შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარულს ვერ გაექცევი! {თავი-12}


20-01-2018, 20:39
ავტორი Tamusia Egutidze
ნანახია 636

სიყვარულს ვერ გაექცევი! {თავი-12}

12თავი
-გამომიშვით აქედან! კიოდა ელენე და კარის სახელურს დაეჯაჯგურა,
-მოკეტე თორემ შემოვალ და მაგ ანგელოზივით სახეს ისე დაგიმახინჯებ შენი დემიანი აღარასდროს სემოგხედავს! გამოსძახა გოგონას დემეტრაძის “მონებიდაან“ ერთ-ერთმა. ისინი ელენესთან დემეტრაძემ დატოვა რომ გოგონასთვის მიეხედაა თვითონ კი გავიდა.
-გააღეთ მეთქი! კივილს არ წყვეტდა ელენე და თან პინპოკის ბურთივით დახტოდა ერთ ადგილზე.
-არ ისვენებ ხო? ოთახში ღრიალით შემოვიდა წითური ბიჭი და გოგონას თმაში ჩააფრინა.
-გამიშვი ნაბი*ვარო! აწივლდა ელენე.
-გამოეთრიე! მაჯაში ხელი ჩაავლო წითურმა და ოთახიდან გათრია ისე რომ გოგონას თმაზე ხელი არ გაუშვია. მსკამზე უხეშად დაახეთქა გოგონა და ხელ-ფეხი შეუკრა.
-რა ჯანდაბა გინდათ ჩემგან? რა დაგიშავეთ? სლუკუნებდა ელენე.
-შენ არაფერი, აი შენმა ბიჭმა კი... ზიზღით წარმოსთქვა შავგვრემანმა.
-დემიანს თქვენთვის არაფერი დაუშავებია! ეს თქვენ დაესხით თავს! არ ცხრებოდა ელენე.
-ნუ სლიქინებ კა*პავ! დაუღრიალა წითურმა. ელენეს ხმა არ ამოუია, უბრალოდ ტიროდა. ეშინოდა... საშინლად ეშინოდა იმის რომ თავის სიხარულს. დემიანს ვეღარასდროს ნახავდა, ვეღარასდროს შეიგრძნობდა მის სურნელს, ვეღარასოდეს მოეფერებოდა ხუჭუჭა თმაზე, და ვეღარასდროს შეიგრძნობდ მისის სხეულის საამო სითბოს...
-*-*-
-დემიანი გაშეშებული იჯდა თავის სახლში სავარძელში და ერთ წერტილს მიშტერებოდა. ნიტა კი ლუკაზე იყო მიწეპებული და სლუკუნებდა.
-მას ხომ არაფერს დაუშავებენ? წარმოსთქვა სლუკუნით,
-არავითარ შემთხვევაში! მას ვერავინ ვერაფერს დაუშავებს სანამ მე ცოცხალი ვარ! თქვა დემიანმა და ფეხზე წამოდგა. მის გვერდით ჩამწკრივებული ბიჭები იდგნენ, დემიანისა და ლუკას საერთო მეგობრები.
-ვინმეზე ეჭვი გაქვს? ჰკითხა ლუკამ და თან ნიტას ცრემლები მოაშორა.
-არ ვიცი, არ ვიცი ვინ შეიძლება იყოს,
-დემეტრაძეზე რას იტყვით? იკითხა ბიჭებიდან ერთ-ერთმა მაღალმა,
-მართალია! ეგ ვირი, ეგ წაიყვანდა ელენეს. თავი წამოსწია ნიტამ.
-არა ეგ ციხეშია მგონი ჰო? დაეჭვებით იკითხა ბიჭებიდან შავგვრემანმა,
-არ ვიცი გავარკვევთ. უპასუხა მის გვერდით მდგომმა და დემიანს გახედა.
-ნუ ნერვიულობ ძმაო. თუ ის გველია ვიპოვი და ფეხით დავასრისავ სადაც არ უნდა იყოს! მხარზე ხელი დაუტყაპუნა შავგვრემანმა,
-მადლობა ერეკლე. მაგრამ ასე უმოქმედოთ ვერ ვიჯდებით. უკვე საათნახევარია ასე ვართ გამტაცებელსაც არ დაურეკავს. თუ ის ყ**ა ჩემი ხელით მოვკლავ! თქვა დემიანმა და ტელეფონს დააცქერდა.
-პოლიციაში დავრეკთ! ტელეფონსს ხელი დასტაა ნიტამ,
-არა! ერთხმად უთხრეს დემიანმა და ლუკამ.
-ისინი მას იპოვიან! აწითლებული თვალები ლუკას მიანათა გოგონამ,
-ცოტახანს მოითმინე გთხოვ! ჩვენ მას ვიპოვით. მანამდე კი სახში წადი დედასთან, აქ მარტო ვერ დარჩები. უთხრა ლუკამ.
-აქედან ფეხს არ გავადგამ! მეც თქვენთან ერთად მოვდივარ! ფეხზე წამოიმართა გოგონა.
-ნიტა! მკაცრად უთხრა ლუკამ
-რა ნიტა, რა! ელენე ჩემი დაა და იმ დეგენერატს ასო-ასო ავკუწავ თუ გაბედავს და ელენეს ხელს დააკარებს, არა არა იოჰანის ყველა სიმფონიას ვამღერებ. წარბი შეკრა ნიტამ.
-მაგას როგორ იზამ? ჰკითხა ბიჭებიდან ერთ ერთმა.
-ჰმმ, როგორ და რკინას გავახურებ და მანამ ვაწვალებ სანამ არ მოკვდება! გმაყოფილად ჩაიღიმა ნიტამ.
-არ მინდაიმ ნაგავის გამო მკვლელი გახდე და ციხეში მომიწიოს შენი მონახულება, ახლა კი ადექი დროზე დრო გადის! ნიტა ფეხზე წამოაგდო ლუკამ.
-დემიანი სად არის? იკითხა უცებ ბიჭმა.
-გარეთაა ჩქარა სანამ დაგვწყვიტა. თქვა შავგვრემანმა და მერე ყველა გარეთ გავიდა. ერთ-ერთმა ნიტა წაიყვანა დანარჩენები დემიანს გაჰყვნენ.
-რა გეგმა გაქვს? ჰკითხა ლუკამ დემიანს როცა მანქანა დაიძრა.
-ერეკლე გაარლვევს გამოვიდა თუ არა დემეტრაძე, თუ გამოვიდა მასთან მივალთ. თუ არ გამოსულა წარმოდგენაც არ მაქვს ვინ უნდა გაბედოს ჩემი გოგოს ასე წაყვანა. მაგრამ ვინც არ უნდა იყოს... სიტყვის დამთავრება არ დასცალდა ბიჭს როცა ტელეფონი აწკრიალდა და ზედ “ერეკლე“ დაეწერა.
-რამე გაარკვიე? პირდაპირ ჰკითხა ანერვიულებულმა დემიანმა.
-2 კვირის წინ გაუშვიათ ის ნა***რები. ჩაისისინა ერეკლემ,
-კაი მადლობა ბრატ
-სამადლობელი არაფერია. თქვენ რას აპირეებთ?
-დემეტრაძესთან მივდივართ! თქვა დემიანმა ლუკას გადახედა და გაზს ფეხი მიაჭირა.
-კაი ნახევარ საათში მეც მანდ ვარ! ჩასძახა ერეკლემ და გათიშა.
-ნიტა რა გჭირს? შეჰკივლა ნენემ როცა შვილი ასეთ მდგომარეობაში დაინახა,
-ელენე! ხმა ჩამწყდარმა ძლივს ამოილაპარაკა მან.
-რა ელენე? რა სჭირს ელენეს? სად არის? თვალები გაუფართოვდა ნენეს.
-გაიტაცეს...
-რაა? ვინ გაიტაცა? რა ხდება ნიტა?
-დედა ცუდად ვარ! ამოილაპარაკა ნიტამ და სახლში შეფორთხდა, ხმაურზე მამამისიც ვალერიც გამოვიდა.
-შვილო რა ხდება? მივარდა ნიტასთან და შვილს დაჯდომაში დაეხმარა.
-მათ ელენე გაიტაცეს, ამოისლუკუნა ნიტამ.
-აგვიხსენი რა ხდება! შეჰკივლა ანერვიულებულმა ნენემ და ნიტა სეანჯღრია.
-ელენე დიდ ჩაბნელებულ ადგილლას სკამზე იჯდა და თოკების გახსნას ხელების ქნევით ცდილობდა. წითურს კი ეძინა. უცებ ხელებზე სიმსუბუქე იგრძნო და სიხარულისგან კინაღამ წამოიკივლა, ხელე მოშვებული თოკევბი მოიშორა ფეხები შეიხსნა და ფეხზე წამოდგა. ჩუმად გაიარა დერეფანი და როცა მიხვდა რომ ვერავინ შეამჩია სირბილით გაუყვა შესახვევებს. მარჯვნივ, მარცხნივ ისევ მარცხნივ, პირდაპირ... გზა არ ქრებოდა. გასასვლელი კი არსად ჩანდა. ელენე მირბოდა... მიტრბოდა და თან სახიდან ცრემლებს იშორებდა. ისევ მარჯვნივ შეუხვია როცა დაფეთებულმა “დაატორმუზა“
-საით ლამასო? დემეტრაძის ავად მომღიმარ სახეს შეეფეთა იგი.
-მე... მე...
-გაქცევას აპირებდი არა? იღრიალა მან და გოგონას მაჯაში ძლიერად მოუჭირა ხელი.
-მტკივა! ამოიხავლა ელენემ.
-უნდა გეტკინოს! ასე შენს ნაგავ შეყვარებულსაც ეტკინება! ჩაიცინა დემეტრაძებ.
-გამიშვი გთხოვ! გამიშვი და დემიანს არ ვეტყვი რომ ეს შენ იყავი, შეევედრა ელენე.
-ფეხზე ვის რას ეტყვი! გასაგებია?! უკვე დასაკარგი არაფერი მაქვს. ციხეშიც კი ვიჯექი. ასე რომ შენი ბიჭი გიშველის თუ არა. თუ არ მოვა მოკვდები! და საერთოდ იმედი ნუ გაქვს რომ ის შენზე ღელავს. ალბათ უკვე დაგიკიდა და სხვა გოგოებთან ერთად ერთობა. ცინიკურად ჩაიღიმა დემეტრაძებ,
-შენი არ მჯერა! დემიანი შენნაირი არ არის! ყვირილით უპასუხა გოგონამ. დემეტრაძემ თავი ვეღარ მოთოკა გოგონას გვერდით უბიძგა და მთელი ძალით გაარტყა სახეში. ელენე ძირს დავარდა და ხელი ძლიერად დაარტყა ბეტონის სველ იატაკზე.
-გაბრთხილებ ლამაზო! არ გაბედო იცოდე გაგა დემეტრაძის აბუჩად აგდება ტორემ შემდეგში შენს თავს დააბრალე! უღრიალა მან.
-ეს ამ წამს დაამტკიცე! ზიზღით ახედა ელენემ. ამ წამს დაამტკიცე რომ დემიანის დონემდე ვერასდროს ახვალ, არაკაცო! კაცები ქალზე ხელს არ წევენ! შეუყვირა გოგონამ.
-მოკეტე თორემ სახეს ჩამოგიღებ! უღრიალა ისევ გაგამ და გოგონას ისევ ჩააფრინდა მხარში. ელენეს ხელი საშინლად ეწვოდა. ფეხიც სტკიოდაა, მაგრამ ამას ვინ ჩიოდა? გაქცევა მაინც ვერ მოასწრო...
-გძინავთ ხო თქვე იდიოტებო! ბიჭებს დაერია გაგა. წითურმა თავი წამოყო და თვალის დახამხამებაც ვერ მოასწრო ისე მიიღო მუჭი სახეში. სკამიანად ამოტრიალდა და ხელები სახეზე მიიფარა.
-რას შვები ტოო, ამოხედა წარბებშეკრულმა.
-ბიჯო აქ რისთვის დაგტოვეთ? თუ გეძინებოდათ გქთქვათ და სხვას დატოვებდი. იდიოტებო! ღრიალებდა დემეტრაძე.
-რაა? კეფა მოიბხანა წითურმა.
-რადა კარებში შემხვდა ეგერ, გარბოდა. თქვა მან, ან საერთოდ რატო იყო აქ? ახლა სკამს და მიყრილ თოკებს დახედა დემეტრაძემ.
-ბიჭო ტვინი წაიღო წივილით იქ და... თავი იმართლა მეორე ბიჭმა,
-გაწივლებთ ეხა ნოტებზე ორივეს! იღრიალა ისევ ბიჭმა. ელენეს ხელი ჩაავლო და ოთახში შეაგდო მერე კარი ჩაკეტა და ბიჭებს მიუბრუნდა.
-დემიან წამიყვანე აქედან გთხოვ! ბუტბუტებდა ელენე და ცრემლებს იშორებდა. მერე ოთახს თვალი მოავლო და წარბი შეკრა. ეს ოთახი მოწყობილი იყო შიგნით “ავეჯიც“ კი იდგა. იმისთვის რომ ვინმე დამჯდარიყო მაინც.
-“ავეჯი“ ჩაიფრუტუნა ელენემ და ოთახს დაბინდული მზერა მოავლო. ყველაფერი მოწყობილი იყო! ყველაფერი დაგეგმეს! თვალები გაუფართოვდა გოგონას და ოთახის შუაში პატარა საწოლზე ჩამოჯდა ფეხები მოკეცა ხელები ფეხებს შემხვია თავი ხის კედელს მიადო და ტირილი გააგრელა.
-რაა? ანუ, ანუ შენ გინდა თქვა რომ... ყურებს არ უჯერებდა ვალერი.
-ჰო მამა, ელენეს დემიანი შეუყვარდა ისინი ერთად არიან, პირველად ელენე დემეტრაძეს მაშინ გადაეკიდა როცა დემიანის გადარჩენას ცდილობდა. უთხრა ნიტამ და ცრემლი მოიშორა.
-ანუ დემიანი ანდრეის სვილია? ახლა იკითხა დაბნეულმა ნენემ.
-ჰო დედა ჰო...
-ნინიამ რომ დარეკოს? თავზე ხელი ნერიულად გადაისვა ვალერიმ.
-იმედია არ დარეკავს. მამას მიბაძა ნიტამაც და ტელეფონი ამოიღო.
-ვის ურეკავ ჰკითხა ნენემ,
-ლუკას
-ეგ ვინაა? ისევ ნენე.
-ჩემი შეყვარებულია! მიახალა ნიტამ.
-რაა? თვალები გაუფართოვდა ვალერის.
-ჰო მამა, ლუკა დემიანის ძმაკაცია. ისიც იმ დღეს გავიცანი შემთხვევით... თქვა გოგონამ და ტელეფონი ყურთან მიიტანა.
-რამე გაარკვიეთ??
-ჯერ ვერაფერი, თუმცა ეჭვი დემეტრაძეზე გვაქვს. ჰოდა იქ მივდივართ უთხრა ლუკამ.
-თუ რამეს გაარკვევთ...
-დაგირეკავ არ ინერვიულო გთხოვ, კაი წავედი ახლა და მიყვარხარ. უთხრა ლუკამ და გათიშა.
-დაბრუნდება ელენე და მერე დაგელაპარაკები! უთხრა ვალერიმ და წამოდგა.
-მე გარეთ გავალ ცოთა ჰაერს ჩავყლაპაავ თორე გავაფრენ ახლა. თქვა ნიტამ და სახლის კარი ხმაურით მიხურა.
-რა ხდება ნენე... ჩაილაპარაკა ვალერიმ და ოთახში გაიარ-გამოიარა. ნიტამ გარემოს თვალი მოავლო და ელენეზე ჩაფიქრდა, რას აკეთებდა მისი და ახლა? როგორ ექცეოდნენ? ხომ არ ტკენდნენ? ამ ფიქრებში იყო გართული როცა გადაწყვიტა მაღაზიაში შესულიყო შევიდა კიდეც და უცებ... მის წინ ნაცნობი ფიგურა აღიმართა რომელიც გამყიდველთან იდგა და რაღაც პროდუქტებს აწყობდა დახლზე. ნიტას ბრაზისგან სუნთქვა შეეკვრა... ოჰ როგორ უნდოდა მივარდნოდა ამ თხას და ეს მასსავით წითური თმა თავთან ერთად წაეცალა მისთვის, უცებ წითური მოტრიალდა და ნიტამაც სახეზე ჰაზეთი აიფარა რომ წითურს მისი სახე არ ეცნო. ბიჭი მარკეტიდან გავიდა და ცოტახანში მას ნიტაც გაჰყვა. ლურჯი კეპი თავზე დაიხურა დახლზე ხუთ ლარიანი მიაგდო და ბიჭს გაჰყვა, ბიჭი ტროტუართან მდგომ ნისანის მარკის პატარა ხორცისფერ მანქანაში ჩაჯდა. ნიტა კი ის ის იყო ტაქსისთვის ხელის დაქნევას აპირებდა რომ...
-გოგონი! საით? სულ დაგავიწყდით. შეუბღვირა დათამ და თან ჩიფსი ჩაახრამუნა.
-დათა ახლა შენთვის არ მცხელა მაგვიანდება! მიახალა ნიტამ და თან მანქანას გახედა,
-კი მაგრამ...
-ოოჰ, წამოდი და გზაში მოგიყვები. დათა დაქსისში ჩატენა გოგონამ და თვითონაც შიგნით ჩაჯდა.
-იმ მანქანას გაყევით! უთხრა მძღოლს. ისიც მაშინვე დაემორჩილა გოგონას და ხორცისფერ მანქანას გაჰყვა.
-რა ხდება? ჰკითხა ისევ დათას.
-რაა? აი, ეს რა მითხარი? აღრიალდა დათა. ეს რა დაგვემართა? ღმერთო რა დაგვმართე? ხელები ჰაერში გაშალა ბიჭმა და დღავილი გააგრძელა.
-მოკეტე დათა, შეუღრინა ნიტამ როცა შეამჩნია როგორ აკვირდებოდათ მათ სარკეში მძღოლი.
-კი მაგრამ ვის მივყვებით? უცებ იკითხა დათამ.
-გამტაცებლის ძმაკაცსს, რომელმაც შეიძლება იგ მიგყვიყვანოს სადაც ელენეა. უთხრა გოგონამ და მანქანას დააკვირდა,
-ანუ? წარბი შეკრა დათამ.
-რა ანუ დათა რა! ელენე საბრთხეშია და თუ არ მოკეტავ მიგახრჩიბ! ბრაზისგან შეჰკივლა ნიტამ.
-ეს გოგო მოკვლით მემუქრება! მძღოლს საჩვენებელი თითით მიანიშნა ნიტაზე.
-მოკეტემეთქი! უჯიკა ნიტამ და წითურ თმაში ხელი შეიცურა.
-*-*-
დემიანი ლუკა და ბიჭები მანქანიდან გადმოცვივდნენ და დემეტრაძის “ბუნაგში“ შეცვივდნენ. იქ რამოდენიმე ბიჭი იდგა ხმაურზე ფეხზე წამოვარდნენ და დემიანს შეეფეთნენ. დემიანი ერთ-ერთს საყელოში ჩააფრინდა და უღრიალა:
-სად არის, სად არის თქვენი ბოსი? მიპასუხე! სად წიყვანეს ელენე? ღრიალებდა დემიანი.
-ჩვენ არ ვიცით. არაფერი ვიცით აქ დაგვტოვეს და... სიტყვის დამთავრება არ დასცალდა დამბრთხალ ბიჭს ისე მიიღო სახეში მუშტი და უკან მდგომ მაგიდას დაეჯახა.
-იცოდეთ თუ რომელიმემ იცით სად არის ელენე და არ ამბობთ... ჩაერია ახლა ლუკა,
-ის მაინც თუ იცით სად შეიძლება სად შეიზლება წაეყვანათ ელენე. შეეცადა მშვიდად ეთქვა.
-არ ვიცით, ბევრი დგილა სადაც შეიძლება გოგონა წაეყვანათ. უთხრა ერთ-ერთმა ბიჭმა,
-დემიან არაფერი იციან, წავიდეთ. მხარზე ხელი დაუტყაპუნა ლუკამ.
-რომელიმე აქ დარჩით. შეიძლება იმ ნა**ზარმა დარეკოს. განკარგულება გასცა დემიანმა და გარეთ გავიდა.
-საათნახევრიანი მგზავრობის შემდეგ წითურმა მანქანა ერთ უბადრუკ ადგილას გააჩერა. ყველაფერი ნაგვით იყო სავსე წინ კი ნახევრად დაშლილი დიდი შენობა იდგა.
-ეს რა ადგილია? იკითხა ნიტამ.
-აქ წლების წინ საწარმო იყო, ქურდებმა ის გადაწვეს და ახლა მას არავინ იყენებს. კითხვაზე უპასუხა მძღოლმა,
-რამე გეგმა გაქვს? დემიანს გააგებინე? კითხვები დაუსვა დათამ.
-არ დამირეკავს. აი გეგმა კი ასეთია... დაიწყო ნიტამ. 15 წუთის შემდეგ გოგონა ხის უკან დადგა და წითურს დააკვირდა რომელიც საბარგულიდან პროდუქტებს იღებდა. ცოტახანში ყველაფერს თავი მოუყარა და შენობაში შევიდა. ნიტამ ირგვლივ მიმოიხედა და ბიჭს დაედევნა. წითურმა რამოდენიმე დერეფნის გავლის შემდეგ წითურმა მარცხნივ შეუხვია.
-მოვიტანე, თქვა და პროდუქტები მაგიდაზე დააწყო, ნიტა კედელს ამოეფარა და დარბაზს დააკვირდა. ყველაფერი მიყრილ-მოყრილი იყო. შუაში სკამზე დემეტრაძე იჯდა თავი უკან გადაეწია და ღიღინებდა.
-რას აპირებთ? ჰკითხა ქერამ.
-ჯერჯერობით არაფერს. ცოტახანს იტანჯოს ის ნაგავი. აი მერე კი დავრეკავ და იმ გასროლის ხმას გავაგონებ რომელის გაგონებაც მას გაანადგურებს და მიწასან გაასწორებს. ჩაიხითხითა მან. კედელზე აკრულმა ნიტამ ბრაზისგან სახე დამანჭა და მუჭი შეკრა.
-იმ კა*პას საჭმელი შეუტანეთ. თქვა დემეტრაძემ და წითურს გახედა. ბიჭმა პარკიდან ბურგერი და წყალი ამოიღო და მოპირდაპრე მხარეს ხის კარზეჩამოკიდებულ ბოქლომს გასაღები მოარგო და შიგნით შევიდა. ელენე მოკეცილი იჯდა საწოლზე და შიგნით შესულ წითურს უემოციო სახით აკვირდებოდა.
-ეს ჭამე! საჭმელი და წყალი საწოლზე მიუგდო ბიჭმა და კარი გაიხურა. ელენემ საჭმელს დახედა და ახლა მზერა ოთახში მინის კარზე შეაჩერა.
-ეს როგორ ვერ დავინახე? თვალები გაუნათდა მას და საწოილიდან წამოდგა. კარის სახელური მოსინჯა, ჩაკეტილი იყო.. კართან ჩაიკეცა და ცრემლები წამოუვიდა. უცებ გონებაში რაღაც ამოუტივტივდა: ელენე პატარაა სადღაც 8-9 წლის მაგიდაზე ზის და ბრინჯით სავსე თეფშს უყურებს,
-კარგი რა ელენე! ისევ არაფერი მოგიკლია ბრინჯისთვის. ცოტა მაინც ჭამე! სამზარეულოდან გამოვიდა ნინია.
-არ მინდა! არა! რა ვერ გაიგე? წარბები შეკრა ელენემ და ფეხების აქეთ-იქით ქნევა დაიწყო. ნინიამ ახლა მდივანზე გაწოლილ ქმარს გახედა და შეუბღვირა.
-ილია შენ მაინც უთხარი რამე, აღარაფერს ჭამს! გავგიჟდები ახლა! ილიამ შვილს გახედა და გაუღიმა, ელე მიდი ჭამე ნიტა ბრინჯს სულ ჭამს მიტომ რომ არ უნდა ცუდად იყოს. შენც ჭამე და მოწამლული აღარ იქნები. მერე ნაყინსაც გიყიდი გაუღიმა ისევ კაცმა,
-არ მინდა მეთქი! აჯუჯღუნდა ელენე.
-კარგი ნინია შეესვი მოუტანე ის პიცა და ჭამოს. მაინც არ შეჭამს ხო იცი როგორი ჯიუტიცაა არა? ცოლს გახედა ილიამ.
-ოხ! პირი შეკარით ხო? იყავით ეგრე! გაბრაზდა ნინია შვილს თეფში ააცალა და სამზარეულოში ბუზღუნით გავიდა. ელენემ მამას გაურიმა და მასთან მიირბინა.
-მადლობა მამა საუკეთესო ხარ! უთხრა და ჩაეხუტა.
-აფერისტო. გაეცინა ილიას და პატარა ელენეს ლოყაზე უჩქმიტა. ელენემ ტელევიზორს გახედა რომელსაც მამა უყურებდა. რაღაც მხატრული ფილმი გადიოდა... ბიჭი გამოჩნდა რომელმაც კარი შეყვარებულის თმისსამაგრით გააღო. ელენემ მამას ახედა,
-მამა კარს ასე შენც გააღებ? ჰკითხა მას
-კი შვილო. მოდი გასწავლი შვილი ხელში აიტაცა ილიამ და თან თმიდან სამაგრი მოაშორა. ელენე რეალობაში დაბრუნდა და თვალები გაუბრწყინდა ჯიბეები მოიჩხრიკა და იქიდან შავი თმისსამაგრი ამოიღო კარის სახელურში შეაძვრინა რამოდენიმე ჯერ გადაატრიალა და უცებ კარი გაიღო.
-როგორც იქნა! თვალები აუწყლიანდა ელენეს და თავქუდმოჰლეჯილი გაიქცა ტყისკენ...
-საჭმელი შეუტანე? ჰკითხა დემეტრაძემ წითურს.
-კი
-წავალ მოვინახულებ. ალბათ მოიწყენდა ასე ჩუმად. თქვა მან და კარი გაღო. ის ის იყო სახელურის ჩამოწევას აპირებდა რომ კაცის დღნავილის ხმა გაისმა.
-ეს ვინაა? სახე დამანჭა გაგამ და კარი მოხურა.
-არ ვიცით ვნახავთ, თქვა ქერამ და მას წურიც მიჰყვა. თუმცა დათა უკვე შევიდა ტირილით.
-ვინ ხარ? შეუბღვირა წითურმა.
-დათა ვარ, აათვალიერა მან.
-მერე აქ რას აკეთებ? ჰკითხა ახლა ქერამ.
-შეყვარებულმა მიმატოვა და მანქანიდან გადმომაგდო. დაიჭყანა დათა. გაგას გაეცინა და დათა აათვალიერა.
-შეენ? შეყვარებული გყავდა? აათვალიერა ცინიკურად.
-ჰო! რას მიწუნებ? წარბი სეკრა დათამ,
-ა, არაფერს კაცო რას ამბობ. ხელი აიქნია დემეტრაძემ და თან ირონიული იმილი მიაყოლა.
-ჰოდა ეგრე!
-ეგრე კი არა აქ რას აკეთებთქო ეე, ჩაერია ისევ ქერა.
-რას და ხო გითხარი დავშორდი მეთქი?
-ჰო მერე?
-გადმომაგდო მანქანიდან და ტაქსი გამიჩერე რა ძმურად. ანერვიულებული სახით ახედა დათამ.
-აჰაა, აი თურმე! გაეცინა დემეტრაძეს. გაყევით თქვენ და მოდით მერე უთხრა და ისევ კარისკენ შებრუნდა.
-არა! თქვა დათამ.
-რატო?
-შენც წამოდი მეშინია მარტო. ესენი ვერაფერს იზამენ 5 ბიჭი ამეკიდა დანით. ამათ კაცმა ერთი რომ შემოარტყას ეგაა. თვალები გაასავსავა დათამ,
-კაი კაი ჰო. გაეცინა გაგას, და მერე ოთხივე გარეთ გავიდა. ნიტა სუნთქვა შეკრული იყო კარებზე მიწეპებული და როცა იგრძნო რომ ახლო-მახლო არავინ იყო ოთახში შევარდა.
-ელენე! დაძახა მაგრამ მერე მიხვდა რომ იქ არავინ იყო. წავიდა, გაეღიმა და სიხარულის ცრემლი გაუკრთა როცა გაღებული კარი დაინახა. მერე უკან მიიხედა ხომ არავინ არისო და ისიც იგივე კარიდან გავარდა ტყის მასივისკენ. ყველაფერი ხეებით იყო სავსე ძირს ჩამოყრილი ხმელი ფოთლები კი სიჩუმეს აუტანლად არღვევდა. ნიტამ სირბილით იკვლევდა გზას ხეებს შორის შორს კი ტრასა დალანდა და სირბილი გააგრძელა. ელენე ამ დროს იმ ტრასაზე მირბოდა როცა მანქანის სიგნალის ხმა გაიგონა. კივილით მოტრიალდა უკან და მის წინ გაჩერებული მანქანა დაინახა რომელიც მის ფეხთან იყო გაჩერებული ჩამოშლილი ყავისფერი თმა უკან გადაიწია და მანქანას მზერა ააყოლა და სიხარულისგან კინაღამ გული გაუსკდა. სიხარულის ცრემლმა მის სახეზე გზა გაიყვლია და ლოყა გაიარა. მის წინ მანქანაში დემიანი იჯდა რომელიც გაოგნებული და გახარებული უყურებდა ელენეს, უცებ მანქანიდან გადმოხტა და ელენესთან მივარდა, აცრემლებული თვალებით იდგა ანერვიულებული უყურებდა თავის საყვარელ ქალს და გული ამოვარდნას ჰქონდა. პირველად, ელენემ სულ სულ პირველად დაინახა დემიანის თვალებზე ცრემლი... დაინახა როგორ გაიკვლი მარილიანმა წყალმა გზა ბიჭის სახეზე და როგორ გაუხსნა ღიმილმა ტუჩის კუთხე.
-ელე, ძლივს გასაგებად წარმოსთქვა ბიჭმა და გოგონა გულში ჩაიკრა, მთელი ძალით შემოხვია ძლიერი ხელები და ხარბად შეისუნთქა საყვარელი სურნელი. ეკვროდა მთელი სხეულით ეკვროდა ადამიანს რომ დაენახა ეგონებაა ვიღაც ისევ ართმესვს ელენეს თავსო. გოგონაამაც შემოხვია წვრილი ხელები და ასლუკუნდა. დემიანს უტიფრად დაუსველა სპორტული მოსაცმელი და თან კისერში კოცნიდა. დემიანმა გოგონას სახე ხელებში მოიქცია და მის აწითლებულ თვალებს დააკვირდა, სახე ახლოს მიუტანა და ბაგეებზე დააცხრა. ელენეც მონატრებულ ბაგეებს მიეწება და მთელი ვნებით დააგემოვნა ისინი სუნთქვააჩქარებულმა ცხვირი ბიჭის კისერში ჩამალა და საყვარელი სურნელით ფილტვები აივსო.
-მეშინოდა რომ ვეღარასოდეს გნახავდი, ასლუკუნდა ელენე ისევ.
-ეგ მეორედ არ გაიმეორო! ეგ არასდროს მოხდება! ბუტბუტებდა მის კისერთან დემიანი და გოგონას ეკვროდა. ელენემ თავი წამოყო და ელენეს შავ თვალებში ჩააშტერდა.
-მიყვარხარ დემი, ჩურჩულით თქვა მან და ტუჩთან ახლოს აკოცა,
-ეს ვინ გააკეთა? უცებ აენთო დემიანი როცა გოგონას დასისხლიანებული ხელი დაინახა.
-გაქცევას ვაპირებდი და წინ ის გიჟი შემეფეთა მერე დავეცი და...
-ვინ? ვინ გაგიტაცა? წარბები შეკრა დემიანმა.
-დემეტრაძემ, ამოიკნავლა ელენემ და დემიანს აცრემლიანებული თვალები თავის დახრით დაუმალა. დემიანმა თავი მაღლა ააწევინა და გოგონას თვალებში ჩააშტერდა.
-რამე დაგიშავა? ჰკითხა ანერვიულებულა.
-ნწ, თავი გააქნია ელენემ და დემიანს მიეხუტა.
-გეფიცები ყველას დავსჯი! ყველას ვინც ოდნავ მაინც შეგეხო. უთხრა დემიანმა და თავზე აკოცა.
-ელენე საიდან მოხვედი? ჩაერია ახლა ლუკა. ელენე ახლა გამობხიზლდა და გააცნობიერა რომ დემიანის გარდა იქ სხვებიც იყვნენ.
-...
-დაბრუნებას გილოცავ, გაუღიმა ლუკამ და ელენეს გადაეხვია, გოგონამ დანარჩენებსაც გაუღიმა და ლუკას მიუბრუნდა.
-ნიტა სად... სიტყვის დამთავრება არ დასცალდა რომ ნიტას კივილის ხმა მოესმა,
-აქ ვარ! მორბოდა გოგონა და თან მძიმედ სუნთქვდა. ელენესთან მისვლა არ დასცალდა ნიტას რომ წინ ლუკა გადაუდგა.
-შენ აქ საიდან? ხო გითხარი სახლში მეთქი? ერთი თავით დაბალ ნიტას დააშტერდა ლუკა.
-ხო... მიტხარი მაგრამ მერე იმ დებილ ხუჭუჭას გადავეყატრე. უფროსწორად დავინახე და უკან გაავყევი. დათაც შემეჩეხა და ეგეც ჰოდა... ოოოოოჰ! მიმიშვი ახლა ელენესთან უფ! შეუბღვირა ნიტამ და ელენესთან მივარდა.
-ჩემო დახატულო, ჩემო ლამაზო. რა გიქნეს იმ დეგენერატებმა? ეხუტებოდა ნიტა დაქალს და თან ათას კითხვას აყრიდა.
-ისუნთქე ნიტა! ხელი სახის წინ აუქნია გოგონამ.
-რამე ხომ არ დაგიშავეს? თვალები აუწყლიანდა ნიტას.
-არა, უფროსწორად ვერა... გამოვიქეცი ვერ მოასწრეს, შენ სად იყავი? ჰკითხა ბოლოს
-მე იქ შენობაში თუმცა შენ უკვე გამოქცეული იყავი და... ამოიბუტბუტა ნიტამ,
-რაა? ერთხმად აღმოხდათ ლუკას, დემის, და ელენეს.
-ჰო. ხო ვთქვი იმ წითურს გავყევიმეთქი? ხელები აიქნია ნიტამ. ლიუკას კი სიბრაზისგან და ნერვიულობისგჰან ფერი არ ედო ნიტასთან მივარდა გოგონას მკლავებში ჩააფრინდა და აღრიალდა.
-გოგო შენ ნორმალური ხარ? რომ დაეჭირეთ? შენთვისაც რომ რამის დაშავება მოენდომებინათ მერე? ღრიალებდა ლუკა.
-დაწყნარდი სიყვარულო კარგად ვარ, ეღიმებოდა ნიტას.
-არ ხარ კარგად! ვერ ხარ შენ ნორმალური! გააგრძელა ლუკამ. თუმცა ნიტა მმიეწება სხეულზე და იძულებული გახდა მოეკეტა.
-აღარ ვიზამ. იღიმოდა ნიტა.
-ამისთვის დაისჯები, ანერვიულებული ხმით უთხრა ლუკამ და ნიტას ხელები მოხვია.
-აუ კაით ახლა ავტირდები! მარტო მე ვარ უშეყვარებულო დამინდეთ! თქვა ბიჭებიდან ერთ-ერთმა, ამაზე ყველას გაეღიმათ უცებ დემიანი გამობხიზლდა და ელენეს დახედაა.
-სად არის ის ადგილი? იკიტხა მან.
-იქით და დათაც იქაა. ამოიოხრა ნიტამ
-*-*-
-მადლობა ბრატ! გაუღიმა დათამ ქერას და ტაქსში ჩახტა,
-არაფერს. უთხრა წითურმა. მანქანა რომ შორს წავიდა დემიანმა თავი გამოყო და ახრიალდა.
-აბა კარგაად! კისრის მოტეხვას და ნერვიულობისგან გულის გახეთქვას გისურვეეეებთ! აბა შიგნით შედიით. ამის თქმა მოასწრო რომ მანქანა გაუჩინარდა. წითურმა და ქერამ ჯერ ერთმანეთს გადახედეს მერე გაოგნებულ გაგას.
-გაგვიჩალიჩა ტოო, დაიღრიალა დემეტრაძემ და შიგნით შევარდა.
*****************************************************************************************************************************************************************
დადაამ ესეც 12 თავი იმედია მოგეწონებათ მაპატიეთ დაგვიანებისთვის თუ მოეწონებათ დააკომენტარეთ და დააფიქსირეთ თქვენი აზრი ან თუ არ მოგეწონათ ეგეც რომ მერე გამოვასწორო შეცდომები დიდი მადლობა ყველა მკითხველს იმედია მოგეწონებათ ეს თავი ველი მოუთმენლად თქვენს კომენტარებს. heart_eyes kissing_heartскачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი მარი. ელ❤

როგორც ყოველთვის გასაოცარი იყოო დაძაბული ვკითხულობდიი თუმცა ვიცოდი რო ცუდი არაფერი მოხდებოდაა:) მოუთმენლად ველოდი ამ თაავს ნუ სულ ველი მაგრამ:დდ ეხლა განსაკუთრებიით ყოჩაღ შენ საყვარელოო❤ ასე გააგრძელეე❤❤❤

 



№2  offline წევრი naniko mindia

Magari tavi iyo gepatieba dagvianeba .kargia zalian elene demiani gasakutrebit momwons ♥♥♥♥♥♥warmatebebi
--------------------
lomidze

 



№3  offline წევრი Tamusia Egutidze

მარი. ელ❤
როგორც ყოველთვის გასაოცარი იყოო დაძაბული ვკითხულობდიი თუმცა ვიცოდი რო ცუდი არაფერი მოხდებოდაა:) მოუთმენლად ველოდი ამ თაავს ნუ სულ ველი მაგრამ:დდ ეხლა განსაკუთრებიით ყოჩაღ შენ საყვარელოო❤ ასე გააგრძელეე❤❤❤

ძალიან დიდი მადლობა მიხარია რომ მოგწონს heart_eyes

naniko mindia
Magari tavi iyo gepatieba dagvianeba .kargia zalian elene demiani gasakutrebit momwons ♥♥♥♥♥♥warmatebebi

დიდი მადლობა <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent