგენდის დამახსოვრება ცოტა გაუჭირდებოდა იაგოს და ამიტომაც დავაკავშირებინე რაღაცასთან :დდ მიხარია, რომ გაგახალისე :დ ^_^ კამელიებზე თუ აზრი შეგაცვლევინე, ესეც განსაკუთრებით მიხარია. სიმართლე გითხრა, მეც ამ ლეგენდის მოსმენის შემდეგ დავაფასე ეს ყვავილი :დ <3
სოფიოს რაც შეეხება, თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ყველაზე არაორდინალური პერსონაჟია, რომელიც ოდესმე შემიქმნია. და მიხარია, რომ ასე მოიხიბლე მისით.
უუუუუუუღრმესი მადლობა ნინი!! heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№17  offline აქტიური მკითხველი terooo

ანაა..
შენ ახდენილი სასწაული ხარ...
ვგიჟდები შენზე...

ყველა სიტყვა რომელიც მინდა ვთქვა იმდენად უმნიშვნელო და არაფრის მთქმელია რომ მეშინია ეს შეგრძნება არ გამიქროდ

 



№18  offline წევრი ლილიკო

დავიწყებ იქედან რომ რაც ეს საიტი აღმოვაჩინე მასშემდეგ ფაქტიურად ვსულდგმულობ 4love.ge -ს ისტორიებით რომლებიც რათქმაუნდა სხვადასხვა ემოციებს იწვევს ჩემში. ძალიან ბევრი ისტორიაა რომელიც წავიკითხე სულსა და გულს მოედო და დაიდო სამუდამოდ ბინა ჩემს გულში. მყავს გამორჩეული ავტორები და მაქვს გამორჩეული ისტორიები რომლებიც ზოგი სრულადაა და ზოგიც ეტაპობრივად იდება და რათქმაუნდა ველოდები დიდის ამბით რომ წავიკითხო და შევაფასო. მეორე რაც შეეხება ამ ისტორიას ერთერთი საუკეთესოა უდაოდ. ვგიჟდები ამ ისტორიაზე. ანა ძლიერი ქალი აღმოჩნდა. ყველაფერს გაუძლო ყველანაირ ტკივილს. არ არის ადვილი აპატიო ღალატი მაგრამ ალბათ ეგეც უნდა დათმო თუმცა მე ვერ ვაპატიე. გამიგრძელდა სათქმელი მივედ-მოვედე . ბოლოს გეტყვი რომ მინდა გისურვო წარმატებები ბევრი ბევრი ისტორია და საუკეთესო სურვილები !<3 <3 <3

 



№19 სტუმარი სტუმარი maiko

საოცრად წერ, ანა. ყველას არ ძალუძს მკითხველამდე მიიტანოს ის ემოცია, რასაც განიცდის, როგორც თავად გრძნობს. პირველივე წინადადებებიდანვე შეგიძლია მიიზიდო მკითხველი და გახადო "შენიანი".
წარმატებებს გისურვებ.

 



№20  offline აქტიური მკითხველი terooo

ანნა..
იცი ყველაზე დიდი საჩუქარი რა იქნება ჩვენთვის, შენი მკითხველისთვის შენგან..???
ერთი დიდი საინტერესო, იდუმალებით, ინტრიგებითა და სიყვარულით გაჟღენთილი ,, ბესტსელერი".
წარმატებებს გისურვებ ჩემო ლამაზო გოგო...

 



№21  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

TeddyBear
ანა,
იდეალური ისტორია შექმენი კამელიების სახით ❤
არაჩვეულებრივი, ცხოვრებისეული პერსონაჟებითა და მომენტებით ❤
არ ვიცი რა ვთქვა, მგონი ცოტათი დაბნეული ვარ, მინდა ბევრი რამ გითხრა მაგრამ თავში ყველაფერი ერთმანეთში მაქვს არეული.
დასასრული ზუსტად ისეთი ჰქონდა, როგორსაც ეს ისტორია იმსახურებდა! ❤
სოფიოსა და ანას დიალოგი იყო სიგიჟე, ჰო, სიგიჟე! ❤ სოფიოს პერსონაჟი საინტერესო იყო, ჩემთვისაც გაუგებარი ცხოვრების სტილით იცხოვრა თუმცა მაინც... მისი საბოლოო გადაწყვეტილება ყველაზე მართალი საქციელი იყო!
იაგოს პერსონა ,რომ მიყვარს იცი, მიყვარს თავისი შეცდომებითა და უცნაური ხასიათით, მკაცრიც, ცივსისხლიანიც და კეთილიც. დიდი ხანია იაგოსნაირი საინტერესო პერსონაჟი არ მინახავს ❤
და ჩვენი პატარა ცოტნე, ყველაზე თბილი და ტკბილი პერსონაჟი მთელს ისტორიაში ^^ მხოლოდ ერთი ეპიზოდი ჰქონდა თუმცა ისეთი ,რომ ყველაზე მეტად ეგ დამამახსოვრდა ❤

და ანა, ჩვენი ანა, მართლაც მოუწია გაძლიერება იაგოს ხელში ❤
სულ ბოლო მომენტი იყო სიყვარული, სითბო და სიტკბო ❤ ამათი ბედნიერება მეღირსა და ჩემზე ბედნიერი ადამიანი არ არსებობს მგონი :დდ ❤
მიყვარს ეს ისტორია და არასდროს დამავიწყდება მისგან მოცემული ემოციები ❤
და შენ, ჩემო ანა.
შენ ხარ იდეალური ამ ისტორიის შექმნა ,რომ გადაწყვიტე ❤
მიხარია რომ წაგიკითხე და გაგიცანი ❤
ძლიერი მწერალი ხარ და იმედი მაქვს შენს წიგნს ოდესმე დავიჭერ ხელში ❤

მარიამ, შენი შეფასებები რომ ძალიან ძვირფასია ჩემთვის, მგონი პირველად არ ვამბობ. ყოველთვის ისე ლამაზად განიხილავ ხოლმე პერსონაჟებს და ისეთი დადებითი მუხტით მავსებ, მე არაფერი მეთქმის, თუ არა მადლობა heart_eyes
სოფიოსთან დაკავშირებით ჩემი და შენი შეხედულებები გარკვეულწილად ემთხვევა, იცი? რაც მეტს ვწერდი მასზე და ერნესტოზე, მით მეტად არ მესმოდა მათი, მაგრამ ზუსტად ეს უტოპია მიზიდავდა. მიხარია, რომ მისი და ანას დიალოგი მოგეწონა. ჩემი აზრით, ამ თავის მთავარი ნაწილი სწორედ ეგ იყო. ნუ, ცოტნესა და იაგოზე რაღა გითხრა :დ კარგად ვიცი, რა დამოკიდებულებითაც იყავი მათ მიმართ დასაწყისიდან და მიხარია, რომ შენთვის ისეთივე ძვირფასებად დარჩნენ ბოლომდე. თუმცა ალბათ რთულია, ცოტნესნაირი ბავშვი არ გიყვარდეს და იაგოსნაირი კაცები კი სულ იზიდავენ მკითხველს. მეც ისე მაღიზიანებდა ხანდახან, მაგრამ ყველა თავისი მინუსით საყვარელი იყო ჩემთვისაც. <3 ანა კი ჩემთვის ყველაზე საამაყო პერსონაჟია, სიმართლე გითხრა. ალბათ იმიტომ, რომ ყველაზე დიდი განვითარება განიცადა.
სათანადო მადლობას ვერასდროს გადაგიხდი, იმ კომპლიმენტებისთვის ასე უანგაროდ რომ მიძღვნი ხოლმე. უბრალოდ, ძალიან, ძალიან მიხარია, რომ ჩემი წაკითხვა გადაწყვიტე და შენი სახით, უძვირფასესი მკითხველი და ადამიანი შემძინე. მიხარია, რომ კითხულობდი კამელიებს heart_eyes heart_eyes

სტუმარი მარიამი
სიტყვები აქ უბრალოდ ზედმეტია... ეს.... უბრალოდ გენიალურია... მოვითხოვ ფილმს!!!

ძალიან დიდი მადლობა, მარიამ heart_eyes heart_eyes ფილმი კარგი იქნებოდა, არა? :დდდ ძალიან არარეალურია, მაგრამ თუ ოცნებაა იყოს ოცნება! :დდდ მიხარია უზომოდ, რომ ასე მოგეწონა relaxed relaxed

No oon
Au exka vnaxe da arminda dasasruli....... Ar myognis sheni nawamoebi arasdros me.... Suo meti da metu minda.... Danarcheni ro wavukitxav mere davwer.....

მეც გამიჭირდა ამ ისტორიის დასრულება, მაგრამ რას ვიზამთ?! დრო იყო მათი ამბავი დამთავრებულიყო. იმედი მაქვს, მოგეწონება heart_eyes

ნაინა
შენ არ ლეგნდა,აი ძალუან ძალუან კარგი იყო,წარატებებ,და ველი ახალ ისტორიას

ვაიმე, უღრმესი მადლობა! არც კი ვიცი, ვარ თუ არა მსგავსი კომპლიმენტის ღირსი, მაგრამ თქვენ უსაზღვრო მადლობა, რომ ასე მოგეწონათ. heart_eyes heart_eyes ახალი ისტორიით შევეცდები მალე დავბრუნდე, დიდხანს მაინც ვერ ვძლებ უთქვენოდ. kissing_heart

სტუმარი დი კო
მართლა არ ვიცი რა ვთქვა ასეთი რამ ჯერ არ წამიკითხავს ნამდვილად,გასაგიჟებლად კარგი იყო,აი ისეთი რო არ გინდა დამთავრდეს!!!❤❤❤❤❤❤

ძააალიან დიდი მადლობა. არც კი ვიცი, რა გითხრათ. მიხარია, რომ ასეთი ემოციური გამოდგა თქვენთვის ეს ისტორია. heart_eyes heart_eyes

terooo
ანაა..
შენ ახდენილი სასწაული ხარ...
ვგიჟდები შენზე...

ყველა სიტყვა რომელიც მინდა ვთქვა იმდენად უმნიშვნელო და არაფრის მთქმელია რომ მეშინია ეს შეგრძნება არ გამიქროდ

ტერო, მერწმუნე, შენ იმაზე მეტი მითხარი და მაგრძნობინე ახლა, ვიდრე ასობით სიტყვა შეძლებდა ამას.
ძალიან დიდი მადლობა!!
მეც ვგიჟდები შენზე heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes

ლილიკო
დავიწყებ იქედან რომ რაც ეს საიტი აღმოვაჩინე მასშემდეგ ფაქტიურად ვსულდგმულობ 4love.ge -ს ისტორიებით რომლებიც რათქმაუნდა სხვადასხვა ემოციებს იწვევს ჩემში. ძალიან ბევრი ისტორიაა რომელიც წავიკითხე სულსა და გულს მოედო და დაიდო სამუდამოდ ბინა ჩემს გულში. მყავს გამორჩეული ავტორები და მაქვს გამორჩეული ისტორიები რომლებიც ზოგი სრულადაა და ზოგიც ეტაპობრივად იდება და რათქმაუნდა ველოდები დიდის ამბით რომ წავიკითხო და შევაფასო. მეორე რაც შეეხება ამ ისტორიას ერთერთი საუკეთესოა უდაოდ. ვგიჟდები ამ ისტორიაზე. ანა ძლიერი ქალი აღმოჩნდა. ყველაფერს გაუძლო ყველანაირ ტკივილს. არ არის ადვილი აპატიო ღალატი მაგრამ ალბათ ეგეც უნდა დათმო თუმცა მე ვერ ვაპატიე. გამიგრძელდა სათქმელი მივედ-მოვედე . ბოლოს გეტყვი რომ მინდა გისურვო წარმატებები ბევრი ბევრი ისტორია და საუკეთესო სურვილები !<3 <3 <3

უღრმესი მადლობა! მიხარია, რომ მოგეწონათ. გეთანხმებით, ძალიან რთულია ადამიანს ღალატი აპატიო, ხშირ შემთხვევაში შეუძლებელიც კი. მაგრამ ალბათ მოღალატისგანაც უნდა მოდიოდეს ინიციატივა, რომ პატიებას ითხოვს. ამ შემთხვევაში მგონია, რომ იაგომ და ანამ ერთად ყოფნა დაიმსახურეს. ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა კეთილი სურვილებისთვის heart_eyes heart_eyes

სტუმარი maiko
საოცრად წერ, ანა. ყველას არ ძალუძს მკითხველამდე მიიტანოს ის ემოცია, რასაც განიცდის, როგორც თავად გრძნობს. პირველივე წინადადებებიდანვე შეგიძლია მიიზიდო მკითხველი და გახადო "შენიანი".
წარმატებებს გისურვებ.

ძალიან დიდი მადლობა, მაიკო. მიხარია, რომ ასე მოგეწონა ეს ისტორია და ზოგადად, ჩემი წერის სტილი. ბედნიერი ვარ, რომ "ჩემიანი" გაგხადა ამ ისტორიამ :დ heart_eyes heart_eyes

terooo
ანნა..
იცი ყველაზე დიდი საჩუქარი რა იქნება ჩვენთვის, შენი მკითხველისთვის შენგან..???
ერთი დიდი საინტერესო, იდუმალებით, ინტრიგებითა და სიყვარულით გაჟღენთილი ,, ბესტსელერი".
წარმატებებს გისურვებ ჩემო ლამაზო გოგო...

უხ, არც მე ვიტყოდი უარს ბესტსელერობის ავტორობაზე :დდდ თანაც ინტრიგებითა და იდუმალებით მოცულ ბესტსელერზე :დ
ძალიან დიდი იმედი მაქვს, რომ ოდესმე ამიხდება ეგ ოცნება.
მიხარია, რომ ასეთი წიგნის ავტორად წარმოგიდგენივარ heart_eyes heart_eyes

 



№22  offline წევრი Geta

არცერთ წიგნს, ფილმს თუ სხვა ისტორიას არ მოუნიწებია ჩემთვის ამხელა ემოცია, როგორც შენ ახერხებ შენი ნამუშევრებით. ამ ისტორიის კითხვისას ხშირად ვჩერდებოდი და სუნთქვის დასტაბილურებას ვცდილობდი, ზოგჯერ აფორიაქებული დავრბოდი ოთახებში, უკიდურეს შემთხვევაში კი ყველაზე კრიტიკული მომენტში კითხვას ვწყვეტდი და ყურადღების გადატანას სხვა რამეზე ვცდილობდი. მოკლედ შენი მოთხრობები, პერსონაჟები და წერის სტილი ჭკუიდან მშლის. ყველა წინადადება ძალიან გააზრებული და ზუსტად შერჩეული იყო, ყოველი სიტყვა კი გულშიჩამწვდომი. ძალიან ვისიამოვნე, ძალიან. ჩვეულებრივად ვგიჟდები და ვაფანატებ შენზე. მოუტმენლად ველოდები შემდეგ ისტორიას, რადგანაც შენ ქმნი ნამუშევრებს რომლებიც უახლოეს მომავალში აუცილებლად დაიბეჭდება და აღიარებასაც მოიპოვებს.

 



№23 სტუმარი სტუმარი ნანა

ძვირფასო! თამამად შემიძლია ვთქვა, ცხოვრებაში არასდროს არავინ არ შემიფასებია მთელი ჩემი არსებით, გააზრებულად, ყველა თავსდამტყდარი ემოციების გათვალისწინებით, თუმცა, რა თქმა უნდა არსებობს ასეთი ნაწარმოებები, არასდროს რომ არ შეწყვეტს ჩემში არსებობას. არ მქონია ბედნიერება მათი ავტორებისათვის ჩემი აზრი გამეზიარებინა ( რა თქმა უნდა) არ მინდა გადაჭარბებულად ჩამეთვალოს ეს სიტყვები და ის რასაც ქვემოთ დავწერ, მაგრამ შენი შემოქმედების გაცნობის შემდეგ გამოგარჩიე და აგიჩემე არა იმიტომ რომ შეუდარებელი მწერალი ხარ, მ წ ე რ ა ლ ი ხ ა რ! არა იმიტომ რომ გლობალურ პრობლემას ეხები ან ლიტერატურულად აღწერ უმნიშვნელოვანეს მოვლენებს, არა იმიტომ რომ შენზე ბევრად უფროს, აღიარებულ და ბესცელერების ავტორებზე ბევრად ღრმად და ძირეულად გადმოცემ და ავითარებ მოვლენებს, ( ეს ჩემი სუბიქტური აზრია) არა! შენ ჩემმა გულმა და თვალებმა ერთდროულად დაგინახა, ჩემში არსებული და მივიწყებული გაიხსენა და გამათბო... დამაბრუნა იმ სამყაროში ცხოვრება უდარდელი, უშფოთველი ზღაპრული ფერებით მოხატული რომ იყო და არასდროს, არასდროს რომ აღარ განმეორდება როგორც არ უნდა ვეცადო... შემიყვარდი როგორც ავტორი, ვიცი რომ ეს მხოლოდ დასაწყისია და ბევრი დაუვიწყარი რომანის მკითხველი ვიქნები. შემიყვარდი როგორც პიროვნება რომელისც ისეთი სულის პატრონია ჩეთვის რომ ვინატრებდი. არაჩვეულებრივი გოგო ხარ შენ ანა! ❤️ კამელიებზე მარტო იმას ვიტყვი რომ არავინ მეგულება მეორე, ასე მოეტანა ეს ისტორია მკითხველამდე. კამელიები შენია და ჩემია! მიყვარხარ ყოველთვის! შენი ქ. ნანა ❤️❤️❤️

 



№24  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

Geta
არცერთ წიგნს, ფილმს თუ სხვა ისტორიას არ მოუნიწებია ჩემთვის ამხელა ემოცია, როგორც შენ ახერხებ შენი ნამუშევრებით. ამ ისტორიის კითხვისას ხშირად ვჩერდებოდი და სუნთქვის დასტაბილურებას ვცდილობდი, ზოგჯერ აფორიაქებული დავრბოდი ოთახებში, უკიდურეს შემთხვევაში კი ყველაზე კრიტიკული მომენტში კითხვას ვწყვეტდი და ყურადღების გადატანას სხვა რამეზე ვცდილობდი. მოკლედ შენი მოთხრობები, პერსონაჟები და წერის სტილი ჭკუიდან მშლის. ყველა წინადადება ძალიან გააზრებული და ზუსტად შერჩეული იყო, ყოველი სიტყვა კი გულშიჩამწვდომი. ძალიან ვისიამოვნე, ძალიან. ჩვეულებრივად ვგიჟდები და ვაფანატებ შენზე. მოუტმენლად ველოდები შემდეგ ისტორიას, რადგანაც შენ ქმნი ნამუშევრებს რომლებიც უახლოეს მომავალში აუცილებლად დაიბეჭდება და აღიარებასაც მოიპოვებს.

გეტა, ნამდვილად არ ვიცი რატომ ვიმსახურებ შენგან ასეთ საოცარ შეფასებას, მაგრამ ძალიან, ძალიან ბედნიერი ვარ ამ წამს, რომ მსგავს სიტყვებს ვკითხულობ. რა თქმა უნდა, გემოვნების ამბავია ყველაფერი და ჩემი წერის სტილი შენსასთან ალბათ ძალიან ახლოს დგას, რაც უზომოდ მახარებს. შევეცდები მალე დავბრუნდე ახალი ისტორიით. ნამდვილად არ ვიცი, მომავალში გახდება თუ არა ჩემი რომელიმე ისტორია აღიარების ღირსი, მაგრამ ჩემთვლის ახლა ეს არ არის მთავარი. ჩემთვის მთავარი შენნაირი მკითხველის ყოლაა. უღრმესი მადლობა heart_eyes heart_eyes

სტუმარი ნანა
ძვირფასო! თამამად შემიძლია ვთქვა, ცხოვრებაში არასდროს არავინ არ შემიფასებია მთელი ჩემი არსებით, გააზრებულად, ყველა თავსდამტყდარი ემოციების გათვალისწინებით, თუმცა, რა თქმა უნდა არსებობს ასეთი ნაწარმოებები, არასდროს რომ არ შეწყვეტს ჩემში არსებობას. არ მქონია ბედნიერება მათი ავტორებისათვის ჩემი აზრი გამეზიარებინა ( რა თქმა უნდა) არ მინდა გადაჭარბებულად ჩამეთვალოს ეს სიტყვები და ის რასაც ქვემოთ დავწერ, მაგრამ შენი შემოქმედების გაცნობის შემდეგ გამოგარჩიე და აგიჩემე არა იმიტომ რომ შეუდარებელი მწერალი ხარ, მ წ ე რ ა ლ ი ხ ა რ! არა იმიტომ რომ გლობალურ პრობლემას ეხები ან ლიტერატურულად აღწერ უმნიშვნელოვანეს მოვლენებს, არა იმიტომ რომ შენზე ბევრად უფროს, აღიარებულ და ბესცელერების ავტორებზე ბევრად ღრმად და ძირეულად გადმოცემ და ავითარებ მოვლენებს, ( ეს ჩემი სუბიქტური აზრია) არა! შენ ჩემმა გულმა და თვალებმა ერთდროულად დაგინახა, ჩემში არსებული და მივიწყებული გაიხსენა და გამათბო... დამაბრუნა იმ სამყაროში ცხოვრება უდარდელი, უშფოთველი ზღაპრული ფერებით მოხატული რომ იყო და არასდროს, არასდროს რომ აღარ განმეორდება როგორც არ უნდა ვეცადო... შემიყვარდი როგორც ავტორი, ვიცი რომ ეს მხოლოდ დასაწყისია და ბევრი დაუვიწყარი რომანის მკითხველი ვიქნები. შემიყვარდი როგორც პიროვნება რომელისც ისეთი სულის პატრონია ჩეთვის რომ ვინატრებდი. არაჩვეულებრივი გოგო ხარ შენ ანა! ❤️ კამელიებზე მარტო იმას ვიტყვი რომ არავინ მეგულება მეორე, ასე მოეტანა ეს ისტორია მკითხველამდე. კამელიები შენია და ჩემია! მიყვარხარ ყოველთვის! შენი ქ. ნანა ❤️❤️❤️

მომავალში ალბათ ამ ისტორიას რომ გავიხსენებ, თქვენც აუცილებლად გამახსენდებით მასთან ერთად. ასე მგონია, "კამელიები" და თქვენ ერთი მრთელი და განუყრელი ნაწილი ხართ უკვე. მთელი დროის განმავლობაში გვერდში მედექით, მამხნევებდით და მმატებდით ძალას, რომ შემექმნა ეს ისტორია. თქვენი შეფასებები ყოველთვის იყო ძალიან ზუსტი, ამაღელვებელი ჩემთვის და ძალიან, ძალიან ძვირფასი.
მე კამელიებმა თქვენი თავი მაჩუქა და პირველ რიგში, ამისთვის ვიქნები მადლობელი. არც ვიცი, როგორ უნდა გადაგიხადოთ მადლობა მთელი ამ დროის განმავლობაში ჩემ მიმართ გამოვლენილი სითბოსა და სიყვარულისთვის...
ჩემთვის ძალიან ძვირფასი შენაძენი ხართ, ქალბატონო ნანა. ძალიან მიყვარხართ heart_eyes heart_eyes
კამელიები თქვენია და ჩემია, უღრმესი მადლობა ყველაფრისთვის heart_eyes

 



№25  offline ახალბედა მწერალი Ans...

ღმერთო ჩემო !!!
სად ვარ, სად მგონია თავი და სად აღმოვჩნდი-არ ვიცი მართლა....
არ ვიცი აჩქარებული გულისცემა როგორ დავირეგულირო.
ისიც არ ვიცი, როგორ უნდა შევეგუო, რომ კამელიები აღარ იქნება.
დავიწყებ იმით, რომ თორმეტივე თავი ერთდროულად წავიკითხე და მაინც დაიწყო ჩემი გაფრენა და ახლაც მადლობას ვეუბნები სკუთარ თავს, რომ უფრო მალე არ დავიწყე, თორემ აქამდე არცრთ ნერვი აღარ შემრჩებოდა ცოცხალი და ჯანმრთელი.
ძალიან ძნელია ყველა პერსონაჟთან თავისი, ჩამოყალიბებული დამოკიდებულება მქონდეს, მაგრამ ბევრჯერ მითქვამს და კიდევ ვიტყვი, რომ შენნაირად ეს არავის გამოსდის.
აი, ყველას! უკლებლივ ყველა პერსონაჟის შემოტრიალება და გადატრიალება და გადმოტრიალება შეგიძლია.
ისე შემაყვარე იაგო, ისე შემაყვარე შემიძლია ახლა დავჯდე და ვიტირო.
იმიტომ, რომ ძალიან გამიჭირდება კამელიების გარეშე გაგრძელება.
ასე მიჭირდა კატერინას დასასრული რომ მოვიდა მაშინ...
მეგონა, რომ ამაზე სრულყოფილს ვერაფერს წავიკითხავდი და თავში სულ ის პერსონაჟები მიტრიალებდა.
ისევ ისე ვარ.
ვხვდები, რომ სრულყოფილი ისტორიების შექმნა შეგიძლია.
ეს არ არის უბრალოდ ისტორია.
უბრალოდ მუზა მეწვია და დავწერე ისტორია არ არის.
ძალიან ძლიერია.
ჩვეულებრივი მაღალი დონის ნაწერია.
და შენ ხარ ჩამოყალიბებული მწერალი.
არაფერი რომ არ გეშლება და შენით უკმაყოფილო?? შანსი არაა!ეგეტი ადამიიანი ვერ წარმომიდგენია.
შენ კი გეცინება და მე ყოველდღე მიმტკიცებ რომ არც ტომეულია სასაცილო და არც ფილმი ;დ
აი, ახლაც ვიცი, რომ გეცინება და ვიცი აღნიშნავ ამას მოგვიანებით ამ კომენტარს, რომ "გავარჩევთ".
არ ვიცი ანა...
სასწაული ხარ.
ჩვეულებრივი არაჩვეულებრივი სასწაული!
არანორმალური ხარ.
არა-ნორმალური.
და საერთოდ ნორმალურები ჩვენგან შორს!სადაც არიან გაუმარჯოთ, კარგად იყვნენ.
ის მახსენდება, ხელის ჩამორთმევით და "ძმა ხარ"-ით ხო არ დამთავრდებათქო დამეცინება, მაგრამ იცი რა???
საერთოდაც არ მეცინება ახლა და
კამელიებზე საერთოდ არ გამცინებია მემგონი არცერთ თავში. მეცინებოდა კი არა, რა იყო სასაცილო, ცრემლებს ძლივს ვიკავებდი, რომ ხმამაღლა არ მებღავლა.
კი, გეთანხმები, რომ ბოლო თავი საუკეთესოა, მაგრამ აი
წინა თავი?
წინა თავი იყო ჩემში ემოციური გადატრიალება გეფიცები!
არასდროს დამავიწყდება როგორ უნამუსოდ მატირე!
და საერთოდ ძალიან გთხოვ "ასე" ხშირად მატირე. შენ ხარ ბედნიერება, ბედნიერების გოგო, სიყვარულის გოგო ! შენ სულ უნდა წერო! რამდენჯერ გითხრა ეს??? ბედნიერი ვარ, რომ ვიპოვე შენი ისტორიები და უბედნიერესი ვარ, რომ გიპოვე შენი! ერთი ჩემნაირი გადარეული და არა-ნორმალური გოგო !
აღარ ვიცი რა გითხრა ანა...
ბედნიერება ხარ!
ძალიან მარტივი წინადადებაა, მაგრამ ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავ.
ბედნიერება ხარ და სულ იქნები!
მიყვარხარ "ალტერ-ეგოვ" <3

 



№26 წევრი Jupiter

ანა,
ისეთ სიტუაციაში წავიკითხე, აზრიც ვერ უნდა გამომეტანა. საშინელი რაღაც მოხდა, ვზივარ გაოგნებული, უცებ შემოვდივარ საიტზე რომ შევამოწმო დაიდო თუ არა ,,კამელიები" და სათაურის გვერდით ვხედავ ფრჩხილებში ჩასმულ დასასრულს. ყველანაირად ალოგიკურია რომ წავიკითხე და ახლა კომენტარსაც ვწერ.
პირველი თავის წაკითხვის შემდეგ, ძლივს დავარწმუნე საკუთარი თავი რომ კითხვა გამეგრძელებინა. ჩვეულებრივ, ბანალურ ისტორიად ჩავთვალე და უბრალოდ აღარ მაინტერესებდა შემდეგ რა მოხდებოდა, იმიტომ რომ უკვე ვიცოდი. თან იაგო და ანა რომ წარმოვიდგინე დასასრულში ერთად, რაღაცნაირ ცუდ საქციელად და დამიანეს ღალატად მივიჩნიე. მაგრამ, კიდევ კარგი გავაგრძელე (დაუგეგმავად მოხდა. ახალი თავი რომ დაიდო მაშინვე, დაუფიქრებლად წავიკითხე). ერთი შეხედვით ბანალური სიუჟეტი, ისე გაალამაზე, გაასხვანაირე, ისე დატვირთე ემოციებით რომ ბანალური აღარაფერი აღარ აქვს ამ ისტორიას.
ჩვეულებრივი საოცრება დაწერე!
პირველ რიგში, სულ მაოცებს როგორ ემოციურად წერ. არცერთი ემოცია არ გაქვს ზედმეტი. ყველაფერი თავის ადგილზეა. ისე ბუნებრივად აღწერ ამ ემოციებს.
თან, ეს ყველაფერი ისე ძალდაუტანებლად იკითხება, დაკვირვება ან რამე მსგავსი არ გჭირდება. კითხულობ და თავისთავად გრძნობ.
მერე კიდევ ბევრი რამე მაოცებს შენს წერის სტილში, მაგრამ ახლა ფიზიკურად ვერ ვწერ.
ყოველთვის მაბნევ ხოლმე და ყოველთვის ვბოდიალობ, მაგრამ ახლა მართლა ისეთ სიტუაციაში ვარ, საერთოდ როგორ ვწერ ისიც არ ვიცი.
საოცარი გოგო ხარ, ანა! შენი საქმეა წერა და იმედია კიდევ ძალიან ბევრ რაღაცას დაწერ და კიდევ ბევრჯერ განვიცდი შენი მოთხრობის კითხვის სიამოვნებას!

 



№27  offline ახალბედა მწერალი An_Gel

Ans...
ღმერთო ჩემო !!!
სად ვარ, სად მგონია თავი და სად აღმოვჩნდი-არ ვიცი მართლა....
არ ვიცი აჩქარებული გულისცემა როგორ დავირეგულირო.
ისიც არ ვიცი, როგორ უნდა შევეგუო, რომ კამელიები აღარ იქნება.
დავიწყებ იმით, რომ თორმეტივე თავი ერთდროულად წავიკითხე და მაინც დაიწყო ჩემი გაფრენა და ახლაც მადლობას ვეუბნები სკუთარ თავს, რომ უფრო მალე არ დავიწყე, თორემ აქამდე არცრთ ნერვი აღარ შემრჩებოდა ცოცხალი და ჯანმრთელი.
ძალიან ძნელია ყველა პერსონაჟთან თავისი, ჩამოყალიბებული დამოკიდებულება მქონდეს, მაგრამ ბევრჯერ მითქვამს და კიდევ ვიტყვი, რომ შენნაირად ეს არავის გამოსდის.
აი, ყველას! უკლებლივ ყველა პერსონაჟის შემოტრიალება და გადატრიალება და გადმოტრიალება შეგიძლია.
ისე შემაყვარე იაგო, ისე შემაყვარე შემიძლია ახლა დავჯდე და ვიტირო.
იმიტომ, რომ ძალიან გამიჭირდება კამელიების გარეშე გაგრძელება.
ასე მიჭირდა კატერინას დასასრული რომ მოვიდა მაშინ...
მეგონა, რომ ამაზე სრულყოფილს ვერაფერს წავიკითხავდი და თავში სულ ის პერსონაჟები მიტრიალებდა.
ისევ ისე ვარ.
ვხვდები, რომ სრულყოფილი ისტორიების შექმნა შეგიძლია.
ეს არ არის უბრალოდ ისტორია.
უბრალოდ მუზა მეწვია და დავწერე ისტორია არ არის.
ძალიან ძლიერია.
ჩვეულებრივი მაღალი დონის ნაწერია.
და შენ ხარ ჩამოყალიბებული მწერალი.
არაფერი რომ არ გეშლება და შენით უკმაყოფილო?? შანსი არაა!ეგეტი ადამიიანი ვერ წარმომიდგენია.
შენ კი გეცინება და მე ყოველდღე მიმტკიცებ რომ არც ტომეულია სასაცილო და არც ფილმი ;დ
აი, ახლაც ვიცი, რომ გეცინება და ვიცი აღნიშნავ ამას მოგვიანებით ამ კომენტარს, რომ "გავარჩევთ".
არ ვიცი ანა...
სასწაული ხარ.
ჩვეულებრივი არაჩვეულებრივი სასწაული!
არანორმალური ხარ.
არა-ნორმალური.
და საერთოდ ნორმალურები ჩვენგან შორს!სადაც არიან გაუმარჯოთ, კარგად იყვნენ.
ის მახსენდება, ხელის ჩამორთმევით და "ძმა ხარ"-ით ხო არ დამთავრდებათქო დამეცინება, მაგრამ იცი რა???
საერთოდაც არ მეცინება ახლა და
კამელიებზე საერთოდ არ გამცინებია მემგონი არცერთ თავში. მეცინებოდა კი არა, რა იყო სასაცილო, ცრემლებს ძლივს ვიკავებდი, რომ ხმამაღლა არ მებღავლა.
კი, გეთანხმები, რომ ბოლო თავი საუკეთესოა, მაგრამ აი
წინა თავი?
წინა თავი იყო ჩემში ემოციური გადატრიალება გეფიცები!
არასდროს დამავიწყდება როგორ უნამუსოდ მატირე!
და საერთოდ ძალიან გთხოვ "ასე" ხშირად მატირე. შენ ხარ ბედნიერება, ბედნიერების გოგო, სიყვარულის გოგო ! შენ სულ უნდა წერო! რამდენჯერ გითხრა ეს??? ბედნიერი ვარ, რომ ვიპოვე შენი ისტორიები და უბედნიერესი ვარ, რომ გიპოვე შენი! ერთი ჩემნაირი გადარეული და არა-ნორმალური გოგო !
აღარ ვიცი რა გითხრა ანა...
ბედნიერება ხარ!
ძალიან მარტივი წინადადებაა, მაგრამ ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავ.
ბედნიერება ხარ და სულ იქნები!
მიყვარხარ "ალტერ-ეგოვ" <3

რა გინდოდა?! რას მერჩოდი?!
ჩემთვის ვიყავი მშვიდად, წყნარად და დაგცინოდი, არ მოგეწონათქო, ასეთი კომენტარი აუცილებელი იყო??? ჩემი ცრემლებიც აუცილებელი იყო ხო?! ეგოისტო შენ! მეც ჩამწერე იმ კარდიოლოგთან, ჩამწერე, ფულს მაინც მე ვიხდი. :დდდ
აუ, აი, არ ვიცი რა უნდა გითხრა. გეფიცები, მართლა არ ვიცი. ჩემთვის შენი "აქ" გამოჩენა თავის დროზე, კარგად იცი როგორი შოკიც იყო. გაქანებული შუალედურები გვქონდა და შენ უცებ გამომიცხადე 12ივე თავი წავიკითხეო, მაგ წამიდან მოყოლოებული უკვე ასი პროცენტით ვიცი, რომ ძალიან არანორმალური ხარ! და შენ არ უნდა მელაპარაკებოდა არანორმალურობაზე, მოდი შევთანხმდეთ :დდ
შენი შეფასებები როგორი ძვირფასია ჩემთვის, ვერ გეტყვი. მარტო ის შემიძლია გითხრა, როგორ გიჟივით მიხარია ხოლმე, შენს კომენტარს რომ ვხედავ. იმიტომ, რომ იმიტომ...
კომენტარების დაწერა უნდა აგიკრძალო-მეთქი, წინაზე გითხარი და გავაკეთებ, იცოდე! ან მარტო ის დამიწერე "მომეწონა"-"არ მომეწონა", ჩემს გულს ნუ ერჩი.
ეხლა გამახსენდა, კატერინაზე რომ ვნახე შენი კომენტარი მაშინ რა დამემართა. რამდენიმე წამით გაშტერებული ვუყურებდი ეკრანს და ვერაფრით ვიჯერებდი, რომ ის საოცარი შეფასება მეკუთვნოდა მე, თან ვისგან? შენნაირი სასწაულ-საოცარი გოგოსგან!
იცი რაზე მეცინება? კამელიების არცერთ თავზე არ გამცინებიაო, რომ მითხარი. დავფიქრდი და მართლა, რა უბედურები იყვნენ ეს საცოდავები, სულ იტანჯებოდნენ, ერთხელ არ მივეცი გახარების უფლება :დდდ (ეს სხვამ არ ნახოს, შევრცხვები :)) ) მაგრამ ამ ისტორიაში ასე იყო საჭირო და ვიცი, რომ შენც იცი. იცი კი არა, ისე გრძნობდი ამ ისტორიის ყველა პერსონაჟს და ისე გესმოდა ყველაფერი, როგორც ალბათ მე. პრინციპში არც არის გასაკვირი ეგ, არა ჩემო ალტერ ეგოვ? :დდ
კამელიების გარეშე როგორ უნდა გავაგრძელო მეც არ ვიცი, იცი რატომ? აი, შენნაირი ადამიანების გამო! ასეთ კომენტარებს რომ მიწერთ და რაღაც უსაზღვრო,უზომო სიხარულს რომ მანიჭებთ, მაგიტომ. ერთად ვისწავლოთ "კამელიების" გარეშე ცხოვრება, თავს ხო არ მოვიკლავთ, ფინალურები გვაქვს ჩასაბარებელი :დდ
კარგი, ყოველგვარი ხუმრობის გარეშე: ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა!! ამ კომენტარისთვის არა, რომ ხარ, რომ გამოჩნდი ერთ დღეს ჩემს ცხოვრებაში და ასეთი ძვირფასი გახდი, აი მაგისთვის უღრმესი მადლობა! და ამისთვის, ამ შეფასებისთვის ცალკე გაგირჩევ მე შენ საქმეს! :დ
ძალიან მიყვარხარ heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes
მაგრამ ტომეულებზე მაინც მეცინება და მომკალი joy joy

Jupiter
ანა,
ისეთ სიტუაციაში წავიკითხე, აზრიც ვერ უნდა გამომეტანა. საშინელი რაღაც მოხდა, ვზივარ გაოგნებული, უცებ შემოვდივარ საიტზე რომ შევამოწმო დაიდო თუ არა ,,კამელიები" და სათაურის გვერდით ვხედავ ფრჩხილებში ჩასმულ დასასრულს. ყველანაირად ალოგიკურია რომ წავიკითხე და ახლა კომენტარსაც ვწერ.
პირველი თავის წაკითხვის შემდეგ, ძლივს დავარწმუნე საკუთარი თავი რომ კითხვა გამეგრძელებინა. ჩვეულებრივ, ბანალურ ისტორიად ჩავთვალე და უბრალოდ აღარ მაინტერესებდა შემდეგ რა მოხდებოდა, იმიტომ რომ უკვე ვიცოდი. თან იაგო და ანა რომ წარმოვიდგინე დასასრულში ერთად, რაღაცნაირ ცუდ საქციელად და დამიანეს ღალატად მივიჩნიე. მაგრამ, კიდევ კარგი გავაგრძელე (დაუგეგმავად მოხდა. ახალი თავი რომ დაიდო მაშინვე, დაუფიქრებლად წავიკითხე). ერთი შეხედვით ბანალური სიუჟეტი, ისე გაალამაზე, გაასხვანაირე, ისე დატვირთე ემოციებით რომ ბანალური აღარაფერი აღარ აქვს ამ ისტორიას.
ჩვეულებრივი საოცრება დაწერე!
პირველ რიგში, სულ მაოცებს როგორ ემოციურად წერ. არცერთი ემოცია არ გაქვს ზედმეტი. ყველაფერი თავის ადგილზეა. ისე ბუნებრივად აღწერ ამ ემოციებს.
თან, ეს ყველაფერი ისე ძალდაუტანებლად იკითხება, დაკვირვება ან რამე მსგავსი არ გჭირდება. კითხულობ და თავისთავად გრძნობ.
მერე კიდევ ბევრი რამე მაოცებს შენს წერის სტილში, მაგრამ ახლა ფიზიკურად ვერ ვწერ.
ყოველთვის მაბნევ ხოლმე და ყოველთვის ვბოდიალობ, მაგრამ ახლა მართლა ისეთ სიტუაციაში ვარ, საერთოდ როგორ ვწერ ისიც არ ვიცი.
საოცარი გოგო ხარ, ანა! შენი საქმეა წერა და იმედია კიდევ ძალიან ბევრ რაღაცას დაწერ და კიდევ ბევრჯერ განვიცდი შენი მოთხრობის კითხვის სიამოვნებას!

მარიამ <3 პირველ რიგში, იმედი მაქვს ყველაფერი კარგად გაქვს და ის მიზეზი, რის გამოც იყავი ასე ცუდად, არ არის რაიმე მნიშვნელოვანი.
რაც შეეხება შენს შეფასებას, აბსოლიტურად გეთანხმები. ყველაფერი დაიწყო ერთი შეხედვით ძალიან უბრალოდ, ბანალურად და ისე, რომ მარტივად იწინასწარმეტყველებდი ფინალს, თუმცა მერე როგორც მახასიათებს, ერთი-ორი ინტრიგა გავაბი და ჩემს სტიქიაში წავედი :დდ ხუმრობა იქით იყოს და, ერთ-ერთი პირველი მკითხველი იყავი "კამელიების" და არ გეგონოს, რომ ოდესმე დამავიწყდება შენი შეფასებები. მე ყველა შენს კომენტარში ვგრძნობდი, უდიდეს მხარდაჭერას და ძალიან მადლობელი ვარ ამისთვის.
ვცდილობ ხოლმე, ემოციური ვიყო და თუ შენთვის ვარ და თუ შენ გრძნობ ჩემ მიერ გადმოცემულ განცდებს, უზომოდ მიხარია ეს.
ძალიან დიდი მადლობა, მარიამ!! რომ ისეთ დროსაც კი, როცა გიჭირს აზრების გადმოცემა და კომენტარის დაწერა, მიზიარებ შენს აზრს და თანაც მეუბნები ასეთ საოცრებებს. მიხარია, რომ კამელიებს კითხულობდი და კიდევ უფრო მიხარია, შენნაირი მკითხველის ყოლა heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№28 სტუმარი სტუმარი თამო

სიტყვები არ მყოფნის ეს იმდენი ემოცია იყო იმდენი ერთად რო არვიცი რა ვთქვა.ძალიან მაგარი იყო ანა ერთიანად გაიშალა ყველაფერი ანას წინაშე ყველა სიმართლე.იმდენი რამე მინდა გითხრა და სათქმელს ვერ ვაბამ თავს სასწაული ხარ შენ. "უნდოდა, ძლიერი ქალი შეექმნა შენგან, როგორც ერნესტო ისურვებდა ამას, მაგრამ დაგინდო იმ მომენტში, როცა უნდა გცოდნოდა მამაშენის ცოდვების შესახებ. ისე მოგიფრთხილდა, როგორც სუსტს - ერნესტოსთვის, მისთვის კი - საყვარელ ქალს... იმ ღამით დავრწმუნდი, რომ იაგო გურიანს არც ისე უყვარხარ, როგორც ერნესტო არიგებდა და არც ისე, როგორც შენი დამიანე ითხოვდა მისგან... იაგოს ისე უყვარხარ, როგორც მხოლოდ მას შეუძლია და სწამს" . " შენ გინდა მითხრა, რომ იაგომ დაგტანჯა?! იაგომ შენგან ის შექმნა, რაც შენ ვერ გაბედე ვერასდროს: ძლიერი და თავდაჯერებული ქალი. ასეთი სიყვარულის სწამს მას და იმიტომ".ძალიან კარგი იყო.კატერინამ მართლა ძალიან იმოქმედა ჩემზე.არანორმალურები იმდენჯერ მაქ წაკიტხული დაზეპირებული მაქ მგონი უკვე და აი კამელიები სხვა განზომილებაა სიამოვნებით ვნახავდი წიგნს ყდით კამელიები

 



№29 სტუმარი ნიცა

კატერინას ვეღარ ვპოულობ :( რატომ გაქრა?

 



№30  offline აქტიური მკითხველი lalita

დიდი კომენტარებით არ გამოვირჩევი, მაგრამ გეტყვი რომ შეუდარებელი იყო. უნიჭიერესი და უმაგრესი ხარ .

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent