შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ცივსისხლიანი - {თავი - 17}


18-01-2018, 16:15
ავტორი Margaritha Loki
ნანახია 2 805

ცივსისხლიანი - {თავი - 17}

სამეჯლისო დარბაზის ცენტრში, მოცეკვავე წყვილებს შორის, ადვილად შესამჩნევი იყო ოქროსფერკაბიანი ანა, რომელიც ისე ეკვროდა გაბრიელს, თითქოს მის თავს ვინმე ართმევდა... ან იქნებ ასეც იყო?!
ბედნიერი სახით იღიმოდა გაბრიელი, თვალები უბრწყინავდა სიხარულისგან, რადგან ასე ნათლად პირველად გრძნობდა, რომ სხეულის ყველა უჯრედით ანა მხოლოდ მას ეკუთვნოდა.
არავინ და არაფერი არსებობდა მათ ირგვლივ, არც მუსიკას აქცევდნენ ყურადღებას და არც მათკენ შემობრუნებულ ადამიანებს, რომელთა სახეებზეც, ნიღბების მიუხედავად, გაოცება მაინც შეიმჩნეოდა.
გაბრიელმა ნიკაპზე თითები ფრთხილად ჩასჭიდა გოგონას, თავი ააწევინა, ჯერ თვალებში ჩახედა, ისე როგორც მხოლოდ მას ახასიათებდა- გონებამდე, გულამდე ჩამწვდომი მზერით, შემდეგ კი ცერა თითი ბაგეზე გადაუსვა, დაიხარა და თავისი ტუჩებით მისას შეეხო.
-გახსოვს, ერთმანეთს პირველად სად შევხვდით? - ჩურჩულით ჰკითხა ბიჭმა.
-სასტუმრო "ქინგს პალასში", წვეულებაზე. - უპასუხა ცოტა დაბნეული მზერით ანამ, რადგან მისი კითხვის არსს ვერ ჩასწვდა.
-მაშინ, მე დავრბოდი გიჟივით ხალხში და შენ გეძებდი...
-ახლა კი, მე მომიწია იგივეს გაკეთება.
-რაღაცები იცვლება. - გვერდულად ჩაიცინა ბიჭმა. - მაშინ მკითხე ვინ ხარო, და გახსოვს, მე რა გიპასუხე?
-შენი მომავალი და ერთადერთი სიყვარულიო... - უნებურად წამოსცდა გოგონას და ტუჩზე იკბინა, რადგან იმწამს ზუსტად მიხვდა, რატომ წამოიწყო ეს საუბარი გაბრიელმა.
-ზებუნებრივ ძალებს ვერ დავიჩემებ, მაგრამ ზოგჯერ მომავლის განჭვრეტა შესანიშნავად გამომდის. - ამჯერად უფრო თავდაჯერებული ტონით განაცხადა ბიჭმა.
-თავში არ აგივარდეს. - მხარზე უჩქმიტა სიცილით გოგონამ.

მოულოდნელად მკლავში ვიღაც სწვდა ანას და გაბრიელის სხეულს უხეშად მოაშორა. სიცივე იგრძნო გოგონამ, აუტანელი და შემაწუხებელი სიცივე. მრისხანებით გახედა მის გვერდზე მდგარ ერეკლეს და მის ირგვლივ შექმნილი გარემოებები რომ არა, ალბათ შუაზე გაგლეჯდა.
-აქ, ერთმანეთთან საალერსოდ არ მომიყვანიხართ! - მათი ქცევით გამწარებულმა, ზიზღით გამოსცრა ბიჭმა. - მოდით, რაღაც-რაღაცები გავარკვიოთ! თქვენ მოსიარულე სიკვდილის მანქანები ხართ, რადგან მაჯები ძალიან სახიფათო სამკაულებით გაქვთ შემკობილი. დეტონატორი, ძმები რომანოვებიდან ერთ-ერთს აქვს, რომელიც ახლა გარეთ გველოდება. მას ჩემს დაუკითხავად შეუძლია ბომბის ამოქმედება... ხომ ასეა? - ყურზე ხელი მიიჭირა ერეკლემ და ისე იკითხა, თუმცა ანას და გაბრიელის გაკვირვებული სახეები რომ დაინახა, ირონიულად დაამატა. - გადამცემი მაქვს და მას ყველაფერი ესმის. თუ ერთმანეთს შეუთანხმდებით და ჩემზე თავდასხმას გადაწყვეტთ, ის ღილაკს თითს დააჭერს. დამერწმუნეთ, ხელები ექავება, ისე უნდა ამის გაკეთება.
-ამდენ ხალხში ბომბს ააფეთქებთ? - ტუჩები ბრაზით მოკუმა ანამ.
-ეს ხალხი საერთოდ არ მადარდებს, მაგრამ მგონი თქვენ უნდა გადარდებდეთ. - დამცინავი მზერა შეავლო ბიჭმა ორივეს. - დარწმუნებული ვარ, უდანაშაულო ხალხის სისხლში, არც ერთი არ გაისვრით ხელს. ამავდროულად კი ერთმანეთის დაკარგვის ჯოჯოხეთურად გეშინიათ. ახლა კი, შევეშვათ ზედმეტ ყბედობას და წინ გამიძეხით!
-სასახლე უზარმაზარია! ზუსტად არც კი ვიცით, სად უნდა ვეძებოთ. - თავი ჯიუტად გააქნია გაბრიელმა. - მაიძულებდი მთელი დილა შენობის გეგმისთვის მეყურებინა, მაგრამ ვერაფერი დავადგინე. ნოიშვანშტაინში არის ერთი ადგილი ... საცავის მსგავსი საიდუმლო ოთახი, მაგრამ ის მსოფლიოს საუკეთესო მეცნიერებმა უკვე გამოიკვლიეს და მასში გრამი ოქროც კი ვერ აღმოაჩინეს.
-ეს იმიტომ, რომ ფაშისტებმა საგანძური ალატის ტბაში ჩაძირეს. - შეეკამათა ერეკლე. - იგორმა, იოანე მერლანისგან გაიგო წლების წინ, რომ საცავში მხოლოდ პანდორას ყუთი დარჩა.
-მაშინ, რატომ ვერ იპოვეს მკვლევარებმა საცავში ყუთი?
-ერთი ფაქტი გამოგრჩა, ან განზრახ გამოტოვე. - საზეიმოდ გაშალა ხელები ბიჭმა. - მკვლევარების ერთი ნაწილი ამბობს, რომ ფაშისტები სატყუარა საცავებს აგებდნენ, რომლითაც ნამდვილ საცავებს ფარავდნენ და ოქროს ასე იცავდნენ.

რა თქმა უნდა, გაბრიელმა უკვე იცოდა ეს ფაქტი, მაგრამ ვერ წარმოედგინა თუ ერეკლეც მასზე გაამახვილებდა ყურადღებას. ნაძალადევად გაიღიმა ბიჭმა და ნიღაბს, რომელიც ხელში ეჭირა, ნერვიულობისგან ისე მაგრად მოუჭირა თითები, რომ შუაზე გადატეხა. ანამ ყველა მისი ჟესტი, მოძრაობა თუ მიმიკა დააფიქა და მიხვდა, რომ ერეკლე სიმართლეს ამბობდა. ღრმად ჩაისუნთქა გოგონამ, ეცადა ნერვები დაეწყნარებინა, შემდეგ კი შეუმჩნევლად ჩასჭიდა ხელი ბიჭს.
-ოჰო, ესე იგი მართალი ვარ! - გამარჯვებული სახით გაიღიმა ერეკლემ, როცა მათი გამომეტყველება შენიშა, მერე კი კიდევ ერთხელ გასცა ბრძანება. - წინ გამიძეხით!
ბიჭმა მრისხანებით გააღრჭიალა კბილები და ერეკლეს ბრძანებას იძულებით დაემორჩილა. ანას უნდოდა, რომ მას გაჰყოლოდა, მაგრამ ერეკლე მკლავში უფრო ძლიერად ჩააფრინდა და აიძულა მის გვერდით ევლო.

დარბაზიდან გამოსულებმა შეუმჩნევლად გაიარეს გრძელი დერეფანი და კუთხეში შეჩერდნენ. ანას ფეხსაცმელი ცოტათი დიდი ჰქონდა, რის გამოც სიარული ძალიან უჭირდა, თუმცა ყველანაირად ცდილობდა სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.
ერეკლემ პიჯაკის ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო, მასში გადმოწერილი სასახლის გეგმა გახსნა, გაბრიელს მიაწოდა და უთხრა.
-დარწმუნებული ვარ, გზასაც გვაპოვნინებ!
უსიტყვოდ გამოართვა ტელეფონი გაბრიელმა და ეკრანს დახედა. სხვისთვის გაუგებარი ხაზები და მინიშნებები, მისთვის გადაშილილი წიგნივით იყო, რადგან ოთხი წლის განმავლობაში, ბევრჯერ დასჭირვებია მსგავსი გეგმა, ამ ყველაფერმა კი საბოლოოდ დიდი ცოდნა და გამოცდილებაც დაუგროვა.

რამდენიმე, ლაბირინთივით მიხვეულ-მოხვეული დერეფნის გავლის შემდეგ, სამივენი კიბესთან აღმოჩნდნენ, რომელიც დაბლა ჩადიოდა და რომელსაც ორი შეიარაღებული მცველი იცავდა. მამაკაცებმა ბრაზით შეკრეს წარბები მათ დანახვაზე, ჯერ ერთმანეთს გადაულაპარაკეს რაღაც, მერე კი ერთ-ერთი მათგანი დაუპატიჟებელი სტუმრებისკენ მიბრუნდა და გერმანულ ენაზე, მკაცრი ტონით შეუყვირა.
-აქ შემოსვლა აკრძალულია! წვეულებაზე დაბრუნდით!
ერეკლემ გაბრიელს გადახედა და მბრძანებლური ტონით უთხრა.
-მოიშორე ისინი!
ბიჭმა ზიზღით შეუბღვირა მას, მერე კი მოუთმენლად გადაატრიალა თვალები, წინ წავიდა და მცველს პირველი დაესხა თავს. მეორე მცველმა იარაღისკენ წაიღო ხელი, მაგრამ გაბრიელმა დაასწრო, რევოლვერი წაართვა და კისერში ძლიერად დარტყმით მაშინვე გათიშა.
-ყოჩაღ, ვამაყობ შენით! - ხელი კარგი მეგობარივით წაჰკრა მხარზე ერეკლემ, ანას მკლავში ისევ დაქაჩა, იატაკზე უგონოდ გაშოტილ მცველებს გადააბიჯა და გზა განაგრძო.
კიბის ჩავლის და კიდევ ერთი დერეფნის გავლის შემდეგ, ისინი ძველებურ ოთახს მიადგნენ, რომელიც ერთდროულად ბიბლიოთეკაც იყო და მოსასვენებელი ოთახიც. მარმარილოს იატაკი, მაღალი კარადები და ხავერდის ფარდები, მას უფრო იდუმალ ელფერს სძენდა. ოთახის შუაში მაღალ ფეხებზე შემდგარი სავარძლები იდგა, ყვავილებიანი ნაჭრით დაფარული, უზარმაზარი ბუხარი კი პირქუშად გამოიყურებოდა, რადგან სავარაუდოდ საუკუნე იყო გასული მას შემდეგ, რაც ბოლოს მასში ცეცხლი დაანთეს.
გაბრიელი ოთახის ცენტრში შედგა და მიიხედ-მოიხედა.
-რა ხდება? - ჰკითხა ერეკლემ.
-საიდუმლო საცავი სადღაც აქ უნდა იყოს, მაგრამ წარმოდგენაც არ მაქვს მასში როგორ უნდა მოვხვდეთ. - მხრები აიჩეჩა ბიჭმა.
-გავიყოთ და ყველაფერი დავათვალიეროთ. - ბრძანება გასცა ერეკლემ. - ყველა წიგნის სათითაოდ შემოწმება რომ დაგვჭირდეს, შევამოწმებთ! ეცადეთ იჩქაროთ, თორემ გარეთ მდგარი რომანოვი, ჩემსავით მომთმენი არაა.
უხალისოდ ამოიხვენაშა ანამ და ოთახის თვალიერებას შეუდგა. ფრთხილობდნენ, არ უნდოდათ რომ ეხმაურათ, ამავდროულად კი ძალიან ჩქარობდნენ. უფრო სწორად, ერეკლე ჩქარობდა, რადგან აბრამოვმა მას გარკვეული დრო მისცა, ზამთრის გრძელი ღამე კი თოთქოს განზრახ ილეოდა ასე სწრაფად.
-აქ რაღაც არის! - წამოიძახა უცებ ანამ და მისკენ გადმოწეულ ერთ-ერთ სქელყდიან წიგნს ხელი გაუშვა.
წიგნი ავტომატურად თავის ადგილას დაბრუნდა. მოულოდნელად კედელთან ასვეტილმა უზარმაზარმა კარადამ გაიჭრიალა, ჯერ სულ მცირედით დაიძრა ადგილიდან, მერე კი გარეთ გამოიწია. ყველასთვის ნათელი გახდა, რომ მის მიღმა, რაღაც უნდა ყოფილიყო, ამიტომ ბიჭები მთელი ძალით ჩაეჭიდნენ კარადა-კარებს, გამოსწიეს და მის უკან მდებარე ოთახში შეიხედეს.
ტელეფონის ფარანი აანთო ერეკლემ და ტერიტორია მოათვალიერა. ოთახი საკუჭანოს უფრო ჰგავდა. ძველი, ნესტისგან გაფუჭებული ყუთებით, წიგნებით და ლპობადაწყებული ხის ავეჯით იყო სავსე. იატაკზე ჩრჩილის პეპლებისგან შეჭმული ხალიჩა ეფინა, ჭერი კი ობობების ქსელებს შეემკო. კედლები შეუვალი ჩანდა და კარადებს სხვა საიდუმლო გასასვლელის რაიმე კვალიც კი არ ეტყობოდათ.
უარესად ანერვიულდა ერეკლე, დაიძაბა, ხელები აუკანკალდა, რადგან იმ მომენტში ნათლად გააცნობიერა, რომ ასეთ ადგილას და ასეთი სიკვდილი ნამდვილად არ სურდა, თუმცა იცოდა, რომ ეს მის სურვილზე არ იყო დამოკიდებული.
ანა თვალყურს ადევნებდა ბიჭს. ამჩნევდა მის მღელვარებას, ემოციებს, დაფარულ აზრებსაც კი ნათლად კითხულობდა მის სახეზე და წამდაუწუმ შიშის გრძნობა ეუფლებოდა. უცებ იატაკისკენ გაექცა მზერა გოგონას და ჩრჩილისგან ნახევრად შეჭმული ხალიჩის მიღმა, ნაცნობი სიმბოლო დაინახა.
-რაიმე იპოვე? - მისი მიმიკის ცვლილება, მაშინვე შენიშნა ერეკლემ.
-არაფერი. - თავი ასწია ანამ
-შენი არ მჯერა! - შეუყვირა წყობიდან გამოსულმა ბიჭმა, კისერში ხელი წაავლო და თითები ძლიერად მოუჭირა.
ამის დანახვაზე ერთიანად აენთო გაბრიელი, წამში გაჩნდა ერეკლესთან, მუშტი მოუღერა და უკვე დარტყმას უპირებდა, თუმცა ბიჭმა ყურზე ხელი მიიჭირა დაიღრიალა.
-ერთი მოძრაობა და ვუბრძანებ ღილაკს თითი დააჭიროს! ამ მოწყობილობას ისეთი ძლიერი სიგნალი აქვს, რომ ქვესკნელშიც კი მოგვწვდება!
-მაშინ სამივენი მოვკვდებით! - შეუყვირა გაცოფებულმა გაბრიელმა.
-თუ აბრამოვს ყუთს არ მივუტან, ისედაც მომკლავს! - არც ერეკლემ დააკლო ყვირილი.
-ერეკლე ... გამიშვი. - ძლივს ამოიკნავლა ანამ.
-მითხარი, რა იპოვე. - ისევ მას მიუბრნდა ბიჭი. - ახლავე!
გოგონა გრძნობდა, რომ სუნთქვა ძალიან უჭირდა და თუ რაიმეს არ მოიმოქმედებდა, მალე გონებას დაკარგავდა. ამიტომ ფეხი იატაკზე გაახახუნა, ხალიჩას ძლივს მისწვდა, ფეხსაცმლის წვერით ასწია და სახეალეწილმა ჩამწყდარი ხმით ამოიხრიალა.
-შეხედე!
ერეკლემ ხელი შეუშვა მას, იატაკისკენ დაიხარა, ხალიჩას თითები ჩაავლო და გადასწია. მის შიგნით, მარმარილოს იატაკზე, ოქროსფრად დახატულმა მზის სიმბოლომ გამოანათა. გაბრიელს თვალები გაუფართოვდა ამ სიმბოლოს დანახვისას და კითხვებით სავსე მზერით, მაშინვე გოგონას გახედა.
-ეს რა არის? - იკითხა ერეკლემ.
-ეს სიმბოლო ... ჰანსის აკლადამაშიც ვნახეთ და ქალღმერთის ქანდაკების კვარცხლბეკზე. ორივე შემთხვევაში მან საიდუმლო უჯრები გააღო.
იატაკზე ჩაიმუხლა გაბრიელი, მუშტი შეკრა და ძლიერად დაუკაკუნა. რამდენიმე ყრუ ხმაურის შემდეგ, მან სიცარიელეც იგრძნო და მიხვდა, რომ სიმბოლოს ქვემოთ რაღაც იყო.
-ბუხრის საჩხრეკი მომიტანე! - ერეკლეს ანიშნა გაბრიელმა.
ბიჭი ბიბლიოთეკაში გავარდა და ორ წამში ბუხრის საჩხრეკით დაბრუნდა. გაბრიელმა მზის სიმბოლოს ცენტრალურ ნაწილს ჯერ თითები მოავლო, რადგან მიხვდა, რომ ეს სახურავი იყო, შემდეგ კი ბუხრის საჩხრეკი დაიხმარა და წრიული ფორმის მედალიონი გადასწია.
იატაკში არსებული ბნელი ორმო საშიშად გამოიყურბოდა, იქიდან ამომავალმა ნესტის და ობის მძაფრმა სუნმა კი, სამივეს მაშინვე ასწვათ ცხვირი. დაბლა რკინის ხვეული კიბე ჩადიოდა, რომელიც მთლიანად ჟანგს დაეფარა და საკმაოდ სახიფათოდ გამოიყურებოდა.
-ჯერ ქალბატონები. - გზა ცინიკური ღიმილით დაუთმო ერეკლემ ანას.
-მე ჩავალ! - კბილებში გმოსცრა გაბრიელმა, ერეკლეს ტელეფონი გამოართვა, კიბეზე ფრთხილად დაადგა ფეხი, მერე კი მაღლა აიხედა და ხელი ანას გაუწოდა. გოგონა მის თითებს მოეჭიდა და ისიც უკან მიჰყვა.
-ჯანდაბა. - ჩაისისინა ანამ, როცა კიდევ ერთხელ გადაუბრუნდა ფეხი საფეხურზე.
-რა მოხდა? - მაგრად დაიჭირა ბიჭმა, რომ არ დაცემულიყო.
-ეს ფეხსაცმელი, ცოტა დიდი მაქვს.
-ფრთხილად იყავი, არ დაკარგო. - გაეცინა ბიჭს, საფეხურები ჩაამთავრა და იქვე შედგა.
-სადმე ჩამრთველი უნდა იყოს. -თქვა უკან მომავალმა ერეკლემ. - თუ საცავი აქ არის, ფაშისტები ელექტრო გაყვანილობას აუცილებლად გააკეთებდნენ.
გაბრიელმა ნესტიანი კედლები მოათვალიერა და მართლაც დაინახა ძველი, დაჟანგული სახელური, რომელსაც ორივე ხელი ჩაავლო და მაღლა ასწია. სადღაც, ბნელ კუთხეში ძველი გენერატორი ორთქმავალივით აგრუხუნდა, ჭერზე დაკიდებულმა დიდმა ნათურებმა, ჯერ ნაპერწკლები გაყარეს, მერე კი ზუზუნი გააბეს და ამ ხმას შუქის ჩართვაც თან მოჰყვა.

სინათლის ფონზე, გარკვევით გამოჩნდა მოზრდილი ოთახი, რომელიც სავსე იყო სამშენებლო მასალების ნარჩენებით და სამუშაო იარაღებით. რკინის თაროები კედლებს ფარავდნენ, მათზე მიყრილი ხარა-ხურა კი ობობის ქსელებს მოერთოთ.
არც პანდორას ყუთი ჩანდა სადმე და არც საგანძურის მცირედი კვალი მაინც.
-მეხუმრებით?! - ამოთქვა ღონემიხდილმა ერეკლემ. - ეს... რა ჯანდაბაა?
-ალბათ ... ვიღაცამ უკვე დაგვასწრო. - მხრები აიჩეჩა გაბრიელმა.
-ეს სასახლე, მსოფლიოს საუკეთესო მეცნიერებმა და ხელოვნებათმცოდნეებმა შეისწავლეს, - ნიშნის მოგებით ჩაიცინა ანამ, - აქ რომ განძის საცავი იყოს, როგორ გგონია, ვერ იპოვიდნენ?
-ვერ იპოვიდნენ, რადგან საცავის გასაღები ჯერ კიდევ მე მაქვს, ის არავის მოუყენებია, რაც იმას ნიშნავს, რომ საცავი ხელუხლებელია და სადღაც აქ არის. - ჯიბიდან ის გასაღები ამოიღო ბიჭმა, რომელიც სანქტუმში იპოვეს ანამ და გაბრიელმა. - გავიყოთ და ყველაფერი შევამოწმოთ!
ისინი, არც ამჯერად შეკამათებიან ერეკლეს, მის ბრძანებას დაემორჩილნენ და ახლა იმ ნესტიანი ოთახის თვალიერებას შეუდგნენ.

ძებნის მეორე ფაზა, უფრო ხანგრძლივი და რთული აღმოჩნდა. თითქმის მთელი ოთახი გადააბრუნეს და მნიშვნელოვანი ვერაფერი იპოვეს. ლამის სასოწარკვეთილებას მიეცა ერეკლე. მრისხანების ახალი ტალღა ნელ-ნელა აბობოქრდა მასში და უკვე მზად იყო ამოეფრქვია კიდეც, როცა მოულოდნელად ერთ-ერთი კარადის უკან, კედელზე, იგივე მზის სიმბოლოს მოჰკრა თვალი, რაც იატაკზე იყო, ოღონდ იმ განსხვავებით, რომ მას შუაგულში კლიტე ჰქონდა.
ბიჭმა გაბრიელს უხმო და მისი დახმარებით თარო გვერდზე გასწია, მერე კი გასაღები კლიტეს მოარგო, მაგრამ ვერეფრით გაამოძრავა.
-ახლა რაღა ხდება? - იკითხა მან.
-ეს კლიტე ... ჩვეულებრივი არ უნდა იყოს. - ენისბორძიკით წარმოთქვა გაბრიელმა.
-მგონი ისეთია, როგორიც აკლდამაში იყო. - თქვა ჩურჩულით ანამ. - შეიძლება შიფრი აქაც იგივე იყოს.
-„ორჯერ მარჯვნივ და ერთხელ მარცხნივ“. - გასაღებს ხელი ჩაავლო გაბრიელმა და შიფრის მიხედვით გადაატრიალა.
უცებ კედელში, ყრუდ, რაღაც მექანიზმი, მოხუცი ადამიანის ძვლებივით აჭრიალდა, გვერდითა კედელი, რომელიც აგურით ნაშენების შთაბეჭდილებას ტოვებდა, ხმაურით შიგნით შეიწია, შემდეგ კი ორად გაიყო.
სამივენი ინსტინქტურად მიბრუნდნენ მისკენ და გაოგნებისგან თვალები შუბლზე აუვიდათ. აღმოჩნდა, რომ ჩამრთველის გადაწევის შემდეგ, თვითონ საცავშიც ანთებულიყო შუქი, რის შედეგადაც, მათ თვალწინ უზარმაზარი დარბაზი გადაიშალა.
ქვაფენილით დაფარული იატაკი და ბათქაშით შელამაზებული კედლები ჰქონდა საცავს, რომელიც სიძველისგან და ნესტისგან, უკვე შესამჩნევად დაბზარულიყო. დარბაზი ცარიელი იყო, მხოლოდ შორს, კუთხეში ჩანდა სამშენებლო მასალების ნარჩენების გროვა, ხოლო დარბაზის ცენტრში ხის ძველებური, მოჩუქურთმებული ტრიბუნა იდგა და ზედ საშუალი ზომის, ოქროს ყუთი იყო მოთავსებული, რომელიც ნათურების შუქის ქვეშ მომაჯადოებლად ბრწყინავდა.
ინსტინქტურად გადადგა ნაბიჯი მისკენ ანამ, საცავში პირველმა შეაბიჯა და ყუთს მიუახლოვდა. საოცარი ნამუშევარი იყო. მოოქროვილი ზედაპირი უმაღლეს დონეზე დაემუშავებინათ და ზედ ადამიანთა განზრახ დამახინჯებული სახეები გამოესახათ. ზოგი ტიროდა, ზოგი ყვიროდა, ზოგიც დახმარებას ითხოვდა, საერთო ჯამში კი ეს გროტესკი, კაცობრიობის ცოდვებს და ამ ცოდვების შედეგად მომკილ სასჯელს ასახავდა. თითქოს ცოდვილთა სულები ყუთში გამოეკეტათ, მათი ტკივილი კი ყუთის ზედაპიზე თვალსაჩინეობისთვის აღებეჭდათ.
თავსახურზე მართლაც , წრიულად განელაგებინათ ძვირფასი ქვები, რომლებიც მტვერის სქელი ფენის მიუხედავად, მაინც თვალისმომჭრელად ელვარებდნენ. მხოლოდ ერთი, ობსიდიანის ქვა აკლდა მათ მწკრივს. ყუთის თავსახური ისეთ შთაბეჭდილებას ტოვებდა, თითქოს წრე, უსასრულობის სიმბოლო, შუაში უხეშად გაეწყვიტა ვიღაცას და მისი თავიდან შეკვრა, მხოლოდ ქვის ბუდეში დაბრუნების შედეგად იყო შესაძლებელი.
მონუსხული მზერით დაიხარა მისკენ ანა და ყუთს სული შეუბერა, რომ მისი მშვენიერება მთლიანად ეხილა. მტვრის ნაწილაკები სწარაფად აფარფატდნენ ჰაერში და სიბნელეში გაუჩინარდნენ. გოგონამ ხელი ინსტინქტურად გაიწვდინა ყუთისკენ და სულ იდნავ შეეხო, რადგან უნდოდა დარჩენილი მტვერიც გადაეწმინდა. უცებ ხელი ჰაერში დაუჭირა ერეკლემ, ბრაზით შეუბღვირა გოგონას და უკან გააწევინა.
მცირე შეხებაც საკმარისი აღმოჩნდა ანასთვის. მოულოდნელად საოცარი, მომაჯადოებელი ხმები ჩაესმა გონებაში. ჯერ გაოგნებული შეკრთა და მიიხედ-მოიხედა, მერე კი მიხვდა, რომ ეს ხმა მხოლოდ მას ესმოდა და სხვას არავის. ხმები ყუთისკენ იხმობდნენ გოგონას, ეძახდნენ და მისი გახსნისკენ მოუწოდებნენ, ანა კი მათ წინააღმდეგობას ვერც კი უწევდა, რადგან ამის სურვილი თანდათან ეკარგებოდა.
-ანა, კარგად ხარ? - მხარზე ხელი მოჰკიდა გაბრიელმა.
გოგონა შეცბა და შეშინებული მზერა მიაპყრო ბიჭს, თუმცა მისი სახის დანახვისას, მაშინვე დამშვიდდა და ის ხმებიც წამიერად გაიფანტა მისი გონებიდან.
-კარგად ვარ. - უპასუხა ცოტა აღელვებულმა.
-ვიპოვეთ, რაც გვინდოდა, ახლა კი წავიდეთ. - თქვა ერეკლემ, ხელებზე მორგებული ტყავის ხელთათმანები შეისწორა და ყუთს ხელი დაავლო.
უცებ რაღაც უცნაური წკაპუნის ხმა შემოესმათ სამივეს. გაკვირვებულები შედგნენ და მიიხედ-მოიხედეს. რთული შესამჩნევი იყო, ყუთზე მიმაგრებული წვრილი, თითქმის უხილავი ძაფი, რომელიც დაქაჩვისთანავე გაწყდა, ამას კი დარბაზის ბოლოში, ბნელ კუთხეში ერთმანეთზე ახორხლილ სამშენებლო მასალებში, რაღაცის აწიკწიკებაც მოჰყვა.
-ეს ... მახეა! - დაიყვირა გამყინავი ხმით გაბრიელმა, ანას ხელი ჩაავლო და კიბისკენ გააქანა.
-მახე? - უკან მიჰყვა ერეკლე მათ.
-ფაშისტები მახეებს ყოველთვის აგებდნენ ასეთ საცავებში... ნაღმებს ტოვებდნენ არასასურველი სტუმრებისთვის! გეგონა, ასე ადვილად დაგითმობდნენ ყუთს?! - მიაყვირა ბიჭმა.
დამფრთხალებმა, ელვის სისწრაფით აირბინეს დაჟანგული კიბე, თუმცა ბიბლიოთეკის დატოვება ვეღარ მოასწრეს.
მაჯებზე დამაგრებული თანამედროვე ბომბები არა, მაგრამ მეორე მსოფლიო ომის დროინდელი ნაღმი ნამდვილად ამოქმედა სასახლის საძირკველში. წამში მოიცვა გამაყრუებელმა გუგუნმა მთელი არე-მარე, იატაკი იძრა, ორმოდან ჯერ მტვრის და კვამლის სქელი ღრუბელი ამოვარდა, მერე კი მარმარილოს იატაკი ნელ-ნელა დაიბზარა, გრუხუნით ჩაინგრა და საცავიც შიგნით ჩაიმარხა.
-მგონი ... დავყრუვდი! - ხმამაღლა დაიყვირა გაბრიელმა, რადგან საკუთარი ხმა შორიდან ესმოდა. იატაკზე დაცემულმა თავი წამოსწია და მტვრის კორიანტელში ანას ძებნა დაიწყო.
-მეც ცუდად მესმის, მაგრამ რამდენიმე წამში გაგვივლის! - ყვირილითვე უპასუხა გოგონამ, ფეხზე წამოდგა და გაბრიელიც წამოაყენა.
-გამომყევით .- თავით ანიშნა მათ ფერდაკარგულმა ერეკლემ, რომელსაც ხელები ჯერ კიდევ უკანკალებდა. ბიჭმა მტვრიანი პიჯაკი გაიხადა, ყუთი შიგნით გაახვია და გასასვლელისკენ ისე გაემართა.

სამეჯლისო დარბაზი პანიკას მოეცვა. აღარავის ახსოვდა წვეულება, არც მასკარადი, აღარც ვენის ვალსი. ნიღბები იატაკზე დაეყარათ სტუმრებს და ყველანი გასასვლელისკენ გარბოდნენ. ტერაქტზე საუბრობდნენ და ფიქრობდნენ, რომ სავარაუდოდ აფეთქება ტერორისტების ნახელავი იყო, თუმცა დანამდვილებით არავინ იცოდა, სინამდვილეში რა მოხდა.
სამივენი ხალხის ნაკადს შეერივნენ და გასასვლელისკენ იწყეს სვლა.
კართან დაცვის წევრები იდგნენ, მაგრამ იმდენად იყვნენ ხალხის უსაფრთხოებაზე გადართული, რომ ერეკლე არც კი შეუმჩნევიათ, ისე გაატარეს გარეთ თავის ყუთიანად. მას უკან ანა და გაბრიელიც მიჰყვნენ და სასახლის მაღალ კიბეებზე დაეშვნენ.
მოულოდნელად სიცივე იგრძნო ცალ ფეხზე გოგონამ, კიბის ბოლო საფეხურზე შედგა და ნაბიჯის გადადგმაც კი ვეღარ მოახერხა.
-რა მოხდა? - მიუბრუნდა გაბრიელი.
-სასახლის კიბეზე ქოში დამრჩა! - მიუგო დაბნეული სახით ანამ.
-სერიოზულად? - თვალები გადაატრიალა ბიჭმა. - ახლა ამის დროა, ანა?!
-გეფიცები, ძალით არ გამიკეთებია! - თავი მაშინვე გაიმართლა მან. - ხომ ვამბობდი, ეს ფეხსაცმელი დიდი მაქვს-მეთქი?!
-კარგი, აქ იყავი და მოგიტან. - უკან მიბრუნდა გაბრიელი, ხალხის ნაკადის საპირისპიროდ გაიკვლია გზა, შუა საფეხურზე ქოში იპოვა და ისევ ანასთან დაბრუნდა.
ბიჭი მის წინ დაიხარა, კაბა ოდნავ აუწია და ანას ფეხსაცმელი გაუწოდა. გოგონა მხრებზე დაეყრდნო მას, ქოში ჩაიცვა და როცა გაიაზრა რა მდგომარეობაშიც იყო, მაშინვე მოეღუშა სახე.
-ჯანდაბა! - ჩაისისინა მან. - ვიძახი ზღაპრის პერსონაჟებთან კავშირი არ მაქვს-მეთქი, მაგრამ ხან კაცებთან ერთად მიწევს ცხოვრება, ხან მწამლავენ და ხანაც ქოშს ვკარგავ სასახლის კიბეზე.
-ზოგი ოცნებობს ასეთ ცხოვრებაზე. - დასცინა გაბრიელმა.
-და მერე, კიდევ მე დამიძახებენ არანორმალურს.
-სად ჯანდაბაში ხართ? - თავზე წამოადგა მათ გაცოფებული სახით ერეკლე. - მანქანაში ჩაჯექით, დროზე!
ხელი ჩაჰკიდა გაბრიელმა ანას და უთქმელად წაიყვანა მანქანისკენ, რომელის საჭესაც რომანოვი უჯდა. კაცმა ყუთის დანახვაზე კმაყოფილი სახით გაიღიმა და ავტომობილი დაძრა.

...
სასახლის ეზოდან გამოსული მანქანა, ალატის ტბისკენ მიმავალ გზას დაადგა. უამინდობის გამო მგზავრობა დიდხანს გაიწელა, ამასობაში კი ჩამუქებულ ცას დილის გარიჟრაჟი შეეპარა. ხანგრძლივი მოგზაურობის შემდეგ, მანქანა ტბის ნაპირას, მაღლობზე ამავალ კლდეს აუყვა და სვლა შეანელა, რადგან გზა მოყინული იყო.
გაბრიელმა მანქანის ფანჯრიდან გადახედა დატეხილი, ყინულის თხელი ფირფიტებით დაფარულ წყლის ზედაპირს და ნაღვლიანად ამოიოხრა.
-ეს ის ტბაა, სადაც ლეგენდის თანახმად გერმანელებმა „რაიხსბანკის ოქრო“ ჩაძირეს. - გადაულაპარაკა ბიჭმა ანას.
-და რომელიც დღემდე ვერ იპოვეს. - ტბას გახედა გოგონამაც.
-იცი, რატომ ვერ იპოვეს? - ღიმილით ჰკითხა გაბრიელმა. - ძველ გერმანულ-სკანდინავიურ მითოლოგიას თუ დავუჯერებთ, ეს ტბა და მისი მიმდებარე ტერიოტორია საკმაოდ მისტიკური ადგილია. აქაურებს სწამთ, რომ ტბა რაღაც ზებუნებრივ საიდუმლოს ინახავს. აქ ადამიანები დღემდე უკვალოდ უჩინარდებიან, ამიტომაც არავინ ბანაობს ზაფხულობით მასში, ტბაში დაკარგული ნივთი კი უკან არასდროს არავის დაბრუნებია, რადგან ალატის ტბა საგანძურს ყოველთვის თავისთვის იტოვებს.
-ალბათ „რაიხსნაბნკის ოქროც“ დაიტოვა. - სრული სერიოზულობით წარმოთქვა ანამ.
-მეც ასე ვფიქრობ. - გაეცინა გაბრიელს.

მოულოდნელად ძლიერად დააწვა მუხრუჭს რომანოვი და მანქანა გააჩერა. გაბრიელმა და ანამ თავი ასწიეს და საქარე მინას მზერა მიაპყრეს.
აისის მკრთალი განათების ფონზე, ნათლად გამოჩნდა მათ წინ მდგარი მანქანა, რომელსაც აბრამოვი მიყრდნობოდა. თეთრი თმა ქარისგან აბურდული ჰქონდა, სიცივისგან მხრებში ოდნავ მოხრილი იყო, ტყავის ხელთათმანებით დაფარულ ხელებს ერთმანეთს უხახუნებდა და თვალებს მოუთმენლად აცეცებდა. მეორე რომანოვი ერთგული ძაღლივით ამოსდგოდა მხარში და მრისხანებაჩამდგარ თვალებს, საზარლად აბრიალებდა.
ერეკლე წყვილს მიუბრუნდა და თავით ანიშნა, რომ გაჰყოლოდნენ, თვითონ კი ყუთს ხელი დაავლო და მანქანიდან სწრაფად გადახტა.
განთიადის ფონზე ყინულის კრისტალებივით გაიელვა აბრამოვის სიხარულისგან გაბრწყინებულმა თვალებმა, რომელიც პანდორას ყუთის დანახვით იყო გამოწვეული. გული არაბუნებრივად აუძგერდა კაცს მკერდში და ამის გამო ყრუ ჩხვლეტაც კი იგრძნო, თუმცა მაშინვე დააიგნორა, ერეკლეს ხელებში სწვდა, არტეფაქტი გამოსტაცა, მანქანაზე დადგა და სიხარბით სავსე მზერით შეათვალიერა. ისე უნდოდა მისი გახსნა იგორს, რომ ინტერესი შიგნიდან სჭამდა. ბოლოს ვეღარ მოითმინა და ჯიბიდან პატარა ხის ზარდახშა ამოიღო.
ანამ და გაბრიელმა მაშინვე იცვნეს იგი. ეს ის ნივთი იყო, რომელშიც ანა ჰარმონიას ყელსაბამს ინახავდა. გოგონამ დაძაბული სახით გადახედა გაბრიელს, მერე კი მზერა ისევ ზარდახშაზე გადაიტანა. ეგონა, რომ იგორი იქიდან ყელსაბამს ამოიღებდა, მაგრამ შეცდა. კაცმა მშვიდი სახით გახსნა ყუთი და იქიდან ოვალური ფორმის, შავი, ობსიდიანის ქვა ამოიღო, რომელმაც მანქანის ფარების შუქზე, მაშინვე მომნუსხველად გაიბრწყინა.
-ჩემი ყელსაბამი დაშალეთ? - იკითხა ბრაზით ანამ.
-ის ყელსაბამი შენი არასოდეს ყოფილა! და ჰო, დავშალეთ, რადგან ქვა გვჭირდებოდა. - ტუჩი ზიზღით აიბზუა კაცმა. - მამაშენისგან ვიცი, რომ ყუთის გახსნა, სწორედ მისი მეშვეობითაა შესაძლებელი.
რომანოვებს შორის მოქცეულ ანას და გაბრიელს მთელი სხეული დაეჭიმათ ამის გაგონებისას. წამით მოეჩვენათ, რომ ყველაფერი ძალიან ცუდად იყო და ამის გამოსწორებას ვეღარ შეძლებდნენ. სიცივეს თითქმის ვერც კი გრძნობდნენ, რადგან მღელვარების, სიბრაზის და ადრენალინის ერთობლივი ტალღა შინაგანად ახურებდათ, სჭამდათ და მოსვენებას არ აძლევდათ.
-უნდა შევაჩეროთ, სანამ ყუთს გახსნის. - გადაუჩურჩულა გაბრიელმა ანას.
-როგორ? - კითხვის თვალებით შეხედა გოგონამ.
-როცა გეტყვი, მაგას ხელი ჰკარი. - თვალით ერთ-ერთ ძმაზე ანიშმა ბიჭმა.
ანამ თანხმობის ნიშნად თავი დაუქნია, თუმცა თავს ისე ცუდად გრძნობდა, რომ არც კი იცოდა, ამდენს თუ შეძლებდა.
ყუთის კიდევ ერთხელ დანახვის შემდეგ, ის მაცდური და მომაჯადოებელი ხმები უფრო მძაფრად ჩაესმა გოგონას. ცდილობდა მათ დაიგნორებას, მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა. თითქოს სი,რინოზები ესაუბრებოდნენ, ნაზი და მელოდიური ხმებით აცდუნებდნენ და მონოტონურად უმეორებდნენ, რომ მას ყუთი უნდა გაეხსნა!
-მიდი. - მხარი გაჰკრა უცებ გაბრიელმა.
ანა სწრაფად გამოერკვა ფიქრებიდან, გაბრიელის მინიშნებას მიჰყვა და გვერდით მდგარ, მასზე ორი თავით მაღალ მამაკაცს, მთელი ძალით ჰკრა ხელი. ანაზე გადატანილი ყურადღებით გაბრიელმა ისარგებლა, მეორე რომანოვს მუშტი მოუქნია, ცხვირში ჩაარტყა და გაბრუებულს იარაღი წამებში ააცალა ხელებიდან.
-არც იფიქროთ! - მბრძანებლური ტონით შეაჩერა ერეკლე და იგორი ბიჭმა, რომლებსაც უკვე იარაღისკენ ჰქონდათ ხელები წაღებული, და მეტი შიშის დასათესად ჰარში გაისროლა.
ამჯერად თავი აღარ შეუკავებია ანას. ბრძოლით დაიღალა, ნერვებმა საბოლოოდ უმტყუვნა, სწრაფად მივარდა აბრამოვს და ხელიდან ობსიდიანის ქვა გამოსტაცა.
-უკან დაიხიეთ! - გასცა ბრძანება გაბრიელმა.
იგორი და ერეკლე მორჩილად გადგნენ განზე და გოგონა ყუთთან მიუშვეს.
როგორც კი ახლოს მივიდა ანა, ხმები მაშინვე გაძლიერდა და ამ ჩურჩულმა ირგვლივ ყველა ხმა ჩაახშო. გოგონა თითქოს ვაკუუმში მოექცა, ხმაგაუმტარ სფეროშო ჩაიკეტა და ვერაფერს აღიქვამდა საკუთარი სურვილების გარდა, რომელიც სინამდვილეში მისი სულაც არ იყო.
-ანა, რას აკეთებ? - მაშინვე შენიშნა ბიჭმა ეს უცნაურობა და მისკენ ერთი ნაბიჯი გადადგა.
გოგონამ პასუხი არ გასცა.
-რას აკეთებ-მეთქი?! - ისევ გაუმეორა ბიჭმა.
-უნდა გავხსნა ... - მისი ხმა შორიდან ჩაესმა გოგონას და ლუღლუღით უპასუხა. - მაინტერესებს შიგნით რა არის.
-გაგიჟდი?! - შუყვირა გაბირელმა. - ანა, ჩვენ ამის შეჩერებას ვცდილობდით, დაგავიწყდა?!
-ყუთს შიშველი ხელებით შეეხო? - იკითხა უცებ იგორმა.
-არ ვიცი. - მხრები აიჩეჩა ერეკლემ.
-და თუ ასეა, მერე რა? - მიუბრუნდა გაბრიელი.
-მონუსხულია! - დაასკვნა კაცმა. - შენი აზრით, მეც და ერეკლესაც ხელთათმანები მხოლოდ სიცივის გამო გვიკეთია? ყუთს მაგიური ძალა აქვს, ნებისმიერს აჯადოებს, ვინც მას შეეხება... არ მინდა მისი გავლენის ქვეშ მოვექცე და ყუთმა მმართოს, ეს მე უნდა ვმართო ის და ჩემი სურვილისამებრ გამოვიყენო! ანა ჰიპნოზის ქვეშაა და ახლა ვერაფერი შეაჩერებს, თუ... რა თქმა უნდა, არ ესვრი.
-მოკეტე, ნაბი*ვარო! - თვალები დაუბრიალა გაბრიელმა.
-ხომ იცი, რომ სიმართლეს ვამბობ?!
-ანა, გთხოვ ეს არ გააკეთო. - ისევ გოგონას გახედა გაბრიელმა.
-შემეშვი! - დაუყვირა გაღიზიანებული ხმით ანამ. - მინდა, რომ ეს ხმები გაჩერდნენ ... სადაცაა თავის ქალას ამხდიან!
-ეს არაა ნამდვილი ... ეს... უნდა გაუძლო, ანა... ძალიან გთხოვ! - ტუჩები აუთრთოლდა გაბრიელს, რადგან იგრძნო, რომ ასეთი უძლური არასოდეს ყოფილა.
ხელში იარაღი ეჭირა, მაგრამ სასხლეტზე თითის გამოკვრას სიკვდილი ერჩივნა, ანა კი გაჩერებას არ აპირებდა. უყურებდა და თვალებს ვერ უჯერებდა გაბრიელი. ვერ იჯერებდა, რომ შეიძლებოდა ასეთი ძლიერი ნებისყოფის მქონე გოგონა, ვინმეს ან რაიმეს დაემორჩილებინა.
აკანკალებული ხელი ნელა წაიღო ყუთისკენ ანამ და ქვა თავის ბუდეში მოათავსა. არაბუნებრივად გაანათა ობსიდიანმა, მერე კი ეს ნათება სხვა ქვებსაც გადაედო და ერთი მთლიანი წრე შეიკრა.
-შენ ხომ პანდორას მეძახდი, გაბრიელ?! - ყუთი ხელში აიღო გოგონამ, მაგრამ ბიჭისთვის თვალებში არც კი შეუხედავს, სივრცეზე მიშტერებული, უემოციო სახით იკითხა. - იძახდი პანდორას ჰგავხარ, მასსავით მატყუარა ხარო! ახლა, როცა მისი ყუთი ხელი მიჭირავს, ხომ უფრო ვგავარ? მიპასუხე!
გოგონა ყუთის თავსახურს ჩაეჭიდა, ღრმად ჩაისუნთქა და ოდნავ ასწია.
-ანა, შემომხედე! - თითქმის ბრძანებასავით გაიჟღერა გაბრიელის ხმამ. - ჩვენ მათნაირები არ ვართ! ჩვენ ამას ვებრძვით, მე და შენ ... თუ ყუთს გახსნი, ყველა მოკვდება ვინც გიყვარს... და ნუ იტყვი, რომ არავინ გიყვარს, რადგან ზუსტად ვიცი, ასე არაა!
-გაჩუმდი! - გამყინავი ხმით დასჭყივლა გოგონამ.
-თვალებში შემომხედე, ანა! - იარაღი დაბლა დასწია გაბრიელმა და გოგონას მიუახლოვდა. - მხოლოდ ერთხელ შემომხედე!
-არა! - თავი ჯიუტად გააქნია მან.
-მხოლოდ ერთხელ! - შეევედრა ბიჭი და სახეზე თითები შეახო.
მის შეხებაზე ელექტრო იმპულსებმა გაიარა გოგონას სხეულში. ეს ნაცნობი გრძნობა იყო მისთვის და იმწამებში, რაღაც ნაცნობის განცდა სასწაულის ტოლფასი აღმოჩნდა. ნელა ასწია ქუთუთოები ანამ და მის წინ მდგარ გაბრიელს თვალებში შეხედა. კვლავ დაინახა "შავ სარკეში" საკუთარი ანარეკლი, რამაც ყველა მისი ტკბილი მოგონება აუშალა, წინა პლანზე წამოსწია და ხმები მის გონებაში, უკუაგდო.
მაშინვე მოდუნდა გოგონა, ყუთი აცახცახებული ხელებიდან გაუვარდა, უკან დაიხია და ზურგით მანქანას მიეყრდნო, რომ თავი შეემაგრებინა. სწრაფად გაჩნდა გაბრიელი მასთან, ანა მაგრად ჩაიკრა გულში, მისი ყვავილების სურნელით ფილტვები აივსო და მოწყურებულმა დაუკოცნა მთელი სახე.
დიდხანს არ დასცალდა წყვილს ერთმანეთით ტკბობა. რომანოვებმა დრო იხელთეს, გაბრიელს ხელებში სწვდნენ, იარაღი წაართვეს და ანას ძალით მოაშორეს, იგორმა კი ქვა მაშინვე ამოაცალა ყუთის თავსახურიდან და მუშტში მოიქცია, რომ მის გარდა სხვას არავის გამოეყენებინა.
-მანქანები გავცვალოთ! გაბრიელი შენთან ერთად წამოვა, მე კი ანას წავიყვან. - მიუბრუნდა აბრამოვი ერეკლეს.
-რატომ? - დაინტერესდა ბიჭი.
-კატომ ... დაახლოებით იცის სადაც ვართ... - ცოტა დაიბნა კაცი. - ამათ ალბათ უკვე ეძებენ და მანქანების გაცვლა ჯობია.
-სად მივდივართ? - ჰკითხა ერეკლემ.
-ჯერ ჩემს სახლში, მერე კი დანარჩენსაც მოვიფქრებ. - კმაყოფილი სახით გაიღიმა კაცმა, ანას მკლავში სწვდა და ძალით ჩატენა მანქანაში.
ძმები გაიყვნენ: ერთი აბრამოვს ჩაუჯდა, მეორე კი ერეკლეს. უკანა სავარძელზე მჯდარმა იგორმა, საქარე მინიდან შეავლო თვალი მის მანქანას , რომელშიც ახლა გაბრიელი და ერეკლე სხდებოდნენ. შვებით ამოისუნთქა, რადგან ავტომობილი დაზიანებული იყო და ზუსტად იცოდა, რომ ტბის გასწვრივ მდებარი, ციცაბო და მოყინულ გზაზე მგზავრობას ისინი ვერ გადაიტანდნენ. სწორედ ამიტომ აირჩია შეხვედრის ადგილად, ალატის ტბის მიმდებარე ტერიტორია.
კაცმა კმაყოფილი სახით გაიღიმა, რადგან მალე მისთვის უსარგებლო ორ პიროვნებას ასე ოსტატურად ჩამოიშორებდა. ერთ-ერთ რომანოვზე გული კი სწყდებოდა, რომელიც იმ მომენტში მათი მანქანის საჭეს უჯდა, მაგრამ თავს არწმუნებდა, რომ ასე უკეთესი იყო.

ავტომობილები მალევე დაიძრნენ, წინ აბრამოვის მანქანა წავიდა, უკან კი მეორე მიჰყვა ნელი სვლით.
ანა ვერ ისვენებდა, რატომღაც ეუცნაურა ის ფაქტი, რომ აბრამოვმა მანქანები გაცვალა. გული ცუდს უგრძნობდა და წამდაუწუმ უკან იხედებოდა, რომ იმ მანქანისთვის თვალი ედევნებინა, რომელშიც გაბრიელი იყო. რამდენიმე წუთის შემდეგ, უკან მომავალი ავტომობილი თვალთახედვიდან გაუჩინარდა, რამაც კიდევ უფრო გაანერვიულა გოგონა.
-დამშვიდდი, მოყინულია და სწრაფად ვერ მოძრაობენ. - მისი ნერვიულობა შენიშნა იგორმა და ირონიულად ჩაილაპარაკა.
-კატო სად არის? - სიტყვა ბანზე აუგდო მან, თუმცა კაცმა პასუხი არ გასცა. - ვერ გადმოიბირე, არა?
-მოღალატეების ადგილი, ჩემ გვერდით არ არის! - უხეშად მიახალა კაცმა.
ანამ ჯერ გაკვირვებული შეხედა მას, მერე კი მოულოდნელად ისეთი ნერვიული სიცილი აუვარდა, რომ ამოსუნთქვაც კი ვერ მოახერხა. საჭესთან მჯდომმა რომანოვმა, სარკე გაასწორა და გოგონას გაოცებულმა შეხედა. იგორმა წარბშეკრული, მოღუშული სახით გადახედა ანას და თვალები მოუთმენლად გადაატრიალა.
-რა არის სასაცილო?
-ღმერთი დაგცინის, იგორ, რადგან რადიკალურად გასნხვავებული შვილი გარგუნა! - სიცილით ამოთქვა გოგონამ. - ეშმაკიც დაგცინის და მთელი სამყაროც! სანქტუმში იმისთვის დარჩი, რომ კატოს დაყოლიება გეცადა, მაგრამ ქალიშვილმა უარით გამოგისტუმრა! ასეთი იდიოტი როგორ ხარ? როგორ იფიქრე, რომ კატო ყველაფერს მიატოვებდა და შენ გამოგყვებოდა?! იცი მაინც, როგორ სძულხარ?
-მოკეტე! - დაიღრიალა კაცმა ბოლო ხმაზე და გაცოფებული, ცეცხლისმფრქვეველი თვალები მიაპყრო ანას.
-ეჭვი არასოდეს გაგჩენია, რომ შეიძლება კატო შენი შვილი არ იყოს? - მის ნერვებზე თამაშს განაგრძობდა გოგონა.
-მოკეტე-მეთქი! - ისევ დაიღრიალა იგორმა და ხელი ანასკენ გაიქნია.

გოგონასაც ზუსტად ეს უნდოდა. მაჯაში სწვდა იგორს, ძალიან გაუჭირდა, მაგრამ ფრჩხილები ძლიერად ჩაარჭო და ხელი ჰაერშივე დაუკავა, მერე კი მის ქამარზე დამაგრებულ იარაღის ბუდეს დასწვდა და რევოლვერი ამოაცალა.
უცბად თავი გაითავისუფლა აბრამოვმა, გოგონას იარაღიან ხელში სწვდა და მისი წართმევა მოინდომა.
რამდენიმე წამის განმავლობაში მანქანის უკანა სავარძელზე ანა და იგორი ერთმანეთს ასე ებრძნოდნენ. გოგონამ თავდაცვის მიზნით რამდენჯერმე ფეხიც გაიქნია, რომელიც საჭესთან მჯდომ რომანოვს მოხვდა. კაცს ინსტინქტურად საჭეზე ხელი აუცდა, რის გამოც მანქანამ რამდენიმე რვიანი მოხაზა ტრასაზე და გზიდან გადავიდა.
მოულოდნელად გასროლის ყურისწამღები ხმა გაისმა სალონში, რასაც მძღოლის ღრიალიც თან მოჰყვა. რომანოვს გასროლილი ტყვია კისერში მოხვდა, უნებურად გაზს მიაჭირა ფეხი, რის გამოც მაღალი კლდის გასწვრივ მიმავალ ბილიკზე გადასული მანქანა რამდენჯერმე ამოტრიალდა, ბოლოს კი ისევ ბორბლებზე დაეცა.

...
ყურებში ძლიერი გუგუნი ჩაესმა ანას. ჯერ ყვლაფერი დაბნელდა მის ირგვლივ, შემდეგ კი დღის შუქმა მოსჭრა თვალი , რომელიც უკვე საკმაოდ მკვეთრად ანათებდა. თვალებს ახამხამებდა, მაგრამ ვერაფერს გრძნობდა, რადგან მთელი სხეული გაჟრუებული ჰქონდა. ყველაფერი ტრიალებდა მის ირგვლივ, საწვავის მძაფრი სუნი ფილტვებს უწვავდა, მოშორებით კი ცეცხლის ალსაც მოჰკრა თვალი.
ანამ თავი წამოსწია და მიმოიხედა. ამოყირავებისას მანქანის კარი შემთხვევით გაღებულიყო, რის შედეგადაც იგი ნახევრად თოვლში იწვა, ფეხები კი ისევ მანქანაში ჰქონდა. იდაყვებზე წამოიწია გოგონა და უკან გახოხდა. როგორც კი ფეხზე წამოდგა, საშინელი გულისრევის შეგრძნება დაეუფლა, რომელსაც მთელი სხეულის ამუშავებაც თან მოჰყვა. ყველაფრის- ყველა უჯრედის ტკვილი ერთდორულად იგრძნო და ლამის იქვე მოკვდა ამ აუტანელი განცდებისგან.
როგორც კი ცოტათი გაუნელდა ტკივილი, არე-მარე მოათვალიერა ანამ. კლდის ნაპირზე იმყოფებოდა, იმის იქით ტბის მოლურჯო-მომწვანო ფერის ზედაპირი ქარის ყოველ მობერვაზე მოუსვენრად ლიცლიცებდა, წარმოქმნილი ტალღები კი ყინულის ნამტვრევებს აქეთ-იქით დააქროლებდნენ.
მანქანა იწვოდა, რომანოვი არ ინძრეოდა, რადგან სავარაუდოდ მკვდარი იყო, აბრამოვს კი ფეხი ჰქონდა მოტეხილი. ძვალს ხორცი ორად გაეხლიჩა, შარვლის მატერიაც გაეხია და გარეთ გამოვარდნილიყო. კაცი ტკვილის აშკარად ვერ გრძნობდა, გაბრუებული აცეცებდა თვალებს და გონზე ბოლომდე მოსვლას ცდილობდა.
მის დანახვაზე, წამში გამოერკვა ანა. მაშინვე მივარდა მანქანას და სავარძლის ქვეშ შევარდნილ ყუთს ხელი დაავლო. მოულოდნელად აბრამოვი მაჯაში სწვდა მას და თვალები ბრაზით დაუბრიალა. ანამ ხელი მაშინვე გამოსტაცა, ყუთი მანქანიდან გადმოიტანა და მთელი სისწრაფით გაიქცა კლდის ნაპირისკენ.
ის მომაჯადოებელი ჩურჩული ისევ ჩაესმა გოგონას, რომელმაც წამიერად აიძულა კვლავ ყუთის გახსნაზე დაფიქრებულყო, თუმცა ამჯერად ნამდვილად სძლია თავის ბნელ სურვილებს, კლდის ნაპირზე შედგა, ღრმად ჩაისუნთქა და არტეფაქტი მთელი ძლით მოისროლა ტბისკენ.
პანდორას ყუთის მოოქროვილმა ზედაპირმა დღის მკვეთრ შუქზე, თვალისმომჭრელად გაიელვა, მძიმედ დაეშვა დაბლა, ხმაურით გააპო წყლის ზედაპირი და ტბის სიღრმეში დაინთქა.
-ანაა! - დაიღრიალა უცებ მის ზურგს უკან აბრამოვმა.
გოგონა ამ საზარელი ხმის გაგონებისას შეკრთა და მომენტალურად მიბრუნდა მისკენ. მანქანა უკვე მთლიანად ცეცხლის ალში იყო გახვეული, იგორს სავარძლებს შორის ჰქონდა მოტეხილი ფეხი გაჭედილი და გამოსვლას ვერ ახერხებდა.
-დამეხმარე! - ისევ დაიღრიალა კაცმა, მაგრამ ამჯერად არა ბრაზით ან ზიზღით, არამედ სასოწარკვეთილი ხმით, და ხელი ანასკენ გაიწვდინა.

გოგონა ერთ ადგილს მიეყინა, კიდურები ერთიანად გაუშეშდა და ადგილიდან ვერც კი დაიძრა. საშინელი არჩევანის წინაშე იდგა: გადაერჩინა თუ არა კაცი, რომელმაც მისი ოჯახი გაანადგურა.
ანამ არტერიის ფეთქვა ნათლად იგრძნო საფეთქელში, გულმა ლამის მკერდი ორად გაუპო, სუნთქვას ვერ აკონტროლებდა და იმდენად ღრმად სუნთქავდა, რომ ცოტაც და ჭარბი ჟანგბადისგან ფილტვები დაუსკდებოდა. უცებ ყურში საკუთარი ხმა ჩაესმა: -„ერთ დღეს შენც მოკვდები, ისევე დაიწვები ცეცხლში, როგორც ისინი, მე კი იქვე ვიქნები და დახმარების ხელს არ გამოგიწვდი.“
თავიდან ეგონა ალტერ ეგო ესაუბრებოდა, რომლის ნათქვამსაც ვერ იგებდა, თუმცა მერე მიხვდა, რომ ეს არა შინაგანი ხმა, არამედ მოგონება იყო. ზუსტად ის მომენტი გაახსენდა, როცა პოლიციის მესამე განყოფილების საპირფარეშოში აბრამოვს შეხვდა და ეს სიტყვები უთხრა.
-ასე მარტივად არ უნდა გამოძვრე, შე ნაბი*ჭვარო! სიკვდილი შენთვის შვებაა! - დაუყვირა ანამ ბოლო ხმაზე, ადგილს მოსწყდა და ალმოდებული მანქანისკენ გაექანა.
ცოტაც და უკვე ავტომობილს მიუახლოვდებოდა, მაგრამ ვერ მოასწრო, რადგან ცეცხლმა წამებში ჩააღწია საწვავის ავზამდე. უცებ ყურისწამღები გრიალის ხმა გაისმა, ჯერ მანქანის შიდა ნაწილი აალდა, მერე კი ცეცხლმა გარეთ გამოაღწია და დამშეული დრაკონივით დაიგრგვინა. აფეთქების ძალა ანას სუსტ სხეულს ტალღად დაეჯახა და რამდენიმე მეტრის იქით გადააგდო. გოგონა ხეს შეასკდა ზურგით, რის გამოც ფილტვებში ჰაერი შეუგუბდა და თვალებში დაუბნელდა.
რამდენიმე წამით სმენა დაეხშო, თუმცა მაინც ჩაესმა ყურში იგორ აბრამოვის გამყინავი ღრიალი და ამავდროლად ნათლად დაინახა, როგორ დაიწვა მისი სხეული ავტომობილთან ერთად.
თითები თოვლში ჩაფლო გოგონამ, გუნდა შეკრა, ხელში აიღო და სახეზე მოისვა, რომ გამოფხიზლებულიყო. ასე კიდევ რამდენჯერმე გაიმეორა, ხოლო როცა ძალა მიეცა, ფეხზე ნელ-ნელა წამოდგა და ისევ მანქანისკენ გაიწია, რომ შიგნით დარჩენილი ობსიდიანის ქვა მაინც აეღო, თუმცა უკვე გვიანი იყო. დაინახა, როგორ გაანადგურა ცეცხლმა ისიც და მისი თანმდევი ყველა ბოროტებაც.
მოულოდნელად მანქანის ძრავის ხმა შემოესმა გოგონას. თავი ასწია, მიიხედ-მოიხედა და მისკენ მთელი სისწრაფით მომავალი შავი ავტომობილი დაინახა, ჯიპის სამარკო ნიშნით.
მაშინვე იცნო ანამ. ეს ის მანქანა იყო, რომელშიც გაბრიელი, ერეკლე და ერთ-ერთი რომანოვი ისხდნენ. გოგონას წამიერად სიხარულით აუციმციმდა თვალები, რადგან გაბრიელის ნახვის იმედი მიეცა, თუმცა სიხარული იმწამსვე გაუქრა სახიდან, როცა შენიშნა რომ ავტომობილი გაჩერებას არ აპირებდა .
მანქანამ მთელი სისწრაფით გადმოჭრა ტრასა, ოღრო-ჩოღრო ადგილები გადამოლახა და ანას ისე ჩაუქროლა, რომ არც კი შეჩერებულა. ყვირილის და გინების ხმები შემოესმა გოგონას იქიდა და მხოლოდ წამით მოჰკრა გაბრიელის ფიგურას თვალი, რომელსაც ერეკლესთვის კისერში წაეჭირა ხელი, საჭესთან მჯდარი რომანოვი კი აშკარად მუხრუჭს აჭერდა ფეხს, მაგრამ ავტომბილი მაინც არ ჩერდებოდა.
ელვის სისწრაფით მიუახლოვდა მანქანა კლდის ნაპირს. ბოლომდე ჰქონდა გოგონას იმედი, რომ მუხრუჭი გააჩერებდა, მაგრამ ასე არ მოხდა. ავტომობილი მთელი ძალით მოსწყდა ადგილს, ჰაერში გადაყირავდა და ისიც პანდორას ყუთივით, ტბის სიღრმეში გაუჩინარდა.
-გაბრიელ! - არაბუნებრივი ხმით დაიკივლა ანამ , შეშლილი მზერა მიაპყრო კლდის ნაპირს და იგრძნო, როგორ დაუსველა თბილმა ცრემლმა სახე.
მისი მშობლების სიკვდილის შემდეგ პირველად იტირა გოგონამ. თავიდან გაეხსნა თითქმის შეხორცებული ჭრილობები და თავიდან იგრძნო ის აუტანელი ტკივილი, რომელიც ფიზიკურ ტკივილზე ათასჯერ უფრო ძლიერი იყო.
სრული სიჩუმე გამეფდა ირგვლივ, ჩამი-ჩუმიც აღარ ისმოდა. ტბამ მიიღო ის, რაც უნდოდა, ბოროტებას მიეზღო ის, რაც დაიმსახურა, და დარჩა მხოლოდ სიცარიელე: მოსაწყენი, მტკივნეული, გაუსაძლისი სიცარიელე.скачать dle 11.3




№1  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სანამ ასეთი დასასრულისთვის მიწაში ჩამმარხავთ, მანამდე აგიხსნით. joy ეს არაა ისტორიის დასასრული! ჰო, ერთი შეხედვით თითქოს ყველაფერი გაირკვა, მაგრამ მერწმუნეთ ასე არაა. smiling_imp ჯერ კიდევ საკმაოდ ბევრი რამეა გასარკვევი თვითონ პერსინაჟებს შორისაც და რა თქმა უნდა, კიდევ სხვა მხრიდანაც. sunglasses
არ მიყვარს ისტორიის ნაწილებად დაყოფა, ამიტომ გეტყვით რომ ეს არ იქნება ერთი ნაწილის დასასრული და მეორეს დასაწყისი. კი, პერსონაჟების ცხოვრების რაღაც ეტაპი დასრულდა, მაგრამ ისტორია გრძლედება და მომავალი(ანუ მე-18 თავი) სულ მალე იქნება.

ისტორიის იდეა ძალიან დიდი ხანია მაწუხებს. laughing დაახლოებით ოთხი წლის წინ ლექციაზე მოვისმინე ამბავი ახალგაზრდა გამყალბებელ ბიჭზე, რომელიც წინა საუკუნეში მოღვაწეობდა, რომელმაც ძალიან ცნობილი ტილოები გააყალბა და ნამდვილი პროფესიანალები გააცურა. ზუსტად მაშინ მოვიდა იდეა, მაგრამ მანამდე სხვები უნდა დამეწერა, ასე თუ ისე ცოტათი უნდა დავხვეწილიყავი, რომ მერე ამას შევჭიდებოდი.(დახვეწამდე კიდე ბევრი მიკლია). bowtie
ახლა რაც შეეხება თვითონ ისტორიის იმ ნაწილს, რაც უკვე დავწერე: ჩემი მკითხველი ჩემს მიერ გამოგონილი ადგილების გამოყენებას უკვე მიჩვეულია, მაგრამ ვინც ახლა იწყებს ჩემს კითხვას მინდა იმას ვუთხრა, რომ სანქტუმი გამოგონილი ქალაქია. მომწონს როცა რეალურს და ირეალურს ერთმანეთს ვურევ. თვითონ სიტყვა "სანქტუმი" ლათინური სიტყვის ერთ-ერთი ვარიაციაა და წმინდა ადგილს აღნიშნავს laughing ჰო, ყველა უბედურება იმ ქალაქში ხდება , რომელსაც ასეთი სახელი ჰქვია smiling_imp ეს სარკაზმი იყო laughing
ის ოთხი ნახატი, რომლებიც გაბრიელმა გააყალბა მართლა დაკარგულად ან განადგურებულად ითვლება და დღემდე მათი კვალი ვერავინ იპოვა. smirk
ბევრმა მკითხა და ამასაც ავხსნი: ანტიკურ-ბერძნულ მითოლოგიაში მართლა არსებობს უბედურების მომტანი ჰარმიანიას ყელსაბამი, რომელსაც საერთოდ არანაირი კავშირი არ აქვს პანდორას ყუთთან, ეს მე დავაკავშირე ერთმანეთს მხოლოდ იმიტომ, რომ ორივე მათგანი ცეცხლისა და მჭედლობის ღვთაების, ჰეფესტოს შექმნიალია. innocent
ობსიდიანის ქვას მართლაც მიაწერენ დიდ მაგიურ ძალებს(მე არ მჯერა ეგეთების, მაგრამ მასალად კარგი გამოსაყენებელია joy ), შემეძლო სხვა ნებისმიერი ქვა გამომეყენებინა, მაგრამ მითოლოგიის მიხედვით ჰეფესტოს სამჭედლო სიცილიის ვულკან ეტნაზე იყო. (რომაულ მითოლოგიაშიც ჰეფესტოს ანალოგს ვულკანი ჰქვია) ობსიდიანი მაგმური ქანია, რომელიც ვულკანური მინისგან შედგება,ანუ კრატერებში მოიპოვება და ამიტომ ვარჩიე მისი გამოყენება. wink
საწამლავი სახელად "Maleficia" არ არსებობს. მე მოვიგონე ეგეც. ეს სიტყვა ჯადოქრობას აღნიშნავს ლათინურად, ეს სიტორიაშიც ვახსენე, რომ გასაგები ყოფილიყო. საწამლავის შეფერილობაც სიმბოლურად იისფერი იყო, ალბათ თავადაც მიხვდებით რატომ. joy
ბავარიაში რომ ნოიშვანშტაინის სასახლე მართლა არსებობს, ეს იცით ისედაც. მისი ისტორიაც, რაც აქ გამოვიყენე სიმართლეა. მისმა მშენებელმა მეფე ლუდვიგმა თავი მართლა მოიკლა, რადგან ხმები ესმოდა, მერე ფაშისტებმა მართლა მიითვისეს ეს ადგილი და საცავიც მართლა ჰქონდათ იქ. იმ განსხვავებით, რომ პანდორას ყუთთან არც მათ აქვთ კავშირი. ყოველ შენთხვევაში ისტორიული ცნობები ამასთან დაკავშირებით არ მოიპოვება. yum
ჰო კიდევ, ალატის ტბაზე ის ლეგენდები მართლაც დადის smile
უსაზღვროდ დიდ მადლობას გიხდით ასეთი საოცარი სიტყვებისთვის და ამ მხარდაჭერისთვის ჩემო საყვარლებოოო. heart_eyes თქვენ რომ უდიდეს სტიმულს მაძლევთ, ასე არაფერი მეხმარება წერაში.
სულ სულ ცოტას შევისვენებ და გპირდებით ძალიან მალე დაგიბრუნდებით. kissing_heart ერთი წამითაც არავინ იფიქროს რომ ისტორია გაწყდა,მივატოვე ან რამე ასეთი. ამას არასოდეს გავაკეთებ. rage აუცილებლად დავბრუნდები ძალიან მალე ახალი თავით. heart_eyes დიახ, ალბიბექ!!! sunglasses
პ.ს. 17 გვერდია kissing_heart

 



№2  offline მოდერი sameone crazy girl

ვაიმეე ახლა მოვკვდებიი ჩემი გაბრიელიიი რა მიიღო ტბამ არ შემშალო გული მტკივა ისედაც არ შეიძლება ჩემთვის ...ვაიმეე გაბრიელს რამე არ დამართო თორე გიპოვი იცოდე და შურს ვიძიებ ,რა გამიკეთე მარგო ეს disappointed_relieved sleepy sleepy sob sob


უიმე ახლა ვნახე შენი კომენტარი იქსქუზმე უბრალოდ თავი ვერ შვეიკავე ემოციური ბაღანე ავრ ნამეტნავად frowning

 



№3  offline წევრი ლილიკო

გამისკდა გული და მოვკვდი მგონი მეც. გადავყევი გაბრიელს. ოღონდ გაბრიელი არა რაა... მომწონს შენი ისტორიის ყველა დეტალის რაღაცნაირად აღწერა. აი ნებისმიერი ელემენტაეული თითქოს არაფრის მთქმელი, მაგრამ სინამდვილეში ბევრის მთქმელი პატარა მონაკვეთიც რომ კავშირშია ყველაფერთან და ჯაჭვივით რომ აკავშირებს ერთმანეთს ამაზე ვგიჟდები. უაზროდ მიყვარს ასეთი ისტორიები როცა ვკითხულობდა ვამბობ: "-აი თურმე რაში ყოფილა საქმე?"

 



№4  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

sameone crazy girl
ვაიმეე ახლა მოვკვდებიი ჩემი გაბრიელიიი რა მიიღო ტბამ არ შემშალო გული მტკივა ისედაც არ შეიძლება ჩემთვის ...ვაიმეე გაბრიელს რამე არ დამართო თორე გიპოვი იცოდე და შურს ვიძიებ ,რა გამიკეთე მარგო ეს disappointed_relieved sleepy sleepy sob sob


უიმე ახლა ვნახე შენი კომენტარი იქსქუზმე უბრალოდ თავი ვერ შვეიკავე ემოციური ბაღანე ავრ ნამეტნავად frowning

აუუუუ მარიამ :დდდდდდდდდდდდდ რატო მკლავ სიცილით რა გინდა :დდდდდდდდდდდ ფიქრებში გავთხარე უკვე სამარხი და ჩემით დავემიწე :დდდდდდდ ვიცი რომ ძააააააან საშინელ მომენტზე გავჩერდი და თავსაც ვერაფრით გავიმართლება, მაგრამ იმისა რომ შინაარსში სხვანაირად არ ჯდებოდა :დდდდდ ❤❤❤ ტკბილო გოგოვ შენ მყავდე კარგად და ყველა მიცვალებულს წამოვაყენებ თუ გინდა :დდდდ❤❤მიხარიხარ უზომოდ❤❤

ლილიკო
გამისკდა გული და მოვკვდი მგონი მეც. გადავყევი გაბრიელს. ოღონდ გაბრიელი არა რაა... მომწონს შენი ისტორიის ყველა დეტალის რაღაცნაირად აღწერა. აი ნებისმიერი ელემენტაეული თითქოს არაფრის მთქმელი, მაგრამ სინამდვილეში ბევრის მთქმელი პატარა მონაკვეთიც რომ კავშირშია ყველაფერთან და ჯაჭვივით რომ აკავშირებს ერთმანეთს ამაზე ვგიჟდები. უაზროდ მიყვარს ასეთი ისტორიები როცა ვკითხულობდა ვამბობ: "-აი თურმე რაში ყოფილა საქმე?"

ვაიიიჰჰჰჰ ძალიან დიდი ბოდიში ასეთ ადგილას გაჩერების, მაგრამ იმედი მაქვს გაგრძელება იმედებს არ გაგიცრუებთ :**❤❤❤ გავგიჟდები ახლა მე :დდდდ❤❤ მე რომ ვკითხულობ ხოლმე სხვის ნაწერს და რო ვიძახი "აი თურმე რაში ყოფილა საქმე-თქო" ვინმეს ასე თუ დაემართებოდა ჩემს ნაწერზე არ მეგონა :***❤❤ უღრმესი მადლობა ჩემო საყვარელოო :*** ოქრო ხარ❤❤❤❤

 



№5  offline წევრი deep

ვიცი რომ დაპირებას შეასრულებ და ახალი ისტორიით დაგვუბრუნდები
ეს კი
მართლა მეგონაა რომ დამთავრდა სანამ შენი კომენტარი არ ვნახე
და კინაღამ გულმა მგლიჯა მეთქი მარგო ასე არ დაამთავრებდა
გაგრძელებას ველი მოუთმენლად

 



№6 სტუმარი kusa13

ააააა...!! ესს რა იყოოოო?აა? ვაიმეე ,რა თავი იყო გავგიჟდიიი
ესმძაფრსიუჟეტიანი შინაარსი მკლაამს. :O გაბრიელს რო რამე დაემართოოოს დაგახრჩოობ >__< აი ახლაა ვერაფერს ვეტყვი.მალე ემოციებისაგან გავსკდეები:დდ აღფრთოცანებული ვაარ ^^ იმცელა იყოოო და მაინც არ მეყოოო...არაა!:DDDშემდეგს ველოდებიიი აიი ძალიააან ტკბილოოოო <3<3 წარმატებები ????????????

 



№7  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

deep
ვიცი რომ დაპირებას შეასრულებ და ახალი ისტორიით დაგვუბრუნდები
ეს კი
მართლა მეგონაა რომ დამთავრდა სანამ შენი კომენტარი არ ვნახე
და კინაღამ გულმა მგლიჯა მეთქი მარგო ასე არ დაამთავრებდა
გაგრძელებას ველი მოუთმენლად

ეჭვიც არ შეგეპაროს რომ გაგრძელდება :დდდ უბრალოდ დასალაგებელი მაქვს ბევრი აზრი და როგორც კი ჩემს არეულ მუზებს თავს მოვუყრი მაშინვე გავაგრძელებ :დდდდ მადლობა დიდი სიყვარულოო❤❤❤

kusa13
ააააა...!! ესს რა იყოოოო?აა? ვაიმეე ,რა თავი იყო გავგიჟდიიი
ესმძაფრსიუჟეტიანი შინაარსი მკლაამს. :O გაბრიელს რო რამე დაემართოოოს დაგახრჩოობ >__< აი ახლაა ვერაფერს ვეტყვი.მალე ემოციებისაგან გავსკდეები:დდ აღფრთოცანებული ვაარ ^^ იმცელა იყოოო და მაინც არ მეყოოო...არაა!:DDDშემდეგს ველოდებიიი აიი ძალიააან ტკბილოოოო <3<3 წარმატებები ????????????

იიიი როგორ მიხარია რომ მოგეწონა სიყვარულოოო *_* :დდდდ ხო ვიცი ნამეტანი ექშენი და ეპიკი გამომივიდა მარა ჩაჯდა სიუჟეტში მგონი :დდდდ❤ კი საკმაოდ დიდი იყო :დ 17 გვერდია(დამავიწყდა მიმეწერა) :** უფლება გაქვს ამკუწო ასეთი დაუნდობელი ავტორი, რომ ვარ ;(( :დდდდდ ❤❤ გყვაროვ მე შენ :***❤❤

 



№8 სტუმარი -T.E.

მეკეტება შენზე ანგელოზი ხარ ფრთების გარეშე!)) ვგიჟდები შენზე და ამ ისტაოროაზე ხო არ ვიცი რამეკეტებამებოდებამეყვარება სულ :დ მართლა ოღონდ ვგიჟდები გაბრიელზე ჩემი ერთადერთია ეგ ანაზე ლეოზე კაწიაზე<3 საუკეთესო ხარ შენ ვერავინ ჩაგანაცვლებს ამ საიტზე ვერასდროს! <3

 



№9  offline წევრი მოცინარი

არა.























































არა.





























































არა.



































































































არაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარ

 



№10  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

-T.E.
მეკეტება შენზე ანგელოზი ხარ ფრთების გარეშე!)) ვგიჟდები შენზე და ამ ისტაოროაზე ხო არ ვიცი რამეკეტებამებოდებამეყვარება სულ :დ მართლა ოღონდ ვგიჟდები გაბრიელზე ჩემი ერთადერთია ეგ ანაზე ლეოზე კაწიაზე<3 საუკეთესო ხარ შენ ვერავინ ჩაგანაცვლებს ამ საიტზე ვერასდროს! <3

ვაიმეეე გოგო :000 ნუ გამაგიჟებ ახლა :000 გადავირიე, გავბრწყინდი და გავიბადრეეეე :**** უღრმესი მადლობა უტკბლესოოოო :*** არც კი რეები დამმართე ახლა :**❤❤❤ვგიჟდები რა შენზე :***❤❤❤❤

მოცინარი
არა.























































არა.





























































არა.



































































































არაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარარაარაარარარარარარაარაარაარარარაარარარარარარარარარარარარაარარარარარარარარარარარარ

კი ;დდდდდდდდდდდდდდ❤❤

 



№11 სტუმარი Shorena kiladze

Vaime Margo es raiyo movkvdi Kali netviulobit .yvela tavs xo emociebi da dazabuli vkitxulobdi magram es iko emociebisgan piki raga ararealur mdgomareobadhi viyavi .AI arc mipikria ROM istoriis dasasrulit iko chemo tkbilo AR vici AI sityvebs ver vnaxulob ROM gadmogcem chemi emocia .AI chemi agata Kristi xar shen.I will wait you baby:)

 



№12  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Shorena kiladze
Vaime Margo es raiyo movkvdi Kali netviulobit .yvela tavs xo emociebi da dazabuli vkitxulobdi magram es iko emociebisgan piki raga ararealur mdgomareobadhi viyavi .AI arc mipikria ROM istoriis dasasrulit iko chemo tkbilo AR vici AI sityvebs ver vnaxulob ROM gadmogcem chemi emocia .AI chemi agata Kristi xar shen.I will wait you baby:)

შენ არ იცი რა საოცრება ხარ :**** გეფიცები მეც სასწაულად ვივსები ემოციებით ასეთ სიტყვებს რომ ვკითხულობ ❤❤❤❤მიხარია რომ ეჭვი არ შეგეპარა და არ იფიქრე რო ასე დავამთავრებდი :დდდ გაურკვევლობა რომ არ გამომეწვია, ამიტომ ავხსენი ყველაფერი :დდდდ უდიდესი მადლობა შენ ასეთი სასწაული სიტყვებისთვის ❤❤

 



№13 სტუმარი Qeti qimucadze

Chemo agata. Raga davcero rac artqmula da ar mitqvamssss. Shesanishnavi gogo xarrr. Moutmenlad velodebi momdevno tavs. Gabrieli armokvdeba vici, shesabamisad arc vnerviulobbbb. Gelodebiiiiiii. Isev gavbednierdiiiii

 



№14  offline მოდერი ტკბილიწიწაკა

არა!
შენ ამას არ იზამ!
შანსი არაა...
ოღონდ გაბრიელი არა და სხვა ვინც გინდა :დ
ოღონდ ეგ არა!
შენ იცი რა ცუდათ ვარ ახლა?'გული აღარ მივარგა! მგონი მე უფრო ცუდად გავხდი ვიდრე ანა!
ჩემი გაგიჟება გინდა ხო?
დაშოკილი ვარ...
სრულიად გათიშული და გამოფიტული ..
ჩემო გაბრიელი
ანას გაბრიელი
არა მაინც იმედი მაქვს რომ ცოცხალია!
არ გაწირავ შენ! ეგეთი ბოროტიც არ უნდა იყო არ შეიძლება!
ასეთი გემრიელობა თავის მერე როგორ უნდა მოგვკლა სულიერად ჰა?
ასეთი გასაგიჟებელი
და საუკეთესო
თავის მერე
როგორ გაბედავ? :დდ(ნამუსზე გაგდებ)
ხოიცი რომ საუკეთესო ხარ! საუკეთესოდ წერ და ..და ამდენი მკითხველი გყავს
რომელიც ასეთი გულით გელოდებით ხოლმე!
ამ მომაჯადოებელი თავის მერე გული არ გაგვიტეხო! :დ ((((
სხვა რა ვთქვა? ისედაც ხომ იცი რომ საუკეთესოთა საუკეთესო თავი იყო!
აღფრთოვანებული ვარ!
აიიი ძაააააალიააააან მომეეწონა!
მიყვარს მე ეს ისტორია!
და შენც!
♥♥♥♥♥

 



№15  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Qeti qimucadze
Chemo agata. Raga davcero rac artqmula da ar mitqvamssss. Shesanishnavi gogo xarrr. Moutmenlad velodebi momdevno tavs. Gabrieli armokvdeba vici, shesabamisad arc vnerviulobbbb. Gelodebiiiiiii. Isev gavbednierdiiiii

ჩემო საყვარელოოო❤❤უღრმესი მადლობა ამ სიტყვებისთვის :**** ძალიან მიხარიხარ რომ იცოდე :დდდ❤❤❤

ტკბილიწიწაკა
არა!
შენ ამას არ იზამ!
შანსი არაა...
ოღონდ გაბრიელი არა და სხვა ვინც გინდა :დ
ოღონდ ეგ არა!
შენ იცი რა ცუდათ ვარ ახლა?'გული აღარ მივარგა! მგონი მე უფრო ცუდად გავხდი ვიდრე ანა!
ჩემი გაგიჟება გინდა ხო?
დაშოკილი ვარ...
სრულიად გათიშული და გამოფიტული ..
ჩემო გაბრიელი
ანას გაბრიელი
არა მაინც იმედი მაქვს რომ ცოცხალია!
არ გაწირავ შენ! ეგეთი ბოროტიც არ უნდა იყო არ შეიძლება!
ასეთი გემრიელობა თავის მერე როგორ უნდა მოგვკლა სულიერად ჰა?
ასეთი გასაგიჟებელი
და საუკეთესო
თავის მერე
როგორ გაბედავ? :დდ(ნამუსზე გაგდებ)
ხოიცი რომ საუკეთესო ხარ! საუკეთესოდ წერ და ..და ამდენი მკითხველი გყავს
რომელიც ასეთი გულით გელოდებით ხოლმე!
ამ მომაჯადოებელი თავის მერე გული არ გაგვიტეხო! :დ ((((
სხვა რა ვთქვა? ისედაც ხომ იცი რომ საუკეთესოთა საუკეთესო თავი იყო!
აღფრთოვანებული ვარ!
აიიი ძაააააალიააააან მომეეწონა!
მიყვარს მე ეს ისტორია!
და შენც!
♥♥♥♥♥

ვაიმე ჩემო გოგო :00 მაპატიე რიაა :(( ამ ერთხელ მომიტევე ასეთი უგუნურება :(( არ მინდოდა გეფიცები :(( მესმის შენი და ვიცი რომ ცუდ ცუდა ადგილას გავწყვიტე წერა :((
შენს ადგილას მე ავტორს არ დავინდობდი და დღესვე რომ მიმახრჩო ხმის ამომღები არ ვარ :დდდ
იცი როგორ რკბილი ხარ შენ??? ყველაზე ყველაზე ტკბილი და ძალიან რომ უყვარხარ მარგალიტას უნდა იცოდე ეს :*** ❤❤❤ შენი ტკბილობა სიტყვები კიდე უფრო მეტად მაბედნიერებს :*** უღრმესი მადლობა სიყვარულოო ❤❤❤ სიხარულის ბუკეტო :დდდ ❤❤❤❤

 



№16  offline აქტიური მკითხველი ანი ანი

რა?! ვაიმე რა?! მოთხარი რო არ მოკვდება თორე გეფიცები უკან გავყვები... რა გააკეთე... ვაიმეეეეეეეეე
ეს... ღმერთოოოო..
ვსო ცუდად ვარ ახლა გავფშიკავ ფეხებს წამივა გული და დამარტყავს ინფაქტი..
პირი გამიშრა ღმერთო... ბოლო მომენტზე სუნთქვა შემეკრა და თვალები შუბლზე ამივიდა 10 წუთი გაშრტერებული ვუყურებდი ტელეფონს..
სერიოზულად?!! ვაიმე მარგარეეეტ ოხხმეეეე მიგახრჩოოობ ეს რა გამიკეთე ჰა.. ღმერთოოო ძლიერო
ჩემი გაბუსიიიი აუუ ახლა ვიტირეებ :'( :'( უფფფფ :'( :'( :'(

პ.ს ბოროტი ხარ მარგარეტ.. ჰმმ.. გამაბრაზე :'(

 



№17  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

ანი ანი
რა?! ვაიმე რა?! მოთხარი რო არ მოკვდება თორე გეფიცები უკან გავყვები... რა გააკეთე... ვაიმეეეეეეეეე
ეს... ღმერთოოოო..
ვსო ცუდად ვარ ახლა გავფშიკავ ფეხებს წამივა გული და დამარტყავს ინფაქტი..
პირი გამიშრა ღმერთო... ბოლო მომენტზე სუნთქვა შემეკრა და თვალები შუბლზე ამივიდა 10 წუთი გაშრტერებული ვუყურებდი ტელეფონს..
სერიოზულად?!! ვაიმე მარგარეეეტ ოხხმეეეე მიგახრჩოოობ ეს რა გამიკეთე ჰა.. ღმერთოოო ძლიერო
ჩემი გაბუსიიიი აუუ ახლა ვიტირეებ :'( :'( უფფფფ :'( :'( :'(

პ.ს ბოროტი ხარ მარგარეტ.. ჰმმ.. გამაბრაზე :'(

გაჩერდი ახლა თორე ავზმუვლდები :((((((( აუუ კარგი რა :(((( აბუქებთ ყველანი დამერწმუნეთ და ნუ ჩამმარხეთ ;(( ამ ერთხელ მაპატიეთ ახლა ეს გაფრენა :დდდ ვერ გეტყვით რომ მომაცალში არ იქნება რაიმე ასეთი, მაგრამ ვეცდები რომ ყველაფერი ნორმის ფარგლებში იყოს :*** ვიცი რომ ჩემი დამიწება გინდა მაგრამ მე მაინც გყვარობ :დდდდ❤❤ ხომ იცი რა ჩემი სიყვარულობა რომ ხარ :დდდ მუაჰაჰაჰაჰაჰაჰა ;)))) :დდდ❤❤❤❤❤

 



№18 სტუმარი სტუმარი ქეთი

შენ ყოფილხარ თუ ყოფილხარ, მე კიდე არ ვკითხულობდი შენს ისტორიებს და თურმე რამდენს ვკარგავდი
ძალიან მომწონს ყველა ისტორია, იმედია კიდევ ბევრჯერ გამახარებ❤️❤️❤️

 



№19  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

სტუმარი ქეთი
შენ ყოფილხარ თუ ყოფილხარ, მე კიდე არ ვკითხულობდი შენს ისტორიებს და თურმე რამდენს ვკარგავდი
ძალიან მომწონს ყველა ისტორია, იმედია კიდევ ბევრჯერ გამახარებ❤️❤️❤️

ჰიიი :დდდ როგორ გამიხარდა რომ კითხვა დაიწყე :*** აი ძალიან მაბედნიერებთ ჩემი ახალი მკითხველები ❤❤ძალიან ძალიან დიდი მადლობა შენ :*** ❤❤❤❤

 



№20 სტუმარი Mariam

დიდი ხნით დაგაგვიანდება? ????

 



№21  offline წევრი Mrs grey

მინდა, რომ ძალიან მაგრად ჩაგეხუტო და მადლობა გითხრა ამ ემოციისთვის, გამოჩენისთანავე გკითხულობ და ყოველ ჯერზე ახერხებ ჩემს აღმაფრენაში მოყვანას, ამ ტექსტასაც ედ შირანის პერფექთზე გიწერ და ასე მგონია ანასთან და გაბრიელთან ერთად ვმოგზაურობ მათთან ერთად გავიარე მთელი თავგადასავალი როცა ანამ გაბრიელის სახელი დაიყვირა... ემოციების ისეთ მოზღვავებას ვგრძნობ კანში ვეღარ ვეტევი.. ძალიან ხშირად დამმართნია ემოციებისგან დავცლილარ ახლა პირიქით ავივსე, იმედით ავივსე, რომ ჩემი ანცი ბიჭი ისევ გამოჩნდება თავისი მათრობელა მზერით და თავხედი ენით heart_eyes smile რაც შეგეხება შენ უბრალოდ არასოდეს არ მიატოვო წერა heart_eyes ბევრი წერე და აუცილებლად მოვა დრო; მე ვიყიდი შენს ბევრ წიგნს, რომელსაც ექნება დიდი მხოლოდ შენი წიგნებისთვის განკუთვნილი თარო heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 



№22  offline ადმინი დედასამოტხე

ხო კი დიახ რომ ვიცოდი რაც გქონდა განძრახული და რომ ვიცი მომავლიდან 1-2 დეტალი მაგიტო ვარ ახლა ძვლივს შებარჩუნებული სიმშვიდით წყნარად.აი მთავარი რაც ალბათ უკვე ვთქვი მაგრამ 100000 გავიმეორებ არის ის რომ დაძაბული სიტუაციის მიუხედავად რაღაც ეპიზოდში ჩართავ ისეთ დეტალს რომ არ კარგავ იმედს თუ რაღაცც სასიამოვნო ნაპერწკალს არვიცი მოკლედ როგორ გითხრა.აი მაგალითან გარბიან გაწამაწიაში არიან და ანას ძვრება ქოში.აი ანამ პანდორას ყუთიდან მომავალუ ხმები ანამ გაბრიელის თვალებით დაძლია და მე მიყვარს ეს დეტალები.მიყვარს დეტელურად აღწერა ასეე მაგრადდ რომ აღწერრ და მაგდროს დედასვფიცავარ შემიძლია წარმოგიდგინო როგორი დაძაბული ზიხარ როგორ გეჭიმება მთრლუ სხეული და თითქოს არც კი სუნთქავ.ხანდხან მგონია რომ არც კი ვიცი რამგონია ძაან ვიბნევი ხოლმე რაა.აიი სასახლეში შესვლიდან გამკსვლამდე ყველა დეტალი ისეთი ლამაზია.ხო ზუსტად ლამაზია იმიტომ რომ ლამაზად დაწერილია.როგორ გითხრაა არვიცი.დეტალებიი ყველაზე დიდი წარმატებაა შენს ისტორიებშიი.ყველა აბზაცში იგრძნობა რამდენი იციი ამსფეროში.ანამ და გაბრი4ლმა სიყვარული აუხსნეს ერთმანეთს,ასე ორიგინალურად:დდ კიდე 1000 რაღაცაზე მინდა დაწვრილებით გითხრაა და გეტყვიი კიდეცც.მარგო ჩემი ოქროს გოგო ხარ.ჩემი დამოკიდებულება და ყველაფერი იციი.ნუმე ვცდილობ რომ იცოდე.დაწვრილებითავ მოგწერ აიფრომესიუ

 



№23  offline წევრი Indigo

მარგოოო!
რა სადიზმი იყო ესეთ მომენტზე შეწყვეტა, რა იყო ეს?
ისე შემომეკითა ვერც მივხვდი და უცებ რო დავინახე ბოლოში ჩავაღწიე გული ჩამწყდა, დამწყდა და დამისამარდა.
რატო მანერვიულებ მარგალიტა?
კაი მე ჯანდაბას ჩემ ანთეას ნუ მინერვიულებ იცოდე თორე მოგკლავ.

აუუუ, რატო შეწყდაააა... :(((
მალე დადე შემდეგი თავიიიი...
ვეღარ ვითმენ და ამ აბიტურიენტობით გაწამებულ ნერვებს მთლად ნუ გამიუბედურებ ცოდო ვარ (აქ საცოდავი სმაილიკი უნდა იყოს).
მოკლედ, გელი და ხო იცი ვაბოდებ შენზე!

აუუუ, რატო დამთავრდააა...
კიდე მინდოდაააა... (აქ მჩხავან-მბღავანა სმაილიკია) :დდ
--------------------
ნუ ჭამთ ერთმანეთს, ადამიანებო...

 



№24  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariam
დიდი ხნით დაგაგვიანდება? ????

კვირა ერთს ხომ ვდებ :დდდ და შეიძლება ახლა ცოტა მეტი დააგვიანდეს :(( მაგრამ დიდი თავით დავბრუნდები ❤❤❤

 



№25  offline წევრი blondeangel631

ვაიმე ეხლა ვიტირებ გაბრიელი არ მოკლა რა დაუბრუნე ანას აბრამოვი და ერეკლე იმსახურებდნენ სიკვდილს მაგრამ გაბრიელი არა და არც ანა იმსახურებს გაბრიელის წართმევას ძლის იპოვა მისთვის შესაფერისი ადამიანი არ მოკლა scream scream sob sob heart_eyes heart_eyes

 



№26  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

blondeangel631
ვაიმე ეხლა ვიტირებ გაბრიელი არ მოკლა რა დაუბრუნე ანას აბრამოვი და ერეკლე იმსახურებდნენ სიკვდილს მაგრამ გაბრიელი არა და არც ანა იმსახურებს გაბრიელის წართმევას ძლის იპოვა მისთვის შესაფერისი ადამიანი არ მოკლა scream scream sob sob heart_eyes heart_eyes

ვუიმეე ძაან მიხარია რომ კითხულობ და აზრს მიზიარებ ❤❤❤ ძალიან გამახარე ჩემო საყვარელოოოო :** ვნახოთ-ვნახოთ რა იქნება :დდდ ❤❤❤❤

Mrs grey
მინდა, რომ ძალიან მაგრად ჩაგეხუტო და მადლობა გითხრა ამ ემოციისთვის, გამოჩენისთანავე გკითხულობ და ყოველ ჯერზე ახერხებ ჩემს აღმაფრენაში მოყვანას, ამ ტექსტასაც ედ შირანის პერფექთზე გიწერ და ასე მგონია ანასთან და გაბრიელთან ერთად ვმოგზაურობ მათთან ერთად გავიარე მთელი თავგადასავალი როცა ანამ გაბრიელის სახელი დაიყვირა... ემოციების ისეთ მოზღვავებას ვგრძნობ კანში ვეღარ ვეტევი.. ძალიან ხშირად დამმართნია ემოციებისგან დავცლილარ ახლა პირიქით ავივსე, იმედით ავივსე, რომ ჩემი ანცი ბიჭი ისევ გამოჩნდება თავისი მათრობელა მზერით და თავხედი ენით heart_eyes smile რაც შეგეხება შენ უბრალოდ არასოდეს არ მიატოვო წერა heart_eyes ბევრი წერე და აუცილებლად მოვა დრო; მე ვიყიდი შენს ბევრ წიგნს, რომელსაც ექნება დიდი მხოლოდ შენი წიგნებისთვის განკუთვნილი თარო heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes heart_eyes

გამცრა, გამაჟრჟოლა, დამცხა, ამეტირა :***** შენ რომ ემოციების ქარბორბალა დამატეხე ახლა თაბს ეგეთი არ მგონია ოდესმე გამომეცადოს :**❤❤ ტკბილო მაქვს ფანო ედიკას სიმღერა რომ ახსენე უნებურად წავიღიღინე :დდდ ვოტ მაგია :დდდ ❤❤ ჩამესმა უცებ ეს ტკბილობა სიმღერა ყურში და ამის ფონზე ამ სიტყვებმა ერთიანად აღმაფრთოვანა :*** ჰო, მე აღფრთოვანებული ვარ შენით და ვგიჟდები შენზე :***❤❤❤ სასწაულად მიხარია რომ ეს ემოციები შენამდე/მკითხველამდე მოვიტანე ❤❤ სასწაულად მიხარია რომ შენ მე მკითხულობ და შენგამ ასეთ სიტყვებს ვიმსახურებ:***მაქს ფანო გემრიელო გოგოვ უღრმესი მადლობა რომ ასე ახერხებ სულ ჩემს
გაბედნიერებას ❤❤გყვარობ :****❤❤

 



№27 სტუმარი სტუმარი Chikochiko

Margaritha Loki
სანამ ასეთი დასასრულისთვის მიწაში ჩამმარხავთ, მანამდე აგიხსნით. joy ეს არაა ისტორიის დასასრული! ჰო, ერთი შეხედვით თითქოს ყველაფერი გაირკვა, მაგრამ მერწმუნეთ ასე არაა. smiling_imp ჯერ კიდევ საკმაოდ ბევრი რამეა გასარკვევი თვითონ პერსინაჟებს შორისაც და რა თქმა უნდა, კიდევ სხვა მხრიდანაც. sunglasses
არ მიყვარს ისტორიის ნაწილებად დაყოფა, ამიტომ გეტყვით რომ ეს არ იქნება ერთი ნაწილის დასასრული და მეორეს დასაწყისი. კი პერსონაჟების ცხოვრების რაღაც ეტაპი დასრულდა, მაგრამ ისტორია გრძლედება და მომავალი(ანუ მე-18 თავი) სულ მალე იქნება.

ისტორიის იდეა ძალიან დიდი ხანია მაწუხებს. laughing დაახლოებით ოთხი წლის წინ ლექციაზე მოვისმინე ამბავი ახალგაზრდა გამყალბებელ ბიჭზე, რომელიც წინა საუკუნეში მოღვაწეობა, რომელმაც ძალიან ცნობილი ტილოები გააყალბა და ნამდვილი პროფესიანალები გააცურა. ზუსტად მაშინ მოვიდა იდეა, მაგრამ მანამდე სხვები უნდა დამეწერა, ასე თუ ისე ცოტათი უნდა დავხვეწილიყავი, რომ მერე ამას შევჭიდებოდი.(დახვეწამდე კიდე ბევრი მიკლია). bowtie
ახლა რაც შეეხება თვითონ ისტორიის იმ ნაწილს რაც უკვე დავწერე: ჩემი მკითხველი ჩემს მიერ გამოგონილი ადგილების გამოყენებას უკვე მიჩვეულია, მაგრამ ვინც ახლა იწყებს ჩემს კითხვას მინდა იმას ვუთხრა, რომ სანქტუმი გამოგონილი ქალაქია. მომწონს როცა რეალურს და ირეალურს ერთმანეთს ვურევ. თვითონ სიტყვა "სანქტუმი" ლათინური სიტყვის ერთ-ერთი ვარიაციაა და წმინდა ადგილს აღნიშნავს laughing ჰო, ყველა უბედურება იმ ქალაქში ხდება , რომელსაც ასეთის ახელი ჰქვია smiling_imp ეს სარკაზმი იყო laughing
ის ოთხი ნახატი, რომლებიც გაბრიელმა გააყალბა მართლა დაკარგულად ან განადგურებულად ითვლება და დღემდე მათი კვალი ვერავინ იპოვა. smirk
ბევრმა მკითხა და ამასაც ავხსნი: ანტიკურ-ბერძნულ მითოლოგიაში მართლა არსებობს უბედურების მომტანი ჰარმიანოას ყელსაბამი, რომელსაც საერთოდ არანაირი კავშირი არ აქვს პანდორას ყუთთან, ეს მე დავაკავშირე ერთმანეთს მხოლოდ იმიტომ, რომ ორივე მათგანი ცეცხლისა და მჭედლობის ღვთაების, ჰეფესტოს შექმნიალია. innocent
ობსიდიანის ქვას მართლაც მიაწერენ დიდ მაგიურ ძალებს(მე არ მჯერა ეგეთების, მაგრამ მასალად კარგი გამოსაყენებელია), შემეძლო სხვა ნებისმიერი ქვა გამომეყენებინა, მაგრამ მითოლოგიის მიხედვით ჰეფესტოს სამჭედლო სიცილიის ვულკან ეტნაზე იყო. (რომაულ მითოლოგიაშიც ჰეფესტოს ანალოგს ვულკანი ჰქვია) ობსიდიანი გაგმური ქანია, რომელიც ვულკანური მინისგან შედგება,ანუ კრატერებში მოიპივება და ამიტომ ვარჩიე მისი გამოყენება. wink
საწამლავი სახელად "Maleficia" არ არსებობს. მე მოვიგონე ეგეც. ეს სიტყვა ჯადოქრობას აღნიშნავს, ეს სიტორიაშიც ვახსენე, რომ გასაგები ყოფილიყო. საწამლავის შეფერილობაც სიმბოლურად იისფერი იყო, ალბათ თავადაც მიხვდებით რატომ. joy
ბავარიაში რომ ნოიშვანშტაინჯს სასახლე მართლა არსებობს, ეს იცით ისედაც. მისი ისტორიაც, რაც აქ გამოვიყენე სიმართლეა. მისმა მშენებელმა მეფე ლუდვიგმა თავი მართლა მოიკლა, რადგან ხმები ესმოდა, მერე ფაშისტებმა მართლა მიითვისეს ეს ადგილი და საცავიც მართლა ჰქონდათ. იმ განსხვავებით, რომ პანდორას ყუთთან არც მათ აქვთ კავშირი. ყოველ შენთხვევაში ისტორიული ცნობები ამასთან დაკავშირებით არ მოიპოვება. yum
ჰო კიდევ, ალატის ტბაზე ის ლეგენდები მართლაც დადის smile
უსაზღვროდ დიდ მადლობას გიხდით ასეთი საოცარი სიტყვებისთვის და ამ მხარდაჭერისთვის ჩემო საყვარლებოოო. heart_eyes თქვენ რომ უდიდეს სტიმულს მაძლევთ, ასე არაფერი მეხმარება წერაში.
სულ სულ ცოტას შევისვენებ და გპირდები ძალიან მალე დაგიბრუნდებუთ. kissing_heart ერთი წამითაც არავინ იფიქროს რომ ისტორია გაწყდა,მივატოვე ან რამე ასეთი. ამას არასოდეს გავაკეთებ. rage აუცილებლად დავბრუნდები ძალიან მალე ახალი თავით. heart_eyes დიახ, ალბიბექ!!! sunglasses kissing_heart

კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, ხარ უუუნიჭიერესი. ვგიჟდები ისეთ შეგნებულ და მოაზროვნე ადამიანებზე, რომლებსაც უმცირეს დეტალებამდე აქვთ გააზრებული ყოველი მოქმედება. სიტყვები არ მყოფნის, ასაკით ასეთი პატარა გოგო როგორ ახერხებ ჩემს გადარევას. ყველაზე მძაფრსიუჟეტიან ფილმს ვუყურე:დ ისე ვგიჟდები ამ ჟანრის ფილმებზე. ბრავო, ბრავოოო❤❤❤

 



№28  offline ახალბედა მწერალი Margaritha Loki

Mariiiiami
ხო კი დიახ რომ ვიცოდი რაც გქონდა განძრახული და რომ ვიცი მომავლიდან 1-2 დეტალი მაგიტო ვარ ახლა ძვლივს შებარჩუნებული სიმშვიდით წყნარად.აი მთავარი რაც ალბათ უკვე ვთქვი მაგრამ 100000 გავიმეორებ არის ის რომ დაძაბული სიტუაციის მიუხედავად რაღაც ეპიზოდში ჩართავ ისეთ დეტალს რომ არ კარგავ იმედს თუ რაღაცც სასიამოვნო ნაპერწკალს არვიცი მოკლედ როგორ გითხრა.აი მაგალითან გარბიან გაწამაწიაში არიან და ანას ძვრება ქოში.აი ანამ პანდორას ყუთიდან მომავალუ ხმები ანამ გაბრიელის თვალებით დაძლია და მე მიყვარს ეს დეტალები.მიყვარს დეტელურად აღწერა ასეე მაგრადდ რომ აღწერრ და მაგდროს დედასვფიცავარ შემიძლია წარმოგიდგინო როგორი დაძაბული ზიხარ როგორ გეჭიმება მთრლუ სხეული და თითქოს არც კი სუნთქავ.ხანდხან მგონია რომ არც კი ვიცი რამგონია ძაან ვიბნევი ხოლმე რაა.აიი სასახლეში შესვლიდან გამკსვლამდე ყველა დეტალი ისეთი ლამაზია.ხო ზუსტად ლამაზია იმიტომ რომ ლამაზად დაწერილია.როგორ გითხრაა არვიცი.დეტალებიი ყველაზე დიდი წარმატებაა შენს ისტორიებშიი.ყველა აბზაცში იგრძნობა რამდენი იციი ამსფეროში.ანამ და გაბრი4ლმა სიყვარული აუხსნეს ერთმანეთს,ასე ორიგინალურად:დდ კიდე 1000 რაღაცაზე მინდა დაწვრილებით გითხრაა და გეტყვიი კიდეცც.მარგო ჩემი ოქროს გოგო ხარ.ჩემი დამოკიდებულება და ყველაფერი იციი.ნუმე ვცდილობ რომ იცოდე.დაწვრილებითავ მოგწერ აიფრომესიუ

არა წინაზე ხო სასწაულად გამახარე შენი გამოჩენით, მაგრამ ახლა გახარებული და აჟიტირებული ერთდოულად ვარ :**** აი, მართლა ძალიან ვცდილობ ხოლმე რომ დაძაბული სიტუაციები რაღაცით გავანეიტრალო და როცა ამას ვუფიქრდები უცებ მოდის ასეთი იდეები :დდდდ მინდა რომ ყველანაირ მომენტში ადამიანმა რაღაც სულ მცირედი პოზიტივი მაინც იგრძნოს... სწორედ ეს აძლევს ადამიანს მომავლის იმედს და არ აძლევს სასოწარკვეთილებაში ჩავარდნის უფლებას :))) ვიცი რომ ეს ძალიან რთულია, მაგრამ მე როცა მჭირდებოდა და რაღაც ასეთს ცხოვრებაში დავინახავდი, მაშინვე ვეჭიდებოდი :დდდ❤❤ საბოლოოდ კი ასეთი ხასიათი ჩამომიყალიბდა :დდდდ სრულიად მართალი ხარ :დდდ როცა ამ მომენტებს ვწერდი თავადაც ძალიან დაძაბული ვიყავი და სახეზე ისე წამებში მეცვლებოდა მიმიკა რომ მეგონა მსახიობი ვიყავი და ყველა პერსონაჟის როლს თავად ვთამაშობდი :დდდდდ
უსაზღვროდ მახარებს ის ფაქტიც რომ ჩემს ნაწერს "ლამაზად" ნაწერი უწოდე :დდდ❤❤ ვგიჟდები როცა ასეთი სიტუაციების ლამაზ აღწერას სხვაგან ვხვდები და თავად თუ ასე დავწერე ეს უფრო სასწაულად აღმაფრთოვანებს :***❤❤ ზუსტად ვიცი შენი დამოკიდებულება ჩემდამი და შენც მინდა იცოდე რომ ძალიან ძალიან მიყვარხარ :*****❤❤უღრმესი მადლობა ამ სიტყვებისთვის და ემოციებისთვის❤❤❤❤❤❤

Indigo
მარგოოო!
რა სადიზმი იყო ესეთ მომენტზე შეწყვეტა, რა იყო ეს?
ისე შემომეკითა ვერც მივხვდი და უცებ რო დავინახე ბოლოში ჩავაღწიე გული ჩამწყდა, დამწყდა და დამისამარდა.
რატო მანერვიულებ მარგალიტა?
კაი მე ჯანდაბას ჩემ ანთეას ნუ მინერვიულებ იცოდე თორე მოგკლავ.

აუუუ, რატო შეწყდაააა... :(((
მალე დადე შემდეგი თავიიიი...
ვეღარ ვითმენ და ამ აბიტურიენტობით გაწამებულ ნერვებს მთლად ნუ გამიუბედურებ ცოდო ვარ (აქ საცოდავი სმაილიკი უნდა იყოს).
მოკლედ, გელი და ხო იცი ვაბოდებ შენზე!

აუუუ, რატო დამთავრდააა...
კიდე მინდოდაააა... (აქ მჩხავან-მბღავანა სმაილიკია) :დდ

ვუიმეეეე :დდდდდდ ჩემო გოგოვ ეგრეც არ განიცადო რა :((( ❤❤ ვიცი რომ ძაან სასტიკი ვარ და ჩამოხრჩობას ვიმსახურებ პლუს დახვრეტით, მაგრამ სხვანაირად არ მოხერხდა :((( ამიტომაც გავწყვიტე აქ და მართლა დამპლურად გამომივიდა :((❤❤❤ აი ძაან მიხრია ხოლმე შენი გამოჩენა ასე რომ მავსებ სიხადულებით :დდდდ❤ არ გაწყვეტილა ისტორია, სულ სულ ცოტას შევისვენებ,რადგან ძაან დავიღალე და მალე დავბრუნდები ახალი თავით :*****❤❤❤❤❤

სტუმარი Chikochiko
Margaritha Loki
სანამ ასეთი დასასრულისთვის მიწაში ჩამმარხავთ, მანამდე აგიხსნით. joy ეს არაა ისტორიის დასასრული! ჰო, ერთი შეხედვით თითქოს ყველაფერი გაირკვა, მაგრამ მერწმუნეთ ასე არაა. smiling_imp ჯერ კიდევ საკმაოდ ბევრი რამეა გასარკვევი თვითონ პერსინაჟებს შორისაც და რა თქმა უნდა, კიდევ სხვა მხრიდანაც. sunglasses
არ მიყვარს ისტორიის ნაწილებად დაყოფა, ამიტომ გეტყვით რომ ეს არ იქნება ერთი ნაწილის დასასრული და მეორეს დასაწყისი. კი პერსონაჟების ცხოვრების რაღაც ეტაპი დასრულდა, მაგრამ ისტორია გრძლედება და მომავალი(ანუ მე-18 თავი) სულ მალე იქნება.

ისტორიის იდეა ძალიან დიდი ხანია მაწუხებს. laughing დაახლოებით ოთხი წლის წინ ლექციაზე მოვისმინე ამბავი ახალგაზრდა გამყალბებელ ბიჭზე, რომელიც წინა საუკუნეში მოღვაწეობა, რომელმაც ძალიან ცნობილი ტილოები გააყალბა და ნამდვილი პროფესიანალები გააცურა. ზუსტად მაშინ მოვიდა იდეა, მაგრამ მანამდე სხვები უნდა დამეწერა, ასე თუ ისე ცოტათი უნდა დავხვეწილიყავი, რომ მერე ამას შევჭიდებოდი.(დახვეწამდე კიდე ბევრი მიკლია). bowtie
ახლა რაც შეეხება თვითონ ისტორიის იმ ნაწილს რაც უკვე დავწერე: ჩემი მკითხველი ჩემს მიერ გამოგონილი ადგილების გამოყენებას უკვე მიჩვეულია, მაგრამ ვინც ახლა იწყებს ჩემს კითხვას მინდა იმას ვუთხრა, რომ სანქტუმი გამოგონილი ქალაქია. მომწონს როცა რეალურს და ირეალურს ერთმანეთს ვურევ. თვითონ სიტყვა "სანქტუმი" ლათინური სიტყვის ერთ-ერთი ვარიაციაა და წმინდა ადგილს აღნიშნავს laughing ჰო, ყველა უბედურება იმ ქალაქში ხდება , რომელსაც ასეთის ახელი ჰქვია smiling_imp ეს სარკაზმი იყო laughing
ის ოთხი ნახატი, რომლებიც გაბრიელმა გააყალბა მართლა დაკარგულად ან განადგურებულად ითვლება და დღემდე მათი კვალი ვერავინ იპოვა. smirk
ბევრმა მკითხა და ამასაც ავხსნი: ანტიკურ-ბერძნულ მითოლოგიაში მართლა არსებობს უბედურების მომტანი ჰარმიანოას ყელსაბამი, რომელსაც საერთოდ არანაირი კავშირი არ აქვს პანდორას ყუთთან, ეს მე დავაკავშირე ერთმანეთს მხოლოდ იმიტომ, რომ ორივე მათგანი ცეცხლისა და მჭედლობის ღვთაების, ჰეფესტოს შექმნიალია. innocent
ობსიდიანის ქვას მართლაც მიაწერენ დიდ მაგიურ ძალებს(მე არ მჯერა ეგეთების, მაგრამ მასალად კარგი გამოსაყენებელია), შემეძლო სხვა ნებისმიერი ქვა გამომეყენებინა, მაგრამ მითოლოგიის მიხედვით ჰეფესტოს სამჭედლო სიცილიის ვულკან ეტნაზე იყო. (რომაულ მითოლოგიაშიც ჰეფესტოს ანალოგს ვულკანი ჰქვია) ობსიდიანი გაგმური ქანია, რომელიც ვულკანური მინისგან შედგება,ანუ კრატერებში მოიპივება და ამიტომ ვარჩიე მისი გამოყენება. wink
საწამლავი სახელად "Maleficia" არ არსებობს. მე მოვიგონე ეგეც. ეს სიტყვა ჯადოქრობას აღნიშნავს, ეს სიტორიაშიც ვახსენე, რომ გასაგები ყოფილიყო. საწამლავის შეფერილობაც სიმბოლურად იისფერი იყო, ალბათ თავადაც მიხვდებით რატომ. joy
ბავარიაში რომ ნოიშვანშტაინჯს სასახლე მართლა არსებობს, ეს იცით ისედაც. მისი ისტორიაც, რაც აქ გამოვიყენე სიმართლეა. მისმა მშენებელმა მეფე ლუდვიგმა თავი მართლა მოიკლა, რადგან ხმები ესმოდა, მერე ფაშისტებმა მართლა მიითვისეს ეს ადგილი და საცავიც მართლა ჰქონდათ. იმ განსხვავებით, რომ პანდორას ყუთთან არც მათ აქვთ კავშირი. ყოველ შენთხვევაში ისტორიული ცნობები ამასთან დაკავშირებით არ მოიპოვება. yum
ჰო კიდევ, ალატის ტბაზე ის ლეგენდები მართლაც დადის smile
უსაზღვროდ დიდ მადლობას გიხდით ასეთი საოცარი სიტყვებისთვის და ამ მხარდაჭერისთვის ჩემო საყვარლებოოო. heart_eyes თქვენ რომ უდიდეს სტიმულს მაძლევთ, ასე არაფერი მეხმარება წერაში.
სულ სულ ცოტას შევისვენებ და გპირდები ძალიან მალე დაგიბრუნდებუთ. kissing_heart ერთი წამითაც არავინ იფიქროს რომ ისტორია გაწყდა,მივატოვე ან რამე ასეთი. ამას არასოდეს გავაკეთებ. rage აუცილებლად დავბრუნდები ძალიან მალე ახალი თავით. heart_eyes დიახ, ალბიბექ!!! sunglasses kissing_heart

კიდევ ერთხელ გავიმეორებ, ხარ უუუნიჭიერესი. ვგიჟდები ისეთ შეგნებულ და მოაზროვნე ადამიანებზე, რომლებსაც უმცირეს დეტალებამდე აქვთ გააზრებული ყოველი მოქმედება. სიტყვები არ მყოფნის, ასაკით ასეთი პატარა გოგო როგორ ახერხებ ჩემს გადარევას. ყველაზე მძაფრსიუჟეტიან ფილმს ვუყურე:დ ისე ვგიჟდები ამ ჟანრის ფილმებზე. ბრავო, ბრავოოო❤❤❤

აუუუ გული მაქვს ცუდას :000 როგორ მიხარია ჩემო საყვარელო ამ სიტყვების ამოკითხვა ნეტავ იცოდე :***❤❤❤❤ სიმბოლოები და დეტალები ძაან მიყვარს და სხვაგან რომ ვხვდები ვგიჟდები ეგეთებზე :***უღრემსი მადლობა ასეთი შეფასებისთვის❤❤❤❤
პ.ს. ისე არც ისე პატარა ვარ :დდდ 24
წლის ვარ :დდდ ❤❤

 



№29  offline ახალბედა მწერალი lullaby

პირველ რიგში არ შემიზლია არ აღვნიშნო ის ფაქტი, რომ უმაგრესად გაქვს აღწერილი ყველა ის საცავუ, სადაც თითოეული არტეფაქტი იპოვეს. ადრეც გითხარი, მტვრის სუნიც კი ვიგრზენითქო და ახლაც ასე იყო. ნუ ჩემი აზრით, ასეთი განყოფილება მხოლოდ ორი მცველის, თან ასეთი სუსტების იმედზე არ უნდა ყოფილიყო. მეტ წინაღობას ველოდი. შემდეგ მეგონა დარბაზში, ყუთამდე მისასვლელი გზაც ხაფანგებით იქნებოდა სავსე. :დდ და აი ბოლოს კი გაწყდა ზაფი :დდ ანა რომ შეეხო ყუთს ეგ კაი იდეა იყო. ფაქტობრივად იმ წინაღობების არქონა შეავსო და სიტუაციაც დაზაბა. ზააააალიან მომეწონა გერმანულ-სკანდინავიური ლეგენდა ტბის შესახებ. დრამატული, მისტიური და შემაზრწუნებელია. ^^ მიყვარს ამ სამის ნაზავი :დდდ რა ბედიც ეწია ყუთს და აბრამოვს,ამით უზომოდ კმაყოფილი ვარ. ხოლო რაც შეეხება კომენტარებში ატეხილ პანიკას... :დდდ ვერ ვხვდები,, რატომ ვარ ასე მშვიდად :დდ შესაზლოა ტბამ დაიტოვოს განზი... შესაზლოა არა... ჰუ ნოუს :დდდ ორივე შემთხვევაში ხელები ამიწევია... ისტორია შესანიშნავად ვითარდება ^^

გელი გიშერო ❤❤❤

 



№30  offline წევრი svetlana111

მადლობა შენ ესეთი კარგი თავისთვის და ველოდები შემდეგს მოუთმენლად. heart_eyes sunglasses

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent