შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კოწახურის კანფეტები 2


17-01-2018, 14:15
ავტორი Marry Amm
ნანახია 509

კოწახურის კანფეტები 2

სახლი, რომელიც ლევან მარგიანმა უკვე დიდი ხანია შეარჩია, მილიონერ ზურაბ ცაბაძეს ეკუთვნოდა. იმიტომ არ ამოუღია მიზანში, რომ ასეთი მდიდარი იყო, ის თავისდროზე, ოთხმოც-ოთხმოცდაათიან წლებში ლევანის მამასთან ერთად არც თუ ლეგალურ საქმეებზე დარბოდა, ასე ვთქვათ ,,პაძელნიკობდნენ'' და დიდი ფულიც ,,გაჭრეს'' ერთად, მაგრამ ზურაბმა უცებ ცოლი მოიყვანა და ყველაფერი აირია. ვიქტორია განსაკუთრებული, ულამაზესი ქალი იყო. ქართველი ბებია ჰყავდა და ხშირად ისვენებდა ბათუმში. ზურამ სწორედ იქ გაიცნო ერთ მშვენიერ საღამოს და მას შემდეგ ყველაზე მოუცლელი ადამიანი გახდა მსოფლიოში. ვიქტორია მამით რუსი, დედით კი ქართველი იყო, დიდი მწვანე თვალები და ქერა კულულები ჰქონდა. მუდამ ხალისიანი გოგონას ღიმილმა ჭკუა დააკარგვინა ზურაბს და როგორც კი შანსი მიეცა მაშინვე მოიტაცა... ამას ერთი წივილ-კივილი და ქაოსი მოჰყვა, წინა დღეს დაგეგმილი ბრილიანტების საქმეც ჩავარდა, უფრო სწორად ლევანის მამას, ნიკოლოზს ეგონა რომ ასე იყო, სინამდვილეში კი ზურაბმა მარტო, ,,უპაძელნიკოდ'' იჩალიჩა და ულამაზესი ბრილიანტის ბეჭდით ვიქტორია დანიშნა, ნახევარი ნაღდ ფულად აქცია, რამდენიმე კი ნიკას მისცა და თავიდან მოიშორა. ლევანის ცნობით, ის ბრილიანტები ჯერ კიდევ ზურაბის აგარაკზე, სეიფში ინახებოდა და მისი მიზანიც მათი გამოტანა გახდა. ეს ერთგვარი შურისძიება იყო მისთვის გამდიდრების საშუალებასთან ერთად.
წვეულება საღამოს რვა საათზე დაიწყო. ტყუპებმა აბსოლუტურად ერთნაირი, შავი კაბები ჩაიცვეს, თმა მაღლა აიწიეს, მსგავსი კულონები ყელზე მიიმაგრეს და ამაყად, ლევანთან ერთად შეაბიჯეს მისაღებ ნაწილში. რა თქმა უნდა სამეულმა იქ მყოფების დიდი ყურადღება და ინტერესი გამოიწვია, თავად ცდილობდნენ არავის გამოლაპარაკებოდნენ, რამოდენიმე წუთი შამპანიურს წრუპავდნენ და სახლს ათვალიერებდნენ, მერე უცებ კატომ თითქოს ნაცნობ სახეს მოკრა თვალი.
- ლევან...
- გისმენ კატო.
- რა საზოგადოებაა აქ?
- დაწყნარდი, შენი გაქურდული ვერავინ იქნება.
- იქნება!
- ვინ?
- ზურაბი, დაგავიწყდა? - მაცდურად გაუღიმა გოგონამ და ტანის ნაზი რხევით სტუმრებს შეერია. ყველას დაჟინებულ მზერებს გრძნობდა და საოცრად ღელავდა. სახლი მთლიანად მარმარილოში იყო ჩასმული. ნათელი, მდიდრული ავეჯი, მოწესრიგებული მომსახურე პერსონალი... და ისევ ის ნაცნობი სახე, უფრო სწორად თვალები, დაახლოებით ორმოცი წლის ქალის სახეში. ძალიან დიდი და მწვანე, წამით კატომ იფიქრა რომ დავბერდები ალბათ ზუსტად ასეთი ვიქნებიო. ყველაზე უცნაური კი ის იყო, რომ გოგონას დანახვაზე ქალი გაფითრდა და უკან მდგარ მაგიდას ხელით მიეყრდნო. შემდეგი შოკი მისთვის კატოს გვერდით რებეს დანახვა იყო. ხალხი აირია, ვიღაცამ ხელი შეაშველა, ვიღაცამ წყალიო, დაიძახა. ტყუპები კი იდგნენ ერთ ადგილას გაშეშებულები, ვერც წინ მიდიოდნენ და ვერც უკან.
- კატო ის... - ამოილუღლუღა რებემ და გოგონამ ნელა მაგრამ მჭიდროდ ჩაკიდა ხელი.
- წავედით რებე... - აზრზე მოვიდა სწრაფად. - რაც არ უნდა იყოს, ასე არ უნდა მომხდარიყო!
იმ ღამეს ვერცერთმა ვერ დაიძინა ნორმალურად. ლევანი თავის ფიქრებში იყო, კატო და რებე კი სულ ვიქტორიაზე ფიქრობდნენ, ქალის ასეთ მსგავსებას კიდე არ ჩათვლიდნენ საეჭვოდ, რომ არა მისი რეაქცია ტყუპების დანახვისას. ეჭვი კი მოგეხსენებათ რა სასტიკია, სხეულში, გონებაში ერთი თუ შემოგიძვრათ დამთავრებულია, ან ის შეგჭამთ, ან თვითონ უნდა გააკეთო ყველაფერი მისგან თავის დასაღწევად. ბევრი იტრიალა კატომ, ბოლოს მაინც ვერ მოისვენა და რებესთან გავიდა. გოგონას სახეზევე ეტყობოდა, რომ კარგად ეწვალა ძილის თავისთან მისატყუებლად. გადასაფარებელი გაუსწორა და ოთახიდან ჩუმად გავიდა. მერე ტელეფონი აიღო კატომ და ლევანს მესიჯი გაუგზავნა.
,, ვერ ვიძინებ... დამეხმარე რა...''
,, ვერც მე, გშია?''
,, არ ვიცი... ცოტა კი, რამე დასალევზე და ერთ ცალ მსმენელზე არ ვიტყოდი უარს...''
,, გამოვდივარ.''
ისე დაფაცურდა მთელი სახლი თავზე დაიმხო, სპორტულად ჩაიცვა, გაჩეჩილი თმა დაივარცხნა, სუნამო მიიპკურა და თითისწვერებით დატოვა რებე ლამაზ ზმანებებთან.
- როგორ ხარ? - მანქანაში ჩაჯდა და ღვედი შეიკრა კატომ.
- არ ვიცი, გაოცებული ვარ. რა მოხდა ეხლაც მიჭირს გააზრება, მთელი გეგმა ჩავარდა.
- სად მივდივართ?
- ერთ ადგილას, მეგობრებმა გავაკეთეთ, მხოლოდ ეზოა, ხეები, მასზე ჩამოკიდული ჰამაკები და მაგიდები თავისი სკამებით.
- ალბათ მომეწონება.
- აუცილებლად მოგეწონება. - მუსიკას აუწია ლევანმა, მთელი გზა ჩუმად იყვნენ, ორივეს თავისი ფიქრები ჰქონდათ მაგრამ ერთმანეთთან თავს უფრო დაცულად გრძნობდნენ. კატო ჰამაკში იწვა, ლევანი კი ღვინოს ეძებდა სიძველისგან შელახულ კარადებში.
- ეს ნამდვილად საუკეთესოა! ღვინოებში ერკვევი?
- არა, საერთოდ არ ვსვავ, შეიძლება ერთი ღერი ავიღო? - და პასუხს არც დალოდებია ისე დასწვდა მის წინ მდგომ მაგიდაზე დადებულ კოლოფს.
- არ ვიცოდი თუ ეწეოდი.
- ხანდახან, როცა რამეზე ვფიქრობ... არ ვიცი რატომ მაგრამ, თითქოს ფიქრს უხდება კვამლში გახვეული ჰაერი.
- გამომართვი, - ჭიქა გაუწოდა ლევანმა და კატოს წინ, უცნაური ფორმის, ხის სავარძელში ფეხმორთხმით მოკალათდა. - რა გიქნია ცხოვრებაში საუკეთესო რამ?
- საუკეთესო? არ ვიცი, ამაზე არასდროს მიფიქრია. თანაც მაგ სიტყვის მცნება ყველასთვის ძალიან ინდივიდუალურია.
- მე შენთვის გეკითხები კატო.
- რებეს ვაჩუქე ტყუპების კულონი, თანაც ნაყიდი, ანუ მოპარული ფულით კი იყო, მაგრამ ვიყიდე.
- მორჩა?
- შენ რომ მისი თვალები გენახა ასე უბრალოდ არ იკითხავდი, თანაც მაგ სიტყვას. შენ?
- რა მე?
- შენ რა გაგიკეთებია ყველაზე კარგი ცხოვრებაში?
- ადამიანს არ ვესროლე...
- ალბათ უბრალო ადამიანზე არ გაქვს ლაპარაკი, ასეთი რა ტკივილი მოგაყენა რომ იარაღი მიუშვირე?
- ლარნაკი გამიტეხა. - ჩაეღიმა გვერდულად ლევანს და უფრო ახლოს მიჩოჩდა კატოსთან.
- ღმერთო! - წარმოსთქვა გოგონამ პათეტიკურად და გულზე ხელი მიიდო. - და შენ არ ესროლე? რა სულგრძელი ხართ ლევან! მე არ დავინდობდი...
- მე კი დავინდე და კუთხეში მივიმწყვდიე.
- ჩემი აზრით ეგ ადამიანი სულაც არ ჰგავდა კუთხეში მიმწყვდეულს!
- ისე საყვარლად და დაბნეულად ახამხამებდა იმ დიდ მწვანე თვალებს მინდოდა ლოყაზე მაგრად მეკბინა! - სიცილით გაიწია კატოსკენ და გოგონა აკისკისდა.
- ეგ რომ გექნა მართლა ძალიან დამაბნევდი.
- რატომ არ ვქენი, დღემდე მაგას ვნანობ... ტყუილებით მაინც აღარ გამბერავდი.
- ხო, მიყვარს ადამიანს რომ ვაშტერებ.
- ხოდა რა გინდა, დავშტერდი, ოღონდ ტყუილებით არა... - ხელი ნაზად ჩამოუსვა კატოს ლოყაზე და დიდ, ლამაზ თვალებს უკუნითად ჩახედა.
რუსეთი, მოსკოვი, 1996 წელი.
ქალაქში მთელი დღე გადაუღებლად თოვდა, თუმცა მიუხედავად ბევრი მცდელობისა, ბუნებამ მაინც ვერ შეძლო გადაეთეთრებინა ახმაურებული, აჟიტირებული მოსკოვი. საღამოვდებოდა ვიქტორია სადარბაზოში რომ გამოჩნდა და ღიმილით ჩაჯდა შავ ,,მერსედერსში''.
- მომენატრე, - უთხრა ბიჭმა და დათვივით ხელები მძლავრად მოხვია გოგონას.
- მეც, ძალიან...
- მოხდა რამე? - საშამ მანქანა დაქოქა და უბნიდან გავიდა.
- ხო, მოხდა. ცოტა ხნით საქართველოში მივდივარ, ბებიასთან... დედას უნდა მისი მონახულება, ვლადი არ მიყვება, ხომ იცი რატომაც და...
- და შენ შემორჩი...
- ხო...
- რამდენი ხნით მიდიხართ?
- არ ვიცი... ბევრით არამგონია... საით?
- სახლში ჩემთან, არ არიან დღეს ბიჭები.
- არ მინდა რა სახლში, გავისეირნოთ... ნახე რა ლამაზად თოვს... როგორ მომწონს ფიფქები, ნეტა სულ თოვდეს სააშ...
- მერე ასე აღარ გეყვარებოდა...
- მეყვარებოდა... - თქვა ჯიუტად და მინა ოდნავ დაუშვა. - ძალიან მომენატრები...
- მეც პატარავ... - პარკთან გააჩერა ბიჭმა მანქანა და თავით ანიშნა ვიკის გადადიო. დიდ ხანს ისეირნეს, გოგონა გაშლილ ხელებს მაღლა სწევდა და იქამდე იტრიალა სანამ თავბრუ არ დაეხვა. საშაც თითქოს ამ მომენტს ელოდებოდაო, სწრაფად გადაიხარა ფეხარეული ვიქტორიასკენ და სხეულზე ტრიალით აიკრა.
- გიყვარვარ? - დიდი მწვანე თვალები შეანათა გოგონამ.
- ძალიან, შენ?
- მე ისე რა. - ბიჭი ამაზე მოიღუშა, ვიქტორიამ კი გულიანად გადაიკისკისა... და სულ ნანობდა... მთელი ცხოვრებდა ნანობდა...
საქართველო, ბათუმი, 1996 წელი.
ხშირად უფიქრია ვიქტორიას გათხოვებაზე, ან კი რომელ ქალს არ უოცნებია ამ დღეზე, მაგრამ გოგონასთვის ეს ოცნება კი არა, საშინელი კოშმარი აღმოჩნდა. გაცნობის დღიდან გადაკიდებული ზურა ვერაფრით მოიშორა თავიდან. რატომღაც ეს ძალიანაც არ უცდია, საშა არ იყო მდიდარი, გავლენიანი, ის ერთი უბრალო სპორტსმენი ბიჭი იყო უბრალო გულით, მაგრამ ვიქტორიას უყვარდა ის. აი ზურა კი ყოველდღე აოცებდა და აგიჟებდა, ორქიდიების დიდი კონა აღებული არ ჰქონდა გოგონას, რომ ახალ-ახალი საჩუქრები მისდიოდა. მერე იყო ბეჭედი და ხელის თხოვნა, ვიქტორიას უარი არ უთქვამს.
- დრო მჭირდება ზურა, უნდა მოვიფიქრო...
- მეღადავები? საფიქრალი რა არის ტო?
- ეს სერიოზული ნაბიჯია, თანაც შენ მე არ მიცნობ კარგად, არც მე გიცნობ... ეს ყველაფერი ნაჩქარევია...
- მე შენ მიყვარხარ და ეს საკმარისია, შენ რა, სხვა გყავს?
- რანაირი კითხვაა... მე უბრალოდ... მოკლედ შენ არ ხარ ჩემთვის პირველი... - მის სიტყვებზე ზურა მოიღუშა, თვალებში ბრაზის ნაპერწკლები შენიშნა თუ არა ვიკიმ უკან დაიხია.
- აქამდე რატომ არ მითხარი? - მკლავში ძლიერად მოკიდა ხელი ბიჭმა და თითქმის შეანჯღრია.
- რატომ უნდა მეთქვა? ან როდის? ერთი თვეც კი არაა რაც აქ ვარ.
- უნდა გეთქვა!
- გეყოფა, გამიშვი! ეს აქ არის თქვენთან პრობლემა თორემ მოსკოვში არაფერია გასაკვირი!
- რამდენი?
- რა რამდენი?
- რამდენი გყავდა ჩემამდე?!
- ერთი...
- და სადაა ახლა ის ერთი, რა ქვია?
- საშა ქვია... მოსკოვში ცხოვრობს...
- მერე?
- რა მერე?
- გელოდება თუ?
- ხო, მელოდება...
- ელოდება, - სიმწრით ჩაიცინა ზურამ და მანქანისკენ გატრიალდა. - ხვალამდე მოიფიქრე პასუხი, ეჭვი მაქვს მაგ შენ საშას დიდხანს მოუწევს ლოდინი!
მთელი ღამე თვალი არ მოუხუჭია გოგონას, დილითაც ცუდად იგრძნო თავი, მაგრამ უძილობას დააბრალა, მერე გადაწყვიტა მტკიცე უარი ეთქვა ზურასთვის და შესახვედრად მოემზადა.
სწორად ამ დროს ბიჭი ძმაკაცებთან ერთად კაფეში იჯდა და ლუდს სვავდა.
- შენ რა მართლა გაგიჟდი თუ რა ხდება? - ვერ ცხრებოდა ნიკა.
- წინასწარ ვიცი რასაც მიპასუხებს-თქო ვერ გაიგე შენ?
- მერე მითუმეტეს შე.ჩემ.ა, არ უნდა გოგოს და რა პონტია?
- მოუნდება, ავიყვან აგარაკზე, არ გამოვუშვებ და ეგ იქნება, მერე მობეზრდება და თავისით დათმობს ჯიუტობას!
- არაა ეგრე ძმაო რა, ცოდოა ტო! არ გიყვარს შენ ეგ გოგო, პროსტა უარი რო გითხრა ეგ გაგიტყდა!
- რა გამიტყდა და რა არა, თვითონ გადავწყვეტ, რაც ვთქვი ისე იქნება, ახლა შევხვდები და დავებერები პირდაპირ აღმოსავლეთში, თქვენც თუ მოხევთ იქით კაი იქნება...
- იმენა ვერა ხარ რა... მერე ჩვენი საქმე?
- გადაიდება და ეგაა... წავედი! - ბოლომდე გამოცალა ბაკალი ზურამ და მანქანის გასაღებს დასწვდა.
საქართველო, თბილისი, 2015 წელი.
უკვე თენდებოდა, როცა კატო სახლში შევიდა, თავი უსკდებოდა სასმლისგან და თამბაქოსგან, იცოდა, საშინლად ყარდა, მაგრამ აბაზანაში შესვლის თავი არ ჰქონდა. საძინებელში შეფრატუნდა და გაუხდელად მიეგდო საწოლზე.
ბრილიანტების საქმემ გაურკვეველი ვადით გადაიწია, კატოს და რებეს უნდოდათ გაერკვიათ რებეკას წარმომავლობა და ყველაფერი, რაც ამ ქალს შეეხებოდა, თუმცა ლევანმა სასტიკად აუკრძალათ. მიუხედავად ამისა, გოგონა მაინც გეგმავდა ქალთან შეხვედრას, ამიტომ ძალიან გაუხარდა, როცა მათთან საერთო ნაცნობი უცნაური დამთხვევით დემეტრე ნემსაძე აღმოჩნდა. ეს ყველაფერი რებეკასგან გაიგო და სასწრაფოდ მოუნდა დემეს ნახვა.
- დაურეკე და უთხარი სადმე შევხვდეთო.
- გაგიჟდი? იფიქრებს რომ მომწონს... - დაიმორცხვა რებემ.
- ხოდა გადაიფიქრებს, შენთან ერთად მე რომ დამინახავს. რა უცნაურია ისე, ლევანიც გვარჩევს ერთმანეთისგან და დემეც... ნეტა როგორ?
- ხმას რო ამოიღებ ხვდებიან შენ რომ კატო ხარ. - დასცინა რებემ.
- შენც ძაან გეტყობა რებეკა რომ ხარ!
- ხოდა რა გინდა, რაღას კითხულობ?
- არა მაინც... თითქოს მგრძნობს... - ჩაფიქრდა კატო.
- ხო, შენი თვალები ხომ მის მიმართ სიყვარულით არის განმსჭვალული.
- მორჩი ღადაობას! - შეუბღვირა დას და დივანზე ფეხები აათამაშა. - მორჩება ეს საქმე და დავიკიდებ... მანამდე კი დაურეკე დემეტრე ბაბუას, რამდენი წლისაა ისე, ძაან დიდი მახსოვს რაღაც...
- ოცდასამის...
- ხო გითხარი, უკვე ბაბუაა.
- ნუ დასცინი და შემპირდი რომ არ გააგიჟებ თორემ არ დავრეკავ იცოდე!
- გნებდები! - სიცილით ასწია ხელები მაღლა და კვლავ გამოაჯავრა. - დემეტრე ბაბუა...
საღამოვდებოდა ტყუპები დემეს კაფეს რომ მიადგნენ.
- ეს რა ფერებია რა არის, ნაგავში მოძებნა?
- გაჩუმდი!
- დაგენიძლავები თვითონ შეღება.
- კატო!
- ხო კარგი, სადაა შენი პრინცი, თუ დაგვიანების ეფექტი უნდა რომ მოახდინოს ჩემზე, დაურეკე და უთხარი რომ მაგრად ვღიზიანდები უკვე!
- მოდის, გაჩუმდი!
- ტყუპებო! - შესძახა გახარებულმა დემეტრემ და გოგოებისკენ წავიდა. - როგორ ხართ?
- დააგვიანე!
- კატო, რა ლამაზად გამოიყურები დღეს რა ხდება?
- შენ კი ისევ ისეთი... - რებეკამ მუჯლუგუნი გაკრა და კატომაც ბიჭს გაუღიმა. - სიმპატიური, ხო, სიმპატიური მინდოდა მეთქვა.
- ოხ, კატო, კატო. დასხედით.
- გმადლობ.
- როგორ მოგწონთ აქაურობა?
- კატო აღფრთოვანებულია ფერების შერწყმით. - დაასწრო რებეკამ.
- მართლა?
- რა თქმა უნდა, ალბათ საუკეთესო მღებავები დაიქირავე, არა? - წარბები ასწია კატომ.
- არა რას ამბობ, თავად შევღებე! - გაიჭიმა ნემსაძე.
- არ არსებობს, ამას ვერც ვიფიქრებდი, მართლა. ახლა კი საქმე, საიდან იცნობ ვიქტორიას?
- ჯერ მითხარი რაში გინდა ამის ცოდნა.
- ნუ ღელავ, კარგი განზრახვა მაქვს. აბა დაფქვი ახლა სანამ არ დავბერებულვარ!
- ოხ, რა! - ამოისუნთქა ბიჭმა. - ვიქტორია და ზურა, მისი ქმარი, ჩემი ოჯახის ახლობლები არიან.
- რამდენად ახლობლები?
- იმდენად, რომ ხშირად გვსტუმრობენ, სხვა ნათესაური კავშირი არ გვაქვს. მე და ლაშა დიდი ხანია ვმეგობრობთ...
- ლაშა?
- ხო მათი შვილი, პატარაა, ასე თექვსმეტი-ჩვიდმეტი წლის იქნება, მაგრამ კარგი ბიჭია.
- ხო, შენ გაუგებდი... - მაინც ვერ მოითმინა ეკატერინემ და ,,ვიხუმრეს" ნიშნად გაუღიმა. - როგორ გათხოვდა? ანუ აქ, საქართველოში. გვარი ხომ რუსული აქვს?
- ხო მამით რუსია, ვლადიმერ ტურჩოვის შვილია. დედა ქართველი ყავს, ბათუმელი, ოლგა მოწყობილი.
- ვა, რა კაი გვარია!
- დარწმუნებული ვარ პირველად გესმის. - გაუცინა დემეტრემ.
- მერე, მერე? იასნია ბათუმში გაიცნეს ერთმანეთი, დაქორწილდნენ და აი აქ უკვე დაწვრილებით მაინტერესებს რამე უცნაური ან საეჭვო ხომ არ ჰქონია მათ ოჯახს?
- ოო, მასე ზუსტად წვრილმანები რა ვიცი მე! ისე კი... ნებით არ გაჰყოლია, ზურაბმა მოიტაცა როგორც ვიცი. დედა ხშირად ამბობს როგორ ძალით გააუბედურა ეს ქალიო... საუკეთესო მომავალი ექნებოდა მაგრამ ზურაბმა დასვა სახლშიო, დაჟე თავიდან რამდენიმე წელი სადღაც აგარაკზე ჰყავდა თურმე და მზეს არ ანახებდა...
- რო მოიტაცა?
- ხო, უფრო ქორწილის მერე... დედამისსაც არ ანახებდა... ზურაბი რაღაცნაირი კაცია... ვერ გაუგებ რააა, უცნაურია ძალიან.
- უცნაურია... - ჩაფიქრდა ცოტა ხნით კატო და დის მიმართ გაბმული დემეს ფლირტისთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია. რატომ მალავდა, ასეთ ლამაზ ქალს... თუ მისი გამოჩენა არ უნდოდა, არც ქორწილს გააკეთებდა... უბრალოდ მოიყვანდა და მორჩა... - ეგ რომელ წლებში იყო? - შეაწყვეტინა საუბარი წყვილს მოულოდნელად.
- რა?
- ქორწილი, ვიქტორიას ქორწილი, რა გჭირთ?
- აა, არ ვიცი... სამი წელი შვილი არ ყავდათ, ლაშა თექვსმეტი წლის იქნება... და რა გამოდის, ცხრამეტი წლის წინ იტოკში... ასე ოთხმოცდათხუმეტ-თექვსმეტ წლებში.
- ცხრამეტი წლის წინ... - გაიმეორა კატომ.
- ხო რა სადღაც მასე... ასე დაწვრილებით რაში გაინტერესებს გოგო?
- შენი საქმე არაა! წავედი მე... რებე შენ?
- მე დავრჩები ცოტა ხანს. - ლოყები აუწითლდა გოგონას.
- ოჰ, ჯულიეტა! ოღონდ თავს ნუ მოიკლავთ ამ სიყვარულით ჩემი ბოროტი წინააღმდეგობის გამო!
- კატო!
- იცი რა დემე? ახლა მოვიფიქრე. ძალიან მინდა მაგ ქალს შევხვდე. შეგიძლია რომ დედაშენს სთხოვო და შენთან დაპატიჟოთ?
- ვიქტორია?
- ხო, რას დაიბენი? ოღონდ ქმრის გარეშე და ჩვენც მოვალთ.
- და რა ვუთხრა, რატო-თქო?
- ვაიმე, მოიფიქრე რამე ეგეც მე გითხრა? ვითომ... ვითომ რებეკა უნდა გააცნო დედაშენს და იმ ქალის აზრიც გასათვალისწინებელია ან რავიცი რამე მსგავსი.
- მე? - გაიკვირვა რებეკამ.
- ხო, შენ! ნელ-ნელა ვრწმუნდები, რომ ძალიან შეეფერებით ერთმანეთს. რა ხდება, დაგაშტერა?
- ვაიმე, კატო!
- მოკლედ შეგიძლია თუ არა? - მიუბრუნდა დემეტრეს.
- მოვიფირებ რამეს და გაგაგებინებთ. იქნებ მერე მაინც მივხვდე რა გინდათ!
- მაგისთვის შენ ზედმეტად პრიალა ტვინი გაქვს. - ფეხზე წამოდგა კატო და ბიჭი ერთ წამიანი ღიმილით დააჯილდოვა. - წავედი, გკოცნით მტრედებო!
კატომ დიდხანს ისეირნა ფეხით, თავში უამრავ ვარიანტს განიხილავდა მაგრამ ლოგიკურად ერთმანეთს ფაქტებს ვერ აკავშირებდა. თუ ვიქტორია დედამისი იყო და ორსულად დარჩა, თანაც ტყუპებზე, რატომ მოიშორა ისინი და ბავშვთა სახლში ჩააბარა? იმასაც ფიქრობდა რომ ეს ზურამ აიძულა, მაგრამ რატომ, ამას ვერ ხვდებოდა. ფაქტია, რომ რაღაც არასწორად განვითარდა მათ ოჯახში და ქალს ზურაბი დიდხანს არავის ანახებდა, სავარაოდოდ ორსულად იყო და არ უნდოდა ამის გამჟღავნება, კატო ფიქრებს გაყვა. ბიჭისთვის ეს აშკარად არასასურველი ორსულობა იყო, მაგრამ თუ შვილი არ უნდოდა, რატომ გააჩენინა საერთოდ? მოსაკლავად ვერ გაიმეტა? არა, ეს ზურაბის ავტორიტეტს არ შეეფერებოდა, ის საკმაოდ დაუნდობელი ჩანდა და არც აბორტზე დაიხევდა უკან. მაგრამ თუ არ უნდოდა შვილები, რატომღა გაჩნდა მოგვიანებით ლაშა? ტყუპი გოგოები... იქნებ გოგოები არ უნდოდა... იქნებ ბიჭი უნდოდა... კატომ ზიზღით აბზიკა ტუჩი. ალბათ ვიქტორიაც დაეთანხმა, ან დაითანხმა... ნამდვილად ასე იქნებოდა, - ფიქრს განაგრძობდა კატო. სხვა ვარიანტს უბრალოდ ვერ ხედავდა. შეიძლება გვიან გაიგეს და ბავშვების მუცელშივე მოშორება ქალისთვის საფრთხეს წარმოადგენდა. მაგრამ როგორ გაიმეტეს? უპატრონოდ როგორ მიაგდეს? აი ამას ვერ ხვდებოდა კატოს გული. შეუძლებელია დედამ ასე უბრალოდ მოიშოროს შვილები თავიდან, თან ტყუპები... იქნებ საერთოდ არც არის ვიქტორია მისი დედა, მაგრამ, რატომ იყო მისი რეაქცია ასეთი მწვავე ტყუპების დანახვისას? თანაც ეს მსგავსება. კატო ფიქრებიდან თავისი სახელის ძახილმა გამოარკვია. უკან რომ გაიხედა აქოშინებული ლევანი დაინახა და გაიღიმა.
- რამდენი ხანია გეძახი... - გულზე ხელი ედო ლევანს და მძიმედ სუნთქავდა.
- შენი პროფესიის კაცისთვის მალე დაღლა ძალიან ცუდია. ორმოცდაათი წლის კაცივით ქოშინებ!
- იცი რამდენი გეძახე და გსდიე? - როგორც იქნა მიუახლოვდა და წინ დაუდგა.
- არაფერია, ცოტა წაგავარჯიშე!
- სად იყავი?
- აქვე, კაფეში, რებესთან და დემეტრესთან ერთად.
- ეგ ვინ არის? - მოიღუშა კაცი.
- ბავშვთა სახლში იზრდებოდა ჩვენთან ერთად, მერე იშვილეს. რებეკას ლავერია. - დასცინა გოგონამ და ლევანს თავი აუქნია. - წამო რა ვიაროთ.
- მაცადე ცოტა, სული მოვითქვა!
- სერიოზულად? რამდენი წლის ხარ კი მაგრამ!
- ოცდაცამეტის...
- რა? - ყბა მოეღრიცა კატოს.
- ხო რა იყო, ეხლა გაიგე?
- კი, ეხლა გავიგე! შენ რა, პედოფილი ხარ?
- აბა ახლავე ენა დაიმოკლე, პედოფილებს ბავშვები მოსწონთ, მე კი აქ მასეთს ვერავის ვხედავ!
- ღმერთო! - შეჰყვირა კატომ. - რა ამოვა ახლა რებეკას ყბიდან!
- რატო რა გინდა?
- რატო და მთელი დღეა ოცდასამი წლის დემეტრეს ბაბუას ვეძახი და შენ ვინ გამოდიხარ აზრზე ხარ?
- ვინ გამოვდივარ გოგო?! - მოთმინებას კარგავდა ლევანი და სულ უფრო იღრუბლებოდა.
- დიდი ბაბუა!
- კატო ენას ამოგაგლეჯ ახლა!
- არადა ვაფშე არ გეტყობა... იცოდე რებეკას არუთხრა შენი ასაკი თორემ მოგკლავ, რა ამბავია ოცდაცამეტი, ნახევარი საუკუნე გაგივლია და ეგ არის!
- ნახევარი კი არა მესამედი შე ოროსანო, მათემატიკაში რა გყავდა?
- ,,დამაკმაყოფილებელი"!
- ასეც ვიცოდი. წამო რა ვჭამოთ სადმე, არ გშია?
- ისე რა...
- წამო, წამო... - ხელი გადახვია ლევანმა და გვერდზე აკრული გოგონა კაფისკენ წაიყვანა.
საქართველო, ბათუმი, 1996 წელი.
ზურა მჭიდროდ ჩაფრენოდა საჭეს და გოგონას ტირილს ყურადღებას არ აქცევდა, ბევრი ეხვეწა ვიქტორიამ, იჩხუბა, იყვირა, მაგრამ ბიჭს ოდნავადაც არ შეურხევია კუშტი წარბები, მხოლოდ გზას უყურებდა და სწრაფად მიდიოდა. აგარაკი, რომელზეც ლაპარაკობდა კოჯორში მდებარეობდა. ტირილისგან გადაღლილი ვიკი უკვე აღარაფერს ამბობდა, მშვიდად გადმოყვა მანქანიდან და სახლში ისე შევიდა, ზედ არაფრისთვის შეუხედავს წესიერად. დივანზე მოიკუნტა და ისევ ატირდა.
- გეყოფა ვიკი, უნდა ჭამო გესმის? ნახე რამდენი რამ ვიყიდე...
- არ მაინტერესებს არაფერი! - წამოიყვირა ისტერიკულად, თანაც ამჯერად რუსულად.
- ხომ იცი რომ უკვე ჩემი ცოლი ხარ და რატომ ჯიუტობ?
- არ მინდა, გაიგე ადამიანო, არ მინდა ჯერ მზად არ ვარ ამისთვის, არა!
- რამდენიმე დღეში ქორწილი გვექნება და მოამზადე მანამდე შენი თავი, ერთი წამით არ იფიქრო რომ გაგიშვებ, გასაგებია? მიყვარხარ, მაგრამ ჩემი ავტორიტეტი ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, მირჩევნია მოგკლა, ვიდრე ვინმეს ვაფიქრებინო ქალი გაექცაო, ან ზურა ცაბაძე თავის არჩევანში შეცდაო, გასაგებია ვიქტორია?
მას მერე გოგონას ხმა არ ამოუღია, კარგად ხვდებოდა ვისთან ჰქონდა საქმე და მისი ყოველი სიტყვა ასრულებადად ეჩვენებოდა. ისე ჩაეძინა ვერ გაიგო, დილით კი საძინებელ ოთახში, ქმრის გვერდით გამოეღვიძა.
- წუხელ ძალიან დაღლილი იყავი და აღარ გაგაღვიძე. - თითქოს თავი იმართლა ზურამ გოგონას გაკვირვებულიბული სახის დანახვისას.
- მადლობთ.
- გშია?
- არა.
- მე მოვამზადებ... მაინც არა?
- ტყუილად ცდილობ... - საბანში ჩაიმალა გოგონა თუ არა, ბიჭი ერთი ნახტომით მაღლიდან მოექცა.
- არა, შენ ჯიუტობ ტყუილად! იცი რა? საშინლად გამიჭირდა დაძინება, როცა გვერდით შენ მეწექი, ასეთი მიმზიდველი... სექსუალური... - თითი ნაზად ჩამოუსვა ყელზე და მკერდამდე ჩავიდა.
- ზურა...
- წუხელ ძალიან შევიკავე თავი ვიკი... დღეს იგივეს ვეღარ ვიზავ... - მაიკა გადაუწია ზურამ და მოშიშვლებულ მხარზე აკოცა გოგონას. ვიქტორია არ განძრეულა, სიმართლე გითხრათ ძალიან მოეწონა მისი შეხება, ზოგადად იზიდავდა ზურა მისი სიძლიერით, და სწორად ამან დაღუპა. რამდენიმე დღეში ქორწილი იყო, ვიქტორიამ სიჯიუტე დათმო და უკვე იღიმოდა. თანაც მათზე მთელი თბილისი ლაპარაკობდა. მხოლოდ ის იყო, ვიქტორია მუდამ სისუსტეს გრძნობდა, რამდენიმეჯერ გულიც აერია, ზურამ საავადმყოფოში ჩააბარებინა ანალიზები და შეპირდა მე გამოვიტანო. საღამოვდებოდა როცა მისი მანქანა სახლს მოადგა. ვიკი ტელევიზორს უყურებდა, ჩაის ჭიქა ხელში გაუშეშდა ალეწილი ზურას დანახვისას და შეშფოთებულმა წამოიწია.
- რა ხდება ზურა?
- იცოდი?! - მიუხედავად ყველაფრისა თავს იკავებდა ბიჭი და ანალიზების ფურცლებს აფრიალებდა. - იცოდი მეთქი?
- რა ვიცოდი ზურა ამიხსენი რატომ ყვირი?
- ორსულად რომ ხარ იცოდი თუ არა?!
- არა ზურა... რა ორსულად... რას ამბობ...
- რაც გესმის! როგორც ჩანს კარგად იმუშავა შენმა საშკამ! - სიგარეტი ამოიღო და ბოლთას სცემდა. გოგონამ ინსტიქტურად ხელი მუცლისკენ წაიღო. - ექიმთან როდის წამოხვალ?
- შემოწმებაზე?
- რა შემოწმებაზე გოგო, სხვის ნაბი.ჭ.ვარს გავზრდი გგონია?
- აბა... ზურა რას ამბობ... - ვიქტორიას შეშინებული თვალები ცრემლით აევსო და უფრო მოიკუნტა.
- კარგად ხვდები რასაც ვამბობ... - მის წინ ჩაიმუხლა ბიჭმა და ეცადა მაქსიმალურად დაეყვავებინა გოგონასთვის. - ეს ორსულობა ჩვენ არცერთს არ გვჭირდება ვიკი... მე ვერ შევძლებ ავიტანო ეს ყველაფერი, გესმის?
- ვერც მე შევძლებ, რასაც შენ მთავაზობ!
- ეს ყველა ვარიანტში ასე უნდა გაკეთდეს...
- არა მეთქი, არ გესმის? შანსი არ არის ზურა, მე ბავშვს ვერ მოვიშორებ და ამ ცოდვით არ ვივლი! მომკალი თუ გინდა მაგრამ ექიმთან არ გამოგყვები, ცოცხალს იქ ვერ მიმიყვან, გესმის?
გვიანობამდე იჯდა ბუხრის წინ ცაბაძე და სიგარეტს ღერი ღერზე ეწეოდა, სასმელი რომ გაუთავდა, მეორე ბოთლი გადმოიღო და იქიდანვე დაიყუდა. მერე ტელეფონი მოიმარჯვა და ნაცნობი ექიმის, ლია ხუნწარიას ნომერი აკრიფა.
რამდენიმე დღე ისე გავიდა ზურა და ვიქტორია თითქმის არ ელაპარაკებოდნენ ერთმანეთს. იმ საღამოს წიგნის კითხვაში ჩაეძინა გოგონას. მისი სიზმრების სმეფო ახლა ბევრად ჩაშავებული და ნანგრევებად ქცეული დახვდა, ბალახებში დააბიჯებდა, ვერ გაეგო საით წასულიყო, არადა უკვე ისე მოიღრუბლა, გოგონა შტორმის მოლოდინში გაიტრუნა. ,,გველი არ იყოს სადმე..." გაიფიქრა თუ არა, მკლავში ტკივილი იგრძნო, სწრაფად დაიხედა, თითის სიგრძე, წითელი გველი ჩაფრენოდა მის ვენას და იქიდან სისხლს წოვდა. შეშინებულმა მეორე ხელით მისი მოცილება გადაწყვიტა, მაგრამ ვიღაცამ ძლიერად დაუჭირა მაჯა და მკერდზე დააწვა, თვალები რომ გაახილა თავზე მდგარი ზურა დაინახა, ბიჭი მძლავრად იჭერდა, ვენაში ისევ ტკივილს გრძნობდა და იქით გაიხედა თუ არა თეთრ ხალათში ჩაცმული, პირბადიანი ქალი დაინახა, მის გვერდით იდგა და ნემსს უკეთებდა.
- არა, არა, არა! ზურა რას აკეთებ, ზურა შეწყვიტეთ! - გაიბრძოლა ვიქტორიამ მაგრამ ბიჭს ძლიერად ყავდა ჩაბღუჯული და თავის დაღწევის საშუალებას არ აძლევდა.
- დაწყნარდი, ყველაფერი მალე მორჩება... - ჩაილაპარაკა წამხდარი ხმით, თითქოს უფრო თავის დასამშვიდებლად, რადგან იცოდა, ახლა ვიკის მხოლოდ წამალი თუ გააჩერებდა.
- გაჩერდით, არ გინდათ! - ყვიროდა განწირულად. - არ გინდათ, ნუ მოკლავთ.... ზურა ნუ მომიკლავ შვილს, გემუდარები, არ წამართვა ჩემი პატარა, ზურა ნუ მომიკლავ... გეხვეწები გაჩერდით... ხალხი არა ხართ? არ მოკლათ... ზურა... ნუ მოკლავ... არ მისცე უფლება... - დაიჩურჩულა ბოლო ძალებით, მერე თითქოს გაბუჟდა, ირგვლივ ყველაფერი გადათეთრდა და უწონობას შეუერთდა.
საქმეს დიდი ხანი არ დასჭირვებია, ექიმი მალე გამოვიდა ოთახიდან, ყველაფერი რიგზეაო, საქმის კურსში ჩააყენა და ისევ შებრუნდა. ცაბაძეს არ უნდოდა შესვლა, მაგრამ საშინლად ეჭვიანი იყო და ქალის შემოწმება მაინც გადაწყვიტა. ოთახში შესულს სპირტის და სისხლის სპეციფიკური სუნი ეცა, ლია რაღაცეებს წმენდდა, გოგონა ფერმიხდილი იწვა საწოლზე და მშვიდად სუნთქავდა.
- მალე გაიღვიძებს. - დაიჩურჩულა ექიმმა. მისი მიმართულებით გახედებულ ზურას თვალში რაღაც პატარა, სისხლისფერი მოხვდა, თავიდან იფიქრა შედედებული სისხლიაო, მერე კი ნათლად გაარჩია პატარა, უსულო, მოკუნტული ემბრიონი, რომელიც უცხოპლანეტელს უფრო წააგავდა, ვიდრე ბავშვს. ერთი ციდა იყო, განუვითარებელი წანაზარდები, რომელიც სავარაუდოდ ხელები იქნებოდა, თავთან მიეტანა პატარას, თითქოს იცოდა, რაც მოელოდაო და სიკვდილის წინ წელში კიდევ უფრო მოიხარა. ზურას წამით მოეჩვენა კიდეც, რომ ემბრიონს უმიმიკო სახე სატირლად დაემანჭა... ცოდვის ცივმა ოფლმა დაასხა მთელ სხეულზე ცაბაძეს და ვენებში სისხლიც უფრო მეტად გაეყინა.
- მკვლელო! - გახარებულმა შესძახა მის გონებაში ხრინწიანმა ხმამ და საზარლად გადაიხარხარა. დარეტიანებული შებრუნდა ზურა კარისკენ, გული ერეოდა, ამ წარმოდგენაზე თუ საკუთარ თავზე ეს არ იცოდა, მაგრამ საჩქაროდ გამოკეტა კარი, ამ ოთახში მდგარი სუნი უკვე ახრჩობდა, სააბაზანოში შევარდნილმა ონკანი მოუშვა. - ანგელოზის მკვლელო! - შესძახა ხმამ ახლა უკვე სარკიდან. მეტს ვეღარ გაუძლო ცაბაძემ და ცივ წყალს თავი მთლიანად შეუშვირა. - მკვლელო, მკვლელო, მკვლელი ხარ! - ხარხარებდა ხმა და მასთან ერთად მთელი ჯოჯოხეთი.
- გაჩუმდით, გაჩუმდით! - დაიყვირა სახეშეშლილმა და სარკეს სველი მუშტები მძლავრად დაჰრა.
- უსუსურო, უძლურო! - ახლა უკვე მრავალი სახე უძახოდა დაბზარული მინის სიღრმიდან.
- სხვა ვერაფერი მოიფიქრე და ამდენიმე დღის ბავშვს მოუსპე სიცოცხლე, ლაჩარი ხარ!
- მკვლელო!
- ანგელოზის მკვლელი ხარ!
ხმები ერთმანეთზე მძლავრად და მკაფიოდ ჩაესმოდა. ხელები თავზე მოიჭირა, თვალწინ ატირებული, შიშისგან დამანჭული ემრიონი დაუდგა, შეშლილივით ეცა თაროებს და ყველაფერი ძირს გადმოყარა.
- გაჩუმდით, გაჩუმდით! - დაიგრგვინა ბოლოს და მუხლებზე დაეცა.
- მე არ მომიკლავს... მან მოკლა... იმ ქალმა მოკლა... მე არ ვიყავი იქ... იმ წყეულ ოთახში არც კი შევსულვარ. მისი ბრალია... - არწმუნებდა საკუთარ თავს. - ექიმის ბრალია, მან მოკლა... მე არა...скачать dle 11.3




№1  offline წევრი ablabudaa

არ ვიცი რა გითხრა, ბოლო სცენა იყო ისეთი ემოციური ვერ შევიკავე ცრემლები... ძალიან მაგარი ხარრ, მიხარია რომ ისევ გხედავ საიტზე გააქტიურებულს. ველოდები მოვლენების განვითარებას დიდი მოუთმენლობით.

 



№2 სტუმარი სტუმარი თიკო

ძალიან კარგი ისტორიაა.ოღონდ მ
ალე დადე ხოლმე..

 



№3  offline წევრი Marry Amm

ablabudaa
არ ვიცი რა გითხრა, ბოლო სცენა იყო ისეთი ემოციური ვერ შევიკავე ცრემლები... ძალიან მაგარი ხარრ, მიხარია რომ ისევ გხედავ საიტზე გააქტიურებულს. ველოდები მოვლენების განვითარებას დიდი მოუთმენლობით.

სიმართლე გითხრა კომენტარების რიცხვი ხშირ შემთხვევაში სურვილს მიკარგავს ხოლმე წერის გაგრძელების, თუმცა ახლა მე ვიცი რას ვწერ და ვისთვის <3 მადლობა შენ რომ ასე მახალისებ ყოველთვის და სტიმულს მაძლევ <3

სტუმარი თიკო
ძალიან კარგი ისტორიაა.ოღონდ მ
ალე დადე ხოლმე..

პირველი თავი გუშინ საღამოს დავდე თიკო, მეორე თავი დღეს დილას :დ მეტი მალე შეუძლებელია, თანაც წერას ბევრი დრო უნდა, თუნდაც ერთ პატარა თავს :) მადლობ რომ კითხულობ <3

 



№4  offline წევრი triniti

Mokled emociis qvesh var da madloba amistvis.ishviatad vwer komebtars magram ver movitmine ar damewera.saocrad momwons es istoria male veli axals.arachveulevrivad wer ragac gansxvavebuli istoriaa

 



№5  offline წევრი Marry Amm

triniti
Mokled emociis qvesh var da madloba amistvis.ishviatad vwer komebtars magram ver movitmine ar damewera.saocrad momwons es istoria male veli axals.arachveulevrivad wer ragac gansxvavebuli istoriaa

მადლობა ჩემო კარგო, ახლა დავდე ახალი, სხვატაშორის შენი კომენტარის ბრალია :D

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent