შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კოწახურის კანფეტები 3


22-01-2018, 18:58
ავტორი marimayishvili
ნანახია 372

კოწახურის კანფეტები 3

საქართველო, თბილისი, 2015 წელი.
რამოდენიმე დღე ელოდა კატო დემეტრეს დარეკვას, უკვე მოთმინება ეწურებოდა ოთახში რებე რომ შემოვიდა.
- დემეტრემ დამირეკა.
- რაო? - მაშინვე დახურა ლეპტოპი და დას მიაჩერდა.
- ხვალ მივა ის ქალი მათთან სახლში და ჩვენც დაპატიჟებულები ვართ.
- მარტო?
- მარტო ჩვენ?
- არა, მარტო მოვა თქო თუ ქმართან ერთად?
- ალბათ მარტო, დემემ თქვა ეგენი ერთად ისედაც იშვიათად დადიანო. თანაც თინას უთქვამს დემეტრეს შეყვარებული მოდისო და... - რებეკას ისევ აუწითლდა სახე.
- ოჰ, რძალი უნდა გაგაცნოვო? - წარბი ასწია კატომ.
- რა გინდა ვერ გავიგე, თვითონ არ უთხარი დემეტრეს ასე მოიფიქრეო?
- ან სხვა რამე თქო, ისიც ვუთხარი, მაგრამ ხომ ხედავ, რაც აწყობდა ის უთხრა!
- კატო რა გინდა, რომ დავშორდე?
- რა შუაშია?
- აბა ამ ურთიერთობას რა გაგრძელებაც მოყვება არ იცი?
- შენ რა, მართლა აპირებ გათხოვებას?
- ხო, ვაპირებ, მე მიყვარს დემე!
- ღმერთმა მშვიდობაში მოგახმაროს ეგ შენი დემეტრე ბაბუა! - ამ სიტყვაზე ლევანი გაახსენდა და ოდნავ გაიღიმა.
- რა გაცინებს?
- რაც გინდა ის ქენი, ეგ შენი ცხოვრებაა...
- ხოდა გავყვები!
- გაყევი, ოღონდ დროზე, სანამ შვილების გაკეთების უნარი აქვს! - დასცინა კატომ და ტელეფონი მოიმარჯვა.
ტერასაზე ისხდნენ, ორივე ჩამავალ მზეს გაჰყურებდა.
- რაღაცნაირად... ვერ გავიგე, თან მიხარია ლევან. თან ვიბნევი, არ ვიცი მის გარეშე როგორ ვიცხოვრო...
- კარგი რა, ჯერ ხომ არ თხოვდება?
- ხო მაგრამ, როცა იქნება ხომ გაყვება დემეტრეს?
- ხოდა როცა ეგ იქნება, მერე ინერვიულე.
- როგორ მამშვიდებ, რა აზრი აქვს როდის ვინერვიულებ?
- აზრი საერთოდ რომ არ აქვს შენ ნერვიულობას თუ ხვდები მაგდენს?
- ხო მაგრამ... მენერვიულება...
- ოხ, კატო, კატო. ეცადე საერთოდ არ იფიქრო მაგ თემაზე, დაანებე თავი, უყვართ ერთმანეთი და ძალია?
- მე ჩემ თავზე ვფიქრობ, მის გარეშე ერთი დღე არ მიცხოვრია და... ვიცი ხშირად ვნახავ, მივალთ, მოვალთ მარა ოჯახი ხომ იცი რაც არის, მერე სულ მოუცლელი იქნება...
- ნუ ხარ ეგოისტი შენ. მე დაგავიწყდა რომ გყავარ?
- შენ ხო, მაგრამ მე რებეზე ვლაპარაკობ ლევან რატო არ გესმის, ჩემს რებეზე ჩემ დაზე, ტყუპისცალზე, მუცელშიც კი ერთად ვიჯექით და ახლა...
- წარმოიდგინე თავი მის ადგილას, მე რომ გთხოვდე ცოლობას, უარს მეტყოდი?
- შენ? - ღიმილით ახედა კატომ.
- ხო, რა იყო. არა მე ცოლის მოყვანას საერთოდ არ ვაპირებ არასდოს მაგრამ, უბრალოდ წარმოიდგინე. - კატოს ღიმილი სახეზე მიეყინა, არაფერი რომ არ შემჩნეოდა თავი დახარა და სალათს ჩანგლით დაუწყო წვალება. ერთხანს ასე იჯდა. გული ეტკინა, მერე რა, რომ თვითონ ამბობდა ,,დავიკიდებო" ამას გოგონა სულაც არ აპირებდა. ლევანს ცოლი არ უნდოდა, აბა რად უნდოდა კატო? საყვარლად? მათ ხომ ურთიერთობა არ ჰქონიათ. - რა იყო, ვერ წარმოიდგინე? - იცინოდა ლევანი.
- ვერა... ლევან, ერთი კითხვა მაქვს...
- აბა მკითხე.
- ჩემთან დაკავშირებით, რა გეგმები გაქვს, რას გრძნობ ჩემს მიმართ?
- ანუ? - დაიბნა მამაკაცი.
- რაც გკითხე ის, ანუ!
- მე შენთან თავს არაჩვეულებრივად ვგრძნობ კატო.
- მორჩა?
- რატომ დაიწყე ახლა ეს თემა.
- მაინტერესებს რა გეგმები გაქვს. ცოლად არ გინდივარ, ეს უკვე გავიგე, მაგრამ აბა რაში გჭირდები?
- ხომ გითხარი, შენ აქტიური ხარ, ხალისიანი, იუმორის კარგი გრძნობა გაქვს, ლამაზი ხარ, სექსუალური... მე შენ ძალიან მომწონხარ კატო!
- და თუ შენთან დავწვები, რა მოხდება მერე?
- რას გულისხმობ?
- ოჯახს ლევან!
- შენ ხომ არ გინდა ოჯახი?
- მართალია... არ მინდა... და აღარც შენთან ურთიერთობა არ მინდა. - პლედი სასწრაფოდ მოიშორა მხრებიდან და იქვე მიაგდო, მერე ჩანთას დასწვდა. ამას არ ელოდებოდა ლევანი და აზრზე რომ მოვიდა, გოგონა უკვე მიდიოდა. გაოცებული წამოხტა ფეხზე და კატოს აედევნა.
- კატო, კატო სად მიდიხარ? კატო მოიცადე, გაჩერდი ბოლოსდაბოლოს! - მკლავში ხელი გამოსდო და მძლავრად თავისკენ შემოაბრუნა.
- რა გინდა, ვერ გაიგე რაც გითხარი?
- ასე რამ გაგაგიჟა?
- შემეშვი საერთოდ, აღარ მინდა შენი ნახვა!
- რატო კი მაგრამ?
- ვერ ხვდები? თუ ასაკის გამო სკლეროზი დაგეწყო?! მალე ალბათ სახსრებიც აგტკივდება და კბილებიც დაგცვივა!
- კატო რეებს ამბობ?!
- რაც გესმის, შენნაირ ბაბუებს ვერ ვიტან, პაკა! - ხელი გამოგლიჯა გოგონამ და სახტად დარჩენილი ლევანი მოღრუბლული დატოვა.
მთელი დღე მოშხამული დადიოდა, არც ლევანი იყო უკეთეს ხასიათზე. რამდენჯერმე დაურეკა, კატომ უხმო რეჟიმი ჩართო და დივანზე მიწვა. დიდხანს ანათა ტელეფონმა, შემდეგ ბატარეა დაჯდა და ეკრანიც მთლიანად ჩამუქდა. ,,რატომ მაწუხებს ეს ამბავი ასე ძალიან?" - ნერვიულობდა კატო. ,,იქნებ მეც რებესავით დამაშტერა ამ კაცმა? არა, არა... რა სიყვარული, რის შექსპირი, რაც ლევანი გავიცანი სულ აირია ყველაფერი... თუ პირიქით? ფაქტია მას ცოლი არ უნდა... მაგრამ მეც ხომ არ მინდა ქმარი? თუ მინდა? ოჯახი... ბავშვი..." - კატო უხერხულად შეიშმუშნა. ,,აზრი არ აქვს ფიქრს... მას მე არ ვუყვარვარ, მე ის არ მიყვარს... ,,ვსიო, კანეც!"" - გაიფიქრა ბოლოს და ტელევიზორის პულტი მოიმარჯვა.
დილა ფართხა-ფურთხით დაიწყო, ტყუპები ეძახდნენ დილას, თორე ისე საათი უკვე თორმეტს უჩვენებდა. კატო სულ შავებში გამოეწყო, რებეკა თეთრებში, ამით ორივე თითქოს თავიანთ, შინაგან განწყობილებას გამოხატავდა. საშინლად ღელავდნენ, კატო თითქმის უკვე დარწმუნებული იყო, რომ ვიქტორია მათი ბიოლოგიური დედა გახლდა, რებეც ხვდებოდა ამას, მაგრამ თითქოს არცერთს არ უნდოდა ამის აღიარება. ერთმანეთთანაც კი არ საუბრობდნენ ამ თემაზე და ისიც არ იცოდნენ რა ექნათ, თუ მათი ფიქრები რეალობს აბსოლუტურად შეესაბამებოდა.
დემეტრემ რომ გამოუარა მანქანით უკვე მზად იყვნენ, კატერინა უკან დაჯდა, წყვილის ჟღურტულს ყურადღებას არ აქცევდა, ამაზე ყოველთვის ნერვები ეშლებოდა, თანაც რებეკა ბიჭს დედამისზე ეკითხებოდა ამბებს და ეს სულ არ აინტერესებდა.
დიდხანს არ უვლიათ, დემეტრეს სახლი არც ისე დიდი, მაგრამ საკმაოდ გემოვნებიანი და დახვეწილი აღმოჩნდა. კედლებზე უამრავი მხატვრობის ნიმუში იყო გაკრული, კატო თვალს ვერ წყვეტდა ნახატებს, ყოველ მათგანში რაღაცნაირი სუსტი სევდა იყო, თითქოს ყველა ერთ ავტორს ეკუთვნოდა. მისაღები ვრცელი და ნათელი იყო, ტყუპებმა მაშინვე შეამჩნიეს დივანზე ზურგით მჯდომი ვიქტორია, მის წინ კი სავარაუდოდ დემეტრეს დედა. ქალი მათ დანახვაზე ფეხზე წამოდგა და სტუმრებს სასიამოვნოდ გაოცებული შეეგება.
- გამარჯობა, მობრძანდით, ეს მე მომეცით. - მოსაცმელები ჩამოართვა ორივეს.
- კეთილი იყოს ჩვენი ფეხი, - თქვა რებემ.
- ღმერთო ჩემო, როგორ გავხართ, დემე არჩევ ამათ დედი?
- რა თქმა უნდა, კატოს და რებეს მსგავსი მხოლოდ ფიზიკურობა აქვთ, ეს არის რებეკა, თეთრებში, შავებში კი კატერინაა.
- დავიმახსოვრე. - თქვა ქალმა ღიმილით. კატომ თვალი დივნისკენ გააპარა. ვიქტორიას მხარე ეცვალა, ტყუპებს გაოგნებული უყურებდა, მერე ნერვიულად მოსვა ჩაი და კვლავ გოგოებს გამოხედა. კატომ არც აცია, არც აცხელა, პირდაპირ მისკენ წავიდა.
- მგონი ჩვენ ვიცნობთ ერთმანეთს, არა? - ქალს გაუღიმა და მის გვერდით მოიკალათა.
- არ ვიცი... - დაიჩურჩულა ვიქტორიამ და კვლავ მოსვა ჩაი.
- როგორ არა, თქვენ ვიქტორია ხართ, მე ვიყავი თქვენთან წვეულების მსგავსი რაღაც გქონდათ, მერე თითქოს ცუდად გახდით, ჯანმრთელობის მხრივ ხომ კარგად გაქვთ საქმე?
- რა გითხრა შვილო... არც ისე... ორივე იყავით, არა?
- დიახ...
- მე კი ვიფიქრე რომ მომეჩვენა...
- ხო, ხალხს ხშირად ასე ჰგონია ჩვენ რომ დაგვინახავს, განსაკუთრებით თუ ნასვამები არიან, - გაიცინა კატომ და თინაც აყვა.
- მართლა ძალიან გავხართ... ალბათ მხოლოდ დედა გარჩევთ არა? - ღიმილით ჰკითხა ქალმა. კატომ ვიქტორიას გახედა, გოგონას პასუხის მოლოდინში მოთმინება ეკარგებოდა.
- ვერა... ალბათ ის ვერც ვერასდროს გაგვარჩევს... მან ჩვენ მიგვატოვა!
- რას ამბობ კატო? - თინა ერათ წამში მოიღრუბლა.
- ხო, მე და რებე ბავშვთა სახლში მიგვაგდო, სავარაუდოდ ტყუპი გოგონები არ უნდოდათ. - კვლავ ვიქტორიას უყურებდა, რომელსაც მიტკლის ფერი დასდებოდა უკვე და გაფართოვებული თვალებით კატოს მისჩერებოდა. - არ მესმის, როგორ უნდა გააკეთოს ასეთი რამ დედამ, არ მეთანხმებით ვიქტორია?
- მე... მე... მაპატიეთ, ძალიან ავღელდი... ძალიან...
- ხო, ნამდვილად ასაღელვებელი ამბავია. აი თქვენ გყავთ შვილი? - დაუნდობლად განაგრძობდა კატო.
- დიახ...
- ხოდა წარმოიდგინეთ ის რომ ბავშვთა სახლში დაგეტოვებინათ, თავს როგორ იგრძნობდით?
- კატო გეყოფა, - ვეღარ მოითმინა რებეკამ. - ხომ ხედავ რომ არ არის კარგად?
- ხოდა მეც ეგ მაინტერესებს, რატომ არ ხართ კარგად ქალბატონო ვიქტორია?
- მე... - თინა გაოცებული მისჩერებოდა ორივეს, არც დემე იყო უკეთეს დღეში.
- ამბავი ხომ არ გეცნოთ?
- მეცნო... ძალიან მეცნო... - როგორც იქნა ამოიღო ხმა ქალმა. კატო არ ელოდა აღიარებას და თავისდა გასაოცრათ დამუნჯდა. - თქვენ... ახლა სად ცხოვრობთ კატო?
- ჩვენ აქვე, მარჯანიშვილზე. რატომ მეკითხებით?
- მე უნდა წავიდე... მართლა არ ვარ კარგად, გამიხარდება თქვენს კოორდინატებს თუ მომცემთ... - ტელეფონი გაუწოდა ქალმა. კატომ ერთხანს იფიქრა, მერე რაღაცნაირად შეეცოდა, ფრთხილად გამოართვა ტელეფონი და მასზე თავისი ნომერი აკრიფა.
- ეცადეთ მალე დამიკავშირდეთ, უკვე ისედაც თვრამეტი წელი გავიდა!
- თვრამეტი წელი... - ჩაილაპარაკა ქალმა და თავი დახარა, მერე სწრაფად წამოდგა, ტყუპებს ერთხელ კიდევ მოავლო ცრემლიანი თვალები და გასასვლელისკენ წავიდა, თინა აედევნა გაგაცილებო, სიბრაზისგან გაწითლებული დემეტრე კი კატოს დააცხრა.
- შენ მაგ თავში ტვინი კი არა ოფოფები გყავს, რა მოგელანდა, რაებს ბოდავდი, რას გააქციე ეს საწყალი ქალი?
- დამშვიდდი თავდადებულო, თორემ მაგ თავზე თაფლს წაგისვავ! საწყალიო ამბობ? საწ....ბი ჩვენ ვიყავით, უპატრონოდ რომ დაგვყარა თავშესაფარში!
- ვინ, კატო, ვიქტორიამ? - რებეს გადახედა ბიჭმა, რომელსაც ტირილს ცოტაღა აკლდა.
- ზუსტად, შენმა საწყალმა ვიქტორიამ ისე მოგვიშორა თავიდან როგორც გაფუჭებული, დაწუნებული თოჯინები!
- არც კი იცი რას ლაპარაკობ, არაა ეს ქალი ასეთი კატო, არ იცნობ და ნუ კიცხავ!
- ისიც საკმარისია რაც მასზე ვიცი... სულ მაინტერესებდა დედა, სულ... და ხელში ვინ შემრჩა?! გაჭირვებულები რომ ყოფილიყვნენ ვიფიქრებდი, გაზრდის და საჭმლის ფული რომ არ ჰქონდათ იმიტომ ჩაგვაბარა თქო იმ დაწყევლილ ადგილას, მაგრამ ნურას უკაცრავად! - ვერ ცხრებოდა კატერინა. თინა დაბნეული შემოვიდა და ტყუპებს მიაჩერდა.
- რა მოხდა ვერ გავიგე...
- დემეტრე აგიხსინთ მოგვიანებით, ჩაი გაქვთ?
- რა თქმა უნდა...
- მურაბა?
- მურაბაც, - ჩაეღიმა ქალს და სამზარეულოსკენ წავიდა.
1996...
დღეები ზლაზვნით მიყვებოდნენ ერთმანეთს, დაზაფრული ვიქტორია სულ საწოლში იწვა და მინის მიღმა ბუნებას უყურებდა, დროდადრო ტიროდა, მუცელზე ხელს ისმევდა და ემბრიონის ფორმას იღებდა. რა არ გააკეთა ზურამ, გოგონა კი ხმას საერთოდ არ სცემდა. ბიჭის შემოსვლისთანავე თვალებს ხუჭავდა. აი გაძლიერებულ მადას კი ვერაფერი მოუხერხა, ხანდახან შუაღამისას ეღვიძებოდა და მუცელი სამზარეულოში ჩასვლას სთხოვდა. დილის ღებინებასაც უკვე საეჭვოდ უყურებდა. სარკეში ჩაიხედა, წვრილი წელი ისეთი აღარ იყო, როგორიც უწინ. ყველაფერთან ერთად წელის ტკივილიც მოემატა. ამ ამბებს თავიდან შეწყვეტილ ორსულობას აბრალებდა. მუცელი უფრო და უფრო წინ მოიწევდა, ზურასაც არ დარჩენია ცვლილება შეუნიშნავი და შეეშინდა. ბევრი ეხვეწა, იწვალა და საბოლოოდ დაითანხმა ვიქტორია ექიმთან წასვლაზე.
შავ-თეთრ მოციმციმე ეკრანზე გოგონამ გამოსახულება მაშინვე შეამჩნია, ერთი დაბლა, მეორე მაღლა. პატარები სასაცილოდ აცეცებდნენ ხელებს და დროდადრო ერთმანეთს ეხებოდნენ.
- ტყუპები რომ არიან იცით ხომ? - ღიმილით იკითხა ექიმმა.
- რას ამბობთ? - იკითხა ზურამ ჩამწყდარი ხმით, ვიქტორიას ცრემლები წამოუვიდა.
- კი მაგრამ, აქამდე არ ყოფილხართ შემოწმებაზე? უკვე სრული ოთხი თვის ხართ...
- არა...
- საბედნიეროდ ბავშვები კარგად არიან, სივრცე ყოფნით, დიდი ტონუსიც არ შეიმჩნევა, ისინი ორნი არიან ვიქტორია, თქვენ ახლა კარგი კვება და ვიტამინები გჭირდებათ. თუ არ ვცდები... - ექიმი უფრო დააკვირდა გამოსახულებას. - ერთი ნამდვილად გოგოა, მეორე არ გვაჩვენებს - გაიცინა ქალმა.
- ეს როგორ შეიძლება... - ჩაილაპარაკა დაფიქრებით ზურამ. - როგორ, კი მაგრამ...
- ეს ბუნებრივია, თუმცა... ადგილი როგორ ყოფნით ეს ვერ გამიგია... ძალიან თავისუფლად არიან... ისე, რომ ალბათ მესამეც დაეტეოდა...
- მესამე? - ვიქტორიას აქამდე ეგონა, რომ ზურას მოყვანილმა ექიმმა ვერ გაწირა ქალი და ნაყოფი არ მოაშორა, ახლა კი მიხვდა, რაშიც იყო საქმე. მარტო ის კი არა, ზურაც მიხვდა, მან ხომ თავისი თვალით ნახა მოკლული ემბრიონი. ისინი სამნი იყვნენ, სამი პატარა ტყუპი, ხუნწარიამ სამეულს ერთი მოაკლო, შეცდომით მოუვიდა ეს და ვერ გაითვალისწინა რამე თუ სპეციალურად გააკეთა არ იცოდნენ, მაგრამ ფაქტი ის გახლდათ, რომ ვიქტორიას ახლა ორი უსაყვარლესი ტყუპი ჰყავდა სხეულში და ბედნიერებისგან მხოლოდ ის სურდა, რომ დროზე დაეტოვებინა კაბინეტი და სიხარულით ეფრინა ქუჩებში.
ზურას ახალი საფიქრალი მიეცა, ტყუპების მოშორება ახლა ძალიან გვიანი იყო და რომც არ ყოფილიყო იგივეს ვეღარ გადაიტანდა. ძლივს დააღწია თავი იმ საზარელ ხრინწიან ხმას, რომელიც ხშირად ხარხარებდა და ცაბაძეს მკველო, მკვლელო-ო, სულში ჩასძახოდა. რა უნდა ექნა? ვერა, ზურა ვერ აიტანდა თავის შერცხვენას, ვერც სხვის ბავშვებს აიტანდა საკუთარ სახლში. გაშორებოდა? ეს იგივე სირცხვილი იყო, ადრე თუ გვიან სიმართლე მაინც იჩენდა თავს.
უკვე მერვე თვე იწურებოდა, ვიქტორიას ჩაშავებული თვალები ახლა სიხარულით და სიცოცხლით ანათებდა, მიუხედავად იმისა რომ ზურა და ის თითქმის არ ლაპარაკობდნენ, გოგონასთვის მთავარი ახლა შვილების ყოველი გამოძრავება ნამდვილი ბედნიერება იყო.
- ასე დე, ასე... მოეფერეთ ერთმანეთს... - იღიმოდა და უშველებელ მუცელზე ხელს ისმევდა. - რომ გამობრძანდებით მაქედან, მერე დედიკო მოგეფერებათ, გულში ჩაგიკრავთ და სულ ასე მეყოლებით. ჩემო პაწაწინებო... ჩემო გასაოცრებო... - ეფერებოდა ვიქტორია გოგონებს და სიამოვნებით წარმოიდგენდა როგორ უკეთებდა აქეთ-იქით კიკინებს, მერე ერთნაირ, ყვითელ კაბებს აცმევდა და სათამაშოდ უშვებდა.... რა იცოდა, რომ ტყუპებს იმ დღეს ბოლოჯერ შეიგრძნობდა, უკანასკნელად ეფერებოდა და ელაპარაკებოდა თავის პაწაწინა გოგონებს, საბოლოოდ უყვებოდა ძილისწინ ზღაპარს, ქურდბაცაცა პრინცესებზე... დილით კი იყო ტკივილი... სიხარულის ტკივილი, რომელიც უკვე შუაღამისას შვილებმკვდარი დედის მწარე ცრემლებმა, საშინელმა ღრიალმა და გლოვამ შეცვალა...
- მკვდრები დაიბადნენ... - არ წყნარდებოდა ხმა... მეორდებოდა და მეორდებოდა... - არც კი უტირიათ... - ამბობდა ექიმი უმოწყალოდ და ტკივილისგან გადაღლილ, ფერდაკარგულ ქალს უგულოდ დაჰყურებდა.
- მაჩვენეთ, ახლავე მაჩვენეთ ორივე! - დაიღრიალა ვიქტორიამ და წამოდგომა სცადა.
- არ ადგეთ ქალბატონო, არ შეიძლება, არ გესმით? თქვენ ოპერაცია გაგიკეთდათ, სხვანაირად თქვენც აღარ იქნებოდით ცოცხალი! ნუ დგებით, ჭრილობა გაგეხსნებათ!
- ფეხებზე , ბავშვები მაჩვენეთ, ჩემი შვილები უნდა ვნახო, მკვდრები თუ ცოცხლები... არ აქვს აზრი, უნდა ვნახო!
- დამაწყნარებელი გაუკეთეთ!
მერე... მერე იყო სიმშვიდე, საზიზღარი, ტკივილიანი სიწყნარე... და ორი პაწაწინა, უსახელო საფლავი. ნაცრისფერ ქვებზე მხოლოდ და მხოლოდ თითო ნიშანი იყო ამოტიფრული, დაწვენილი რვიანი... საშინელი უსასრულობა... დაუოკებელი ტანჯვა და სულში უსაშველოდ გაწელილი ტკივილი...
სახეშეშლილი დაეშვა მუხლებზე ვიქტორია ტურჩოვა... ზურას შეშველებული ხელი ზიზღით მოიშორა, თითქმის მიხოხდა საფლავებთან და ქვები აქეთ-იქიდან ჩაიხუტა. საშინელი სანახავი იყო შავებში ჩაცმული დედის ტირილნარევი ღრიალი და მოთქმა... მერე რა, რომ არასდროს ენახა ისინი... მერე რა რომ ვერ შეძლო მათი ჩახუტება... მერე რა რომ ვერასდროს მისცა მოშიებულ, ატირებულ ბავშვებს რძე... მერე რა, რომ არასდროს უგვრძვნია მათი პატარა, საყვარელი საცეცების შეხება სხეზე... ტურჩოვას ისინი უყვარდა, პირველი გამოძრავების დღიდან მათზე აფანატებდა... ოცნებობდა ტყუპების ჩახუტებაზე... მაგრამ არ მოხდა... არ ახდა მისი უბრალო და სანეტარი ოცნება... უსულო ქვებს ეხუტებოდა და საზარლად ღრიალებდა...
- უფალთან ხართ ჩემო ანგელოზებო... ახლა აღარაფერი გაგიჭირდებათ... - თქვა ბოლოს ტირილით დაოსებულმა, ცრემლები შეიმშრალა, კიდევ ერთხელ აკოცა უსულო, სველ ქვებს და მძიმედ წამოდგა.скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 წევრი ablabudaa

ეს თავი გასაოცარი იყო, ვერ ვამბობ სიტყვებით, კიდევ ემოციებქვეშ ვარ. იმედია ტყუპები მალე გაიგებენ სიმართლეს, აი მერე კი ნამდვილად ძალიან მაინტერესებს მათი რეაქცია და ის მომავალი რაც ელოდება ზურაბს. მესამე ტყუპისცალი ძალიან შემეცოდა, ძალიან. საინტერესოა ლევანის და კატოს ურთიერთობა როგორ განვითარდება. მოკლედ გელე გელი მოუთმენლად :))))

 



№2  offline წევრი marimayishvili

ablabudaa
ეს თავი გასაოცარი იყო, ვერ ვამბობ სიტყვებით, კიდევ ემოციებქვეშ ვარ. იმედია ტყუპები მალე გაიგებენ სიმართლეს, აი მერე კი ნამდვილად ძალიან მაინტერესებს მათი რეაქცია და ის მომავალი რაც ელოდება ზურაბს. მესამე ტყუპისცალი ძალიან შემეცოდა, ძალიან. საინტერესოა ლევანის და კატოს ურთიერთობა როგორ განვითარდება. მოკლედ გელე გელი მოუთმენლად :))))

ოო, ეგ მეც მაინტერესებს რა მოხდება :დ ჯერ არ მაქვს დაწერილი თორემ ყოველდღე ავტვირთავდუ, ამიტომ მომიტევე დროის უქონლობა :დ

 



№3  offline წევრი triniti

მგონი შეყვარებული ვარ შენზე.ეს რა იყო?....ძალიან ძალიან დიდი ემოცია მოდის შენი ისტორიიდან...ვბედნიერობ რომ ვკითხულობ...სამსახურიდან თუ გამაგდეს შენი ბრალი იქნება, სულ დამავიწყდა ყველაფერი, ისე გადავერთე შენს ისტორიაზე.მოუთმენლად ველი ახალ თავს,ახალ ემოციას და ახალ განცდებს...გელი გელი მოგელიიი....მალე დადე რა..

 



№4  offline წევრი marimayishvili

triniti
მგონი შეყვარებული ვარ შენზე.ეს რა იყო?....ძალიან ძალიან დიდი ემოცია მოდის შენი ისტორიიდან...ვბედნიერობ რომ ვკითხულობ...სამსახურიდან თუ გამაგდეს შენი ბრალი იქნება, სულ დამავიწყდა ყველაფერი, ისე გადავერთე შენს ისტორიაზე.მოუთმენლად ველი ახალ თავს,ახალ ემოციას და ახალ განცდებს...გელი გელი მოგელიიი....მალე დადე რა..

ძალიან ძალიან მახარებთ, სადაც დროს ვიხელთებ ვწერ :დ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent