შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარულს ვერ გაექცევი! {თავი-11}


16-01-2018, 20:22
ავტორი Tamusia Egutidze
ნანახია 704

სიყვარულს ვერ გაექცევი! {თავი-11}

11თავი
-ღამის 1:00 იყო ყველანი თავის ოთახებში იყვნენ ისე როგორც დემიანი და ელენე ერთმანეთზე აკრულები იყვნენ და იღიმოდნენ.
-ეს შენც შეამჩნიე? ჰკითხა ელენემ დემიანს.
-რა? გაუკვირდა ბიჭს.
-რენანს და ემილის ვგულისხმობ, გაეცინა ელენეს.
-ა, ჰო შევამჩნიე ღიმილით უპასუხა ბიჭმა.
-და?
-და?
-ისიც შეამჩნიე რომ ბოლოს ჩვენთან აღარ იყვნენ? ჰკითხა ღიმილით გოგონამ.
-აუ არა წამოიწია დემიანი და მომღიმარ გოგონას დააკვირდა. მდივნიდან წამოდგა და ელენეს ღიმილით ჩახედა თვალებში.
-რაიყო? აკისკისდა ელენე
-არაფერი რა უნდა იყოს? იღიმოდა თვალებში ჭინკაათამაშებული დემიანი და თან ელენეს იახლოვდებოდა. გოგონა ფეხზე წამოვარდა და უკნიდან გადაახტა მდივანს თან კინაღამ ფეხი მოიტეხა და ძირს დაეცა თან კისკისებდა და წამოდგომას ცდილობდა.
-ნუ ცანცარებ, სად დამემალები? იცინოდა დემიანი და თან მდივანს შორდებოდა და გოგონას უახლოვდებოდა. ელენე კი ძლივს წამოდგა და სახეზე ჩამოყრილი თმა უკან გადაიყარა,
-სად გარბოდი მითხარი! შეუბღვირა დემიანმა მაგრამ მერე გაეცინა. გოგონამ მხრები პატარა ბავშვვით აიჩეჩა და ბიჭს კნუტის თვალებით ახედა.
-ჩემი ბოთე. ხომ გითხარი ბოთე ხარ მეთქი? გოგონა ხელში აიტაცა დემიანმა და თან ღიმილით დააცქერდა სახეზე. მერე საწოლზე დასვა და გვერდით მიუჯდა.
-ფეხი იტკინე? ჰკითხა დაბღვერილმა და თან ფეხზე ხელი აუსრიალა.
-ნწ, არ მიტკენია გაუღიმა ელენემ და თავი გვერძე გადახარა მერე დემიანს საყვარლად გაუღიმა და მისი ყურება განაგრძო.
-ასე რატო მიყურებ? იცინოდა დემიანი, ელენემ ხელები გაშალა და დემიანს გაეღრიჯა.
-ჩემი დებილი, ჩაიცინა დემიანმა გოგონასთან მივიდა და მთელი სხეულით მიეწება ელენეს. გოგონამ მას ხელები შემოხვია და კისერში ხმაურით აკოცა.
-მიყვარხარ ელე, ჩაიბუტბუტა მის ყურთან დემიანმა და გოგონას თეთრი ზედა გადააძრო ლიფიც ერთი ხელის გასმით მოაშორა და გოგონას მკერდს კოცნით აუყვა მომენტალურად უნაცვლებდა ერთმანეთს ენას, ტუჩებს და კბილებს. ელენეს კი სიამოვნებისგან თვალები დაეხუჭა და თითებს გამოუცდელად დაატარებდა დემიანის სხეულზე. ბიჭმა მას ყელი დაუკოცნა და ბაგეებზე დააცხრა. ელენეს მთელი სხეული უხურდა, იმდენად დიდ სიამოვნებას ანიჭებდა დემიანის თითოეული შეხება, მისი სახე, მისი ხუჭუჭა თმა, მისი სურნელი... ყველაფერი, ყველაფერი რაც მას უკავშირდებოდა.
-მიყვარხარ, ამოიკნავლა გოგონამ სიამოვნებისგან მიბნედილი ხმით და დემიანს თმაზე წაეთამაშა. რომელიც სახეზე ჰქონდა ჩამოყრილი და თავისი დიდრონი თვალებით აკვირდებოდა გოგონას. მერე გვერზე გადაწვა და ახლა ელენე მოექცა ზემოდან. თმა ზურგზე გადაიყარა და მომღიმარ დემიანს დააკვირდა. მერე თითები ნაზად დაუსვა სახეზე და თმა უკან გადაუყარა.
- ჩემი ხუჭუჭა ჩიბუტბუტა თავისთვის და დემიანს ქვედა ტუჩზე ნაზად აკოცა. ბიჭს მთელი სხეული დაეძაბა დაძარღვული ხელები გოგონას შიშველ ხერხემალზე აასრიალა და კოცნაში აჰყვა. ვერ ხვდებოდა ეს როგორ მოხდა... როგორ დაიბყრო ამ პატარა გადარეულმა მისი გული... მაგრამ ერთადერთი რამ რაც ყველაზე კარგად იცოდა, იყო ის რომ ელენე მისთვის ყველაფერი იყო. და ის რომ მის გარეშე დემიანი სრული არარაობა იქნებოდა.
-მიყვარხარ ჩემო სიხარულო, ჩემი ყველაფერი ხარ ბუტბუტებდა დემიანი და თან ელენეს ბაგეებს ეკვროდა.
-მეც მიყვარხარ ჩემო ხუჭუჭავ. ყველაზე მეტად მიყვარხარ! იღიოდა ელენე და თან დემიანის გაბრწყინებულ შავ თვალებს აშტერდებოდა.
-რაიყო? გაეცინა ბიჭს
-რადა ეს... გაეცინა ელენეს ბიჭისკენ დაიხარა და თვალები დაუკოცნა, მერე ცხვირის წვერი ცხვირის წვერზე გაუხახუნა და ნიკაპზე აკოცა. დემიანი გვერდით გადაგორდა და გოგონა მკერდზე აიკრა.
-ჩემი ერთადერთი! ჩაიბუტბუტა დემიანმა და გოგონას გახურებული ტუჩები ბაგეებზე მიაწება და გულში ჩაიკრა.
-ჩემი ხუჭუჭა, ჩაიღიმა ელენემ და დემიანს მკერდთან აკოცა. ბიჭს მთელ სხეულზე სასიამოვნოდ გააჟრჟოლა და გოგონას გაუღიმა.
-ნუ აკეთებ ეგრე!
-როგორ ესე? ისევ გაიმეორა ელენემ და ბიჭს ტუჩები მიაწება.
-ელენე! გაეღიმა დემიანს.
-ელენე! რა ელენე? გააჯავრა გოგონამ და ისევ აკოცა იგივე ადგილას. დემიანი შეიშმუშნა გოგონას თავი ააწევინა და თვალებში ღიმილით ჩააშტერდა.
-ძალიან გინდა რომ შემომეჭამო? თუ რა ხდება? იცინოდა ბიჭი და თან თითებს გოგონას ფეხზე ასრიალებდა.
-აჰამ, თავი დაუქნია სიცილით გოგონამ.
-ანუ ჰოო?იცოდე მერე მე არ დამაბრალო, გაიცინა დემიანმა აკისკისებულ ელენეს ზემოდან მოექცა და მოწყურებული ვნებიანად დააცხრა ბაგეებზე.
-*-*-
-მეორე დილით ყველა სამზარეულოში შეიკრიბნენ და სასაუზმოდ გაემზადნენ, დემიანი მანამდც აცმაცუნებდა ჩიფსებს და თან მზარეულებს თვალს არ აცილებდა რამე მოუტანელი არ დარჩეთო.
-დასხედით, თქვა მზარეულმა ღიმილით, დემიანი, ელენე, ლუკა, ნიტამ ემილია, რენანი, და ემაც ყველა იქ ისხდნენ და გემრიელად მიირთმევდნენ.
-არ ვიცი რაა, როგორ შეიძლება ასე გადამწლეული იყო? საჭმელს რატო არ ჭამ? ძალით ჩაგატენო პირში? აჯუჯღუნდა დათა როცა დაინახა როგორ ჭამდა ელენე ტოსტს.
-რა გინდოდა ეხლა რო მეტაკე? წარბები შეკრა ელენემ.
-ოჰ! ამას უყურეეთ! ნუ მეწიკვინები! თორე ახლა ავდგები და, ავდგები და, იცი რას გიზამ? თმებს დაგაწიწკნი! ბრჩხილებს დაგატეხავ! ტუჩსაცხებს დაგიმალავ! იბღვირებოდა დათა.
-კიდე? იცინოდა ელენე
-კიდეე, კიდეე, აბლუკუნდა დათა. კიდევ მერე მოვიფიქრებ! გაიბღინძა დათა და ჩანგალზე დახვეული ხორცით პირი გამოიტენა. ელენემ წვენი მოსვა და მუცებ მის პირდაპირ მჯდომი დემიანის დაჟინებულ მზერას შეეფეთა.
-რაა? შეეკითხა წარბების შეკუმშვით. და თან წვენს სვავდა.
-მინდიხარ! უბუტბუტა დემიანმა ტუჩების მოძრაობით, და თან გოგონას აკვირდებოდა. ელენეს წვენი გადასცდა და ხველება აუტყდა.
-ვაიმე! იხრჩობა ბავშვი იხრჩობა! ფეხზე წამოვარდა დათა და აქეთ იქით ხელების ქნევა და ჯავილი დაიწყო. ელენე კი ხველებას აგრძელებდა.
-არ დამეხრჩო გოგო რაიყო? ფეხზე წამოდგა დემიანი და გოგონას მიუახლოვდა. ელენეს კი თვალები სულ ჩაწითლებლი და ხველებისგან აცრემლებული ჰქონდა.
-ბოდიში ჩემო თოჯინა იმაზე არ მიფიქრია რომ შეიძლებოდა ასე დამეხვრჩე, აფხუკუნდა დემიანი როცა გოგონამ ხველა შეწყვიტა.
-დამპალო! შეუბღვირა გოგონამ,
-ბოთევ! ღიმილით უპასუხა ბიჭმა და კისერში აკოცა.
-ამათმა ხო მომკლეს რაა! წარბი შეკრა ნიტამ.
-რა თქვით? ღიმილით გახედა ლუკამ ნიტას.
-არაფერი მოგესმა! მხრები აიჩეჩა გოგონამ და გაიცინა.
-აჰა მომესმა ჰოო? გაეცინა ლუკას და ნიტას ხელები წელზე შემოხვია.
-ნუ გავიწყდება სად ვართ! უბუტბუტა ნიტამ და უკან გაიწია. მაგრამ მისი ყურადღება დათამ მიიქცია რომელიც ზურგს უკან იდგა და თავი დაეხარა.
-დათა? მას გახედა ნიტამ. ბიჭმა თავი ასწია და აწეწილი შავი თმა უკან გადაიწია.
-რა გატირებს? თვალები გაუფართოვდა ნიტას,
-რა საყვარლები ხართ შეყვარებულები. აზლუქუნდა დათა ლუკა უკან შეტრიალდა და გაოცებულმა დათას შეხედა.
-კაი რა გჭირს? ნუ ხარ ასეთი გულჩვილი! სახეზე ღიმილმა გადაურბინა ელენეს.
-ვერ ვჩერდები, ასეთ მომენტებში მეტირება, ამოისლუკუნა დათამ
-კარგი გაჩუმდი და კრუასანებს გიყიდი. თვალები აატრიალა რენანმა.
-წვენს და კრევეტებსაც? სახე წამში გაებადრა დათას.
-ჰო ოღონდ ნუ რრიალებ! სიცილით უთხრა რენანმა და ოფიციენტს ხელი დაუქნია.
6:00
-რა ცუდია რომ მიდიხართ, მომენატრებით. მეგობრებს გადაეხვია რენანი.
-ჩვენც მოგვენატრები იმედია საქართველოში ჩამოხვალთ შენ და ემილია, ღიმილით უთხრა ელენემ და გაეცინა როცა დაინახა როგორ ჩაეღიმა რენანს თავისთვის.
-აუცილებლად, გაუღიმა ბიჭმა და გადაეხვია.
-ჩვენი წასვლის დროა! თქვა დემიანმა ბიჭს გადაეხვია ელენეს ხელი ჩაჰკიდა და თვთმფრინავში შევიდა.
-რენანს ნიტა, ელენე, და დათაც დაემშვიდობნენ და ელეს და დემის ისინიც მიჰყვნენ. წყვილები ერთად მოთავსთდენ ელენემ დემიანს თავი მხარზე დაადო და თვალები დახუჭა. ბიჭს გაეღიმა და გოგონას თმაზე მოეფერა
-აუ ეს რა არის? აქ ბურგერები და ჩიფსები არ გაქვთ? აჯუჯღუნდა დათა და სტიუარდესას შეუბღვირა,
-დათა დაწყნარდი რა გეტაკა! მოუტრიალდა ნიტა.
-შენ ჩუ შე წითურო ქამელეონო! დაეჭყანა დათა,
-ქამელეონის რამე მატყვია? ახლა ლუკას მიუბრუნდა ნიტა.
-კაი შეეშვი ნუ აყვები, გაეცინა ლუკას და ნიტას ცხვირზე აკოცა.
-*-*-
-საქართველოში 8:00 დაბრუნდნენ და ყველა სახლებში წავიდნენ, დემიანმა ელენე მიიყვანა და მერე უკან დაბრუნდა. ნიტა კი ლუკამ აი დათას რაც შეეხება ჯუჯღუნით გაყვა ტაქსის მძღოლს და ტვინიც კარგად გაუბურღა ლაპარაკით საწყალს.
-ეხლა დაისვენე ხვალ გნახავ კაი? გაუღიმა დემიანმა გოგონას და კარისკენ წავიდა.
-დემიან! შეაჩერა გოგონამ.
-რა? მოტრიალდა ბიჭი ღიმილით
-ჩამეხუტე რაა, პატარა ბავშვივით გაუნათდა თვალები ელენეს და ხელები გაშალა. ბიჭი უსიტყვოდ მივიდა მასთან და კისერზე ტუჩები მიაწება. მიყვარხარ ჩემო პატარა ეხა უნდა წავიდე თორე ნინა მოვარდება და არ მინდა უყურო როგორ გადამაგდებს მეხუთე სართულიდან სახლში მამაჩემის მაინც მოერიდება. ახარხარდა დემიანი.
-რა საზიზღარი ხარ! გაეცინა ელენეს და მანაც აკოცა ბიჭს.
-წავედი ახლა სანამ დროა თორე მართლა მოუწევს ნინას მოსვლა, დაიჩურჩულა დემიანმა და გოგონას მოშორდა. ელენე რამოდენიმე წუთი იყო ესე “გამოშტერებული“ დემიანის ზემოქმედებისგან და მერე სკაიპის ზარის ხმამ დააბრუნა დედამიწაზე.
-როგორ ხართ ჩემო სიხარულებოო? გაუღიმა დედ-მამას და თან ყავის ჭიქას თითები შემოხვია.
-ილიას გაეცინა და ლაპარაკი დაიწყო.
-ისა შენც უყურე? ვიღაც ბიჭმა ჩემთვის ნაცნობი გოგო მოიგდო მხარზე და სადღაც წაიყვანა? არაფერს გვეტყვი? იღიმოდა ისსევ ილია.
-ჰო, დემიანი... დაიბნა ელენე.
- აჰაა, ესეიგი დემიანი ჰქვია. გაეცინა დედამისს, გოგონა ბიჭის გახსენებაზე ჩაფიქრდა და გაეღიმა.
-ელენეეეეეე, აქერთვართ შვილოო. დაუყვირა იქიდან ილიამ.
-ჰო, გამობხიზლდა გოგო
-ჰო კი არა ამას ახლა უნდა ვიგებდეთ? წარბი შეკრა ილიამ.
-მამა ნუ მიბრაზდები, ვერ მოვახერხე... თანაც ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა, ჩაიღიმა ელენემ.
-რა მოხდა? ჩაეძია ახლა ქალი, მაგრამ ელენეს აფორაჟებული ლოყები რომ შეამჩნია გაეღიმა და აჩუმდა.
-უკაცრავად. ჩაახველა ილიამ, იქნებ გვითხრა სად გაიცანი? ჰკითხა ბოლოს ქალიშვილს.
-სად დაა... დაიბნა ელენე როცა გაახსენდა როგორ შეხვდა დემიანს პირველად...
-კომპანიაში გავიცანი, იცი ვისი შვილია? ჰკითხა მშობლებს გამომცდელი ღიმილით.
-ვისი? ჩაეძია ილია.
-თვითონ მიხვდით! მხრები სიცილით აიჩეჩა გოგონამ.
-ელენე! დაუღრიალეს მშობლებმა,
-კარგით ჰო! ანდრეი ფიტზის შვილია, იმედია იცით ვისიც! გაეღრიჯაა მშობლებს ელენე.
-რააა? ერთხმად აღმოხდათ ილიას და ნინიას.
-ჰო, გაეღიმა ელენეს.
-რა... როგორ? რამნაირად? აბლუკუნდა ნინია,
-ასე ჩვეულებრივად. გაეღიმა ელეენს
-გოგოოო, ნუ გველაპარაკები ამდა-უბდა გვიპასუხე წესიერად! ჩვენი ანდრეი და ნინა? თვალები გაუბრწყინდა ილიას.
-ჰო მამა ჰო! იცინოდა გოგონა.
-მოგვიყევი მერე! წარბი შეკრა ნინიამ.
-მომისმინეთ მაშინ, თქვა გოგონამ და მოყოლა დაიწყო.
-*-*-
-გამაგებინე შვილო შენ ნორმალური ხარ? ემოციებს ვერ მალავდა ნინა.
-დედა დამშვიდდი აგიხსნა... იღიმოდა დემიანი და თან ტყავის სავარძელზე იჯდა და ანთებული ასანთის ღერს აკვირდებლოდა.
-რა უნდა ამიხსნა? ანდრეი ამოიღე ხმა! ნორმალურია გოგოს ასე მოექცე? თან ვის შვილს! აგრძელებდა ქალი.
-ვაიმე რა გიკვირს ნინა? არ გახსოვს უნივერსიტეტიდან როგორ წამოგათრიე? მთელს შენობას შენი წიკვინი ესმოდა “აააა დამსვი შე გოთვერანოო“ გააჯავრა ცოლი ანდრეიმ და გაიცინა.
-საერთოდ ვის ველაპარაკები? წარბები შეკრა სევ ნინამ როცა წამიერი ღიმილი გაუქრა.
-მოიცა რა? სავარძელზე ღიმილით წამოჯდა ბიჭი.
-ესე იყო, ილიამ მომაწოდა ესიდია რომ მივსულიყავი დედაშენთან მეთქვა რომ მიყვარდადა თუ არ გამომყვრბოდა ძალით ჩამესვა მანქანაში. იცინოდა ანდრეი და თან ყავას აგემოვნებდა.
-ილია ელეს მამაა ხო? იკითხა დემიანმა.
-კი და ჩემი და დედაშენის ბესთ ფრენდიც, გაუღიმა კაცმა,
-ელენიკოო, ნახე ელენიკოოო, ბრაზმა აიტანა ისევ ნინა.
-ვაიმეეეე დედა უკვე ნერვებს ჭამ! ფეხზე წამოდგა დემიანი.
-ამიხსენი მაშინ რა გინდა ელენესგან და გავჩუმდები! წიკვინებდა ნინა.
-რა მინდა კი არა თვითონ ელენე მინდა მე, ელეე მიყვარს! მიყ-ვარს! მეტი რაღა გითხრა? უღრიალა დემიანმა. ნინა წამიერად გაშტერდა და რააღაცის სათქმელად გაღებული პირი ღია დარჩა.
-შენ? გაეცინა ბოლოს, შენ გიყვარს? ელენე? გიყვარს? იცინოდა ისევ.
-ჰო რაიყო?! გაუკვირდა მას.
-რა მიკვირს და შენ გოგოებს მხოლოდ“სათამაშოებად“ აღიქვამდი, და იცოდე იცოდე თუ ელენესაც ეთამაშები დაგახრჩობ! შეუბღვირა ნინამ.
-არა დეე ელე მართლა მიყვარს. გაეღიმა დემიანს,
-ანდრია! მიჩქმიტე მგონი მძინავს! ქმართან მიბორძიკდა ნინა. კაცს გაეცინა და ქალს ბრჩხილი ჩაასო. ნინამ სახე დამანჭა და თვალები გაახილა.
-არ მძინავს? იკითხა დაბნეულმა.
-არა! უპასუხეს მამა-შვილმა ერთდროულად.
-ვაიმე დემიან! იცოდე, იცოდე თუ ელენეთი თამაშობ ვერ გადამირ...
-დედაა! მომისმინე, ელენე მართლა მიყვარს. არ ვიცი როგორ მოხდა ეს... რანაირად დაიკავა მან ჩემს გულში ადგილი მაგრამ, მის გარეშე აზრი არაფერს აქვს საერთოდ არაფერს... არც შენი აზრი მაინტერესებს უბრალოდ ელენე სათამაშო არ არის. ელენე ის ქალია რომლის გვერდითაც მზად ვარ მთელი ცხოვრება გავატარო და დილაობით მის თბილ ღიმილს ვუყურო. თქვა ღიმილით დემიანმა და თაის ოთახში ავიდა.
-აუ რამაგარია! ჩაეღიმა ნინას და მომღიმარ მეუღლეს გახედა. უცებ კარზე ზარის ხმა გაისმა მოსამსახურემ კარი გააღო და შიგნით ნატალი შემოვარდა, მას ქეთაც შემოჰყვა.
-სადალის დემი? იკითხა ნატალიმ. და გაშტერებულ ბებოს გახედა,
-დედა რა გჭირს? გაუკვირდა ქეთას.
-მიძია სადალის? იკითხა ისევ ნატალიმ.
-ზემოთაა ოთახში შვილიშვილს გაუღიმა ანდრეიმ.
-მე ზემოთ ავა. თქვა ნიტალიმ,
-ავა კი არა ახვალ. განუმარტა ქეთამ,
-რა მნისვნელობა აქვს სენ ხო მიქვდი? წარბი შეკრა პატარა ქალბატონმა და კიბეები აირბინა,
-რა მოხდა დედა? გახარებული ხარ თუ გაოცებული ვერ ვიგებ!
ორივე ერთად! გაეცინა ნინას.
-რა მოხდა?
-რა და...
-*-*-
-მე მოვედიი, გაიბღინძა და საწოლზე გაწოლილ ბიძას თავზე დაახტა.
-ჩემი ბარბი მოსულაა, გაეღიმა ბიჭს და პატარა ქალს ლოყები დაუკოცნა.
-ნუ მტოცნი, სენი ეკლებით ლოყები მეცქვლიტება. კისკისებდა ნატალი
-ეკლები კი არა ამას წვერი ქვია, გაეცინა დემიანს,
-ხო ლაც ალის! საწოლზე მოთავსდა ნატალი.და ნაცრისფერ შორტებზე დაკრულ ფერად-ფერად თვლებს ამოძრობა დაუწყო.
-არ ქნა გაგიფუჭდება, გაუღიმა დემიანმა.
-კარგი ამას სევესვათ, ახლა სენ მითქალი. ლა დამართე ბებოს? საწოლზე გაიშხლართა ნატალი და ბიძამისს დააკვირდა.
-ამას უყურეთ რაა! დამიწყო აქ საქმეების გარჩევა! გაიცინა დემიანმა და ნატალის მოუღიტინა.
-აააა, გაცელდი მეცინებაა, კისკისებდა ნატალი.
-არ გავცელდები და კი არ გეცინება, გეღიტინება და მაგიტო გეცინება. იცინოდა დემიანიც და თან ნატალი თავის მკლავებში ჰყავდა მოქცეული
-ჰო მელიტინება, კისკისებდა ბავშვი,
-გეღიტინება,
-მელიტინება,
-გე-ღი-ტი-ნე-ბა.
-მეღინინება.
-ოხ ნატალი რაა, ამოიოხრა ბიჭმა და ბავშვი ჩაკოცნა.
-ნატალი გადი ითამაშე შენ მე და ბიძიმ უნდა ვილაპარაკოთ. ოთახში სიცილით შევიდა ქეთა.
-აქ მინდა! დოინჯები შემოირტყა ნატალიმ.
-მეც ბევრი რამე მინდა! მაგრამ სად არის? გაეცინა ქეთას მაგრამ უცრბ მისი ტელეფონი აწკრიალდა და ოთახიდან გავიდა. ნატალი ბიძას მიუტრიალდა და მის ხუჭუჭა თმას დააკვირდა, მერე ახლოს მიიხია ფეხებზე დააჯდა და გაკრეჭილი წაეთამაშა მის კულულებს.
-დედას რატომ არ აქვს ტულულები? ჰკითხა ბიძას გაკვირვებულმა.
-წადი დამაგაზე ბებიას და ბაბუას ეჩხუბე, გაეცინა დემიანს.
-ლატო? გაუკვირდა ნატალის.
-დიდი გოგო რომ იქნები მიხვდები, გაუღიმა ბიჭმა და ბავშვს თმა აუწეწა.
-რაასატეთებ სვილო გაგიჯდი? ათლიფინდა ბავშვი.
-ვინ არის შენი შვილი? გაეცინა დემიანს და ბავშვს ხმაურით დაუკოცნა ფუმფულა ლოყები.
-აუ ბიჭო ლაგაცა უნდა მკითხო. ემიანს ახედა ნიტამ.
-მკითხო არა გკითხო უნდა მითხრა. მიდი მკითხე რა არის? გაუღიმა ბოლოს
-შეკვარებულები ერთმანეთს ხო ტოცნიან? ჰკითხა ბავშმა,
-შენ რა იცი რას აკეთებენ შეყვარებულები? გაეცინა დემიანს,
-ვიცი, აბა დედა ლატო ტოცნის მამას გამე? და რას აკეთებენ? ან ლატო კეტავენ ქოლმე კალებს? კითხვები მიაყარა ნატაშამ.
-ჰო... ცოტა დამაბნეველი კითხვებია, კეფა მოიბხანა ბიჭმა.
-ჰო და ლას ატეთებენ? ჰკითხა ისევ ბავშმა,
-მულტფუილმებს უყურებენ! დააბრეხვა უცებ დემიანმა.
-მერე რა მოხდება მეც ლო მაკულებინონ? რა აუცილებია კალების ჩაკეტვა? მოიღუშა პატარა.
-აუცილებია არა აუცილებელია, და იმიტომაა აუცილებელი რომ... რომ ის საშიში მულტფილმია და შენ თუ უუყურებ მსიქიკა შეგერყევა, გაეღიმა დემიანს.
-რატო?
-იმიტომ რომ საშიშია! თვალები დაუბრიალა დემიანმა
-რატო ხოდა! ხელები გაშალა ნატალიმ.
-ვაიმეეეე, მომაშორეთ ეს ბავშვი ვინმემმმმმ. ამოიგმინა დემიმ და თავი საწოლის რბილ თავს მიადო.
-ვაიმე ნატალიიი, მომშორდი ახლა სანამ ეგ თეთრი ლოყები მოგაჭამე!ღიმილით გახედა ბიჭმა
-ოოო, თქვენ ქო ალავის არაფერში გამოდგებით? წარბი შეკრა ბავშვმა.
-არავის არაფერში გამოდგებით კი არა გამოადგებით! ისევ შეუსწორა დემიანმა
-აუ ხო, ჩაიბუტბუტა ნატალიმ და ისევ დაიწყო შორტებზე ფერადი თვლების აძრობა.
-გოგო შეეშვი მაგ შორტებს, და საერთოდ იცი რა ამინდია გარეთ? თბილად რატო არ გაცვია? სად აგდია დედაშენი? გაიცინა ბიჭმა.
-სენ ბიწო ენას დაუკელი, უკულე ამას! გამილანძღა დედიკო. წარბი შეკრა პატარამ,
-მე ბოდიში! გაეცინა ბიჭს ბალიში გაისწორა და ზედ გაწვა,
-აუ ზგაპალი მომიყებვი და გავჩუმდები გთქოვ ლა. კატის თვალებით ახედა ბავშვმა,
-რა ზღაპარი? რომელი მესღაპრე აღმოაჩინე ჩემში? გაეღიმა დემიანს.
-აუ გთქოვ ლა თუ გიყვალვალ. კისერთან პატარა თითები მიიტანა ნატამ.
-ოხ კაი მიდი მომიტანე წიგნი და წაგფიკითხავ, თვალები აატრიალა ბიჭმა.
-ლო იცოდე რა სიცოცხლე ქალ. გაეღრიჯა ნატა.
-დროზე სანამ გადავიფიქრე!
-კაი ხო ცავედი და მალე მოვალ. საწოლიდან ჩახტა ნატა და კარიდან გავარდა.
-ცავედი. სიცილით ჩაილაპარაკა დემიანმა და ფიქრებით ელენესთან წავიდა როცა ზარის ხმამ გამოაბხიზლა.
-გისმენთ,
-მძიმე სუნთქვის ხმა...
-ვი ხართ?
-ჩუმი ჩაცინება.
-გისმენთმეთქი!
-ისევ მძიმე სუნთქვა... დემიანმა ტელეფონი გათიშა, ტუმბოზე არ ქონდა დანადები რომ ისევ ზარის ხმა.
-ვაიმე ვინ ხარ? ჩასძახა გაბრაზებულმა.
-რა გეტაკა ტოო, ვინ გაგაბრაზა ასე? გაისმა ლუკას ხმა.
-წეღან შენ იყავი? ჰკითხა დემიანმა და საწოლზე წამოჯდა.
-ვინმემ დაგირეკა? გაუკვირდა ლუკას.
-ჰო, ვიღაც ღადაობს ალბათ.
-აჰა ჩაილაპარაკა ლუკამ.
-კაი რა გინდოდა? ჰკითხა ახლა დემიანმა,
-რადა დათამ სურათები ვის გადავუგზავნოო,
-რა სურათები?
-საფრანგეთში გადაღებულები.
-ა, ჰოო, მე გამომიგზავნოს.
-კაი და კიდე ნიტაშკამ გადაწყვიტა საღამოს ექვსზე მე შენ ნიტა და ელე სადმე კაფეში შევიჯრიბოთ გაწყობს? ჰკითხა ლუკამ.
-ეხა რომელი საათია? კითხვა შეუბრუნა ბიჭმა.
-ხუთი, გაეცინა ლუკას
-აუ კაი ჰო ელეს მე გავუვ...
-არა ნიტამ მე და ელენე ერთად წამვალთო.
-აჰა კაი ბრატ მაშინ შეხვედრამდე, რომელ კაფეში? ჰკიტხა დემიმ ისევ,
-Inside - ში წავიდეთ თუ გინდა. ან რავი ჩემთვის არაქვს მნიშვნელობა.
-კაი მაშინ მანდ შევხვდეთ. გაეღიმა დემიანს
-ოკეი პაკა მაშინ, გაუღიმა ლუკამაც და გათიშა, დემიანი ფეხზე წამოდგა და კარადა გამოაღო ყვითელი სვიტერი და შავი შარვალი სავარძელზე მიაგდო და სააბაზანოი შევიდა. როცს ოთახში ნატალი შემოვიდა ვარდისფერი ზღაპრის წიგნით ხელში.
-სადაქალ? გასძახა ბიძამისს.
-აუ ნატაშ ვბანაობ და დედა წაგიკითხავს მერე, გამოსძახა ბიჭმა.
-აუ რა იყო რა სულ აგალ გცალია ჩემთვის. ტუჩები დაბუშტა ბავშმა და ჯუჯღუნით გავიდა ოთახიდან.
-*-*-
-ვაიმე კარგი ჰო! გამომიარე მაგრამ თუ არ გათიშავ ვერაფერს მოვასწრებ, ჩასძახა ტელეფონში ელენემ და კონსპექტების ფურცლები მაგიდაზე დადო.
-კაი ჰო ნახევარ საათში მანდ ვარ! ჩასძახა ტელეფონში ნიტამ და გათიშა.
-არანორმალური! ჩაისისინა ელენემ და სააბაზანოში შევიდა. იქ ათი წუთი დაჰყო უკან პირსახოცშემოხვეული დაბრუნდა თავის ოთახში შევიდდა და კარადა გამოაღო: ლურჯი მაღალწელიანი შარვალი თეთრი თბილი ამავე ფერის თვლებით მორთული სვიტერი და შავი მაღალყელიანი ფეხსაცმელებიც ჩაიცვა, თმა ცხენის კუდად შეიკრა და ოთახში დაბრუნდა. მისაღებში ფანჯარასთან დადგა და უცებ შავებში ჩაცმული სილუეტი შენიშნა შავი კეპით. მაგრამ ყურადღება არ მიაქცია და გადაწყვიტა ნიტას მოსვლამდე კონსპექტებისთვის გადაეხედა.
15 წუთის შემდეგ:
-აუ რაღაც ცუდი წინათგრძნობა მაქვს, ჩაილაპარაკა ნიტამ და თან ყელზე მოხვვეულ შარფში ცხვირი ჩამალა.
-რა წინათგრძნობა? გაეცინა ელენეს.
-თითქოს რაღაც ცუდი უნდა მოხდეს. ამოიხვნეშა ნიტამ
-არაფერი მოხდება ნუღელავ. გაუღიმა ელენემ და კაფის კარი შეაღო, ერთ-ერთ პატარა მაგიდასთან დემიანი და ლუკა ისხდნენ და რაღაცაზე საუბრობდნენ. გოგონების დანახვაზე წამოიშალნენ და მათ შეხვდნენ.
-რა ლამაზი ხარ ჩემო ფერიავ, უჩურჩულა დემიანმა გოგონას და თან ხელები წელზე შემოხვია.
-შენც კარგად გამოიყურები, ყვითელი გიხდება. უჩურჩულა გოგონამაც ღიმილით და იქვე აკოცა.
-მორჩით ახლა ხვევნა-კოცნას, აწყიპინდა ნიტა. თუმცა ლუკა ტუჩები რომ იგრძნო ყელზე მაშინვე მოკეტა.
-ვინ ამბობდა მორჩით ხვევნა-კოცნასო? გაეცინა ელენეს და მაგიდას მიუჯდა. მის გვერდით დემიანი მოთავსდა გოგონას თავი მხარზე დაადებინა. გოგონამ თვალები დახუჭა და თან ყოველ წუთში სასიამოვნოდ აჟრიალებდა როცა დემიანის ნაზ შეხებას გრძნობდა სახეზე.
-რა შევუკვეთოთ? იკითხა ლუკამ და ნიტას გადახედა.
-რავიცი სულ ერთია. გაუღიმა გოგონამ.
-ელე, დემი თქვენ? ახლა მეგობრებს გადახედა ლუკამ. ელენემ თვალები გაახილა და ნორმალურად მოთავსდა სავარძელზე.
-რამეს შეჭამ? გაუღიმა დემიანმა.
-არა, არ მშია
-შენ როდის გშია? შეუბღვირა ნიტამ დაქალს.
-დაყენდი შენ! თვალი ჩაუკრა ელენემ და სახეზე ჩამოყრილი კულული ყურს უკან გადაიწია.
-მაშინ ყველაფერი შევუკვეთოთ რაც არის და მერე იქნებ მოგშივდეს? გაეცინა დემიანს და ოფიციანტს ხელი დაუქნია. ასე ისხდნენ და მხიარულობდნენ.
-ელენე დაგისხა? ჰკითხა დემიანმა და შამპანურით სავსე ბოთლი დაანახა.
-ნწ, არ ვსვამ, გაუღიმა ელენემ. დემიანს გაეღიმა და გოგონას საჩვენებელი თითი ცხვირზე დაადო. მერე ლუკას და ნიტასაც დაუსხა და თავისი იქა აიღო. ხელში შეათამაშა და ელენეს გაუღიმა
-აუ მე გავალ და მოვალ მალე, თქვა ნიტამ და წამოდგა.
-დემიანმა კი ელენე თავისკენ მიიზიდა და გულში ჩაიკრა.
-დემიან რა გჭირს? გაეღიმა ელენეს,
-არ ვიცი ელე, თითქოს რაღაც ცუდი უნდა მოხდეს. ჩაილაპარაკა დემიანმა და გოგონა უფრო მიიხუტა თან კისერში კოცნიდა.
-ნიტასაც იგივე შეგრძნება აქვს. წარბი შეკრა გოგონამ და ნაზად აკოცა ბიჭს ბაგეებზე.
-აუ ვაიმე ინსტაგრამზე ან ფეისბუქსი დადეთ ფოტოები? იკითხა უცებ ლუკამ.
-მე არა, თქვა დემიანმა.
-არც მე, მხრები აიჩეჩა ელენემ.
-კიდევ კარგი დათასთვის არ გვითქვამს თორე გადაგვდგამდა. გაეცინა ლუკას. უცებ ელენეს ტელეფონმა დაიწკრიალა გოგონამ ჯიბიდან ტელეფონი ამოაძვრინა და ესემესი წაიკითხა. ნიტა: აუ ელე მოდი რა ჩქარა.
-რა ხდება? ჰკითხა დემიანმა.
-არაფერი გავალ და მოვალ მალე, გაუღიმა ბიჭებს გოგონამ და წამოდგა.
-გამოგყვები, ხელზე ჩაებღაუჭა ბიჭი.
-ქალების ტუალეტში? გაეცინა ელენეს და დემიანს გახედა,
-...
-კაი დაწყნარდი არაფერი მომივა, გაეცინა ელენეს ბიჭს თითები სახეზე გადაუსვა და გავიდა.
-რა გჭირს ბიჭო ეე, თითი დაუტკაცუნა ლუკამ სიცილით.
-არვიცი, არვიცი. ჩაილაპარაკა დემიანმა და სასმელი ბოილომდე ჩაცალა.
-რა იყო ნიტა? ტუალეტში შევიდა ელენე და უცებ თვალები გაუფართოვდა როცა იატაკზე გათიშული ნიტა დაინახა. ის ის იყო მასთან მისვლას აპირებდა რომ უცებ კარის უკნიდან შავებში ჩაცმული ტიპი გამოვარდა გოგონას ცხვირთან თეთრი ნაჭერი მიუტანა და უცებ ყველაფერი სიბნელემ მოიცვა.
-*-*-
-ნიტა, ნიტა თვალები გაახლე. ყურში ჩაესმა ნიტას ნაცნობი საყვარელი ხმა, თვალები გაახილა ცოტახანს გაშტერებული უყურებდა ერთ წერტილს მერე კი ლუკას ანერვიულებული სახე შეამჩნია და წამოჯდომა სცადა. მას ლუკა მიეხმარა ელენე ერთ-ერთი ოფიციენტის ოთახში იწვა ტყავის შავ დივანზე.
-ელენე... ელენე სად არის? ტირილი დაიწყო გოგონამ.
-რა მოხდა? მიპასუხე სად წაიყვანეს ელენე? მასთან მივარდა დემიანი და ანერვიულებულმა საზეზე ხელები გადაისვა.
-ის, არ ვიცი სახეს ვიბანდი როცა სარკეში შავებში ჩაცმული ტიპი შევამჩნიე უკან შევტრიალდი იმ ტიპმა ჩემი ტელეფონის აღება სცადა მე შეწინააღმდეგება ვცადე და მეტი არაფერი მახსოვს. სლუკუნებდა ნიტა.
-არაფერი უთქვამს? ჰკითხა ისევ დემიანმა.
-არა, ამოისლუკუნა ნიტამ, გამწარებული დემიანი ოთახში დადგმულ თეთრ ლამფას ეცა და კედელს მთელი ძალით მიაბშვნა.
-ჯანდაბა, ვინ არის? იღრიალა ლუკამ და აღარ იცოდა დემიანთან მისულიყო თუ ნიტასთან დარჩენილიყო.
-გთხოვ ჩემო სიხარულო არაფერი დაგემართოს, გთხოვ არ მიმატოვო. ჩაიბუტბუტა დემიანმა და კედელთან ჩაიკეცა. ანერვიულებულმა კი ხელები თმაზე გადაისვა და ტელეფონი ამოიღო.
-ვის ურეკავ? ჰკითხა ნიტამ.
-ელენეს. არ მპასუხობს! არ მპასუხობს! იღრიალა დემიანმა.
-*-*-
-ელენე ცივ იატაკზე იწვა პატარა ოთახში გათიშული. როცა შეიმუშნა და თვალები გაახილა თავიდან ვერ მიხვდა სად იყო და წამოჯდომა სცადა, თავი სტკიოდა და მის გვერდით პატარა საწოლს დაეყრდნო ზედ ჩამოჯდა და მომხდარი ამბის გახსენწბ დაიწყო. ყველაფერი გაახსენდა და...
-კარი გააღეთ! სად ვარ? გამომიშვით აქედან. გააღეთ მეთქი! ყვიროდა სასოწარკვეთილი და კარებს ფეხებს ურტყამდა. უცებ გასაღების ხმა გაიგონა და უკან გაიწია. ოთახში ნაცნობი ფიგურა გამოჩნდა და ელენეს თვალები გაუფართოვდა.
-შენ! შესძახა გაოგნებიულმა.
-რა მოხდა ლამაზო? იმ დღეს გადაგარჩინა დემიანმა. მაგრამ ახლა ვინ გიხსნის? ერთად ხართ ხო? გაეცინა მას.
-რა გინდა? ხმის კანკალით ჩაილაპარაკა ელენემ.
-მინდა რომ დემიანი გავამწარო! და შენ ამისთვის გამოდგები! გადაიხარხარა მან და გოგონას მიუახლოვდა. ხელი სახეში წაავლო და ძლიერად მოუჭირა.
-გაბრთხილებ! თუ გაქცევას დააპირებ იცოდე მოგკლავ! იმ ღამეს შენ შეძელი დემიანის გადაარჩენა მაგრამ ის ვერ შეძლებს დამიჯერე! ზღით თქვა ქერამ და კარი გარედან ჩაკეტა. ელენეს ისღამე გაახსენს როცა დემიანი პირველად ნახა. და ცრემლები მოერია,
-დემეტრაძე! ჩაიბუტბუტა და ცრემლების მოსღვავებულ ნაკადს გადმოსვლის საშუალება მისცა.
**********************************************************************************************************************************************************************
მეთერთმეტე თავი მოგეწონათ? მგონი საინტერესო გამოვიდა ხო? აუ გთხოვთ რა მკითხველებს გამოთქვით თქვენი აზრი ველი კომენტარებს იმედია მოგეწონებათ და დიიიდი ბოდიში რომ დავიგვიანე heart_eyesскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი gega

აიი მაგარი იყო ძალიან და ხო მალე დადე შემდეგი თავი <3 <3

 



№2  offline წევრი blondeangel631

ბოლო ნაწილი რა იყო იმედია არაფერს დაუშავებს ელენეს არ იმსაცირებს :( :( :(

 



№3 სტუმარი მარი. ელ❤

ეს რა შოკი თავი იყოო წინა თავიდან გამომდინარე მივხვდი რო მსგავსი რაღაც მოხდებოდაა იმედია ელე კარგად იქნებაა ველი ახალ თავს მალეე❤❤❤❤

 



№4  offline წევრი Tamusia Egutidze

blondeangel631
ბოლო ნაწილი რა იყო იმედია არაფერს დაუშავებს ელენეს არ იმსაცირებს :( :( :(

ვნახოთ ვნახოთ sweat_smile heart_eyes

მარი. ელ❤
ეს რა შოკი თავი იყოო წინა თავიდან გამომდინარე მივხვდი რო მსგავსი რაღაც მოხდებოდაა იმედია ელე კარგად იქნებაა ველი ახალ თავს მალეე❤❤❤❤

მადლობა დიდი ჩემო კარგო შევეცდები მალე დავდო heart_eyes მაგრამ დაფიქრება მირდება აზრიანი და კარგი თავ უნდა გამოვიდეს smile

სტუმარი gega
აიი მაგარი იყო ძალიან და ხო მალე დადე შემდეგი თავი <3 <3

შევეცდები ჩემო კარგო მადლობა რომ შენს აზრს აფიქსირებ კომებში

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent