შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გრძნობათა ამბივალენტურობა [ 10 ]


14-01-2018, 19:39
ავტორი MoonLady
ნანახია 877

გრძნობათა ამბივალენტურობა [ 10 ]

როგორც კი მარტო დარჩენილმა ლინდამ და ოთომ სასტუმროში შემოსული ნატა დალანდეს მომენტალურად დაიძაბნენ. ლინდა დათრგუნული მდგომარეობიდან კბილების ჭრიალმა გამოაფხიზლა. ოთოს გახედა და ვერ იცნო. თითქოს ველური, აგრესიული მხეცი იჯდა ახლა მის გვერდით და არა მისი ოთო.
ფრთხილად შეახო ხელი მკლავზე და გამოკვეთილი კუნთები იგრძნო. მთელი სხეული დასჭიმვოდა ბიჭს. ძარღვები დაებერა და თვალებიც კი ჩაუწითლდა. ამ ყველაფერმა კი ლინდა იმდენად შეაშფოთა, რომ ოთოს გამოფხიზლება დაუწყო.
- ოთო, ოთო შემომხედე. - ეუბნებოდა და ცდილობდა თვალებში ჩაეხედა მისთვის. მაგრამ ბიჭის მზერა დაჟინებით იყო მიმართული დადიანისკენ. ნატა მაქსიმალურად ცდილობდა ყურადღება არ მიექცია ოთოსთვის, მაგრამ მაინც აპარებდა მისკენ თვალს. მიუხედავად იმისა, რომ ხვდებოდა თავისკენ მომართული მზერის შინაარსს მაინც ძალიან სიამოვნებდა. - მომისმინე, ახლა ყურადღებას თუ არ მომაქცევ ავდგები და წავალ ! - ხმა გაუმკაცრდა ლინდას. მაგრამ ოთოს თითქოს არც გაუგონიაო. - იმ კახპას უყურო გირჩევნია ჰო ?! - ირონიული სახე აიკრა ლინდამ. ადგა და წასვლა დააპირა, მაგრამ ბიჭმა მას ხელი მკლავზე მარწუხივით ჩაავლო და თავისთან მიიზიდა. შემდეგ ორივე ხელი მოხვია, თავი მკერდს შორის ჩაურგო და გაიტრუნა. ამის შემხედვარე ნატა ლამის ჭკუიდან შეიშალა.
- ‎მოვკლავ. - ყრუ დუდუნი გაიგონა ლინდამ. თმებში შეუცურა ხელი და ფერება დაუწყო. - რამე რომ დაგემართოს მოვკლავ, ტო ! გესმის ? - თავი ასწია ოთომ და ლინდას შეაგება მზერა. ამ მზერაში სიძულვილი არეულიყო სიყვარულში და შფოთვის მკრთალი ელფერი დაჰკრავდა.
- ‎დამშვიდდი, შენ ჰომ აქ ხარ, ვერაფერს მიზამს. - ვითომც არაფერი გაუღიმა და მის ბაგეს წაეტანა. ოთომ ლინდას სახე ხელისგულებს შორის მოიქცია და ვნებიანად აკოცა.
ნატა კი ამის შემყურე ბოღმისგან სკდებოდა. არ იცოდა რა ექნა, როგორ ჩაემწარებინა მათთვის ბედნიერება. აქ ჩამოვიდა, მაგრამ რისთვის? არაფერი ჰქონდა წინასწარ განსაზღვრული. ასეთი დაბნეული არასდროს ყოფილა მეტოქის მოცილებისას. თითქოს ყველაფერი სპეციალურად მის წინააღმდეგ იყო. ყველა და ყველაფერი სძაგდა, რაც მის ოთოს ეხებოდა. ერთადერთი სურვილი ამოძრავებდა: სამყაროდან სურდა ლინდას გაქრობა. თითქოს არც არსებულიყო.

- ოთო, გავისეირნოთ ? - კოცნის შემდეგ ჰკითხა ლინდამ.
- ‎შენ ჰომ ვერ იტან სიცივეს ? - გაოცდა.
- ‎შენ ჰომ გამათბობ ? - გულუბრყვილოდ ჰკითხა გოგომ და თავი გვერდზე გადასწია.
- ‎ჩემი მცივანა. წამოდი. - გაუღიმა ოთომ ფხაკაძეს და ხელჩაკიდებულები გავიდნენ გარეთ.

აბა თუ მიხვდებით ამასობაში რა მოხდა ? რა თქმა უნდა, ნატამ დრო იხელთა და გაიგო მათი ნომერი. ფეხაკრეფით აირბინა კიბეები, მიაყურადა ვინმე ჰომ არ მოდისო, მიიპარა კართან და სახელური შეამოწმა. ბოროტულად ჩაიცინა. ნომერი ღია დაუტოვებიათ.
და ესესიყო უნდა შეეღო კარი, რომ ზურგსუკან ვიღაცის სუნთქვა იგრძნო. ძალიან ახლოს იყო მასთან. ათასი აზრი დატრიალდა ნატას თავში. პირველი კი ის იყო - როგორ ვერ შეამჩნია, რომ ვიღაც მოდიოდა ?! თუმცა რა გასაკვირია, ამ აზრით შეპყრობილს გონება ებინდებოდა და სრულიად უკონტროლო ქმედებებით ხასიათდებოდა.
გააკანკალა და ადგილს მიეყინა თითქოს. ვერ მოძრაობდა, სასაუბრო აპარატიდან ხმა ვერ ამოდიოდა. გული ყელში მიებჯინა და ლოცულობდა ოთოს არ დაენახა იგი. შიშმა დაუარა მთელ სხეულში და სცადა თავი შეებრუნებინა, მაგრამ ამაოდ.
- ძალიან, ძალიან ცუდი გოგო ხარ. - გაისმა უაზროდ ბოხი ხმა და ამ ხმის პატრონის სუნთქვა კისერზე დაეცა ნატას. ეს არ იყო არც ოთო, არც ვაჩე და არც ნატას რომელიმე ნაცნობი.

შემდეგ ნაბიჯები. უცნობი დერეფანს დაუყვა და ნატამ მხოლოდ აკაპიწებული სახელოებისა და წითური თმების დანახვა შეძლო. წამით კაცმა სახე ოდნავ მოაბრუნა და დადიანმა მისი ეშმაკისეული ღიმილი დაინახა. რამდენიმე წუთი გაშეშებული იდგა. შემდეგ გონს მოეგო და ნაჩქარევად შეიპარა ოთახში.
ბევრი ქექვის შემდეგ ლინდას თხილამურები იპოვა. საზარლად ჩაიცინა და შეუდგა "მუშაობას".

...
- ლი, მომბეზრდა ეს სეირნობა, წამოდი ვისრიალოთ ! - ეწუწუნებოდა ლიზიი დაქალს.
- ‎გული ნუ შემიწუხე ! - იშორებდა მეგობარს ლინდა. მაგრამ ბოლოს მაინც მოუწია დათანხმება.
- ‎როგორ ვერ ვიტან ამ სრიალს ! - ბურდღუნებდა ლინდა და თხილამურები ძლივს ძლივობით მოირგო ფეხებზე. რის ვაი ვაგლახით წამოდგა და ნაბიჯი გადადგა. მცირე დისკომფორტი იგრძნო და წარბები შეჭმუხნა. - ლიზი, მგონი ამათ რაღაც ჭირს. - უთხრა მეგობარს, რომელიც ელოდები როდის მორჩებოდა ლინდა.
- ‎რა უნდა სჭირდეთ, ბიჭებმა ჰო შეამოწმეს დილით. მიზეზებს ნუ იგონებ, ფხაკაძე ! - გაბრაზებული ხმით წამოიძახა ლიზიმ. ლინდას კი სხვა გზა არ ჰქონდა, უნდა შეგუებოდა სიტუაციას და დაშვებულიყო.
უყურებდა მხიარულ ლიზის და გული სითბოთი ევსებოდა. თვითონაც სცადა დაშვება, მაგრამ ჯობდა ეს არ ექნა...

წონასწორობა დაკარგა, ცალი გასძვრა და წაიქცა. მაგრამ მოძრაობა გორვით გააგრძელა და ტყისკენ ჩაუხვია უნებურად. ბოლოს ხეს მიეჯახა წელის არით და წამოიკივლა. ცდილობდა წამომდგარიყო და ლოზისთვის დააეძახა, მაგრამ სიცივემ აიტანა, თავი ასტკივდა.
შემდეგ გონება დაკარგა...

- ლინ-და... - მის გონებაში ნაცნობი, შემძვრელი ხმა გაისმა. თავი ოდნავ გაიქნია გამოსაფხიზლებლად, მაგრამ მხოლოდ სილუეტს ხედავდა. ხელი შუბლისკენ წაიღო და მოისრისა. - ლინ-და.. - დამარცვლით მის სახელს მხოლოდ ის ამბობდა... მხოლოდ ის ადამიანი, რომელიც მისი ბედნიერების და უბედურების წყარო ერთად იყო.
ფრთხილადლად სცადა წამოდგომა, მაგრამ ამაოდ. წელი სასტიკად სტკიოდა, ფეხი კი ყრუდ.
ორივე ხელი სახეზე მიიდო და ფრთხილად მიირტყა. თვალები გაახილა და იკივლა.
- ტონი ! - შეამჩნია, რომ თავი კაცის მუხლებზე ედო. არაადამიანური ტკივილის მიუხედავად მოშორდა კაცს და ორი ნაბიჯის მოშორებით დაჯდა. აათვალიერა და დაბერებული ეჩვენა. მაგრამ ჩვევას მაინც არ ღალატობდა. ლინდას მიკერებული აკაპიწებული მაისური ეცვა. ოდესღაც ცისფერი თვალები გალურჯებულიყვნენ, მხოლოდ წითურმა თმებმა შეინარჩუნეს თავისი ადრინდელი მდგომარეობა.
- ‎ასეთ ემოციებს აღძრავ შენში ? - ცივი ხმით ჰკითხა ტონიმ.
- ‎რა ჯანდაბა გინდა აქ ? - კბილებს შორის გამოსცრა ლინდამ. მთელი არსებით ცდილობდა ვენებს მოვარდნილი წნევა დაერეგულირებინა. ყელში არ სწვდომოდა ამ არაკაცს და თან არ ატირებულიყო.
- ‎შენ. - დამთბარი ხმით უპასუხა ტონიმ და მისკენ გაიწია.
მლ ლინდას საშინელი ხველება აუტყდა. გულისრევის შეგრძნება დაეუფლა, მუცელი ასტკივდა, საშინლად ასტკივდა. ცხვირიდან კი სისხლი წასკდა.
ძირს დაღვრილი სისხლის დანახვაზე კი თავი ვერ შეიკავა და შიშისგან აუღწერელი კივილი ამოუშვა ყელიდან, გაჟღენთილი აუტანელი ტკივილით. ყველაზე მეტად ამ ხმის გაგონება არ სურდა ტონის. სინდისის ქენჯნა უათასმაგდებოდა. ყველაფერს ნანობდა, მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ტონი მივარდა ლინდას და ორივე ხელი მოხვია. დამამშვიდებელ სიტყვებს ეუბნებოდა, მაგრამ ლინდას არ ესმოდა. ხელებს იქნევდა, უძალიანდებოდა და ტკივილისგან ღმუოდა. ცრემლები ღაპაღუპით სდიოდნენ და სახეს უსერავდნენ. მუცელზე იჭერდა ხელებს და ვერ ჩერდებოდა. მოუსვენრად ბორგავდა და წრიალებდა.
- შენ ის მოკალი ! - ღრიალებდა ბოლო ხმაზე და ხელებს უშენდა ტონის მკერდზე. ბიჭი კი არ უძალიანდებოდა. თავჩაღუნული იჯდა მის წინ და მასზე მოხვეულ მკლავებს არ აშორებდა. - შენ მასთან ერთად მეც მომკალი ! - სლუკუნებდა ლინდა და ძალა ელეოდა. ბოლოს საერთოდ გაჩერდა. - როგორ გაბედე გამოჩენა იმის შემდეგ ? - აკანკალებული, გატეხილი ხმით ჰკითხა. - რა უფლება გქონდა?!
- ‎მაპატიე. - ამოიხრიალა ბიჭმა და ლინდას მრისხანებამ პიკს მიაღწია.
- ‎როგორ ბედავ ?! შენი ბოდიში დამიბრუნებს ნორას ?! მიპასუხე, დამიბრუნებს ?! - ისევ წასკდა ცრემლი ლინდას. მუშტი უნდა დაერტყა მისთვის, მაგრამ ძალა არ ეყო და უღონოდ ჩამოუვარდა ძირს.
- ‎ლი ? რა გჭირს, ლი ? რა მოხდა ? - გაისმა ლიზის ხმა. მაგრამ ლინდა არც შერხეულა. ტონიმ კი მზერა ლიზიზე შეაჩერა. უყურებდა როგორ დაეხატა ლიზის სახეზე ბრაზი, გამხეცება და როგორ ჩაუწითლდა თვალები. - მოშორდი ჩემს დას ! - არაადამიანურად დაიღრიალა. მის ღრიალზე კი ჯერ აჩი, შემდეგ კი ოთო მოვარდნენ. ლიზი ყელში სწვდა ტონის, არც მას შეწინააღმდეგებია ბიჭი. აჩიმ კი იმარჯვა და მაქსიმალურად სწრაფად მოაშორა ლიზი მას.
- ‎გამარჯობა, ლიზი. - მშვიდად უპასუხა გაგიდვაზე ტონიმ და თვალი მოავლო შეკრებილ ხალხს. მზერა კი ოთოზე შეაჩერა. დაინახა როგორ წამოვიდა მისკენ მხეცს დამსგავსებული ბიჭი, მაგრამ უკან არ დაუხევია. ოთომ ჯერ ერთხელ მოუქნია, მერე მეორეჯერ. ძირს დასცა და ზემოდან მოექცა. ერთხელაც არ უპასუხია დარტყმით ოთოს დარტყმაზე ტონის.
- ‎შე ახვარო ! რა ....ობა უქენი ჩემს ლინდას ?! - ღრიალებდა ოთო. - არ გაცოცხლებ. - იქამდე ურტყა, სანამ აჩიმ საკმარისად არ ჩათვალა და ძლივძლივობით არ მოაშორა ოთო ტონის. დიდი სიამოვნებით მოუქნევდა თვითონაც ერთი ორს, მაგრამ თავი შეიკავა.
ოთო ლინდასთან მივიდა, საოცარი სინაზით დასწვდა, ხელში აიყვანა და სასტუმროსკენ დაიძრა. ვერაფერზე ვერ ფიქრობდა, იმ არაკაცის მოკვლის გარდა არანაირი აზრი არ უტრიალებდა თავში. მაგრამ სადღაც ტვინის რომელიღაც პატარა განყოფილებაში ისმოდა ტონის სიტყვები, როცა ის წამოდგა, ოთოსთან მივიდა და უთხრა.
- ქერას მიხედე.

როგორც კი სასტუმროს მიაღწია ოთომ ლინდა ნომერში დააწვინა. სასწრაფოს გამოუძახა და კართან იდგა, სანამ სახვევებს უკეთებდნენ.
გარეგნულად ძალიან მშვიდად გამოიყურებოდა, მაგრამ შინაგანად დუღდა. გაურკვევლობა ღრღნიდა. სძაგდა ეს მდგომარეობა და ერთი სული ჰქონდა როდის გამოფხიზლდებოდა ლინდა, რომ ეს შეგრძნება მოესპო. მაგრამ ყველაზე მთავარი მისთვის ახლა ლინდას კარგად ყოფნა იყო.
მთელი ღამე გაუთია სასთუმალთან. თვალი წამითაც არ მოუხუჭავს. ათასნაირი ვარიანტი განიხილა ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო ეს ბიჭი, მაგრამ დაიღალა..
დილით ჩაეძინა და როგორც წესია ზუსტად ამ დროს გაეღვიძა ლინდას.
საოცრად სტკიოდა თავი, წელი და ფეხი. იხსენებდა წინა დღეს და ერთადერთი სურვილი უტრიალებდა თავში, ნეტა ეს სიზმარი იყოსო. ამ წითური თმის, ლურჯი თვალებისა და აკაპიწებული სახელოების დანახვა ცუდად ხდიდა მას.
კარი გაიღო და ლიზი შემოვიდა ნომერში. ფეხაკრეფით მიდიოდა, რომ ლინდა არ გაეღვიძებინა, მაგრამ როგორც კი დაინახა, რომ მის მეგობარს არ ეძინა ჩვეულ რიტმს დაუბრუნდა.
- მთელი ღამე არ მოგშორებია... - ჩაილაპარაკა, ოთოსკენ ანიშნა და გაეღიმა. - წელი გაქვს დაზიანებული და ფეხი ნაღრძობი.. - გააგრძელა ლიზიმ, მაგრამ ფხაკაძემ გააწყვეტინა.
- ‎ლიზ... - ძლივს ამოიხავლა ლინდამ. გუშინდელმა მოვლენამ ხმა დაუკარგა გოგოს.
- ‎ჰო..
- ‎მომეჩვენა ჰო ? მითხარი, რომ მომეჩვენა გთხოვ...
- ‎ვერ მოგატყუებ. - უთხრა ლიზიმ და თავი ჩაქინდრა. პულოვერის კიდეს უჭერდა ხელს და ტუჩს კბენდა. გამწარებული იყო, არ უნდოდა, რომ ისევ ჩარეულიყო ეს ტიპი ლინდას ცხოვრებაში და მისი ბედნიერება მოესპო.
- ‎მეზიზღება... - ამოისლუკუნა ლინდამ და თავი საბანში ჩამალა.
ამასობაში ოთოს გაეღვიძა. ხელი სახესთან მიიტანა და თვალები მოიფშვნიტა. ლინდას გახედა და მკრთალად გაუღიმა. ხელის ზურგით ლოყაზე მოეფერა და ჩუმად ჰკითხა.
- ბურდღა, როგორ ხარ ? - ლინდამ კი ცუდად ყოფნის აღსანიშნავად თავი გააქნია. ცრემლიანი თვალები მიაპყრო ბიჭს და მის კიდურს ტუჩები შეაგება. - ექიმს დავუძახო? - სახე შეეცვალა ოთოს. წუხილმა გადაჰკრა.
- ‎არა, შენ იყავი აქ. - ჩაიჩურჩულა ლინდამ.
- ‎რა თქმა უნდა, ვიქნები.
- ‎ის ტიპი.. სადარის ?
- ‎წარმოდგენა არ მაქვს და მისთვისვე იქნება უკეთესი, რომ აღარ გამოჩნდეს. უცებ აენთო ოთო.
- ‎ ის ჩემი.. - ვეებერთელა გორგალი გაეჩხირა ლინდას ყელში. - ჩემი ყოფილი ქმარია...
- ‎რა ? - სახტად დარჩა ოთო. არ ელოდა ასეთ საქმის ვითარებას.
- ‎ჰო.
- ‎რატომ არ მითხარი, რომ გათხოვილი იყავი ?
- ‎პირდაპირი კავშირი არსებობს მასა და ჩემს სუიციდს შორის. - თქვა ლინდამ და ოთოს მზერა აარიდა.
- ‎ნაბო'ზარი ! - იღრიალა ოთომ. - რა ქნა ?! მითხარი პატარა, რა გააკეთა ? - ფეხზე წამოხტა ნემსაძე. ადგილს ვერ პოულობდა, წინ და უკან დადიოდა. კედლებს აწყდებოდა, ბოლოს კი ლინდას ჩააფრინდა მხრებში. - მითხარი !
- ‎ოთო, გთხოვ... - ამოიკნავლა ლინდამ და მისმა შეშინებულმა სახემ და ხმის ტემბრმა ოთო გამოაფხიზლეს.
- მაპატიე პატარა, უბრალოდ თავი ვერ მოვთოკე.. მაპატიე... - უჩურჩულა ოთომ და ლინდას სახე ხელისგულებში მოიქცია. გახელებული ჰკოცნიდა და ცდილობდა ამ კოცნით მისი ტკივილი შთანთქა. სურდა ბოლომდე შემძვრალიყო ლინდას ტყავში და მიეთვისებინა მისი ტანჯვა. საკუთარ თავზე გამოსცადა ყველაფერი, რაც გამოსცადა ლინდამ. სურდა დაემტკიცებინა მისთვის, რომ სიკვდილად არაფერი ღირდა ამქვეყნად...
- ‎ბედნიერების საბაბი მეტწილად თავშია და შექმნილი მდგომარეობაც დიდწილად საკუთარი გონების ანარეკლია. მატოხელობასაც და საპირისპირო მდგომარეობას გააჩნია მიზეზები, რომლის გამოც რაღაც მხრივ გაბედნიერებს, რაღაც მხრივ არა. რადგან და ვინაიდან სრული ბედნიარება არ არსებობს, არც აბსოლიტური სწორხაზოვნებით შეიძლება ამაზე პასუხის გაცემა. - წარმოთქვა და აზრზე არ იყო რას ლაპარაკობდა.
- ‎ჩემი განწყობის გაუმჯობესება გინდა ? - გაეცინა ცრემლმორეულ ლინდას.
- ‎უბრალოდ, მინდა მიხვდე, რომ ყველაფერს აქვს სხვადასხვა მხარე.
- ‎მაგრამ ადამიანები უფრო დიდ ყურადღებას მაინც ნეგატივს აქცევენ... - ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა ლინდამ.
- ‎მაგრამ მე ვცდი, რომ შენს შემთხვევაში პირიქით იყოს. - უთხრა ოთომ და ხელი ხელზე მოუჭირა.

რამდენიმე საათი გავიდა...
ლინდას ჩაეძინა. ოთო კი ტელეფონს დასწვდა. ნომერი აკრიფა და დაელოდა როდის აიღებდნენ ყურმილს.
სიგარეტს მოუკიდა და ნაფაზი დაარტყა. აივანზე გავიდა.
- დავით, გამარჯობა. - დაიწყო ლაპარაკი. - დათო, თხოვნა მაქვს. უფრო სწორად საქმიანი შემოთავაზება. მინდა დადიანის ბიზნესი ჩაძირო... ვიცი, ვიცი რომ რთულია... მაგრამ ჰომ იცი, ვალში არ დაგრჩები... ე.ი. შევთანხმდით ? მშვენიერია.
- ‎არ ჰგავხარ თავს. - მოესმა აჩის ხმა უკნიდან.
- რას გულისხმობ ?
- ‎სხვა შემთხვევაში იმ ტიპის დოსიეს გამოიკვლევდი.
- ‎ეს სხვა შემთხვევა არაა.
- ‎გინდა, რომ თვითონ მოგიყვეს ?
- ‎მინდა. ასე უფრო გულწრფელი იქნება. - თქვა ოთომ. ნამწვავი გადააგდო და მძინარე ლინდას გვერდით მიუწვა.
ანგელოზს ამსგავსებდა ოთო ლინდას. სიზმარში მოევლინა და მთელი ცხოვრება მასთან ერთად განვლო...скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

ესეიგი ოთოზე ვგიჟდები♥♥♥ ერთ-ერთი პერსონაჟია ვინც ჩემს თვალში ამაღლდა♥♥♥
ლინდა კი ყველაზე მეტად მეცოდება რადგან ყველაზე მეტად იტანჯება♥♥♥
ვგიჟდები მაგ გოგოზე და საერთოდ ემოციურად გაქვს დაწერილი და ძალიან მომწონს♥♥♥
ნატას მოკვლა მინდა! და ნეტა მართლა მოკლად ოთომ! ღირსია! :დდ
ძალიან მიყვარს ეს ისტორია
არაჩვეულებრივად წერ♥♥
მიხარია რომ დადე და წავიკითხე ♥♥♥
ძალიან მიყვარხარ და წარმატებები არ დააგვიანო♥♥♥

 



№2  offline მოდერი MoonLady

ტკბილიწიწაკა
ესეიგი ოთოზე ვგიჟდები♥♥♥ ერთ-ერთი პერსონაჟია ვინც ჩემს თვალში ამაღლდა♥♥♥
ლინდა კი ყველაზე მეტად მეცოდება რადგან ყველაზე მეტად იტანჯება♥♥♥
ვგიჟდები მაგ გოგოზე და საერთოდ ემოციურად გაქვს დაწერილი და ძალიან მომწონს♥♥♥
ნატას მოკვლა მინდა! და ნეტა მართლა მოკლად ოთომ! ღირსია! :დდ
ძალიან მიყვარს ეს ისტორია
არაჩვეულებრივად წერ♥♥
მიხარია რომ დადე და წავიკითხე ♥♥♥
ძალიან მიყვარხარ და წარმატებები არ დააგვიანო♥♥♥

ნათაძე მეტად ტონი შეგზიზღდება დამერწმუნე ;დდ ოთოც არაა ანგელოზი სხვათაშორის :დდ ❤️ უღრმესი მადლობა რომ მომყვები, ბოლომდე ცოტა დარჩა როგორც ვატყობ <3

 



№3  offline წევრი მოგზაური

Dzaan magariiko ai magradmomewona velodebi shemdegtavs????????????

 



№4  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

ძაან უშნოდ მომხვდა თვალში ოთოს გადარევა. მესმის მისი, but ...
არ მეყო ეს თავი :(((
იმედია მალე დადებ❤
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



№5  offline მოდერი MoonLady

მოგზაური
Dzaan magariiko ai magradmomewona velodebi shemdegtavs????????????

მადლობა ❤️

ლუნი.
ძაან უშნოდ მომხვდა თვალში ოთოს გადარევა. მესმის მისი, but ...
არ მეყო ეს თავი :(((
იმედია მალე დადებ❤

ეჭვი მაქვს გადარევა არ იქნება ერთადერთი, რაც ოთოსგან უშნოდ მოგხვდება :დ ხვალ დავდებ სავარაუდოდ

 



№6  offline მოდერი Eleniko13

რაღაცნაირი თავი იყო რა,
უმარილოსავით.
ისე უცებ დაატრიალე ბორბალი,
სანამ ტრიალს დავინახავდით,
მანამდე გაჩერდა.
--------------------
ლილიტის ქალიშვილი.

 



№7  offline მოდერი MoonLady

Eleniko13
რაღაცნაირი თავი იყო რა,
უმარილოსავით.
ისე უცებ დაატრიალე ბორბალი,
სანამ ტრიალს დავინახავდით,
მანამდე გაჩერდა.

ოჰო, შენი კომენტარი ბევრად მწარე უნდა ყოფილიყო ისე :დდ
მადლობა, მაგრამ მწარე უფრო გამიხარდებოდა შენგან :3

 



№8  offline მოდერი Eleniko13

მე ვფიქრობ მწარეს არასდროს ვწერ,
უბრალოდ რასაც ვფიქრობ,
ის გამოდის მწარე.
დიდ კომენტარს დასასრულ თავზე დაგიწერ,
ან იქამდე თუ რომელიმე თავმა ჩემზე იმოქმედა,
მაშინ.
მწარე არა, უბრალოდ ჩემი კომენტარი :დ
--------------------
ლილიტის ქალიშვილი.

 



№9  offline მოდერი MoonLady

Eleniko13
მე ვფიქრობ მწარეს არასდროს ვწერ,
უბრალოდ რასაც ვფიქრობ,
ის გამოდის მწარე.
დიდ კომენტარს დასასრულ თავზე დაგიწერ,
ან იქამდე თუ რომელიმე თავმა ჩემზე იმოქმედა,
მაშინ.
მწარე არა, უბრალოდ ჩემი კომენტარი :დ

სიმწარის ეფექტი დაჰკრავს სულ. არ ვამბობ, რომ სპეციალურად წერ. უბრალოდ რასაც ფიქრობ მწარეა ხოლმე. და მომწონს ^-^

 



№10  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

მმმ კარგია ოთო ძალიანნ ..
ძალიან საინტერესოა ..
ახალი თავს ველოდებიიიიი

 



№11 სტუმარი მარი. ელ❤

ღმერთო ჩემოო ყოველი თავი ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვეებს რო ვერ გადმოვცეემ უფროდაუფრო საინტერესო ხდებააა არაჩვეულებრივი ხაარ❤❤❤❤

 



№12 სტუმარი bkg

auudadee ra malee

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent