შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

გრძნობათა ამბივალენტურობა { დასასრული }


16-01-2018, 00:28
ავტორი MoonLady
ნანახია 1 215

გრძნობათა ამბივალენტურობა { დასასრული }

ლინდას დაჟინებული მოთხოვნით ოთომ და ლიზიმ ის ქალაქში გადაიყვანეს.
მთელ დღეებს ატარებდა საწოლში, არავინ და არაფერი აინტერესებდა ოთოს გარდა. მაგრამ ბიჭთან გადასვლის სურვილი არ ჰქონია.
ისევ და ისევ იხსენებდა ტყის სცენას, ისევ და ისევ განიცდიდა იქ განცდილს. ოთო კი მაქსიმალურად ცდილობდა რბილი და ნაზი ყოფილიყო. მაგრამ როცა არაფერი გამოსდიოდა გადიოდა გარეთ და რაც ხელთ მოხვდებოდა ლეწავდა ყველაფერს. ძალიან თრგუნავდა ის, რომ არ შეეძლო დახმარებოდა ლინდას, მართლა გულწრფელად უყვარდა.


- ლინდა ? - გასძახა ოთომ აბაზანაში მონებივრე გოგოს.
- ‎ბატონო. - ხმადაბლა უპასუხა ფხაკაძემ.
- ‎ბავშვები გიყვარს ? - ცოტათი შეცბა ამ კითხვის გაგონებისას ლინდა.
- ‎რა თქმა უნდა. - ხმაშეცვლილმა უპასუხა.
- ‎არ გინდა ? - ჰკითხა ოთომ და აბაზანაში შემოვიდა.
- ‎ოთო... - დაიწყო ლინდამ და წამოიწია.
- ‎რატომ არ გააჩინე ბავშვი მასთან ? - ინტერესით აღსავსე მზერა მიაპყრო.
- ‎მე... ოთო მე... - ძალიან უჭირდა ამის ხმამაღლა თქმა. ყელში ბურთი მოაწვა, თვალებს ცრემლები ძლიერი წნევით. - უშვილო ვარ. - წარმოთქვა ლინდამ და თავი ჩაღუნა. ნემსაძეს წამით თავზარი დაეცა, მაგრამ მომენტალურად მოიაზრა, რომ მის მსგავს რეაქციას შეეძლო დაეთრგუნა ლინდა.
- ‎არაუშავს, ვიმკურნალოთ. - ხალისიანად წარმოთქვა, თითქოს არაფერი მომხდარიყოს.
- ‎ექიმებმა არ იკურნებაო. - მკრთალად გაუღიმა გოგომ და აბაზანიდან ამოვიდა. ხალათი მოიგდო მხრებზე და საძინებლისკენ დაიძრა. ბიჭი კი უკან მიჰყვებოდა, არ სურდა მარტო დაეტოვებინა.
- ‎მაშინ ავიყვანოთ ! - თვალები აუკიაფდა ოთოს. ლინდას უკვირდა ოჯახურ ცხოვრებას რატომ ჩქარობდა ოთო, მაგრამ გულის სიღრმეში უხაროდა. თუმცა უფრო ღრმად რომ ჩავსულიყავით ლინდას შიშშსაც ვიპოვიდით. მას ეშინოდა ოჯახის კიდევ ერთხელ შექმნის.
- ‎ კარგი. - გაუღიმა ფხაკაძემ ბიჭს და ხელი სახეზე ჩამოუსვა. ოთომ ტუჩები შეახვედრა ლინდას ნამიან კიდურებს. ახლოს მიიკრო გოგო და წარმოთქვა.
- ‎ვგიჟდები შენს სუნზე, არც ერთ არომატულ კრემს თუ გელს არ შეუძლია მისი მოსპობა. - ცხვირი ყელში ჩაურგო და ღრმად ჩაისუნთქა.
- ‎ოთო... ერთი წუთით. - წამოიძახა ლინდამ და საპირფარეშოსკენ აიღო გეზი. ოთო დაედევნა და მუხლებზე დამდგარი ლინდა დაინახა, რომელიც მთელი ძალით ცდილობდა ღებინება შეეკავებინა. მაგრამ როგორც ხვდებით არ გამოსდიოდა.
- ‎კარგად ხარ ? - ჰკითხა და თმა გადაუწია. ჭიქით წყალი მოიტანა და მიაწოდა. ლინდამ მადლობის ნიშნად თავი დაუკრა. წყლით მოიბანა სახე და ჭიქა სულმოუთქმელად ჩაცალა. - გეუბნებოდი, არ ღირდა მჟავე კიტრზე კეფირის მიყოლება. - თავი გააქნია ბიჭმა. - დღეს სადმე მიდიხარ ?
- ‎გასეირნება მინდოდა. თითქმის მთელი კვირაა ფეხი არ გამიდგამს გარეთ. - ახლა შეძლო და სული მოითქვა.
- ‎ასეთ მდგომარეობაში ? - წარბები შეჭმუხნა ნემსაძემ.
- ‎როგორ ? მშვენივრად ვარ. - თქვა და ბათინკები მოირგო ფეხზე. - მითუმეტეს მზიანი ამინდია. სულ ვერ შეატყობ, რომ 31ია.
- ‎ჰო ისე, ლიზიმ ჩემთან გადმოდითო საღამოსო.
- ‎ვხედავ ლიზის შენ უფრო დაუახლოვდი, ვიდრე მე. - გაეცინა გოგოს და შარფი მოიხვია ყელზე.
- ‎ადამიანებს ჩამოშორდი. ნორმალური გგონია ? - სევდა შეეპარა ხმაში ბიჭს.
- ‎როცა მე ასე მსურს, კი. სავსებით ნორმალურია. - უპასუხა ლინდამ და გარეთ გავიდა.
ციოდა.
მთელი ქალაქი კიოდა ახალი წელი მოდისო, მაგრამ ლინდას გულზე მძიმედ ედო ლოდი. რა ლოდი იყო ? ვერ ხვდებოდა. წინათგრძნობა ღრღნიდა თითქოს. ძალიან ცუდი წინათგრძნობა. როგორც წესია არ ცდებოდა ხოლმე მისი ინტუიცია. ძალიან იშვიათი იყო, მაგრამ საუცხოო სიზუსტით ხასიათდებოდა.
დიდხანს ბოდიალობდა ქალაქში უგზოუკვლოდ. მაგრამ ვერ ამჩნევდა, რომ მანქანა მას სულ თან დაჰყვებოდა. ან რა უნდა შეემჩნია. ფიქრებმა სულ სხვა სამყაროში გადაანაცვლეს.
ყველაზე მძლავრი კითხვა კი იყო ის, შეძლებდა თუ არა თავიდან დაეწყო ყველაფერი ოთოსთან ერთად ?

მხარზე შეხება იგრძნო და შემკრთალი სწრაფად შებრუნდა. ყოფილი ქმარი იდგა მის წინ, სახეზე ჯერ კიდევ ეტყობოდა შელამაზების კვალი. მკლავები როგორც ყოველთვის აკაპიწებული, დგომა იგივე და ჩვეული განმგმირავი მზერა თან ახლდა. ჰაერი დაიმუხტა თითქოს მისი ჩასუნთქული ჟანგბადისა და ამოსუნთქული ნახშირორჟანგის შედეგად.
და იცით რა იგრძნო ლინდამ ? არაფერი. თითქოს სურდა კიდეც, რომ შეხვედროდა. ამოეთქვა ყველაფერი მისთვის, რაც გულში ჰქონდა დაგროვილი. საბოლოოდ უნდა ამოეხეთქა ვულკანივით და საბოლოოდვე მიძინებულიყო.
- შეგიძლია ხუთი წუთი დამითმო ? - ბოხი ხმით ჰკითხა ტონიმ.
- ‎შემიძლია. - ასე საქმის წარმართვას ტონი ნამდვილად არ ელოდა, თუმცა არც შანსის გაშვებას აპირებდა ხელიდან.
- ‎აქ ვილაპარაკოთ თუ ? - კაფესკენ ანიშნა.
- ‎აქ მირჩევნია. - უპასუხა ლინდამ. გონებაში სათქმელს ალაგებდა, მაგრამ მაინც არ ჰქონდა წარმოდგენა რას ეტყოდა ყოფილ ქმარს.
- ‎უცნაურია. სიცივეს ადრე ვერ იტანდი.
- ‎ვერც ახლა ვიტან, მაგრამ ხუთი წუთი არაფრად მიღირს.
- ‎კარგი, მინდა მომისმინო და ალაგ-ალაგ კითხვებზე მიპასუხო.. - დაიწყო ბიჭმა და რადგან ლინდასგან პასუხი ვერ მიიღო გააგრძელა. - ბევრჯერ გთხოვე პატიება, მაგრამ ვერ მივიღე. შეგიძლია მითხრა რატომ ?
- ‎რატომ ? - გულწრფელად გაოცდა და თვალები გაუფართოვდა გოგოს - ნორა მოკალი, მეც მიმაყოლე, ამის შემდეგ ჯაჭვზე მამაჩემის სიცოცხლე აეგო, ლიზის ნერვები შეიწირე, მე კი უშვილოდ დამტოვე. ნეტა რატომ არ იმსახურებ პატიებას ? - მშვიდად საუბრობდა ლინდა. საკუთარი თავისგან უკვირდა. ავტომატურად საუბრობდა იმას, რასაც ფიქრობდა. მაქსიმალურად აუღელვებლად ხლართავდა სიტყვებს. არც პულსი აჩქარებია, არც სუნთქვის რიტმი შეცვლია.
- ‎შენ რომ მაშინ არ შესულიყავი... - დაიწყო ტონიმ
- ‎მე რომ მაშინ არ შევსულიყავი რა, ტონი ? - ცინიზმი გაურია ხმაში. - მთელი ცხოვრება ცრუ ბედნიერებაში ვიცხოვრებდი.
- ‎ვინაა ის ტიპი ?
- ‎ოთო?
- ‎როგორც სჩანს ჰო, ოთო. - ტუჩის კუთხე ჩატეხა ტონიმ.
- ‎ჩემი მომავალი ქმარია. - ამაყად უთხრა ლინდამ. თუმცა ამ სიტყვების წარმოთქმა და მისი კედელზე მინარცხება ერთი იყო.
- ‎ასე მარტივად ჩემი დავიწყების უფლებას არ მოგცემ ! - თქვა და გაველურებულად დააცხრა ტუჩებზე ლინდას. ეს გოგომ წინასწარ განსაზღვრა და წამის შემდეგ მოიცილა იგი ფეხებშუა ამორტყმით.
- ‎მომშორდი ! გულს მირევ ! - უკივლა ლინდამ და თავქუდმოგლეჯილი გაიქცა. ძალიან დიდხანს ირბინა. ეგონა, რომ ტონი მისდევდა და უკან არც იხედებოდა ისე მიიწევდა წინ. რამდენიმეჯერ დაეცა კიდეც, მაგრამ სწრაფად დგებოდა და აგრძელებდა გზას.

როგორც იქნა გაჩერდა, მაგრამ გაჩერდა იმიტომ, რომ მუცელი არაადამიანურად ასტკივდა, ღებინების შეგრძნება კი ორჯერ უფრო გაძლიერებულიყო.
შუა ქუჩაში აერია გული და ძლივს მოითქვა სული. გამვლელები გვერდს უქცევდნენ და ზიზღაღბეჭდილი სახეებით ეცლებოდნენ. ნეგატივი თუ იყვნენ სავსენი, თითქოს შებრალება ნატამალიც კი არ გააჩნდათ.
ხალხი მხოლოდ კბილგასაკრავს ეძებს, შემდეგ კი წუწუნებს, რომ სიკეთე ქვეყნად აღარ არსებობსო. ჩვენ მოვსპეთ კი არა, აღარ არსებობსო.

ლინდამ ეჭვების კორიანტელს თავი ვერ დააღწია. რა ეჭვები ? მივყვეთ ლინდას.
აფთიაქში შევიდა. გული ყელში ებჯინებოდა. ყოველივეს თითქოს შენელებული კადრებივით ხედავდა.
ყიდვის შემდეგ იქვე უბრალო კაფეს მიაშურა. საპირფარეშოში ჩაიკეტა და...
ერთი წუთი, პირველი მცდელობა.
ორი წუთი, მეორე...
მესამე.
მეოთხე.
მეხუთე.
თვალებს ვერ უჯერებდა. ან დასაჯერებელი იყო ?
ორი ხაზი.
ნუთუ ხუთივე ტესტი ტყუოდა ?
ნაჩქარევად გადააგდო სანაგვეში ხუთივე და მეექვსეს მიაშურა აფთიაქში. კონსულტანტების გაოცებულ მზერას ყურადღება არ მიაქცია და ტყვიასავით შევარდა იგივე ტუალეტში.
მეექვსეს უკვე დაუჯერა.
ჰო !
დაიჯერა !
ლინდამ მეექვსე ტესტს დაუჯერა !
მაგრამ ერთიანად აცახცახდა ამის შემდეგ. უსაზღვროდ ბედნიერება ებრძოდა უკიდეგანო შიშს. აწმყო და მომავალი წარსულს. სუნთქვა ეკვროდა და არ ჰქონდა სურვილი, რომ ყოველივე რაც წარსულში მოხდა განმეორებულიყო.
მეექვსე ტესტი გულში ჩაიხუტა. და ცალი ხელით მუცელს მოეფერა. ვერაფერი უთხრა შვილს, მხოლოდ ცრემლები წამოსცვივდა ღაპაღუპით.
ვერ ხვდებოდა სიხარულის იყო თუ შიშის. მაგრამ სჭირდებოდა ტირილი. უნდა ამოეღო გულიდან ყველაფერი, რაც დარჩა.
და ამოიღო კიდეც.
ჩუმად, ყველასგან მალულად. მხოლოდ თავის შვილთან ერთად. ოთოს შვილთან ერთად.

ფრთხილად მიკეტა კაფეს კარი და ღრმად ჩაისუნთქა. ბედნიერად გაიღიმა და ესესიყო გზა უნდა გაეგრძელებინა რომ...

- აბორტი ! - სასოწარკვეთისგან შეცვლილ ხმაში დადიანის ხმის ტემბრი ამოიცნო და შეხტა. უკან გაიწია და გააფთრებული ნატას სახეს კარგად დააკვირდა. დაბერებული ეჩვენა. მაგრამ საიდან გაიგო ?!
- ‎საიდან... - თვალის გუგები გაუფართოვდა.
- ‎იმდენად გაფანტული ხარ, რომ ისიც ვერ შეამჩნიე, რომ მთელი გზაა მოგყვებოდი ! აბორტი-მეთქი ! ოთომ ეს არ უნდა გაიგოს ! - იკივლა მან და ლინდას ხელში წვდა. მანქანისკენ მიათრევდა და ფრჩხილებს ასობდა კანში. მხეცის ძალა ჰქონდა ახლა ნატას, მაგრამ დედას, რომელიც თავის ნაშიერს იცავს ბევრად მეტი მოეპოვება.
- ‎შენ რა უგულო კახპა ხარ ! - უღრიალა ლინდამ და სახეში გაარტყა. - ბავშვის მოკვლა ? რა ნამუსით ხარ შენ ცოცხალი საერთოდ ? გაეთრიე, დამეკარგე აქედან ! - თან მუცელზე იკიდებდა ხელს. დედობრივი ინსტინქტი უკვე ამუშავებულიყო ლინდაში.
- ‎განანებ ამას, იცოდე მწარედ განანებ ! - ცივად უთხრა და მანქანაში ჩაჯდა. მძღოლს ფოტოაპარატი გაუწოდა და თქვა. - იცი რაც უნდა გააკეთო.

ლინდა კი გონზე ვერ მოდიოდა. იმდენად სწრაფი იყო წინა მოქმედება, რომ აზრების დალაგება უჭირდა.
ერთი წუთიც კი არ ულაპარაკიათ მას და დადიანს.
მოიცა
ორსულად საერთოდ როგორ დარჩა ?
ნატამ ასე მალე როგორ გაიგო ?!
ნუთუ იმ მოკლე შუალედში, როცა მეექვსეს საყიდლად გავარდა ლინდა ნატამ დანარჩენი ხუთი ნახა ?!
გიჟია, ნამდვილად გიჟია !

ლიზისთან მიდიოდა და თან ფიქრობდა.
ისე მიაღწია ნატროშვილის კარამდე, რომ ცოტაც და გაგიჟდებოდა.
- ლი ? მე მეგონა საღამოს მოხვიდოდი. - ხალისიანად უთხრა გოგომ.
- ‎ვინმე გყავს ? - ჩუმად ჰკითხა ლინდამ.
- ‎კი, აჩი. რა იყო ? - შეშფოთებული სახით ჩააშტერდა ლიზი.
- ‎არაფერი, უბრალოდ... შევიდეთ. - გაუღიმა ფხაკაძემ და სახლში შეყვა.
აჩი დივანზე წამოკოტრიალებული დახვდა და ხელის აწევით მიესალმა. ლინდამ თავი დაუკრა და ნაჩქარევად აიღო გეზი სამზარეულოსკენ, სადაც მთელი დღე ტრიალებდა ლიზი.
- ლიზ... რაღაც უნდა გითხრა. - გაუბედავად დაიწყო ლინდამ და წამით შეყოვნდა.
- ‎გისმენ ! - სხარტად უპასუხა ლიზიმ და ლინდას სხვა გზა არ დარჩა. გულის ჯიბიდან ამოიღო ტესტი და ლიზის დაუდო წინ.
გავიდა ერთი წუთი, ორი, სამი...
ბოლოს ლიზიმ ხელი დაავლო ამ ტესტს და აჩის აჩვენა.

- არ არსებობს ! - სიხარულისგან იღრიალა ბიჭმა და ლიზი ჰაერში ააფრიალა. - ბაია გვეყოლება ლიზი ?! პატარა ბაია ! - იცინოდა და თან ტიროდა აჩი.
- ‎დამსვი არანორმალურო, ჩემი არარის ! - თქვა თუ არა ეს ლიზიმ აჩის სახე მაშინვე მოეღრუბლა. დივანზე დაჯდა, ლიზი კალთაში ჩაიჯინა და მოეხვია.
- ‎ჩვენც რაა... - აწკმუტუნდა დამნაშავე ლეკვივით.
- ‎ანუ შენც ხედავ, რომ აქ ორი ხაზია ? - ჰკითხა ლიზიმ.
- ‎რა თქმა უნდა, ბრმა ხომ არა ვარ, ტოო. - გაოცდა აჩი.
- ‎ლინდა ! - იკივლა ლიზიმ და მისაღების კართან მდგარ ლინდას შეახტა. - შვილი ? შენი და ოთოს ბარტყი ! - კიოდა და ტკიპასავით მიეკრო ლინდას.
- ‎ლიზი, გეყოფა წელს მომწყვეტ ! - იცინოდა ფხაკაძე და როგორც იქნა დივანზე დაჯდომა მოახერხა.
ლიზი წამოხტა და ბავშვისთვის საყიდელ ტანსაცმელის თუ სხვა ნივთების დათვლას და მათზე ბჭობას მოჰყვა. აჩიმ კი ლინდას ჰკითხა.
- იცის ? - ფხაკაძემ თავი გააქნია და თქვა.
- ‎ნახევარი საათის წინ გავიგე.
- ‎როდის ეტყვი ?
- ‎არ ვიცი...
- ‎რას ქვია არ იცი ? - სახტად დარჩა აჩი.
- ‎იმას, რომ... ნატა... - ხელები მომუშტა გოგომ.
- ‎რა ნატა ? ნატამ საიდან იცის ? - კიდევ უფრო დიდი გაოცება აღებეჭდა ბიჭს სახეზე.
- ‎არ ვიცი, ვვრაუდობ, რომ მეექვსეს საყიდლად რომ გავედი ის ხუთი ნახა.
- ‎სად იყავი ? - სახე დაუსერიოზულდა ბიჭს.
- ‎ვსეირნობდი, ტონის შევეჩეხე, მერე გამოვიქეცი და რომ ვიეჭვე ვიყიდე და კაფეში შევედი. - ჩაუკაკლა ყველაფერი ლინდამ. ენდობოდა ამ ბიჭს.
- ‎ნატამ რაო.
- ‎აბორტი, თორემ მწარედ განანებო.
- ‎დედას შევე"ცი. - იღრიალა აჩიმ და მაგიდას წიხლი ჰკრა.
- ‎რა ხდება ? - იკითხა შეშინებულმა ლიზიმ, რომელიც ჯერ კიდევ იმაზე საუბრობდა ბავშვისთვის რა უნდა ეყიდათ.

.....
სტანდარტული ახალი წელი იყო.
ახლის დასაბამი.
ახალი სიცოცხლის საწყისი...
მთელ ქალაქს უხაროდა, ყვაოდა თითქოს. თეთრად ყვაოდა. თოვდა და ფანტელები ქაოსურ კანონზომიერებას ჰქმნიდნენ. თეთრ ზეწარს აფარებდნენ ქალაქს და ჯადოსნურ სურვილების ახდენას ჰპირდებოდნენ მოსახლეობას.
არაფერი ადარდებდა ოთოს. ბედნიერი იყო ლინდასთან ერთად. აჩისთან და ლიზისთან ერთად.
ბევრი იმხიარულეს. იმღერეს, იცეკვეს, მთელი ქალაქი მოიარეს.
მაგრამ ყრუ შფოთვა ლინდას მაინც არ ტოვებდა. შინაგანად ღრღნიდა.
სახლში დაბრუნება არ უნდოდა, თითქოს იცოდა, რომ იქ რაღაც საშინელება ელოდა. ელოდა, რომ ნატას მუქარა ჩაამწარებდა მთელ ახალ წელს და საბოლოოდ გაანადგურებდა.

დილის ხუთი იყო.
ყველა მთვრალი ლინდას გარდა. ლიზის სახლამდე ძლივს მიაღწიეს. როგორც კი შემოვიდნენ იატაკზე გაიშხლართნენ უგონოდ მთვრალები. ლინდა კი შიშისგან კანკალებდა. ელოდა, ყოველ წამს ელოდა, რომ ასეთი ბედნიერება წარმოუდგენელი იყო დადიანის მუქარის შემდეგ. პარანოიად გარდაექმნა და ცოტა ხნის შემდეგ საკუთარმა თავმა გააღიზიანა. მაგრამ ამან არ მისცა საშუალება, რომ ეს ფიქრები ბოლომდე მოეშორებინა.

მაშინაც კი, როცა ყველა უკვე გამოფხიზლდა.

მაშინაც კი, როცა მთელი შემდეგი დღე გავიდა.

მაშინაც კი, როცა მთელი ერთი კვირა გავიდა...


- ლინდა... რა გჭირს ? - ყოველდღე ეკითხებოდა ლინდას ოთო, მაგრამ პასუხად დუმილს იღებდა. ყოველ კაკუნსა თუ ზარზე შიშისგან კრთებოდა. უმიზეზოდ აიტანდა კანკალი და საბნის ქვეშ იმალებოდა. თითქოს ეს დაიცავდა. როგორც ბავშვობაში გვგონია ხოლმე, რომ საწოლის ქვეშ არსებული ურჩხულებისგან საბანი დაგვიცავს.


ბოლოს ოთომ ვეღარ მოითმინა, მოთმინების ფიალა საბოლოოდ აევსო და უხეშად უთხრა.
- ბოლობოლო ამიხსნი რა ჯანდაბა ხდება შენს თავს ?
- ‎რა უნდა ხდებოდეს? - ამოიკნავლა ლინდამ და პარალელურად კარზე ზარი გაისმა. ლიზი ფრთხილად წამოდგა და კარისკენ წავიდა. ცოტა ხნის შემდეგ დაბრუნდა კონვერტით ხელში.
- ‎ოთო, შენთვისაა. - გაკვირვებით წამოიძახა და გაუწოდა. ლინდა სასოწარკვეთილად უყურებდა კონვერტის გადაცემის პროცესს და ლამის გულზე წაუვიდა.

ოოჰ, ჯობდა არ გაეხსნა...
უყურებდა და ირონიულად იცინოდა. ხარხარი დაიწყო და კონვერტში არსებული მასალა ფეხებთან დაუგდო ლინდას.

- თურმე რა გჭირს მთელი კვირაა. თურმე რატომ გააკანკალებს. გეშინია ლინდუ ? - ჰკითხა ოთომ და ხმამაღლა გაიცინა. - მიპასუხე, რატომ ხარ ჩუმად ?
ლინდას კი თავზარი დაეცა. სუნთქვა შეეკრა და ჩაიკეცა. ხელებით იატაკს დაეყრდნო და თავის და ტონის ფოტოებს დააკვირდა. ზუსტად იმ დღეს იყო გადაღებული, როცა ნატას შეხვდა. გაახსენდა ნატას ნათქვამიც მთელი დღეა გითვალთვალებო.
- ოთო.. - ამოიხრიალა ლინდამ.
- ‎რა ოთო ? ამიხსნი ჰო ? შენ მე ყველაფერს ამიხსნი, ეს ის არ არის, რასაც მე ვფიქრობ ! - ხელები გაშალა ბიჭმა. იგრძნო როგორ ეწვოდა შიგნეულობა. იგრძნო როგორ ამოგლიჯეს გული საგულედან. უკონტროლო გახდა. სრულიად უკონტროლო. დალეწა ყველაფერი, რაც კი ხელთ მოხვდა. აჩი კი ამაოდ ცდილობდა იგი შეეჩერებინა. - ამიხსენი, ამიხსენი ეს რა არის ?! - ღრიალებდა ბიჭი, მაგრამ რეალურად არ აძლევდა ლინდას საშუალებას, რომ ერთი სიტყვა მაინც ეთქვა. - თავის გასამართლებლად რას იტყვი ? - ჩაიმუხლა ლინდას წინ და თავი ააწევინა. - რა გატირებს ?! რა ხდება ლინდა ?!
- ‎ოთო მე და ტონი, ეს შემთხვევითი კადრი იყო, წამიერი, მოვიშორე ეგრევე. - ვედრება გაისმა მის ხმაში.
- ‎ისეთი ერთწუთიანი, კადრის დაფიქსირება როგორ მოხდა, ჰა ? გაეთრიე და თვალით არ დამენახო ! - უთხრა ოთომ და ლინდას სახეში გაარტყა.

.....

- რა ჯანდაბა გინდა, აჩიკო ? - გალეშილი მთვრალი იყო ოთო. ადამიანს არ ჰგავდა. მთელი თვის გაუპარსავი და თვალებჩასისხლიანებული. აჩისთვის ძალიან რთული იყო მეგობრის ამ დღეში ხილვა, მაგრამ არ გამოსდიოდა მისი ამქვეყნად დაბრუნება.
- ‎მომისმინე, ლინდა...
- ‎არ მინდა მაგ სახელის გაგონება ! - საჩვენებელი თითი ასწია და დივნიდან გადმოვარდა.
- ‎როცა მოგინდება, აი. - თქვა აჩიმ და მცირე ზომის ყუთი დადო ჟურნალის მაგიდაზე.

...
გავიდა ერთი დღე.
ორი.
ოთხი.
ათი.
ოცდაათი.
ყუთი კი ხელუხლებელი იდო მაგიდაზე. ოთო იტანჯებოდა და როგორც ყველაზე ამაზრზენი ლოთი ცდილობდა ამ ტანჯვის სასმელში ჩახშობას.
მაგრამ ბოლოს ვერ მოითმინა.
გახსნა და თვალებს ვერ დაუჯერა. ზუსტად ის მეექვსე ტესტი იყო ყუთში. თან წერილი ახლდა.

"ოთო.
ალბათ, ახლა გეზიზღები და საერთოდ არ გინდა ჩემი მოსმენა. ამიტომ წერა ვამჯობინე. შესაძლოა არ წაიკითხო ისე დაწვა, მაგრამ მე მაინც დავწერ.
თექვსმეტის ვიყავი, როცა ტონი შემიყვარდა.
მასაც.
თვრამეტის ვიყავი, როცა გავთხოვდი.
ბედნიერი იყო ყველა. მეც, ტონი, მისი მშობლები და მამაჩემიც.
თავი ზღაპარში მეგონა და ენით აღუწერელი ბედნიერება სუფევდა ჩემს ოჯახში.
მერე...
მერე გავიგე, რომ ფეხმძიმედ ვიყავი. გოგოს ვარაუდობდნენ და ნორა უნდა ყოფილიყო მისი სახელი.
თუმცა შემთხვევით ვიპოვე ტონის მიმოწერები. ეს არ იყო ჩვეულებრივი მიმოწერა, ყველაზე ბინძური ინტიმით გაჟღენთილ საზიზღრობას გადავაწყდი.
მაშინ მეხუთე თვეში ვიყავი.
თავზე დამენგრა ბედნიერება. განშორებას ვაპირებდი, მაგრამ როგორც კი დაინახა რას ვკითხულობდი მიყვირა, სახლში ყველაფერი დალეწა და მერე მე...
პირველი დარტყმა სახეში იყო, მეორე და მესამე მუცელში.
ჩავიკეცე და სისხლის გუბე დავაყენე. ვერ ვკიოდი, ვერც ვხაოდი, დახმარებასაც ვერ ვითხოვდი.
მერე მითხრეს ბავშვი მოგშორდაო.
ასე უბრალოდ.
ასე...
ჩემი პატარა მან მომიკლა. ჩემმა სიყვარულმა.
მე ვიწექი. უბრალოდ ვიწექი. არ ვდგებოდი. რობოტად ვიყავი ქცეული.
ყოველდღე მოდიოდა და პატიებას მთხოვდა.
მერე მომიტაცა.
არ ვიცი როგორ მოახერხა, სულ თავზე მედგნენ.
ახლაც მახსოვს იმ ხის სახლის ტენიანი, გულისამრევი სუნი. არაფერი მაკლდა. გარდა სულისა და მუცელში მოძრავი ნორას გარდა.
ეს კი ჩემთვის ყველაფერი იყო.
გამოვიქეცი.
არც ეს ვიცი როგორ, მაგრამ მესამედაც გადმოვხტი და ფეხი მოვიტეხე. გზამდე მივბობღდი და...
მერე ვენები გადავიჭერი.
შემდეგ მამა.
მერე ხიდი.
ფხვნილი.
ბოლოს შენ.
შვილი შენია, ოთო.
ფოტოები ნატას შედევრი.
გარტყმა კი შენი."

ახლაღა გაახსენდა, რომ ბოლოს სახეში გაარტყა ლინდას.
მიხვდა რა არაკაციც იყო, მაგრამ ახლა ყველაზე მეტად ნატას მოსპობა უნდოდა.
თავი მოიწესრიგა, გამოფხიზლდა და გავიდა გარეთ.

- ოთო ? - გაოცდა ნატა. - აქ რას აკეთებ. - ხელები სხეულზე აიფარა, ეგონა რომ ბიჭი მასზე თავდასხმას აპირებდა.
ოთო კი ახლოს მივიდა. ხელები კედელზე, თავს ზემოთ დაუჭირა და აკოცა. ნატა სიამოვნებისგან შეიშალა და როცა ოთომ შეწყვეტა ლამის გაეტირა.
- ერთ ძალიან მაგარ ადგილას წაგიყვან ნატაშ, გინდა ? - ჰკითხა ბიჭმა და რაღა თქმა უნდა თანხმობა მიიღო.

- ოთო, ძვირფასო სად ხარ ? - სიბნელეში იდგა ნატა და ელოდებოდა ბიჭს. ფიქრობდა გავიმარჯვეო, მაგრამ...
- აქ ვარ ძვირფასო. - გაისმა ოთოს ხმა და ნატას სხეულზე რამდენიმე წყვილმა ხელმა ჰპოვა სიამოვნება.
- ხელი გამიშვით, რას აკეთებთ ? - სასო წარმეკვეთა მას.
- ახლა მიიღებ საზღაურს, ნატაშ. - წარმოთქვა ოთომ და ადგილი გაანათა. აქ შეკრებილიყო თითქმის ყველა, ვისაც ნატა დადიანი უნდოდა.

უნდოდა და მიიღეს კიდეც.

.....
მერე იყო...
რა იყო მერე ?
- დედაა ! ჩემი შარვალი სად არის ?
- გარეცხილებში იქნება აჩიკო. - გასძახა ლინდამ.
- არ არის აქ !
- ღმერთო დიდებულო, გადმომხედე. აბა ეს რა არის ? - დოინჯი შემოირტყა ფხაკაძემ.
- სასწაული პირდაპირ. - ჩაიბურტყუნა ხუთი წლის ბიჭმა და შარვალს ხელი დაავლო.
- ლი ! ჩემი პერანგი სად ჯანდაბაშია ?
- დაუთოვებული კიდია კარადაში. - თვალები აატრიალა ლინდამ.
- არ არის აქ. - გაისმა ოთოს უკმაყოფილო ბურდღუნი.
- აბა ეს რა არის ?! - შუბლზე ხელი მიირტყა გოგომ. აჩი კი მამასთან მივიდა, ახედა და ორივემ ერთად ჩაილაპარაკა.
- სასწაული პირდაპირ.
- რაც მამა ის შვილი !
- ჩვენც გვიყვარხარ. - ახლაც დუეტში უპასუხეს.
- მწუხარების მონაწილე ვარ. - უპასუხა ლინდამ.
- დღეს დედიკოს პირველი ოფიციალური გამოფენაა, კარგად მოვიქცეთ. - შვილთან ჩაიმუხლა ოთომ.
- პუნშს დავასხამ მაშინ მარტო. - თავი დაუქნია პატარა აჩიმ. - ნია ჰომ წამოვა ?
- რა თქმა უნდა. - გაეცინა ბიჭს და უფროს აჩიკოს დაურეკა.
- ბიჭო, ნია ჰომ მოგყავს ?
- აბა ამას სახლში რა გააჩერებს, სუფთა დედამისია.
- შენ და ლინდას გესმით ერთმანეთის. - გაეცინა ოთოს და ტუმბოზე მდგარ საერთო სურათს გახედა.

აჩი, ლიზი, ნია, ოთო, ლინდა და პაწაწინა აჩიკო...


......

დავასრულე.
აქ ვიტყვი, რომ ეს ისტორია უბრალოდ დროის გასაყვანად დავიწყე და ნამდვილად არ მეგონა, რომ მოგეწონებოდათ.
არც წერის სტილით, არც მხატვრულობით და არც სიუჟეტით გამოირჩევა.
ძალიან მიხარია, თუ მოგეწონათ და შეფასებები რაც შეიძლება რეალური მინდა.
მიყვარხართ ძალიან ❤️❤️❤️скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი Mariam Shengelia_3

შეყვარებულივარ ამ ისტორიაზე!
რატომღაც მეგონა ცუდად დაასრულებდი და ძალიან გამახარა ამ ფინალმა!
მიყვარს ჰეფი ენდი და რაგავაკეთო.
ოთო მიყვარს მე, ხელი რო დაარტყა კი გავბრაზდი მარა ამბიჭმა ისეთები ქნა, ისეთი ჭაობიდან ამოიყვანა ლინდა...
მოკლედ ძალიან მომეწონა❤
კარგი ხარ და გელოდები ახალი ისტორიით❤

 



№2  offline მოდერი Eleniko13

ასე მეგონა, მთელი ეს დრო
ცდილობდი რაღაც საიდუმლო შეგექმნა,
ინტრიგა შემოგეგდო და იმაზე
აგეგო მთელი ისტორია,
და ალბათ ფიქრობ, რომ გამოგივიდა,
მაგრამ ვერ.
არ მიყვარს ისეთი საიდუმლოები,
ყველაფერს ბოლო თავში რომ ააშკარავებენ და
შენ გაცილებით უკეთ უნდა დაგეწერა ეს.
ბოლო თავი კაკ მინიმუმ ექვს თავს უდრიდა,
ცოტა რომ არ გეჩქარა.
ცოტა კი არა, ძაან მიაყარე რა.
არადა, გიღირდა?
მე კი, მშვენივრად მესმის დროის გასაყვანად დაწერილი ისტორიები,
მაგრამ ეგრე სულ ერთ ადგილას იდგები,
გაძეგლდები.
ძაან გიყვართ ისე ეს გაძეგლება ფორლაველებს მაგრამ...
ჰუ ქეარზ?
ხოდა, ლინდას და ოთოს ურთიერთობაზე მინდა ვთქვა.
ანუ, ჯერ ერთად ყოფნა რა იყო,
მერე ეს უცებ ბრახ და
დაშორება რა იყო.
მოსვლა რა იყო ან წასვლა რა იყოო,
ხო იცი?
კაი, ერთად იყვნენ, იყვნენ.
უბრალოდ არ მესმის,
მთელი სადღაც მგონი ათი თავი ოთო თავის შეგნებას და
გაგებას ამტკიცებდა და
მერე უცებ ფოტოებზე ავარდა
ძააან წითელხაზიანი გოიმივით და
თან ისე უმიზეზოდ გაარტყა,
ანუ უსაფუძვლოდ.
ეგრე მხოლოდ მოძალადეები იქცევიან.
ოთო მოძალადე არ იყო, მაგრამ რატომღაც ჩათვალე რომ
გეზარებოდა რა ზედმეტი ჩაკირკიტება და
საბოლოო ჯამში გამოვიდა ჩვეულებრივი დებილობა ეს თავი.
მერე ეს ლოთობა რა არის?
ძაან სტანდარტულია, ხვდები?
არადა ცდილობდი არ ყოფილიყო სტანდარტული წყვილი და მაინც ეგრე გამოგივიდა.
ტეხავს.
და ჩემი აზრით,
არსებობს ასეთი რაღაც,
პოლიციაში წახვალ, შეიტან საჩივარს და კონკრეტულ
პიროვნებას აეკრძალება შენთან რაღაც მანძილზე მოახლოება.
პლიუს ამას, თუ რამე დაგიშავდება,
რათქმაუნდა იმ პიროვნებაზე წავლენ.
კაცო, ბაბუს დროს და საბჭოთა კავშირში კი იყო ეს
ფულით მთელს თავდაცვას იყიდდი მაგრამ
აღარ არის რა ეგრე.
ყოველ შემთხვევაში, ესეთ წვრილმან საკითხებზე.
თან არც ესენი იყვნენ ღარიბი ციგანკები.
აუ კიდე,
ლიზი კაი ტიპია მაგრამ,
მაგის და აჩის ერთად ყოფნა ძაან შემოტენილია :დდდდ
ჰაერზე რო გადაწყვიტე და ჰაერზევე რომ ქენი.
ეს ისე, ახლა გამახსენდა რომ მინდოდა მეთქვა.
და მთელი ისტორია რომ ლინდას ტკივილზე ააგე,
ეგეც მებანძება.
რა პონტია, დატრიალებენ ლინდას,
ლინდას ეს,
ლინდას ის,
თან სპეციალურად მოძვრება ეს ნატაც და
ისეთ რაღაცეებს აკეთებს, ლინდა
ხდება ოთოს საზრუნავი და
მაგით კიდევ შენ საწერი გაქვს და
რა გენაღვლება?
არადა ეს ნატა ისეთი ჭკვიანი რო ყოფილიყო,
როგორსაც შენ აღწერდი და ჩაფიქრებული გყავდა,
ისე იზამდა,
რომ სერიოზული ბზარი გაეჩინა ურთიერთობაში.
ხოდა ვერ ქნა,
პირიქით,
თვითონ დარჩა ათასგზის ნახმარი.
აუ და ეგ ვაბშე...
მარაზმი.
აი, რაც არ უნდა მიქარო გოგომ,
ბიჭი რო ეგეთ რაღაცას გააკეთებს...
ჯერ ხო ჩვეულებრივად გასროკავენ ამ ოთოს და
იმ ბიჭებსაც,
მერე ლინდას ადგილას აღარც შევხედავდი.
და თუ ოთომ არ უთხრა, ეგ სხვა საქმეა ვაბშე.
დავიჯერო გაუპატიურების მერე თავში რაღაც დაუტრიალდა და
შეეშვა ამათ?
თუ...?????
ანუ გამოდის მაინც არ გამქრალა ნატა და
ოთომ ტყუილად იკაცა რა.

შემდეგში, უკეთესს.
წარმატებები
--------------------
ლილიტის ქალიშვილი.

 



№3  offline მოდერი MoonLady

Eleniko13
ასე მეგონა, მთელი ეს დრო
ცდილობდი რაღაც საიდუმლო შეგექმნა,
ინტრიგა შემოგეგდო და იმაზე
აგეგო მთელი ისტორია,
და ალბათ ფიქრობ, რომ გამოგივიდა,
მაგრამ ვერ.
არ მიყვარს ისეთი საიდუმლოები,
ყველაფერს ბოლო თავში რომ ააშკარავებენ და
შენ გაცილებით უკეთ უნდა დაგეწერა ეს.
ბოლო თავი კაკ მინიმუმ ექვს თავს უდრიდა,
ცოტა რომ არ გეჩქარა.
ცოტა კი არა, ძაან მიაყარე რა.
არადა, გიღირდა?
მე კი, მშვენივრად მესმის დროის გასაყვანად დაწერილი ისტორიები,
მაგრამ ეგრე სულ ერთ ადგილას იდგები,
გაძეგლდები.
ძაან გიყვართ ისე ეს გაძეგლება ფორლაველებს მაგრამ...
ჰუ ქეარზ?
ხოდა, ლინდას და ოთოს ურთიერთობაზე მინდა ვთქვა.
ანუ, ჯერ ერთად ყოფნა რა იყო,
მერე ეს უცებ ბრახ და
დაშორება რა იყო.
მოსვლა რა იყო ან წასვლა რა იყოო,
ხო იცი?
კაი, ერთად იყვნენ, იყვნენ.
უბრალოდ არ მესმის,
მთელი სადღაც მგონი ათი თავი ოთო თავის შეგნებას და
გაგებას ამტკიცებდა და
მერე უცებ ფოტოებზე ავარდა
ძააან წითელხაზიანი გოიმივით და
თან ისე უმიზეზოდ გაარტყა,
ანუ უსაფუძვლოდ.
ეგრე მხოლოდ მოძალადეები იქცევიან.
ოთო მოძალადე არ იყო, მაგრამ რატომღაც ჩათვალე რომ
გეზარებოდა რა ზედმეტი ჩაკირკიტება და
საბოლოო ჯამში გამოვიდა ჩვეულებრივი დებილობა ეს თავი.
მერე ეს ლოთობა რა არის?
ძაან სტანდარტულია, ხვდები?
არადა ცდილობდი არ ყოფილიყო სტანდარტული წყვილი და მაინც ეგრე გამოგივიდა.
ტეხავს.
და ჩემი აზრით,
არსებობს ასეთი რაღაც,
პოლიციაში წახვალ, შეიტან საჩივარს და კონკრეტულ
პიროვნებას აეკრძალება შენთან რაღაც მანძილზე მოახლოება.
პლიუს ამას, თუ რამე დაგიშავდება,
რათქმაუნდა იმ პიროვნებაზე წავლენ.
კაცო, ბაბუს დროს და საბჭოთა კავშირში კი იყო ეს
ფულით მთელს თავდაცვას იყიდდი მაგრამ
აღარ არის რა ეგრე.
ყოველ შემთხვევაში, ესეთ წვრილმან საკითხებზე.
თან არც ესენი იყვნენ ღარიბი ციგანკები.
აუ კიდე,
ლიზი კაი ტიპია მაგრამ,
მაგის და აჩის ერთად ყოფნა ძაან შემოტენილია :დდდდ
ჰაერზე რო გადაწყვიტე და ჰაერზევე რომ ქენი.
ეს ისე, ახლა გამახსენდა რომ მინდოდა მეთქვა.
და მთელი ისტორია რომ ლინდას ტკივილზე ააგე,
ეგეც მებანძება.
რა პონტია, დატრიალებენ ლინდას,
ლინდას ეს,
ლინდას ის,
თან სპეციალურად მოძვრება ეს ნატაც და
ისეთ რაღაცეებს აკეთებს, ლინდა
ხდება ოთოს საზრუნავი და
მაგით კიდევ შენ საწერი გაქვს და
რა გენაღვლება?
არადა ეს ნატა ისეთი ჭკვიანი რო ყოფილიყო,
როგორსაც შენ აღწერდი და ჩაფიქრებული გყავდა,
ისე იზამდა,
რომ სერიოზული ბზარი გაეჩინა ურთიერთობაში.
ხოდა ვერ ქნა,
პირიქით,
თვითონ დარჩა ათასგზის ნახმარი.
აუ და ეგ ვაბშე...
მარაზმი.
აი, რაც არ უნდა მიქარო გოგომ,
ბიჭი რო ეგეთ რაღაცას გააკეთებს...
ჯერ ხო ჩვეულებრივად გასროკავენ ამ ოთოს და
იმ ბიჭებსაც,
მერე ლინდას ადგილას აღარც შევხედავდი.
და თუ ოთომ არ უთხრა, ეგ სხვა საქმეა ვაბშე.
დავიჯერო გაუპატიურების მერე თავში რაღაც დაუტრიალდა და
შეეშვა ამათ?
თუ...?????
ანუ გამოდის მაინც არ გამქრალა ნატა და
ოთომ ტყუილად იკაცა რა.

შემდეგში, უკეთესს.
წარმატებები

აააბსოლუტურად გეთანხმები ყველაფერში. არანაირი პრეტენზია არ მაქვს და მეტად მიკვირს რატომ დახარჯეს შენ დრო აი ამაზე, მართლა :დ
თუმცა მადლობის მეტი რა მეთქმის ^-^

Mariam Shengelia_3
შეყვარებულივარ ამ ისტორიაზე!
რატომღაც მეგონა ცუდად დაასრულებდი და ძალიან გამახარა ამ ფინალმა!
მიყვარს ჰეფი ენდი და რაგავაკეთო.
ოთო მიყვარს მე, ხელი რო დაარტყა კი გავბრაზდი მარა ამბიჭმა ისეთები ქნა, ისეთი ჭაობიდან ამოიყვანა ლინდა...
მოკლედ ძალიან მომეწონა❤
კარგი ხარ და გელოდები ახალი ისტორიით❤

მადლობა ❤️

 



№4  offline წევრი moodchanger

კარგი იყო ინტრიგა ბევრს მოასწავებდა ჩემთვის ,ამაგარამ მაინც კარგი იყო ოთოს არ ვადანაშაულებ არაფერში , იმაზე მეტი გაუკეთა ლინდას ვიდრე ხელის დარტყმა აფექტურ მდგომარეობაში , ნუ რათქმაუნდა ჩემი აზრია

კარგი ემოცია დამიტოვა <3 <3 kissing_heart
--------------------
mood

 



№5  offline მოდერი MoonLady

ნონორე
Lady ra gitxra aba...dasasruli misagebi iyo magram vici sheni shesadzleblobebi....iisperi arteriis msgavsi miziduloba gvchirdeba:):)

იისფერი არტერია... მიხარია, რომ გახსოვს...
ეს კი... ეს მასთან ახლოსაც ვერ მივა ნონო.

moodchanger
კარგი იყო ინტრიგა ბევრს მოასწავებდა ჩემთვის ,ამაგარამ მაინც კარგი იყო ოთოს არ ვადანაშაულებ არაფერში , იმაზე მეტი გაუკეთა ლინდას ვიდრე ხელის დარტყმა აფექტურ მდგომარეობაში , ნუ რათქმაუნდა ჩემი აზრია

კარგი ემოცია დამიტოვა <3 <3 kissing_heart

გმადლობ <3

 



№6  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

მიყვარდა მე ეს ისტორია ♥♥
არ ვამბობ რომ ცუდი იყო...
მაგრამ
ამაზე ათასჯერ უკეატესი შეგეძლო!!♥♥♥
ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა თითქოს ჩქარობდი და მიაფუჩეჩე ყველაფერი.. მართლა ამ თავში რაც მოხდა შეიძლებოდა კიდევ ათი თავი გამოსულიყო..♥♥♥
ოთოსი არ მესმის..მიყვარდა მე ეგ პერსონაჟი ..მაგრამ შერიგებიდ მიუხედავად წარმოდგენა შემეცვალა, არ შეიძლება ასე ერთ წუთში გამოიტანო დასკვნა და საყვარელ ადამიანს რომელიც ასე უყვარდა გააგდოს...
თან მესმოს მისიც უკვე ნერვები პიკს აღწევდა ლინდას შემყურე..
განა ლინდას არ ვადანაშაულებ? ძალიან უაზროდ მოიქცა..შეიძლება ძნელი იყო მაგრამ შვილის გამო უნდა ებრძოლა და თავს კონტროლი გაეწია აეხსნა ოთოსთვის ყველაფერი და ასე აღარ მოხდებოდა...
აი ოთოს საქციელი ნატასთან კი საერთოდ არ ამართლებს..რავქნა შეიძლება ზედმედატ გულუბრყვილო ვარ მაგრამ არ შემიძლია მაგ საქციელს გამართლება ვუწოდო! რაც არ უნდა დაეშავა ნატას მათთვის.. უამრავი გზა არსებობდა რომ ანნთავიდან მოეშორებინა ან შენ მოგეშორებინა მაგრამ ეს კაცური საქციელი არ იყო..
ამასთანავე ისე უცებ დაამთავრე გააზრება ვერ მოვასწარი, ანუ რომ მეგონა ახლა უნდა დაწყებულიყო ყველაფერი
ჰოპ და უცებ დასასრულზე გადახტი..
მოკლედ ჩემო საყვარელო არაჩვეულებრივი გოგო ხარ და არაჩვეულებრივად შეგიძლია წერა და წერ კიდეც
ეს ისტორიაც მიყვარდა და უფრო მაგრადაც შეგძლო დაგესრულებინა მაგრამ არ ვიცი რატომ მოხდა ესე... მთავარია შემდეგში გაითვალისწინებ და უფრო გამაოცებ კარგი ისტორიებით♥♥♥არ ვამბობ რომ ცუდი იყო უბრალოდ ამაზე მეტად უკეთესი შეგეძლო!♥♥♥
წარმატებები და არ დაიკარგო♥♥♥

 



№7  offline მოდერი MoonLady

ტკბილიწიწაკა
მიყვარდა მე ეს ისტორია ♥♥
არ ვამბობ რომ ცუდი იყო...
მაგრამ
ამაზე ათასჯერ უკეატესი შეგეძლო!!♥♥♥
ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა თითქოს ჩქარობდი და მიაფუჩეჩე ყველაფერი.. მართლა ამ თავში რაც მოხდა შეიძლებოდა კიდევ ათი თავი გამოსულიყო..♥♥♥
ოთოსი არ მესმის..მიყვარდა მე ეგ პერსონაჟი ..მაგრამ შერიგებიდ მიუხედავად წარმოდგენა შემეცვალა, არ შეიძლება ასე ერთ წუთში გამოიტანო დასკვნა და საყვარელ ადამიანს რომელიც ასე უყვარდა გააგდოს...
თან მესმოს მისიც უკვე ნერვები პიკს აღწევდა ლინდას შემყურე..
განა ლინდას არ ვადანაშაულებ? ძალიან უაზროდ მოიქცა..შეიძლება ძნელი იყო მაგრამ შვილის გამო უნდა ებრძოლა და თავს კონტროლი გაეწია აეხსნა ოთოსთვის ყველაფერი და ასე აღარ მოხდებოდა...
აი ოთოს საქციელი ნატასთან კი საერთოდ არ ამართლებს..რავქნა შეიძლება ზედმედატ გულუბრყვილო ვარ მაგრამ არ შემიძლია მაგ საქციელს გამართლება ვუწოდო! რაც არ უნდა დაეშავა ნატას მათთვის.. უამრავი გზა არსებობდა რომ ანნთავიდან მოეშორებინა ან შენ მოგეშორებინა მაგრამ ეს კაცური საქციელი არ იყო..
ამასთანავე ისე უცებ დაამთავრე გააზრება ვერ მოვასწარი, ანუ რომ მეგონა ახლა უნდა დაწყებულიყო ყველაფერი
ჰოპ და უცებ დასასრულზე გადახტი..
მოკლედ ჩემო საყვარელო არაჩვეულებრივი გოგო ხარ და არაჩვეულებრივად შეგიძლია წერა და წერ კიდეც
ეს ისტორიაც მიყვარდა და უფრო მაგრადაც შეგძლო დაგესრულებინა მაგრამ არ ვიცი რატომ მოხდა ესე... მთავარია შემდეგში გაითვალისწინებ და უფრო გამაოცებ კარგი ისტორიებით♥♥♥არ ვამბობ რომ ცუდი იყო უბრალოდ ამაზე მეტად უკეთესი შეგეძლო!♥♥♥
წარმატებები და არ დაიკარგო♥♥♥

გულწრფელად ვიტყვი, მე სხვისი ავტორობით ამ ისტორიაზე დროს არ დავხარჯავდი )) მადლობა შეფასებისთვის ^-^ როგორც აღვნიშნე დრო გავატარე ამის წერაში, ბოლოს კი დამღალა

 



№8 სტუმარი მარი. ელ❤

ეს იყო რაც იყოო ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბეე:) დროის გასაყვანად კი დაიწყე მარა საბოლოო ჯამში ძალიან სერიოზული საინტერესო და ინტრიგული ისტორია გამოვიდა და ყველა ჩაგვითრიააა აღფრთოვანებული ვარ მე პირადად საოცარი იყო და საოცარი ხარ შენ ჩემო კარგოო❤❤❤❤❤

 



№9  offline წევრი მარიკუნაა♥️

შენ უნდა დაგეწერა...
როგორ მივარდებოდა ოთო ლინდასთან და მუხლებზე მდგარი როგორ შეეხვეწებოდა პატიებას.
უნდა დაგეწერა.
მთელი თავის ფასი ექნებოდა მაგ სიტყვებს.
არ იყო ისეთი, როგორსაც ველოდებოდი,
მაგრამ საბოლოო ჯამში ძალიან ვისიამოვნე:)
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№10  offline მოდერი MoonLady

მარი. ელ❤
ეს იყო რაც იყოო ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბეე:) დროის გასაყვანად კი დაიწყე მარა საბოლოო ჯამში ძალიან სერიოზული საინტერესო და ინტრიგული ისტორია გამოვიდა და ყველა ჩაგვითრიააა აღფრთოვანებული ვარ მე პირადად საოცარი იყო და საოცარი ხარ შენ ჩემო კარგოო❤❤❤❤❤

ვაიმე, მადლობა ❤️

მარიკუნაა♥️
შენ უნდა დაგეწერა...
როგორ მივარდებოდა ოთო ლინდასთან და მუხლებზე მდგარი როგორ შეეხვეწებოდა პატიებას.
უნდა დაგეწერა.
მთელი თავის ფასი ექნებოდა მაგ სიტყვებს.
არ იყო ისეთი, როგორსაც ველოდებოდი,
მაგრამ საბოლოო ჯამში ძალიან ვისიამოვნე:)

ზედმეტი ჩავთვალე. ეგ რომ დამეწერა ლინდას განცდები უნდა აღმეწერა პარალელურად, ეგ კი...
ნუ მოკლედ, გმადლობ რომ დრო დახარჯე :დ ❤️

 



№11  offline წევრი blondeangel631

დასასრული სულ განსხვავებული იყო ბევრი ემოცია და სიხარული იყო ძალიან მომეწონა ♡ ♡ ♡

 



№12 აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

კარგი იყო ნამდვილადდ
ბოლომდე შემოინახეე საიდიულოო ინტრიგაა რაა
მიხარიაა კარგად რომ დამთავრდა

 



№13  offline წევრი ფლიკა

მართლაც ძალიან კარგი იყო ხარვეზებიან ყველაფრიანად ❤

 



№14  offline აქტიური მკითხველი ლუნი.

ძაან მიაყრე :(( ეგ არ მინდოდა ზუსტად. ოთოს საქციელი ბოლოს ძაან არარეალური და უაზრო მეჩვენა. ძაან საშინელება გააკეთა ნატასთან მიმართებაში. იმისდა მიუხედავად რომ ნატაა; )
ბოლოს ძაან დააჩქარე და დაასრულე(( ძაან დამაკლდა რაღაც.
საერთო ჯამში კარგია.
იმედია არ დაიკარგები.
ახალი ისტორიით გელი❤
--------------------
Your love is all I need to feel complete.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent